cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jos Weirich
Politesch huet de Jos Weirich sech zanter 1960 an der Fédération des victimes du nazisme enrôlées de force, der Nofollgerin vun der Liga Ons Jongen engagéiert a gouf hire President. Haaptzil vun där Organisatioun war et, datt d'Zwangsrekrutéiert och als Krichsaffer unerkannt a behandelt sollte ginn. Sou huet hien de 4. Mäerz 1977 eng Petitioun vu 40 393 Leit un de Chamberpresident René Van den Bulcke iwwerreecht, där hiren Titel "Mir ginn eis net!" war. Fir de Fuerderunge méi Gewiicht ze ginn huet de Jos Weirich d'Partei Enrôlés de force gegrënnt, op där hirer Lëscht hie bei de Chamberwale vum 10. Juni 1979 an d'Parlament gewielt gouf. Am Januar 1984 ass hien an d'CSV-Chamberfraktioun iwwergetratt, gouf bei de Walen am Juni 1984 awer just Ersatzdeputéierte vun der CSV.
Lëscht vun de lëtzebuergesche Verdeedegungsministeren
Dëst ass d'Lëscht vun de lëtzebuergesche Verdeedegungsministeren.
Ady Claude
Den Ady Claude, gebuer den 8. Juni 1913, higeriicht vun den Nazien den 12. Februar 1942, war e Lëtzebuerger Scout a Resistenzler.
Lëscht vun de lëtzebuergesche Verdeedegungsministeren
Den offiziellen Titel war Ministre de la force publique a vun 1999 un Ministre de la défense. Zanter 2013 ass et de Minister fir bannenzeg Sécherheet, offiziell Ministre de la sécurité intérieure.
Jos Weirich
Hie war och Grënnungsmember a langjährege President vu Radio Diddeleng.
Nuetshimmel
- Nautesch Dämmerung (Horizont an hellste Stären sinn ze gesinn, Faarwe sinn nach deelweis z'erkennen; Déiftewénkel vun der Sonn 6-12°)
Mus (Mythologie)
Geographie
Mä net nëmme bei den Nimm oder der Zuel ginn d'Sourcen auserneen, och wou dës Musen ze fanne sinn, ass vun Auteur zu Auteur ënnerschiddlech.
Déi Musen déi zum Apollo gehéieren, sollen um Bierg Helikon bei der Quell Hippokren wunnen, déi duerch de Pegasus fräigeluecht gouf. Aner Quelle behaapten, d'Muse wieren um Bierg Parnass ze fannen. Dëse Bierg ass dem Apollo geweit.
Kult
Wéi de Pythagoras zu Kroton ukomm ass, war säin éischte Rot un d'Awunner, e Schräin fir d'Musen ze bauen, fir d'Harmonie an d'Léieren ze fërderen.
Lokal Musekulter waren dacks mat Quellen associéiert.
Speziell a Böotien waren d'Musen extreem beléift, an zu Delphi. D'Bibliothéik vun Alexandria gouf ronderëm e Museschräin, mousaion - Museum, opgebaut.
Nuetshimmel
- Astronomesch Dämmerung (Iwwergang zu der kompletter Däischtert, Déiftewénkel vun der Sonn 12-18°).
Dat mënschlecht A kann Hellegkeetsënnerscheeder vun 1:100 Milliard upassen, woufir et awer ongeféier 1 Minutt (donkel => hell) resp. 15 Minutten (hell => donkel) brauch. De leschtgenannten Iwwergang geet an der Jugendzäit méi séier vir sech wéi am Alter, dofir ginn eeler Automobilisten owes méi séier geblennt wéi jonk Autofuerer. Déi lescht Etapp vun der Hell-Donkel-Adaptatioun gi schonn duerch eng minimal Beliichtung (besonnesch duerch blot Liicht) gestéiert, woufir d'Astronomen fir d'Observatioun vu Stärekaarten nëmmen e schwaacht rout Liicht gebrauchen.
Den Nuetshimmel ass och bei guddem Wieder ni ganz schwaarz - ofgesi vun e puer Fäll an der Raumfaart. Ophellend wierken, nieft dem Äerdmound an de Wolleken, ë. a. Stëbsdeelercher an der Loft - besonnesch iwwer gréissere Stied – an déi sougenannt Liichtverschmotzung duerch no uewe geriichte Stroosseluuchten resp. Spotten (z. B. Disco-Straler).
Aner Ophellungen hunn astronomesch Ursaachen. Zu deene gehéieren (no der Gréisst vum Effekt):
D'Ophellunge vum terrestreschen Nuetshimmel bewierken, datt och mat de gréisste Spigelteleskopen keng Stäre méi schwaach wéi 23m observéiert kënne ginn. Dës Grenz, déi e puer Käerzestäerkten op Mounddistanz ausmécht, kann nëmmen duerch Weltraumteleskope iwwerschratt ginn.
Stärefotoen: Mat liichtstaarke Fotoobjektiven an héichemfindleche Filmer oder Digitalkamerae kann een op Plazen an de Bierger bis zu e puer Stonne beliichten, ier d'Ophellungen als „Groschleier“ wierksam ginn an déi schwaach Stäre vum Bildhannergrond iwwerstraalt ginn. Um Rand vun enger Groussstad verklengert sech dës maximal Beliichtungszäit op e puer Minutten.
Ady Claude
De Resistenzler
Hien huet mat enger Parti Scouten eng passiv Resistenzgrupp ënner dem Numm LFK (Lëtzeburger Freihétskämpfer) gegrënnt. Am Februar 1941 huet hie mam Aloyse Raths Gespréicher gefouert mat dem Zil d'LFK an d'L.V.L. ze vereenen.
Dozou koum et awer ni well am Februar 1942 ass hie verhaft ginn a koum an de Prisong op Köln. Hien ass den 12. Februar 1942 vun den Nazien zu Klingelpütz gekäppt ginn.
Déifferdeng huet eng Strooss nom Ady Claude benannt.
109 v. Chr.
3. Joerhonnert v. Chr. | 2. Joerhonnert v. Chr. | 1. Joerhonnert v. Chr. 111 v. Chr. | 110 v. Chr. | 109 v. Chr. | 108 v. Chr. | 107 v. Chr.
Dës Säit befaasst sech mam Joer 109 v. Chr.
Libyen
Libyen grenzt am Norden un d'Mëttelmier, am Osten un Egypten an de Sudan, am Süden un den Niger an den Tschad an am Westen un d'Maghreb-Staaten Tunesien an Algerien.
D'Wüst Sahara bedeckt 85 % vun der Fläch vum Land. Nëmmen 2 % vum Land kënne landwirtschaftlech benotzt ginn. Et ass eent vun de wéinege Länner op der Welt an deem et kee stännege Waasserlaf gëtt. Et gëtt just e puer Wadien déi awer nëmme Waasser hu wann et ganz staark gereent huet.
918 v. Chr.
923 v. Chr. | 922 v. Chr. | 921 v. Chr. | 920 v. Chr. | 919 v. Chr. | 918 v. Chr. | 917 v. Chr. | 916 v. Chr. | 915 v. Chr. | 914 v. Chr. | 913 v. Chr.
Dës Säit befaasst sech mam Joer 918 v. Chr.
