cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ictus displosionum
Historia
Mick Harris, tympanista gregis Napalm Death, magnopere evolutionem ictus displosionis impulit, qui eo pro principali primarum compositionum musicarum proprietate uti coepit. Primus in musica metallica usus plerumque Inguaro Cavalera (Sepultura), Michaeli Browning (Morbid Angel, Nocturnus), D. D. Crazy (Sarcófago), David "Grave" Hollingshead (Repulsion), et Carolo Benante (Anthrax et Stormtroopers of Death) tribuitur.
Tandem prospere apparuerunt ictus displosionum in musica metallica in commercio, primum in albo Iova gregis Slipknot.
Proprietates
Varii tympanistae variis pedum vel manuum artibus utuntur. Certi tympanistae, inter quos Georgius Kollias, solum singulo pede utuntur cum ictus displosionum faciant, cuius eventus, Anglice pushing appellatus, eis subtilitatem additam dat pedemque liberat ut plures partes addantur. Alii, inter quos Trym Torson, binis pedibus utuntur.
Karasjok
Karasjok est Norvegiae commune 2749 incolarum (anno 2012) in provincia Finnmark.
Ictus displosionum
Proprietates
Exempla nonnullorum ictuum displosionum in tabulatione tympanorum qui plerumque audiuntur:
Alexander Boreau
In eius honorem Boreava, genus plantarum angiospermarum e familia Cruciferarum, nominatum est.
Merope (stella)
Merope seu 23 Tauri est una e Pleiadibus, stellis fere decem in constellatione Tauro visis. Pleiades potiores sic enumerantur: Maia, Electra, Taygeta, Alcyone, Celaeno, Asterope I, Asterope II, Merope, Atlas, Pleione.
Ictus displosionum
Proprietates
Primum exemplum est ictus unisonus, in circulis metalli displosio mallei appellatis. Exemplum secundum usitatum ictum displosionis, reapse ictus skank quam celerrime factus. Exemplum #3 ictum displosionum monstrat cum basso duplice, in circulis metalli ictus bombae appellatum. Exemplum #4 ictum gravitatis monstrat.
Tréveray
Tréveray est commune Francicum 604 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Mars-la-Tour
Mars-la-Tours est commune Francicum 968 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Asterope I (stella)
Asterope I seu 21 Tauri est una e Pleiadibus, stellis fere decem in constellatione Tauro visis. Pleiades potiores sic enumerantur: Maia, Electra, Taygeta, Alcyone, Celaeno, Asterope I, Asterope II, Merope, Atlas, Pleione. Sterope sive Asterope in mythologia Graeca est una Pleiadum; ex ea appellatus est etiam asteroides 233 Asterope.
Augustinus Hipponensis
Aurelius Augustinus Hipponensis (natus die 13 Novembris 354, mortuus die 28 Augusti 430), etiam Sanctus vel Beatus Augustinus appellatus, fuit episcopus, philosophus Latinus et theologus ex Africa Romana, nunc Doctor Ecclesiae a multis habitus. Primo rhetor fuit Tagastae municipio Africae, tum Karthagine, Romae, Mediolani. Ibi sermonibus Ambrosii episcopi Mediolanensis commotus anno 387 baptizatus est; ab anno 395 usque ad mortem anno 430 fuit episcopus Hipponensis (loco hodiernae Annaba urbis Algeriae).
Augustinus plurima scripta conscripsit, quae magna ex parte exstant et magni momenti in progressu Christianitatis Occidentalis fuerunt. Fides Christiana Augustino est fundamentum intellectus ("crede, ut intelligas"). Opus Confessiones nominatum inter scripta autobiographica maximi momenti omnium saeculorum numeratur. Elementa ex philosophia Platonica sumpta Augustinus sensu Christiano interpretatur. Prima Augustini vita a Possidio Calamensi conscripta est, qui eum, quippe cum discipulus esset, bene novit.
Fuit summus ex Patribus Latinis et inter summos omnium saeculorum, cuius auctoritas tum in Christianitatem mediaevalem Occidentis dominata est, ubi unus ex quattuor doctoribus ecclesiae habebatur, tum potentissimum, praeter Biblia ipsa, impulsum Reformationi praebuit, quocirca hodiernis et Catholicis et Protestantibus maius subsidium manet. In ecclesiis Orthodoxis autem diu paene ignotus permanebat. Cum doctrina eius saeculo decimo quarto versionibus Graecis etiam Constantinopoli innotuit, accepta non est nisi quod ex ea cum aliis patribus ecclesiasticis commune fuit. Maximus pessimista naturae humanae fuit, quia ipse dixit: "Nemo habet de suo, nisi mendacium et peccatum" (Evangelio secundum Ioannem 5.1). Hic pessimismus non totus in regula fidei Ecclesiae Catholicae servabatur.
Familia et pueritia
Augustinus anno 354 Tagastae (hodie Souk Ahras nuncupatum) in Numidia, provincia Romana Africae septentrionalis, natus est, patre Patricio, agrorum possessore eoque tempore pagano, et Monica matre, pia Christiana ex familia Mazicana orta. Praenomen "Aurelius" nec in scriptis ipsius nec aliorum illius temporis attestatum est. Provincia Numidica tum pace fruebatur et rebus prosperis florebat, etsi controversia inter Donatistas et Catholicos non nihil agitabatur. Monica infantem catechumenum conscripsit et ad fidem Christianam perducere conata est, baptizandum autem non curavit; in eo usum ecclesiae antiquae secuta est, in qua baptisma infantium, quamquam a saeculo secundo exeunte magis magisque in usu, tamen adhuc disputabatur. Multi homines sicut et Patricius, Augustini pater, in hora mortis demum baptizati sunt. Augustino erant frater nomine Navigius et soror, cuius nomen ignotum est quaeque vidua praeposita monasterii feminarum facta est. Materna lingua eius erat Latina; linguam Graecam, cuius scriptores puer repudiasse videtur, numquam bene didicit.
Disciplina Tagastae, Madauris et Karthagine
Usque ad annum 370 Augustinus primo scholam Tagastae frequentavit, deinde "litteraturae atque oratoriae percipiendae causa" in urbe vicina Madaurorum (hodie M'Daourouch nominata) "peregrinatus est" (Conf. 2,3). Imprimis a Vergilii de Aenea Didoneque narrationibus commotus esse videtur (Conf. 1,13). Ab anno 371 Karthagine arti rhetoricae studuit, "animositate magis quam opibus patris, municipis Thagastensis admodum tenuis" (Conf. 2,3). Augustinus ibi "sartagine flagitiosorum amorum circumstrepitus" se quid amaret quaesivisse et theatra frequentavisse narrat; mox "in amorem ruit" cum femina Karthaginiensi nomine ignoto (Jostein Gaarder eam in libro „Vita brevis“ intitulato „Floria Aemilia“ nominat). Ea coniunctio per 15 annos stetit, concubina ei anno 372 filium paruit, cui nomen Adeodatus impositum est (Conf. 9,6).
