cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Consonantium mutatio Theodisca
Hac mutatione e dialectis Germanicis austro-occidentalibus Lingua Theodisca alta antiqua progressa est. Limes huius consonantium mutationis hodie in radicibus Germaniae mediae montium ab occidente in orientem patens Linea Benrathensis nominatur.
Arteria lingualis
thumb|Arteria lingualis (rubra picta) Arteria lingualis est arteria, secundus ramus arteriae carotidis externae, quae in homine aliisque  mammalibus linguam rigat.
Laurède
Laurède est commune 357 incolarum (anno 2007) praefecturae Landarum in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Dickson Comitatus
Dickson Comitatus (Anglice Dickson County) est comitatus 43156 incolarum (anno 2000) in Tennesia situs. Comitatus, cuius caput est urbs Carolinum, die 25 Octobris 1803 constitutus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 2.5%) haud Anglice domu loquitur.
Edgarus Rice Burroughs
Edgarus Rice Burroughs (Sicagi die 1 Septembris 1875 natus; mortuus in Encino Californiae die 19 Martii 1950) fuit scriptor Americanus, qui inter alia clarae personae Tarzan gratia notus est
Flavius Probus
Flavius Probus (natus saeculo 5, mortuus post annum 542) dux militum et vir publicus Imperii Romani Orientalis erat.
Familia
Pater eius Flavius Paulus erat, mater Magna, avunculus Anastasius I imperator Orientalis. Consobrini eius Flavius Hypatius (consul 500) et Flavius Pompeius (consul 501) erant. Probi filiam Flavius Sabinianus in matrimonium duxit et filium habuit: Flavius Anastasius Paulus Probus Sabinianus Pompeius Anastasius anno 517 consulatum gessit.
Cursus honorum
Anno 502 consul erat, una cum Flavius Avieno Iuniore. Anno 526 tum magister militum et patricius a Iustino I imperatore legatus ad Hunnos missus est. Anno 528 accusatus est, quod Iustiniano I imperatori maledixisset, sed hoc cremen imperator ipse recusavit. Inter Seditionem Nika appellatam plebs domum eius cremavit atque Iustinianus eum in exilium misit, Hypatium et Pompeium consobrinos necavit, sed Probus mox revocatus est. Anno 542 iam vivus erat, cum Ioanni Ephesio domum locavit.
Christianus Watson
Ioannes Christianus Watson qui dicitur Chris (natus Portu Vallis Paradisi, Chilia scilicet die 9 Aprilis 1867; mortuus est Sydneii in Nova Cambria Australi, Australia die 18 Novembris 1941) fuit politicorum peritus Australianus et a die 27 Aprilis usque ad diem 17 Augusti 1904 Australiae  Primus Minister.
Échemiré
Échemiré est commune Francicum 593 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Allauch
Allauch (Occitanice Alau) est urbs et commune Francicum 20'690 incolarum (anno 2012) praefecturae Ostiorum Rhodani in regione Provincia, Alpibus et Litore Lazuli.
Musculus hyoglossus
Musculus hyoglossus sive hyoglossicus (e Graece ὗς sus et γλῶσσα lingua) est musculus, qui ad musculaturam exteriorem linguae pertinet. Nomen suum de suis origine (in osse hyoideo) et insertione (in lingua) ducit. Hic cum aliis musculis (exempli gratia genioglosso) linguam movere et ergo loqui, canere, vorare et mandere permittit.
Artesonraju
Artesonraju, vulgo Artesonraju, est Peruviae mons. Cocumen Artesonraju cuartum mensuras 5999 metra. Mons Alpamayo in Cordillera Blanca est.
Alfredus Loisy
Alfredus Loisy  (natus die 28 Februarii 1857 in Ambrières ; mortuus in Ceffonds die 1 Iunii 1940) fuit illustris theologus Catholicus pater modernistarum doctrinas, quae papa Pius X acriter refutavit encyclica " Pascendi Dominici gregis" et syllabo errorum quo opiniones quasdam de Scriptura, Apostolica Sede, Sacramentis, etc. damnavit. Anno 1907 Loisy a papa Pio X excommunicatus est.
Olavus de Carvalho
Olavus Ludovicus Pimentel de Carvalho, praenominibus vulgaribus Olavo Luiz (Campinis die 29 Aprilis 1947 natus, Ricmondiae in Virginia die 24 Ianuarii 2022 mortuus), fuit diurnarius relator Brasiliensis, opusculi altioris doctrinae scriptor sicut de historia philosophiae mysticismoque, historia mentalitatis rerum evertendarum cupidarum, atque anthropologia philosophica. Non raro sunt qui virum istum multa cogitatione existimant philosophus "Philosophus, non vix philosophiae professor," Nelson Saldanha salutationis mendata sua mensagem ad Carvalium in Instituto de Tropicologia da Fundação Joaquim Nabuco, Recifis, Pernambuci, 13 Maii 1997. "Philisophicae auctor cogitationum pretiosissimarum," Carlos Alberto Montaner, O Estado de S. Paulo, 19 Ianuarii 1999. "Philisophus erudissimus," Roberto Campos, Folha de S. Paulo, 22 Septembris 22 1996. Beatriz Dornelles, Mídia, imprensa e as novas tecnologias. Darc Costa, Antônio Celso, Mundo Latino e Mundialização. "Ille [José Arthur Giannotti] super Ludovico Wittgenstein ineptiarum florilegium scripsit paginarum additamentis variarum sicut philosophiae genitiva nativitatis documenta Brasilia laudatum. Hoc audacia post Marium Ferreira dos Santos, Michaelem Reale, Vicentium Pereira da Silva et Olavum de Carvalho." Bruno Tolentino, collocutio Quero o país de volta, Veja, nº1436, 20º Martii 1996 Alex Newman, "Olavo de Carvalho on communism in Latin America," The New American, 15 Martii 2010.  Jeffrey R. Nyquist, "A philosopher's warning", Financial Sense, 18 Februarii 2011.  Diário Oficial do Estado do Rio de Janeiro (DOERJ), Projeto de Resolução Nº 536/2011. Wilson Espíndola, "O enigma Olavo de Carvalho," Jornal Opção, nº 1949, 11-17 Novembris 2012. esse. Ob eius sententias conservativas ac reprehensiones validas in mentalitatem rerum evertendarum cupidam praecipue versus manifestationes suas per liberalismum, socialismum, nazismum, communismum, hic quoque est notus.
