cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paeonia rockii
Usus
Paeonia rockii ut planta ornamentalis in Asia et Occidente excolitur. Sicut Paeonia lactiflora, alia paeoniarum Sinicarum species, pro curatione herbali in medicina Sinica usitata adhibetur.
Hybridae
Hybridae quorum Paeonia rockii unus est parens Rockii-hybridae appellantur. In Sinis sunt nonnulli greges cultivarietatum harum hybridarum, Gansu Mudan et Zhongyuan Mudan ('boreoccidentalis ultivarietatum grex') appellati. Paeonia × suffruticosa, grex suffruticosus, in Europa natus, etiam ad hunc gregem pertinet.
Vis aestualis
Vis aestualis est effectus gravitatis qui formam corporis extendit secundum lineam imaginariam conexam ad centrum massae alterius corporis, propter distributionem gradientem (i.e. diversa ops in diversis locis) campi gravitationalis alterius. Est causa variorum phaenomenorum, ex quibus connumeranda sunt aestūs,, destructio corporum caelestium, formatio annulorum intra planetarum, atque, nimiis condicionibus, phaenomenon spacellificationis. Vis aestualis emergit quia campus gravitationalis haud constans est: massa in loco vicino attrahitur fortius quam in loco remoto, et haec differentia causa est deformationis alicuius corporis quod circa alium corpus movetur.
Conleth Hill
Conleth Hill (natus 24 Novembris 1964 in oppido Ballycastle) est actor in theatro cinematographiaque.
Busiris (Isocrates)
Busiris (Graece Βούσιρις) est libellus bellatorius in epistolae formam redactus et a rhetore Isocrate inter 390 et 385 a.C.n. contra alium rhetorem Polycraten scriptus. Qui gloriari dicebatur quod Busiridis, saevi Aegyptiorum regis, laudem et Socratis accusationem scripsisset. Etenim tum sophistae paradoxicas laudationes adfectabant, sive pessimarum personarum sive rerum contemnendarum. Isocrates tam prave compositam esse Busiridis laudem existimabat ut orationem rescripserit ut collegae ostenderet quomodo aliquem laudare conveniret. Magis enim accusasse quam defendisse Busiridem videbatur (Isocrates autem Aegyptiorum instituta et artes illi regi tribuebat ita ut in summa Aegyptios ipsos laudaret). Porro poetarum erga eum maledicta (hospites Iovi immolare narrabatur) facile refelli posse demonstrat quoniam multa saecula post Busiridem vixisse Herculem per genealogias constat qui apud mythographos eum interfecisse dicitur. Ipse enim a talibus nugis abhorrebat quae rhetorum artem detrectabant.
Pura (Sancta)
Pura fuit, ut legendarie traditur, martyr antiquitatis Christianae. De annis et diebus natalibus et mortis item de parentibus nihil certum notum est; immo primus, qui nominis Purae mentionem facit, saeculo 16 Ioannes Sachs est. Apud sanctum Ambrosium legimus virginem quandam quondam Antiochiae fuisse, quae in fide sua Christiana constanter perseverans ab imperatore impio ad lupanar damnaretur. Militem Christianum eam veste inter sese mutata servavisse, hanc ita pudore pudicitiaque servata evasisse, illum autem ad supplicium ductum esse. Virginem ea re cognita statim revertisse cumque eodem certavisse, utri martyrium liceret subire. Postquam Ambrosius more oratorum utriusque argumenta acutissime proferri fecerit, postremo virgo animo dubiis dilacerata in discrimine locuta est: "non ego te mortis vadem elegi, sed praedam pudoris optavi. Nihil hic medium est: hodie aut rea ero tui sanguinis aut martyr mei" et "ego opprobrium declinavi, non martyrium." Sicut persona tragoediae nunc perducta est ad duas res aequaliter vitandas, quarum unam eligere necesse est. Postremo ambo vicerunt, utrique in rogo morienti palma victoriae et martyrii donata est. Quo facto multi paganorum, consilium imperatoris ad irritum perducentes, baptisma precati sunt.
Haec fabella materia facta est historiae "de virgine quadam Antiochena" Iacobi de Voragine, qui eam, Ambrosii verba mutatis paucis paucisque omissis repetens, in sua Legenda aurea rettulit.
Anno autem 1570 Sachs Norimbergae suum "schön new Meysterlied 'Pura die Jungkfraw vnd heylig Märterin'" (Latine 'novum carmen bellum "Pura virgo et martyr sancta"') edidit. Is primus fuit, qui lectores de nomine rebusque de vita eius paucis certiores facere voluit, dicens Ambrosium de ea temporibus imperatoris Valentis martyrium passa scripsisse. "Sutor idemque poeta" noster legendam de Pura reddidit narrationem confessioni novae Lutheranae servientem, cuius defensor ac propugnator erat.
Paucis annis post haec fabula, nimirum sensu novae religionis autumata et interpretata, reperitur in libro cantuum "Aussbund Etlicher schöner Christlicher Geseng ..." anno 1585 edito. Nonum libri Ausbund carmen 17 stropharum a Hans Buchel factum ibi inscriptum est "Eine schöne Historie, die sich unter Kayser Valerio hat zugetragen, von einer Jungfrauen, Pura genannt, und einem Jüngling. Geht in Georg Wagners Melodey." (Latine Historia bella sub Valerio gesta, de virgine, Pura nominata, et adulescente quodam. Modo Georgii Wagner. . Hoc enim opere collectaneo Anabaptistarum Ausbund imprimis martyria sectatorum huius fidei, ab ecclesia Romana haeresis putatae, continentur, sed etiam sanctorum, quorum mores et passiones ad horum rationem et disciplinam pateant.
Item eandem fabellam Stephanus Augustus Winkelmann tractavit, cuius carmen "Pura" anno 1803 in "Göttinger Musen-Almanach" editum est. Hunc textum paulo post Achim von Arnim rescripsit et in primum volumen anthologicorum "Des Knaben Wunderhorn" (Latine 'Pueri cornu mirabilium ') a se una cum Clemente Brentano factorum recepit.