Kochab (Stär)
De Kochab (vum arab. al-kaukab oder al-kokab "de Stär") ass d'Bezeechnung vum Stär β (beta) Ursae Minoris am Stärebild Ursa Minor (Kleng Won). Ursprénglech huet de Stär al-kaukab asch-schemali, „de Stär vum Norde“ geheescht an huet bei den arabeschen Astronomen als Polarstär gegollt. Duerch d'Prezessioun vun der Äerd huet sech de Stär um Zenit verréckelt.
Appoloniakapell zu Kaalber
D'Appoloniakapell zu Kaalber ass eng kathoulesch Kapell déi zur Par Clierf Saint-Benoît, zum Dekanat Norden an zu der Gemeng Klierf gehéiert.
Kochab (Stär)
Koordinate fir d'Equinoxe J2000.0:
Appoloniakapell zu Kaalber
D'Patréinesch vun der Kierch ass d'helleg Appolonia, där hiert Fest den 9. Februar gefeiert gëtt.
D'Kierch steet op der Haaptstrooss, dem CR339.
Geschicht
Bis de 7. Mee 2017 war et eng Kapell vun der Par Hengescht. Zur Par Hengescht hunn ausser der Kapell vu Kaalber och nach d'Parkierch vun Hengescht an d'Filialkierch vu Fëschbech gehéiert.
Léiffrawëschdag
Léiffrawëschdag, Maria Himmelfaart oder Mariä Himmelfaart (Assumptio Mariae op Latäin) ass e kathoulesche Feierdag, deen de 15. August gefeiert gëtt.
Et ass e gesetzleche Feierdag zu Lëtzebuerg, a gëtt och nach Léiffrakrautdag, Krautwëschdag, Muttergottesdag oder an der Ëmgangssprooch Maria klamm op genannt. Gefeiert gëtt op dësem Dag, datt d'Maria, dem Jesus seng Mamm, an den Himmel opgeholl gouf.
Zanter dem 29. Oktober 2020 gehéiert Léiffrawëschdag zum nationalen Inventar vum immaterielle Kulturierwen zu Lëtzebuerg.
Entwécklung
Léiffrawëschdag, respektiv Mariä Himmelfaart gëtt zënter dem Joer 582 gefeiert. Mariä Himmelfaart ass am 6. Joerhonnert als Fest vun der Entschlofe vu Maria (Dormitio, lat.: Entschlofen) respektiv dem Doud vu Maria gefeiert ginn. Enn 6. Joerhonnert huet den ostréimesche Keeser Mauritius d'Fest vum 18. Januar op de 15. August verluecht. Vum 7. bis zum 16. Joerhonnert ass um Fest vun der Assumptio Mariae de Poopst, begleet vum Senat an dem Vollek, an enger feierlecher Pressessioun vun der Kierch San Giovanni in Laterano bis an d'Kierch Santa Maria Maggiore gaangen. Heibäi ass eng Litanei zu Éiere vun der Muttergottes gebiet ginn.
A Frankräich erënnert déi feierlech Pressessioun vun der Assomption de la Bienheureuse Vierge Marie un d'Wei aus dem Joer 1638 vum Kinnek Louis XIII., senger Famill a sengem Kinnekräich un d'Muttergottes.
Nodeems Maria 1678 zur Schutzpatréinesch vum Lëtzebuerger Land erwielt ginn ass, gouf d'Kraiderseenung mat der Muttergottesprëssesioun verbonnen. Haut gëtt déi traditionell Kraiderseenung awer nëmmen nach a wéinegen Deeler vu Lëtzebuerg duerchgefouert.
Am Joer 1950 gëtt déi läiflech Opnam vu Maria an den Himmel duerch d'Verkënnegung vum Poopst Pius XII. zum Dogma.
D'Constitutioun erkläert d'Dogma esou:
"Mir verkënnegen, erklären an definéieren et als ee vu Gott geoffenbaarte Glawenssaz, datt d'sënnefräi Gottesmamm, déi ëmmer reng Jongfra Maria, no der Vollendung vun hirem ierdesche Liewe mat Läif a Séil an déi himmlesch Herrlechkeet opgeholl gouf."
Liturgie
Mam Fest vu Mariä Himmelfaart fänken an der kathoulescher Kierch déi sougenannt Fraendrësseger un. Dat sinn 30 Deeg, also vum 15. August bis den 8. September, d'Fest vun der Gebuert vu Maria, wou d'Maria besonnesch geéiert gëtt. Wärend dëser Zäit ginn de Planzen, déi an dësem Zäitraum bléien, besonnesch Heelkräften zougesprach.
639 v. Chr.
8. Joerhonnert v. Chr. | 7. Joerhonnert v. Chr. | 6. Joerhonnert v. Chr.
644 v. Chr. | 643 v. Chr. | 642 v. Chr. | 641 v. Chr. | 640 v. Chr. | 639 v. Chr. | 638 v. Chr. | 637 v. Chr. | 636 v. Chr. | 635 v. Chr. | 634 v. Chr.
Dës Säit befaasst sech mam Joer 639 v. Chr.
Schockelasbotter
Schockelasbotter ass eng bei Zëmmertemperatur viskös Crème, déi haaptsächlech aus Zocker, (Hiesel-)Nëss, Ueleg a Kakao besteet, an déi geduecht ass, op enger Schmier giess ze ginn.
Eng vun de bekanntste Marke vu Schockelasbotter ass Nutella, dee Ferrero den 20. Abrëll 1964 zu Alba, am Piemont, eng éischt Kéier produzéiert huet. Virdrun hat Ferrero mat anere Rezepturen experimentéiert, déi Giandujot a Supercrema houschen.
Gast Waltzing
De Gaston ("Gast") Waltzing, gebuer den 13. August 1956 an der Stad Lëtzebuerg, ass e lëtzebuergesche Museksprofesser, Trompettist, Dirigent a Komponist.
Liewen
Am Alter vu 7 Joer ass de Gast Waltzing an de Conservatoire vun der Stad Lëtzebuerg gaangen. Spéider huet hien am Conservatoire royal vu Bréissel an am Conservatoire National Supérieur zu Paräis beim Maurice André Musek studéiert.
1986 huet hien zesumme mat senger Fra Maggie Parke d'Grupp Park Café gegrënnt. 1988 ass ënner senger Leedung d'Big Band des Conservatoires entstanen.
Fir d'Kulturjoer 1995 huet en zesumme mat senger Fra déi modern Oper Smalltime geschriwwen, déi am September 1995 am Stater Theater opgefouert ginn ass.
De Gast Waltzing trëtt reegelméisseg op, sief et an Jazz-Formatiounen, wéi dem Luxembourg National Jazz Orchestra Life's Circle oder Largo, sief et als Dirigent vu klasseschen Orchesteren, wou e seng Arrangementer dirigéiert, wéi z. B. mat der Deutsche Radio Philharmonie zesumme mat der Amy Macdonald, oder mam Orchestre philharmonique du Luxembourg am Kader vu "Pops at the Phil", mat Sänger wéi Dionne Warwick, Maurane, James Morrison oder Angélique Kidjo. Mat der Leschtgenannter krut hien 2016, zesumme mam OPL, e Grammy an der Kategorie World Music.
