cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Claudius (imperator)
Quomodo imperium adeptus sit
Postquam coniuratione legatorum senatorumque Caligula necatus est, quidam milites Claudium post aulaeum invenerunt et eum imperatorem creaverunt, cogitantes eum fore mollem patronum. Quamquam Claudii in animo non esset imperator fieri et quidam senatores ut Gnaeus Sentius Saturninus de re publica libera restituenda cogitaverunt, paulo post senatus statum eius confirmavit, quod praetoriani milites id magna vi postulaverunt. Claudius imperavit ut interfectores Caligulae interficerentur.
Expeditio Britannica
Aliquot proposita gloriae cupidus coepit, inter quae extentio portus Ostiensis erat. Imperium res bene gestas militares sub Claudio percepit. Anno 47, praetore Vespasiano, legato A. Plautio, legiones Romanae Britanniam tandem vicerunt, ducentes provinciam contumacem sub imperio Romano per sequentes trecentumquinquaginta annos. Claudius ipse anno 43 in Britanniam properaverat triumphumque de Britannis celebraverat, sed Caratacus, dux Britannorum, non prius quam anno 51 in deditionem venit. In profectione Britannica Scribonius Largus apothecarius imperatorem secutus est.
De habitu et indole
"Somni brevissimi erat," secundum Suetonium; "nam ante mediam noctem plerumque vigilabat, ut tamen interdiu nonnumquam in iure dicendo obdormisceret vixque ab advocatis ... vocem augentibus excitaretur. Libidinis in feminas profusissimae, marum omnino expers" erat.
Claudius hospes et conviva
Claudius "cibi vinique quocumque et tempore et loco appetentissimus" erat, ait Suetonius; "cognoscens quondam in Augusti foro ictusque nidore prandii, quod in proxima Martis aede Saliis apparabatur, deserto tribunali ascendit ad sacerdotes unaque decubuit. nec temere umquam triclinio abscessit nisi distentus ac madens, et ut statim supino ac per somnum hianti pinna in os inderetur ad exonerandum stomachum."
Ante principatum nactum contumeliis obnoxius erat. "Si paulo serius ad praedictam cenae horam occurrisset, non nisi aegre et circuito demum triclinio recipiebatur, et quotiens post cibum addormisceret, quod ei fere accidebat, olearum aut palmularum ossibus incessebatur, interdum ferula flagrove velut per ludum excitabatur."
Opera
Opera Claudii, quorum titulos apud Suetonium habemus, deperdita sunt. Tantum superest pars orationis ad senatum anno 48 habitae in aenea tabula Tabula Claudiana dicta.
Piperidinum
Piperidinum (de verbo piperis derivatum ) est compositum organicum formulam chemicam C5H11N habens. Piperidina non raro partem in medicamentis reperiuntur.
Villeroy (Samara)
Villeroy est commune Francicum 210 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in provincia Picardia.
Tsetsenia
Tsetsenia seu Tzetzenia (Russice Чечня, tr. Čečnja; Tsetsenice Нохчийчоь, tr. Noxçiyçö), sive Res Publica Tsetsenica (Russice Чеченская республика, tr. Čečenskaja respublika; Tsetsenice Нохчийн Республика, tr. Noxçiyn Respublika), in Caucaso septentrionali sita, est subiectum Foederationis Russicae, anno 1992 creatum, et ab anno 2010 in Russicum Districtum Foederalem Septentrio-Caucasicum inclusum.
Grease (pellicula)
Grease ('Unguentum') est actus musicalis Viae Latae et pellicula anno 1978 facta, fabula pueri puellaeque in lyceo Americano decennio 195, quorum esse alii temptant.
Tsetsenia
Metropolis Tsetseniae est Severa (Russice Грозный, Tsetsenice Соьлжа-ГІала). Terekius flumen est rei publicae maximum. Linguae publicae sunt lingua Russica et lingua Tsetsenica. Res publica Tsetsenica, cum Ingussetia in occidente, Ossetia Septentrionali in septentrio-occidente, territorio Stauropolitano in septentrione, Daghestania in septentio-oriente et oriente atque Georgia in meridie contermina, aream 17.5 milia km2 et 1.2 decies centena milia incolarum habet. Gens plurima sunt Tsetseni (95.5%).
Grease (pellicula)
Actus
Fabula anno academico 1958–1959 fit. In musicale, scena prima est readunatio lycealisng post aliquot annos ubi populus de tempore suo in lyceo loquebatur. Pellicula degit in litore aestivo prius quam schola incipit. Hac aestate, illa ante annum ultimum eorum in lyceo, puer localis Danny (in pellicula, ab Ioanne Travolta actus) adamavit puellam Sandy (Olivia Newton-John) quae ab Australia visitabat. Ei putant sese vicissim non revidere post aestatem, sed cum scholam incipiunt, consternationem habent.
Lamnay
Lamnay  est commune 908 incolarum (anno 2009) praefecturae Sarthae in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Grease (pellicula)
Actus
Danny lyceum nominatum Rydell frequentat. Hic est adulescens a classe laborantium in tempore quando viri iuvenes unguentum in eorum capillis ponebant, hinc nomen productionis. Sandy est puella bella quae Civitatibus Foederatis remanet, sed neque ea nec Danny sciunt quin eamdem scholam frequentabunt. Danny de Sandy suis amicis loquebatur et Sandy de Danny. Tum, una nocte post ludum pedifollis, amici Danny Sandy ei agnoscunt.
Pueri amant reficere automotilia et frequentare Cenam Anglice diner. Puellae amant de actricibus, pulchritudine, et pueris loqui. Una Puella, Rizzo (Stockard Channing), scholam pulchritudinis vult frequentare et videri ut actrix Sandra Dee. Scenae famosae in pellicula includunt emissionem programatis televisifici musicae similis American Bandstand a gymnasio lycei. Alia scena famosa, quae occurrit ad finem pelliculae, est cursus automotilium in canale concretica Fluminis Angelopolis (pellicula Angelopoli fit, sed musicalis Sicagi fit). Hac in scena, unus cursor laminam in rota sua habet ad destruenda automotilia alia, similem artificii usu in pellicula Ben Hur.
In scena finali, est finis anni scholastici et feria in schola. Sandy advenit et in modo Danny vestit. Pellicula finit dum linquunt Danny et Sandy in automotili volanti.
