cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gemma Frisius
A sengem Wierk « De Locorum describendorum ratione » (Antwerpen, 1533) fënnt een den eelsten Exposé iwwer d'Prinzipe vun der Triangulatioun, an eng Method fir d'Längtegraden ze bestëmmen. Doduerch si seng wëssenschaftlech Kontributioune ganz wichteg am Beräich vun der praktescher Kartographie.
Pierrefort
D'Gemeng läit op enger Héicht tëscht 730 an 1.115 Meter
Buerg Beefort
Enn Juli 2021 ass no enger Period mat villem Reen en Deel vun der baussenzegster Mauer am ënneschten Haff an e Koup gefall. De Schued gouf op 200.000 bis 250.000 Euro geschat.
Gemma Frisius
Wierker
E vu senge bekanntste Schüler war de Mercator.
Arrondissementer am Departement Haute-Garonne
D'Departement Haute-Garonne besteet aus dräi Arrondissementer mat follgenden Haaptuertschaften: Toulouse, Muret a Saint-Gaudens.
Déi dräi Arrondissementer sinn:
Liewensmëttelzousätz
Zu hinne gehéieren: d'Bannmëttel, d'Konservéierungsstoffer, d'Faarfstoffer, d'Geschmaachverstäerker, d'Zockeraustauschstoffer an d'Additiver.
Vëlkermuerd an der Vendée
De Babeuf an de populicide
Am Joer 1794, ënner der Convention thermidorienne, huet de Babeuf e Pamphlet erausbruecht, Du système de dépopulation ou La vie et les crimes de Carrier, andeems hien d'Exaktioune vum Jean-Baptiste Carrier wärend senger Missioun zu Nantes ugeklot huet, a behaapt datt dës Mesuren zu engem System vun Entvëlkerung gehéieren, déi hien « populicide » nennt, en Neologismus fir eng nei Iddi ze benennen. Dëse Begrëff gouf wärend der Revolutioun als Substantiv souwéi als Adjektiv benotzt, fir dat ze beschreiwen, wat schëlleg um Doud an de Ruin vom Vollek ass. D'Wuert besteet aus der laténgescher Wuerzel populus (d'Vollek) an dem Suffix cide. Wéi d'Wuert "Genozid", wat vum Lemkin 1944 kreéiert gouf, ass et remarkabel, datt e Wuert fir eng Zort vu Verbrieche benotzt ginn ass, dat am Versteestemech ganz nei war.
Finnesch Euromënzen
2-Euro-Gedenkmënzen
Finnland huet bis haut dës 2-Euro-Gedenkmënzen erausginn:
Brandenburger Tor
D ' Brandenburger Tor ass d'Symbol vu Berlin.
29. September
Den '''29. September''' ass den 272. Dag (273. am Schaltjoer) vum Joer am Gregorianesche Kalenner.
Brandenburger Tor
D'Brandenburger Tor steet um Pariser Platz um Enn vun der bekannter Strooss Unter den Linden.
Geschicht
1734 gouf eng Douanesmauer zu Berlin, als Grenz zur Stad Richtung Brandenburg gebaut. Den Ausbau vun der Mauer a senge Paarten huet de preisesche Kinnek Friedrich Wilhelm II. an de Jore 1788 bis 1791 vum Carl Gotthard Langhans am fréiklassizistesche Stil maache gelooss. Am Joer 1793 gouf d'Quadriga mat der Friddensgëttin Eirene am Sträitwon op d'Brandenburger Tor gesat. D'Quadriga staamt vum Johann Gottfried Shadow.
Architektur
D'Brandenburger Tor ass 26 m héich, 65,5 m breet an 11 m déif. Et ass e Sandsteebau mat fënnef Duerchfaarten, dovun eng méi breet an der Mëtt.
Vëlkermuerd an der Vendée
De Babeuf an de populicide
A sengem Text huet « System vun der Entëlkerung » déi ganz franséisch Bevëlkerung betraff. A sengem Pamphlet huet de Babeuf d'Kriticke vun den Enragés opgegraff, déi fir eng direkt Applikatioun vun der Constitutioun vum Joer I waren, huet d'Terreur ugeklot, déi hie fir responsabel fir d'Massakere vun 1793-1794 gehalen huet an (mat de Moderéierten, de Muscadins an den Neo-Hébertisten) d'Montagnards an d'Jakobiner ugegraff. Dës Uschëllegunge koumen duerch d'Mise à jour vun den Exekutiounen, de Massakeren an den Zerstéierunge vum Biergerkrich an der Terrur no Thermidor. Zesumme mat anere Pamphletären huet de Babeuf d'Uschëllegunge vun der Zeitung La Feuille nantaise opgegraff, déi an hirer Nummer vum 5. Brumaire Joer III. den Incorruptible beschëllegt hunn, hien hätt wëllen d'Land « entvëlkeren ». Sou solle Membere vum Comité de salut public ronderëm de Robespierre Pläng gehat hunn, fir déi gréisstméiglech Gläichheet a Frankräich z'erreechen, an hätten dofir den Doud vu ville Fransouse geplangt. Hir Analys huet, dem Babeuf no, op de Reflexioune vun de politesche Philosophe vum 18. Joerhonnert (wéi de Jean-Jacques Rousseau) opgebaut, déi iwwerluecht haten, datt eng Gläichheet nëmme méiglech wier, wa Frankräich eng méi kleng Bevëlkerung hätt. Dëser Theorie no war de Biergerkrich am Westen an d'Repressioun vun de federalisteschen a royalisteschen Opstänn e Mëttel fir dës Entvëlkerung vu Frankräich gewiescht, an de Carrier, zu Nantes, e lokalen Agent. D'Néierlage vun de republikaneschen Truppe ware vum Comité de salut public geplangt, fir de Krich an d'Längt ze zéien, d'Zuel vun den Doudegen an d'Luucht ze dreiwen an zu enger Radikalisatioun vu béide Säiten ze féieren.
Den 18. Dezember 1794 huet de Babeuf an der Zeitung Le Tribun du peuple geschriwwen:
Kantonen am Departement Meurthe-et-Moselle
Lëscht vun de 44 Kantonen am Departement Meurthe-et-Moselle:
Vëlkermuerd an der Vendée
De Babeuf an de populicide
Spéider, vläicht duerch den Afloss vu Philippe Buonarroti oder Simon Duplay, déi hien am Prisong 1795 kennegeléiert hat, huet dem Babeuf säi Bild vum Robespierre sech a senge Schrëfte weider geännert, an ass vun enger Kritik zu enger Luefried iwwergaangen. Am N° 24 vum Tribun du peuple, huet hien d'Thermidorianer ugeklot, déi vun engem revolutionäre Gouvernement schwätzen, « comme du saint des saints avec vénération et respect et avec indignation du gouvernement de Robespierre, de la Terreur et du système de sang, comme si tout cela n'était pas une seule et même chose! » Am N° 34 vum 6. November 1795, erkläert de Babeuf:
Am N° 40 vum 24. Februar 1796, als Äntwert op e Bréif vun engem Kapitän vun der Armée de l'Ouest, ass hie souguer sou wäit gaangen, datt hien « sa propre doctrine sous l'égide de Robespierre et de Saint-Just » gesat huet. Fënnef Deeg méi spéit huet hien an engem Bréif u säi Frënd Bodson erkläert: « Je confesse aujourd'hui de bonne foi que je m'en veux d'avoir autrefois vu en noir et le Gouvernement révolutionnaire, et Robespierre, et Saint-Just », an huet souguer den Doud vun Hébert a Chaumette justifiéiert. (« Le salut de vingt-cinq millions d'hommes ne doit point être balancé contre le ménagement de quelques individus équivoques »).