De Gast Waltzing ass op ville Placken an CDen ze héieren, a produzéiert och CDe mat anere Museker um Label WPR (Waltzing-Parke Records), deen en 2004 gegrënnt huet.
Mensa (Stärebild)
D'Stärebild Mensa steet um Südleche Stärenhimmel. Déi däitsch Bezeechnung „Tafelberg“ ass haut kaum nach am Gebrauch. D'Konstellatioun gëtt meeschtens haut no der laténgescher Bezeechnung, Mensa genannt.
Beschreiwung
D'Mensa ass e klengt Stärebild an der Géigend vum südlechen Himmelspol. Kee Stär ass méi hell wéi déi 5. Gréissteklass.
Nërdlech vum Mensa läit déi Grouss Magellanesch Wollek (LMC). Si ass eng kleng Begleetgalaxis vun eiser Mëllechstrooss.
Geschicht
Den Numm vum Stärebild staamt vum franséischen Astronom Nicolas Louis de Lacaille, dee vu 1751 bis 1753 de Südhimmel vum Kap vun der gudder Hoffnung aus observéiert huet.
Stären
Den α Mensae, hellste Stär am Mensa, huet nëmmen eng Visuell Magnitude vu 5,08m. Et handelt sech ëm ee giele Stär mat der Spektralklass G5 V mat änlech physikalesch Eegenschaften, wéi eis Sonn. De Stär ass 33 Liichtjoer vun eis ewech a vermëttelt een Androck, wéi eist eege Sonnesystem vu wäitem ausgesäit.
Niwwelegt Objet
Een Deel vun der Grousser Magellanescher Wollek (englesch: Large Magellan Cloude (LMC)) läit an der Mensa, deen aneren Deel am Stàrebild Dorado.
Déi Grouss Magellanesch Wollek ass dat hellst a gréisst niwwelegt Objet um Nuetshimmel. Si guet eng Gréisst vu fënnefmol 6°. Et handelt sech ëm eng kleng Begleetgalaxis vun eiser Mëllechstrooss op enger Distanz vun 180.000 Liichtjowe vun eis ewech. An hir si vill Stärekéip an Niwwelen, déi awer nëmme mat Teleskopen ze gesi sinn.
Belval Plaza
Belval Plaza ass den Numm vun zwéi Gebaikomplexer um Belval, südlech a westlech vun der Place de l'Académie, net wäit ewech vun der Rockhal.
Ronn 250 Milliounen Euro soll d'Realisatioun kaschten. Bauhäre war d'Belval Plaza Holding, eng 2005 gegrënnt Joint Venture vu Bouwfonds Financiering Participates (Grupp ABN Amro) an der Immobiliegesellschaft Multiplan. 2006 gouf Bouwfonds un d'Immobilebranche SNS Reeal vun der hollännescher Bank SNS verkaaft. Am Oktober 2009 huet Multiplan ugekënnegt, sech aus dem Projet zeréckzezéien an eng Plainte op Schuedenersaz géintiwwer SNS gemaach, well se hir Ofmaachungen net agehalen hätt. SNS ass zanterhier den eenzege Aktionär vun der Belval Plaza Holding. Nodeem SNS Reaal den 1. Februar 2013 verstaatlecht gouf, huet Belval Plaza deemno dem hollännesche Staat gehéiert. Am Mäerz 2020 gouf bekannt, datt Firce Capital, zesumme mat aneren Investisseure wéi Savile Capital a Rebus, de Belval Plaza kaaft hätt.
Belval Plaza 1 ëmfaasst op 71.400 m2 91 Appartementer. Méi spéit sollt do en Tuerm mat 12 Stäck an 8.800 m2 Büroe bäikommen, wat (Stand Mäerz 2017) nach ëmmer net de Fall ass. Déi éischt kommerziell Aktivitéite sinn de 25. Oktober 2008 mat engem Saturn ugelaf. Eng Woch méi spéit koumen nach aner Butteker dobäi. Am Plaza 1 ass weiderhin e Multiplex-Kino, den Kinepolis Belval (bis Juni 2013 CineBelval, an dono, bis Enn 2016, Utopolis Belval genannt), mat am Ganze 1.520 Sëtzer a siwe Säll. D'Appartementer op den ieweschte Stäck sinn am November 2009 hire Proprietären iwwergi ginn.
Belval Plaza ass iwwer Esch-Raemerech an un d'Stroossennetz ugeschloss a steet eng 30 Meter vun der Gare Belval-Université ewech. Dës ass mat enger Passerell iwwer d'Schinnen ewech direkt mam Gebai Nummer 1 verbonnen. Eng weider Passerell verbënnt um Niveau vum 1. Stack de Plaza 1 mam Plaza 2.
Schläifmillen
Schläifmille ware fréier Millen an deene Metallgéigestänn geschäerft a geschlaff oder Steng geschnidden a poléiert goufen. Si goufe mat Waasserkraaft ugedriwwen. Awer och méi spéit ass d'Technik vum Stengschneide laang déi selwecht bliwwen just den Undrif huet gewiesselt.
Fir d'Steng ze schneide goufen déi grouss Steebléck an engem Gerëscht festgemaach, an dann ass e Seeblad hin an hier driwwer gezu ginn. Déi Seeblieder ware meeschtens glat fir datt d'Reiffläch am Schnëtt sollt grouss sinn. Eréischt méi spéit, wéi mat méi séieren Undriwwer konnt geschafft ginn, kruten d'Blieder Zänn. Doduerch huet den Drock vum Blat op de Stee sech vergréissert, de Wee fir hin an hier ze fueren ass méi kuerz ginn, an duerch d'Tëscheraim konnt dat geseetent Material besser evakuéiert ginn.
Fir de Stëbs, dee beim Seeën ufält, lasszeginn, ass stänneg Waasser iwwer d'Blat gelaf an doduerch ass de Bulli erausgeschwemmt ginn. Dacks gouf och nach renge Quarzsand ënner d'Waasser gemëscht, fir d'Reiwung méi grouss ze maachen. Sou ass da lues a lues eng Fou an de Stee geschlaff ginn, wat bei grousse Bléck dacks ganz laang konnt daueren, well d'Vitesse net héich war an och vun der Waasserquantitéit déi zur Verfügung stoung ofhängeg war.
Wann de Stee ganz duerchgeseet war, gouf e poléiert. Dofir ass en op e Schläif- oder Poléierdësch geluecht ginn. Am Ufank gouf da mat Eisen- oder Kofferrumme poléiert. Wann de graffe Schläifvirgank fäerdeg war, gouf de Steen da mat hëlze Placke weiderpoléiert, déi mat Lieder oder Filz iwwerzu waren, a mat Gewiichter belaascht goufen. Grat sou wéi beim Schneiden ass dat Ganzt ëmmer mat Hëllef vu Waasser gemaach ginn, an deem am Ufank och Quarzsand dra gemëscht war, a wat d'Aarbecht méi wäit weider gaangen ass, ass ëmmer méi renge Sand geholl ginn.
Fir e matte Glanz ze kréien, gouf zum Schluss mat Woll poléiert, a fir et ganz blénkeg ze kréie gouf Zënnäsche mat derbäi geholl.
Eng vun de wéinege Schläifmillen déi an engem gudden Zoustand ass, a besicht ka ginn, ass d'Schläifmille vu Schwerin.