Illo tempore in Ciceronis exhortatione ad philosophiam "Hortensius sive de philosophia" dicta (cuius his diebus sola fragmenta exstant) haesit (Conf. 3,4), qua animus eius vehementer ad studium sapientiae commotus est. Adhuc anno 386, quo Christianus factus est, usus, quem liber attulerat, commemoravit. Biblia autem ei displicuit, sermone indocto repulsus et discrepantiis confusus.
Anno 373 Augustinus se ad Manichaeismum contulit et "auditor" (sodalis simplex non in omnia officia constrictus) factus est. Ab anno 382 iterum se ab Manichaeismo avertere coepit. Cum anno 383 episcopum Manichaeum Faustum, a quo dissolutionem quaestionum suarum speraverat, hominem quidem "gratum et verbis iucundum", sed admodum indoctum invenit, hac de disciplina desperavit (Conf. 5,6 et 5,7).
Ab anno 375 Augustinus magister artis rhetoricae Tagastae vixerat. Matrem ad Manichaeismum convertere voluit, sed frustra. Anno sequenti se ad Karthaginem contulit, anno 383 Romam.
Rhetor Mediolani
Illo temporis spatio Augustinus dubitationibus vexatus se cogitationibus Novae Academiae, quae dicitur, appropinquavit, "quod (Academici) de omnibus dubitandum esse censuerant nec aliquid veri ab homine comprehendi posse decreverant" (Conf. 5,10). Anno 385 mater eius Mediolani pervenit; eodem tempore, ut putatur, Augustinus catechumenus fieri constituit. Matre urgente, quae ei sponsalia liberalia ordinaverat, eodem anno se a concubina separavit, quae in Africam rediit. Filius communis apud Augustinum mansit. Usque ad diem, quo sponsa nubilis facta est, Augustinus per duos annos cum altera femina una vixit (Conf. 6,13-15). Etiam Ambrosium, Mediolanensem episcopum, cognovit, cuius praedicationibus offensiones Bibliorum levatae sunt, "cum (Ambrosius) ea, quae ad litteram perversitatem docere videbantur, remoto mystico velamento spiritaliter aperiret" (Conf. 6,4). Religio Christiana eum tenere coepit simulque (circiter ab anno 386) scripta neoplatonica legit (Conf. 7,9-13), quo eo pervenit, ut scepticismum Academicorum reliquit. Ex tunc Augustinus magis philosophus quam orator videri voluit. Tandem litteris Pauli apostoli studuit, et "perierunt illae quaestiones, in quibus (...) visus est adversari sibi et non congruere testimoniis legis et prophetarum textus sermonis eius; (...) et inveni, quidquid illac (apud Platonicos) veram legeram, hac cum commendatione gratiae tuae dici" (Conf. 7,21). Philosophia neoplatonica una cum doctrina de gratia futura erat caput et fundamentum theologiae Sancti Augustini.
Conversio ad religionem Christianam
Eodem anno Augustinus se in discrimen animi corporisque venisse narrat, quare officii munere se abdicavit (Conf. 8,1,2). Scribit (Conf. 8,12) conversionem die 15 Augusti anno 386 evenisse, cum sub quadam fici arbore sedens et animo turbido flens audivit verba cantatiunculae puerorum puellarumque in strata ludentium, videlicet "Tolle, lege"; cum iam pridem de Sancto Antonio Aegyptio audivisset eum ex evangelica lectione fortuita divinitus admonitum esse, sustulit codicem Pauli apostoli legitque primam eius paginam quae patuit, e capitulo decimo tertio epistulae Pauli ad Romanos. Verba "Nox præcessit, dies autem appropinquavit. Abiciamus ergo opera tenebrarum, et induamur arma lucis. Sicut in die honeste ambulemus: non in comessationibus, et ebrietatibus, non in cubilibus, et impudicitiis, non in contentione, et æmulatione: sed induamini Dominum Jesum Christum, et carnis curam ne feceritis in desideriis" (Rom 13.12–14) ei persuaserunt, ut modum vivendi mutaret. Consilium cepit matrimonii officiique renuntiandi ac vitae contemplativae amplectendae.
Augustinus conversionem suam pluries descripsit. Narrationis in libro octavo Confessionum notissima factae multae imagines litteraeque posterorum memoriam eius habent. In narratione secundum consuetudines temporis valde elaborata et vita Antonii abbatis et vocatio Nathanaelis apostoli (Io 1,45-51), quem Iesus "sub ficu" viderat, coniunctae sunt.
Cassiciacum et reditio in Africam
Una cum quibusdam propinquis amicisque Augustinus in praedium cuiusdam Verecundi amici recessit, quod Cassiciaci (forsitan hodiernus Cassiago ad Larium lacum) situm erat (Conf. 9,4); hic complura scripta confecit. In vigilia paschali anni 387 (die 24./25. Aprilis) una cum Adeodato filio et amico suo Alypio Mediolani ab Ambrosio baptizatus est (Conf. 9,6); traditio medioaevalis vult tum hymnum Te Deum laudamus exstitisse. Baptisma pro Augustino (sicut pro multis Christianis illius temporis) secessionem a mundo valebat (Conf. 9,2). Inde reditionem in Africam praeparavit. Quod autem usurpator Magnus Maximus, qui cum Theodosio I imperatore bellum gessit, classe portus Romanos custodivit, Augustinus cum suis diu Ostiae haerebat. Augustini mater Monica ibi anno 387 mortua est (Conf. 9,9-12). Demum sub finem anni 388 Augustinus Karthaginem advenit.
Augustinus et Alypius iam erant "servi Dei" (laici, qui vitam perfectam vivere constituerunt), cum Karthaginem venerunt. Amici Tagastae in domo Augustini habitaverunt, ubi per duos annos vitam contemplativam egerunt; hoc tempore Adeodatus mortuus est, ad quem se liber de magistro anno 389 conscriptus converterat. Augustinus hic primum multorum scriptorum dogmaticorum, quae contra Christianos non catholicos versa erant, perfecit, scilicet commentarium de Genesi contra Manichaeos (Patrologia Latina 34).