D'Unhänger vun der Thees vum Vëlkermord
Am Joer 1986 huet de Reynald Secher säi Buch La Vendée-Vengé, Le génocide franco-français erausbruecht, e Wierk andeems hien d'Rapporten tëscht der Revolutioun an de Vendéens zanter 1789 ënnersicht huet, a versicht huet de Bilan vum Opstand an der Repressioun ze maachen. Heifir huet hien ënner anerem de Rapport vun de Gebuerten aus de 1780er Joren an den 1800er Jore verglach, fir Destruktiounen a Rekonstruktiounen ze fannen. Mat dësen Donnéeën huet hien a senger Conclusioun erkläert, datt hien iwwerzeegt wier, datt d'Massakere vum Krich an der Vendée a sengen Aen e Genozid waren, andeems hien dofir och d'Texter vun den Acteuren an den Zeien ënnersicht huet, an aus hinnen e Wëllen zum Genozid vun der Republik erausgelies huet. Fir seng Hypothees ze stäerken, huet hien den Ausdrock « populicide » vum Babeuf opgegraff, deem säin Text hien editéiert an nei erausbruecht huet.
Aner Historiker hunn de Begrëff « Genozid » benotzt, fir d'Massakeren, déi vun der republikanescher Säit am Krich ausgaange sinn, ze beschreiwen, dorënner de Jean Tulard, den Emmanuel Le Roy Ladurie oder de Stéphane Courtois, Direkter vun de Recherchen um CNRS, Spezialist fir d'Geschicht vum Kommunismus. De Courtois erkläert, datt de Lenin « compare les Cosaques à la Vendée pendant la Révolution française et les a exposés avec joie à un programme que Gracchus Babeuf, l'"inventeur" du Communisme moderne, a qualifié en 1795 (sic) de "populicide". »
Schluecht bei Tannenberg (1914)
D'Schluecht bei Tannenberg war eng Schluecht am Éischte Weltkrich. Si gouf an der Géigend südlech vun Allenstein (Olsztyn) an Ostpreisen vum 26. bis den 30. August 1914 tëscht däitschen a russeschen Arméien ausgedro. Vun däitscher Säit waren 153.000 Mann engagéiert, op russescher Säit stoungen 191.000 Zaldoten hinne géintiwwer. Si ass zu Enn gaange mat enger Victoire vun den däitschen Truppen, déi do d'russesch Truppen, déi no Ostpreisen amarschéiert waren, zerschloen hunn.
Vëlkermuerd an der Vendée
Echoe baussent der Universitéitswelt
De Schrëftsteller Michel Ragon huet a sengem Buch 1793: L'insurrection vendéenne et les malentendus de la liberté. (1992), d'Argumentatioun an d'Elementer vum Secher benotzt, a versicht d'Realitéit vun der Programmatioun vun de Massakeren an d'offiziell Intentioune fir d'Exterminatioun vum Vollek nozeweisen. A sengem Buch huet hien iwwer d'Totalitéit vun der Repressioun vum Opstand geschriwwen. Deng Haaptacteure sinn op republikanescher Säit de Generol Turreau, de Carrier zu Nantes, den Hentz an de Francastel zu Angers, Stied wou anerersäits och Dausende vu Prisonéier aus der Vendée gefaange gehale goufen. An anere franséische Regioune koum et 1793 och zu Opstänn (royalistesch oder federalistesch) géint d'Convention. A verschiddene Fäll hunn d'Envoyés en mission versicht, sou séier wéi méiglech nees Uerdnung ze schafe mat enger kuerzer Repressioun (Normandie), an anere Regioune war d'Repressioun méi grausam. Verschiddener hu sech ganz goe gelooss, wéi de Barras an de Fréron zu Toulon, de Collot d'Herbois an de Fouché zu Lyon oder den Tallien zu Bordeaux. Am Fall vum Krich an der Vendée versicht de Michel Ragon ze beweisen, datt déi Extremfäll sou vum Comité de salut public, a souguer vun der Convention gewollt waren.
Den 21. Februar 2007 hunn néng franséisch Deputéiert, déi sech op d'Aarbechte vum Reynald Secher a Michel Ragon stäipen, e Gesetzesprojet bei der Assemblée nationale agereecht fir eng « reconnaissance du génocide vendéen. »
Géigner vun der Thees vum Vëlkermord
D'Majoritéit vun der Universitéitswelt huet d'Thees vun engem Vëlkermord an der Vendée net unerkannt, an déi Thees gouf als Manifestatioun vun enger Vergaangenheet ugesinn, déi et sou ni gouf.
Ee vun deene Kritiker war den Australier Peter McPhee, Professer op der Universitéit vu Melbourne a Spezialist fir d'franséisch Zäitgeschicht, deen op den Afloss vum Chaunu an der Behaaptung vun engem Lien tëscht der Revolutioun an dem totalitäre Kommunismus an d'Schwächte vun der Analys vum Secher zu der Zuel vun den Affer oder dem Bléck vun de Revolutionären op den Opstand an der Vendée zeréckkomm ass. Hien huet och d'Beschreiwung vun de reliéisen, wirtschaftlechen a soziale Strukture vun der Vendée virun der Revolutioun a Fro gestallt, sou wéi d'Grënn fir den Opstand, déi de Secher uginn huet. Hien huet kritiséiert, datt de Secher net op d'Massakeren un de Republikaner duerch d'Opstänneg agaangen ass, an datt hien a senge spéidere Wierker net op nei Universitéitsaarbechten agaangen ass, déi géint seng Theese geschwat hunn. Als Conclusioun zu La Vendée-Vengé, le génocide franco-français seet de McPhee:
Liewensmëttelzousätz
Kuckt och
Lëscht vun de Liewensmëttelzousätz
Portugisesch Euromënzen
Déi national Säite vun de portugiseschen Euromënzen gesinn sou aus:
2-Euro-Gedenkmënzen
Portugal huet bis haut dës 2-Euro-Gedenkmënzen erausginn:
Vëlkermuerd an der Vendée
Géigner vun der Thees vum Vëlkermord
Aner Historiker, déi d'Thees vun engem Vëlkermord an der Vendée net unerkenne sinn den Julian Jackson, Professer op der Universitéit vu London, den Amerikaner Timothy Tackett, Professer op der University of California , de Hugh Gough, Professer op der Universitéit vun Dublin , de François Lebrun, Professer op der Universitéit Haute-Bretagne-Rennes II , de Claude Langlois, Direkter vun der École pratique des hautes études , de Paul Tallonneau , de Claude Petitfrère, Professer op der Universitéit vun Tours , de Guy-Marie Lenne oder de Jean-Clément Martin, Professer op der Universitéit Paris I-Panthéon-Sorbonne.