Zu Lëtzebuerg gouf et e puer Schläifmillen, dovun zwou am Dall vun der Uelzecht, eng op där Plaz, déi haut nach op der Schläifmille genannt gëtt an déi fréier Gantebeensmillen, an eng aner am Dall vun der Wäisser Iernz zu Miedernach.
Henri de La Rochejaquelein
Den Henri du Vergier, Grof vu La Rocheja(c)quelein, gebuer den 30. August 1772 zu Durbelière bei Châtillon-sur-Sèvre (Poitou), gestuerwen den 28. Januar 1794 zu Nuaillé, war e franséischen Adelegen a militäresche Chef an der Vendée wärend der Franséischer Revolutioun.
Den Henri war de Jong vum Marquis vu La Rochejaquelein, an ass am Schlass vu La Durbelière an der Gemeng Saint-Aubin-de-Baubigné bei Châtillon-sur-Sèvre op d'Welt komm. Säi Studium huet hien an der Militärschoul vu Sorèze gemaach. D'Franséisch Revolutioun huet hien iwwerrascht, wéi hie 16 Joer hat. Hien ass net zesumme mat sengem Papp emigréiert an huet dru gegleeft den Troun kënnen ze verdeedegen, andeems hien der Konstitutioneller Garde vum Kinnek Louis XVI. 1791 bäigetrueden ass. D'Evenementer vum 10. August 1792 hu seng Hoffnungen zerstéiert.
Éischt Opstänn
De La Rochejaquelein huet am Poitou d'Follge vum éischten Opstand vu Bressuire bedauert, wou d'royalistesch Bauere vun de revolutionären Truppe geschloe goufen. Hien huet sech op d'Lännereie vu Clisson, bei Parthenay, bei de Marquis de Lescure zeréckgezunn. Déi zwee waren am selwechten Alter an haten déi selwecht Interessen, an hunn am Geheimen dru geduecht bei engem Projet matzemaachen, fir d'Monarchie nees ze restauréieren. Si kruten en neien Opstand vum 10. Mäerz 1793 nëmmen duerch Gerüchter mat.
Si waren ongedëlleg wéi de Bauer vu Châtillon hinne matgedeelt huet, datt d'Paren an der Noperschaft sech den Opstännege wéilten uschléissen, an hien als Chef wéilten hunn. De Lescure wier gär matkomm, mä dann hätt hie seng Famill a seng jonk Fra missen de Republikaner iwwerloossen, wat hien natierlech net wollt.
Sou ass de La Rochejaquelein um Theater vum Krich ukomm, wou hien op de Bonchamps an den d'Elbée gestouss ass. Hien ass gewuer ginn, datt eng feindlech Divisioun um Wee an d'Vendée war, a wollt den offensive Mouvement vun de Republikaner ophalen. Hien ass op Saint-Aubin-de-Baubigné komm, wou d'Proprietéite vu senger Famill waren. Wéi hien un de Bauere vun Aubiers, Neuil, Saint-Aubin, Echaubroignes, Cerqueux, an Izernay laanschtgezunn ass, hu si hien zu hirem Chef proklaméiert.
Am Mäerz 1793 huet hien um Opstand vun der Vendée deelgeholl, a gouf zu engem vun de Cheffe vun der Arméi vun der Vendée. De La Rochejaquelein huet sech un d'Spëtzt gestallt a gesot:
Opstand vun der Vendée
D'Vendéens ware vum La Rochejaquelein begeeschtert, a si géint d'Republikaner gezunn, déi sech um Kierfecht vun Aubiers opgehalen hunn. Si hunn d'Uertschaft ugegraff, wou d'Divisioun vum Generol Pierre Quétineau sech versammelt hat. Nodeem d'Republikaner gemierkt hunn, datt si net géint d'Vendéens ukomm sinn, hu si d'Flucht ergraff. D'Néierlag vun Aubiers huet de Generol Quétineau dozou gezwongen, Bressuire z'evakuéieren, an de Marquis de Lescure huet den Uerder un iwwer 40 Pare ginn, zu de Waffen ze gräifen. D'Schlass vu Clisson gouf eng wichteg Plaz fir d'Zaldoten, déi a verschidde Corpsen opgedeelt waren. De Corps vum La Rochejaquelein huet sech meeschtens mat der grousser Arméi vum Anjou zesummegedo, déi zu där Zäit aus knapps 18.000 Männer bestanen huet, déi schlecht bewaffent an organiséiert waren. <!-- Le 2 avril, la Rochejaquelein prit part au combat de Beaupréau, à la suite duquel les républicains, refoulés au delà de la Loire, restèrent pendant trois mois sans s'avancer dans le pays insurgé. La consternation se répandit à Angers, à Saumur et à Nantes. A l'attaque de Thouars, la Rochejaquelein, monté sur les épaules de Texier de Courlay, tire sur les assiégés, et tandis qu'on recharge ses armes, il arrache de ses mains les pierres des murailles et commence la brèche: toute l'armée républicaine mit bas les armes et se rendit à discrétion. A la Première Bataille de Fontenay-le-Comte, perdue par les royalistes, la Rochejaquelein commanda l'aile gauche. Peu de jours après, à la seconde bataille, il chargea avec la cavalerie, enfonça les bleus et acheva la déroute. A l'attaque de Saumur, le 7 juin, il enleva d'abord le camp retranché de Varrins ; et emporté par sa bouillante ardeur, au moment où l'on se battait encore à l'entrée de la ville, il met le sabre à la main, sa carabine en bandoulière, et suivi d'un seul officier (Laville de Beaugé), il s'élance à la suite des fuyards, pénètre dans les rues, s'avance sur la place de la Bhilange, brave les coups de fusil, abat lui-même plusieurs soldats républicains et renverse à ses pieds, d'un coup de sabre, un dragon qui, arrivé sur lui le pistolet à la main, venait de le manquer.
Pendant le siège de Nantes, qui fut moins heureux, la Rochejaquelein garda Saumur avec sa division, tant pour couvrir la Vendée que pour conserver l'une des plus importantes communications de la Loire. Après l'échec de Nantes, il vola à la défense du pays insurgé, qui était attaqué de nouveau. Il commanda l'aile droite à la bataille de Luçon, et, couvrant la retraite, il préserva l'armée royale et sauva les troupes d'élite.
Cet échec fut réparé le 4 septembre, jour où l'armée républicaine de Luçon, assaillie dans son camp retranché de Chantonnay, fut entièrement détruite. La Rochejaquelein avait tourné lui-même le camp pour l'investir et commencer l'attaque. Vers cette époque, la convention nationale ayant voté contre la Vendée une guerre plus énergique, la lutte devint si terrible que tous les combats antérieurs semblèrent n'en avoir été que le prélude.
La Rochejaquelein, renforçant la division de Bonchamp, emporta la position d'Erigné. La Vendée allait être en péril par la concentration des armées républicaines: la Rochejaquelein, Stofflet et Lescure couvrirent Châtillon, mais sans succès.
Schluecht vu Cholet
Après la bataille de Cholet, où d'Elbée et Bonchamps succombèrent également, La Rochejacquelein était devenu le chef du parti royaliste.