Vita
Ortu Campinense, filius causidici Ludovici Gonzaga de Carvalho et Nicaeae Pimentel de Carvalho, ibi anni unum et dimidium stetit, sed reapse pleraque eius vitae Paulopolitanus erit. Cum infans esset, valetudine bona non fruebatur immo imbecillebatur, eo modo cum annum iam octavum viveret corporis debilitas in eum locum veniebat ut pedibus ingredere iterum vestibulum ingressus sit. De doloris tempore constantis ipse narrat rimam invenisse per quam mundum intellectualem excogitare se expertus esse. Quartum decimum annum natus Dissertatio de methodo prima eius lectio philosophicae fuit.
Cum quindecim annos natus esset, patris post mortem immaturam, operosam vitam initiavit. Editoriae diurnis variis societatis Folha da Manhã S/A diarii munera explere ab duodevicessimo natus anno coepit. Deinde, diurno A Gazeta ut subeditor relationis pago; periodico Atualidades Médicas ut scripti editor; periodico hebdomanali Aqui ut subeditor et scriba graphicus; Jornal da Semana compositorum collegium scriba; Jornal da Tarde ut redactor editionis rebus políticis et oeconomicis, incoepta persequit. Ut collaborator, de scribendi argumentis culturalibus. pro publicationibus periodicis sicut Nova, Contexto, Brasil-Israel, Escola, Planeta, Sala de Aula, Quatro Rodas, Imprensa, Livro Aberto, omnia Paulopoli sitae atque etiam pro Tribuna da Imprensa, O Globo et Jornal do Brasil, Flumine Ianuarii sitae. Diariis et commentariis periodicis pluribus sicut Bravo!, Primeira Leitura, O Globo, Journal do Brasil, Zero Hora ac Época ut columellae scriptor scripsit.
Saint-Romain-en-Viennois
Saint-Romain-en-Viennois  est commune 847 incolarum (anno 2008) praefecturae Vallis Clausae in Franciae australis regione Provincia et Alpibus.
Olavus de Carvalho
Vita
« Ad sui inventionem » se addixit. Religionis comparatis, logicae, symbolismi, astrologiae, philosophiae in studio se exercuit, partim ut sibi ipsi magister partim opera magistrorum, sicut Marcel van Cutsem quod ad linguas et litteras, Lívio Vinardi quod ad bioenergeticam, parapsychologiam e alias res eiusdem generis, Juan Alfredo Cesar Muller quod ad psychologiam, Jose Khoury Marco Pallis et Martin Lings quod ad religiones comparatas attinet. Sic ampla eruditione atque cultura philosophica ultra consuetudinem confirmato, magistrum praecipuum offendit cum Marii Ferreira dos Santos a filia altera ad philosophum Stanislaum Ladusãns Lettonicum introductus est. In Centro Catholico Philosophiae Sancto Paulo apud Consociationem Disquisitionis Philosophicarum (Conpefil) adnunatam ad Pontificam Universitatem Fluminis Ianuarii, per annos tres cum hoc Edmundi Husserl discipulo philosophia in fieri experietur. Stanislao Ladusãns consuetudine concalluit huius animus. Sic rerum philosophicarum prudentia confirmato, non solum firmior se censuit ad res scripto tradendas atque in lucem emittendas, sed etiam et praecipue in ipso verbalis gustus explanationis infundit ille Estonicus.
Per decennium 1980 libri varii de astrologia, symbolismo religioneque scripsit, postmodo, ab decennio 1990 ineunte de philosophia civilitaque usque ad hodiernum diem scribet. Dum Brasiliae manebat philosophia parvam discipulorum turmam iam docebat. Sic per decennium 90º philosophicum sudium « Seminario Philosophiae » appellatur, vulgo « Seminário de Filosofia », Flumine Ianuarii Paulopolique deinde ab anno 2000 stabile in Curytiba, singulis hebdomadibus discipulis ministravit, postquam ab anno 2005 adhuc interrete via eos conectos docet qui iam tria milia numerati erant per annum 2012. Ab anno 2003 usque ad annum 2004 in Pontificia Universitate Catholica Paranensis « Theoria rei publicae » quoque docuit.
Ab anno 2005 Ricmondia domicilium habens Virginia Civitatibus Foederatis Americae, ut socius correspondens internationalis atque columellae scriptor scribit in septimanas singulas pro diario Brasilisense « Diário do Comércio » notus.
Philosophorum vicessimi saeculi opera insignium in lingua Lusitana transtulit sicut Dacoromanus Constantinus Noica, Hispanicus Xavierus Zubiri, Francogallicus Renatus Guénon , Germanico-Americani Ericus Voegelin et Leo Strauss. Aristotelis super operis conquisitiones theoriisque evolvit atque libros commentariis illustravit. Istorum auctorum variorum de operibus lectiones operis propriis quoque edidit.
Opinatio ideologica
Iuventute Exercitus per dictaturam Brasiliensem brevi spatio interiecto ad Factionem Communisticam Brasiliensem (vulgo Partido Comunista Brasileiro), ex factiones comunistas Brasilisenses unam, se adiunxit sed mox communistorum quorundam modo operandi decepto factionem istam derelinquit. Postmodo quod ad Carvalii opinationes attinet de rebus ad rem oeconomicam liberalis, religionem tradicionalista et conservator, de morale anarchista, educatione paulo plus anarchista, de politica et commercio internationali nationalista et protecionista, de philosophia realista esse, de historia ad relativitatem progressi dominiis omnis atque circunstantiis vergit, et mundialis gubernationem oppositor esse etiam statui posset.
De cogitationibus
Carvalii actio mentis matricem philosophicam Socrates, Plato et Aristoteles componunt. Cogitationes Sancti Thomae, Leibnitii, Edmundi Husserl, Ludovici Lavelle, Xavier Zubiri, Marii Ferreira dos Santos, Victoris Frankl, Erici Voegelin, Bernardi Lonergan, Eugenii Rosenstock-Huessy, Renati Girard, Renati Guénon, Ludovicus von Mises, Lipot Szondi, inter alios magnopere eum adfici confiterit.
