cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ioannes Iacobus Audubon
Hereditas
Carolus Darwin, qui acroasim Audubonianam in Britannia audivit, Audubon ter in On the Origin of Species, identidem in operibus subsequentibus commemoravit. The Birds of America unum ex maximis artis bibliothecariae exemplis iam putatur. Audubon viginti quinque species novas et duodecim subspecies novas invenit.
Arminius (nomen)
Arminius est praenomen virile Germanicum, vulgo Armin aut Hermann, quod probabiliter "universalem" significat. Hoc nomen habebat rex Cheruscorum qui Romanos in pugnam Teutoburgiensem superavit. Sunt qui ad praenomen Theodiscum Hermann aequant.
Mollis radiationis gamma iteratrum
Mollis radiationis gamma iteratrum (Anglice soft gamma repeater) est corpus caeleste quod enormes et immanes radiationis gamma et roentgenianae deflagrationes emittit. Talia iteratra secundum communem interpretationem sunt magnetaria aut stellae neutronicae discis fossilibus cinctae.
Historia
Die 5 mensis Martii anno 1979 enormis gamma radiorum eruptio notata est. Cum plura receptra in diversis locis systematis solaris dissimilibus temporibus eam viderent, directio eius determinari potuit, et eam oriri ex supernovae reliquiis in indicatum est.
Deinde haud ordinariam gamma radiorum deflagrationem hanc fuisse patuit. Photones in ambitu radiationis gamma mollis et Roentgenianae durae minus energetici erant, et variae eruptiones ex eadem regione caeli exoriebantur.
Astronoma Chryssa Kouveliotou, in centro operam dans apud NASA, decrevit theoriam explorandam esse secundum quam in iteratris mollis gamma radiationis latebant magnetaria. Secundum talem doctrinam rotatio corporis caelestis retardatura erat, eruptionum causa. Anno 1998, accuratas comparationes periodorum iteratri SGR 1806-20 fecit. Periodus creverat octo millisecundis ab anno 1993. Quam mulier perita computavit quodam magnetaris campo magnetico 8×1010 tesla explicandam fore. Hoc satis fuit ad communitatem astronomicam inter gentes persuadendam iteratra mollis radiationis gamma enim magnetaria esse.
Museum Transsilvanicum
Historia
Annis 1950 ineuntibus Hannelora Connerth-Seraphin patriota res privatas Transilvaniam spectantes Monaci congerendas iussit. Decrepita hospitium Gundelsheim petitura thesauros suos societati quaedam nomen Honteri habenti (Hilfsverein Johann Honterus) tradidit. Cuius famuli in castris expositiones parvas incohabant quasi rerum hodiernarum maiorum cunas. Anno 1968 in situ museum duplex portas patefecit i.e. de historia regionali (Heimatmuseum der Stadt Gundelsheim) et de Transilvanicis (Heimatmuseum der Siebenbürger Sachsen). Anno 1991 omnia promota sunt in statum musei cuius momentum terrae foederalis ipsa curatura esset. Annis 1996 et 1997 dissona ita relocata sunt ut ordo thematum strictior servaretur.
Die 12 Maii 2007 autem in tabulato superiore, ubi olim silicernia vitam degebant, diaetae novae museo additae sunt auxiatoribus officialibus privatisque.
Instituta finitima
Universitas Transsilvanica in castello sarta atque tecta servatur, quam domus senibus destinata, institutum scienticum cum bibliotheca et centrum culturale complent. Organizatio ista res varias tegens nuncupatur Siebenbürgisches Museum Gundelsheim e. V.; sodalitas fautorum annis 1979 et iterum 2002 labori frugifero sese aggregavit. Anno 2006 status iuris novus definitus est.
Polyommatinae
Polyommatinae (Anglice blues) sunt subfamilia papilionum familiae Lycaenidarum.
Genera incertae sedis
Haec genera sunt incertae sedis:
Polyommatinae dubiae
Genera hic perscripta Polyommatinae a nonnullis auctoritibus putantur.
Dioecesis Novensis in Dalmatia
Dioecesis Novensis in Dalmatia fuit dioecesis cuius sedes Novi in Dalmatia (Castrum Novum Catharense) erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.
Episcopus titularis
Anno 2016 dioecesis a Episcopo titulare S.E. Paulo Fitzpatrick Russell regitur.
Ecclesia cathedralis
Ecclesia cathedralis deleta est.
Arcinges
Arcinges est commune Francicum 200 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Guelphi et Ghibellini
Guelphi et Ghibellini fuerunt factiones, quarum contentio in historia Italiae saeculorum XIII et XIV tumultus multos confecit. Guelphi, de Guelphorum domo nominati, ecclesiam Catholicam et pontificem Romanum sustinebant, Ghibellini autem imperatorem Sacri Romani Imperii, cui imperio tunc familia Staufica imperabat.
Gualterius Godofredus Seidner
Vita
Filius lignarii theologiae studebat Claudiopoli et Cibinii. Primus locus actionum fuit anno 1962 ad Sângeorzu Nou, postea ad Rusciori in annos XIV. Inde ab anno 1982 usque ad annum 2008, quo rude donatus est, operam dabat ad Slimnic.