Le torrent des fuyards entraîna la Rochejaquelein jusqu'à Beaupréau. Devenu l'âme de son parti, ce jeune guerrier, dont le courage indomptable s'alliait à la modestie la plus simple, se vit engagé sous ces funestes auspices dans le passage de la Loire, qu'il désapprouvait. Sa première pensée fut de couvrir et d'assurer la retraite: il laissa d'abord une forte arrière-garde à Beaupréau, lui ordonna de se défendre et de se porter ensuite rapidement sur les bords du fleuve.
Le 18 octobre, 80 000 fugitifs avaient atteint Saint-Florent pour passer sur la rive droite. La Rochejaquelein et Lescure s'opposaient opiniâtrement à ce passage ou plutôt à cette fuite. La transmigration vendéenne fit renaître une armée royale qui, le 19 octobre, se trouva réunie tout entière à Varades, sur la rive droite.
Generol La Rochejaquelein
Lorsque le plan de campagne eut été arrêté dans les conseils, que l'on se fut décidé à se porter sur d'abord sur Laval et sur Rennes, l'armée leva ses tentes. L'armée entière se mit en mouvement, le 20 octobre, pour une expédition sur les côtes de Bretagne, où les Anglais faisaient espérer des secours. Il fut décidé qu'on marcherait.
L'avant-garde était composée de 12 000 fantassins, soutenus de 12 pièces de canon, les meilleurs soldats et presque toute la cavalerie formaient l'arrière-garde ; entre ces deux corps cheminait un troupeau de femmes, d'enfants, de vieillards, qui s'élevait à plus de 50 000.
D'Virée de Galerne
La Rochejaquelein, qui avait divisé son armée en trois corps, s'empara d'Ernée et de Fougères à la suite de deux attaques brillantes. Il prit ensuite la route de Dol au lieu de marcher sur Rennes. De Dol, il s'avança sur Pontorson et Avranches, afin de se porter sur Granville, que le gros de l'armée, formant à peu près 30 000 hommes, attaqua sans succès, la place étant hérissée de fortifications et défendue par une garnison exaltée et nombreuse. Les Vendéens, découragés, furent à la veille de se soulever contre leurs chefs ; demandant à grands cris à rentrer dans leur pays natal.
Mais leur retraite jusqu'à la Loire fut marquée par des combats où éclatèrent de nouveau toute leur valeur et l'énergie de leurs chefs. Pontorson fut d'abord enlevé après un grand carnage. La Rochejaquelein, se dirigeant ensuite vers Dol, trouva sur les deux routes d'Antrain et de Pontorson deux armées républicaines qui marchaient à grandes journées pour lui couper la retraite. Il divise aussitôt ses forces pour faire face des deux côtés. Lui-même repousse d'abord Westermann sur Pontorson, tandis que sur la route d'Antrain d'autres chefs harcelaient diverses colonnes ennemies. On se battit pendant vingt-deux heures, du 16 au 17 novembre.
La Rochejaquelein, dont le cheval fut blessé, donna partout des preuves d'une haute valeur et fit surtout admirer ce coup d'œil qui distingue les plus grands capitaines. Cette bataille ne peut se comparer qu'à celle de Laval. Les royalistes, réunis en masse, poursuivirent continuellement l'armée républicaine, la forçant sur tous les points à fuir dans le plus grand désordre.
Le 21 novembre, la Rochejaquelein occupa Ernée et le lendemain Mayenne, d'où il se dirigea sur Laval, Le 27, il sortit de Laval et marcha sur la Flèche, où il séjourna jusqu'au décembre. Le conseil vendéen y décida qu'on attaquerait Angers sans retard. L'attaque d'Angers, qui commença le 5, ne fut pas plus heureuse que celle de Granville. Les chefs, au désespoir de ce dernier échec et indécis sur leur marche, prirent la route du nord, tournant le dos à la Loire et n'osant rentrer dans la Vendée par le pont de Cé, dont les approches étaient défendues. L'armée royale se porta sur la Flèche par Baugé: arrivée devant la Flèche, elle trouva le pont sur la rivière du Loir coupé et la ville au delà défendue par une forte garnison. Placée ainsi entre la rivière et l'armée républicaine qui marchait pour la combattre de nouveau, sa position était effrayante. La Rochejaquelein prend alors un parti décisif.
D'Schluecht vu Le Mans
Le 10 décembre, il se remet en marche et s'avance vers le Mans, espérant y trouver des vivres et des amis ; car l'armée, accablée de privations, était aux abois. S'étant rendu maître du Mans, il y passa tranquillement la journée du 11 ; mais le lendemain il: fut attaqué sur les trois routes du sud par toutes les forces républicaines, qui avaient pour chef le général Marceau. On sait que la bataille du Mans, livrée le 13 décembre, fut en quelque sorte ie tombeau de l'armée vendéenne. Là commença du moins sa dissolution. La Rochejaquelein, voyant la bataille perdue, s'était efforcé, pour éviter un massacre général, de mettre quelque ordre dans la retraite. Il rassembla le peu de cavaliers qu'il rencontra sur son passage et gagna la route de Laval, la seule qui fût encore libre, elle était couverte de fuyards ; il en rallia un assez grand nombre et pénétra le soir même dans Laval avec ces débris.
Réckzuch
Le lendemain, il arrive à Craon avec sa troupe fugitive, que les républicains harcelaient et dont il pressait la retraite. Ses soldats, livrés à une sombre inquiétude, marchent nuit et jour, espérant traverser la Loire à Ancenis. Le 15, il occupe Pouancé et le lendemain Ancenis, où il entre le premier sans éprouver de résistance. Il n'y avait là ni bateaux ni pontons, et la rive opposée était au pouvoir de l'ennemi. Nul n'osait tenter ce passage.
Sur l'autre rive, on aperçoit quatre barques chargées, dont on espérait s'emparer et se servir. La Rochejaquelein s'offre d'aller lui-même reconnaître l'autre rive. Il se jette, avec Stofflet et Laville de Baugé, dans un batelet enlevé d'un étang voisin, et qu'on avait chargé sur un chariot. Toute l'avant-garde suit des yeux ce frêle bateau, portant la Rochejaquelein Une attaque subite des républicains force les Vendéens de renoncer à leur entreprise. On vit alors se disperser les restes malheureux de cette armée qui soixante jours auparavant, maîtrisait la Loire, envahissait le Maine et la Bretagne. La plupart de ces fugitifs allèrent périr dans les champs de Savenay (22-23 décembre 1793).
D'Enn
Cependant la Rochejaquelein, suivi de Stofflet, de Baugé, de Langerie et d'une vingtaine de soldats qui avaient aussi gagné la rive gauche à Ancenis, fut surpris par une patrouille, qui le chassa des bords du fleuve et dispersa son détachement. Resté avec ses trois compagnons d'armes, il s'enfonça dans l'intérieur du pays, errant la journée entière dans une solitude effrayante, n'apercevant partout que des traces de dévastation et ne rencontrant sur ses pas aucun être vivant. Pendant deux jours, ils ne vécurent que du pain enlevé aux soldats qui tombaient isolément sous leurs coups. A mesure qu'ils pénétraient vers Châtillon, la Rochejaquelein retrouvait de ses partisans. Son unique désir était de combattre encore à leur tête.