De divortio scientiae et philosophiae
Ut usu philosophiae peritus, ad rem contendit Olavus attente considerare epistemologica materiarum fundamenta tam diversarum quam oeconomiam, psychologiam, linguisticam, civilitatem, et caeteras, aestimans non raro explicationes rationales entis unitatem atque universitatem experientiae eiusque comprehensionis non animadvertere, et quia etsi scientia responsorum afferre potest at tamen philosophiae campo percontatio oriunda est. Nihilominus eo modo, de divortio scientiae philosophiaeque, per ultimos decennios nova inter eas appropinquatio constat philosophus qui existimat scientiam sensu moderno ut cognitionem experimentalem systematicam ontologicorum diuturnitate variabili fundamentorum maiorum vacare potest at tamen perfectionis punctum ad quod perveniri potest necessariam fundamentorum inquisitionem isti reddit. Divortium illud nihil erat nisi phasis interposita cuius explicationem apud incipientiam scientiarum quarumdam inveniri potest.
De munus intellectualis Brasiliensis
Carvalius munus intellectualis in animo infingit universum naturamve rerum mutare non est sed eam intelligere. Constatationem eius est quod haud pauci sunt inter litteratores Brasiliensis cui verbum « philosophia » sonat ut cursus universitatis ad « scientiam philosophiae » divulgandam, ea de causa illis in memoriam reducit quod philosophia munus publicum non esse sed paedagogus ad animan ducendam, autoconscientiam excitandam et virtudes colendas vinctus. Et quia tamen « inter homines intellectuales Brasilienses multi sunt qui eruditione, logica, sinceritate atque bona fide egent » existimat, de ea imbecillitate articulos disiunctos liberis coniungit ut status rerum perspicuus et censura eius concentrata fuissent.
De concertatorio genere dicendi quibusdam libri eius
Anno 1996, Carvalii liber unus exitum maximum Brasiliae contingit, qui Latine scilicet redduntur « Imbecilla res collectiva illa I » deinde a « II » secutus est. Sicut initio libri « Hortulus adflictionum » inscripti, libri sunt quo scriptor res singulae vitae intellectualis Brasilisensis indicat collineans, e rebus quae minimi momenti in ordine causali magni ponderis in ordine significationis prodere queunt, mostrare quod « sub luce metaphysicae historiae proprie eventa minora non habet ». Simul erga vitios hominum intellectualium conterraneorum quorundam severitatem commodat. Orationis ipsorum ritu utens cum civium de flore caeterorum loquunt sicut speculum iisdem reflecteret. Sic non sine urbanitatem leporem iucunditatesque, analysis intrumentos ipsorumet in eosdem retorquit. Eo modo effigies ridículas in modum patefaciens personas detrahit exponitque stupiditatum concursum humanorum quemdam genu immo casta concentratum qui humanitatem ducendi intellectualiter potestatem sibi arrogat. Carvalii consilio erat non tantum processum ad sanitatem restituendam aptum sic initiare qui aut illos homines ad officionem intellectuallem digne assumendam aut eam deserendam perducere posset quantum lectorem loquelae rerumque ad ludum duplum assuefacere, res quo intelligentia intuitiva artis dicendi coaequa pars non minus residet. Quod contentionis litterariae ad stilum eius attinet magistros suos esse Tertullianum, Bernardum Claraevallensis, Gulielmum Hazlitt, Leonem Bloy, Georgium Bernanos e Camillum Castelo Branco existimat.
De theoria de argumentatione
In eius opere Aristotelica culturae philosophia quaedam: Introductio in quattuor orationum auctor primigenius exemplar logicorum Aristotelis interpretationem scriptorum offert, qua existentiam inter poeticam, rhetoricam, dialecticam, logicamque principii communium quibus unificatam orationis scientiam quamdam intelligetur et qua circa varia interdisciplinariae quaesita praesenta responsiones inveniuntur. Et ob eius alio libro Aristóteles em nova perspectiva: Introdução à teoria dos quatro discursos studii de theoria de argumentatione inter restitutores numeratur, dum per eius proemium criticum, adnotationes, commentarios conclusionesque in Arthuri Schopenhauer opusculo inconfecto Dialetica Eristica sive Quomodo controversiam devincere sine opus esse recte dixisse non modo de methodo Arthuri Schopenhauer studium est sed etiam introductio ad huius systematem atque universe studios dialecticos. Aliorsum hic liber vinculum est inter cogitationes philosophicas altioras in Aristóteles em nova perspectiva: Introdução à teoria dos quatro discursos et culturalium patefactionem aerumnae momenti in O imbecil coletivo I - Atualidades inculturais brasileiras, quo sophistae in muneribus altis vitae intellectualis Brasiliensis per exempla concreta argumentationium adulterinae, artificiorum parvorum fallacisque Olavus de Carvalio ex fundamentis methodologicibus severis patefacit philosophicam utilitas refutationis concertatioriae.
De mentalitate rerum evertendarum cupida
Carvalii de e mentalitate rerum evertendarum cupida aestimationes perbonas recipit Brasiliae hominibus praestantibus sicut Roberto de Oliveira Campos, Paulo Francis, et Brunone Tolentino.
Ostendet mentalitas rerum evertendarum cupida temporis inversio perceptionis proprium esse. Et vero vir consentaneus, in sensu commune nisus, praeteritum tempus ut res immutabilis atque futurum ut res mutabilis concipit, cum interea fautor rerum evertendarum cupidus sinistrae res futuras utopicas ut meta quae de incerto eventu ad propositum perviendum foret in levi habet arbitraturque praeteritum tempus ut res mutabilis per interpretationem novam ad eum accommodandum causa.
In perceptione sua, quoniam implicite seditiosus sinistrae homo utopiae futurae fidem habet qua daemon habiturus non foret atque fulcimentum qualemcumque ad hanc utopiam perficiendam nihil obstetur, denique eius acta in hanc metam perficiendam a reprobatione exclusa haberentur. Eiusmodi hic homo est « uno quoque momento historico qui credit quod mera adhaesione verbale ad cogitatum rebus futuris, non solum rerum status praesumptuose intolerabili ex culpa qualicumque eum eximi, sed etiam illos quos ipse ut culpabilos denuntiat adhaesione ista eum ad iudicandos aptus fieri. » Quippe propriae levamentum factitium conscientiae moralis translatione iuvante ad alienum cuiusdam responsabilitatis intus in aninum mendacii scopus est.
