cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nathalie Hoeltgen
Si huet fir d'RJ Arlonnaise, Monnerech, Nidderkuer, Fola Esch, Rodange an Union Titus Péiteng gespillt. 2003 huet si hiren éischte Match an der lëtzebuergescher Dammefoussballnationalekipp gespillt.
Si war mam Serge Thill bestuet an hir Bouwe Sébastien, Olivier, Vincent a Marek sinn all och Foussballspiller.
Little Dragon
Little Dragon ass eng schweedesch Elektro-Band, déi 1996 zu Göteborg gegrënnt gouf. D'Grupp besteet aus der schweedesch-japanescher Sängerin Yukimi Nagano, dem Håkan Wirenstrand (Keyboard), dem Erik Bodin (Batterie) an dem Fredrik Källgren Wallin (Bass). D'Band hat Features mat dem amerikanesche Rapper Drake a mat Gorillaz. Den Numm vun der Band ass gläichzäiteg de Spëtznumm vun der Frontfra, eng Allusioun op hir fernëstlech Wuerzelen.
André Glucksmann
De Joseph André Glucksmann, gebuer den 19. Juni1937 zu Boulogne-Billancourt a gestuerwen an der Nuecht op den 10. November 2015 zu Paräis, war e franséische Philosoph an Essayist.
Hien huet sech a senger Jugend fir de Maoismus engagéiert, huet sech awer dovun no an no lassgesot an eng éischter pro-westlech, pro-amerikanesch Haltung ageholl (wat vill vu senge fréiere Compagneonen him zum Virgeworf gemaach hunn).
Hie gëtt zu den Nouveaux philosophes gezielt.
Literatur
Noriff:
Fool for Love
Fool for Love ass en US-amerikanesche Film vum Robert Altman aus dem Joer 1985. E baséiert um Theaterstéck vum Sam Shepard mam selwechten Numm, vum Shepard ass och d'Dréibuch vum Film.
Ëm wat geet et am Film?
D'May begéint an engem Motel hir Jugenléift Eddie erëm. En ale Mann daucht op, deen däischter Säiten aus deenen zwee hirer Vergaangenheet un d'Liicht bréngt...
Horst Buchholz
Den Horst Buchholz, gebuer als Horst Werner Buchholz de 4. Dezember 1933 zu Berlin an och do gestuerwen den 3. Mäerz 2003, war en däitsche Schauspiller.
Am Joer 1958 huet hie sech mat der franséischer Schauspillerin Myriam Bru bestuet. Hire Jong de Christopher Buchholz ass Schauspiller a Filmregisseur.
Mat dem Film Die Halbstarken vum Georg Tressler ass den Horst Buchholz bekannt ginn. Duerno huet hien an Däitschland nach Filmer wéi Robinson soll nicht sterben (1957) vum Josef von Báky, Monpti vum Helmut Käutner a Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull (1957) vum Kurt Hoffmann matgespillt. International krut hien an England d'Haaptroll am Film Tiger Bay (1959) vum J. Lee Thompson. Weider grouss Filmer mat dem Horst Buchholz sinn The Magnificent Seven (1960) vum John Sturges an One, Two, Three (1961) vum Billy Wilder.
Marie Tesch
D'Marie Barbe Joséphine Tesch, gebuer den 28. Abrëll 1832 a gestuerwen den 1. Juni 1904 zu Wiesbaden, war eng Duechter vun der Koppel Ferdinand Materne Tesch an Antoinette Zeitz.
Si huet sech de 15. Februar 1854 zu Hesper mam Gustave Munchen bestuet an d'Koppel krut e Bouf, de Fernand, deen de 25. November 1854 gebuer gouf. Duerch en Accident ass hien am Alter vun nëmme 16 Joer, den 29. Dezember 1870 gestuerwen.
Als Erënnerung un hiert eenzegt Kand, huet d'Marie Tesch der deemoleger Gemeng Eech e bedeitend Verméige verierft, ë. a. d'Haus 10 an der Eecher Strooss, fir datt do eng Crèche kéint ageriicht ginn. D'Gebai gëtt hautdesdaags nach als Spillschoul benotzt.
Iwwert d'Fondatioun Munchen-Tesch déi no hirem Doud gegrënnt gouf, goufen 1924 déi éischt Consultatioune vu Bëbeeën organiséiert.
Als Undenken un hir „Wohltäterin“ huet d'Stad Lëtzebuerg 1925 eng Strooss zu Eech no hir genannt: d'Rue Munchen-Tesch ; am Joer 2022 goufen d'Virnimm um Stroosseschëld bäigesat, sou datt d'Strooss elo Rue Marie Barbe Joséphine Munchen-Tesch heescht.
Akkolad
Den Ausdrock Akkolad (fr. accolade: Ëmäerbelung, lat.: ad + collum) bezeechent:
Nathan Juran
Den Nathan Juran, gebuer den 1. September 1907 zu Gurahumora deemools Éisträich-Ungarn haut Rumänien a gestuerwen den 23. Oktober 2002 zu Palos Verdes a Kalifornien war en US-amerikanesche Chefdekorateur, Filmregisseur an Dréibuchauteur.
Hie krut 1942 en Oscar fir d'Dekore vum John Ford sengem Film How Green Was My Valley. Als Regisseur huet hien och verschidde vu senge Filmer als Nathan Hertz signéiert.
Syndicat intercommunal de dépollution des eaux résiduaires de l'Est
De Syndicat intercommunal de dépollution des eaux résiduaires de l'Est, gekierzt SIDEST, gouf duerch en Arrêté grand-ducal vum 6. September 2007 gegrënnt. Et ass ass e Gemengesyndikat, dee sech ëm d'Ofwaasser an alles wat domat ze dinn huet këmmert.
Geschicht
Grënnungsmembere waren 2007 d'Gemenge Bech, Betzder, Biwer, Bous, Conter, Duelem, Fluessweiler, Gréiwemaacher, Lenneng, Mäertert, Nidderaanwen, Sandweiler, Schëtter, Stadbriedemes, Waldbriedemes, Weiler zum Tuer a Wuermer.
D'Statute vum Syndikat goufen 2010 ugepasst, andeems follgend nei Memberen opgeholl goufen: Beefort, Bäerdref, Iechternach a Waldbëlleg. 2017 koume nach d'Gemenge Munneref an Schengen bäi.
Fréiseng a Manternach sinn zanter 2018 Member vum Syndikat.
Membergemengen
Member am SIDEST si follgend Gemengen aus dem Zentrum an Oste vum Land:
De Sëtz vum SIDEST ass zu Gréiwemaacher. De President ass de Raymond Weydert.
Rangwee
De  ass eng Strooss op der Grenz tëscht der Stad Lëtzebuerg an der Gemeng Hesper. E leeft vun der Diddenuewener Strooss aus a Richtung Westen, duerch den Tunnel Rangwee bis bei de Rond-point Gluck.
Den Numm
D'Originne vum Numm Rangwee sinn net eendeiteg gekläert. Etymologesch kéint e vu „rankeg” ( rankig) hierkommen, wat fir laang, dënn, biegsam steet. Dem Pierre Anen no géif den Numm vu „Rank“ kommen, enger ofgerënnter Fläch, a kéint esou e Bezuch zu engem ronne Wee maachen, wat de Rangwee virum Éischte Weltkrich war. Den Anen gëtt a senger Opzielung vu Begrëffer fir e Bierghank awer och nach eng aner Erklärung: „Rang“ oder „Rank“ stéing fir en Hank, sou datt de Rangwee e Wee ronderëm den Hank wier.