In eius patria Romania humanismus eius valde notus est, qui in historiunculis lepidis hilaribusque philosophia haud carentibus excellit. Neque taceantur eius opera theatralia quae exaraverat haud raro in dialecto indigena Saxonum Transsilvanicorum.
Nexus externi
🇬🇷
Ettelinga
Ettelinga (Theodisce Ettlingen) est urbs Germaniae fere 39 milium incolarum in civitate Badenia-Virtembergia, ad meridiem Carolsruhae sita. Secunda a maxima urbs (post Bruchsaliam) circuli Carolsruhensis est.
Geographia
Ettelinga, pars vallis Albis, inter Campum Rheni et Silvam Nigram situm est. Praeterea et vici Bruchhausen, Ettlingenweier, Oberweier et Spessart, Schoellbronn et Schluttenbach ad civitatem pertinent.
Historia
Romanis partem meridianam Germaniae imperantibus, Ettelinga quadrivium non mediocre erat. Anno 788 post Christum natum primum in documento monasterii Weißenburgis per litteras commemoratum est.
Oppidum militibus Franciae anno 1689 post Christum natum incendio deletum reparari negotio magno debuit.
Iuscellum astacorum
Iuscellum astacorum, Theodisce Hummersuppe, scilicet "sorbitio de Homaro gammaro", est ferculum typicum regionum littoralium Germaniae septentrionalis. Sub eodem nomen saepe in Dania et Norvegia infertur. In arte coquinaria Francica sorbitiones haud dissimiles de cibo marino factae Bisque appellantur.
Foreign Correspondent (pellicula 1940)
Foreign Correspondent (fere 'Relator externarum rerum') est pellicula actuosa atque oblectatoria, cui Alfredus Hitchcock anno 1940 faciendae moderatus est — pellicula eiusdem generis, cuius exempla sunt The 39 Steps (1935) et North by Northwest (1959), Torn Curtain (1966). In hac fabula cinematographica relator Americanus, vir liber curis cupiditatibusque politicis, in Europam mittitur, qui minas belli scrutetur. Qua fabula speculatoria Hitchcock Civitates Foederatas Americae, ut bello exardescenti interveniret, sollerter hortari conatur.
Argumentum
Fabula posita est in anno 1939 ante initium secundi belli mundani. Nam medio mense Augusto dominus Powers, editor New York Morning Globe ephemeridis, pertaesus nuntiorum ex Europa venientium, in Europam fervescentem mittit criminum relatorem Johannem Jones sub nomine falso Huntley Haverstock, qui ibi de rebus Europaeis referat. Primus labor eius est interesse prandio a Stephano Fisher, duce Factionis pacis universalis, in honorem legati Batavici Van Meer dato, in quo sperat se legatum percontari posse. (Sed Fisher, insciis Jones et Van Meer, re vera speculator et activista Germanicus est.)
Jones et Van Meer eadem taxiraeda ad prandium vehuntur, sed hic potius de pulchritudine naturae quam de imminenti bello loquitur. In prandio autem Van Meer necopinato e conspectu abscedit, sed eius repertinam absentiam parum animadvertit Jones, quippe qui a Carola filia Stephani Fisher oculos avertere nequeat.
Mox autem Jones Amstelodamum proficiscitur denuo visurus Van Meer acroasim habentem in colloquio Factionis pacis. Sed Van Meer, quem Jones extra aulam aedificii salutat, eum adgnoscere non videtur. Subito quidam photographus studiosus legato Van Meer adpropinquat eumque occidit pistolio sub camera bene occulto. Protinus exinde Jones, Carola et Scott ffolliott relator amicus autocinetum sicarii fugientis persequuntur, sed ruri percussorem paene amittunt, donec Jones eum cum sociis in ventimola se abdere animadvertit.
Carola et ffolliott auxilium petitum eunt. Jones autem in ventimolam inrepit. Locos clam scrutatus Van Meer vivum in parvo conclavi invenit, unde intellexit virum coram testibus occisum fuisse impostorem. Jones senem medicamento stupefactum relinquere cogitur et ipse aegre effugit. Cum Carola et ffolliott cum biocolytis redeunt, iam discesserat grex scelestorum abducto Van Meer.
Paulo post Jones, postquam in deversorium reversus est, a duobus speculatoribus biocolyti speciem gerentibus visitatur, qui eum abducere cogitant. Sed Carola adiuvante effugit.
Deinde Jones et Carola nave in Angliam vehuntur, et in turbida tempestate navigant. Jones nuptias Carolae proponit, et Carola propositum accipit. Ubi perventum, domum petunt Carolae patris. Intus autem Jones virum adgnoscit, Krug nomine, quem in ventimola malefactis operam dare viderat. Fisher, de hac re ab Jones certior factus, stipatorem Rowley dat, qui eum tueatur, sed re vera Rowley, unus ex speculatoribus, occidendi occasionem quaerit. Postremo quidem ipse de turri Vestmonasteriensi forte decidit.