Libro eius Maquiavel ou A Confusão Demoníaca auctor demonstrat apte ad Nicolaum Maclavellum mentalitas rerum evertendarum cupidas congruere. Etenim ut pseudopropheta, per utopicam in objectum conversus Tertiam Romam, Maclavellus realitatem atque res praeteritas ad speciem rerum futurarum accomodavit et paralaxem cognitivam praebet.
Olavi de Carvalio opera Hortulus adflictionum: Ab Epicuro ad vitam revocationem Caesaris praecellit, quae est opusculus altioris doctrinae de materialismo et religione civili, quo placita Marxiana origine sua cum Epicureismo connexionum praebere ab auctore sustinetur.
De equilibrio politico
Equilibrii politici viarum tres corripit Carvalius. Redarguit notionem politicam qua dexteram sinistrae opponitur pertinens non esse nisi quod arbitrium inter eas haberet cui se refererent. E contrario exemplo gratia « Rerum novae Francicae » ubi ala Iacobina fuit quae, rege supresso, arbitrium atque mensura concertatoria facta est. Eo casu conflictum uno toto harmonico transcendendere permissum non est, sed meram supressionem ac alterae altera absorptionem proceditur. Hoc symetria falsa se praebet qua alia parti actionis latitudo restat usurpatione temperationis parlamentarii ut acerbitas adversarii moderata foret faveretque arbitrium neutrum qui staret perinde ac illi Britanniarum Regni, Sueciae, Daniae, Belgii, Hispaniae vel Imperii Brasiliensis ubi monarcha petra milliaria ambas inter alas repraesentat. Factum est quod tantum regis superanitas directa effectivaque est dum haec populi magna cum paradoxa non modo indirecta ac procuratorum per mediationem atque constanter a factionibus partita est. Denique tertia via praebetur qua ratione maiestatis eius metaphorica tandem populus rector dicitur ab illis qui eum regit.
De dextera
« ''Nugae portentosae sunt nazismum fascismumque ad extremam dexteram collocare, sic rem ad intelligentiam datur quod democratia liberalis in centro stat, ad socialismum proximiorem. E contrario : magis radicaliter ad socialismum democratia liberalis opposita est. Haec única vera dextera est. Haec atque etiam extrema dextera est : unica quae compromissum sacrosanctum quo nusquam cum socialismo scelerum pactiones societatesque conflare assumit. Nazismus et fascismus extrema dextera non sunt, ob meram rationem quod ullo modo ad dexteram pertinent : centrum infandum sunt, maior pars itineris emensa, cruenti introitus Carnelevarii socialisti sunt'' »
Culturas materialista, progressista, democratica, scientificista inter ac barbaria nazista se cognatione iunguntur ad Carvalium apparet et ex futilitate periculosa theoriae quae historicae responsabilitatem consequentiae larva demit.
Conservatismus est ars expansionis et principiis applicationem moralis et ad humanos sensus traditionalis inclinis roborare via subsidia formidabilia a oecomomia mercatus producitur. Liberalismus est propositus tenax omnia ad criteria mercatus subiciendi, inclusive virtutes atque eas ad humanos sensus inclinis. Conservatismus est civilisatio Iudaico christiana sublata ad potentiam oeconomiae magnae capitalistae stabilitam ut res publica in iure innixa. Liberalismus est momentum processus rerum evertendarum quod capitalismo adiuvante, mercatu solutionem civilisationis hereditatem Iudaico christianae atque rem publicam in iure innixa ad exitum adducit. Eius modi Conservatismus est politica illa quae e synthese indissociabili oeconomiae mercatus libri, democratiae parlamentariae, legis et ordinis, moralis Iudaico christianae et institutionis praevalentiae culturae classicae se constituit.
De conscientia individuali
Aliorsum, quia conscientiae individualis gratia homini vim maturo subministratur quae saltem quamvis istum solitatim massae consenso in adversum se opponentem capacem redit, Carvalius patefacet axis rationis suae esse « humanae tuitio internitatis contra collectivam auctoritatis tyrranidem, praecipue cum in ideologia scientifica duadus anchoris firmare », ideologiae sicut positivismus, nimia scientalismus propensio, evolutionismus, communismus socialismusque inter aliae. Campi humanae minutionem experientiae ad dimensiones quae a scientia technologiaque moderari possit prorsus omnia omnino discrepantiam conferre ad realitatis structuram, qua infinitatis, aeternitatis, incognoscibilis extistentiam nullo modo status temporalis est quem « scientiae progressus » praetergredi possit nunquam. Conscientia individualis, quae experientiam ipsimet noscit atque confiterit, cognitionis ut nexum mancipiumque iudicii sinceri unicum ei apparet. Viri agentis, dixit, conscientia individualis tantum actuum sine teste testimonium infert, insuper testimonii extranei actus quilibet actu cognoscendi destitutior non est.
In eius sententiam praesidium ad conscientiam individualem firmius adversus alienationem remque fieri in traditionibus antiquis reperitur sicut taoismo, iudaismo, christianitas, islamismo. Sic factum quod « Occidentis excelsitas originem invenitur ex facultate eius impari ad peccatos suos recognoscendos atque confitendos » ob multa saecula civilizationis Christianae atque confessionis debetur. E capacitate ista beneficii exemplum praebet quod « Occidens non modo conditor authenticus et abolitionismi et iurum humanorum [...] civilisatio prima inter alias authentice mundialis fuit, erga defensionem iuris aliae existentia omnium, dum alterae alteras hunc negavabant. » Aliorsum diversum effecti perniciosi conscientiam individualem sepelendi surgit exemplum de argumentis pro aborticidio. Quippe enim aborticidium sicut alea iactare de inhumanitate rei quae temere extirpandi est se praebet. Quid beneficium pro tertio tandem homicidium periclitari iustificeret ? Nihilominus quoniam electio pro aborticidio praevia ac originaria contentionis istae praemissa est, etsi minima probalitatem inhumanitate fetus esset, aborticidii fautori qualibet ex obiectione se liberare ac ex fulcimento iuridico liberam eius voluntatem se entis indesirabilis liberandi exercere iustificativa esset. Eius modi inanis est argumentari illi qui autoconscientia sinceritateque caret quia enim ibi conditio sine qua non persuasionis rationalis eget.