Weier (Waasserfläch)
E Weier ass eng kleng, roueg Waasserfläch, déi net ganz déif ass. En ass natierlech entstanen oder gouf kënschtlech vum Mënsch ugeluecht.
E Séi ass eng roueg Waasserfläch, déi vill méi déif ass wéi e Weier an déi eng op laang Dauer stabil Temperaturschichtung huet. E Weier, deen nëmmen temporär Waasser féiert, gëtt Dëmpel genannt.
Schëld A, 7a
D'Schëld A, 7a ass e Verkéierswarnschëld aus dem Lëtzebuerger Code de la route, dat e schlechte Stroossenzoustand uweist.
Originaltext aus dem Code de la route:
7. Profil irrégulier - Le signal A,7a indique l'approche d'un tronçon de voie publique où la chaussée est en mauvais état..
Sébastien van Noyen
Vun him ass ë. a. e Plang fir d'Rekonstruktioun vun der Stad Lëtzebuerg no der Explosioun vun engem Polvermagaséng 1554 an dem Feier duerno. Dee Plang gouf 1561 dem Kinnek virgestallt. De van Noyen huet ë. a. d'Groussgaass verbreeden an d'Plëss d'Arem an d'Paschtoueschgaass uleeë gelooss. Am typesche Renaissancesstil huet hien duerno gekuckt, datt d'Stroosse méiglechst riicht a rechtwénkleg zouenenee sollte sinn. Net alles vum Plang ass realiséiert ginn, munneches och eréischt méi spéit.
Och den neizäitleche 5-eckege Grondrëss vu Philippeville, an der Belsch, mat senger zentraler Plaz, geet op hien zeréck. , an hie war, zesumme mam Donato di Boni an Gianmaria Olgiati, ee vun den Architekte vun der éischter Zitadell vun Namouer (gebaut 1542- 1559).
Murder Most Foul
Murder Most Foul ass e brittesche Kriminalfilm vum George Pollock aus dem Joer 1964 nom Roman Mrs. McGinty's Dead vun der Agatha Christie.
Ëm wat geet et am Film?
D'Margaret McGinty gëtt erhaangen an hirer Wunneng fonnt. Et ass séier e Schëllege fonnt, den James Bentley. D'Miss Marple mengt awer de Bentley wier onschëlleg a si mécht sech op d'Sich nom Mäerder...
Soss
Am Film ersetzt d'Miss Marple den Hercule Poirot deen am Roman de Fall léist.
Bouzemont
Bouzemont ass eng franséisch Gemeng an de Vogesen an der Regioun Grand Est.
Hans Küng
Den Hans Küng, gebuer den 19. Mäerz 1928 zu Sursee an der Schwäiz a gestuerwen de 6. Abrëll 2021 zu Tübingen, war en Theolog, Auteur, Philosoph a Matgrënner vun der Stëftung Welteethos. Niewent senge villen theologeschen Aarbechten ass hie bekannt fir seng Viraarbecht zur "Erklärung zum Weltethos" fir d'Parlament vun den Weltrelioune vun 1993 zu Chicago.
Studium
Vun 1935 bis 1948 ass de Küng zu Sursee an zu Luzern an d'Schoul gaangen, fir 1948 säin Ofschloss zu Luzern ze maachen. Vun 1948 bis 1951 huet de Küng Philosophie, an da vun 1951 bis 1955 Theologie zu Roum op der Gregoriana studéiert. Wärend sengem Studium huet sech den Hans Küng vill fir e Seminar iwwer d'Wuelsinn vun Net-Chrëschten intresséiert. De Küng huet wärend sengem siwe Joer laange Studium am Pontificium Collegium Germanicum all Joer dräi oder aacht Deeg laang Exercitia spiritualia gehalen: et ass him dorëms gaange fir Bibelszeenen oder Bibelwierder unzekucken, oder fir sech ganz op Gedanken zu engem reliéise Fest ze fokusséieren.
Den 10. Oktober 1954 gouf de Küng zum kathoulesche Priister geweit. Vun 1955 bis 1957 huet den Küng op der Sorbonne an um Institut Catholique zu Paräis weider studéiert. A sengem Studium huet hie sech mat der kathoulescher Dogmatik vum Karl Barth ausernee gesat, an huet mat senger Dissertatioun "Rechtfäerdegung. D'Léier vum Karl Barth an eng kathoulesch Besënnung" promovéiert. De Karl Barth huet dem Hans Küng doropshin an engem Bréif zougestëmmt. Hien huet och nach zuu Amsterdam, Berlin, Madrid a London studéiert. Den Hans Küng gouf 1999 vu kierchlech-offizieller Säit zum Virbereeder vun der gemeinsamer Erklärung vun der Rechtfäerdegungsléier bestëmmt.
Professer
Vun 1960 bis zu senger Pensionéierung am Joer 1996 war hie Professer fir ökumeenesch Fuerschung an Direktor vum entspriechenden Institut op der Universitéit Tübingen. Vun 1962 bis 1965 gouf hie vum Poopst Johannes XXIII zum offiziellen theologesche Beroder (Peritus) beim Zweete Vatikanesche Konzil bestëmmt. Vun 1995 bis 2013 war hie President vun der Stëftung Weltethos.
Wéinst senger kritescher Haltung an der Afrostellung vun der Peepstlecher Onfeelbarkeit gouf him 1979 vum Vatikan d'kierchlech Léierbefugnes (missio canonica) entzunn, mä hien huet säi Léierstull an all priisterlech Rechter behalen.
De Professer Küng ass Auteur vu ganz ville Bicher, déi a vill Sproochen iwwersat goufen.
Cassini-Huygens
Déi béid uneneegekoppelt Sonde goufen de 15. Oktober 1997 vum Launch Complex 40 op Cape Canaveral mat enger Titan-IVB-Rakéit gestart. Den 1. Juli 2004 ass de Cassini an d'Saturnëmlafbunn ëm de Saturn ageschwenkt, an de 14. Januar 2005 ass d'Huygens dräi Wochen no der Trennung vum Cassini um Mound Titan gelant an huet dono 72 Minutte laang Daten op d'Äerd geschéckt.
De Lander, wéi och de Cassini-Orbiter, hu mat hire wëssenschaftlechen Instrumenter vill nei, deelweis revolutionär Erkenntnesser am Bezuch op de Saturn a seng Mounde geliwwert. D'Missioun gouf dacks verlängert an ass de 15. September 2017 mam Antrëtt vun der Sond an d'Saturnatmosphär op en Enn gaangen.
Entwécklung
Eng Missioun op der Saturn an op den Titan gouf scho kuerz nom Erfolleg vun de Sonden Voyager 1 an Voyager 2 (gestart 1977, 1980 beim Saturn) a Betruecht gezunn. Am Joer 1983 gouf eng Studie vum Solar System Exploration Committee virgestallt, déi véier Planéitemissioune bis d'Joer 2000 virgesinn hunn. De Kommitee war en Zesummeschloss tëscht de Gremie fir Weltraumfuerschung vun der europäescher Wëssenschaftsstëftung an der National Academy of Sciences, dee schonn 1982 mat senger Aarbecht ugefaangen hat. Nieft der Cassini-Missioun (deemools nach als Saturn Orbiter/Titan Probe-Programm resp. SOTP bezeechent) entstounge sou och d'Magellan-Raumsond an de Mars Observer. Am Ufank huet d'Saturn/Titan-Missioun nach zum Mariner Mark II-Projet gehéiert, an deem senge Kader och eng änlech gebaut Sond fir de Laanschtfluch bei engem Asteroid oder Koméit, genannt Comet Rendezvous/Asteroid Flyby (CRAF), entwéckelt sollt ginn. Fir Käschten ze spueren, war geplangt, béid Sonden aus méiglechst villen Instrumenter a Systemer déi sech gläichen, ze bauen. No positiven Expertisen, déi zesumme vun der ESA an der NASA gemaach goufen, hat d'ESA déi éischt Studie vun der Sond 1986 akzeptéiert. D'Sond krut den Numm "Cassini", genannt nom Giovanni Domenico Cassini, deen d'Saturnmounde Iapetus, Rhea, Dione an Tethys entdeckt hat.