Bibliographia
Cora Dietl, Eine neue Heilige des Protestantismus: Die Pura-Tragödie des Hans Sachs. In European Medieval Drama. Vol.18/2014, P. 111-128,
Falling Creek Camp
Falling Creek Camp sunt castra pueris aestivis tradita, quae in bonis Christiana fundata sunt. Sita est in supra 900 acrarum montium privatarum in Tuxedo, Carolina Septentrionalis. Falling Creek ab Jim Miller, qui erat director Camp Greystone pro puellis, anno 1969 condita est. Sessiones ab una ad quattuor septimanas vagantur pro pueris 1 surgendi per 12 gradus, et Patri/Filio Weekends et familiae castra weekends offeruntur. Praeter castra classica operationes, campers eligere possunt cotidie participare in variis itineribus extra-castratorum casus, vagantes in arte campestri ab introductorio ad progressum, et ab uno die ad quinque dierum itinera.
Missio et Code
Propositum Falling Creek enuntiatio est: « Exisimus ut pascamus iter personale incrementi per amorem et adventum ». Missio Falling Creek est ad occasum, propositum, ac ducem destinatum, ut pueris nostris maximam occasionem praebeat incrementi ac ioci personali, dum intellectum suae necessitudinis cum natura, homine suo et Deo evolvunt.
Falling Creek Codex est statuta valorum traditionalium permanentium quae omnibus in castris compagem praebent. Quattuor valores sunt Spiritus Bellator, Cordis Servi, Compass Moralis et Habitus Positivus.
Historia
Falling Creek Camp fundata sunt ut pueri solum castra in Comitatu meridionali Henderson ut castra fraterna ad castra prope Greystone - tantum puellarum castra. Prima sessio aestate 1969 cum 110 pueris habita est.
In castris duos dominii et directorium mutationes vidit ex quo castra aperta sunt. Yates et Marisa Pharr moderatores hodierni sunt, excipientes Falling Creek anno 2005.
Registration
Falling Creek Camp inter $ 1650 et $ 2000 per week, secundum sessionis longitudinem electa. Merces est omnimoda mercedis, et nihil opus est campers e marsupio reddere. Copia castrorum etiam operatur, ubi campers suis "auxilia" (rationes a parentibus suis dimissae filiis ablatis) uti possunt, ad necessaria emere possunt.
Tempus magazine articulum
Castra aliquam noticiam acceperunt cum dies XXVI mensis Iulii anno MMVII, exitus Temporis castra in operculo per longum tempus camper Hayden Futch destinavit. Articulus, nomine "The Myth About Boys" et scriptus a Time editor David Von Drehle, investigatus est in-locus apud Falling Creek Camp mense Iulio 2007.
Hélesmes
Hélesmes est commune 1913 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
EA Guingamp (grex virilis)
EA Guingamp, plene En avant de Guingamp vel En avant Guingamp (latine "Procedens Guengampi"), est societas pediludica francica, anno 1912 Guengampi (Litora ad Mare), in Britannia Minore, a Petro Deschamps condita. Virilis grex hoc tempore in Ligue 2 agit et femininus in Division 1.
En Avant Guingamp longo tempore grex voluptarius et parvi momenti mansit, historiaque igitur eius connexa est cum historia scholae publicae rerumque oppidanarum Guengampensium. Per ordines pediludii francici praeside Natale Le Graët scandit, in Division 3 anno 1976 ascendens et in Division 2 anno 1977, ubi per sedecim annos perpetuos mansit. En Avant Guingamp interdum in Ligue 1 lusit post annum 1995, quo ascensum primum adeptus est, maximum suum honorem, septimum locum civitatis, assecutus anno 2003. Recentissimus casus in Ligue 2 anno 2019 factus est.
In honorem EA Guingamp numerantur duo Calices Francici annis 2009 et 2014 acceptis (ambo contra Stade Rennais), et Calix Intertoto anno 1996. Europaea autem certamina En Avant Guingamp tria adiit: Calicem UEFA anno 1996-1997, Foedus Europam annis 2009-2010 et 2014-2015. Hoc quidem conatu ad sedecimas finalis perventum est, quod est gregis optimus Europaeus actus. .
Dioecesis Nicosiensis
Dioecesi 40 paroeciae sunt.
Episcopus
Anno 2009 dioecesis a episcopo S.E. Salvatore Muratore regitur.
Galliculi
Galliculi (Russice Петушки, Petuški) est urbs regionis Volodimiriensis Russiae. In ripa laeva Klazmae fluminis sita est. 12 milia incolarum anno 2021 habuit.
Nomen
Nominis explicationes variae narrantur: de genere simulacrorum parvorum, quae ibi producebantur, nomen originem ducit, vel de genere fumariorum fornacum, vel aliter, sed nomen Russicum gallos parvos, galliculos significat, qui et in insigni urbis figurantur.
Historia
Statio ferriviaria hoc loco anno 1861 constructa est et nomen vici proximi cepit (qui vicus nunc Galliculi Prisci appellatur. Colonia ad stationem crescebat; vicus ab anno 1904; fabricae annis 1914 et 1915 hic constructae sunt. Colonia urbana ab anno 1926 (nomine Galliculi Novi), urbs ab anno 1965.
4544 Xanthus
4544 , olim designatione 1989 FB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus generis Apollinis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Henrico E. Holt et Normanno G. Thomas, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4544 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Gulielmus Cunningham
Gulielmus Cunningham (vulgo: Liam Cunningham), natus die 2 Iunii 1961 Eblanae, est actor.
Factio socialistica (Francia)
Factio Socialistica (Francice Parti socialiste) est factio politica Francica more democratia sociali constituta. Anno 1905 sub titulo Sectionis Francicae Internationalis Operariae constituta est. Insigne est rosa. Anno 2013 secretarius principalis electus est Harlem Désir, anno 2014 Ioannes Christophorus Cambadélis.
Armes (Niver)
Armes est commune Francicum 281 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Arquian
Arquian est commune Francicum 605 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Geographia
Fluviolus Vrilia per Arquian agrum labitur.
Hecq
Hecq est commune 327 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Burgium
Burgium (Italiane: Burgio) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 740 incolarum, in Regione Sicilia ac in Consortio Libero Municipali Agrigentino situm. Incolae Burgitani appellantur.
Yainville
Yainville est commune Francicum 1'094 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Carolus Antonius de Meyer
Carolus Antonii filius de Meyer (Russice Карл Анто́нович фон Ме́йер, in Germania Carolus Antonius, Theodisce Carl Anton), Vitebski die 20 Martii anno 1795 natus et Petropoli die 13 Februarii anno 1855 mortuus, fuit botanicus et explorator Russicus Germanicae originis.