De Jean-Clément Martin geet ënner anerem op d'Fro vum Dekret vum 1. August 1793 an, deen d'Zerstéierung vun der Vendée geplangt huet, an de Rapport vum Barère, dee besot huet: ''Détruisez la Vendée et Valenciennes ne sera plus au pouvoir des Autrichiens. Détruisez la Vendée et le Rhin sera délivré des Prussiens [...]. La Vendée et encore la Vendée, voilà le chancre qui dévore le cœur de la République. C'est là qu'il faut frapper''. Hien erënnert drun, datt béid Schrëftstécker d'Fraen, d'Kanner an déi al Leit ausschléissen, mam Dekret vum 1. Oktober 1793 och déi onbewaffnet Männer. Ausserdeem notéiert hien datt les révolutionnaires n'ont pas cherché à identifier un peuple pour le détruire, regardant simplement la Vendée comme le symbole de toutes les oppositions à la Révolution, a schreift a senger Conclusioun datt les atrocités commises par les troupes révolutionnaires en Vendée relèvent de ce qu'on appellerait aujourd'hui des crimes de guerre. .
Den Discours vum Barère an den Dekret ''participent de la vision qui fait de la Contre-Révolution un bloc unique, une hydre menaçante, légitimant la pensée d'une "juste violence" et installant la guerre de Vendée dans des conditions particulièrement absurdes. Les administrateurs locaux ne cessent pas de se plaindre de l'absence de délimitation de la région-Vendée, de l'imprécision du terme "brigands" pour désigner les êtres voués à la destruction (puisque sont exclus les femmes, les enfants, les vieillards, les "hommes sans armes"). Menuau du Maine-et-Loire n'arrive pas à faire préciser ce qui doit être détruit en "Vendée". An der Regioun selwer la mobilisation de révolutionnaires locaux réussit à arrêter les violences injustifiées d'Angers ou du sud de la Vendée. Dans l'armée, des officiers refusent de suivre la politique de dévastation de leurs collègues, réussissant parfois à en traduire certains devant des tribunaux et à les faire exécuter.''.
D'Atrocitéiten, déi wärend dem Krich an der Vendée begaange goufen, loosse sech och duerch d'Mëttelméissegkeet vum Encadrement vun de republikaneschen Zaldoten erklären, « qui sont laissés à leur propre peur ». Op der anerer Säit, les insurgés ont repris les habitudes anciennes des révoltes rurales, chassant et mettant à mort les représentants de l'État, pillant les bourgs, avant que leurs chefs ne réussissent à les détourner, pendant un temps, de ces pratiques qui ont un aspect de revanche et une dimension messianique.
A sengen Aan war et net d'Gewalt vun engem staarke Staat, déi d'Bevëlkerung ze spiere krut ; de Staat war ze schwaach, fir den Däiwelskrees vun der Gewalt an de Grëff ze kréien, an dat bis am Fréijoer 1794.
Professer op der Universitéit Paris I-Panthéon-Sorbonne a fréieren Direkter vum Institut d'histoire de la Révolution française, huet och de Michel Vovelle Positioun zu der Vëlkermordsfro bezunn. Am Text « L'historiographie de la Révolution Française à la veille du bicentenaire » (1987) schreift hien:
« ''François Furet ne se reconnaît pas, et l'a dit, dans le réveil récent, provoqué pour partie depuis deux ou trois ans par l'approche du bicentenaire, d'une historiographie ouvertement contre-révolutionnaire. À vrai dire, avait-elle jamais disparu ? Elle avait gardé ses positions fortes, de tradition depuis le XIXe siècle, à l'Académie française (dans le sillage de Pierre Gaxotte) ou dans les bibliothèques des gares. Vieille chanson un peu fatiguée, elle a connu tout récemment un regain de vitalité remarquable. Petite monnaie caricaturale des réflexions de François Furet, l'image d'une révolution totalitaire, antichambre du Goulag fait florès. La Révolution assimilée à la Terreur et au bain de sang devient le mal absolu. Toute une littérature se développe sur le thème du "génocide franco-français" à partir d'appréciations souvent audacieuses du nombre des morts de la guerre de Vendée 128 000, 400 000... et pourquoi pas 600 000 ? Certains historiens, sans être spécialistes de la question, ont mis, tel Pierre Chaunu, tout le poids de leur autorité morale, qui est grande, à développer ce discours de l'anathème, disqualifiant d'entrée toute tentative pour raison garder. Telle histoire tient beaucoup de place, en fonction des soutiens dont elle dispose, dans les médias comme dans une partie de la presse. Doit-elle nous cacher les aspects plus authentiques d'un chantier des études révolutionnaires aujourd'hui en plein réveil?'' ».
Observatiounen a spéider Analysen
Den Historiker Samuel Tomei huet déi rezent Attacke géint « les mystifications de la mémoire républicaine », am Numm vun engem « devoir de mémoire envers les peuples opprimés par une République colonisatrice amnésique » an « envers les peuples corsetés par une République jacobine. » analyséiert. Hien huet notéiert datt sech besonnesch zanter de Feiere vum Bicentenaire vun der Franséischer Revolutioun « '' se développe une propension à fustiger un certain jacobinisme républicain au nom de la mémoire des minorités régionales opprimées - certains historiens allant jusqu'à parler, comme Pierre Chaunu, un peu provocateur sans doute, du "génocide" des Vendéens par la République: "Nous n'avons jamais eu l'ordre écrit de Hitler concernant le génocide juif, nous possédons ceux de Barère et de Carnot relatifs à la Vendée". Et le grand historien du temps des Réformes d'honorer à sa façon la mémoire des victimes vendéennes: "D'ailleurs, à chaque fois que je passe devant le lycée Carnot, je crache par terre." '' »
Andeems hie sech un d'Fro, déi um Programm vum CAPES an der Agrégation an der Geschicht 2005-2006 stoung, gehalen huet, sou wéi si am Buch vun der Patrice Gueniffey am Artikel « À propos des révoltes et révolutions de la fin du XVIIIe siècle. Essai d'un bilan historiographique », behandelt gouf, huet de Guy Lemarchand, Professer op der Universitéit vu Rouen, verschidden historesch Schoulen ënnerscheet, déi sech mat der Revolutioun befaasst hunn:
Fir den Didier Guivarc'h, Professer op der Universitéit vun Toulouse Le Mirail a Member vum Groupe de Recherche en Histoire Immédiate, setzt d'Etude vun der Vendée vum Jean-Clément Martin « ''en évidence les politiques de la mémoire et leurs enjeux. Si pour l'historien ce sont les Bleus qui, dès 1793, construisent l'image d'une Vendée symbole de la contre-révolution, ce sont les Blancs et leurs successeurs qui utilisent et retournent cette image aux 19e et 20e siècles pour asseoir une identité régionale. Cette identité est un outil de mobilisation sociale mais aussi un instrument politique contemporain. Le succès du spectacle du Puy-du-Fou, lancé en 1977 par Philippe de Villiers, résulte de la rencontre entre un milieu rendu réceptif par une pédagogie du souvenir de 150 ans et le souci d'un homme politique de se construire une image. L'exemple vendéen des années 1980 et du début des années 1990 illustre les défis nouveaux qui se posent à l'historien de la mémoire. Confronté à une mémoire vive et impérieuse, il est conduit à déconstruire mythe ou légende et à remettre ainsi en cause l'exploitation du passé par le présent. Dans le contexte du bicentenaire de 1789, puis de 1793, l'emploi du terme génocide est ainsi au centre d'un débat intense car il est un enjeu pour ceux qui veulent démontrer que "la révolution […] à toutes les époques et sous toutes les latitudes serait dévoreuse de libertés".'' »
Odysseus
Den Odysseus (lat. Ulixes) war Kinnek vun Ithaka, Jong vum Laërtes a vum Antikleia, a war bestuet mam Penelope. Säi Jong war den Telemachos. Hie war ee vun den Helden aus dem Trojanesche Krich.