Parallel zum Cassini-Programm an den USA gouf an Europa die Huygens-Landesonde entwéckelt, woubäi och d'NASA bei wichtegen Decisioune bedeelegt war. Wärend der Entwécklung vum Huygens goufen am Ganzen dräi Prototype gebaut, fir eenzel Aspekter wéi zum Beispill d'elektresch Systemer oder d'Drofähegkeet vun der Konstruktioun ze testen. Am Abrëll 1991 goufen d'Definitioune vun den Ufuerderungen an den éischten Designvirschlag akzeptéiert. Am Fréijoer 1994 goufen dann d'Konzepter fir déi mechanesch an elektresch Systemer verifizéiert. Déi lescht a wichtegst Hürd, eng kritesch Ënnersich vum ganzen Design, gouf am September 1995 ofgeschloss. An de nächsten zwee Joer huet nach eng extern Kommissioun vun der NASA d'Konzept op seng Asazméiglechkeet ënnersicht. Allerlescht Tester waren am Joer vum Start (1997).
New Brunswick
Den New Brunswick (engl.) oder Nouveau-Brunswick (franz.) ass eng Provënz am Südoste vu Kanada. Si ass no der däitscher Stad Braunschweig benannt an déi eenzeg kanadesch Provënz an där souwuel Englesch wéi och Franséisch als offiziell Sproochen an der Verfassung verankert sinn.
Cassini-Huygens
Entwécklung
De Start war de 15. Oktober 1997. 5.000 Leit aus 18 Natioune weltwäit waren un der Missioun bedeelegt.
Käschten
D'Käschte vum Projet gi vun der NASA esou uginn:
New Brunswick
Geographie
Den New Brunswick grenzt am Norden un de Québec an am Osten un de Golf vum Saint-Laurent. D'südëstlech Spëtzt vun der Provënz ass mat der Hallefinsel vun Nova Scotia verbonnen. Am Süde läit d'Bay of Fundy an de Weste vun der Provënz grenzt un den US-Bundesstaat Maine.
Cassini-Huygens
Käschten
Et goufen all Joer Käschte vu 60 Milliounen US-Dollar.
Missiounsziler
D'Cassini-Huygens-Missioun gouf konzipéiert, fir d'Versteesdemech iwwer vill Objeten a Virgäng am Saturnsystem ze verbesseren. Virum Start goufe vun der NASA an der ESA follgend Fuerschungsschwéierpunkten definéiert:
New Brunswick
Geographie
Vun Norden no Süde sinn et 340 km a vun Osten no Westen 300 km D'total Fläch ass 72.908 km² an ass domat nëmmen e bësse méi kleng wéi déi dräi Beneluxlänner zesummen (74.654)
Geschicht
D'indigen Bevëlkerung huet, ier d'Europäer op den amerikanesche Kontinent koumen, aus dräi Stämm bestanen.
Cassini-Huygens
Technik vum Cassini-Orbiter
Mat enger Startmass vu 5.364 kg (dovun 3.132 kg Dreifstoff) ass de Cassini déi schwéierst US-amerikanesch Raumsond, déi jeemools gebaut gouf. Hir zylinderfërmeg 6,7 m héich a 4 m breet Zell besteet haaptsächlech aus Aluminium an ass a verschidde Flächen agedeelt (vun ënnen no uewen: Undriff, ënnescht Ausrëschtungsfläch plus Energieversuergung, iewescht Ausrëschtungsfläch, Kommunikatioun). Wéinst der Fluchbunn vun der Sond ass e komplext Klimasystem integréiert ginn, dat d'Asazfäegkeet souwuel bei der Venus wéi och beim Saturn sécherstellt. Wärend dem Swing-by-Manöver bei der Venus muss de Cassini wéinst der kuerzer Distanz zu der Sonn gekillt ginn, wat mat goldbeschichte Mylar-Folien op der sonnenzougedréiter Säit a Radiateuren op der sonnenofgedréiter Säit vun der Sond realiséiert gouf. Beim Saturn ass d'Sonnestralung nees esou kleng, datt d'Elektronik an déi wëssenschaftlech Instrumenter musse gehëtzt ginn. Dat geschitt haaptsächlech duerch d'Benotze vun der verluerener Hëtzt vun den dräi Radionuklidbatterien, an anersäits duerch kleng Heizwidderstänn.
Kategorie
Kategorie (griich. κατηγορία ‚Kategorie, Klass) steet fir:
Cassini-Huygens
Energieversuergung
Wéinst der grousser Distanz zu der Sonn beim Saturn goufen bei Cassini dräi Radionuklidbatterien (Bezeechnung: „GPHS RTG“) als d'Energiequell agesat, well Solarzelle wéinst der gebrauchter Gréisst a Mass net ze gebrauche waren. Gefëllt sinn déi 56 kg schwéier Batterië mat jee 12,2 kg vun der Verbindung Plutoniumdioxid (dovun sinn jee 9,71 kg 238Pu), dat duerch säi radioaktiven α-Zerfall (Hallefwäertszäit: 87 Joer) pro Batterie 4400 Watt Leeschtung fräisetzt. D'Wäermt gëtt mëttels Silicium-Germanium-Thermoelementer mat enger Effizienz vu 6,5 bis 7 % an elektresch Energie ëmgewandelt. Déi elektresch Leeschtung pro Radioisotopenbatterie ass beim Start 285 Watt (am ganzen 855 Watt) an hëlt zanterhir pro Joer ëm 3,1 % of, well d'Aktivitéit vum Plutonium stänneg ofhëlt an d'Thermoelementer duerch Ofnotzen ëmmer méi ineffizient ginn. 2010 hunn all Batterien zesummen ongeféier 670 Watt elektresch Leeschtung geliwwert, zum Enn vun der Missioun 2017 sollen nach ronn 605 Watt zur Dispositioun stoen.
New Brunswick
Geschicht
Den éischten dokumentéierten Europäer an der haiteger Provënz war de Fransous Jacques Cartier am Joer 1534, obwuel et méiglech ass, datt och d'Wikinger virdru schonn an der Regioun waren. Iwwer déi nächst 200 Joer goufen e puer franséisch Néierloossungen a "Seigneurieë" gegrënnt. D'Regioun war deemools en Deel vun der franséischer Kolonie Acadie.
1713, nom Spueneschen Ierffollegkrich, ass e groussen Deel vun der Acadie (vun den Englänner Nova Scotia genannt) mam Vertrag vun Utrecht un d'Englänner gaangen. Déi hunn duerno och de Rescht vum haitegen New Brunswick eruewert.