Musica
Productio prima Unguenti erat in theatro in Sicago anno 1971. Drama originale non erat musicale plerumque, sed, ut citatum a Jay Sharbutt in revista una, "drama cum musica". Duo productores theatri iuvenes drama viderunt, drama amaverunt; sed ut scriptores suggeserint facere id in musicalem plenum; ita producere musicalem eorum statuerunt in Novo Eboraco Viae Latae. Itaque ei obtulerunt an scriptores id rescripsissent. Musicalis rescriptus apparuit 14 Februarii 1972 et 7 Iunii huius anni ad Viam Latam movit, ubi superlative fecit per plurimos actus (3388) ad Lineam choricam et superlativus mansit. Anno 1973, aperuit in Fine Occidentali Londinii cum Ricardo Gere ut Danny et Elaine Page ut Sandy. Erat revictio musicalis in Via Lata anno 1994 et denuo anno 2007. Londinii, erat revictio quae cucurrit ab 1993 ad 1999 et habuit cantricem Deboram Gibson ut Sandy. Revictio Londinii anno 2007 non amata est a criticis.
Pellicula
Randal Kleiser versionem cinematicam Unguenti direxit. Apparuit die 16 Iunii 1978 et habuit Iohannem Travoltam ut Danny et Oliviam Newton-John ut Sandy. Versio cinematica aliquas mutationes a musicale habuit. In musicale, nomen puellae ducentis erat Sandy Dumbrowski. In pellicula, dramatis persona Sandy Olsson erat Olivia Newton John puella ab Australia. Duo carmina nova adderunt ingenium actorum ducentium monstrare: "Hopelessly Devoted" Fidelissima, cantum ab Olivia et "Sandy", cantum a Travolta. Etiam, erat carmen novum "Grease" Unguentum cantum a Francisco Valli in initium pelliculae. Res una de pellicula quam multus populus non amabat erat aetates actorum. Etsi personae circa septendecim annos natae erant, actores compluribus annis seniores erant. Travolta viginti tres annos natus erat, Olivia viginti octo annorum erat, et Stockard Channing triginta tres annos nata erat. Tamen, pellicula erat popularissima apud multos aevitatis populi iuvenes. Pellicula adhuc monstratur in televisione saepe, et remonstrata est in cinemate anno 1998.
The Guns of Navarone
The Guns of Navarone (Latine: "Tormenta Navaronensia") est pellicula a moderatore cinematographico J. Lee Thompson anno 1961 facta. Pellicula, quae librum eiusdem nominis ab Alistair MacLean anno 1957 conscriptum sequitur, in insula Graeca agitur, ubi turmae secretae duo tormenta ("cannones") ingentia exercitus Germani delenda sunt.
Histriones notiores:
671 a.C.n.
Eventa
Assyriorum rex Esarhaddon, victo pharaone Taharqa, Memphim occupavit atque inferiori Aegyptiae novos duces praeposuit Assyriae oboedientes antequam domum reverteretur.
Declinatio
Declinatio haec dissimilia significet:
Ravenna
Ravenna (Italiane: Ravenna) est urbs Italiae et municipium, circiter 159 055 incolarum, in regione Aemilia-Romania sita et caput Provinciae Ravennatis. Urbani Ravennates vel Ravennatenses appellantur.
Alia nomina
Alia nomina urbis sunt: Rabenna, Ravena, Ravenna Sabinorum, Ravennatensium Civitas, Ravennatis Civitas, Rhavenna, Sigeza. Alia nomina incolarum sunt Raviniani, Rabennates, Ravenenses, Ravennenses.
Historia
De urbe Ravenna non multas memorias habemus usque ad annos in quibus Secundum Punicum bellum gerebatur, cum urbs civitas foederata cum Roma fuit. Romanis Ravenna magni momenti ad haec quae ad belli rationem pertinent semper fuit: undique enim seiuncta a continenti propter paludes erat, quae naturalem maximamque defensionem urbi eiusque agro praebebant, sed per paludes viatores et navigantes ad mare accedebant, unde ad inhabitantes commeatus auxiliaque afferri poterant. Ignotum est quando Romani Ravennam sub dicionem suam redegerint, sed satis constat primam Romanam classem quae Ravennae adfuit, Metelli, Sullae legati, classem fuisse, cum sescentesimo septuagesimo primo anno ab Urbe condita (anno 82 a.C.n.) Sullana classis Metello duce Ravennam appulerit; iisdem annis civitate Romana urbs etiam donabatur. A C. Iulio Caesare Ravenna, ubi antea Gallico bello hiberna fuerant, praetorii sedes delecta est, cum de republica administranda cum senatu ageretur; iisdem temporibus opera in portu militari perfecta sunt. Classis portus a Caesare Octaviano Augusto exstructus et munitus est, qui, cum maritimi praedones Superum mare et Orientis maria per multos annos obtinuissent, Classem Ravennatem instituit; ducentis quinquaginta navibus praedita, ea classis, quae postea Praetoria appellata est, medii Mari Nostri navium princeps statio fuit. Cum omnia commercia et omnis industria circum portum classemque cogerentur, cuius praefectus nobilissimus inter cives erat, prospera mercatorum lucra fuerunt, variis mercaturis factis sed maxime asparagis, piscibus et lignis e tota Cispadana et Transpadana Gallia advectis. Portus, qui tria milia passum circiter ab urbe distabat, ab Octaviano Augusto cum Pado flumine per Fossam Augustam coniunctus est, quae prope Ravennam in duos ramos dividebatur: alter moenia ad Ravennae defensionem firmandam circumibat; alter inter domos ad mercaturas faciliores reddendas perfluebat. Iis temporibus urbis Ravennae situs mirabilis fuit, variis insulis inter se per multos pontes coniunctis. Prosperitate felicitateque in mercaturis impetratis cives augebantur et urbs maior fiebat. Antiquorum more urbis circuitus quadrangulus fuit. Tiberio Claudio Caesare Augusto Germanico regnante, anno quadragesimo tertio, primo eius regni, duas portas Ravenna habuit: altera postea Salustra appellabitur, altera Posterula Latronum. Satis constat Portam Auream Claudio regnante aedificatam esse, quoniam titulus Claudii principis reminiscens in eius frontem appositus erat: Porta Aurea duas foramina et duas cylindratas turres habuit. Cum Ravenna aquae potulentae inops esset, Marco Ulpio Nerva Traiano regnante aquae ductus aedificatus est, quo aqua de monte Appennino ad agrum Ravennatem afferebatur. Ravenna tandem domos suas extra oppidum antiquum in illam regionem quae postea Regio Caesarum appellabitur diffundere coepit. Anno 105 Traianus a Ravennae portu ad Dacicas regiones profectus est: classis itum in Columna Traiana, quae Romae in Foro posita est, videre exsculptum possumus, dum princeps cum militibus suis navem conscendit.