Karnak-Tempel
De Karnak-Tempel läit direkt um Ufer vum Nil, dräi Kilometer vum Luxor-Tempel an Egypten.
2000 Joer Baugeschicht goufen nogewisen. Déi eelst Deeler vum Tempel leien zimmlech am Weste vun der Anlag, déi neist Baute leie bei der haiteger Entrée.
Den Haaptdeel vun der Tempelanlag ass den Amun-Tempel, bekannt duerch seng 134 Saile mat Papyruskapitelen, déi lénks a riets vum Mëttelgank stinn.
Am Fréiliichtmusée stinn de Schräin vun der Pharaonin Hatschepsut an déi wäiss Kapell vum Senostris.
Déi zwéin Obelisken déi nach haut do stinn, stame vum Thutmosis I. an der Hatschepsut. Dem Thutmosis säin Obelisk ass 23 m héich a weit 143 Tonnen.
Mitock
De Mitock, mam wëssenschaftlechen Numm Upupa epops, ass déi eenzeg Aart, oder no anerer Opfaassung, eng vun e puer Aarten, aus der Vullefamill vun de Mitocken (Upupidae). D'Mitocke gehéieren zu der Uerdnung vun den Upupiformes (de: Hopf- und Hornvögel).
Lëscht vun de Gemengen am Departement Corrèze
Dëst ass d'Lëscht vun de Gemengen am Departement Corrèze, alphabetsch, mat hirem INSEE-Code an Haapt-Postcode, an och, zu watfir enger interkommunaler Struktur se gehéieren (Stand:2004).
Mitock
D'Aart ass an Europa, Asien an Afrika wäit verbreet. A munneche Regiounen ass de Mitock seele ginn. Déi afrikanesch Forme ginn dacks als eegestänneg Aarte betruecht: Upupa africana, U. senegalensis, U. marginata. No Norden ass déi Aart ze fanne bis bal 60° N, am Oste bis un d'Küst vum Pazifik an no Süde bis Madagaskar, d'Kapprovënzen, Sri Lanka an d'Sunda-Inselen.
Karnak-Tempel
En drëtten Obelisk läit am hellege Séi. Donieft steet e Rise-Skarabäus, dee vum Amenophis III. als Symbol vum Sonnegott Re opgestallt gouf.
Um Spaweck
Karnak Karnak
Mitock
Den Numm
Synonymmer:
Verbreedung
An den 1960er Joren huet de Mitock fir d'lescht zu Lëtzebuerg gebréit. Allerdéngs ass en an der leschter Zäit erëm zu Lëtzebuerg gesi ginn, besonnesch am Fréijoer, an et gëtt gehofft (2011), datt en deemnächst och erëm do bréie wäert. Déi Säit der Grenz, an der Géigend vun Tréier, ass dat schonn de Fall: do ass am Joer 2009 festgestallt ginn, datt de Mitock fir d'éischt zanter 100 Joer nees emol do gebréit huet, an zwar zu Ayl am Landkrees Tréier-Saarburg.
De Mitock an der lëtzebuergescher Literatur
De Mitock ass ee vun de Personnagen am Dicks sengem Vulleparlament am Gréngewald (1848): , "De Miitock jeitzt: ' Kèng Steire méh, Kéng Schóll, kee Weirecht, kèng Schossé, Kèng Mären, (bis), A fort mat allen Herren! '"
A moderner Schreifweis:
De Mitock jäizt: "Keng Steire [Steiere] méi, / Keng Schoul, kee Wäirecht [eng Steier um Wäin], keng Chaussée, / Keng Mairen [Buergermeeschteren], / A fort mat allen Hären!"
De Spottnumm Mitock war fir den Deputéierten Nicolas Spanier, e Mëller vu Waldbriedemes, geduecht, deen antiorangistesch a géint d'Groussgrondbesëtzer vun der Musel war.
Am Michel Rodange sengem Renert (1872) (éischte Gesank, 3. Stroph) gehéiert de Mitock zu deenen Déieren, déi op Invitatioun vum Kinnek, dem Léiw, am Gréngewald zesummekommen.
Pall
D'Pall ass e belsch-lëtzebuergesche Waasserlaf dee seng Quellen an der Belsch tëscht Bunnert an Tontel huet. An der Belsch heescht d'Baach Scherbach, an de belsche Waasseratlas gëtt zwou Quellbaachen un, wovun déi eng hir Quell zu Bunnert huet an déi aner südlech vun Tontel beim Kierfecht. Et ass déi leschtgenannt déi de Weier vun der Platinerei fiddert, an duerno och de Millegruef an de Kanal vum Milleweier vun der Grubermillen.
Mitock
De Mitock als Emblem fir eng satiresch Wochenzäitschrëft
De Mitock, e Wocheblad fir Jux an Zodi war eng lëtzebuergeschesch satiresch Wochenzäitschrëft, déi vun 1937 bis 1940 erauskoum.
Pall
Si leeft zu Uewerpallen um Diggel an d'Land a kritt nodeem se laanscht d'Päiffeschmillen gelaf ass op der lénkser Säit Gesellschaft vun der Péilz. Vun do leeft se weider no Osten a Richtung Liewel, wou se just virdrun op der rietser Säit vun der Merelbaach gefiddert gëtt.
Abreschviller
Abreschviller ass eng franséisch Uertschaft a Gemeng am Departement Moselle an der Regioun Grand Est.
Pall
Hiert relativ staarkt Gefäll a gläichméissege Waasserdebit vun hire Quellen, an dee vun hiren Zouflëss, (all aus der Couche vum Lëtzebuerger Sandsteen) hunn et méiglech gemaach, datt en ettlech Mille laanscht d'Pall konnten ugedriwwe ginn.
Mitock
De Mitock als Péckvillchen
Fir d'Eemaischen vun 2010 huet de lëtzebuergesche Kënschtler Alex Gilbert de Mitock als Modell fir seng Péckvillecher geholl.
Abreschviller
Den däitschen Numm ass Alberschweiler respektiv vun 1941-44 Albersweiler). Virun 1945 gouf den Numm vun der Uertschaft op Franséisch Abreschwiller geschriwwen
Pall
Vun uewen no ënne waren dat:
Drogo vun der Champagne
Den Drogo(n), gebuer géint 670 a gestuerwe 708, begruewen an der Kierch St. Arnoul zu Metz) war e Jong vum Pippin de Mëttelsten an der Plektrudis an Urenkel vum Arnulf vu Metz, an och en Hallefbrudder vum Karl Martell. Säi Papp huet en zum Dux (Herzog) vun der Champagne gemaach (no 695), méi spéit, ëm 697, zum Dux vun der Bourgogne.