Qua re adducti Jones et ffolliott persuasum habent Stephanum Fisher proditioni parandae operam dare. Itaque hoc ineunt consilium: Jones Cantabrigiam deferat Carolam; ffolliott abductionem Carolae mentiatur, ut Fisher ubi Van Meer detineatur detegat. Sed parum processerunt, nam cum Carola praeter exspectationem Cantabrigia domum ad patrem revertitur, abductionem factam non esse patefit. Qua de causa ffolliott festinanter excedit. Tandem ffolliott, ubi Van Meer captivus detineatur, cognoscit: nam in deversorio clauso habetur eo consilio, ut fortasse excruciatus clandestinam patefaciat tesseram, qua Germani, si bellum exardescat, suo commodo uti possint. Sed Van Meer ne stupefacus quidem pharmaco tesseram arcanam patefacere voluit. Cum quidem in eo est, ut excruciatus tesseram dicat, ffolliott pistolio detentus per fenestram fugit. Cum biocolytis iterum revertitur, sed speculatores iam effugerunt.
Britannia et Francia bellum indicunt Germaniae. Fisher cum Carola in Civitates Foederatas fugiunt scapha aligera, sed Jones et ffolliott eadem navicula aerea eos sequuntur. Fisher, cum intercepto telegrammate ad ffolliott misso certior fit Van Meer se recepisse nuntiasseque se a Stephano Fisher abductum esse, intellexit se mox captum iri. Itaque Carolae filiae suae causas perfidiosi facinoris sui confitetur. In hoc discrimine rerum Jones suum amorem Carolae confirmat. Tum recenti re navis deletrix Germanorum bombis emissis aeronavem ferit, quo facto in mare praecipitatur. In hac immortali et celebri scaena periculi maritimi vectores prout possunt in alam aeronavis recipere se conantur. Fisher animadvertens alam non omnes sustinere posse se immolare statuit et consilio in mare lapsus in undas mergitur.
Navis Americana superstites servat. Nauarchus, ad impartialitatem Americanorum provocans, relatoribus interdicit usum instrumenti communicatorii, quo Jones relationem suam reservare possit. Attamen Jones, adiuvantibus ffolliott et Carola, res in Europa gestas per telephonum celatum cum domino Powers communicant. Deinde Jones in Angliam reversus relator belli factus cum Carola in directa transmissione radiophonica Civitates Foederatas Americae hortatur, ut interventione facta, ne Londinium ab hoste pilis incendiariis bombardetur, impediant. Dum loquitur, exstinguuntur lumina officinae rdiophonicae, nec non vox relatoris ... solum crepitus bombarum undique sonat. (Et post unam septimanam re vera Londinium bombis pluere coepit.)
Apinac
Apinac est commune Francicum 418 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Academia Scientiarum et Artium Europaea
Academia Scientiarum et Artium Europaea est liberum eruditorum et litterarum peritorum collegium Salisburgi anno 1990 statuta. Quae academia a Felice Unger chirurgo, Francisco König, et Nicolao Lobkowicz publico scientifico et philosopho condita est.
Circa 1500 sodalium habet, inter quos viginti novem Praemia Nobeliana abstulerunt. Accedunt quaestiones respiciebat Europa et globus in variis colloquiis et publicationibus.
Genera
Sodales academiae in septem genera digeruntur quibus nomina sunt:
Aveizieux
Aveizieux est commune Francicum 1'513 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Amions
Amions est commune Francicum 290 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Tanz der Vampire
Tanz der Vampire est spectaculum musicum de vampyro narrans, in pellicula The Fearless Vampire Killers a Romano Polański anno 1967 facta positum. Quod "musicale" a Jim Steinman compositum et a Michaele Kunze verbis vestitum Vindobonae anno 1997 primum actum est.
Argumentum
Professor Abronsius egregius cum administro Alfredo studioso Transsilvaniam petit, ubi vampyros esse suspicantur. Ambo ad tabernam eunt, ubi Alfredus amore afficitur Sarae, filiae cauponis Chagali. Qui metuens, ne filia amata etiam amore professoris inflammetur, Saram perdere nolit. Incolae eius vici, ubi taberna sita est, vampyros timent, et quidem imprimis comitem von Krolock vampyrum. Von Krolock Saram ad saltationem mediae noctis invitat. Quare Sara e manibus patris effugit et ad comitis castellum currit. Quos Abronsius et Alfredus sequuntur. Ambo amatricem Alfredi servare volunt, ne in vampyrum mutetur. Sed saltans a comite mordetur. Attamen professor et Alfredus cum Sara fugiunt. Abronsius quidem Saram paulatim in vampyrum mutari animadvertit. Deinde amatrix mutata etiam Alfredum mordet. Ita a professore demonstratum est, vampyros re vera vivere.
In quo spectaculo musico carmen celeberrimum Carpe diem canitur.
Betulaceae
Betulaceae (nomen botanicum ab Ioanne Eduardo Gray statutum) est familia arborum fruticumque monoecorum anemophilorum nuciferorum ordinis Fagalium quae sex genera et fere 234 species comprehendit, inter quas sunt alni, betulae, carpini, coryli, ostryae ac ostryopses.
Systematica
Hodierna phylogenetica molecularis coniunctiones sequentis indicat.
Ludovicus IV (rex Francorum orientalium)
Ludovicus IV, cognomento Infans (natus Vetero-Oettingae anno 893; mortuus Francofurti die 20 vel 24 Septembris 911) fuit rex Francorum orientalium.