Anno 402, Alaricus rex Visigothorum Italicam urbem Mediolanum obsidione clausit, quae caput Imperii Romani Occidentalis fuit. Ergo imperator Honorius caput imperii Ravennam transtulit, quae a paludibus et fossis protecta est.
Ravenna caput Imperii Romani Occidentalis usque ad finem imperii anno 476 mansit. Postea caput regni Odoacris et Ostrogothorum fuit. Deinde Ravenna a Byzantio capta est et urbs maxima Italiae Byzantinae usque ad annum 751 mansit, cum Langobardi Ravennam ceperunt.
Post cladem Langobardum contra Francos anno 774, Ravenna papae data est, et per multa saecula ad Civitatem Ecclesiae pertinuit.
Anno 1321, Dantes Alagherius Ravennae obiit et ibi sepultus est.
Post cladem Napoleonis anno 1815, Civitas Ecclesiae restituta est, sed anno 1860 Ravenna Regno Sardiniae (ab anno 1861 Regno Italiae) coniuncta est.
Fractiones
Ammonite, Bastia, Borgo Montone, Borgo Faina, Borgo Masotti, Borgo Papale, Borgo Sisa, Ca'di Guardia, Camerlona, Campiano, Carraie, Casal Borsetti, Casemurate, Caserma, Castellaccio, Castiglione di Ravenna, Cilla di Savarna, Classe, Coccolia, Conventello, Ducenta, Durazzano-Borgo Sisa, Filetto, Fornace Zarattini, Fosso Ghiaia, Gambellara, Ghibullo, Glorie, Grattacoppa, Lido Adriano, Lido di Classe, Lido di Dante, Lido di Savio, Longana, Madonna dell'Albero, Mandriole, Marina di Ravenna, Marina Romea, Massa-Castello, Mensa-Matellica, Mezzano, Osteria, Palazzone, Piangipane, Pilastro, Ponte Nuovo, Porto Corsini, Porto Fuori, Punta Marina Terme, Ragone, Roncalceci, San Bartolo, San Marco, San Michele, San Pietro in Campiano, San Pietro in Trento, San Pietro in Vincoli, San Romualdo, San Zaccaria, Sant'Alberto, Sant'Antonio, Santerno, Santo Stefano, Savarna, Savio, Torri, Villanova di Ravenna.
Essigny-le-Grand
Essigny-le-Grand est commune Francicum 1'097 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Capdenac
Capdenac est commune Francicum 1'075 incolarum (anno 2012) praefecturae Oltis in regione australi Meridiano et Pyrenaeo (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Mons Cassianus
Mons Cassianus (Italiane: Montecassiano) est Urbs Italiae et municipium, circiter 7 160 incolarum, in Regione Marchia Anconitana et in Provincia Maceratensi situm. Urbani Montecassianenses appellantur.
Municipia finitima
Appignano, Macerata, Montefano, Recanati.
Pigny
Pigny est commune Francicum 825 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Saint-Geniès (Duranius)
Saint-Geniès  est commune Francicum 1'008 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Exermont
Exermont  est commune Francicum 34 incolarum (anno 2011) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
1668 Hanna
1668 , olim designationibus 1933 OK, 1938 SY, et 1966 QM agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1668 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Laigné-en-Belin
Laigné-en-Belin  est commune 2222 incolarum (anno 2008) praefecturae Sarthae in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Saint-Denis-des-Puits
Saint-Denis-des-Puits est commune Francicum 141 incolarum (anno 2012) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media situm.
Constantia (Germania)
Constantia est urbs omnium ad Lacum Bodamicum maxima et inter Helvetiam et Germaniam limini adiacens. Historici putant urbem imperatorum Romanorum Constantii I aut Constantii II nomen ferre. Ibi fuit ab anno 1414 usque ad annum 1418 concilium.
Ville-le-Marclet
Ville-le-Marclet est commune Francicum 492 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in provincia Picardia.
Constantia (Germania)
De principiis tempore tardae antiquitatis Romanae
Nucleus civitatis Constantiensis (collis cathedralis, Theodisce Münsterhügel) super Rhenum fluvium effluentem e lacu Constantiense superiore (Theodisce Obersee) ita situs est, ut inundatione non submergi possit. Oppidum Gallicum tempore imperatoris Augusti munitio Romana sequebatur, quae circa annum 300 castellum amplificabatur.
Jupilles
Jupilles  est commune 577 incolarum (anno 2009) praefecturae Sarthae in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Constantia (Germania)
De episcopatu Constantiense
Circa annum 600 in eodem castello sedes episcopalis erigebatur propter curam animarum regionum ad meridianam lacus Constantiensis et Rheni spectantium, quae adhuc ad cultum et humanitatem Romanam pertinebant. Alemannia interior, quae sita est ad septentriones lacus Constantiensis (hodie maxima pars rei publicae Badeniae-Virtembergicae et pars provinciae Sueviae rei publicae Bavaricae), circa annum 740 dioecesi Constantiensi adiungebatur. Ideo dioecesis Constantiensis improportionaliter inflabatur: Erat maxima dioecesis regni Teutonici. Dos fundationis ecclesiae cathedralis Constantiensis erant civitas Constantia, alia castra Romana tardae antiquitatis; amplificata est per forestum, quem conferebat imperator Heinricus tertius ecclesiae Constantiensi. Episcopi Constantienses saeculis XII et XIII coemebant parvas dominationes circa lacum Constantiensem et Rhenum altum. Tamen principatus episcoporum Constantiensium parvum et incohaerens erat, quin etiam post incorporationem monasterii Augiae maioris anno 1540. Episcopi Constantienses tamen quaedam potestatem habebant: Salomo tertius (890-919), exempli gratia, erat cancellarius regis Ludovici quarti. Ideo Constantia altioris medii aevi erat, cum grano salis, caput Sueviae. A saeculo XII usque ad saeculum XIII episcopi Constantienses interdum potestatem ducalem obtinebant. Tempore Sacri Romani Imperii Nationis Germanicae episcopus Constantiensis erat secundus director Circuli Suevici post ducem Virtembergiae (ab anno 1542) et director quadrantis superioris (vel Constantiensis) Circuli Suevici (ab anno 1559). Principatus episcopi Constantiensis tempore saecularisationis anno 1802 et 1803 a principatu electorali Badeniae tollebatur. Anno 1804 principatus electoralis Badenia pactionem inibat cum Confoederatione Helvetica super iura et possessiones episcoporum Constantiensium in territorio Confoederationis Helveticae sita. Papa Pius septimus episcopatum Constantiensem tollebat anno 1821. Archiepiscopatus Friburgensis traditionem episcopatus Constantiensis specialiter continuit.