Conditor monasterii et episcopus Hipponensis
Anno 391 Augustinus Hipponem se contulit, ut pro „servis Dei“ monasterium conderet; cum sermonem Valerii, episcopi Hipponensis, audivit, a fidelibus praesentibus coactus est, ut sacros ordines presbyteratus susciperet; quae consecratio eodem anno facta est. Valerius Augustino fundum dedit, quo idem primum monasterium Africae condidit. Anno 394 Valerius eum episcopum auxiliarium consecravit, qui officium episcopi magis magisque suscepit. Valerio mortuo Augustinus ab anno 396 usque ad mortem munere episcopi Hipponensis functus est. Ex tunc vitam contemplativam deserere, praedicare et res iuridicas administrativasque gerere debuit. Protinus pauper vixit, sedulo contra disciplinas non catholicas sicut Manichaeismum, Donatismum et Pelagianismum pugnavit. Praeterea decursu annorum plus quam 100 opera dictavit. Anno 396/397 primo theologiam gratiae elaboravit; Confessiones, quibus vitam usque ad reditionem in Africam, sed etiam cogitationes theologicas philosophicasque proposuit, anno 397/398 conscripsit; libri De Trinitate inter 399 - 419 effecti sunt.
Ut propugnator contra Donatistas, in quorum conversionem etiam auctoritate publica usus est, Augustinus dux ecclesiae Africae factus est. Etiam adversus episcopos Romanos libertatem ecclesiae Africae praedicavit. Roma a Visigothis anno 410 capta libros De civitate Dei ab anno 413 usque ad annum 426 composuit, quibus distinctionem inter civitatem terrenam et civitatem Dei introduxit, quae per saecula valebit; praeterea opinioni Christianos, cum deos antiquos neglexissent, causam Romae expugnatae esse vel ruina Romae consilia salvifica Dei corrupta esse se opposuit.
Augustinus anno 430 mortuus est, dum Vandali Hipponem obsedent. Reliquiae eius hodie in ecclesia Sancti Petri in caelo aureo Ticini Italiae septentrionalis requiescunt.
Opera
Opera sua sunt, inter permulta:
Trimipraminum
Trimipraminum est substantia psychoanaleptica et antidepressiva et propterea medicamentum, quod cogitari potest, ad therapiam depressionum. Trimipraminum dibenzazepinorum quoque et antidepressivorum tricyclicorum est.
Natura chemica
Plena structura chemica sua 10,11-dihydro-5H-dibenzo[b,f]azepin-5-ylum)-N,N,2-trimethylpropan-1-aminum legitur. Ita fit, ut Trimipraminum dibenzazepinum (cum duobus anulorum benzeni et uno azepini) compositum tricyclicum sit. Trimipraminum derivatum chemicum Imipramini cum grege methyli adiecto tertio, igitur alia nomina sua 2'-methylimipraminum quoque aut β-methylimipraminum sunt, quo etiam factum est, ut praefixum "tri-" methyli greges tres indicat - nimirum imipramino solum duo greges methyli sunt. Litterae "-pr-" gregem propani respondent. Cum nitrogenio terminali Trimipramino grex amini ("-aminum") tertiani (-NR3) est.
Massa molaris Trimipramini est 294.43 g/mol.
Natura pharmacologica
Trimipraminum est substantia antidepressiva et partim inhibitor reabsorptionis monoaminorum non-selectivum lenis.
Pharmacodynamica
Trimipraminum potissime varia receptoria obsidet, imprimis receptoria histamini H1, serotonergici subtypi 2A, adrenergici subtypi alpha-1, deinde dopamini, acetylcholini, alia adrenergica serotonergicaque.
Pharmacocinetica
Tempus semivitae biologicum. circa 24 h est. Excretio est per urinas.
Effectus Trimipramini
Trimipraminum est substantia antidepressiva.
Effectus non grati
Cum uso Trimipramini animum advertere ad effectus secundarios systematis autonomici et interactiones necesse est.
Effectus secundarii praecipue autonomici et anticholinergici
Exempli (!) sunt:
Usus medicus
Dosis diurna definita (DDD) est 150 mg per die et p.o.
Bellegarde (Vardo)
Bellegarde est commune 6202 incolarum (anno 2008) praefecturae Vardonis in Franciae australis regione Occitania et Ruscinone.
Azteci
Azteci, seu Mexicani, fuerunt certae medii Mexici nationes ethnicae, praecipue quae lingua Navatlaca uti solebant, magnasque Mesoamericae partes a saeculo quarto decimo ad saeculum sextum decimum dominabantur. Aztec, [astekaʔ] enuntiatum, est verbum Navatlacum pro 'hominibus ex Aztlan', loco mythologico culturae saeculi quarti decimi, et deinde ut nomen ad definiendum populum Mexicanum ascitum. Saepe nomen Aztecus solum attingit ad populum Mexicanum urbis Temistitlanae (nunc locus Mexicopolis), in insula in Lacus Texcoco situm, qui se Mexica Tenochca vel Colhua-Mexica appellabant.
Valles Mexici a saeculo tertio decimo fuit nucleus civilizationis Aztecae: hoc loco urbs Temistitlana, caput Triplicis Aztecorum Foederis, super parvas insulas in Lacu Texcoco elevatas aedificata est. Foedus Triplex imperium tributarium deinde instituit, suam dicionem publicam procul a Valle Mexici extendens, aliasque civitates urbanas per Mesoamericam vincens. Fastigium culturae Aztecae copiosos multiplicesque mores mythologicos et religiosos habuit, cum singularibus architecturae et artis perfectionibus. Anno 1521, Ferdinandus Cortesius, cum magno numero sociorum vernaculorum Navatlace utentibus, Temistitlanam devicit et Triplex Aztecorum Foedus superavit, Hueyi Tlatoani Mutezuma II duce. Postea, conquisitatores Mexicopolim deductionem novam in loco profligati capitis Azteci condiderunt, unde deductionem Mediae Americae gesserunt.
Notae sunt cultura et historia Aztecae ex indiciis archaeologicis in cavis inventis, sicut celebratissima Maioris Templi Mexicopolis cava; item ex codicibus vernaculae chartae corticalis; item ex relationibus a spectatoribus inter conquisitatores Hispanicos sicut Ferdinandum Cortesium et Bernal Díaz del Castillo scriptis; item praecipue ex expositionibus culturae et historiae Aztecarum a litteratis clericis Hispanicis et Aztecis linguis Hispanica et Navatlaca saeculis sexto decimo et septimo decimo scriptis, sicut Codex Florentinus, manuscriptum illustre a Bernardino de Sahagún monacho Ordinum Franciscanorum, compositum, auctoribus Aztecis vernaculis adiuvantibus.