Arnulphi imperatoris filius, anno 900 sex annos natus rex electus est. Anno 911 morbo mortuus est, Carolingorum Germaniae ultimus.
Polyommatini
Polyommatini sunt tribus papilionum subfamiliae Polyommatinarum familiae Lycaenidarum. Ei penitus cogniti sunt a Vladimiro Nabokov, lepidopterista et scriptore.
Polyommatini dubii
Nonnulla Polyommatinarum genere ad Polyommatinos, praecipue Polyommatum, adscripta sunt; eget autem locus in tribu praesenti confirmationem:
Alii Polyommatini dubii fortasse sunt remotiores. Lepidochrysops, Paralycaeides, et Prosotas aliquando hic conlocantur, sed fortasse alibi ad Polyommatinas, ven etiam ad Lycaeninas pertinent.
Ericus I Sanguinea Securis
Ericus I Sanguinea Securis (Nordice antique Eirik Blodøks ), anno 885 natus et anno 954 mortuus, fuit rex Norvegiae annis a 930 ad 935 et rex Northanhymbrorum annis a 947 ad 948 et a 952 ad 954.
E domo Harfagerorum, Haraldi Pulchricomi filius, cognomen fratribus occisis, cum quibus regnum dividere nollet, accepit. A Hacone Bono fratre pulsus est et in Orcades insulas migravit; postea ab Athelstano Northanhymbrorum regnum accepit.
Pons Bellovicinus (discretiva)
Pons Bellovicinus seu Pons de Bellovicino potest esse:
6590 Barolo
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6590 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Isabella (Orlando furioso)
Isabella est persona in carmine epico Orlando furioso a scriptore italico Ludovico Ariosto scripto.
Biographia
Isabella principissa Gallaeciae et sponsa principis Scotiae Zerbini est. In Orlando furioso Isabella a latronibus comprehenditur sed comes palatinus Rolandus eam servat. Deinde Isabella Rolandusque apud locum ubi Zerbinus est perveniunt et comes palatinus ex morte eum servat. Igitur Isabella iterum coniungit cum Zerbino. Postea, insaniato Rolando, Isabella atque Zerbinus eum quaerunt et arma sua inveniunt sed duo amantes Mandricardo regi Tartariae occurrunt. Zerbinus et Mandricardus certamen singulare inter eos habeunt sed Zerbinus vulneratur a rege Mongoliae et moritur inter brachia sponsae suae. Isabella, luctum et dolorem hausta, apud monasterium in Provincia pervenit, quia vult se sacrare divino cultui, sed regi Saraceno Rhodomonti occurrit. Rhodomontes, rex Algeriae, animus ad Isabellam volget quia ille relinctus erat a sponsa sua Doralice. Isabella casta est et Rhodomontem non amat sed, stuprum ab illo timens, consilium excogitat: Isabella Rhodomonti dicit quae illa potionem magicam, quae potorem invulnerabilem facit, biberat et illum vulnerare eam iubet. Rhodomontes sic vulnerat mulierem et Isabella moritur: rex Saracenus, amore mulieri deperens, sepulcrum illae construet prope flumen Rhodanum et ibi ipse vigilias aget.
Praeiudicium
Praeiudicium est cogitatio vel notio humana quae homines vel rem sine ratione iudicat. Praeiudicium causa odii, discriminationis et saepe superstitionem connectur.
Internationalis iurum humanorum lex, sicut Pactio de iuribus hominum invalidorum conscientiam conra praeiudicium postulat.
Hacon I Bonus
Hacon I Bonus (Nordice antique Hákon góði), etiam Adalsteinsfostre (Latine Athelstani alumnus) dictus, anno 920 natus et anno 961 mortuus, fuit rex Norvegiae ab anno 935 usque ad mortem.
E domo Harfagerorum, Haraldi Pulchricomi filius, ab Athelstano rege Anglorum ut Christianus educatus est; Erico I fratre suo crudeli pulso rex factus est. Ecclesias aedificare temptaverat, sed nobilibus Norvegiae hoc minime placuit. Diu regnaverat et a filiis Erici occisus est.
Potosium
Potosium seu vulgo Potosí est urbs Boliviae ubi olim divitissimae fodinae argenteae regum Hispanicorum gerebantur. Ibi anno 2012 homines 240 966 habitabant. Metris 4 090 super maris aequor sub monte Potosio iacet. Urbs vetus inter locos hereditatis mundialis numeratur.
6591 Sabinin
6591 , olim designationibus 1986 RT5 et 1988 CK2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Lyudmila Ivanovna Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6591 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Acmaeodera ornatoides
Acmaeodera ornatoides est species coleopterorum subfamiliae metallicae Polycestinarum familiae Buprestidarum. Binomen a Gulielmo F. Barr anno 1972 constitutum est. Invenitur in America Septentrionali.
Confessio Augustana
Confessio Augustana (C.A.; Theodisce: Augsburger Konfession) est documentum fundamentale ecclesiae Lutheranae. Confessio proposita est Augustae Vindelicorum die 25 Iunii 1530 in dieta imperiali sive in comitiis imperialibus Augustanis.