Vita et opera
In universitate Dorpatensi educatus, cum Carolo a Ledebour et Alexandro de Bunge expeditionem per montes Altaicos et Dzungariam fecit. Director Horti botanici Petropolitani post annum 1831. Panacem ginseng aliasque plantas multas descripsit.
Rylscia
Rylscia vel Rilscum (Russice Рыльск, Ryl’sk) est urbs regionis Kurschensis Russiae. Ad Sejm flumen, Desnae accolam, sita est. Ad Semum flumen Desnae accolam sita est. Anno 1172 primo memorata est. Incolarum 16 005 habet anno 2020.
Gregorius Schelechov Rylsciae natus est.
Hazebrouck
Hazebrouck (Nederlandice Hazebroek ) est commune 21711 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Gwendoline Christie
Gwendoline Tracey Philippa Christie, nata 28 Octobris 1978, alumna Centri Scaenici Londiniensis, est actrix et indutrix Anglica. Praeclara est suae personae ut bellatrix Brienne of Tarth in serie televisiva Game of Thrones.
Enuntiatum interrogativum
Enuntiatum interrogativum est oratio interrogationem demonstrans. Interrogativum est modale finitorum enuntiatorum genus suis proprietatibus morphosyntacticis differens ab aliis, quae sunt enuntiatum declarativum, enuntiatum imperativum et enuntiatum exclamativum. Enuntiata interrogativa vel recta vel obliqua esse possunt. Interrogationes rhetoricae formam tantum interrogativam habent, vim autem adsertivam aut hortativam.
De modorum usu
Interrogativa recta (sive directa) usitate in indicativo sunt, sed cum de vi deliberativo potentialive agitur, in subiunctivo modo ponitur.
Interrogativa obliqua (sive indirecta) semper subiunctivum praedicati exigunt, nam aut vim deliberativam habent:
Vinum Rupellanum
Vinum Rupellanum, Francogallice vin de la Rochelle, in agris urbi Rupellae circumiacentibus natum et per eandem urbem distributum, medio aevo celebrabatur. Tempore nostro minime provenit, sed proventus eiusdem fere regionis (nisi in spiritum Cognacensem destillantur) vinum Carantonense (Charentais) appellatur.
A poëta Henrico de Andeliaco saeculo XIII ineunte in proelio vinorum ad mensam regis Francici Philippi II acto vinum Rupellanum potestatem suam his verbis iactitavisse praetenditur: ("Deinde dixit vinum Rupellanum: 'Si tu Alsatia tuque Mosella hanc gentem superbam [Germanicam] pascitis, ego vicissim Angliam omnem, Bretones, Flamengos, Normannos, Anglos, Scotos insuper et Hibernos, Norvegos Daniaeque incolas repasco: eo usque mercatus meus extendit. Zibellinus sum vinorum sterlingosque omnes apporto'"). Medio saeculo XIII Gulielmus de Rubruquis, iter suum per Asiam narrans, "vinum rubeum sicut vinum de Rupella" se bibisse ait.
Enuntiatum interrogativum
De modorum usu
aut vim irrealem:
Ricardus Sezibera
Ricardus, vulgo Richard Sezibera (Kigali in urbe natus die 5 Iunii 1964) est gynaecologus et politicus Ruandae.
In Burundia educatus, apud scholam medicam universitatis Makerere in Uganda eruditus est. Postea universitatem Georgiopolitanam Vasingtoniae frequentavit. In Uganda chirurgus et gynaecologus, deinde in acie patriotica Ruandensi medicus militaris, atque ab anno 1994 medicus iuxta praesidem Pasteur Bizimungu operam dedit. Ab anno 1995 legatus est parlamento Ruandensi. Inter annos 2008 et 2011 minister a valetudine meruit, praeside Paulo Kagame. Sub eodem praeside minister a rebus externis die 18 Octobris 2018 factus est.
Enuntiatum interrogativum
Pronominalia interrogativa
Pronomina et adiectiva interrogativa Latina haec fere sunt:
Adverbia interrogativa haec fere sunt:
Particulae interrogativae
Interrogationes rectae simplices quattuor fere particulis interrogativis inducuntur, quae sunt:
In disiunctivis autem interrogationibus rectis utrum in primo membro, an in secundo ponitur, ut hic: Utrum ego tibi patrimonium eripui, Gelli, an tu comedisti? (Cic. Sest. 111). Pro utrum, primum membrum etiam -ne particula enclitica induci potest, ut hic: ''Ubi ego sum? hicine an apud mortuos? (Plaut. Mer.'' 602). Etiam fieri potest, ut primum membrum sine ulla particula interrogativa sit, ut hic: Maneam an abeam? (Plaut. Cur. 602).
Enuntiata interrogativa subordinata in eo maxime differunt quod in subiunctivo modo ponuntur. Particulae interrogativae plerumque eadem sunt atque in interrogationibus rectis.
Arleuf
Arleuf est commune Francicum 802 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Haynecourt
Haynecourt est commune 553 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Cuspius Fadus
Nomen procurator per se indicat eius munus in primis ad vectigalia et fisci reditus spectasse. Nihilominus satis militum ei erat ad modicas turbas comprimendas ː anno 44 Caesareae circa praetorium stabant una ala equitum et quinque cohortes auxiliarium. Qui milites plerumque ex vicinis locis legebantur nec Iudaei erant. Si maiore vi opus erat procuratores Iudaeae ad legatum Syriae et legiones sese vertebant. His miltibus Cuspius Fadus primum tres duces Iudaeorum punivit qui ob litem de finibus e Peraea profecti Philadelphos adorti diripuissent. Item ducem latronum qui Nabataeorum in fines expeditiones faciebat Tholomaeum nomine oppressit. Ita ad tempus Iudaeam latronibus purgavit. At immissis equitibus inerme vulgus quoque quod falsum prophetam, cui Theudas nomini, signa divina illis pollicentem ad Iordanum flumen sequebatur, fugavit trucidavitque.