Hie war mat der Anstrudis bestuet, der Duechter vum Hausmeier Waratto an der Ansfeld, der Witfra vum Hausmeier Berchar, mat där e véier Jongen hat:
Horus-Tempel
Den Horus-Tempel läit 100 km südlech vu Luxor an der Stad Edfu. Et ass de beschterhalenen Tempel an Egypten.
E staamt aus der ptolemäescher Zäit a seng Landmaark ass eng Figur aus Granit: de Falleke-Gott Horus, deen säin eegenen Tempel bewacht.
Plektrud
D'Plektrud(is), och Bliktrud, gebuer géint 650, a gestuerwen 717 oder 725, war eng austresch Adeleg. Si ass eng Helleg vun der kathoulescher Kierch.
Hire Papp war de Pfalzgrof Hugobert, hir Mamm d'Irmina vun Oeren an hir Sëschter d'Äbtissin Adela von Pfalzel bei Tréier. Ëm 670/675 huet se de karolengeschen Hausmeier Pippin de Mëttelsten (och den Décken oder vun Herstal genannt) bestuet. Vun him hat se zwéi Jongen, den Drogo an de Grimoald de Jonken. Allebéid krute se vum Pippin wichteg Ämter. Wéi de Pippin sou gutt wéi um Stierwe louch, huet d'Plektrud probéiert, hiren Enkelen (béid Jonge waren du schonn dout) d'Successioun ze sécheren. De Pippin hat nämlech och nach e Kand mat der Chalpaida (Alpaid) vu Bruyères, de Karl, dee spéider als Karl Martell sollt bekannt ginn. D'Plektrud huet hien dofir zu Köln aspäre gelooss. Hie konnt awer vun do fortlafen, huet sech eng Arméi zesummegestallt an domat d'Plektrud dozou gezwongen, seng Rechter unz'erkennen (717).
D'Plektrud huet St. Maria im Kapitol zu Köln gestëft, wou se, sou gëtt ugeholl, och begruewe läit.
André Viger
Den André Viger gebuer de 27. September 1952 zu Windsor, Ontario a gestuerwen den 1. Oktober 2006 war e kanadesche Rennrullstullfuerer.
Den André Viger gouf bei engem Verkéiersaccident den 3. Juni 1973 querschnëttsgelähmt. No ville Reeducatioune war hien 1979 fir d'éischt am Rullstull bei engem Marathon derbäi. Hien huet duerno ee ganze Koup vu Gielercher an Titele krut. Hie war op Olympiaden a bei de paralympesche Spiller derbäi. 1992 huet hien d'Goldmedail iwwer 10.000 Meter gewonnen. Am Ganzen huet hien 3 Gold-, 4 Sëlwer- an 3 Bronzemedaile gewonnen.
Portal:Architektur
{|width="100%" cellspacing="0" cellpadding="0" style="background-color:transparent"
[[Fichier:Crystal Clear app 3d.png|30px]] Bauwierker
[ änneren]
[[Fichier:Nuvola apps keyboard.png|30px]] Neist Artikelen
[ änneren]
[[Fichier:Nuvola apps bookcase.png|30px]] Architekturgeschicht
[ änneren]
[[Fichier:Nuvola apps kdmconfig.png|30px]] Architekten
[ änneren]
[[Fichier:Vista-vlc.png|30px]] Bauwiesen
[ änneren]
[[Fichier:Applications-development.svg|30px]] Bauprozess
[ änneren]
Manon Bertrand
D'Manon Bertrand, gebuer de 24. Mee 1954 an der Stad Lëtzebuerg, ass eng lëtzebuergesch Sculptrice.
D'Manon Bertrand huet op der Académie royale des beaux-arts, Arts plastique et appliqués an op der École supérieure d'architecture et des arts visuels zu Bréissel studéiert.
A Mexiko huet si beim mexikanesche Sculpteur Francisco Zúñiga e Stage gemaach.
D'Kënschtlerin wunnt zu Iwwersiren an huet hiren Atelier zu Mënsbech.
Ulrike Nisch
D'Ulrike Nisch, anere Versioune no och "Ulrika" genannt, ass eng kathoulesch Séileg a war Uerdensschwëster vun de Baarmhäerzege Schwëstere vum Hellege Kräiz. Si ass den 18. September 1882 zu Mittelbiberach an Oberschwaben als Franziska Nisch op d'Welt komm. Si wiisst fir d'éischt bei hirer Groussmamm, da bei hirer Tatta op. Well si an Aarmut liewen, mussen d'Franziska an hir Gesëschter scho fréi kleng Aarbechte maache fir déi si da Liewensmëttel an d'Plaz kréien.
No hirer Schoulzäit, am Alter vun 12 Joer schafft si als Déngschtmeedche bei Famill vun hir a fënnt spéider eng Plaz bei enger Famill zu Rorschach an der Schwäiz. Nodeem si schwéier krank gouf a vu Schwëstere gefleegt gouf, hat si de Wonsch an d'Klouschter anzetrieden. Déi "Baarmhäerzeg Schwëstere vum Hellege Kräiz" zu Hegne um Bodensee huele si 1904 op, a si hëlt den Numm "Ulrike" un. Als Kicheschwëster huet si an de Néierloossunge vum Uerden zu Bühl an zu Baden-Baden geschafft. Zu där Zäit hat si och ëmmer méi dacks Visioune vun Hellegen an Engelen.
No engem Liewen an Demut an am Déngscht vum Nächsten, ass si den 8. Mee 1913 zu Hegne un Tuberkulos gestuerwen an do um Klouschterkierfecht begruewe ginn. De Jean-Paul II. huet si den 1. November 1987 séileg gesprach. 1991 sinn hir stierflech Iwwerreschter an d'Krypta vun der Klouschterkierch zu Hegne iwwerfouert ginn.
Malz
De Malz besteet aus Käre vu Geescht, Weess oder Kar, déi engem kontrolléierte Keimungsprozess ënnerworf gi sinn. Dëse Keimungsprozess gëtt als mälze bezeechent. De Malz ass e Grondstoff bei der Béierproduktioun. Meeschtens gëtt dobäi op d'Geescht zeréckgegraff.
Weessmalzmiel (am Dréchene) besteet aus:
De Malzkaffi
Malzkaffi, oder Schiggeriskaffi gouf zu Lëtzebuerg vu Majerus an Drussel fabrizéiert.
Portal:Geschicht/Neizäit
<div style="padding: 3px; text-align: center;font-family: times, serif; font-size:170%; line-height:170%;">D'Neizäit an der Lëtzebuerger Wikipedia
Adelaide
Adelaide [] ass d'Haaptstad vum australesche Bundesstaat Südaustralien.
Iwwerbléck
Adelaide ass eng Küstestad um Saint-Vincent-Golf a gouf vum éischte Gouverneur vum Staat, dem Kapitän John Hindmarsh, den 28. Dezember 1836 no der englescher Kinnigin Adelaide genannt. Si war d'Fra vum brittesche Kinnek Wëllem IV.
Am Géigesaz zu de Stied Sydney, Hobart an nach villen aneren, ass Adelaide net als Strofkolonie entstanen.