Castrum Francorum (Provincia Beneventana)
Castrum Francorum (alia nomina: Castrum Francum ad Miscanum) (Italiane: Castelfranco in Miscano) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania, in Provincia Beneventana et in Samnio historica ac geographica regione situm.
Les Baux-Sainte-Croix
Les Baux-Sainte-Croix est commune Francicum 908 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Raging Bull
Raging Bull est pellicula dramatica a Martino Scorsese anno 1980 ducta cum praeclaris histrionibus Roberto De Niro et Josepho Pesci.
Durtal
Durtal  est commune Francicum 3'356 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Fagus
Fagus est genus plantarum florentium familiae Fagacearum, cuius species in Europa, Asia, Americaque Septentrionali endemicae sunt.
Monceau-le-Waast
Monceau-le-Waast est commune Francicum 235 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Linea Uerdingensis
Linea Uerdingensis (Theodisce: Uerdinger Linie, etiam ik-ich-Linie) in linguistica ik/ich-isoglossam significat. Formae secundariae sunt ek sive ech.
Ab hac isoglossa in septentriones vergens exempli gratia pro Ich gehe nach Hause (linguae Theodiscae altae; Latine: 'domum eo') dicitur: Ik goh noh Hus, in meridiem versus autem Theodisca alta ich (sive in dialectis ech, esch, vel isch) pars est dialecti; ibi dicitur: Isch jon noh Huus.
Linea Uerdingensis non est limes inter linguas definitus, sed lentum transitum dialectorum in continuo significat.
Vallois
Vallois est commune Francicum 148 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Georgius Reid
Georgius Houstoun Reid (natus in Johnstone, Scotia die 25 Februarii 1845; mortuus est repente Londinii die 12 Septembris 1918) fuit politicorum peritus Australianus et a die 18 Augusti 1904 usque ad diem 5 Iulii 1905 Australiae Primus Minister. Antea accurate a die 9 Maii 1901 et postea usque ad diem 16 Novembris 1908 fuit Oppositionis dux.
Dyer Comitatus
Dyer Comitatus (Anglice: Dyer County) est Tennesiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 37279 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Dyersburg, anno 1823 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 3.0 %) haud Anglice domu loquitur.
Musculus genioglossus
Musculus genioglossus (e Graece γένειον mentum et γλῶσσα lingua) est musculus, qui ad musculaturam exteriorem linguae pertinet. Hic cum aliis musculis (exempli gratia hyoglosso) linguam movere et ergo loqui, canere, vorare et mandere permittit.
Gaudechart
Gaudechart est commune Francicum 351 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Saint-Pierre-de-Vassols
Saint-Pierre-de-Vassols  est commune 489 incolarum (anno 2008) praefecturae Vallis Clausae in Franciae australis regione Provincia et Alpibus.
Burgwedel
Burgwedel oppidum Saxoniae Inferioris in Regione Hannovera est.
Historia
Vicus Burgwedel anno 1324 primo in tabulis descripta est. Anno 1974 septem ad oppidum adiuncti sunt. Anno 2003 commune Burgwedel oppidum factum est.
Les Baux-de-Breteuil
Les Baux-de-Breteuil est commune Francicum 673 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
In eminenti
In eminenti apostolatus specula bulla papae Clementis XII est, die 18 Aprilis 1738 evulgata, quae primum conventiculamque societatem "dei liberi Muratori" aut Francomurariorum condemnavit.
Monceau-lès-Leups
Monceau-lès-Leups est commune Francicum 470 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Saeculum Aureum Hispanicum
Annus 1492
Annus 1492 fortasse est maximus annus in Hispanica Historia, et est annus cum quo Saeculum Aureum coepit. Fuit annus in quo Hispania hodierna dicitur creata esse: regna maxima Castella et Aragonia iuncta ultimum praesidium Maurorum ceperunt, Granatam. Tamen hoc anno America inventa est a nauta Christophoro Colombo, gloriae Hispaniae. Tandem Aelius Antonius Nebrissensis scripsit suam grammaticam, quae linguam Hispanicam hodiernam primo regulavit. Fuit etiam annus in quo Iudaei expulsi sunt ex Hispania.
Imperium ubi sol nunquam occidet
Litterae et artes floruerunt in temporibus Imperii. Saeculum Aureum fuit aetas expansionis Hispanicae per terras Italiae, Lusitaniae et Flandriae regnantibus Carolo I, Philippo II, Philippo III et Philippo IV. Monarchia Hispanica fuit potentissima inter nationes Europaeas. Novae copiae Hispaniae exercitus demortuos hostium saepe vicerunt. Fuit quoque aevum explorationum et inventionum maritimarum ultra oceano: Conquisitatores Hispani terras Americae et Asiae vicerunt pro regno, et argentum et aurum in Hispaniam rediverunt. Ita Hispania Imperium maximum obtinuit.
Nihilominus, divitiae Americanae et perpetua bella in Batavos regnum depleverunt. Post Westphalicam pacem Hispania cito in discrimen cedit, usque ad annum 1659, cum multa territoria transpyrenaica amissa sunt Franciae. Regno interente, litterae et artes lente ceciderunt.
Litterae
Litterae et scripta floruerunt in Saeculo Aureo, quia lingua Castellana antiqua suffecta est ab lingua Hispanica hodierna. Haec res fuit ob causam creationis grammaticae novae pro lingua Hispanica hodierna ab Aelio Nebriossensi.
Bdellium
Bdellium (-i n.) est resina aromatica ex arbore Commiphora wightii expressa et per multa saecula ab hominibus in sacris et medicinis usitata. In quinque seu pluribus traditionibus cognita est (sed ab omnibus e regionibus Levantis civitatum hodiernarum Iraniae, Afganiae et Pakistaniae derivata) et sub multis nominibus, quas cognitiones a scriptoribus mediaevalibus et recentibus in una recomponuntur. Nomina habuit Accadice budulhu, Hebraice bedolach, Graece et Latine "bdella" ac "bdellium", Sanscrite gulgulu (unde apothecariis hodiernis saepius gum guggul), Arabice muql, Sinice Anxi xiang (scil. "aroma Arsacidarum"). Talia nomina interdum resinas ex arboribus germanis, inter quos C. stocksiana, signaverunt.