At res quae ad religionem pertinebant extra potestatem procuratoris erant ; nam suppellex et pecuniae sacrae templi Hierosolymitani a fratre Herodis Agrippae I qui Chalcide apud Libanum regnabat administrabantur idemque summos sacerdotes designabat atque etiam officio destituere poterat. Cuspius Fadus quidem stolam summi sacerdotis in custodiam Romanorum in castello Antonia dicta, ut ante Lucium Vitellium fieri solebat, reponere voluit sed primores sacerdotum ut legationem de ea re ad imperatorem Claudium mittere sibi liceret petiverunt atque hortante filio Herodis Agrippae (Herode Agrippa II futuro), qui Romae in domo imperatoria educabatur, Claudius secundum Iudaeorum petitiones iudicavit atque eis epistolam dedit decreta Vitellii confirmantem.
Anno 46 Cuspius Fadus provinciam Tiberio Iulio Alexandro tradidit.
Psalmus 40
Psalmus 40 (enumeratione Graeca psalmus 39 dictus) libri Psalmorum verbis "Exspectans exspectavi" incipit; etiam habet superscriptionem: "Magistro chori. David. PSALMUS" (sic in Nova Vulgata). Hic psalmista gratias propter liberationem ab hostibus agit et auxilium a deo precatur.
Ioannes Calvinus, theologiae Reformationis fautor, sic argumentum psalmi descripsit: "David ex ingenti aliquo periculo liberatus, et forte non uno, sed multis, gratiam Dei magnifice celebrat: et hac occasione in admirationem providentiae Dei evehitur, quae se extendit ad rotum humanum genus. Deinde totum se Deo fore addictum profitetur, ac breviter definit quomodo rite colendus sit. Mox iterum ad gratiarum actionem redit, multisque elogiis prosequitur eius laudes. Tandem ubi conquestus est de suis hostibus, Psalmum nova precatione claudit."
Verba psalmi
Haec sunt verba psalmi 40 (39) ex versione vulgata Clementina: 1 In finem. Psalmus ipsi David. 2 Exspectans exspectavi Dominum, et intendit mihi. 3 Et exaudivit preces meas, et eduxit me de lacu miseriae et de luto faecis. Et statuit super petram pedes meos, et direxit gressus meos. 4 Et immisit in os meum canticum novum, carmen Deo nostro. Videbunt multi, et timebunt, et sperabunt in Domino. 5 Beatus vir cuius est nomen Domini spes eius, et non respexit in vanitates et insanias falsas. 6 Multa fecisti tu, Domine Deus meus, mirabilia tua; et cogitationibus tuis non est qui similis sit tibi. Annuntiavi et locutus sum: multiplicati sunt super numerum. 7 Sacrificium et oblationem noluisti; aures autem perfecisti mihi. Holocaustum et pro peccato non postulasti; 8 tunc dixi: Ecce venio. In capite libri scriptum est de me, 9 ut facerem voluntatem tuam. Deus meus, volui, et legem tuam in medio cordis mei. 10 Annuntiavi iustitiam tuam in ecclesia magna; ecce labia mea non prohibebo: Domine, tu scisti. 11 Iustitiam tuam non abscondi in corde meo; veritatem tuam et salutare tuum dixi; non abscondi misericordiam tuam et veritatem tuam a concilio multo. 12 Tu autem, Domine, ne longe facias miserationes tuas a me; misericordia tua et veritas tua semper susceperunt me. 13 Quoniam circumdederunt me mala quorum non est numerus; comprehenderunt me iniquitates meae, et non potui ut viderem. Multiplicatae sunt super capillos capitis mei, et cor meum dereliquit me. 14 Complaceat tibi, Domine, ut eruas me; Domine, ad adiuvandum me respice. 15 Confundantur et revereantur simul, qui quaerunt animam meam ut auferant eam; convertantur retrorsum et revereantur, qui volunt mihi mala. 16 Ferant confestim confusionem suam, qui dicunt mihi: Euge, euge! 17 Exsultent et laetentur super te omnes quaerentes te; et dicant semper: Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum. 18 Ego autem mendicus sum et pauper; Dominus sollicitus est mei. Adiutor meus et protector meus tu es; Deus meus, ne tardaveris.
Hilotae
Hilotae (Graece εἴλωτες) servorum publicorum genus in antiqua Sparta erant, quorum condicio durissima habebatur. Non res venales erant ut servi Atheniensium aut Romanorum sed glaebae velut haerebant et fundum (Graece κλῆρος) civis Spartani colebant quocum fructus dividebant. Itaque a nonnullis auctoribus μεταξύ ελεύθερων και δούλων (inter servos et liberos homines medii) dicuntur. Certe inter se vivebant et vici hilotarum erant cum alibi tum praecipue in Messenia.
Multa tormenta tamen a dominis patiebantur pro quibus agros arabant et ceteras divitias rusticas parabant (nam Spartani cives meri bellatores erant). Quocirca ad seditiones proniores erant ut inter 465 et 460 a.C.n. postquam ingens terrae motus Lacedaemoniorum civitatem conquassavit ; quae seditio saevissime repressa est. Ita et fundamentum prosperitatis Spartanorum civitati erant ac simul periculum semper imminens eo magis quo ceteros incolas numero multo praestabant. Quod in primis cavebant ephori cum munus inibant, qui quotannis bellum rite hilotis indicebant ne Spartani qui hilotam interfecissent labe homicidii polluerentur. Et adulescentes selecti annorum duodeviginti aut undeviginti in montes mittebantur ubi per diem latebant (hoc munus kryptia Graece dicebatur) atque unde nocte hilotas adoriebantur et occulte interficiebant. De qua cryptia plurima scripserunt auctores moderni, perpauca in fontibus antiquis invenienda sunt. Insuper pactis cum ceteris Graecis civitatibus - praesertim si quae in Foedus Peloponnesiacum inierant - stipulationem inserere solebant Spartani qua eorum socii auxilium adversus hilotas laturos pollicebantur. Thucydides auctor est postquam Athenienses Pylum oppidum in Messenia anno 425 a.C.n. munissent atque eo multi hilotae transfugissent Spartanos pavefactos per dolum duo milia hilotarum e robustissimis fortissimisque per fraudem et occulte de medio sustulisse et septingentos alios  Brasida duce hoplitas factos in Chalcidicam misisse quam longissime ut a Laconia abessent. Etenim ille rerum gestarum scriptor, princeps historicorum Graecorum, plurima Spartae ex timore hilotarum nata esse existimabat.