Euromënze vu San Marino
Déi national Säite vun den Euromënzen vu San Marino:
Adelaide
Geschicht
Virun der Besiidlung duerch d'Europäer hunn am Gebitt vum haitegen Adelaide ronn 300 Aborigines vum Kaurna-Stamm gelieft. Déi, déi déi ageschleefte Krankheeten iwwerlieft hunn, goufe spéider an der Géigend vun Port Lincoln ugesidelt.
1627 kartographéiert den Hollänner Pieter Nuyts d'Küst vu Südaustralien.1802 goufen des Küsten dann erfuerscht, allerdéngs duerch d'Briten. De Colonel William Light, Surveyor-Generol vu Südaustralien, huet den 10. Februar 1837 eng Plaz ça. 10 km am Land eran um River Torrens fir de Bau vun der Haaptstad vun der neier Kolonie bestëmmt. Dem Colonel Lights senger Wäitsiicht sinn déi breet Stroossen am Schachbrietmuster a grouss Parkanlagen ze verdanken.
Rheingrafenstein
De Rheingrafenstein ass eng Porphyr-Fielsformatioun bei Bad Münster am Stein-Ebernburg direkt un der Nahe (Floss).. Si ass 136 Meter héich.
Op der Spëtzt vum Fiels stinn d'Ruine vun der Buerg Rheingrafenstein. D'Buerg ass am 11. Joerhonnert opgeriicht ginn, an am Joer 1688 zerstéiert ginn. Et ass haut e Naturschutzgebitt, dat e mat enger Fär iwwer d'Nahe erreecht.
Canton de Bailleul-Nord-Est
De Canton de Bailleul-Nord-Est ass eng fréier franséisch administrativ Andeelung am Arrondissement Dunkerque, am Departement Nord an der Regioun Hauts-de-France.
Den Haaptuert ass Bailleul.
Canton de Viviers
De Canton de Viviers war bis Mäerz 2015 eng franséisch administrativ Andeelung am Arrondissement Privas, am Departement Ardèche an der Regioun Auvergne-Rhône-Alpes. Bei der Kantonalreform vun 2014 gouf de Kanton ofgeschaaft.
Paul Ricoeur
Säi Liewen
De Paul Ricoeur war scho ganz fréi Weesekand. Seng Mamm ass sechs Méint no senger Gebuert gestuerwen a säi Papp ass 1915 am Krich leie bliwwen. Sou gouf de Ricoeur fir d'éischt vu senge Grousselteren an duerno vun enger Tatta groussgezunn. Hien huet säi Lycée an e puer Joer Uni zu Rennes gemaach, an ass mat sengem Studium op der Sorbonne weidergefuer.
1935 krut hie seng Agregatioun an en huet sech bestuet. Kuerz virum Zweete Weltkrich gëtt de Ricoeur Member vun der SFIO (Section française de l'Internationale ouvrière) a vu verschiddenen pazifistesche Vereenegungen nodeem hien iwwer de Gabriel Marcel dem Edmund Husserl seng Iddie kennegeléiert hat.
1978
D'Joer 1978 huet op engem Sonndeg ugefaangen. Et war kee Schaltjoer.
Lëtzebuerger Nationalbibliothéik
D'Lëtzebuerger Nationalbibliothéik, offiziell: Nationalbibliothéik Lëtzebuerg, op Franséisch: Bibliothèque nationale du Luxembourg, ofgekierzt BNL, ass eng ëffentlech Bibliothéik, déi zanter Oktober 2019 hire Sëtz um Kierchbierg, an der Avenue Kennedy huet. Et ass eng wëssenschaftlech Bibliothéik mat enzyklopedeschem Usproch. D'Bicher kënnen zum Deel ausgeléint ginn, fir mat heem ze huelen, zum Deel musse s'op der Plaz gelies ginn.
Hir Aufgabe goufe fir d'lescht duerch e Gesetz vum 25. Juni 2004 iwwer d'Kulturinstituter vum Staat definéiert.
D'Nationalbibliothéik bitt, nieft deene schonn ernimmten, nach eng ganz Rëtsch aner Servicer un: s'ass ugeschloss um System vum Prêt international, se geréiert d'ISBN-Nummere fir Lëtzebuerg, organiséiert Ausstellungen, gëtt d'Nationalbibliographie eraus, ënnerhält den informatiséierte Katalog vu bibliographesche Referenze vun de Publikatiounen aus hirem Bestand an deem vun anere Bibliothéiken zu Lëtzebuerg, a mécht op hirem Internetsite no an no ëmmer méi eeler Zäitschrëften a Publikatiounen elektronesch zougänglech. Sou gouf z. B. am Mee 2009 eLuxemburgensia virgestallt, e Webportal, iwwer dat eng 60 Zeitungen an Zäitschrëften, dorënner sämtlech Nummere vum Tageblatt vun 1913-1950 a vum Luxemburger Wort vun 1848-1980, souwéi Bicher, Postkaarten asw. online consultéiert kënne ginn. Si ass zanter 1958 Depositaire vum Dépôt légal zu Lëtzebuerg.
D'Nationalbibliothéik hat 2007 e Fong vu ronn 750.000 Bicher an enger 3.500 Zäitschrëften. Am Joer 2019 waren et 1,8 Millioune gedréckt Medien a 641.000 e-Books. Dat eelst Dokument an hirem Besëtz ass en handgeschriwwent Stéck aus engem Gebietsbuch aus dem 8. Joerhonnert, dat de Willibrord vum Poopst geschenkt krut.
2018 goufe ronn 80.000 Visiteuren an der Nationalbibliothéik gezielt. Et goufen eng 84.000 Bicher an Dokumenter ausgeléint, ronn 22.000 Leit hunn en Abonnement vun der Bibliothéik. An der Bibliothéik schaffen eng ronn 90 Vollzäit-Mataarbechter.
Geschicht
D'Urspréng vun der haiteger Nationalbibliothéik ginn op d'Joer 1798 zeréck, wéi d'Bicher vun de Kléischter, déi an der Zäit vun der franséischer Revolutioun, an an de Jore virdrun opgeléist gi waren, op enger Plaz zesummebruecht a versuergt sollte ginn. Dëst geschouch an der École centrale du Département des Forêts, déi dat Joer nei geschaf gouf. Dat sinn déi Bicher, déi haut zu der Réserve précieuse vun der Nationalbibliothéik gehéieren.
No der franséischer Occupatioun koum dës Bibliothéik an de Besëtz vun der Stad Lëtzebuerg, an 1848 huet de Lëtzebuerger Staat s'opkaaft, a se 1850 mat där vum Atheneum fusionéiert.
1899, wou "Nationales" dans l'air du temps war, gouf se fir d'éischt "Nationalbibliothéik" genannt. 1942, an der Zäit vun der däitscher Besatzung, gouf d'Bibliothéik vum Athenäum an e Gebai um Boulevard Royal geplënnert, wou se bis uganks vun den 1970er Jore blouf. An där Zäit war den absolutten Déifpunkt vun der Bibliothéik. D'Bicher louchen doruechter ënner Konditiounen, déi et mat sech bruecht hunn, datt vill Dokumenter, Kaarten a Bicher vermuuscht a verdreckst sinn.