Laissant tout au hasard, il traverse de nuit la ville de Châtillon où les républicains avaient un poste, ne répond pas au qui vive de la sentinelle, échappe au péril à force d'audace et, arrivé près de Saint-Aubin-de-Baubigné, retrouve sa tante, madame de la Rochejaquelein, qui était cachée dans une métairie voisine. Il passe trois jours avec elle et n'en reçoit que des paroles pleines de fermeté.
Les ruines du château de la Durbelière, que les républicains avaient livré aux flammes, lui servirent d'asile. Le bruit de son arrivée et quelques indices sur le lieu de sa retraite l'exposèrent aux perquisitions d'un détachement qui vint fouiller ce château: il ne s'y déroba qu'en se tenant couché sur l'entablement des murs encore debout de la façade principale.
C'était ainsi que, bravant les dangers, il préparait tout pour reprendre les armes. Instruit que Charette vient d'entrer dans le haut Poitou, il se porte à sa rencontre, voulant concerter avec lui les opérations qu'il médite.
C'était au moment même où les républicains réprimaient violemment les troubles dans la Vendée. Le général Cordelier, commandant l'une des colonnes, eut trois engagements sérieux avec la Rochejaquelein, qu'il ne put entamer. Le chef vendéen, voyant grossir l'orage, se replia sur la forêt de Vezin pour s'assurer une retraite. Se voyant en état de sortir de la forêt, il reparaît à la tête d'un rassemblement et menace tour à tour les divers cantonnements qui l'environnent. Serré de près par le général Cordelier, il élude d'abord le combat, assaillit ensuite ce général à plusieurs reprises et obtient quelques succès. Bouillant et impétueux, il harcèle sans cesse son ennemi, qu'il tient en échec.
Depuis sa rentrée dans la Vendée, il semblait pressentir la chute de son parti et ne pas vouloir lui survivre. Le 4 mars, Noaillé près Cholet fut témoin de sa dernière expédition. La garnison de Cholet étant sortie pour incendier ce bourg, la Rochejaquelein l'attaqua au moment où elle y mettait le feu. Entourés par les Vendéens, plusieurs soldats périrent dans les flammes ; d'autres s'élancèrent à travers les rangs ennemis.
La Rochejaquelein, qui s'avance à cheval, veut les interroger, malgré les représentations des officiers de sa suite, qu'il laisse derrière lui. L'un des deux grenadiers, qui vient d'entendre prononcer le nom du général royaliste, se dévoue ; et, tandis que la Rochejaquelein se penche pour recevoir de lui son arme, le grenadier l'ajuste et tire à bout portant. La balle frappe le front de la Rochejaquelein, qui tombe et expire aussitôt (le 28 janvier 1794). Ses officiers accourent et le vengent en massacrant son meurtrier.
Säi Graw
Le corps de la Rochejaquelein fut enseveli à la même place où il avait été atteint d'un coup mortel. Afin que son cadavre ne soit pas identifié, son compagnon Nicolas Stofflet lui enleva ses vêtements et lui taillada le visage à coups de sabre en sanglotant: j'ai perdu ce que j'avais de plus cher au monde.
Il fut inhumé plus tard après qu'un métayer aura indiqué le lieu de sépulture provisoire, dans l'église de Saint-Aubin de Baubigné dans les Deux-Sèvres, avec ses deux frères: Louis et Auguste du Vergier de La Rochejacquelein. -->
Pherkad (Stär)
De Pherkad (och Pherkab) ass d'Bezeechnung vum Stär γ Ursae Minoris (Gamma Ursae Minoris). Den arabeschen Numm Pherkad leet sech vun alifa al-farqadain of a bedeit „dat donkelt vun den zwee Källef“ (mat dem helle Kallef ass de Stär Kochab gemengt).
De Pherkad mécht zesumme mam Kochab den Ofschloss vun der Këscht vum Stärebild Klenge Won. De Pherkad huet eng visuell Magnitude vu +3,1 mag. a gehéiert zu der Spektralklass A2 an ass zirka 480 Liichtjoer vun eiser Äerd ewech (Hipparcos Datebank).
Koordinaten (Equinoxe J2000.0)
Haut
D'Haut (gr.: derma; lat.: cutis) ass en Organ am Organismus vum Mënsch a vum Déier.
638 v. Chr.
643 v. Chr. | 642 v. Chr. | 641 v. Chr. | 640 v. Chr. | 639 v. Chr. | 638 v. Chr. | 637 v. Chr. | 636 v. Chr. | 635 v. Chr. | 634 v. Chr. | 633 v. Chr.
Dës Säit befaasst sech mam Joer 638 v. Chr.
919 v. Chr.
11. Joerhonnert v. Chr. | 10. Joerhonnert v. Chr. | 9. Joerhonnert v. Chr.
Foussball-Weltmeeschterschaft 2006/Holland
Aachtelsfinall
'''Sonndeg, 25. Juni, 21 Auer zu Nürnberg'''
919 v. Chr.
924 v. Chr. | 923 v. Chr. | 922 v. Chr. | 921 v. Chr. | 920 v. Chr. | 919 v. Chr. | 918 v. Chr. | 917 v. Chr. | 916 v. Chr. | 915 v. Chr. | 914 v. Chr.
Dës Säit befaasst sech mam Joer 919 v. Chr.
108 v. Chr.
Dës Säit befaasst sech mam Joer 108 v. Chr.
Gare Klierf
D'Gare vu Klierf ass eng Gare op der CFL-Streck 1, der sougenannter Nordstreck, tëscht der Gare Draufelt an der Gare Ëlwen vun der Lëtzebuerger Eisebunn.
D'Nordstreck féiert vu Lëtzebuerg bis op Ëlwen an da weider an d'Belsch, wou se vu Gouvy un, Kontakt mat der belscher Linn 42 (Rivage-Gouvy) huet. Eng Antenn geet vun Ettelbréck op Dikrech an eng weider Antenn zweigt zu Kautebaach of a féiert bis op Wolz.
Michael Cimino
De Michael Cimino, gebuer den 3. Februar 1939 zu New York a gestuerwen den 2. Juli 2016, war en US-amerikanesche Filmregisseur an Dréibuchauteur.
Gare Klierf
D'Gare vu Klierf huet e gratis Park & Rail-Parking mat 145 Parkplazen a speziell Parkplaze fir Leit mat reduzéierter Mobilitéit. D'Bus-Gare ass an direkter Noperschaft.
Michael Cimino
Nodeem datt en Architektur an dramatesch Konscht studéiert hat, koum e spéider bei de Film.
Gare Klierf
D'CFL gesäit vir, de Service am Guichet vun der Klierfer Gare net méi oprecht ze halen.
Den 13. Juni 2022 gouf proposéiert, d'Voyageurs-Gebai als national Kulturierfschaft ze klasséieren.
Falschen Hond
Ënner Falschen Hond versteet een:
Eurobilljeeën
Den Euro, d'gemeinsam Wärung vun 19 Memberstaate vun der Europäescher Unioun, zirkuléiert a Form vu 7 verschiddene Billjeeën (donieft gëtt et 8 verschidde Mënzen). Déi éischt Serie dovu gouf den 1. Januar 2002 an Ëmlaf bruecht.
Am Oktober 2006 ware bal 11 Milliarde Schäiner, mat engem Wäert vu bal 590 Milliarden Euro, am Ëmlaf.