Historia
Confessio Augustana nobilissimus liber symbolicus Lutheranus esse dicitur. Qui Augustae Vindelicum anno 1530 imperatori Carolo V traditus est. Die 14 Martii 1530, vocatione imperiali ad diaetam accepto ad pacem religiosam generatim et ambabus factionibus dignam conciliandam princeps elector Saxonicus Ioannes Constans theologis Wittenbergensibus Luthero, Philippo Melanchthon, Iusto Ionae et Ioanni Bugenhagen mandavit elaborationem scientificam de articulis ancipitibus "secundum fidem et caeremoniarum praecepta". Itaque theologi citati paulo post lucubrationem suam in 10 paragraphis collectam principi commendare potuerunt: Articulos Torgavienses, qui dicebantur. Labore approbato Melanchthon hinc amplam Apologiam elaboravit. Cum autem ventum est Augustae Vindelicum omnibus patuit insufficientia apologica articulis fidei neglectis. Inde Melanchthon diebus inter 4 et 11 Maii totam Confessionem effecit paragraphis XVII constitutam, cui fundamento erant sic dicti Articuli Marburgenses a Luthero mense Octobri 1529 ad (in Provincia Franconia Media) dati. Lutherus ipse, qui Coburgi sartus et tectus remanere maluerat, rebus toto corde annuebat. Articulos quattuor (18-21) Melanchthon postea addidit, qui identidem rem poliebat et argumenta mitigabat ne Sancta Sedes offenderetur. In parte altera (22-28) accusatio abusuum ecclesiasticorum sistendorum olim in Articulis Torgaviensibus stipulata accessit. Praefationem et postscriptum cancellarius Saxonicus Brück pepigit.
Descriptio
Itaque versio Confessionis ultima est divisa in partes duas. Articulis 1-21 doctrina evangelica sic praesentatur, ut similitudines cum Ecclesia Romana bene intelligerentur (e.g. quoad doctrinam Patrum Ecclesiae). Sat placabilis quoque pars altera articulorum 22-28 fuisse videtur ubi agebatur de sacramentis, de presbyterum connubio, de missa, de confessione, de votis religiosis, de episcoporum potestate. Ceterum, articuli 26 et 28 in Torgaviensibus adhuc non inerant.
Propositum Saxonicum (sächsischer Ratschlag) etiam alii ordines protestantici fovebant, cum vehementer de omnibus novis circumstantiis disputatum esset. Rem subsignaverunt praeter margravionem Georgium de Ansbach etiam dux Ernestus Brunsvici-Luneburgensis, lantgravius Philippus Hassiae, princeps Volfgangus Anhaltiensis et urbes Norimberga et Reutlinga. Post Diaetam Weissenburgensem unionem confirmaverunt oppida Hailprunna, Cambodunum et Vintshaemum.
Econtra Argentoratum, Constantia, et Lindavia se retinuerunt propter doctrinam Lutheri liberalem quod ad communionem attinet. Theologi Martinus Bucerus et Wolfgangus Capito iussi sunt ut Confessionem Tetrapolitanam modum in acriorem exararent. Horis pomeridianis diei 25 Iunii 1530 in conclavibus Aulae episcopalis textus Theodiscus imperatori Carolo praelectus est a cancellario Saxonico Beier, antequam exemplaria Theodiscum Latinumque sollemniter in manus imperiales traderentur. Versio Latina tunc Bruxellas et in Hispaniam venit, ubi evanescabant; versio autem Theodisca Moguntiacum venit ubi ab archivariis perditum est. Versio polemica Tetrapolitana autem solummodo in principum catholicorum commissione lecta est.
Ordinibus catholicis prementibus imperator Habsburgensis interim theologos suos petivit, ut Confessionem reprobarent (inter quos fuerunt Ioannes Eck, Ioannes Faber, Ioannes Cochlaeus et Conradus Wimpina). Confutatio ista die 12 Iulii sermonibus Latina Theodiscaque scripta ratione ita dura fuit, ut pacificationi noceret. Versio minus acris die 3 Augusti coram publico praesentata est; numquam autem scripta manibus protestancorum tradita est. Inde Melanchthon Apologiam Confessionis Augustanae scripsit. Insuper confutatio imperialis contra Tetrapolitanam die 25 Octobris promulgata est.
Gravitudo
Citissime C.A. in ecclesiis terrarum protestanticarum officialis facta est et ex Die Smalcaldiensi (1535) omnes novi foederati doctrinam istam adoptare debebant. Insuper momentum eius politicum sensim crescebat, quippe quod documentum omnibus intertractationibus futuris fundamento fuit. Et Pactum Bataviense (1552) et Pax Augustana et Pax Westphalica solummodo illis concessa sunt, qui se erga Confessionem Augustanam fideliter gerebant. Quoniam et Reformati in Germania et Ioannes Calvinus documentum agnoverant C.A. basis protestantica generalis facta est Lutheranismi limites longe transgrediens. Id saltem dici potest de versionibus posterioribus namque Philippus Melanchthon paulum superbus Confessionem opus suum putavit aliorum modificationes spernens. Diaeta conveniente et impressione interdicta versiones plures non legitimae et Theodiscae et Latinae vulgatae erant multis cum erroribus. Anno 1531 denique editio princeps a Melancthon reedita est quae originales versiones perditas substitueret. Versio Theodisca procul dubio cum versione originali sat discrepat. Tamen haec authentica declarata est. Postea Flaciani, qui maxime puri Lutherani putabantur, omnes mutationes quoad communionem stricte reiecerunt. Flaciani anno 1561 sic dictam Confessionem Augustanam invariatam ediderunt, quae legibilis est in Libro Concordiae Nonnumquam ista versio invariata (e.g. in Brandenburgo partim) authentica declarata est.