Pactio Briand-Kellogg
Pactio Briand-Kellogg, seu Pactio Lutetiae, pleniter "Pactio generalis ad bellum instrumentum consilii nationis renuntiandum" est pactio inter gentes ad bellum invasionis vel lucri pro domo civitatum prohibendum et dissensiones inter civitates more pace solvandum quae decreta Conferentia Societatum Civitatum in Lutetia die 27 Augusti 1928 post Primum bellum mundanum et in potentia ivit die 24 Iulii 1929. Nomen pactionis Aristidem Briand et Franciscum Billings Kellogg commemorat qui formationem pactionis effecerunt.
Meyrannes
Meyrannes est commune 858 incolarum (anno 2008) praefecturae Vardonis in Franciae australis regione Occitania et Ruscinone.
Pactio Briand-Kellogg
Ab origine, hanc Pactionem quindecim civitates ratam habebant, quod sunt Belgium, CFA, Canada, Czechoslovakia, Francia, Germania, Italia, Regnum Britanniarum, Australia, Africa Australis, Hibernia, Iaponia, India, Nova Zelandia, et Polonia. Deinde adhuc anno 1934, 63 civitates hanc rata habent.
Concilium climaticum Cancunense
Concilium climaticum Cancunense fuit conventus civitatum de mutatione climatica habitus Cancún in urbe Mexici a die 28 Novembris ad diem 10 Decembris anno 2010. Quod concilium, auctoritate Nationum Unitarum institutum, pactum Hafniense anno 2009 factum complere voluit ad continuandum protocollum Kiotense ad Pactionem Normae Conociationis Nationum de Mutatione Climatis, anno 2008 subscriptum.
Constantia (Germania)
De urbe Constantia medii aevi
Iuxta sedem episcopalem urbs Constantia crescebat. Urbs et terra vicina meridionale (theodisce Bischofshöri) erant terra immunitatis ecclesiae Constantiensis, extra pagum comitis Thurgoviae. Anno 900 circiter episcopi Constantienses mercatum et monetam instituebant. Carta privilegii imperatoris Heinrici sexti in favorem civium Constantiensium (anno 1192) restringebat potestatem episcoporum super civitatem Constantiensem. Imperator Fridericus secundus tollebat advocatiam comitum de Sancto Monte et intuebatur civitatem Constantiensem quasi civitatem imperialem. Postea episcopus Eberhardus de Waldburg potestatem suam super civitatem Constantiensem restituebat. Sed post interregnum imperator Rudolfus de Habsburg renovabat advocatiam imperialem super civitatem (anno 1274). Imperator Carolus quartus corroborabat libertatem civitatis imperii Constantiensis anno 1374. Reges et imperatores ibi curias peragebant, praesertim palatium imperiale Podamici et monasteria imperialia Augiae maioris et Sancti Galli propinqua erant. Fridericus primus Barbarossa ibi foedus Constantiense cum papa Eugenio tertio inibat (anno 1153) et pacem Constantiensem cum civitatibus Lombardiae (anno 1183). Ideo rex Sigismundus decernebat ibi concilium oecumenicum decimum sextum (ab anno 1414 ad annum 1418) peragere. Confoederati Helvetici saeculi XV neutralitatem Constantiae saepe utebantur conventionibus missorum eorum.
Pactio Briand-Kellogg
At quod bellum ut "defensio sui" non prohibentur sine limitatione et potentia inter gentes ad observationem Pactionis spondium afuit, hae Pactio Secundum bellum mundanum non prohibere poest. Temen clausula Pactionis origo Chartae Consociationis Nationum quae bella vel usum militiaerum lucri pro domo, solutionis res politicae, invasionis, violationis integritatis territorii.
Constantia (Germania)
De urbe Constantia medii aevi
Consilium civium Constantiensium anno 1225 primum nominatum est. Antiquissima testimonia potestatis legislationis ipsius consilii sunt reglementationes mercaturae linteae. Copiae civitatis Constantiensis tardi medii aevi mercaturae linteae obnoxiae erant. Consilium civitatis conveniebat sub sculteto episcopale (theodisce Ammann), ab anno 1309 sub magistro civium (theodisce Bürgermeister). Collegia opificum ab anno 1342 ad annum 1430 quater insurgebant et participationem, quin etiam maioritatem opificum in consilio impetrabant. Rex Sigismundus paritatem opificum et nobilium in consilio decernebat, sed imperator Maximilianus primus praeponderantiam opificum restituebat (anno 1510).
Civitas Constantia negotia exteriora suae potestatis gerebat in foedere civitatum circa lacum Constantiensem (anno 1313). Constantia administrabat multoties curationem civitatum vicinarum in pactiones factas. Anno 1417 civitas Constantia iudicium provincialem in pago Thurgoviense emebat iure pignoris ad erigendum territorium civitatis. Aedificatio dominationis terrae non succedebat, quia Confoederati Helvetici et domus Habsburgensis circa lacum Constantiensem contendebant. Minores dominationes sicut civitas imperialis Constantia suae potestatis constare non poterant. Confoederati Helvetici advocatiam Habsburgicam in pago Thurgoviense occupabant (annis 1460 et 1461) et impediebant civitatem Constantiensem ab iurisdictionem in pago Thurgoviense. Rex Maximilianus primus civitatem Constantiensem cogebat ad accedendum confoederationis Suevicae et ad societatem belli contra Helveticos. Ideo civitas Constantia pace Basiliense (anno 1499) coacta erat, iudicium provinciale in pago Thurgoviense Confoederationi Helveticae concedere. Fines civitatis Constantiae factae sunt fines inter Germaniam et Helvetiam.