Praemium Alphabetismi Noma
Praemium Alphabetismi Noma est praemium ab UNESCO gregi vel homini qui cum inopia analphabetismi maxime depugnavit concessum. Id est unum ex nonnullis Praemiis Noma, anno 1980 a Shoichi Noma conditis, praeside Kodansha, societatis librorum edendorum, maxima quae manga et libros edendos in Iaponia curat.
Azteci
Mythologia originis
Fabulae Aztecae de quattuor magnis aetatibus narrant, quae tempori praesenti antegressae calamitatibus finem ceperunt. Quinta aetas sacrificio viri fortis, qui se in solem commutavit, inchoata est. Azteci tradunt se saeculo decimo quarto a loco in septentrionibus sito nomine Aztlán ad Texcoco lacum in Mexico medio migravisse a deo Vitzliputzli ducti. Cum ad insulam lacus advenerunt, aquilam spectaverunt, quae in opuntia (Hispanice nopal) sedens serpentem devoravit. Hoc iis praedictum esse intellexerunt, ut illo loco sedes collocarent. Azteci Temistitlanam urbem aedificaverunt loco, quo his diebus est Mexicopolis. Aquila cum serpente in opuntia sedens in vexillo Mexicano videtur.
Tempus Toltecorum
Saeculo decimo, postquam dissolutio Maiarum cultus praestantissimi in paeninsula Iucatania et vastitas Americae Mediae civitatis Teotihuacan vacuum potestatis in duas Mexici regiones ingentes reliquerunt, gentes nomadum terrae cupidorum e desertis montium in pelvem Mexicanam migrabant et hanc antea a Teotihuacan rectam terram occupabant. Gentium reguli expeditiones cruentas gerebant, et subiectos hostes clientes vectigales faciebant.
Anno 950, interrumpentes hos Tolteci, celeriter reliqua cultus Teotihuacan susceperunt, invaserunt, invaluerunt. Eo exstructionis genus, artem figuli, fabulas, historias susceperunt adsciveruntque, ut cultus commixtus exsteterat, qui usque ad expugnationem Europaeorum quingentis annis post exemplum omnium civitatum proximarum Mexicanarum erat. Re vera tempus Toltecorum a Mexicanis populis posterioribus aetas aurea habetur. Quidem Toltecorum caput Tula multo minus Teotihuacan erat; etenim, secundum orbem eorum Tolteci, ut prius, geometrice regionem pyramidum graduum et suggestorum aedificaverunt. Harum pyramidum sane neutra altior tredecim metris erat, tamen condiderunt. Tandem Azteci qui naturae constantes erant in Mictlan concessi sunt, sed inferi tractati fuerunt.
Decennis primis, Tulae Quetzalcoatl 'Plumatus Anguis' erat deus praestantissimus, qui e cultu Teotihuacano susceptus est. At illum anno 987 a translaticio deo gentis, nomine Tezcatlipoca 'Speculum Fumans', qui veneficorum militiumque deus erat, fugatum esse fabula narrat; Tezcatlipocam et fratres eius ab excidio mundi totius solum victimis sanguineis humanis illum enim prohibere non potuisse.
Adventus ascensusque Aztecorum
Vera Aztecorum origo incerta est. Plurimi sedes eorum alicubi a Valle Mexici in septentriones versus fuisse arbitrantur. Circa annum 1248, ut videtur, ad Chapultepec advenerunt. Tum in Valle Mexici erant multae urbes-civitates, quarum potentissima a meridie erat Culhuacan, ab occidente Azcapotzalco. Tepaneci urbis Azcapotzalco mox Aztecos ex Chapultepec expulerunt. Anno 1299 Cocoxtli rex Culhuacan iis permisit, ut sedes in solitudine Tizapan collocarent, ubi tandem culturae Culhuacanensi assimulati sunt. In parva insula palustra Lacus Texcoco anno 1325 urbem Temistitlanam condiderunt.
Per quinquaginta annos, usque ad annum 1427, Azteci fuerunt tributarii Azcapotzalco, quae urbs potentia regionalis facta erat. Maxtla, filius Tezozomoc, Chimalpopoca regem Aztecorum interfecit. Azteci, ut Maxtla devincerent, cum rege Texcoco Nezahualcoyotl, qui in exsilium missus erat, foedus pepigerunt. Quod fuit origo Societatis tripertitae Aztecorum, quae Azcapotzalco anno 1428 superavit.
Auctores primarii imperii Aztecorum fuerunt Tlacaelel et Mutezuma I, qui anno 1440 titulo "huey tlatoani" (magnus orator) rerum potitus est. Tlacaelel, quamquam ei munus Tlatoani offertum erat, in scaena extrema, ut hoc verbo utatur, operari praeferebat. Tlacaelel civitatem religionemque Aztecorum novavit. Secundum quosdam fontes plurimos libros uri iussit, quod mendaciis abundantes fuissent. Inde historiam Aztecorum rescripsit, quomodo opinio penitus insita est Aztecos semper potentes fuisse; vera historia modestae originis in oblivionem cecidit. Pars correctionis fuit institutio bellorum ritualium (bellorum floridorum, quae dicebantur), ut milites sine intermissione exercerentur; praeterea usque sacrificia postulabantur, ne sol desisteret movere.
Occupatio Hispanica
Imperium fastigium Ahuitzotl regnante (1486–1502) attigit. Cuius successor, Mutezuma II (Motehcuzōma Xocoyotzin), munere hueyi tlatoani septendecim annos functus erat, cum Hispani, Ferdinando Cortesio duce, naves ad Sinum Mexicanum vere anno 1519 appulerunt. Cortesius se cum confoederatione Tlaxcala, Aztecorum inimicis, coniunxit, et die 8 Novembris eiusdem anni ad portas Temistitlanae pervenit.
Hispani cum sociis urbi capiti magis magisque hostes ingrati infestique fiebant. Mense Iunio 1520, pugnae ortae sunt, quibus plurimi Aztecorum in templo maiori trucidati, ipseque Mutezuma II interfectus est. Hispani ex urbe die 1 Iulii fugerunt, quod factum postea La Noche Triste (nox tristis) vocatum est. Hispani cum sociis vere anni 1521 reverterunt, orbem oppugnaverunt, die 13 Augusti Temistitlanam deleverunt. Mutezuma mortuo ,imperium Aztecorum a multis et debilibus viris rectum est, quorum ultimi ab Hispanis in munere constituti sunt.