Repetitio confessionis augustanae saxonica autem est opus novum a Melanchthon anno 1551 exaratum, quod Concilio Tridentino deferretur; ea in quasi omnibus terris Germanicis approbatum est.
Ioannes Honterus
Ioannes Honterus (natus anno Stephanopoli anno 1498, mortuus ibidem die 23 Ianuarii 1549) fuit theologus et reformator Transsilvaniae. Parochi (ex anno 1544) et magistri munere fungebatur.
De vita
Scholam Dominicanorum frequentavit antequam anno 1520 Vindobonam iret. Ibidem anno 1525 magistratu laureatus est. Turcis autem imminentibus, Ratisbonam petivit. Inde Cracoviae, Norimbergae, Basileae vitam degit.
Stephanopoli et Cibinii reformationem introduxit atque fundavit, unde Saxones Transsilvaniae in unitatem ecclesiasticam coagulari potuerunt. Anno 1547, eis constitutionem dedit atque donavit quam triennio post in synodo rite confirmata est. Typographiam in Transsilvania efflorere fecit, quam artem Basileae viderat: grammatica linguae Latinae anno 1535 prolata est in officinis suis, quae editione principi Cracoviae gavisa erat. Vel typi litterarum Graecarum adhibiti sunt.
Opera eius selecta edita sunt Vindobonae anno 1898 a domino Netoliczka; in urbe natali monumentum perpulcrum fecit Harrius Magnussen artifex anno 1898.
Polygonum
Polygonum (Graece πολύγωνον, "multos angulos habens") in geometria est figura plana numero finito coniunctorum linearum rectarum segmentorum descripta. Nomen polygonum ambiguuum est, nam aut circuitum terminalem aut regionem planam segmentis circumscriptam significare potest.
De Alexandria (Callixenus)
De Alexandria (Graece ) fuit opus Callixeni Rhodii Graece saeculo III a.C.n. fortasse scriptum, hodie deperditum, de artibus et architectura urbis Alexandriae.
Hoc opus e fragmentis ab Athenaeo et Plinio citatis partim cognoscitur. Quae fragmenta de tribus rebus explicant: In fragmentis nobis cognitis Callixenus fontem publicum citat de ludis quinquennalibus ; documenta alia de rebus navalibus Ptolemaicis adhibita censentur quia res similes ex eodem fonte repetivit Appianus Alexandrinus.
Acmaeodera sphaeralceae
Acmaeodera sphaeralceae est species coleopterorum subfamiliae metallicae Polycestinarum familiae Buprestidarum. Binomen a Gulielmo F. Barr anno 1972 constitutum est. Invenitur in America Septentrionali.
4484 Sif
4484 , olim designationibus 1987 DD et 1964 VN2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Paulo Jensen, astronomo apud Observatorium Brorfelde versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4484 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Olaus I Turgonis filius
Olaus I Turgonis filius (Nordice antique Óláfr Tryggvason), etiam Krakaben (Latine Os cornicis) dictus, circa annum 963 natus et anno 1000 mortuus, fuit rex Norvegiae ab anno 995 usque ad mortem.
E domo Harfagerorum, Turgonis Olai filii filius et Haraldi Pulchricomi pronepos, ab Estis piratis nuper natus cum matre raptus est, ubi ut servi sex annos vixerunt; postea Novogardiae et Kioviae apud Vladimirum Magnum educabatur et miles eius erat; necnon Poloniam et Hiberniam visitavit. Cum patriam revertisset, rex Norvegiae a Danis liberatae factus est. Religionem Christianam in patria propagavit (sed divinationem de avibus amabat, unde cognomen accepit).
Elizabetha Kendall
Elizabetha, vulgo saepius Liz Kendall (in Langleia Hertfordiae nata die 11 Iunii 1971), alumna Universitatis Cantabrigiensis, est rerum politicarum perita Britannica factionis Laboris. Ab anno 2010 legata est apud Parlamentum Regni Uniti, ubi munere populi Leicestriae Occidentalis fungitur. Anno 2015 ad factionis suae principatum candidata est, aemulis Ieremia Corbyn, Andrea Burnham, Ivetta Cooper.
Anos
Cultus principalis Ano dicatus erat in urbe Orchoe, et numerus sacer erat sexaginta.
Periodus Calida Mediaevalis
Periodus Calida Mediaevalis (Anglice: Medieval Warm Period seu MWP ) fuit tempus calidior inter annos 800 et 1200, praecipue in Europa occidentale, sed etiam notatur in Sinis, Nova Zelandia. Argumenta pro Periodo Calida inveniuntur in modificationibus annellorum arboricorum, in nucleis glacialibus Groenlandicis et auctione palludorum Danicorum.
Migrationes vicingorum in Islandiam, Groenlandiam et Americam fuerunt ob causam huius periodi, in quo moles glaciares maritimae in maris diminuerunt, atque possibile erat in Groenlandia vicingis incolare et terras colere.