De urbe Constantia recentiorum temporum
Reformatio Constantiensis exemplar Turici sequebatur (anno 1526); ideo civitas Constantia detrimentum capiebat. Episcopus Constantiam relinquebat et residebat in urbe Meersburg. Constantia erat membrum confoederationis Smalcaldicae et ideo particeps belli Smalcaldici. Consilium Constantiense negotia exteriora neglectebat et convenientiam cum imperatore Carolo quinto non quaerebat. Imperator Carolus quintus et rex Ferdinandus primus tollebant libertatem imperialem civitatis Constantiensis et faciebant Constantiam oppidum provincialem Austriae anterioris. Ideo civitas Constantia amittebat libertatem imperialem et sedem suam in consilio circuli Suevici. Introductio confessionis Romanae-Catholicae diutinus erat. Capitaneus civitatis (theodisce Stadthauptmann) nunc vicarius negotia Austriae agitabat; sed civitas negotia sua interiora suae potestatis gerebat, interdum etiam negotia exteriora (sicut foedus circa lacum, theodisce See-Allianz, anno 1632). Tempore reginae Mariae Theresiae administratio Austriaca Constantiam strictius dirigebat; interdum summus magistratus Austriae anterioris in Constantia situs erat (repraesentatio et camera, theodisce Repräsentation und Kammer, ab anno 1753 usque ad annum 1759). Sub imperatore Josepho secundo administratio Austriaca proposita absolutismi absoluti consequebatur: In locum consilii a civibus electi administratione Austriaca magistratus imponebatur (ab anno 1786 usque ad annum 1790). Administratio Austriaca introducebat machinalem industriam, praecipue societates textilibus gignendis sub directione susceptorum ex civitate Geneva, qui privilegiis fauti erant. Simul vita religiosa oppressa erat. Primo bello coalitionum administratio Austriaca a civitate Friburgense Brisgoviae propter imminationem Francogallorum in civitatem Constantiam transponebatur (ab anno 1792 usque ad annum 1799).
De tempore hodierno
Sub conditione pacis Bratislaviensis (anno 1805) principatus electoralis Badenia occupabat civitatem Constantiensem in toto, postquam partes areae civitatis occupaverat per saecularisationem episcopatus Constantiensis et monasterii Petrishusani. Cives Constantienses Austriam favebant et Tirolensibus insurgentibus adiuvabant milites Badenses, qui ad Constantiam stationem habebant, armis exuere. Friedrich Hecker, rerum evertendarum cupidus, rebellionem nationalem et democraticam incipiebat anno 1848 in civitate Constantia. Constantienses dominationem Badenicam acceptabant, cum aedificationi ferriviae incrementum rei oeconomicae secutus esset. Insuper Fridericus primus, magnus dux Badeniae et princeps magna popularitate, ferias suas agebat in insula propinqua nomine Mainau, quae ideo erat quasi residentia aestiva magni ducis. Magno ducatu Badenia accedente ad unionem portorii Germanicam (anno 1835) suburbia Constantiae nomine Stadelhofen et Paradies imparticeps remanebant, sed optata utilitas oeconomica immunitatis eorum dubia erat.
Rescriptum organisationis magni ducatus Badeniae (anno 1809) Constantiam caput administrativum faciebat provinciae lacus (theodisce Seekreis) et circuli provincialis (theodisce Bezirksamt, ab anno 1939 Landkreis Konstanz); civitas Constantia ab anno 1939 usque ad annum 1953 exceptus erat ab ipso circulo. Ad circulum provincialem Constantiensem spectat exclava unica territorii Rei publicae foederatae Germaniae; id est Büsingen am Hochrhein, ea villa omnis est circumsaepta finibus Confoederationis Helveticae.
Constantia est sedes iudicii provincialis (theodisce Landgericht, usque ad annum 1879 iudicium curiale, ab anno 1813 usque ad annum 1836 in Meersburg situm), camerae industrialis et commercialis (fundata anno 1828, hodie camera industrialis et commercialis Rheni alterioris et Lacus Constantiensis, theodisce Industrie- und Handelskammer Hochrhein-Bodensee), camerae opificalis (theodisce Handwerkskammer, ab anno 1901), scolae technologiae, oeconomiae et conformationis (fundata anno 1906) et universitatis Constantiensis (fundata anno 1966).
Area civitatis Constantiensis amplificata est incorporationibus villarum vicinarum (Allmannsdorf cum vicis Egg et Staad, Wollmatingen, Litzelstetten cum insula Mainau, Dingelsdorf cum Vico Superiore, Dettingen-Wallhausen). Foedus inter magnum ducatum Badeniam et Confoederationem Helveticam (de anno 1831) obligat civitatem Constantiensem functionibus communalibus sicut epigroma censorium vel curam strati viarii in area Tägermoos, quae est sita in territorio Confoederationis Helveticae. Constantia et urbs vicina Kreuzlingen (pagus Thurgoviae Confoederationis Helveticae) agglomerationem formant.
Saint-Front-sur-Nizonne
Saint-Front-sur-Nizonne  est commune Francicum 148 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Tornea Superior
thumb|200px|Prospectus hiemalis. Pone Iso-Vietoinen lacus congelatus. thumb|125px|Situs communis. Tornea Superior (Finnice Ylitornio; Suecice Övertorneå; Boreosamice Badje-Duortnus) est commune Finnicum fere 4 400 incolarum (anno 2014) in Lapponia provincia situm. In commune tres linguas adhibentur: Finnica, Suecica, Torniensis. Haec, sicut Finnica, est lingua Finno-Ugrica, et linguae Finnicae persimilis.
Communia vicina sunt Pello, Rovaniemi, Tervola, Tornia, quorum longe maximum numero incolarum est Rovaniemi fere 61 200 hominum (anno 2014).
Res publica Dominiciana
Res publica Dominiciana seu Dominicana (Hispanice República Dominicana) est civitas sui iuris, quae occupat orientales quinque octavas partes insulae Hispaniolae, in Antillarum Maiorum archipelago apud regionem Caribaeam. Occidentales tres huius insulae octantes ab Haitia civitate occupantur, quod facit Hispaniolam unam inter duas Caribaeas insulas, iuxta cum Sancto Martino, quae divisae sunt duabus a nationibus. Respublica Dominiciana est secunda maxima Caribaea natio secundum aream (post Cubam), 48 445 chiliometra quadrata seu 18 705 milia passuum quadratorum lata, et tertia secundum numerum incolarum cum circiter decem millionibus incolarum, quorum propemodum tres milliones territorium urbis Dominicopolis (Hispanice Santo Domingo), capitis, incolunt.
Christophorus Columbus in occidentali Hispaniolae parte die 6 Decembris anni 1492 appulit, quae nunc Haitia est. Insula prima Hispanicae dicionis colonialis sedes in Mundo Novo facta est. Dominiciani libertatem Novembri mense anni 1821 declaraverunt, sed a potentiore vicina Haitia Februario anni 1822 dynamice annexi sunt. Post anni 1844 victoriam in bello libertatis Dominicianae Haitianam contra dicionem, res publica rursus sub Hispanicam dicionem colonialem usque ad bellum restitutionis Dominicianae die 16 Augusti anni 1865 cecidit.