Saeculum Aureum Hispanicum
Musica
Musica Saeculi Aurei in partes duas dividamus: musca sacra et musica popularis. Musica sacra culta est praecipue post Concilium Tridentinum, et fuit imago Contrareformationis. Carmina de rebus popularibus compulsa sunt in musica propria (carmina villanica) quae musicam Europaeam aemulavit, et simul madrigales, carmina polyphonica popularia creata sunt.
Compositores praeclari fuerunt Thomas Ludovicus de Victoria, Ioannes de la Encina et Matthaeus Fletxa Vetus.
Bdellium
De differentiis
Eodem fere aevo Theophrastus, primus inter scriptores Graecos, bdellium breviter describit (sed sine nomine): "In regione ... cui Ariae nomen est, acantha est in qua lacrima gignitur et adspectu et odore myrrhae similis, quae defluit ubi sol illuxerit." Auctor Periplus Maris Erythraei bdellam e portu Barbarice (ad ostium fluminis Indi iacente) transmissam refert. Plinius nomina varia enumerat pleniterque describit: "Vicina est Bactriana, in qua bdellium laudatissimum. Arbor nigra, magnitudine oleae, folio roboris, fructu caprifici. ipsi natura quae cummi. Alii brochon appellant, alii malacham, alii maldacon, nigrum vero et in offas convolutum hadrobolon. Esse autem debet tralucidae simile cerae, odoratum et, cum frietur, pingue, gustu amarum citra acorem. In sacris vino perfusum odoratius. Nascitur et in Arabia Indiaque et Media ac Babylone. Aliqui peraticum vocant ex Media advectum. Fragilius hoc et crustosius amariusque, at Indicum umidius et cumminosum. Adulteratur amygdala nuce, cetera eius genera cortice et scordasti -- ita vocatur arbor aemulo cummi --, sed deprehenduntur, semel quod dixisse et in ceteros odores satis sit, odore, colore, pondere, gustu, igne. Bactrio nitor siccus multique candidi ungues, praeterea suum pondus, quo gravius esse aut levius non debeat. Pretium sincero in libras denarii III."
De unificatione cognitionum
Hieronymus versionis Vulgatae translator nomen bedolach, fortasse primus, verbo Latino "bdellium" vertit. Ibn al-Baiṭār, auctor de re medicinali Andalusiae incola, saeculo XIII Arabice scribens, primus "bdellium" Romanorum et muql Araborum coniungit.
Andreas Fisher
Andreas, vulgo Andrew Fisher (natus in vico Crosshouse prope Kilmaurs comitatus Aerensis in Scotia die 29 Augusti 1862; mortuus Londinii die 22 Octobris 1928), qui Australiam petivit anno 1885 et ab eo anno in Terra Reginae habitabat, fuit politicorum peritus Australianus et ter Primus Minister:
Musculus styloglossus
Musculus styloglossus est musculus qui ad musculaturam exteriorem linguae pertinet. Hic musculus cum aliis musculis (exempli gratia cum musculo genioglosso) linguam movere permittit et ergo loqui, canere, vorare et mandere.
Gemonium
Gemonium (Italiane: Gemonio) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 910 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Varisiensi situm. Incolae Gemonienses appellantur.
Suitbertus Siedl
Pater Suitbertus Siedl a Sancto Ioanne a Cruce (natus nomine Heriberti Siedl die 11 Februarii 1923 Vindobonae, mortuus die 3 Aprilis 2006 Graecii) catholicus sacerdos Austriacus, carmelita discalceatus, professor universitarius et Latinitatis vivae fautor indefessus fuit. Sermones eius patrii fuerunt et lingua Theodisca et lingua Esperantica.
Vita
Absolutorio gymnasiali recepto monasterium cisterciense ad Claram Vallem (Zwettl) in Austria Inferiore petivit; id monachium, ubi animarum et parochiarum cura maioris habebatur, mox deseruit et Graecii apud carmelitas intravit, ubi studia et contemplationes praevalebant. Tirocinium monasticum ibi anno 1940 est incohatum. Secundo bello mundano stipendia merere debuit, donec ab Americanis captus esset.
Ordinatio sacerdotalis Romae facta est die 23 Aprilis 1950; professor universitarius in rebus biblicis creatus est et usque annum 1987 Iuvavi in Alma matre munere fungebatur. Illo tempore Lentiensi monasterio adhaesit. Doctoratus lauream nactus erat Graecii disserens de similitudine spiritalis doctrinae in evangelio secundum Ioannem et in operibus Sancti Ioannis a Cruce. Indagationes scientificas egit insuper Bonnae, Iuvavi et in Israël ubi per menses XVIII restare facultas data est.
Anno 1989 apud Clearwater in Florida condidit Familiam Sancti Hieronymi, institutionem ad Latina ecclesiastia promovenda et in praxi adhibenda. Sed iam antea pluries Sancta Sede annuente in Austria, Italia, Slovenia, Francogallia sic dictas Ferias Latinas moderatus erat ubi lingua Latina viva coleretur. Annos novissimos denuo Graecii, apud cunas monasticas suas, vitam degebat.
Esperantici momentum domi
Eius mater Christina multa e lingua Theodisca in idioma Zamenhofianum convertebat, e.g. hymnum nationalem Austriacum Land' de montoj, katedraloj.
. Eius pater Ludovicus longe in motione Esperantica catholica in Austria (AKLE) respective internationaliter (IKUE) operam dabat.
Georgius Sorinel Știrbu
Georgius (Dacoromanice Gigel) Sorinel Știrbu (natus die 12 Septembris 1971) theologus orthodoxus et vir publicus Dacoromanicus est.
Munus
Știrbu ad annum 1998 Craiovae seminarium atque deinde facultatem theologiae Universitatis Craiovensis frequentabat. Annis 1995 - 2001 pastor in Roşieni in Olt circulo fuit. Annis 2005 - 2007 praefectus vicarius eiusdem circuli fuit. Anno 2005/2006 et Argentorati et Bucarestae administrationi studebat.
Cursus honorum
Anno 2007/08 Știrbu, qui sodalis factionis PNL est, secretarius statalis in ministerio culturae fuit. Ab anno 2008 etiam legatus ad Cameram Legatorum est. A die 17 Decembris 2013 ad usque 26 Februarii 2014 etiam administer culturae in consilio ministrorum Victoris Ponta erat.