Wéi den Athenäum op de Geesseknäppchen an en Neibau geplënnert ass, ass d'Nationalbibliothéik, no Renovatiounsaarbechte, den 1. Februar 1973, an deene Gebailechkeeten nieft der Kathedral, déi eidel waren, installéiert ginn. Mee och dës Raimlechkeete ware séier ze kleng, joerzéngtelaang ass d'Nationalbibliothéik aus allen Néit geplatzt. Hir Bestänn ware bis 2019, nieft dem Haaptgebai, an 3 Annexe verspreet oder "provisoresch" a Banannekëschten op Plaze stockéiert, déi net dofir gëeegent sinn. Sou goufen zäitweileg eng 30.000 Bicher (1 Regalkilometer) an engem fiichte Keller gelagert, mam Resultat, datt déi Bicher vu Pilz befall goufen a fir 200.000 Euro hu missen traitéiert ginn.
1998 huet d'Chamber e Gesetz votéiert, d'Nationalbibliothéik ze splécken an en Deel an enger neier Annex um Kierchbierg ënnerzebréngen. Dat Gesetz gouf zwar ni revoquéiert, ma d'Regierung huet 2002 decidéiert, datt et besser wier, alles an engem Gebai ënnerzebréngen, nämlech am sougenannte Schuman-Gebai, tëscht der Philharmonie an dem Mudam, dat dofir ëmgebaut soll ginn. Dofir gouf en Architekteconcours ausgeschriwwen, Gewënner war de Projet vu Bolles-Wilson. Mä och do ass näischt draus ginn. Et huet sech erausgestallt, datt et op d'mannst bis 2020 dauere géif, bis den Ëmbau fäerdeg wier, an dofir ass eng nei Léisung gesicht ginn. Et gouf kuerz iwwerluecht, d'Nationalbibliothéik mat der neier Universitéitsbibliothéik zu enger Bibliothèque nationale et universitaire zesummenzeleeën; dës Iddi gouf awer nees verworf an d'Unisbibliothéik koum 2017 an d'Maison du livre um Belval.
A senger Ried zu der Lag vun der Natioun vum 5. Mee 2010 huet de Premier Jean-Claude Juncker ugekënnegt, datt 2014 bei d'Kräizung Bricherhaff um Kierchbierg en neit Gebai fir d'Nationalbibliothéik gebaut sollt ginn. Den 18. Mäerz 2013 huet d'Chamber dat entspriechend Gesetz gestëmmt. D'Bauaarbechten um Bricherhaff hunn am Juni 2014 ugefaangen. Se hu bis 2019 gedauert; 112 Milliounen Euro waren dofir virgesinn (inklusiv den Ekipement). Architekte sinn, ouni Concours, Bolles-Wilson.
Dat neit Gebai um Bricherhaff ass den 30. September 2019 ageweit an deen Dag drop fir de Public opgemaach ginn.
Direkteren
D'Gesetz vum 26. Februar 1965 huet festgeluecht datt d'Direktioun vun der Nationalbibliothéik vun engem Direkter assuréiert gëtt. Virdru gouf d'Bibliothéik vun engem professeur-bibliothécaire geleet.
Happ
Den Happ (Hopfen), (botanesch: Humulus L.) ass eng Planzegattung an der Famill vun den Hanfgewächser. Et si Kloterplanzen. De bekanntste Vertrieder aus der Gattung ass den Echten Happ (Humulus lupulus), deen als Zousatz an der Béierproduktioun gebraucht gëtt an dem Béier säi battere Geschmaach verschaaft.
Heelplanz
An den Happzapen ass, nieft anere Wierkstoffer, de Batterstoff Lupulin enthalen. Als Téi gedronk, ass den Happ wierksam bei nervösem Kappwéi, Daarmkrämp, Duerchfall, Giicht, Rheuma an e wierkt als Schlofmëttel. Den Happtéi däerf awer net als Dauergedrénks benotzt ginn.
Circulez
Circulez ass e lëtzebuergesche Kuerzfilm vum René Leclère aus dem Joer 1939. De Film ass a Schwaarz-Wäiss gedréint. Et ass den éischte Film op Lëtzebuergesch.
Ëm wat geet et am Film?
An e puer méi oder manner lëschtegen Zeene weist de Film d'Geforen deenen d'Leit op der Strooss am Verkéier ausgesat sinn.
De Film fänkt u mat enger jonker Fra, déi vun engem Auto iwwerrannt gëtt, an der Ambulanz, déi ukënnt, fir se an d'Spidol ze bréngen. Duerno gëtt alles gewise, wat esou am Stroosseverkéier ka geschéien. Et gëtt gewisen, wéi ee sech korrekt soll behuelen a wéi een d'Stroosseschëlder respektéiert. Da ginn zwee Männer aus der Provënz gewisen (August Donnen an Hary Haagen), déi mat engem alen Auto an der Stad ënnerwee sinn a sech u keng Regelen halen. Déi lescht Zeen weist en Hond, deen exemplaresch iwwer d'Strooss geet.
Virgeschicht
Nom Succès vu sengem Film Il est un petit pays (1937) huet de René Leclère dem Politiker Marcel Cahen, deen och President vun der Verkéierskommissioun vun der Stad Lëtzebuerg war, proposéiert eng Rei Educationsfilmer iwwer d'Verkéiersproblemer an der Stad ze dréinen, an iwwer d'Gefor déi vum net-anhale vun de Verkéiersreegelen ausgeet. De Cahen huet dee Projet studéiert an en dunn dem Schäfferot recommandéiert, deen de Cahen ugestallt huet, Verhandlunge mam Leclère unzefänken.
Am November 1937 huet de Leclère d'Membere vun der Verkéierskommissioun getraff an ee Mount méi spéit schonn eng éischt Dréibuchpropose ageschéckt. Am Januar huet hien dunn en fäerdegt Dréibuch agereecht, mat engem Budget vu 40.000 bis 50.000 Lëtzebuerger Frang. De Film sollt eng Längt hu vu 15 bis 20 Minutten.
D'Kommissioun huet dat Dréibuch an der Unanimitéit ugeholl an dem Schäfferot geroden, de Projet ëmzesetzen. Si huet och gerode gläichzäiteg d'Regierung ze froen, fir de Projet matzefinanzéieren, well de Film wéinst sengen edukativen an touristeschem Inhalt fir d'ganzt Land wäertvoll wier.
De Schäfferot huet am Mäerz awer géint de Projet gestëmmt, well d'Produktiounskäschten ze héich wieren. Dat huet de René Leclère, deen zu Paräis gewunnt huet, an eng schwiereg finanziell Situatioun bruecht, well hien an Tëschenzäit schonn e puer aner Projeten ofgesot hat. Hien huet de Projet iwwerschafft fir e méi bëlleg ze maachen. Am Mee 1938 war de Schäfferot averstane fir d'Hallschent vum Projetsbudget ze finanzéieren, bis zu enger Zomm vun 10.000 Frang. De Minister René Blum huet huet och e Subside vum Staat an Héicht vu 15.000 Frang accordéiert.
D'Produktioun
Déi zwee Haaptpersonnage waren den August Donnen an Hary Haagen, zwee bekannt lëtzebuergesch Theaterschauspiller. Den Auto am Film war den eelsten Auto, deen deemools zu Lëtzebuerg ze fanne war.