Res publica Dominiciana plerumque intestina proelia (per Rem publicam Secundam) usque ad annum 1916 experta est. Rem publicam Civitates Foederatae annos octo inter 1916 et 1924 occupabat, et consequentem tranquillam et prosperam sexenii periodum, praeside Philippo Horatio Vásquez Lajara, secuta est dictatura Raphaëlis Leonidae Trujillo Molina usque ad 1961. Bellum civile anno 1965, rei publicae recentissimum, finitum est alia militari occupatione, quam secutum est auctoritarium regimen Ioachimi Antonii Balaguer Ricardo ab anno 1966 ad 1978. Ex quo tempore, res publica democratiam repraesentativam migravit et ducta est a Leonello Fernández per plerumque tempus e 1996. Danilus Medina, praesens rei publicae praeses, Leonello Fernández successit anno 2012, cum abstulisset 51 centesimas suffragiorum contra Hippolytum Mejía, priorem praesidem.
Res publica Dominiciana nonam oeconomiam in Latinamerica habet, maximam oeconomiam in Caribaea et regione Mesoamericana. Quamquam multo tempore clara propter suam agriculturam et metalleuticen, in oeconomiam nunc domitantur diaconiae. Ultima per decennia duo, Res publica Dominiciana eminuit sicuti una apud oeconomias maxime crescentes in Americis, cum medio indice proventus domestici grossi realis 5,4% inter 1992 et 2014. PDG incrementum annis 2014 et 2015 7,3 et 7,0% proprie, maximum in Hemisphaerio Occidentali, attigit. In primo anni 2016 dimidio oeconomia Dominiciana 7,4% crevit, rapidi oeconomici incrementi propensione pergente.
Minianicum
Minianicum (Italiane: Mignanego) est municipium Italiae, circiter 3 740 incolarum, in Regione Liguria et in Urbe metropolitana Genuensi situm. Incolae Minianicenses appellantur.
Res publica Dominiciana
Recens incrementum constructione, fabricatione periegesique ductum est. Privata consumptio fortis fuit, propter parvam inflationem (sub 1% mediae quantitatis anni 2015), quaestus creationem non minus quam altam remissionum summam. Res publica Dominiciana chrematisterium, Chrematisterium Rei publicae Dominicianae (Hispanice Bolsa de Valores de la República Dominicana; acronymo BVRD), et provectum telecommunicationis systema et vecturae infrastructuram habet. Nihilominus, inopia quaestus, gubernii corruptio et inconsistens electrica diakonia praecipua problemata manent. Natio significativam emolumentorum inaequalitatem quoque habet. Internationalis migratio valde Rem publicam Dominicianam afficit, quoniam magnos migrantium fluxus accipit mittitque. Gregaria illegalis Haitiana immigratio et Haitianae originis Dominicianos integrare praecipua problemata sunt. Magna Dominiciana diaspora, praesertim in Civitatibus Foederatis, est, quae evolutioni contribuit, mittendis billionibus dollariorum Dominicianis familiis per remissiones.
Minianicum
Geographia
Municipium in Valle Porciferae iacet.
Res publica Dominiciana
Res publica Dominiciana destinatio visitatissima in Caribaeo est. Annui campi pillamallei praecipuae illecebrae sunt. Sicuti geographice varia natio, Res publica Dominiciana non solum excelsissimi montani culminis in Caribaeo, Culminis Duartis (Hispanice Pico Duarte), sed etiam maximi lacus et loci minime elevati in Caribaeo, Lacus Enriquillensis seu Lacus Henriculus (Hispanice Lago Enriquillo), domus est. Insula mediam temperaturam 26 °C seu 78,8 °F et magnam climaticam biologicamque diversitatem habet. Natio quoque primorum cathedralis, castelli, monasterii, fortalitiae in Americis aedificatorum locus est, sitorum Urbi Coloniali Dominicopolitana (Hispanice Ciudad Colonial de Santo Domingo), Patrimonio Totius Mundi. Musica et ars athletica magni ponderis Dominiciana in cultura sunt, cum meringine ac bachata sicuti nationali saltatione ac musica et cum basipila sicuti praedilecta arte athletica.
Minianicum
Fractiones
Fumeri, Giovi, Montanesi, Paveto.
Municipia finitima
Busalla, Campomorone, Fraconalto (AL), Genova, Savignone, Serra Riccò, Voltaggio (AL).
Epithalamion
Epithalamion seu epithalamium (a verbo Graeco, Latine fere "apud lectum nuptialem") est carmen nuptiale quod concinebatur iuxta novorum cubiculum coniugum.
Wizards of Waverly Place
Wizards of Waverly Place est Propria Canalis Disney Series televisifica a Todd J. Greenwald excogitata, quae die 12 Octobris 2007 in Civitatibus Foederatis primum transmissa est. Praemium Egregii Programmatis Puerilis apud Primetime Emmy Awards 61 anno 2009 abstulit. Pellicularis seriei accommodatio, Wizards of Waverly Place: The Movie, primum televisione transmissa sicut Propria Canalis Disney Pellicula die 28 Augusti 2009, Praemium Egregii Programmatis Puerilis apud Primetime Emmy Awards 62 anno 2010 abstulit.
Apparentur in serie Selena Gomez, David Henrie, et Jake T. Austin sicut tres fratres (Anglice: siblings) facultatibus magicis praediti, qui inter se certant ut solam potestatum familiarium custodiam adipiscantur. Alii principes seriei actores sunt Jennifer Stone, María Canals Barrera, et David DeLuise. Mense Iunio 2010, Canalis Disney seriem instauravit pro anno quarto et rationes pelliculae alterae ad seriem accommodatae nuntiavit. Gomez in conloquio confirmavit annum quartum fore seriei ultimum annum.
Minores personae iterantes
<!--
Epithalamion
In Graecia archaica constabat epithalamion unice e sacrorum iterationibus verborum in honorem Hymenaei divi nuptiarum; haec verba servatae etiam in religione et carminibus Latinis sunt (Hymen, o Hymenaee).
Antiquitus matrimonium partitionem filiae a matre exprimebat: quam ob rem inveniri in epithalamiis possunt argumenta paene tristia et gravia, sic ut absentia parentium ac defloratio.