Annis ab 1520 ad 1521, variola Temistitlanae erupta est, quo morbo perniciali inter, 10 centesimas et 50 centesimas incolarum interfecti sunt. Quod maximi momenti habuit ad urbis excidium. Postea Vallis Mexici adhuc bis luibus afflicta est, variola annis ab 1545 ad 1548 et typho annis ab 1576 ad1581. Hispani, ut incolarum numerum consolidarent, homines superstites ex agro vicisque in oppida maiora coercuerunt, quo potentia nobilium fracta, cohaerentia autem societatis indigenae non dissoluta est.
Numerus incolarum ante oppugnationem Hispanicam incertus et vehemeter disputatur. Sine dubio, variis luibus valde deminuta est, forsitan plus quam 80 centesimis inter sexaginta annos.
La Puisaye
La Puisaye est commune Francicum 270 incolarum (anno 2012) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media situm.
Azteci
Occupatio Hispanica
Nobiles indigenae, quamquam initio ab Hispanis honorifice tractabantur, mox ut totus populus servorum vice habebantur, templis deletis librisque ustis.
Notre-Dame-de-Sanilhac
Notre-Dame-de-Sanilhac  est commune Francicum 3'089 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Ioannes K. Newman
Iohannes K. Newman (Anglice: John Kevin Newman) est poeta Latinus natione Britannus tum (ab anno 1984) Americanus, natus die 17 Augusti 1928 in vico Bradford Isuriae.
Azteci
De religione Aztecorum
Religio Aztecorum in religionem Toltecorum consistebat. Erat ea polytheistica, at in praevilegio henotheismi prodibat. Huitzilopochtli, deus principalis, erat deus solis et belli. Alius in primis veneratus deus Quetzalcoatl, qui olim princeps Toltecorum erat, sed caudica e mundo vectus est. Quetzalcoatl deus venti, belli, caeli, terrae, et procreationis erat, separatim autem is ab omnibus populis regionis vicinae cunctae adorabatur. Praeter hunc nonnulli dei variis momentis erant, e.g. deus pluviae nomine Tlaloc. Simul singularitas est eis, ut ratio omnis a compluribus deis confecta est. Occisis militibus honor erat solem a caeli fastigio usque ad solis occasum cum Huitzilopochtli comitari. Feminae partu mortuae quoque, solem a caeli fastigio usque ad solis occasum comitari potuerant. Homines in aqua mersi vel fulmine ad mortem icti, atque etiam, in paradisum a Tlaloc recepti fuerant.
Ioannes K. Newman
Vita
Studiis perfectis in collegio Bedae Bradfordiensi, intravit anno 1964 augustam universitatem Oxoniensem. Anno 1950 titulo baccalaureati artium honoratus est et se vertit ad linguam russicam dicendam. Postea tam apud iesuitas quam benedictinos docuite in eorum scholis. Pretio altero certaminis Vaticani inditus est. Inter annos 1970 et 2000 fuit professor rerum classicarum in Universitate Illinoesiana in Urbana, hodie professor emeritus est. Uxor et collaboratrix eius, Francisca (Anglice Frances) Newman, fuit magistra linguae Latinae in University Laboratory High School in Urbana.
Hugo Henricus Paoli
Hugo Henricus Paoli, poeta latinus fuit Florentiae natus anno 1884 qui vita functus est anno 1963.
Ab anno 1938 professor ordinarius litterarum latinarum in Universitate Genuensi fuit.
Sodalis plurium Academiarum doctarum etiam fuit.
Atlas (systema stellare)
Atlas seu 27 Tauri est systema stellare e Pleiadibus, stellis fere decem in constellatione Tauro visis. Pleiades potiores sic enumerantur: Maia, Electra, Taygeta, Alcyone, Celaeno, Asterope I, Asterope II, Merope, Atlas, Pleione. Systema Atlas e tribus stellis constituitur:
Attila L. Borhidi
Attila Borhidi, vulgo Borhidi Attila Lajós (Budapestini natus die 28 Iunii 1932) est naturae studiosus et botanicus Hungaricus qui apud universitatem Quinqueecclesiensem laboravit. Siglum scientificum eius est Borhidi. Saepe de Cubae plantis scripsit. Vocabularium multilingue nominum arborum Europaeorum confecit.
Cyphosis
Cyphosis (a Graeco 'gibber') est curvatura columnae vertebralis, quae tortum in spinam dorsi superiorem efficit in planis coronalibus. Causa verisimilis est corporis positio mala.
Jaurès Alfërov
Jaurès Ioannis filius Alfërov (Russice Жорес Иванович Алфёров, tr. Žores Ivanovič Alfërov; Vitebsci natus e connubio Rutheni Albi et Iudaeae die 15 Martii 1930, Petropoli mortuus die 1 Martii 2019) fuit physicus Sovieticus et Russicus, ab anno 1972 socius correspondens et ab anno 1979 socius ordinarius Academiae Scientiarum URSS, dein Academiae Scientiarum Russicae (cuius praesidis vicarius fuit ab anno 1991 ad annum 2017), qui in creatione primorum transistrorum Sovieticorum participavit atque phenomenum "superiniectionis" in heterostructuris invenit. Etiam fuit rerum politicarum peritus, legatus factionis communisticae Consilii (vulgo Duma vocati) Publici Foederationis Russicae.
Praemio Leniniano (anno 1972) et Praemiis Publicis URSS (anno 1984) et Foederationis Russicae (anno 2001) nonnullisque aliis signis laudis Sovieticis et Russicis ornatus est. Anno 2000 cum Kroemer et Kilby Nobelianum Physicae Praemium abstulit.
Suiisium
Suiisium (alia nomina: Sevisium ) (Italiane: Suisio) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 900 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Suiisienses appellantur.
Fanum Sancti Michaelis Monregalensium
Fanum Sancti Michaelis Monregalensium (Italiane: San Michele Mondovì) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm. Incolae Michaelici seu Michaelopolitani appellantur.
Trésauvaux
Trésauvaux est commune Francicum 73 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
A la juventud filipina
A la juventud filipina, latine Ad iuventutem philippinam, poëma exaravit hispanice Iosephus Ricialis, heros nationalis Insularum Philippinarum, primo 1879 Manilae praesentatum, dum ipse educatus erat apud Universitatem Sancti Thomae, habens annos duodeviginti. Exiit poëma victor ex arbitrio literario apud Lycaeum Manilense de Arte et Literatura. Nonnulla verba in hoc poëma leguntur in operibus Iosephi de Espronceda, videlicet, verba « tersa frente », latine « tersa frons », et « amante anhelo », latine « amans desiderium », quae apparuerunt in Cantus II ad Theresiam, vulgo Canto II a Teresa.