Serie vun 2002
Et gëtt 7 verschidde Coupuren, déi all eng aner Faarf hunn. D'Motiver dorop representéieren d'Geschicht vun den europäeschen Architekturstiler. Op der viischter Säit, dem Recto, si Fënsteren a Paarten ze gesinn, op der Récksäit, dem Verso, Brécken. Des solle Verbonnenheet an Oppenheet symboliséieren. Entworf huet se den Éisträicher Robert Kalina.
Op alle Billjeeë sinn den europäesche Fändel, d'Initiale vun der Europäescher Zentralbank a 5 Varianten (BCE, ECB, EZB, EKT, EKP), d'Ënnerschrëft vum President vun der Zentralbank, den Numm Euro a laténgescher a griichescher Schrëft, an eng Kaart vun Europa op der Récksäit.
Serie vun 2013
D'Faarwe vun der neier Serie, déi "Europa"-Serie genannt gëtt, bleiwen déi nämmlecht wéi déi vun der éischter. Och d'Motiver (Brécken a Fënsteren) bleiwen onverännert, just den allgemengen Design gëtt liicht anescht (méi kräfteg Faarwen, d'Zuele sinn uewe méi grouss, d'Wuert "Euro" steet och op Kyrillesch do, vum 20er un ass eng "Siichtfënster" dran, asw.).
Als éischte Schäin gouf dee vu 5 Euro vum Abrëll 2013 un no an no ersat (déi am alen Design halen nach eng Zäitchen hir Gëltegkeet), am September dat Joer drop koum dee vun 10 Euro un d'Rei, an am November 2015 den Zwanzeger. De Fofzeger koum am Summer 2017 eraus, an d'Schäiner vun 100 an 200 Euro kommen am Fréijoer 2019 an Zirkulatioun. De 500er gëtt net erneiert, an d'Billjeeën an där Denominatioun ginn no an o aus dem Verkéier gezunn.
Wou gouf de Schäin gedréckt, a wien huet en erausginn?
Anescht wéi d'Euromënzen hunn d'Eurobilljeeë keng national Säit, déi géif weisen, vu wou de Billjee hierkënnt. Dofir kann een um Buschtaf virun der Seriennummer gesinn, wat fir eng National Zentralbank de Schäin erausginn huet.
D'Buschtawe W, K a J si reservéiert fir déi Länner, déi den Euro nach net agefouert hunn.
Op der viischter Säit verstoppt ass de Code, duerch deen d'Dréckerei z'erkennen ass: de Plackecode. An der éischter Tabell uewe steet, wou de Code ze fannen ass. De Buschtaf steet fir d'Dréckerei (kuckt hei drënner) D'Coden A, C an S si reservéiert fir Dréckereien, déi bis ewell keng Billjeeën drécken. D'Dréckerei muss net noutwennegerweis an deem Land sinn, dat de Billjee erausgëtt: Sou sinn z. B. verschidde finnesch Euroschäiner an enger englescher Dréckerei gedréckt ginn. De Buschtaf an d'Ziffer um Wupp vum Code ginn un, wou de Schäin um Drockbou war: A1 ass uewe lénks, J6 ass ënne riets.
Zweet Serie
Vun 2014 u koum, beim Fënnefter ugefaangen, all Joers en neie Billjee eraus, deen no an no déi al ersetze soll.
637 v. Chr.
8. Joerhonnert v. Chr. | 7. Joerhonnert v. Chr. | 6. Joerhonnert v. Chr.
642 v. Chr. | 641 v. Chr. | 640 v. Chr. | 639 v. Chr. | 638 v. Chr. | 637 v. Chr. | 636 v. Chr. | 635 v. Chr. | 634 v. Chr. | 633 v. Chr. | 632 v. Chr.
Dës Säit befaasst sech mam Joer 637 v. Chr.
Klio
An der griichescher Mythologie war d ' Klio (algr. Kleiô) d'Muse vun der Geschicht a vun der Heldendichtung.
Si gëtt meeschtens als jonkt Meedche mat Lorberkranz duergestallt, mat den Attributer Papyrusrouleau a Griffel. Et gëtt och Duerstellunge mat enger Gittar, well d'Klio och deelweis als Erfinderin vun der Gittar ugesi gëtt. Och heiansdo gesäit ee si op enger Weltkugel sëtzen, als Symbol fir d'Geschicht déi all Länner an all Zäiten anhëlt. D'Klio ass ausserdeem d'Schutzpatréinesch vun den Historiker.
Spueniekämpfer
Mat Spueniekämpfer gi gemenkerhand déi Leit bezeechent, déi fräiwëlleg als international Brigadisten op der Säit vum Frente popular an de Spuenesche Biergerkrich gezu sinn, fir géint déi franquistesch Truppen ze kämpfen. Vu Lëtzebuerg aus waren dat der ëm déi 100.
D'Lëtzebuerger Spueniekämpfer
Déi meescht Spueniekämpfer waren Aarbechter aus dem Minett, déi a lénkse politesche Parteien aktiv waren. Vill haten e Migratiounshannergrond.
Vun de Fräiwëllege vu Lëtzebuerg sinn der 18 a Spuenie gestuerwen. Vun 8 aneren ass net gewosst op se zeréckkomm sinn oder a Spuenien ëmkomm sinn. Ëm déi 30 vun deenen déi zeréckkoumen, waren am Krich schwéier verwonnt ginn.
Joerzéngtelaang ass hinnen de Status vum Resistenzler net unerkannt ginn. Ursaach war, nieft der Tatsaach, datt d'Resistenz zu Lëtzebuerg der gängeger Definitioun no eréischt mam däitschen Iwwerfall, den 10. Mee 1940, ugefaangen huet, och ee Mësstrauen, fir net ze soen Anti-Kommunismus vun deene Kreesser, déi deelweis z. B. hannert dem Maulkuerfgesetz stoungen, an deen am Kale Krich en neien Opdriff krut, awer och méi banal eng gewësse politesch Lethargie an den Ëmstand, datt et zu Lëtzebuerg keen offizielle Status fir Ancien combattants gëtt. Wouer ass awer, datt déi international[istesch] Brigade vu Moskau aus gesteiert goufen, an datt d'Brigadiste vu Politkommissare begleet a betreit goufen. De Spuenesche Biergerkrich war een Experimentéierfeld souwuel fir de Jousef Stalin wéi fir den Hitler.
Eréischt Enn vun den 1990er Joren huet dat sech geännert. Den Henri Wehenkel huet en dokumentéiert Buch iwwer d'Spueniekämpfer publizéiert.
Zu Diddeleng bei der Gare Diddeleng-Schmelz gouf 1997 d'Monument No pasarán!, e Wierk vum Lucien Wercollier, ageweit (dat 2001 profanéiert gouf) an 1998 koum et zu der Grënnung vun enger A.s.b.l., Les amis des brigades internationales. Uganks 2000 koum et zu enger Debatt an der Chamber, an dat selwecht Joer kruten déi wéineg, déi bis dohin nach gelieft hunn, e Gielche vum Premier Juncker iwwerreecht.
Mam Film Les perdants n'écrivent pas l'histoire koum 2001 een Documentaire iwwer d'Spueniekämpfer an de Kino.