Yébleron
Yébleron est commune Francicum 1'375 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Hilotae
Primi hilotae veteres Laconiae incolae et ipsi Graeci fuisse a Doricis invasoribus subacti putantur. Eorum numerus multum crevit postquam Messenii ex longo bello octavo et septimo saeculo a.C.n. cum Lacedaemoniis gesto tandem victi evaserunt. Vera etymologia quamquam incerta est, duae origines antiquitus proponebantur ː sive ita dicti essent ab eadem radice quae agnoscitur in verbis ἑλεῖν et ἑάλων quia bello capti essent hilotae, sive quia primi hilotae incolae urbis maritimae Helus in Laconiae litore fuissent et eorum nomen postea omnes servos huius generis designasset. Post Leuctricam victoriam (371 a.C.n.) Epaminondas, fundamenta Spartanae potentiae ut subverteret, Messenios hilotas iugo liberavit atque novam civitatem circa urbem Messenen condidit. Nec Sparta umquam post illam cladem revaluit.
Attamen ob penuriam virorum iam bello Peloponnesiaco nonnullos hilotas armare cogebantur Lacedaemonii ː tum manumittebantur sive statim atque legebantur sive stipendiis effectis et in categoriam neodamodarum (νεοδαμώδης = neopopularis) transibant, qui quamvis liberi  plena civitate non fruebantur. In primis a secunda parte tertii saeculi Cleomenes III et Nabis manumissiones multiplicarunt spe potentiae militaris restituendae moti. Fieri potuit tamen ut ante magnam seditionem quinti saeculi a.C.n. condicio hilotarum melior fuerit ː secundum Herodotum ad Plataeensem pugnam Lacedaemonii quinque milia hoplitarum Spartanorum miserunt cum 35 000 hilotis leviter armatis hoc est unusquisque hoplites septem hilotas secum ut ministros ducebat. Quod aliquod fiduciae genus testatur.
In aliis civitatibus quoque servi hilotarum similiores fuerunt usque ad quartum saeculum a.C.n. ut Penestes in Thessalia, Gymnetes in Argolide, Clarotes in Creta, Mariandynii Heracleae Ponticae qui omnes verbo "Perioeci" (qui circum incolunt nec cives sunt) ab Aristotele designari solent.
6657 Otukyo
6657 , olim designationibus 1992 WY, 1978 TB1, 1985 VR1, et 1991 GW9 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Atsushi Sugie, astronomo apud Observatorium Dynic AstroPark versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6657 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Trebia (Umbria)
Trebia   vel Trebiae  (alia nomina: Treba, Trebae , Trevium , Trebi ) (Italiane: Trevi) est oppidum Italiae et municipium, circiter 8 450 incolarum, in Regione Umbria ac in Provincia Perusina situm. Incolae Trebiani (etiam: Trevenses, Trevienses , Trebenses , Trivenses ) appellantur.
A Moscua ad Galliculos
Fabula
Benedictus, Baccho nimium deditus, in procoeto publico sibi ignoto Moscuae post compotationem gravem expergefactus, Galliculos tramine vectorio ferriviali proficisci vult, ut puellam amatam ibi videat et loco alio Galliculis longinquiore etiam filio suo infanti dona det. Numquam se Cremlinum vidisse fatetur, sed quandocumque eum quaesivisset, semper stationem ferriviae principalem Curensem invenerit (de qua tramina ad Galliculos et Volodimiriam proficiscuntur). Multum vinum emit et in tramen ascendit; capitula poematis nominibus stationum ferriviarium a Moscua usque ad Galliculos sitarum nuncupantur. Benedictus bibit et de permultis materiebus secum et cum angelis et cum viatoribus aliis more Menippeano disserit. Itinere medio lector iam distinguere non potest, quae re vera gerantur, quae Benedictus ebrius somniet. Sine dubio in somnio Benedictus cum amicis res novas in districtu Galliculorum facit; post Sphingem videt, quae non aenigmata, sed problemata mathematica ludicra ei proponit; Benedicto ea solvere negante dixit ad Galliculos aditum ei prohibitum esse. In stationem principalem Curensem Benedictus revertitur et in urbem exit, diu credens se Galliculis esse, donec Cremlinum primum in vita sua videt; in procoeto publico ignoto interfectores incogniti quattuor Benedictum assequuntur et subulam magnam in guttur eius defigunt.
Trebia (Umbria)
Ecclesia Catholica Romana
Trebia fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Trebiana est. Urbs nunc in Archidioecese Spoletana-Nursina est.
A Moscua ad Galliculos
Potus perennis et critica politica
Omnes personae in carmine potatores esse videntur. Ita agunt, ut realismus sovieticus facilius feratur. Quae personae non nisi in monologis apparent: illusionibus alcoholice natis et adventu Galliculorum ad irritum ducto sic dictus paradisus communismi imaginetur. Saepe versus Bibliae citantur et alluditur ad locos litterarum Europaearum et ad artificia.
Trebia (Umbria)
Fractiones
Borgo, Bovara, Cannaiola, Coste, La Pigge, Manciano, Matigge, Parrano, Picciche, San Lorenzo, Santa Maria in Valle.
Dracula comes
Dracula comes, Anglice Count Dracula, est persona titularis Draculae, mythistoriae horroris gothici ab Abrahamo Stoker anno 1897 editae, qui persona vampirus et prototypicus et archetypicus in sequentibus fictionis operibus habetur. Etiam in mythistoria origo legendorum lycanthroporum depingitur. Nonnullae ex comitis propietatibus Vladislaum III imitari creduntur, Valachianum saeculi quindecimi principem, qui vivus Dracula appellabatur, atque personam ab Henrico Irving Equite actam, histrione cui Stoker adiutor privatus erat.
Una ex inusitatioribus Draculae copiis est facultas hominum in vampiros morsu commutandorum. Aliae proprietates in sequentibus fictionis popularis operibus novatae et additae sunt. Dracula ipse saepe in cultura populari apparuit, praecipue in pelliculis, mediis animatis, et adeo cerealibus ientaculi.
Sorbus aucuparia, arbor familiae Rosacearum, late habetur genus tutelae, sed effectus ignoti sunt. Lignum quidem Sorbi aucupariae tutela contra spiritus malos magasque aevo Victoriano credebatur.