L'ordène de chevalerie
L'ordène de chevalerie (sc. "Ordo equestris") est fabula romancica in forma carminis Francogallice saeculo XIV composita quae mythistoriam Hugonis de Sancto Audemaro narrat, in proelio iuxta Leontem fluvium commisso capti, qui Saladino libertatem postulavit et mox suasit.
Latrille
Latrille est commune 168 incolarum (anno 2007) praefecturae Landarum in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Campolum
Campolum (Italiane: Campoli del Monte Taburno) sunt oppida Italiae et municipia, in Regione Campania, in Provincia Beneventana et in Samnio historica ac geographica regione sita.
Index urbium Franciae
Hic est index communium Franciae (communia in praefecturis ultramarinis comprehendens) plurium quam viginti milia incolarum iuxta censum anno 2010 habitum.
Fayette Comitatus (Tennesia)
Fayette Comitatus (Anglice:  Fayette County) est Tennesiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 28806 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Somerville, die 29 Septembris 1824 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 2.1 %) haud Anglice domu loquitur.
Machinatio caloris
Machinatio caloris in thermodynamica est systema qua versionem energiae caloris in laborem mechanicum fungitur. Materiem operatoriam ex alta temperatura thermodynamica habitu ad humiliorem temperaturam thermodynamicam habitum ferendo hanc facit. Tunc calor "causa" energiam calorem qua materiem operatoriam ad altum temperaturam thermodynamicam habitum refert facit. Deinde materies operatoria laborem in "corpore operatorio" machinationis donec calorem ad vas calorem (infrigidandum) frigidius transferat antequam humiliorem temperaturam thermodynamicam habitum advenit facit. Intra hunc processus aliquis calor energia in laborem possessionem materiei operatoriae utendo convertitur. Hac materies operatoria quemvis systema cum non-zerotico capacitate calore potest, est cotidie autem gasum vel liquor.
Petrus Ioannes Weissmüller
Petrus Ioannes Weissmüller, vulgo Johnny Weissmüller (natus János Weißmüller Timisvariae, quae tunc ad Imperium Austro-Hungaricum pertinebat, die 2 Iunii 1904; mortuus Acapulci in Mexico die 20 Ianuarii 1984), fuit natator et histrio Americanus. In pelliculis personam Tarzan insigniter egit.
Quaesitum
Quaesitum, sive petitio, sive postulatio  et postulatum, in oeconomia copiam vel quantitatem mercium significat, quam homines atque organizationes et emere volunt et emendo solvere possunt.
Saepemodo in oeconomia id agitur ut quaesitum oblato aequetur, exempli gratia mobilitate pretiorum.
Vandelainville
Vandelainville est commune Francicum 144 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Genvry
Genvry est commune Francicum 325 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Drain
Drain  est commune Francicum 1'998 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
260 Huberta
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 260 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Venetiola
Res Publica Bolivariana Venetiolae seu Venezuelae (rite Hispanice República Bolivariana de Venezuela) est respublica foederalis et democratica circiter 32 000 000 incolarum in septentrionali Americae Australis litore. Civitas varias insulas extra suam terram continentalem ante litus in mari Caribico sitas possidet. Respublica olim colonia Hispanica erat, quae libertatem anno 1821 adepta est.
Finitimae civitates sunt Guiana oriente, Brasilia meridie, et Columbia occidente. Civitates Trinitas et Tabacum, Granata, Sanctus Vincentius et Granatinae, Sancta Lucia atque Barbata, praeter Curacensem et Arubam, quae civitates Regnum Nederlandiae constituentes sunt, et Nederlandicum municipium Boni Aëris, septemtrione sunt, iuxta Venetiolanum litus. Civitas 916 445 chiliometra quadrata lata est et 31 828 000 incolas habet. Caput est Caracae. Venetiolani vexilli colores gilvus, caeruleus, et ruber, hoc ordine, sunt: gilvus terrae opes, caeruleus civitatis mare caelumque, et ruber sanguinem ab heroibus libertatis effusum repraesentat.
Venetiola terras rixas cum Guiana (antiqua colonia Britannica), praecipue de Essequibensi regione, et cum Columbia de Sinu Venetiolae habet. Anno 1895, post diplomaticorum conatuum annos ad solvendam rixam de finibus Venetiolanis, rixa de fluminis Essequebiae finibus dirupta est et tunc vocata est in "neutram" commissionem (a Britanniarum Regni, Civitatum Foederatarum et Russiae legatis compositam sine directo Venetiolae legato), quae anno 1899 contra terram Venetiolanam vindicationem decrevit. Venetiola sua industria petrolifera, sua ambitali diversitate, et suis opibus naturalibus notissima est. Respublica est una ex septemdecim orbis terrarum megadiversis civitatibus, cum fauna variisima et magna protectorum biochorum varietate.
Venetiola inter urbanissimas Americae Latinae civitates est; plerique Venetiolani septentrionales urbes, praesertim caput Caracas incolunt, quae maxima reipublicae urbs est. Aliae praecipuae urbes Maracaibum, Valentia, Maracaia, Barquisimetus, Sancti Christophori, Emerita, Barcino-Portus Crux, et Guianopolis sunt.
Etymologia
Alphonsus de Ojeda, Americus Vespucius, et Ioannes de la Cosa primi fuerunt qui Venetiolanum litus anno 1499 exploraverunt. Die 24 Augusti eiusdem anni, in id quod hodie Lacus Maracaibo est venere, ubi autochthones invenerunt quorum domus super ligneis paxillis in lacu (palationibus) constructae erant. Americus Vespucius Italus illas constructiones earum urbis Venetiarum similes invenit et quamobrem regionem Venetiolam, scilicet, Parvas Venetias nominavit.
At contra, Martinus Fernández de Enciso, expeditionem comitatus geographus, suo in opere Summa de Geografía (1519) asserit ut iuxta lacum super magno saxo plano Indigenicus pagus Veneciuela nuncupatus esset. Ergo, nomen Venetiola vernaculum et haud adventicium esse potest, quamquam prima versio vulgatissima et acceptissima manet.
Historia
Secundum reliquas archaeologicas, hodiernas Venetiolae terras inter annorum 11  000 et 20 000 a.C.n. incoli coeperunt. Non solum hi primi incolae diversorum populorum erant, sed etiam diversarum linguisticarum familiarum et culturae (aevis Palaeoindico, Archaico, Formativo proprie appellatis).