Pro invalido
De argumentatione
In exordio orator accusatori ironice gratias agit quod rationem de tota vita sua reddendi facultatem sibi obtuleritː semper enim bonas artes adfectavit ne si corpori suo similis fuisset animus ab accusatore nihil differret. Deinde crimina refutatː
Ita per iocosa verba iudices delectare cupit et simul sine improbo pathetico eorum misericordiam movet.
Claudius Espencaeus
Claudius Espencaeus (Francogallice Claude Togniel, sieur d'Espence, natus anno 1511 Durocatalauni et mortuus Lutetiae die 5 Octobris 1571) fuit theologus et humanista Francogallicus, orator et poeta Latinus.
Vita
In familia nobili natus et in diversis collegiis Universitatis Parisiensis educatus, hic doctor theologiae agnitus est anno 1542. Homiliis et orarionibus suis famosus fuit. Ab anno 1542 a secretis cardinalis Ioannis de Lotharingia; Concilii Tridentini particeps erat et multarum aliarum disputationum theologicarum. Disputatio eius contra Theodorum Bezam protestantem nota est. Multa scripsit opera Theologica Francogallice et Latine; carmina Latina componebat et preces catechesimque versibus exposuit nec non Heroidum sacrarum librum conscripsit.
Detlev Blanke
Petrus Detlev Blanke (natus die 30 Maii 1941 Novi Monasterii, mortuus die 20 Augusti 2016 ) docens fuit interlinguisticae in Alma Universitate Humboldtiana Berolinensi.
Vita
Studiis perfectis Blanke magister linguae Theodiscae et geographiae fuit. Anno 1976 doctoratu laureatus est. Fundavit Societatem interlinguisticam, quae dicitur (Gesellschaft für Interlinguistik) cui annis inter 1991 et 2011 praeerat. Postea honoris causa praeses erat. Captabat eum valde indagatio linguistica processus idiomatis excogitati in usum vivae linguae, qui processus observandus praesertim in exemplo felici linguae Esperanticae. Sed magni momenti habuit etiam quaestiones sociolinguisticas et terminologicas. Eugenii Wüster ordines de terminologiis unificandis magni aestimavit. Partes a lingua Esperantica in motione operariorum actae ei semper cordi fuit quoque.
Annis inter 1970 et 1990 moderator fuit periodici "der esperantist", qui in Re publica democratica Germanica officiale periodicum esperantistarum fuisse constat. Etiam fungebatur munere secretarii sectionis Esperanticae in Unione culturali Germaniae Orientalis (Kulturbund der DDR). Inde ab anno 1990 usque ad unionem cum Associatione Esperantica Germanica anno 1991 perfectam unionis Esperanticae dux adiunctus fuit
Vetranio
Vetranio (nescimus, quando natus sit, mortuus est anno 356 Prusae) dux militum Romanus et imperator saeculi quarti erat.
Cursus honorum
Vetranio humili loco in provincia Moesia Superiore natus miles ad magistrum peditum Constantis I imperatoris promotus est. Cum 18 Ianuarii 350 Constans imperatoris occidentis a Magnentio usurpatore Augustoduni depositus atque postea necatus esset, Vetranio iam senex die 1 Martii 350 vel Sirmii vel Mursae imperator militibus suis proclamatus est, sive ut ipse regnaret, sive ut Constantium II sorore eius Constantina nitente adiuvaret et copias praefecturae Illyricae a Magnentio averteret. Constantius autem Vetranionem pro tempore agnovit. Poseta eum adiit et milites eius ad transeundum persuasit et Vetranionem die 25 Decembris 350 ad deponedum imperium permovit. Vetranio autem ad annum 356 privatus Prusa in urbe vixit.
Mores
Rerum gestarum scriptores varias sententias de eius mores tradiderunt, qui autem non magnae humanitatis fuisse videtur:
4485 Radonezhskij
4485 , olim designationibus 1987 QQ11, 1969 EN, 1971 QJ2, 1974 CP, et 1984 BE1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4485 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Shavkat Mirziyoyev
Shavkat Miromon filius Mirziyoyev, litteris Cyrillicis Шавкат Мираманович Мирзияев (natus in provincia Jizzakh die 24 Iulii 1957) est politicus Uzbeciae. Alumnus est Instituti Irrigationis et Meliorationis Tashkentensis. Gubernator provinciae nativae ab anno 1996, provinciae Maracandensis ab anno 2001 meruit. Primus minister factus est die 12 Decembris 2003, antecessore O‘tkir Sultonov, sub praeside Islom Karimov. Quo anno 2016 mortuo, Shavkat Mirziyoyev die 8 Septembris huius anni praeses ad interim creatus et die 4 Decembris eiusdem anni comitiis rite confirmatus. Mense Octobri 2021, Shavkat Mirziyoyev praesidens Uzbekistaniae refectus est.
Charta hygienica
Charta hygienica, vel chartula hygienica, vel charta mundatoria, est charta tenuis mollisque, quae sanitatis curae causā in latrina adhibetur postquam alvum exoneratum aut urina facta est.