Cassini-Huygens
Energieversuergung
Well déi 29,4 kg Plutonium héichgëfteg an eng ganz staark Quell vu Radioaktivitéit sinn, gouf bei der Konstruktioun vun der RTGs e méischichtegt Sécherheetssystem entwéckelt: De Plutonium läit als gesintert Plutoniumdioxid vir, dat eng Keramikmatrix bilt, déi bei mechanescher Belaaschtung a gréisser Stécker zerbrécht, awer net zu rengem Stëbs gëtt, deen ageotemt kéint ginn. Ausserdeem widdersteet d'Verbindung Plutoniumdioxid der Hëtzt beim eventuellen Neesantrëtt an d'Atmosphär, ouni ze verdämpen, a reagéiert cheemesch net mam Sauerstoff oder Stéckstoff vun der Loft, nach mam Waasser an och kaum mat anere Stoffer. An der Batterie ass d'Plutoniumkeramik an 18 eenzel Kapselen ënnerbruecht, déi all en eegent Hëtzschëld an en opprallséchert Gehais hunn. Bannenzeg vun de Kapselen ass d'Keramik vun ettleche Loe vun ënnerschiddlechem Material ëmginn (dorënner Iridium a Graphit), déi duerch hiren héije Glouspunkt an hir grouss Resistenz géigeniwwer Korrosioun den Austrëtt vu radioaktive Stoffer no engem Opschlag verhënnere sollen. Déi baussenzeg Schutzbarrière besteet aus enger Kuelefaserëmmantelung an dem Aluminiumgehais.
Fir d'Energieverdeelung ass d'Power and Pyrotechnic Subsystem (PPS) zoustänneg. Et suergt fir d'Produktioun vun der Bordspannung vun 30 Volt Gläichspannung (op zwou Leitunge mat jee +15 V an −15 V) an initiéiert pyrotechnesch Virgäng, zum Beispill d'Oftrennung vun der Centaur-Uewerstuf. De Stroum gëtt iwwer e Kabelsubsystem (Cabling Subsystem, CABL) verdeelt, dat aus iwwer 20.000 Kabelverbindunge besteet an zirka 1630 Verbindungskniet opweist. Am Ganze goufen iwwer 12 km Kabelsträng am Cassini-Orbiter verbaut. D'Verkabelung ass elektresch vollstänneg passiv an huet keng Leeschtungselektronik oder Komponente fir d'Datenveraarbechtung, woumat si nëmmen der Stroumféierung an dem Datentransfer déngt.
Elektronik
Déi béid wichtegst Elementer vun der Elektronik sinn déi béid SSD-Massespäicher an den Engineering Flight Computer (EFC) vun der Firma IBM, dee fir all Steierungsaufgabe vun der Sond zoustänneg ass. Hien huet iwwer am Ganzen 58 Mikroprozesseren, dorënner ee vum Typ MIL-STD-1750A.
New Brunswick
Geschicht
No der Onofhängegkeet vun den USA si ronn 14.000 Loyalisten - dat heescht Familljen, déi der Kolonialmuecht Groussbritannien trei bliwwe waren - an d'Bay of Fundy komm an hunn do d'Stad Saint John gegrënnt. 1784 krut d'Regioun, an där si gelieft hunn, en eegene Kolonialstatus. Déi Kolonie ass no der Stad Braunschweig benannt ginn, well den deemolege Kinnek George III. vu Groussbritannien aus dem Haus Hannover koum a Kurfürst vu Braunschweig-Lüneburg war. D'Haaptstad Fredericton gouf nom George III. sengem Jong Frederic benannt.
Cassini-Huygens
Elektronik
Dee Prozesser koum schonn an ettleche Militärsystemer (ë. a. Northrop B-2, General Dynamics F-16 an Hughes AH-64) zum Asaz a gouf déi éischte Kéier fir eng Raumfaartmissioun benotzt. Hie baséiert op enger 16-Bit-Architektur, huet eng Recheleeschtung vun 1,7 MIPS an huet intern iwwer 8 kbit Späicher. De Aarbechtsspäicher vum EFC ass 32 Mbit grouss a besteet aus SRAM-Späicherzellen, déi géigeniwwer konventionellen SDRAM-Zellen zwar wiesentlech manner Capacitéit hunn, awer méi stralungsresistent sinn a méi héich Datequoten erlaben.
Déi béid Massespäicher (Solid State Recorder, SSR genannt) baséiere fir di éischte Kéier an der Raumfaartgeschicht net op Magnéitbänner, mä op DRAM-SSD-Technik. Géigenowwer de Magnéitbänner huet déi agesate SSD-Architektur ënner anerem follgend Virdeeler:
All Rekorder huet eng Späicherkapazitéit vun 2,56 Gbit, woubäi 560 Mbit fir d'Späicherung vun Préifzomme reservéiert sinn. D'Rekorder sinn a jee 640 DRAM-Zelle mat jee 4 Mbit Späicherplaz opgedeelt, déi simultan mat enger Datequot vun 2 Mbit pro Sekonn ausgelies a beschriwwe kënne ginn. Wéinst der intensiver Stralung am oppene Weltraum an am Jupitersystem si Feeler an de Späicherzelle net ze vermeiden. Dofir gouf hardwaresäiteg e Feelererkennungs- a Korrektursystem integréiert, dee futtis Späicherberäicher erkennt, Daten sou wäit wéi méiglech restauréiert an d'Späicherplaz als futti zeechent. Déi benotzte Gate-Arrays hunn eng Logik fir de Boundary Scan Test, fir Iwwerdroungs- a Formatfeeler mat enger Warscheinlechkeet vun iwwer 99 % z'erkennen. Beim Systementworf gouf ageplangt, datt bis zum Enn vun der Missioun zirka 200 Mbit Späicherplaz duerch Stralung an Ofnotzung verluer ginn. Jiddwer SSR weit 13,6 kg, ass 0,014 m3 grouss a brauch 9 Watt elektresch Leeschtung.
New Brunswick
Geschicht
Den 1. Juli 1867 ass New Brunswick en Deel vu Kanada ginn.
Cassini-Huygens
Elektronik
D'SSR- an d'EFC-Komponenten sinn zesumme mat aneren elektronesche Baudeeler am zylinderfërmegen Electronic Packaging Subsystem (EPS) ënnerbruecht, dat sech an der ieweschter Ausrëschtungsfläch direkt ënner der Antennesektioun läit. Den EPS ass an 12 standardiséierte Moduler ënnerdeelt, déi di enthalen elektresch Systemer viru Stralung an Stéiersignaler vun der benoperten Elektronik schützt. Ausserdeem suergt et mat engem Temperaturkontrollsystem dofir, datt d'Komponente bannen hirer Temperaturspezifikatioune schaffen a kee Schued duerch Ënnerkillung oder Iwwerhëtzung erliewen.
Grondstéck
Dacks gëtt och de globalen Ausdrock Terrain gebraucht, besonnesch an der Baubranche an am Sport (Foussballsterrain, Tennisterrain a.s.w.), deen awer net ëmmer identesch mat engem Grondstéck ass.
Cassini-Huygens
Kommunikatioun
D'Radiosignaler fir d'Kommunikatioun mam Cassini gi vum Radio Frequency Subsystem (RFS) erzilt. Kär vum System sinn zwou Wanderfeldréier-Verstärker mat enger Leeschtung vu jee 20 Watt. Déi kënnen och gläichzäiteg agesat ginn, fir d'Sende- an Empfanksleeschtung z'erhéijen, kënnen awer och allengstoend schaffen, wann e Verstärker futti ass (Prinzip vun der Redundanz). Duebel sinn och d'Baugruppen Telemetriekontroll, Signalveraarbechtung an Transponder. Weider Komponente sinn en héchstabillen Oszillator, en Diplexer an eng Schaltung zu der Usteierung vun den Antennen.