De Film gouf vum bekannt Radiosspeaker Léon Moulin op Lëtzebuergesch geschwat. Domat war Circulez deen éischte lëtzebuergesche Film, deen och op Lëtzebuergesch geschwat ass. De Moulin kommentéiert als Reporter an erënnert d'Zuschauer un déi wichtegst Reegelen am Stroosseverkéier.
Palestina (Homonymie)
D'Wuert Palestina huet verschidde Bedeitungen:
Circulez
D'Produktioun
De Film war nach e puer Méint a Postproduktioun a gouf am November 1938 op Paräis an d'Synchronisatioun geschéckt.
Palestina (Homonymie)
Aner geographesch Bedeitungen:
Circulez
Première an Exploitatioun
D'Première war de 25. Februar 1939 am Stater Kino Marivaux virun de Membere vum Schäffen- a Gemengerot, a Vertrieder vun der Police, de Pompjeeën, der Voirie an der Press. De Film ass am Mäerz och de Kanner vun de Stater Primärschoule gewise ginn, mat enger Usprooch vun engem Policebeamten an der Virféierung vun engem Mickey-Mouse-Film. Duerno gouf en och a Kinoen uechtert d'Land gewisen.
De Film war, zesumme mat La chanson de l'eau, engem aneren Documentaire vum René Leclère, fir déi éischt Editioun vum Filmfestival vu Cannes 1939 ugemellt. De Festival gouf awer schlussendlech ofgesot, well Groussbritannien a Frankräich den 3. September 1939 Nazidäitschland de Krich erkläert hunn. 2019 gouf zu Orléans e "Remake" vun der ofgesoter éischter Editioun vun 1939 organiséiert. Och dem René Leclère seng zwee Filmer goufen do gewisen a vum Paul Lesch, dem Direkter vum CNA presentéiert.
Am Joer 1999 huet de Paul Lesch e Buch iwwert de René Leclère a säi Wierk verëffentlecht. Zesumme mam Buch huet den CNA, als Deel vun der Serie "Films Made in Luxembourg", siwe Filmer vum Leclère op VHS-Kassett erausbruecht, dorënner Circulez.
Wat sot d'Press?
Escher Tageblatt: "Zum Filme selbst sei zu sagen, dass er in zweierlei Hinsichten meisterhaft gelungen ist. Was die Aufklärung angeht und die in Zukunft zu verhütenden Vergehen gegen die Verkehrsgesetzgebung schildert er an Hand von drastisch ausgesuchten Beispielen, wie man es machen soll und wie man es nicht machen soll. [...] [Es] sei bemerkt, dass die einzelnen aufklärenden Phasen vielleicht dadurch nicht immer eindrucksvoll zur Geltung kamen, weil der Filmstreifen unserer Ansicht nach allzu schnell ablief. Man versuche es einmal in weniger schnellem Tempo und vielleicht stellenweise sogar im «ralenti», und' wir sind überzeugt, dass der Film dann seine ganze Wirkung nicht verfehlen wird. Daneben sei aber auch hervorgestrichen, dass vom touristischen Standpunkt aus der Film ein Meisterwerk der Propaganda für die Felsenstadt Luxemburg darstellt[.]"
Luxemburger Wort: "Der Film selbst, bei auf knapp dreihundert Metern kaum eine erschöpfende Erfassung des Verkehrsproblems und eine vollendete Erziehung der Verkehrsmassen bieten konnte, darf als eine ansprechende Leistung gewertet werden. [...] Nett und äußerst wirksam sind bie humoristischen Einschiebsel, in denen August Donnen, Batty Nickels und Hary Haagen ergötzliche Rollen spielen. [...] Unsicherheit macht sich in der Aufgeregtheit der Bilder und in den mehrmaligen Wiederholungen bemerkbar."
Grimoald de Jonken
Hie war Hausmeier vun Neustrien (zirka 697 - Abrëll 714) an Dux (Herzog) vun der Bourgogne an/oder vun der Champagne (708 - Abrëll 714). Hie war mat der Theudesinda, der Duechter vum Friesefürst Radbod, bestuet an hat e Jong, den Theudoald († wuel 741), deem seng Mamm onbekannt ass, an dee 714/715 och Hausmeier war.
De Grimoald gouf vun engem gewësse Rangar erschloen, engem Handlanger vum Herzog vu Friesland, wéi e beim Graf vum Helege Lambert gebiet huet. Hien ass zu Léck begruewen.
Hera
D'Hera war d'Duechter vum Kronos a vum Rheia, Schwëster a Fra vum Zeus a Mamm vum Ares, Hephaistos, Hebe an Eileithyia. Als Fra vum héchste vun den olympesche Gëtter (hiren Numm heescht warscheinlech "Herrin") war si d'Himmelskinnigin an huet an der So an am Mythos eng bedeitend Roll gespillt.
Kult
Si hat eng Rëtsch vu Kultplazen, an ass virun allem zu Argos (dohier och de Bäinumm Argeia) an Olympia veréiert ginn. D'Hera gëllt als Schutzgëttin vum Bestietnes a vun der Gebuert, awer och vum Liewensoflaf vun der Fra am Allgemengen. Si huet den Éierennumm "Teleia" (d. h. d'Gëttin déi d'Erfëllung bréngt).
Donieft weist de Mythos awer och aner Facette vun der Hera. Als Fra vum Zeus huet si missen ënner senge sëllege Säitespréng leiden an hir Roserei a Jalousie hunn dacks grotesk Zich ugeholl déi och e beléift Theema an der griichescher Gëtterburlesk haten. Och soss konnt si an hirem Haass onerbiddlech sinn. Sou z. B. am Trojanesche Krich wou si (wéinst dem Urteel vum Paris fir d'Griiche Partei ergraff huet.
Sebastian Vettel
De Sebastian Vettel, gebuer den 3. Juli 1987 zu Heppenheim, ass en däitsche Formel 1 Pilot.
Zanter dem Juni 2007 ass hie Pilot bei Toro Rosso.
Allanche
Allanche ass eng franséisch Gemeng am Departement Cantal an der Regioun Auvergne-Rhône-Alpes.
D'Gemeng läit op enger Héicht tëscht 784 an 1.295 Meter
Duerch d'Gemeng lafen d'Allanche an d'Sianne
Canton de La Voulte-sur-Rhône
De Canton de La Voulte-sur-Rhône ass eng franséisch administrativ Andeelung am Arrondissement Privas, am Departement Ardèche an der Regioun Auvergne-Rhône-Alpes.
Canton de Bailleul-Sud-Ouest
De Canton de Bailleul-Sud-Ouest ass eng fréier franséisch administrativ Andeelung am Arrondissement Dunkerque, am Departement Nord an der Regioun Hauts-de-France.
Den Haaptuert ass Bailleul.
John W. Kluge-Präis
Den John W. Kluge-Präis, benannt no sengem Stëfter John W. Kluge gëtt verdeelt, fir Liewenswierker ze belounen an Disziplinnen, fir déi et keen Nobelpräis gëtt. Dozou zielen: Geschicht, Philosophie, Anthropologie, Politikwëssenschaften, Soziologie, Relioun, Konschtkritik an Humanwëssenschaften. De Präis ass op der finanzieller Héicht vun den Nobelpräisser.