Trémont-sur-Saulx
Trémont-sur-Saulx est commune Francicum 629 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
A la juventud filipina
Hic omnes versus poëmatis hispanice latineque (latine versatum verbatim ac litteratim tantum) desumpti :
Kautokeino
Kautokeino est Norvegiae commune 2922 incolarum (anno 2012) in provincia Finnmark.
Diana
Etymologia
Nomen huius deae a stemmate radicis Indo-Europaeae *d(e)y-(e)w 'lumen caeleste" est ductum sicut dies et diespiter, id est Iuppiter, cuius flamen dialis cognominatus, et dius/divus/deus. Omnia ista vocabula ad eandem verborum cognationem pertinent atque apud Graecos Zeus/Διά/Διος, vel apud Indicos dyauh.
Diana, dea communis Latinorum
Antiquissimis temporibus, Diana dea nemus sacrum propter lacum in Latio apud Ariciam habuit ubi victimis humanis a Rege Nemorensi (sic eius minister seu sacerdos nominabatur) placata fuisse creditur. Qui Rex Nemorensis fieri volebat fugitivus servus esse et, ramo quodam in nemore decerpto, priorem regem ad pugnam provocare ac necare debebat ut in eius vicem succederet. De hoc ritu multi moderni auctores, ut I. G. Frazer in libro The Golden Bough, alius aliam interpretationem litteris mandarunt: sed de significatione huius reconditae abstrusaeque religionis inter homines doctosnon constat. Sic ad hunc morem poeta Ovidius summo acumine alludit:
Exeunte vero decimo nono saeculo Ariciae in fano Dianae multa ex voto dona, alumni praecipue mammas sugentes aut mascula femineaque genitalia, ab archaeologis effossa sunt, a quo apparet Dianam ibi fecunditatis deam fuisse.
Ut templum apud Ariciam, templum sub regibus in Aventino monte aedificatum postquam Roma potentissima civitas in Latio facta est commune omnium Latinorum fuit : nonnulli venerandi antiquissimique textus in illo templo servabantur ut enumeratio priscarum civitatum Latinarum quae ad aedificationem aedis quid contulerunt eorumque communia decreta archaevis litteris Graecis in columna aenea exarata vel lex Icilia de Aventino publicando aedificandoque a tribuno plebis Icilio anno 452 a.C.n. lata qua mons Aventinus plebi ad domos aedificandas divisus est. Aventinus mons tempore dedicationis extra pomerium, id est extra terminos augurales priscae urbis Romae, situs a plebe advena habitabatur. Asylum porro in templo Dianae fuisse creditur. Ita tunc temporis patrona mulierum et servorum et fortasse etiam plebei fuisse videtur. Festus dies Dianae Aventinae Idibus Augustis/Sextilibus, id est 13 Augusti, celebrabatur, qui servorum quoque dies festus erat.
Attamen cum imperio Romano coniuncta est. Nam Titus Livius mirandam fabulam (quam et ipse apud veteres annalium scriptores invenerat) narrat de bove eximia magnitudine et pulchritudine tempore quo Servius Tullius Romae regnabat in Sabinis nata. Vates canere coeperunt, si quis eam bovem Dianae immolasset, fore ut in civitate eius staret imperium. Itaque Sabinus quidam bovem suam agens Romam venit ut eam immolaret ac sic imperium suae civitati traderet. Sed Romanus sacerdos Dianae, qui de ea re audierat, advenientem iussit prius ad Tiberim descendere atque ibi ablui quam victimam pure et caste immolaret. Homo pius ac credulus paruit. Interea sacerdos Dianae ipse bovem immolare properavit. Sic imperium Romae permansit et cornua bovis (ob similitudinem cornuum lunae?) affixa in vestibulo templi diu conspicua fuerunt. Sed verisimilius est fabellam istam postea commentam esse quae cornuum in templo rationem redderet. Tempus quoque forsitan fabulosum sit: nonne Servius rex cum servo rege Nemorensi confunditur? Certe hoc dubium non est quin cultus Dianae antiquitus cum Sabinis coniunctus sit.
Diana dea Graeco-Romana
Mox autem Diana dea, una ex duodecim maioribus deis qui in Olympo sedem suam habent et eadem quae in Graecia Artemis appellatur, sub specie castae virginis a Romanis colitur. Tanta enim fuit pudicitia ut Actaeonem qui eam nudam lavantem aspexerat in cervum reformarit atque canibus suis lacerandum tradiderit. Nam silvis et venationi (Diana Venatrix) praeest arcum et sagittas gerens, a nymphis vel cervis vel canibus comitata; filia porro Iovis et Latonae sororque Apollinis in insula Delo nata a Graecis poetis perhibetur. Nihilominus enim Diana Lunae dea esse putatur et hoc nomine appellatur sicuti frater eius Apollo deus  Solis est. Lucina etiam nonnumquam appellata est ut quae parturientes feminas adiuvaret ut partus suos citius in lucem ederent (Diana Lucina). Nam illis temporibus luna sidus credebatur fetui crescenti et partui favere. Ita Cicero scripsit: ab eoque [i.e. Sole] luna inluminata graviditates et partus adferat maturitatesque gignendi. Sed apud Romanos Iuno quoque Lucina vocatur.
1609 Brenda
1609 , olim designationibus 1951 NL, 1925 EA, 1934 JB, 1947 WB, 1950 HD, 1954 EP, et 1954 HE agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Ernesto Leonardo Johnson in Observatorio Unionis versato repertus est.
Diana
Diana dea Graeco-Romana
Inferum postremo dea facta est : nonne luna cum occidit sub orbem terrarum mergi videtur ? Antiqui certe auctores Dianam eandem esse atque Triviam (apud Graecos Hecaten) voluerunt. Itaque vel "tergemina" (Vergilius) vel "triformis" (Horatius) vel "triceps" (Ovidius) a poetis cognominata est quod Luna in caelo erat, Diana in terris, Trivia vel Proserpina in inferis. Multiplex igitur Diana dea est ac multas variasque species praebet paulatim a poetis aut a theologis in unum commixtas. Sic ab Horatio invocata est:
1609 Brenda
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1609 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Curvatura columnae vertebralis
Curvaturae columnae vertebralis sunt columnae vertebralis tortus concavi aut convexi. Curvaturae sunt quattuor: cervicalis, thoracica, lumbaris et pelvica.