Polyandria
Polyandria (Graece 'multitudo (virorum)' ab adiectivo  'populosus' deductum) est polygamiae forma, ubi femina apud binos pluresve viros consentientes nupta est. Plurimae civitates et religiones polyandriam prohibent, etiam eae religiones quae polygyniam patiuntur. In his rarissimis hominum nationibus quae hanc conubii formam permittunt, polyandria fraterna praevalere videtur, ubi mulier, cum viro nupsit, simul facta est uxor aliorum fratrum, etiam eorum qui nondum nati sunt. De polyandria secunda agitur, si fratres communi uxori matrimonio coniuncti etiam aliam sibi quisque uxorem duxerunt; uxor autem, si etiam alios suscipiat amores, adulterare censetur. Polyandria partiaria est, cum mulier, quae primum cum uno tantum viro se iunxit matrimonio, postea additicio nupsit viro. Polyandria praesertin in Tibeto aliisque regionibus propinquis invenitur, quamquam ibi quoque raro admodum.
De hominum polyandria
De frequentia et statu polyandriae apud populos orbis terrarum ineunte saeculo XI nondum satis investigatum est, quamquam veri simile est polyandriam magnopere deficere coepisse. Singula notitiarum frustula in historicis et anthropologicis descriptionibus inveniri possunt. Nonnumquam difficile est causas polyandriae videre aut ratione concludere, verum non est, quin causas, quaecumque sint, putemus aliquo modo ad vivendi condiciones utiles esse.
Documenta miscellanea
Veterrima quam novimus prohibitio polyandriae inducta est ab Uru-inimgina (2380-2360 a.C.n.), rege Lagash, civitatis Sumericae. Etiam Biblia Hebraica polyandriam prohibent. Itaque concludi potest polyandriam non defuisse his nationibus, nam quod non est, vix prohibitione dignum est. In Mahabhārato, illustrissimo Indorum antiquorum carmine epico, una tantum, sed eo clarior, mentio matrimonii polyandristici inveniri potest: Draupadia enim quinque fratres Panduidas (Pāṇḍavas) habebat maritos (qui quidem etiam alibi suam quisque habebant maritam), cum frater maximus natu alios procos sagittandi arte vicisset. Sed polyandria Draupadiae commentariorum scriptoribus et item hinduistis hodiernis fuit exceptio quaedam regulam confirmans. Sunt enim in India qui putent feminae, dum vivit, cum uno tantum viro se miscere licere; ideo viduarum res saepe difficili loco est. Sed ex contrario polyandria fraterna in nonnullis remotis partibus Indiae invenitur.
De polyandria Europaea, perpauca sunt memoriae tradita, Spartiatis exceptis. Constat hanc quaestionem omnino ad Lacedaemoniarum mulierum statum civilem pertinere, quem mulieres Athenienses aemulari nequibant. Polybius praesertim polyandriam fraternam tractat. De Romanis antiquis, utrum polyandriam tolerarent an non, paene nihil cognovimus. Documentum multis studiis celebre est epitaphium Alliae Potestatis Perusinae anno 1912 repertum, hexametris exaratum, in quo alter amator animi corporisque praestantiam mulieris amatae laudat. Polyandriam Alliae ita describit:
Polyandria fraterna etiam apud Britannos fuit. Narrat enim Caesar: "Uxores habent deni duodenique inter se communes et maxime fratres cum fratribus parentesque cum liberis. Sed si qui sunt ex iis nati, eorum habentur liberi, quo primum virgo quaeque deducta est." Eandem fere rem apud Pictos fuisse confirmat Nennius, rerum scriptor Valliensis.
Polyandria, quamquam toto fere orbe terrarum adest aut antea fuit, praesertim Tibetana animos anthropologorum occupavit. Tibetum polyandria antea floruit, sed postquam Sinae rerum Tibetanarum potitae sunt, lege prohibita est. Nihilo minus in remotis abditisque vicis etiam nunc exercetur apud monticolas ab agro aliisque rebus inopes. Quae cum ita sint, motrimonia non ex amore sed e possessionibus oriri solent. E fratribus unus, plerumque maximus natu, uxorem ducit, quam alii (qui tres quattuorve esse solent) accipiunt. A marita sententia non rogatur. Hoc modo familia suas conservat possessiones. In remotis regionibus Himalaiensibus polyandria passim invenitur, sicut in Butania, et in Nepalia septentrionali nec non in Casmiria. Ex borealibus Indiae regionibus numerentur
Ioannes Hieronymus Schroeter
Ioannes Hieronymus Schroeter (natus die 30 Augusti 1745 Erfordiae, mortuus ibidem die 29 Augusti 1816) Germanicus iuris consultus astronomusque fuit.
Vita
Gottingae iuribus studebat et in vico Liliarum Valle (theodisce: Lilienthal) (Principatus Electori Imperii Brunsvigo-Luneburgensis) laborare coepit. Ibique speculam astronomicam modernissimam exstrui iussit adiuvantibus dominis Bessel atque Harding. Observabatur de planetarum materia physica necnon de luna. Anno 1813 eum dimiserunt, concremaverunt speculam astronomicam Franci. Tum Erfordiam rursus petivit.
Polyandria
Documenta miscellanea
De polyandria Asiatica plurimum cognovimus, sed aliis quoque locis orbis terrarum est aut fuit, sicut
De causis polyandriae
Polyandria fraterna plerumque in nationibus patriarchicis invenitur, ubi viri tantum agros possident et hereditate adquirunt. Si necesse erit fundum inter duo aut plures fratres dividi, quorum omnes suam quisque uxorem suosque liberos habeant, nulla pars a toto disterminata poterit tantam hominum multitudinem alere. Sin autem bona a mortuo relicta integra remanebunt, fundus capacior erit, qui unam communem uxorem liberosque communes ex ea natos sustineat. Itaque polyandria idem efficere videtur ac primogenitura, ubi totus fundus fratri maximo natu obvenit, et alii fratres abire debent suam quisque fortunam quaesturi. In matrilineali autem systemate mariti in domum uxoris recipiuntur, et hereditatem non suis sed sororis liberis tradere debent.