Res publica Dominiciana
Nomina et etymologia
Per plerumque historiae tempus, usque ad independentiam, natio Sanctus Dominicus (Hispanice Santo Domingo) nuncupata est —aliud nomen praesentis capitis, Dominicopolis, et patroni sancti— et sic communiter nuncupari perrexit velut Anglice usque ad ineuns saeculum XX. Incolae Hispanice Dominicanos (i.e. "Dominiciani" seu "Dominicani") nucupabantur, quod est adiectivalis forma "Domingo" (i.e. "Dominicus") Hispanice et revolutionarii suam nove indepedentem nationem Hispanice La República Dominicana (i.e. "Res publice Dominiciana") nominavere.
In hymno nationali Rei publicae Dominicianae (Hispanice Himno Nacional) vocabulum "Dominicianus" non apparet. Verborum cantatorum auctor, Aemilius Prud’Homme, consistenter poëticum terminum Hispanice Quisqueyanos (i.e. "Guisqueiani" ) utitur. Verbum Hispanice "Quisqueya" (Latine "Guisqueia" ) ex autochthonica Indorum Tainorum lingua derivat et "matrem omnium terrarum significat. Quo crebro utuntur carmina sicuti alio nomine nationi. Nationis nomen crebro "R.D." breviatur.
Historia Praeeuropaea
Arawakanophoni Taini Hispaniolam e boreorientali regione eius quod nunc America Australis nuncupatur migraverunt, loco movendis prioribus incolis, circa annum 650. Agriculturae piscatuique et venationi collectionique se dederunt. Feri Caribae Tainos versus boreorientale Caribaeum per plerumque saeculum XV pepulere. Aestimationes de numero incolarum in Hispaniola anno 1492 ample variat e centum milibus, trecentis milibus , quadrigentis milibus ad duos milliones. Determinare praecise quomodo multi homines in insula in temporibus Praecolumbianis viverent fere impossibile est, quia accurata acta non sunt. Anno 1492 insula in Tainis cacicatibus quinque divisa erat. Tainicum nomen toti insulae Ayti seu Quisqueia erat.
Hispani anno 1492 advenerunt. Benignas post rationes initio, Taini contra occupationem renisi sunt, a femina phylarcha Anacaona (Hispanice Anacaona) Xaraguae et eius quondam coniuge Caonabone (Hispanice Caonabo) Maguanae non minus quam phylarchis Guacanagarice, Guama, Hatueio et Henriculo (Hispanice Guacanagarix, Guamá, Hatuey, Enriquillo) ducti. Cuius ultimi bene gesta suae genti autonomam inclavaturam in temporis aliquod in insula consecuta sunt. Paucis annis post 1492, Tainorum numerus extreme declinavit, propter variolam, morbillum et alios morbos qui advenerunt cum Europaeis, apud alias res infra explicatas.
Prima relata variolae eruptio in Americis in Hispaniola anno 1507 evenit. Ultima purorum Tainorum acta in natione e 1864 erant. Etiamnunc hereditas biologica longe superfuit propter permixtionem. Census acta e 1514 40% Hispanorum virorum Tainas feminas uxores duxisse in Dominicopoli revelant et aliqui hodiernorum Dominicianorum Tainam originem habent. Apud Tainicas culturas sunt picturae rupestres non minus quam figlinae designatio quae est in usu adhuc in parvo opificum villagio Higüerito,in Moca.
Colonizatio Europaea
Nonis Decembribus anni 1492 Christophori Columbi carabi in insulam advenerunt, quae Hispaniola (Hispanice La Española) nominata est. Columbus ibi nautarum novem et triginta sedem, Nativitatem (Hispanice La Navidad) nominatam, reliquit. Insequenti anno, cum secundo itinere rediret, eam destructam invenit et novam sedem plus ad orientem, in hodiernae Rei publicae Dominicianae territorio, Isabellam (Hispanice La Isabela) nuncupatam et primam Europaeam sedem in Americis putatam condere decrevit. Insula colonia Hispanica facta est.
Primis ex annis Hispanicae dicionis memoratur schema fundorum: quod in Lusitanorum experientia in occidentali Africae litore fundatur et consistebat ex apparatione laboris solutae ab Hispanis, regimine servitutis autochthonibus gentibus, eandum venditione in Hispania et impositione tributi in pulvere aureo aut gossypio. Naturalium divitiarum et virium laboris autochthonum apparatio solum Coronae Hispanicae favere poterat, sed non privatis. Quod multum fastidii Hispanis et mortem, crebro propter tristitiam, Tainorum per iter oceanicum attulit. Modus quo tractabantur indigenae (putati praemium occupationis) effecit collapsionem physicae eorum condicionis et exspectationis vitae. Taini adhuc se coniunctim occiderunt et abortus effecerunt sicuti unicam viam evitandae servitutis; numerus incolarum e circa 400 000 hominum anno 1492 calculatorum ad 60 000 anno 1508 deminuit.
Ineunte anno 1600, ad pugnandum contra subintroductionem et piratarum impetus, Domus Regia Hispanica omnes incolas in occidentali et boreorientali insulae zona viventes in zonas protegibiliores et vicinas capiti, Dominicopoli, traiicere decrevit. Quod attulit generalem insularis oeconomiae paupertatem et possibilitatem ut lestae et bucaneres occidentalem partem (Insulam Testudinis, Hispanice Isla Tortuga; Francice Île de la Tortue; et Haitiane Latòti) sicuti suam praecipuam discessus sedem ad faciendos impetus contra naves directas et oriundas ex Europa occuparent.
Dicio Francica (1795-1809)
Anno 1801, Francicus Dominicus Toussaint Louverture Dominicopolin advenit, servitutis abolitionem pro Rem publicam Francicam edicens. Brevi ante, Napoleo exercitum misit qui totam insulam domuit et eam paucos per menses rexit. Mulati et nigricolores denuo hos contra Francicos Octobri mense anno 1802 consurrexerunt et denique eos vicerunt Novembri mense anni 1803. Kalendis Ianuariis anni 1804 victores Sanctum Dominicum (Francice Saint-Domingue) rem publicam independentem Haitiam esse declaraverunt. Adhuc antequam ab Haitianis victi essent, Francicum praesidiolum Dominicopoli mansit. Servitus rursus statuta est et Hispanorum exsulum multi rediverunt. Anno 1805, postquam se Imperator coronaret, Ioannes Iacobus Dessalines invasit, attingenda Dominicopoli antequam Francicam ob turmam navalem recederet. Per Cibaonem recedentes, Haitiani urbes Sanctum Iacobum Equitum (Hispanice Santiago de los Caballeros) et Mocam (Hispanice Moca) spoliaverunt, fere omnes incolas trucidantes et iuvantes condere bisaecularem inimicitiam duas inter nationes.