De 16. Juli 2003 huet d'Chamber eestëmmeg, d'Gesetz vum 10. Abrëll 1937 abrogéiert, dat den Awunner vu Lëtzebuerg verbueden huet, um Spuenesche Biergerkrich deelzehuelen. Duerch dësen éischter symboleschen Akt gouf de Brigadiste vun do hiren antifaschisteschen Engagement nodréiglech legitiméiert an unerkannt.
Um Nationale Kommemoratiounsdag 2021 gouf eng Gedenkplack um Sockel vum Monument du souvenir (Gëlle Fra) devoiléiert.
M1 Abrams
Den M1 Abrams ass zanter den 1980er-Joren den Haaptkampfpanzer (engl. main battle tank, MBT) vun der amerikanescher Arméi an dem United States Marine Corps. Den M1 ersetzt de vereelsten M60. Hien ass nom fréieren amerikaneschen Arméichef, dem Generol Creighton Abrams, benannt. Et gëtt och eng Ausféierung fir d'Minnen ze raumen mat verstäerkte Buedem-Panzerplacken.
Fort de Villy-La Ferté
De Fort de Villy-La Ferté ass de leschte Fort vun der Maginotlinn am Weste vum Secteur Montmédy.
E steet tëscht den Dierfer Villy a La Ferté op enger Kopp mat dem Numm La Croix de Villy, an e gouf tëscht 1935 an 1939 gebaut. E besteet aus zwéi Bléck, an an engem dovu kann een nach eng 47er Antitankskanoun gesinn.
Déi fréier Infantrieskasematte goufen dofir mat engem 270 Meter laangen Tunnel matenee verbonnen a verstäerkt, an am Duerf selwer goufen eng Dosen Haiser befestegt, Blockhaiser gebaut, betonéiert Kelleren ageriicht a Schinnenobstakele mat pickegem Drot gebaut.
De Fort gouf de 15. Mee 1940 vun der Wehrmacht mat schwéiere Bombardementer ugegraff. En hält awer duer bis den 18. Mee.
Den 19. Mee um hallwer sechs moies gëtt de Fort keen Toun méi vu sech. Déi ganz Besatzung vun 104 franséischen Zaldoten, war ëm d'Liewe komm.
D'Uertschaft Villy gouf verdeedegt vun Truppe vun der 1. Kompanie vum 23. RIC, verstäerkt mat Elementer vum 155. RIF.
D'Besatzung vum Fort huet zu der 4. CEO vum 155. RIF gehéiert.
NGC 5832
Den NGC 5832 ass eng Galaxis am Stärebild Ursa Minor. Den NGC 5832 huet eng Wénkelausdehnung vun 3,6' × 2,2' an eng visuell Magnitude vu +12,10 mag.
Koordinaten (Equinoxe 2000)
Claudia Dall'Agnol
D'Claudia Dall'Agnol, gebuer de 6. Abrëll 1973 zu Esch-Uelzecht, ass eng lëtzebuergesch Politikerin mat italieeneschen Originnen.
Bei de Chamberwale vum 13. Juni 2004 gouf si fir d'LSAP als Deputéiert an d'Chamber gewielt a bei de Chamberwale vum 7. Juni 2009 genee wéi bei de Chamberwale vum 20. Oktober 2013 nees zeréckgewielt.
Donieft ass si zënter 2010 och Presidentin vun der Fédération luxembourgeoise de tir aux armes sportives.
Lëscht vun de Gemengen am Departement Tarn
Lëscht vun den 324 Gemengen am Departement Tarn.
Lëscht vu lëtzebuergesche Filmregisseuren
Dëst ass eng Lëscht vu lëtzebuergesche Filmregisseuren.
Blackburn an Darwen
Blackburn an Darwen ass eng Grofschaft mat dem Status Unitary authority am Nordweste vun England. Wéi den Numm et seet, besteet s'aus de Stied Blackburn an Darwen, an der Emgéigend.
Landplanzen
D'Landplanzen (Embryophyta) sinn eng Grupp vu Planzen (Plantae), déi aus de Gréngalgen (Chlorophyta) entstane sinn. Déi éischt Noweiser vun de Landplanzen stamen aus dem äerdgeschichtlechen Zäitalter vum spéiden Ordovizium. Et handelt sech dobäi ëm moosähnlech Organismen.
Sämtlech Landplanzen zeechne sech duerch eng Wuessrichtung aus, déi vun der Äerdunzéiungskraaft an dem Liichtafall bestëmmt gëtt. D'Sprosse si positiv phototrop an negativ geotrop, wuessen also vum Buedem fort a Richtung Sonnenastrahlung, fir d'Wuerzelen ass d'Tendenz ëmgedréit.
Muse
Muse steet fir:
Muse ass de Familljennumm vun:
Muse ass de Virnumm vun:
MUSE steet fir:
MusE steht für:
MuSE steht für:
Villerupt
Villerupt (lb: Weller) ass eng franséisch Gemeng am Departement Meurthe-et-Moselle am Arrondissement Briey, an der Regioun Grand Est. Et ass den Haaptuert vum Kanton Villerupt
1999 hunn do 9.822 Awunner, "Villeruptiens a Villeruptiennes" genannt, gelieft.
Geographie
Wéi dës Stied och, huet Villerupt sech mat der Siderurgie entwéckelt. Wéi et mat där biergof goung, ass och d'Bevëlkerungszuel vu bal 15.000 an den 1960er Joren op manner wéi 10.000 gefall.
Villerupt ass bekannt fir säi Filmfestival, de Festival du film italien de Villerupt, deen zanter dem November 1976 all Joer am Hierscht organiséiert gëtt.
107 v. Chr.
3. Joerhonnert v. Chr. | 2. Joerhonnert v. Chr. | 1. Joerhonnert v. Chr. 109 v. Chr. | 108 v. Chr. | 107 v. Chr. | 106 v. Chr. | 105 v. Chr.
Dës Säit befaasst sech mam Joer 107 v. Chr.
Henri de Toulouse-Lautrec
Den Henri de Toulouse-Lautrec, gebuer de 24. November 1864 zu Albi/Tarnes a gestuerwen den 9. September 1901 um Schlass Malromé an der Gironde, war e franséische Moler a Graphiker.
David Dunbar Buick
Den David Dunbar Buick, gebuer de 17. September 1854 zu Arbroath, Angus, Schottland a gestuerwen de 5. Mäerz 1929 zu Detroit, war en schottesch-amerikaneschen Ingenieur an Industriellen.
De villsäitegen Erfinder David Dunbar Buick huet e groussen Deel zur Weiderentwécklung vum Automobil zu engem usprochsvolle Gebrauchs- a Sportsgefir bäigedroen. Hien huet 1903 Buick Motor Car Company gegrënnt, déi spéider an der Firma General Motors Corporation opgaangen ass.
Dem David Dunbar Buick ass et gelongen eng Prozedur z'entwéckelen déi et erlaabt Metaller mat Parzeläin z'iwwerzéien a sou viru Korrosioun ze schützen.
Gare Mäertert
D'Gare vu Mäertert ass eng Gare op der CFL-Linn 3, der sougenannter Tréierer Streck, tëscht der Gare Manternach an der Gare Waasserbëlleg vun der Lëtzebuerger Eisebunn.
D'Tréierer Streck féiert vu Lëtzebuerg bis op Waasserbëlleg an da weider op Tréier a Wittlich.