Iwwerdroe ginn déi erschafe Signaler uschléissend iwwer d'Antenna Subsystem (ANT). Wichtegste Bestanddeel ass d'Héichgewënnantenn (HGA) op der Spëtzt vun der Sond, déi als Cassegrain-Parabolantenn konzipéiert ass. Si huet en Duerchmiesser vu 4 m a gouf vun der italieenescher Raumfaartagentur Agenzia Spaziale Italiana bereetgestallt. D'HGA huet eng héich Richtwiirkung, wouduerch zum engen d'Datequot bei der selwechter Sendeleeschtung staark erhéicht konnt ginn, zum anere muss d'Antenn awer och ganz prezis op d'Äerd ausgeriichtet ginn.
Weider sinn nach zwou Niddreggewënnantennen (LGA) do, déi op der Spëtzt vum HGA-Subreflekter an um aneren Enn vun der Sond festgemaach sinn, soudatt bei jiddwer Fluchlag Daten iwwerdroe kënne ginn. Well d'Datequot wéinst der kompakter Antennekonstruktioun nëmme ganz kleng ausfält, ass se haaptsächlech als Noutléisung geduecht, wann d'HGA net op d'Äerd ausgeriicht ka ginn. Wärend der Marschfluchphas goufen d'Antennen och fir d'plangméisseg Kommunikatioun benotzt, well fir déi kuerz routineméisseg Systemchecker keng héich Datequoten néideg waren.
Well d'HGA-Antenn nieft der Kommunikatioun och Capacitéite fir en ettlech wëssenschaftlech Radioexperimenter bidde muss, ass hiren Opbau vill méi komplex wéi bei anere Raumsonden. Et follegt eng Iwwersiicht vun de benotze Frequenzen a Systemer:
Am Zentrum vun der HGA-Parabolantenn ass eng Konstruktioun, déi d'Transmitter fir d'X-Band an d'Ka-Band ophëlt, well op där Positioun den héchsten Antennegewënn erzilt ka ginn. D'Ku-Band Radarsystem huet e ganzt anert Aufgabegebitt wéi déi aner Radioinstrumenter, woufir e komplexen Opbau néideg ass: Nieft dem Transmëtter an der Mëtt sinn nach am Ganzen 100 Welleleeder do, déi an 4 Modulgruppen ëm dee Beräich erëm montéiert sinn. Den S-Band-Transmëtter ass am Subreflekter hanner enger spezieller Uewerfläch, déi fir déi aner Frequenzbänner onduerchléisseg ass a sou als Reflekter wiirkt, a stralt d'Parabolantenn direkt un. D'Héichgewënnantenn gouf wärend dem Marschfluch och als Hëtzeschëld géint d'Wärmtstralung vun der Sonn benotzt, soulang déi manner wéi 2,7 AE ewech war.
The Right Stuff (Film)
The Right Stuff ass en US-amerikanesche Film vum Philip Kaufman aus dem Joer 1983 no engem Buch vum Tom Wolfe.
Cassini-Huygens
Kommunikatioun
Zesumme mat den äerdgebonnenen Antenne vum Deep Space Network goufe follgend Sendequoten erreecht:
Fir d'Kommunikatioun mat der Huygens-Sond koum déi Héichgewënnantenn a Kombinatioun mam S-Band-Transmëtter zum Asaz. Empfaange gouf op zwéin Kanäl mat jee 8 kbit/s, woubäi ee Kanal wéinst engem Designfeeler ausgefall war (Detailer kuckt wgl. bei Missiounsverlaf).
Fluchsteierung
De Cassini huet en Undriffsystem (Propulsion Module Subsystem, PMS) an e Lagkontrollsystem (Attitude and Articulation Control Subsystem, AACS), fir seng Fluchbunn an Ausriichtung am Raum reguléieren ze kënnen. Béid Sektioune sinn um ënneschten Enn vun der Sond. Den AACS huet en eegene Computer, deen och op engem MIL-STD-1750A-Prozesser baséiert an iwwer 8 MBit RAM huet. Seng Haaptaufgab ass d'Berechnung vu Korrekturmanöveren op Basis vun den Date béider Stäresensore, déi véier bis fënnef besonnesch hell Stären an hirem 15°-Siichtfeld als Leetstär auswielen. Nieft deene Sensore komme fir d'Lagbestëmmung nach dräi inertiale Navigatiounssystemer zum Asaz.
The Right Stuff (Film)
Ëm wat geet et am Film?
De Film erzielt d'Geschicht vun der amerikanescher Loft- a Raumfaart vum éischten Iwwerschallfluch bis zum Mercury Weltraumprogramm.
Cassini-Huygens
Fluchsteierung
De Cassini huet och zwéin Haaptdreifwierker mat jee 440 Newton Schub, déi fir all gréisser Fluchbunnkorrekture zoustänneg sinn. Als Dreifstoff déngt Monomethylhydrazin (1870 kg), als Oxidationsmëttel Distéckstofftetroxid (1130 kg). Déi Komponente gi mat Helium-Drockgas un d'Brennkummere vu béiden Haaptdreifwierker gefërdert an entzünde sech direkt bei Kontakt (Hypergol). Béid Komponente sinn an engem groussen Tank, getrennt duerch eng intern Oftrennung. Den Tank hëlt déi allergréisste Plaz an der Raumsond an, ëm deen déi elektresch a wëssenschaftlech Moduler rankfërmeg ugemaach sinn. Den zylinderfërmegen Heliumtank faasst 9 kg an ass säitlech un der Sond installéiert.
Fir d'Manövere vun der Lagännerung komme 16 kleng Dreifwierker an den Asaz, déi jee 0,5 Newton Schub liwweren an a Véierergruppen u véier Ausleeër festgemaach sinn. Als Dreifstoff déngt hei Hydrazin, deem säi kugelfërmegen 132-kg-Tank op der géigeniwwerleiender Säit installéiert ass. All Tanke gi geheizt, fir d'Afréiere vum Contenu ze verhënneren.
Bruno Jung
De Bruno Karl August Jung, gebuer den 2. Abrëll 1886 zu Essen a gestuerwen den 13. Dezember 1966 zu Göttingen, war en däitsche Politiker, deen am Zweete Weltkrich Landrat zu Lëtzebuerg war.
Cassini-Huygens
Technik vun der Huygens-Sond
D'Huygens-Landesond déngt der Erfuerschung vum Saturnmound Titan a gouf vun der Europäescher Weltraumorganisatioun (ESA) bereetgestallt. Si ass mat engem Adapter um Cassini-Orbiter ugemaach. Si huet e Gewiicht vun 318 kg a méisst 1,6 m am Duerchmiesser. Hir Zell besteet haaptsächlech aus Aluminium, dat a verschidden décke Sandwich-Wabekärfläche benotzt gouf (25 bis 72 mm). D'Fläche ginn an de meeschte Fäll duerch ettlech Titan-Striewe banne verbonnen a verstäift.
Huygens ass wärend dem Marschfluch fest mam Cassini verbonnen. Iwwer e Stecker geschitt niewent der Kommunikatioun och d'Energieversuergung (bis 210 W) vun der Huygens-Landesond, fir datt déi net hir Batterië fir Funktiounstester belaaschte muss. D'Oftrennung geschitt 22 Deeg virun der Landephas mat dräi klenge Sprengluedunge. De néidegen Impuls kritt Huygens duerch dräi Stolfiederen, déi eng Kraaft vu jee 500 N opbrénge kënnen. Si acceleréiert no der Trennung mat zirka 0,3 m/s vum Cassini. Féierungsrolle suergen dann fir eng Rotatioun vun der Sond ëm déi eegen Achs mat 7 Ëmdréiunge pro Minutt.