Francici in orientali insulae parte reluctati sunt donec ab Hispanis insulae incolis in Proelio Pali Defixi (Hispanice Batalla de Palo Hincado) die 7 Novembris anni 1808 victi sunt. Iuvante Regia Classi Britannica, Hispani urbem Dominicopolin obsederunt. Francici obsessa urbe denique deditionem die 9 Iulii anni 1809 fecerunt, incipiente annorum duodecim periodo Hispanicae dicionis, nuncupatae Dominiciana in historia "Hispaniae Stultae".
Reversio in Hispaniam (1809-1821)
In historia Rei publicae Dominicianae, "Hispaniae Stultae" (Hispanice España Boba) periodus e 1809 ad 1821 duravit, per quam Maxima Praefectura Sancti Dominici (Hispanice Capitanía General de Santo Domingo) sub dicione Hispanica fuit; nihilominus Hispanicum gubernium minimis potestatibus functum est quoniam eius opes tenues factae sunt propter Bellum Independentiae Hispanicae et aliquot bella independentiae in America Hispanica. Haec periodus finivit cum Dominicianae auctoritates brevis durationis independentiam pridie Kalendas Decembres anni 1821 declaraverunt.
Independentia ex Hispania (1821)
Post duodecadem annorum fastidii et independentiae propositum casum ab aliquot oppositoribus globis, prior Sancti Dominici Locumtenens-Gubernator (summus administrator) Iosephus Núñez de Cáceres coloniae independentiam ex Hispanica corona sicuti Haitiam Hispanicam pridie Kalendas Decembres anni 1821 declaravit. Haec periodus Independentia Ephemera nuncupatur.
Unificatio Hispaniolae (1822-1844)
Denuo independens res publica duo menses post finivit causa Haitiani gubernii ab Ioanne Petro Boyer ducti.
Ut Francicus Dominicus Toussaint Louverture decennia duo antea fecerat, Haitiani servitutem aboleverunt. Ad colligendam pecuniam magnae indemnitati 150 millionum francorum cui assensit se soluturam esse prioribus Francicis colonis et quae inceps ad 60 milliones francorum deminuit, Haitianum gubernium onerosa vectigalia Dominicianis imposuit. Quia Haitia suo exercitui sufficienter providere nequivit, occupantes vires magna ex parte superfuerunt, cibum et promissa pistolio exquisiverunt et confiscaverunt. Redistribuendorum agrorum conatus conflixit cum communalis agrorum tenurae systemate (Hispanice terrenos comuneros), quod e fundorum pecuariorum oeconomia surrexerat, et aliqui incolae indignati sunt cum culturas mercatorias serere coacti essent, vigente Ioannis Petri Boyer et Iosephi Balthasaris Inginac Codice Rurali (Francice Code Rural). Ruralibus et asperis in areis, Haitiana administratio nimis inefficax esse solebat ad exsequendas suas proprias leges. Fuit urbe Dominicopoli ubi occupationis effectus acutissime sensi sunt et fuit ibi ubi independentiae motus ortus est.
Haitiana constitutio albicolores primores agros tenere vetavit et praecipuae Dominicianae familiae agrorum possessores vi proprietatibus suis privatae sunt. Complures in Cubam, Portum Divitem (qui ambo possessiones Hispanicae in illo tempore erant) aut in Grandem Columbiam emigraverunt, plerumque cohortantibus Haitianis officialibus qui agros acquirebant. Haitiani Ecclesiam Catholicam Romanam cum Francicis servorum dominis qui eos sub iugum miserant sociaverunt et omnes Ecclesiae proprietates confiscaverunt, omnes peregrinos clericos deportaverunt et reliquorum clericorum vincula cum Vaticano secaverunt.
Multi albicolores e Dominicopoli in Portum Divitem ac Cubam (ambos rectos ab Hispania), Venetiolam et alibi fugerunt. Denique oeconomia defecit et vectigalia onerosa facta sunt. Rebelliones adhuc a libertis gesta sunt, dum Dominiciani Haitianique coniunctim laboraverunt ad eiiciendum Ioannem Petrum Boyer e potestate. Antihaitiani aliquot generum motus -pro independentia -pro Hispania, pro Francicis, pro Britannicis, pro Civitatibus Foederatis- corroborati sunt, deiecto Ioanne Petro Boyer anno 1843.
Independentia ex Haitia (1844)
Anno 1844 popularis rebellionis motus ab Ioanne Paulo Duarte rectus induxit in Rei publicae Dominicianae independentiam sanctam declaratione ut omnes homines, sine discriminatione, aequi sint. Nascenti in re publica disputabant ei qui absolutam independentiam volebant et ei qui a natione evolutiore protectoratus optionem malebant.
Res publica Restitutionis et exeuns saeculum XIX
Anno 1860, Dominicianus praeses Petrus Santana foedus readmissionis in Hispaniam (anno 1861) obsignavit. Tale foedus aliquorum praefectorum rebellionem fecit, et bellum Restitutionis nuncupatum incepit. Anno 1865, res publica independentiam recuperavit, tempus sine gubernatione et continuis cum gubernantium mutationibus transeuns. Hic status duravit donec Ulixes Heureaux dictaturam per annos duodecim (inter 1887 et 1899) instituit, quae finivit eo occiso.
Ineunte saeculo XX (1900-1930)
Ineunte saeculo XX politica oeconomicaque instabilitas et saeculi XIX creditae pecuniae solvendae mora fecerunt ut eveniret quod nuncupatur "Prima Invasio Statunitensis", quae duravit e 1916 usque ad 1924. Per periodon inter 1924 et 1930, Dominiciana oeconomia tempus "Saltationem Millionum" (Hispanice Danza de los Millones) essentialiter propter aucta internationalis harundinis saccharinae pretia nominatum vixit.
Aetas Post Raphaëlem Trujillo (1961-2000)
Raphaële Trujillo occiso, natio aliquot gubernia transit apud quae inveniuntur id professoris Ioannis Bosch, menses septem postea prostratum; triumviratus; et Statunitensis armatus interventus anni 1965. Anno 1966 Ioachimus Balaguer potestatem accepit et ibi mansit per annorum duodecim periodum in gubernio semidictatoriali in quo usus est comitialibus fraudibus et repressionibus contra suos politicos oppositores.
Anno 1982 vicit in comitiis Salvator Georgius Blanco, tunc gubernantis factionis, PRD. Anno 1986 denuo cepit potestatem Ioachimus Balaguer, natus 80 annos.