Aetas Praecolumbiana
Taimae-Taimae, septentrione Venetiolae, praesentia venatorum inter annorum 13 000 et 10 000 a.C.n. demonstranda est. Indi Americani loquebantur linguis familiarum Ge-Pano-Caribanae, Aravacanae, Otomangueanae, et multarum aliarum.
Coloniae ab Hispanica constitutae
Christopherus Columbus Venetiolam anno 1498 primus Europaeus repperit per tertium iter in continentem Americanam. Hispanica colonizatio anno 1520 coepit. In principio, exploratores terras per navem exploraverunt, praecipue in insulis et secundum litora. Europaei Amerindos insularum Margaritensis Cochensisque, et continentis servos fecerunt ut margaritas ex maribus extraherent. Die 25 Martii 1555, Nova Valentia ab Alphonso Díaz Moreno, et anno 1567 urbs Caracae condita est, quae praecipuum regionis medium factae sunt.
Territorium quod hodie Venetiola est inter Viceregnum Peruvianum et Regiam Audientiam Sancti Dominici divisum fuit, usque ad Viceregni Neogranatensis constitutionem anno 1717. Anno 1776, Venetiola Imperii Hispanici capitaneatus generalis facta est.
Liberatio
Prima insurrectio pro libertate anno 1809 facta est, Francisco de Miranda duce. Provinciae die 5 Iulii 1811 libertatem ab Hispania declaraverunt, et bellum motus est. Franciscus de Miranda exercitum duxit, sed anno 1812 in deditionem vexit. Franciscus de Miranda carceratus est, et opus fuit decem anni pugnae contra Hispanicam vires, usque ad decretorium Proelium Carabobense anno 1821. Venetiola tunc se intra Rempublicam Magnae Columbiae iuxta cum Columbia, Aequatoria, et Panama coniunxit. Simone Bolívar, magno libertatis duce, mortuo, Venetiola a Magna Columbia secessit.
Ex Venetiola libera ad saeculum vicensimum
Inter 1830 et 1848, civitas a conservativa oligarchia gubernata est, usque ad adventum dictatorum Monagas (inter 1848 et 1858). Res novae anni 1858 a Iuliano Castro ductae civitati tempus inconstantia implicaverunt, quae gravior facta est ob bellum civile inter conservativos et liberales inter 1866 et 1870 gestum, in rempublicam foederalistica constitutione anno 1864 introducta.
Ex 1870 in 1888 liberalis Antonius Guzmán Blanco modo auctoritario Venetiola gubernavit, cum civilitate operum publicorum, pugnae contra analphabetismum et Ecclesiae Catholicae pondus. Eius gubernationi parvae militares dictaturae successerunt. Cyprianus Castro praesidatum anno 1899 arripuit et infestam politicam externam applicavit, quae anno 1902 Britanniarum Regni, Germaniae et Italiae occlusionem et impetus contra portus Venetiolanos provocavit.
E saeculo vicensimo usque ad tempora recentiora
Anno 1908, Cyprianus Castro ab Ioanne Vincentio Gómez, dictatore per septem et viginti annos, demotus est; per cuius gubernationem, anno 1922, exploratio petroliferarum fodinarum Venetiolanarum coepit.
Anno 1945, deiecta Generalis Isaiae Medina Angarita dictatura, Romulus Betancourt, factionis Actionis Democraticae (Hispanice Acción Democrática) conditor, praeses ad tempus usque ad libera exeuntis 1947 comitia facta sunt, quae scriptorem Romulum Gallegos ad praesidatum adduxerunt, quem autem seditio militaris a potestate deiecit. Anno 1953, Marci Pérez Jiménez dictatura inaugurata est, quae usque ad 1958 duravit, ubi denuo constituta est democratia. Ex illo tempore, civitas saltem tres subitaneae conversionis conatus passa est.
Die 15 Februarii 2009, comitia popularia praesidi, gubernatoribus, legatisque reipublicae sine limitatione temporis magistratum denuo petere permiserunt.
Geographia
Cum 2800 chiliometrorum litoralium civitas prospectuum varietatem possidet. Antisensis cordillera ex boreoccidentali extremo Venetiolano patet et iuxta septentionali Caribico litore pergit. Cacumen Bolivarense, maximus civitatis locus et 4979 metrorum altum, hac regione invenitur. Planitiebus, media civitas, e Columbianis finibus in occidentale delta fluminis Orinoci extremum oriente patentibus notatur.
Meridie Regio Guaiana septentrionalem Sinus Amazonici regionem et Angel, altissimas orbis terrarum aquas cadentes, continet. Orinocum, cum suis felicibus solis alluvionis, maximo et praecipuo fluminum systemate conectitur, quod in unum maximorum sinuum hydrographicorum in America Latina ortum est. Caronense, Apurense, et Essequebia alia magna flumina sunt.
Regio Insularis (Hispanice Región Insular) omnes Venetiolanas insulas comprehendit: Nova Sparta et plurimas Dependentias Foederales. Ex systemate deltaico triangulum Delta Amacurense tegens formante in boreorientem adversus Oceanum Atlanticum extenditur.
Civitas in geographicas zonas decem dividi potest, ad aliquas climaticas et biogeographicas regiones congruentes. Septentrione Venetiolani Andes sunt dum boreoccidente regio Cori, montana regio, plurimas valles et iuga montium habet. Oriente sunt planities conterminae Lacui Maracaibo et Sinui Venetiolae. Cordillera media litori parallela Caracas circumdantes colles comprehendit, dum Condillera Orientalis, a Cordillera MediaSinu Cariacensi separata, Sucrensem et Monaguensis septemtrionem comprehendit.
Clima
Quamquam Venetiola tota in tropicis sita sit, clima ex humidis paucae altitudinis planitiebus, ubi annuae mediae temperaturae 28 °C sunt, in glaciaria et regiones montanas cum media temperatura annua 8 °C variatur. Annua praecipitatio inter 430 millimetrorum in boreorientali semiarida portione usque ad mille millimetra in fluminis Orinoci delta in orientali civitatis extremo variat. Pleraeque praecipitationes inter Iunium et Octobrem (scilicet tempore pluviarum sive "hieme") cadunt; reliquum siccius calidiusque anni "aestas" nuncupatur, etsi temperaturae variatio tam notabilis quam in temperatis latitudinibus non est.