Fir d'Energieversuergung vum Huygens sinn fënnef Batterië zoustänneg. Jiddwer Batterie besteet aus zwéi Moduler mat jee dräizéng a Serie geschalteten LiSO2-Zelle mat enger Capacitéit vu 15,2 Ah. Domat stinn der Sond am Ganzen 76 Ah bei enger Spannung vun 28 V zur Dispositioun. Wärend dem Marschfluch si bal all elektresch Systemer deaktivéiert, fir Energie ze spueren; et gi just e puer kleng Funktiounstester periodesch duerchgefouert. Den Energieverbrauch klëmmt dann op bis zu 351 W, woubäi d'Energiesystem maximal 400 W liwwere kann. De Verbrauch wärend den eenzele Missiounsphase war wéi follegt geplangt:
Bruno Jung
Oberbürgermeister vu Göttingen
De Bruno Jung huet zu Leipzig an zu Münster Jura studéiert an 1909 zu Erlangen promovéiert. 1926 gouf hien Oberbürgermeister vu Göttingen. Donieft huet hien och op der Universitéit vu Göttingen Sozialwëssenschaften enseignéiert a gouf 1932 Honorarprofesser. Am Abrëll 1938 ass säi Mandat als Oberbürgermeister regulär ofgelaf. De Jung huet awer op eng Demande fir eng Verlängerung verzicht, well hien anscheinend net genuch Ënnerstëtzung bei der Partei hat, trotzdeem hien 1937 an d'NSDAP agetruede war. De Jung goung op Hannover, wou hien als haaptamtleche Member vum Stadrot d'Dezernat für städtische Fürsorge iwwerholl huet. Am Mäerz 1940 ass hien op Oldenburg bei de Stalling-Verlag, deen ë. a. d'Wierker vun nationalsozialisteschen Auteure wéi de Wilhelm Frick an de Joseph Goebbels editéiert huet, iwwergewiesselt.
Nunavut
Den Nunavut ass en Territoire am Norde vu Kanada.
Weier
Weier ass:
Kuckt och
Weyer
Bruno Jung
Éierebierger vu Göttingen a Poleemik ëm de Bruno-Jung-Weg
Zu Göttingen huet de Jung seng fréier Charge als Professer op der Universitéit nees opgeholl. Hie gouf Member vun der FDP, ouni awer politesch aktiv ze sinn. 1961 gouf de Jung Éierebierger vu Göttingen. 1970 ass do e Wee no him genannt ginn, de Bruno-Jung-Weg. Am Februar 2016 huet de Kulturausschuss vun der Stad Göttingen proposéiert, deem Wee en aneren Numm ze ginn, well de Jung sech wärend der Nazizäit als Landrat zu Lëtzebuerg schëlleg gemaach hätt. Konkreet virgeworf gouf him seng Ënnerschrëft ënner der “Bekanntmachung über die Erfassung der Jahrgänge 1920-1924 zum Wehrdienst im Kreise Esch-Alzig“ vum 3. September 1942, déi den 8. September 1942 am Escher Tageblatt publizéiert gouf. Hei heescht et, datt all männlech Lëtzebuerger vun de Joergäng 1920 bis 1924 sech op der Gemeng melle missten, fir erfaasst ze ginn. A wien dat net oder net pünktlech maache géif, dee géif schwéier bestrooft ginn.
Cassini-Huygens
Technik vun der Huygens-Sond
Fir d'Steierung vun der Sond ass d'Command & Data Management Subsystem (CDMS) zoustänneg. Well nom Oftrenne vum Cassini keng Kommandoe méi un d'Sond geschéckt kënne ginn, ass d'Elektronik an engem ganz héijem Mooss op Ausfallsécherheet ausgeluecht. Dofir ass den CDMS-Haaptcomputer duebel ausgeluecht. Jiddwer Computer benotzt ee MIL-STD1750A-Prozesser mat engem 1 MBit EPROM fir d'Späicherung vun der Software, déi nei programméiert ka ginn, soulaang d'Sond mam Cassini-Orbiter verbonnen ass. Follgend Systemer sinn och redundant:
Dat redundant Kommunikatiounssystem besteet aus jee engem 10-Watt-S-Band-Sender an enger omnidirektionaler Antenn. D'Datequot zu der Héichgewënnantenn vum Cassini zielt 1 bis 8 KBit/sec. Déi zwou Sendeanlage schaffen zur Sécherheet gläichzäiteg, si senden déi selwecht Date (mat Ausnam vu Biller) noenee ëm sechs Sekonne zäitversat. D'Date ginn mam Cassini SSR-Massespäicher opgezeechent an no Enn vun der Missioun op d'Äerd iwwerdroen. Wärend dem Marschfluch kënnen Daten auch direkt zur Äerd iwwermëttelt ginn, wann d'Antenne vum Deep Space Network fir den Empfang disponibel sinn.
Well den Huygens an déi dicht Atmosphär vum Mound antriede muss, gëtt si vun engem 79,3 kg schwéieren Hëtzschëld virun den héijen Temperaturen (bis zu 1500 °C) geschützt. Dat viischt Haaptschëld ass kegelfërmeg an huet en Duerchmiesser vun 2,75 m. Hie besteet haaptsächlech aus Keramik-Hëtzschutzkachele mat enger Déckt vu 17 bis 18 cm. Déi droend Struktur besteet aus kuelestofffaserverstäerktem Konschtstoff (CFK) an Sandwich-Wabekär-Bauweis. Och déi iewescht Säit vun der Sond gëtt duerch e Schëld geschützt. Hien huet bei engem Duerchmiesser vun 1,6 m nëmmen e Gewiicht vun 11,4 kg, well hien op der Récksäit vill manner Hëtzt ofkritt. Als Material gouf eng Konstruktioun aus versteiftem Aluminiumblech an enger dënner Schicht aus opgespréiten Siliciumkigelcher benotzt.
Nodeems d'Sond den Deel vum Antrëtt iwwerstanen huet, muss si staark ofgebremst ginn, fir bei der Landung op der Uewerfläch net zerstéiert ze ginn. Heizou kommen dräi Fallschiermer hannerenee zum Asaz. Den éischte gëtt an enger Héicht vun zirka 160 km opgemaach, kuerz nodeem eng kleng Ofdeckung um ieweschten Hëtzschëld ofgesprengt ginn ass. Hien huet en Duerchmiesser vun 2,59 m an hänkt un engem 27 m laange Seel an déngt dem Erauszéie vum 8,3-m-Haaptschierm. Well e sou grousse Schierm d'Sénkvitess ze staark faale géif (d'Batterië zu der Energieversuergung hunn nëmmen eng staark begrenzte Liewensdauer), gëtt dee Schierm kuerz nom Ofworf vum viischten Hëtzschëld bei 0,6 Mach ofgetrennt. De leschte Fallschierm huet en Duerchmiesser vun 3,03 m an iwwerhëlt d'Votesskontroll vum leschte Fluchdeel. All Schiermer bestinn aus engem Kevlar-Nylon-Material a sinn an zwéin reiwungsaarme Lager festgemaach, fir datt si vun der Dréibeweegung vun der Sond lass gekoppelt ginn.
Iwwerbléck
Follgend Grafik weist d'Positioun vun de meeschte wëssenschaftlechen Instrumenter vum Cassini. De Radio Science Subsystem an den Cosmic Dust Analyzer sinn net ze gesinn, well si op der Récksäit vum Orbiter leien.