Diana
Diana dea Graeco-Romana
Sic autem a Catullo :
De Diana in antiquis nummis expressa
In multis nummis Romanis ante Caesarem Augustum tempore Reipublicae percussis effigies Dianae videtur. Nonnullos tantum denarios elegi insigniores atque infra breviter descripsi.
(Hoc caput cum capillis nodatis Dianae Aventinae esse creditur quia isti duo magistratus monetales ex eadem gente orti sunt atque ille Aulus Postumius dictator qui Latinos apud lacum Regillum pugna vicit. Itaque typis denariorum suorum ad sacrificium  in veteribus annalibus narratum  alludunt; nam Dianam quae communis Latinorum dea esset  quos tueretur eligere oportuit. Romanis autem victoriam et imperium dedit.)
De Diana apud recentiores rediviva
Dianam recreaverunt pictores et sculptores eius aevi quod a Renascentia natum est et usque ad nos ipsos descendit. Nomen Dianae, potius quam Artemidis, praefixerunt quia mythologiam Graeco-romanam e fontibus Latinis hauserunt. Fabulas potius Graecas interdum illustraverunt quas saepissime in Metamorphosibus Ovidii reppererant; interdum formam virginis venatricis finxerunt nudae vel seminudae, contextu fere nullo, nomenque deae imposuerunt.
In primis Lucas Cranach maior Dianam cervo acclinantem cum Apolline anno 1530 penicillo mediaevali pinxit. Post viginti annos Ioannes Goujon, suadente rege Henrico II, Dianam similiter incumbentem spiritu renovato sculpsit consilioque libertino: hanc enim statuam rex in Castellum Anet posuit nuper structum et amasiae suae Dianae Pictavae dono daturum. Eadem statua postea ad Museum Lupariense remota tempore Belli Orbis Terrarum II perdita est (sed, gratia exemplorum antea factorum, nobis etiam nota).
Sculptor Augustus Saint-Gaudens anno 1893 Dianam arcum gerentem, sagittam intendentem, vestimenti expertem, finxit aëneam; cuius statuae hodie in Museo Artis Metropolitano Neo-Eboracensi exemplum vidimus. Inter ultimos Iulius Moschetti Picenus Syracusis in medio Foro Archimedis anno 1906 fontem construxit cui Dianam aurigam cum Arethusa, huius urbis nympha, opere caementicio confectam superposuit.
Diana adorantes habet non antiquos tantum, sed et hodiernos inter fautores Neopaganismi et eos qui Stregheriae student.
Kvalsund
Kvalsund est Norvegiae commune 1016 incolarum (anno 2012) in provincia Finnmark.
Nontron
Nontron  est commune Francicum 3'281 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Iohannes Steen
Iohannes Steen, vulgo ''Jan Havicksz. Steen'' (natus Lugduni Batavorum anno fere 1626; ibidem sepultus die 3 Februarii 1679) fuit pictor qui imagines vulgi, feriarum, oblectamentorum popularium creavit. E familia braciatorum ortus est; ipse interdum tabernam duxit.
Lebesby
Lebesby est Norvegiae commune 1360 incolarum (anno 2012) in provincia Finnmark.
Fanum Sancti Frontiniani (Pedemontium)
Fanum Sancti Frontiniani (Italiane: Sanfront) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm. Incolae Frontinianenses seu Frontinianopolitani appellantur.
Maron (Murta et Mosella)
Maron est commune Francicum 839 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Lordosis
Lordosis (-is, f., e Graeco λόρδωσις = flexio, e λορδόω = flectere) est curvatura columnae vertebralis, quae solet sinum in regione lumbari causare, qui pelvem retro mittit et dorsum tortum facit.
Beauvoisin (Vardo)
Beauvoisin est commune 3523 incolarum (anno 2008) praefecturae Vardonis in Franciae australis regione Occitania et Ruscinone.
Pleione (stella)
Pleione seu 28 Tauri seu BU Tauri est una e Pleiadibus, stellis fere decem in constellatione Tauro visis. Pleiades potiores sic enumerantur: Maia, Electra, Taygeta, Alcyone, Celaeno, Asterope I, Asterope II, Merope, Atlas, Pleione.
Methamphetaminum
Methamphetaminum seu N-Methylamphetaminum est stimulans potens, quod animam vel psychem stimulat sed serius ocius graviter nocet.
Nagayoshi Nagai chemicus Iapanicus primum anno 1893 methamphetaminum fluida forma synthetizavit. Anno 1919 hanc materiem Akira Ogata in cristallum formavit, et anno 1921 ius faciendi accepit.
In Germania exinde ab anno 1934 Berolini in fabricis quarum nomen erat "Temmler-Werke" alia methodus methamphetamini faciendi explorata est cuius methodi diploma mense Octobri anni 1937 acceptum est. Exinde ab anno 1938 methamphetaminum nomine Pervitin venum dabatur.
In orbis terrarum bello altero methamphetaminum et alia similia stimulantia militibus sive civitatum alligatarum sive Germaniae Iaponiaeque dabantur ut milites longius vigilarent et fortius proeliarent. In Germania exinde ab anno 1941 eiusmodi stimulatio ut valetudini in tempus noxia non iam libere praebebatur.
Marbache
Marbache est commune Francicum 1'776 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Cyphoscoliosis
Cyphoscoliosis (-is, f.; e kypho[sis] + scoliosis) est curvatura columnae vertebralis et in coronalibus et in sagittalibus planis, mixtum cyphosis atque scoliosis.
Andreas Behring Breivik
Andreas Behring Breivik (vulgo Anders Behring Breivik, quod nomen 'andəʂ 'beːriŋ 'bræɪviːk dicitur) die 22 Iulii 2011 rem Impetus comprehensus est et inter sicarios accusatus cum octo homines illo die Asloae ictu bombae atque, brevi post hunc, undeseptuaginta homines plerumque adulescentulos sclopetando in insula Norvegica vulgo Utøya vocata occidisset. In insula sodales congregati erant societatis quae vulgo Arbeidernes Ungdomsfylking (vel 'Iuventus Operaria') vocatur. Andreas Breivik iudicibus dixit se facinus commisisse quia Musulmanos et "Marxismum culturalem" odisset, id est islamophobia rassismusque atque politicam multiculturalismi et immigrationis a Factione laboris odisset.