Constat paucitatem mulierum apud nonnullos populos occisionibus infantularum effectam esse. Itaque multi coniecerunt anthropologi, polyandriam esse eventum involuntarium huiusce modi inaequalis sexuum proportionis. Haec opinio, quamquam verissime rationi consentanea est, circumscribi debet. Etsi enim ex occisionibus infantularum virorum abundantia exsistit, non omnes apud quos infanticidia fiunt populi polyandriam exercent. Ita se res habere videtur: constat paucitatem mercis valorem augere; eodem modo paucitate mulierum fieri potest, ut polygynia maiorem apud nobiles auctoritatem conferre videatur; ex quo fit, ut humiles natu, si umquam uxorem et liberos sibi velint, in matrimonium partiarium eant. Itaque polyandria infanticidiis sustineri, quamquam non prorsus effici, videtur.
Gastronomia Brabantina
Gastronomia Brabantina est ars coquinaria regionis Brabantiae, olim ducibus Burgundiensibus subiectae, recentius maiore parte in Belgica, minori parte in Nederlandia iacentis.
Haverskerque
Haverskerque (Nederlandice  Haveskerke) est commune 1485 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Iacobus Henricus Bernardinus de Saint-Pierre
Iacobus Henricus Bernardinus de Saint-Pierre (natus die 19 Ianuarii 1737 Franciscopoli, mortuus die 21 Ianuarii 1814 Heriniaci) scriptor, ingeniarius et botanista Francogallus egregius fuit.
Vita
Libere educatus mox itinera longa fecit ad rem publicam sibi perfectam inveniendam. De hac in opere »Arcadie« (Andecavi 1781) nugatus est. In servitiis Francogallicis et Russicis in Polonia, Borussia et in Insula Franciae operam dabat. Nusquam autem iste homo intranquillus diutius manere potuit. Denique anno 1771 auxilio egens Lutetiae habitabat.
Opus eius primum »Voyage à l'Isle-de-France« (1773) minoris aestimatum est, quo magis plausum est operi »Etudes de la nature« (Lutetiae 1784), ubi naturae dilectio et abusus publici odium feliciter coadunabantur. Maximi momenti fuit conversatio cum Russavio, quam usque ad mortem colebat. Istorum studiorum tomus quartus anni 1787 episodum amoenam idyllicamque habet cui titulus »Paul et Virginie«: ea historiuncula contextu absoluta pluries edita et multos in sermones conversa est. Quo gloria ita aucta est, ut Saint-Pierre magister delphini Francici institueretur. Georgio de Buffon quoque successit in Horto Plantarum moderando et professor moralitatis in nova Schola normali creatus est. Officiis illis magnis ineptus fuisse videtur, quae omnia mox deposuit.
Arbourse
Arbourse est commune Francicum 113 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Iacobus Henricus Bernardinus de Saint-Pierre
Vita
Anno 1795 in Institutum cooptatus est et ex anno 1798 emeritorio frui potuit.
Vladimirus Antonov-Ovseenko
Vladimirus Alexandri filius Antonov-Ovseenko (Russice Владимир Александрович Антонов-Овсеенко, tr. Vladimir Aleksandrovič Antonov-Ovseenko, Ucrainice Володимир Олександрович Антонов-Овсієнко, tr. Volodymyr Oleksandrovyč Antonov-Ovsijenko, vero nomine Russice Овсеенко, tr. Ovseenko, Ucrainice Овсієнко, tr. Ovsijenko; natus 21 Martii 1883 Czernihoviae, supplicio affectus 10 Februarii 1938 Moscuae) erat revolutionarius Ucrainicus Russicus, socius factionis bolsevicorum ab anno 1917, particeps Revolutionis Octobris (qui sociis gubernationis temporalis Rei Publicae Russicae de depositione illorum declaravit) atque Belli Civilis Russicae (inter alia, ductor Exercitus Ucrainici Sovietici), rerum politicarum et militarium peritus Sovieticus: legatus (ab anno 1924 in Bohemoslovacia, ab anno 1928 in Lituania, ab anno 1930 in Polonia, annis 1936–1937 consul generalis Unionis Sovieticae in Barcinone), procurator RSFSR (ab anno 1934), comissarius popularis iustitiae (ab anno 1937).
Iacobus Henricus Bernardinus de Saint-Pierre
Gravitas
Hodie nobis neque nimia sensuum ubertas neque tumor sermonalis placent, cum Russavii argumenta reapse optime transportentur. Iucundae atque vividae autem esse dicuntur fabellae »La chaumière indienne« (1790) et »Le café de Surate«. Sic dicta studia anno 1796 tribus in tomis continuata sub titulo »Harmonies de la nature« proh dolor iterum nimis linguosa sunt.
Cum uxore prima habuit infantes duos, Paulum et Virginiam; altera uxor Bernardino mortuo nupsit Amato Martin, qui mariti defuncti opera curavit. Namque edenda curavit opera haec: »Oeuvres complètes« (Lutetiae 1818–20), »Correspondance« (1826), »Œuvres posthumes« (1833–36) et »Romans, contes, opuscules« (1834). In biographia autem anni 1826 pacta Martin imaginem nimis positivam tradidit.
Eyjafjallajökull
Eyjafjallajökull (id est moles glacialis montis insularis) est vulcanus in meridie Islandiae cuius cacumen 1 651 metrorum supra maris aequor attingit et glacie tectum est.
Eruptiones frequentes sunt. Mensibus Martii Aprilisque 2010 eruptio vehemens commeatum aërium in multis civitatibus Europae interrupit.
De laudibus Helenae
De laudibus Helenae vel Helenae laudatio, nonnumquam etiam Helena (Graece Ἑλένης ἐγκώμιον) est oratio demonstrativa (ἐπιδεικτικός) a rhetore Isocrate inter 390 et 380 a.C.n. scripta in qua Helenam, Menelai uxorem, laudandam susceperat. Hoc argumenti genus tum sophistae ob difficultatem adfectabantː nam Helena multorum malorum mortalibus causa fuisse narrabatur et femina levis et infida habebatur. Nihilominus alia laus Helenae sub Gorgiae nomine nobis tradita est cui fortasse alludit Isocrates cum orationem sic inscriptam in praefatione laudat quidem sed apologiam, non laudem fuisse contendit. Qua de causa veram laudem exempli gratia componere voluit.