Déi follgend Grafik gëtt en Iwwerbléck op déi ofgedeckten elektromagnéitesch Spektren vun den opteschen Instrumenter vum Cassini:
Follgend Grafik weist d'Siichtfelder vum Cassini sengen opteschen Instrumenter:
Ultraviolet Imaging Spectrograph (UVIS)
D'UVIS ass d'Primärinstrument fir d'Fuerschung am Ultraviolett-Spektrum. Zu de Fuerschungsschwéierpunkte gehéiert d'Ënnersiche vun der Zesummesetzung vun Atmosphären an Uewerfläche vum Saturn souwéi senge Mounden a Réng. Am Fokus stinn heibäi d'Elementer Waasserstoff, Stéckstoff a Kuelestoff. D'Instrument gëtt ausserdeem och fir d'Ënnersich vu Liichtevenementer a Aurorae agesat, déi duerch Magnéitfelder entstinn. Fir all wëssenschaftlech Ufuerderungen ze erfëllen, huet d'UVIS véier verschidden Teleskopkonstruktioune mat entspriechenden Detekteren: d'EUV fir den extremen UV-Beräich, den FUV fir de wäiten UV-Beräich, den HSP fir breetbandeg Intensitéitsmiessunge an den HDAC, fir d'Konzentratioun vu Waasserstoff an Helium z'ermëttelen. Dat ganzt Instrument huet e Gewiicht vu 14,46 kg, a brauch maximal 11,83 W elektresch Leeschtung an erreecht eng Datequot vu bis zu 32 Kilobit pro Sekonn.
Den éischte Kanal bilt den Far Ultraviolet Spectrograph-Instrument (FUV); hie méisst d'Stralung am wäiten UV-Beräich bei enger Wellelängt vun 110 bis 190 nm. Et benotzt en Teleskop mat enger Brennwäit vun 100 mm bei engem Duerchmiesser vun 20 mm. Duerch dräi Schlitzer virun deem mat Magnesiumfluorid/Aluminium beschichtete Spigel kënne follgend horizontal Siichtfelder ausgewielt ginn (vertikal fest bei 3,6°): 0,043°, 0,086° an 0,34°. Dat afalend UV-Liicht gëtt uschléissend duerch eng Gitterkonstruktioun an 1024 Spektren opgedeelt, déi da vu 64 linear bestëmmten Caesiumiodid-Photokathode gemooss ginn, déi eng Quantenausbeut vun 8 % erreechen. De ganzen Detekter ass 25,6 mm × 6,4 mm grouss, woubäi en eenzele Pixel 25 µm × 100 µm huet. .
Den Extreme Ultraviolet Spectrograph-Instrument (EUV) bilt den zweete Moosskanal an erfaasst Stralung am extremen UV-Beräich bei 56 bis 118 nm. Hie benotzt déi selwecht Teleskopkonstruktioun wéi de FUV, huet awer en anere Spigel (hei mat Borcarbid beschicht) an een Detekter, deen am extremen UV-Spektralberäich empfindlech ass. Seng Gréisst gläicht dem FUV, allerdéngs baséieren d'Photokathoden op Kaliumbromid an huet eng wiesentlech méi héich Quantenausbeut vun 25 %.
En anert opgebauten Instrument ass den High Speed Photometer (HSP). Et soll d'Réng vum Saturn ënnersichen, andeem et d'UV-Liicht analyséiert, dat bei enger Okkultatioun vun engem Stär duerch d'Réng déi passéiert. Heizou kënnt en Teleskop mat enger Brennwäit vun 200 mm, engem Duerchmiesser vun 135 mm an engem Siichtfeld vun 0,35 Grad zum Asaz. De Spigel konzentréiert d'UV-Stralung op eng Magnesiumfluorid-Lëns, déi kuerz virum Detekter läit. Dee baséiert op Caesiumiodid an ass am Beräich vun 115 an 190 nm empfindlech. E besonnescht Kennzeeche vum Sensor ass seng extreem kuerz Beliichtungszäit vun nëmme 2 ms. Dat ass néideg, fir wärend der relativ kuerzer Okkultatioun-Phas méiglechst vill, fäin opgeléiste Miessungen duerchféieren ze kënnen.
De véierten a leschte Kanal bilt den Hydrogen-Deuterium Absorption Cell Channel-Instrument (HDAC). Well et nëmmen d'Spektren vu Waasserstoff an Helium (déi Haaptbestanddeeler vun der Saturnatmosphär) miesse soll, mussen ettlech Absorptiounsschichte benotzt ginn. Déi bestinn aus dräi Kummeren, déi mat Waasserstoff, Sauerstoff an Deuterium gefëllt an duerch Fënster aus Magnesiumfluorid getrennt sinn. D'Sauerstoffzelle hu misse virum Start entlëft ginn, well sech do Waasser niddergeschloen hat, woumat d'Absorptiounsschicht keng Wierkung gehat hätt. An de Waasserstoff- an Deuterium-Zelle sinn Wolfram-Gléiwendl, déi duerch héich Temperaturen d'Absorptiounseegenschafte vun dëse Stoffer verännere kënnen a sou differentiell Miessunge vum UV-Spektrum erméiglechen Als Detekter déngt en Kanalelektronenkopéierer, deen d'Waasserstoff- an Deuterium-Spektre vun der Lyman-Serie bei 121,53 an 121,57 nm miesst.
Imaging Science Subsystem (ISS)
Dëst optescht Instrumentesystem déngt der Fabrikatioun vu Biller am visuelle Spektrum souwéi am noen Infrarout- an Ultraviolettberäich. Et ass an eng Wäitwénkel- an eng Telekamera ënnerdeelt, déi béid fest un der Struktur vun der Sond festgemaach sinn. Fir en Objet ze fotograféieren, muss also déi ganz Sond entspriechend ausgeriicht ginn. De System féiert eng breet Palette vu wëssenschaftleche Missiounen duerch, haaptsächlech am Beräich Atmosphärefuerschung, Uewerflächenanalys an d'Ënnersich vun de Saturnréng. Sekundär déngt d'System och fir d'0optesch Navigatioun. Den ISS huet e Gewiicht vu 57,83 kg a brauch maximal 55,90 Watt el. Leeschtung.
D'Wäitwénkelkamera (WAC – Wide Angle Camera) déngt der Observatioun vu grousse Raumberäicher an huet dofir e verhältnesméisseg grousst Siichtfeld vun 3,5° op. D'Optik baséiert op der Konstruktiounsweis vun de Voyager-Sonden, huet en Duerchmiesser vu 57,15 mm an huet eng Brennwäit vun 200 mm. Am Ganze sinn 18 Filteren disponibel, déi mat engem zweeriederege Mechanismus virun de Bildsensor geschalt kënne ginn. Déi beweeglech Komponente vum System baséieren op Experienze mat der WFPC-Kamera vum Hubble-Weltraumteleskop. Wéinst de speziellen Transmissiounseegenschaften vun der Optik ass d'Wäitwénkelkamera nëmmen am Beräich vu 400 bis 700 nm héichempfindlech, woubäi eng kleng Empfindlechkeet nach bis zirka 1000 nm ginn ass.
D'Telekamera (NAC – Narrow Angle Camera) huet een ëm de Faktor 10 méi engt Siichtfeld, wat zu zéngmol méi héijen Opléisunge féiert. Dofir gëtt d'NAC primär fir detailléiert Ënnersich vun eenzele Raumgebidder benotzt. D'Brennwäit läit bei 2002 mm bei engem Teleskop-Duerchmiesser vun 190,5 mm. Och dës Kamera huet en zweeriederegt Filtersystem, mat am Ganzen 24 Filteren. Fir d'Bildrauschen z'eliminéieren, ass de CCD-Sensor mat engem kombinéierten Heiz- a Killsystem ausgeriicht, dat vum Rescht vun der Kamera isoléiert ass. Duerch besser Transmissiounseegeschafte kann d'Telekamera am ganze Spektralberäich vum Sensor héichempfindlech schaffen.