Breivik se ipsum militem esse putat ordinis Pauperum commilitonum Christi Templique Salomonici iterum anno 2002 Londinii conditi. Pagina titularis illius, ut ostendit declarationis verba, et Anglica (A European Declaration of Independence) et Latina continet: De Laude Novae Militiae - Pauperes commilitones Christi Templique Salomonici. Numerus 2083 in titulo indicatus refert ad quadringentesimum annum post Turcos ante Vindobonam ad montem Calvum victos.
Die 24 Augusti 2012, iudice Wenche Elizabeth Arntzen tribunalis praeside, viginti unum annos carceris damnatus est. Sed ratio gravitatis homocidii massi, familiae victimae et pupuli perpetuam poenam ut scelus contra humanitatem postulant.
Palatium de Chaillot
Palatium de Chaillot (Francogallice Palais de Chaillot) est aedificium more neoclassicismo in Arrotudimento XVI Lutetiae anno 1936 statutum, magna autem parte anno 1937 confectum.
10 Aprilis
Secundum Calendarium Romanum est ante diem quartum Idus Apriles, a. d. IV Id. Apr. abbreviatur.
Nojals-et-Clotte
Nojals-et-Clotte  est commune Francicum 210 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Palatium de Chaillot
Palatium prope Turrim Eiffeliam stat, et in quo Universa Iurum Humanorum Declaratio anno 1948 decreta est. Aedificium nunc museum anthropologiae adhibetur.
AC Siena
Associazione Calcio Siena vel Siena ac Robur, (Latine Societas Pediludium Sena Iulia) est Italica pediludii societas urbis Senae Iuliae, anno 1904 condita. Nunc (anno 2014) in secunda categoria italici pediludii, Series B (Italiane: Serie B), ludit.
Papae analphabetici
Papae analphabetici sunt nonnulli papae Ecclesiae Romanae ab historicis analphabetici habiti, inter quos sunt:
False analphabeticus habitus
Ludovicus von Pastor monstravit Iulium Papam II (1503–1513) non analphabeticum fuisse, quamquam sic poetice ab Erasmo appellatum est.
Laurentius Alma-Tadema
Laurentius Alma-Tadema, Anglice: Sir Lawrence Alma-Tadema (natus die 8 Ianuarii 1836; mortuus Aquis Mattiacis die 25 Iunii 1912) fuit pictor academicus origine Nederlandiensis qui Angliam Victorianam petivit. Ibi ob delicatas suas tabulas celebratus est, civilizatione Graeco-Romana inspiratas. Ita opus eius dum vivit valde admiratum est, post mortem neglectum, abhinc 30 annos oculo novo observatum; hodie pretiis maximis venditatur.
Matthaeus Paolillo
Matthaeus (Italianice Matteo) Paolillo (natus Luceriae anno 1915, mortuus ignoto anno) poëta Lingua Latina scribens Italicus fuit. Docuit in lyceis litteras Latinas et Graecas. Plura carmina eius magna laude in Certamine Hoeufftiano sunt celebrata. Quo e certamine annis 1959, 1960, 1962, 1963, ac 1964 victor exiit.
Agra (discretiva)
Agra has significationes habet:
Shahram Rostami
Shahram Rostami fuit aviator militaris Iranicus in primo bello sinus Persici, qui in aëroplano F-14 Tomcat volebat. Plurimas victorias in pugnis aëreis illius belli consecutus est, inter quas sex victorias confirmatas. In numero aëroplanorum ab eo victorum fuerunt duo MiG-25, unum MiG 21, tres Mirage F1.
39 Laetitia
39  est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Ioanne Chacornac in Observatorio Lutetiae versato repertus est. In iconographia numismatica Romana Laetitia, e qua asteroides appellatus est, fuit personificatio laetitiae seu hilaritatis popularis.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 39 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Loppa
Loppa est Norvegiae commune 1083 incolarum (anno 2012) in provincia Finnmark.
Augustinus Pyramus de Candolle
Augustinus Pyramus de Candolle (natus Genavae die 4 Februarii 1778; ibidem mortuus die 9 Septembris 1841)  fuit naturae studiosus et botanista Helveticus. Alumnus fuit academiae Genavensis. Professor historiae naturalis meruit apud Universitas Montispessulani, ubi inter discipulos fuit Michael Felix Dunal; deinde apud almam matrem Genavensem.
Ugernum
Ugernum, postea Bellicadrum, Francogallice Beaucaire, est commune 15505 incolarum (anno 2008) praefecturae Vardonis in Franciae australis regione Occitania et Ruscinone.
Belmons (Marchia Anconitana)
Belmons  (alia nomina: Belmons Picenus) (Italiane: Belmonte Piceno) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Marchia Anconitana et in Provincia Firmana situm. Incolae Belmontenses appellantur.
8223 Bradshaw
8223 , olim designationibus 1996 PD et 1994 AR11 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Paulo G. Comba, astronomo apud Observatorium Prescott versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8223 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Georgius Pasquali
Georgius Pasquali (natus Romae die 29 Aprilis 1885 et Belluni obiit die 9 Iulii 1952) fuit antiquorum sermonum philologus Italicus necnon professor Universitatis Florentinae atque Scholae Normalis Superioris Pisarum.
Måsøy
Måsøy est Norvegiae commune 1247 incolarum (anno 2012) in provincia Finnmark.
Rosidae
Rosidae sunt magnus plantarum florentium cladus, qui circa 70 000 specierum comprehendit, plus quam quarta pars omnium angiospermarum. Dividitur in sedecim ad viginti ordines, secundum circumscriptionem et classificationem biologicam. Hi ordines vicissim circa 140 familias comprehendunt. Rosidae et asteridae sunt maximi eudicotyledonum cladi.
Cognatae sunt Rosidae fossiles ab aevo Cretaceo. Iudicia horologiorum molecularium monstrant Rosidas Aptianá vel Albianá Cretacei stationibus ortas fuisse, abhinc annorum inter 125 et 99.6 miliones.
Nomen
Nomen Rosidarum deducitur ex nomine Rosidarum, quod usitate subclassem habebatur. Anno autem 1967, Armen Takhtajan monstravit recta nominis Rosidarum fundamenta esse descriptionem cuiusdam taxi plantarum anno 1830 a Friderico Gottlieb Bartling publicati. Hic cladus deinde nominatus est Rosidae et a variis auctoribus varie descriptus. Nomen Rosidarum est haud sollemni more, cui proprius gradus taxinomicus non attributus est, sicut nomina ab ICBN permissa.
Rosidae sunt monophyleticae secundum res ab investigatione phylogeneticae molecularis inventas.