Argumentum
Calamitatibus et humanis doloribus e bello nascentibus omnino omissis Isocrates Helenam ob admiratorum praestantiam et patris Iovis iudicium qui eam caelesti sede dignatus est laudat. In longo de Theseo excursu moratur qui eam admodum puellulam venustate captus rapuitː Atheniensium regi democraticum animum tribuit ac velut Periclis praenuntium eum extollit. Tali homini si placere potuit nonne egregia femina fuit Helena (argumentum ex auctoritate)? Simili modo Paridis iudicium defendere conatur. Haec oratio pro hymno ad pulchritudinem stare potest cuius vis deis quoque indomabilis videtur. In ultima parte orator Helenae etiam gratias agit quod totam Graeciam velut in unam civitatem contra barbaros congregarit. Quod idem per totam vitam orationibus et litteris efficere voluit Isocrates.
Yerville
Yerville est commune Francicum 2'414 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Chadidia Chowailidi filia
Chadidia Chowailidi filia (vulgo Khadījah ibnat Khuwaylid, litteris Arabicis خَدِيجَة ٱبْنَت خُوَيْلِد) vel breviter Chadidia, nata anno 555 et mortua die 22 Novembris 619, erat uxor prima Mahometi et filia Chowailidi Asadi filii, unius e ducum tribus Coraisitarum.
Haveluy
Haveluy est commune 3178 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Iustus Christianus Loder
Iustus Christianus vulgo Justus Christian Loder (natus die 12 Martii 1753 Rigae mortuus die 16 Aprilis 1832 Moscuae) medicus Lettonicus-Germanicus fuit.
Vita
Loder anno 1778 professor morbis medendis Ienae creatus est ubi in multis utilibus instituendis operam dabat: sub eius aegide novum theatrum anatomicum, domus partuum et collectio historiae naturalis constituta sunt. Cum insuper nosocomium chirurgicum Christophoro Gulielmo Hufeland iuvante conditum esset eius rector nominatus est. Anno 1799 archiatrus ducalis factus est. Anno 1803 autem Salinas Saxonicas iit ad valetudinarium chirurgicum erigendum. Loder, postquam Alma Mater Halensis clausa est, in patriam reversus privatim homines curabat. Petropoli usque annum 1810 mansit ubi consiliarius publicus Russicus atque denuo archiatrus fuit. Tamen, cum dimissionem accepisset, a rege Borussico nobilitate laureatus est. Moscuam petivit ubi anno 1812 saniaria construenda iussit. Anno 1814 director supremus saniarii magni, quod dicitur, nominatus est quo munere usque annum 1818 functus est.
Denique Alexander I (imperator Russiae) collectiones eius omnes emit et Universitati Moscoviensi magnanimiter tradidit. Anno 1819 secundum ichnographias domini Loder Moscuae theatrum anatomicum modernissimum creari potuit, ubi Loder ipse praelectiones habuit.
4546 Franck
4546 , olim designationibus 1990 EW2, 1972 GE1, 1977 RS2, 1981 RH1, 1981 WM6, et 1988 RR8 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium La Silla versato, repertus est. Origo nominis est apud honorem Caesari Franck.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4546 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Astrobiologia
Astrobiologia, olim exobiologia appellata, est campus scientificus interdisciplinarius qui origines, evolutionem primam, distributionem, futurumque vitae in universo tractat. Astrobiologia utrum vita extraterrestris exsistat an non rogat, et si exsistit, quomodo homines eam detegere possint.
Astrobiologia disciplinis biologia moleculari, biophysica, biochemia, chemia, astronomia, cosmologia physica, exoplanetologia, geologiaque utitur ad vitam futuram in aliis mundis investigandam et biosphaeria quae a vita terrestri differre possunt agnoscenda. Origo et prima vitae evolutio sunt inseparabilis disciplinae astrobiologiae pars. Astrobiologia data scientifica exstantia interpretatur, et, quamquam eruditi coniecturas contextuales faciant, plerumque hypotheses quae theoriis scientificis omnino aptas tractat.
Historia et etymologia
Vocabulum astrobiologia primum Russice a Gabriele Tikhov, astronomo Russico, anno 1953 propositum est. Quod nomen a Graecis ἄστρον 'stella, constellatio' + βίος 'vita' + logia 'studium' derivatur.
Aliud nomen olim in usu inter astronomos est xenobiologia ('biologia peregrinorum'), vocabulum anno 1954 a Roberto Heinlein, scriptore fictionis scientificae in mythistoria The Star Beast ('bestia stellarum') adhibitum.
Aequatio Drakiana
Aestimatio numeri planetarum quibus est vita extraterrestris communicativa ex aequatione Drakiana colligi potest, aequatione quae probabilitatem vitae intellegentis ut exitus factorum sicut pars planetarum quae habitari possunt et pars planetarum ubi vita oriri potest. ubi
6658 Akiraabe
6658 , olim designationibus 1992 WT2, 1977 KO, 1980 DH5, et 1994 EO3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Kim Endate et Kazuro Watanabe, astronomis apud Observatorium Kitami versatis, repertus est.
Tabasco (liquamen)
Tabasco est liquamen e capsicis ab Edmundo McIlhenny apud Avery Island Ludovicianae inventum. Quod liquamen ibidem a societate McIlhenny usque hodie conficitur et per mundum fere omnem venditatur.
Lainsecq
Lainsecq est commune Francicum 376 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Gastronomia Flandrensis
Gastronomia Flandrensis est ars coquinaria et convivalis regionis Flandriae, olim ducibus Burgundiensibus subiectae, recentius maiore parte in Belgica, minori parte in Francia iacentis.
Brugis in Flandria annis 1374 et 1375 Philippus Audax bonitatem vinorum comitatus et ducatus Burgundiae regibus Francorum Carolo VI et Anglorum Eduardo III magnifice demonstravit:
Tricholoma matsutake
Tricholoma matsutake est species fungorum in Asia orientali, Europa septentrionali, America Septentrionali sponte gignens, saepe ad radices Pinorum crescens, praecipue in Iaponia et Corea propter gustum deliciosum pabulata.
De ordine palatii
Hoc opere Hincmarus translaticium modum palatii regnique habendi resuscitavisse conatus esse aestimatur in pristinum statum dominatus Ludovici Pii.
Museum pumili hortici
Museum de pumilo hortico (Theodisce: Gartenzwergmuseum) invenitur Gräfenroda in oppido Circuli Ilm in Thuringia, in via Ohrdrufer Straße nr 1. Illo in situ habes et museum et officinam.