Visible and Infrared Mapping Spectrometer (VIMS)
D'selwecht wéi den ISS ass de VIMS primär fir Ënnersich vun den Atmosphären a Réng geduecht, woubäi en och an der Lag ass, d'Uewerfläch vum Titan ofzeliichten. Et schafft am Beräich vum noen UV-Spektrum iwwer dat visuellt Liicht bis hin zum mëttleren Infrarout-Spektrum. Vill organesch Molekülle hunn hei hiren Absorptiounsspektrum, wouduerch déi mam VIMS-Instrument besonnesch gutt erfaasst kënne ginn. Dëst huet géigeniwwer dem ISS e bessert Kontrastverméigen, huet awer eng verhältnesméisseg méi niddreg Opléisung als Folleg, soudatt béid Instrumenter sech ergänzen, statt sech z'ersetzen. De VIMS ass an zwéin separat Teleskope opgedeelt, déi nëmmen duerch eng kollektiv Auslieselektronik matenee verbonne sinn: de VIMS-V fir de visuelle Spektralberäich an de VIMS-IR fir den infraroude Beräich. Dat komplett VIMS-Instrument huet e Gewiicht vu 37,14 kg, a brauch bis zu 27,20 Watt el. Leeschtung (nominal: 21,83 W) a produzéiert bis zu 183 kBit Date pro Sekonn.
Zum VIMS-IR gehéiert en Teleskop mat enger Brennwäit vu 426 mm an engem Siichtfeld vun 1,83°. Den CCD-Sensor op Indium-Antimon-Basis besteet aus 256 lineare Pixelen an erreecht e Quantegewënn vun iwwer 70 %. Hien ass an 256 Spektren am Beräich 0,85 bis 5,1 µm empfindlech an e Pixelelement ass 103 µm × 200 µm grouss. D'Kalibréierung erfollegt mat enger Laserdiod, Hellegkeetsinformatioune gi pro Pixel mat 12 Bit erfaasst. Am Géigesaz zum VIMS-V gëtt d'Instrument opwendeg gekillt, well schonn d'Eegewäermt vun der Elektronik zu däitleche Stéierunge féiere géifen. De Sensor selwer ass direkt un e Radiateur ugeschloss, fir d'Wäermt ofzeféieren, an ass vum Rescht vum Instrument, besonnesch vun der Elektronik, héichgradeg isoléiert. Am Beräich vum Teleskop komme speziell Materialien zum Asaz, déi bei Erwäermung nëmmen e Minimum un Infraroutstralung am Spektralberäich vum VIMS-IR emittéieren. Dat ganzt Instrument ass zum Weltraum an zu der Sond selwer zousätzlech isoléiert, woubäi och speziell Kabele benotzt ginn, déi manner Wäermt leede wéi konventionell Kofferkabel. Duerch déi Aktioune kann de Sensor bis op 60 Kelvin (−213 °C) erofgekillt ginn, wärend d'Elektronik bei där fir si optimale Temperature vun 288 K (+15 °C) gehale gëtt.
Composite Infrared Spectrometer (CIRS)
Mat deem am Infraroutberäich schaffenden CIRS solle primär Uewerfläche- an Atmosphäretemperature souwéi hir Zesummesetzung erfuerscht ginn. Et besteet aus engem Teleskop, deem säi ganzt Liicht op eng vun dräi ënnerschiddlechen Detektore geriicht gëtt. Déi ginn all vun enger kollektiver Elektronik ausgelies. Déi produzéiert bis zu sechs kBit Date pro Sekonn. D'Teleskop huet eng Brennwäit vun 304,8 mm bei engem Duerchmiesser vu 50,8 mm. E Sonneschutz kierzt Stéieraflëss an déngt gläichzäiteg als Killelement. Den CIRS huet e Gewiicht vu 39,24 kg a brauch maximal 32,89 Watt el. Leeschtung, woubäi am Normalbetrib e Gebrauch vun zirka 26 Watt virläit.
Dat éischt Spektrometer schafft am Beräich vu 7,16 bis 9,09 µm an huet eng Opléisung vun 0,237 mrad. Den Detekter baséiert op Cadmiumtellurid (CdTe) a besteet aus zéng linear Pixelen. Den zweete Spektrometer gesäi d'selwecht aus wéi den éischten, schafft awer am Beräich vun 9,09 bis 16,7 µm. Fir eng gutt Kalibréierung z'erméiglechen, ass e weidert Spektrometer derbäi, dat d'Referenzstralung aus enger LED-Infraroutquell auswäerte kann. Den drëtte Spektrometer huet e Siichtfeld von 0,25° an ass am Spektralberäich vu 16,67 bis 1000 µm empfindlech. Dee Beräich ass op d'Wärmestralung vun de Saturnmounden an de Réng ofgestëmmt, woufir dee Spektrometer primär fir Temperaturmiessunge benotzt gëtt.
Radar
Well de Saturnmound Titan eng ganz dicht Atmosphär huet, ka seng Uewerfläch duerch passiv optesch Instrumenter nëmme begrenzt ënnersicht ginn. Als Léisung gouf bei Cassini e bildméissege Radar agebaut, dat d'Atmosphär ouni nennenswäert Qualitéitsaboussen duerchdrénge kann an dräidimensional Terrainprofiler vun der Uewberfläch hierstelle kann. Fir de Konstruktiounsopwand ze reduzéieren, benotzt d'System d'Kommunikatiounsantenn mat, wouduerch allerdéngs Dateniwwerdroung an d'Radarbiller net gläichzäiteg méiglech sinn. D'Instrument huet dräi Subsystemer: e Radarhéichtemiesser, en Synthetic Aperture Radar firr d'Produktioun vun 3D-Terrainprofiler an e passive Radiometer. Dat ganzt Instrument huet e Gewiicht vun 41,43 kg, a brauch eng elektresch Leeschtung vu maximal 108,40 Watt a produzéiert eng Datequot vu bis zu 365 kBit pro Sekonn.
De Synthetic Aperture Radar ass dat wichtegst Subsystem, well et 3D-Gelännprofiler mat relativ héijer Genauegkeet produzéiere kann. De Sender erreecht eng Ofstralleeschtung vun zirka 46 Watt, woubäi fir d'Verstäerkung eng Wanderfeldröhre mat enger Betribsspannung vu 4000 Volt zum Asaz kënnt. Jee no Betribsmodus schafft d'System mat enger Impulsfollegfrequenz (PRF) vun 1,8 bis 6,0 kHz an enger Sendezäit (och Pulsbreet) vun 200 bis 400 Millisekonne bei enger Bandbreet vun 0,43 oder 0,85 MHz. Fir d'Bild kann tëschent héijer an niddreger Opléisung gewielt ginn. Am héichopléisende Modus läit d'Distanzopléisung, jee no Orbitalpositioun an Distanz, bei 0,48 bis 0,64 km an d'horizontal Opléisung beweegt sech am Beräich vun 0,35 bis 0,41 km. De niddreg opléisende Modus bitt eng Distanzopléisung vun 0,48 bis 2,70 km an eng horizontal Opléisung vun 0,41 bis 0,72 km. Béid Modi bilde pro Miessung ënner 1,1 % vun der Titanuewerfläch of.