Aemilius van Moerkerken
Aemilius (Nederlandice Emiel vel Emile) van Moerkerken (Harlemi, die 15 Augusti 1916 natus et Amstelodami 6 Martii 1995 mortuus) fuit photographus, pelliculographus, et scriptor surrealisticus Nederlandicus. Videtur unus ex principalibus artificibus surrealistis in Hollandia fuisse. Fuit filius scriptoris Petri Henriki de Moerkerken, nepos theologi Theodorici Cannegieter, qui anti-catholicus acerrimus erat, et etiam avus scriptoris Leonis de Moerkerken. Aemilius de Moerkerken secum laboravit in periodico surrealistico De Schone Zakdoek, tempore Secundi belli mundani. Anno 1983 vitulum aureum consecutus est pro pellicula sua Volgend jaar in Holysloot.
Biographia
Aemilius de Moerkerken, ut generativae familiae stirps, photographiae iam aetate maxime studiose erat. Pater eius, Petrus Hendricus de Moerkerken, scriptor et academiae artium graphicae Amstelodamensis magister/rector erat. Matre autem Ioanna Petronella Cannegieter, photographiae iuvenem Aemilium celeriter adtulit. In Paridem cum parentibus in annis viginti picturam primam fecit. Eodem anno 1931 ad Odenwaldshule in Germania ivit, ubi non solum photographiam sed pelliculam quoque facere coepit. A sextodecimo anno vitae Technicum Pellicularum sub dux Guilielmo Bone exeunte sequenti anno sectatus est et pelliculam artificiosam “Sonate '34” incepit.
In anni 1930 saepius in Paridem adhibitus est, ubi Brassaï, Salvator Dali, Andreas Breton et Man Ray coniuncti est. Surrealismo adiunctus est. Andreas Breton annis 1938 exhortatus est ut imagines in Minotaure edendas susciperet. Immo nomen surrealistarum novi manifesti ob argumentorum communisticorum disceptationes repudiavit et Breton ei patefecit se eamdem domum eiciebat.
In bello mundiali Aemilius pelliculas resistendi communisticas instruxit et cum C. Buddingh', Ludovico Th. Lehmann, Theo van Baaren et Gertrude Pape periodico surrealistico “Schone Zakdoek” coepit. Ita exiguam editionem habens sub Nazistarum censoribus latere potuit.
Post bellum plura portraictus litteratorum et artificum celebrium fecit, sicut Brassai, Gulielmus Fredericus Hermans, Anna M.G. Schmidt, Bertoldus Brecht et Gerardus Reve. Multae huiusmodi imagines adhuc ut plagae operculi aguntur. Pelliculas quoque instruxit et operam pelliculae Orsonis Welles "The Third Man" anno 1949 auxit. Pelliculas quaedam ipse fecit, quarum "De Wadlopers" anno 1950 in festivali pellicularum Canne exhibita est.
A 1967 ad 1979 Aemilius docuit pelliculas et technicam camerae, simulque psychologiam perceptionis in Academia pellicularum Batavica Amstelodamensi. Adiectus est cum decurrit 1966 ad 1981 magister scientiae in laboratorio psychologico Universitatis Amstelodamensis.
Anno 1983 pelliculam brevem Volgend jaar in Holysloot instruxit, cuius protagonistae ipse fuit. Pellicula de viro caeco agit qui multis terris circumvectus Holysloot petit, imaginem pellicularum conducere, quae in Hollywood gloriae studio obmutescant.
Die 6 Martii anno 1995, De Moerkerken septuagesimum octavum annum agens, obiit Amstelodami. Etsi numquam se ipsum ut photographus, sed semper ut pellicularius vidit, post mortem eius photographiae surrealisticiae ex annis tricensimis et quadragesimis paulatim celebriores factae sunt. Solus est photographus Batavus, qui in ea tempestate tot photographias surreales creavit, quae ad normam imaginum surrealicarum internationalium perquam affines sunt.
Pax (discretiva)
Nexus interni
Multae commentationes, de foederibus pacis tractantes, invenire potes
De pictoribus et sculptoribus (Callixenus)
De pictoribus et sculptoribus (Graece ) fuit opus Callixeni Rhodii Graece saeculo III a.C.n. fortasse scriptum, hodie deperditum, de arte et sculptura Aegypti. Cuius operis nullum fragmentum hodie superest; olim vidit Sopater sophista qui in libro duodecimo Eclogarum variarum suarum citavit. Haec discimus e Bibliotheca Photii, qui opus Sopatri perlegit.
Handeloh
Handeloh est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Harburgensis. Handeloh etiam pars communis generalis Tostedt est. Ad Handeloh commune vici Handeloh, Höckel, Inzmühlen atque Wörme pertinent.
Historia
Handeloh vicus ignoto anno conditus olim pars Ducatus Luneburgensis fuit. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis a 1810 ad 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Handeloh ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris et ab anno 1972 pars Tostedt communis generalis est. Eodem anno vici supra dicti cum Handeloh coniuncti sunt.
Catholicus (notio)
Vox Catholicus a verbo Graeco καθολικος deducta "universalis, perpetualis (Quint. 2,13,14)" significat.
Notio
Locus huius notionis antiquissimus apud Ignatium Antiochensem (35–117) invenitur : "... ubi fuerit Christus Jesus, ibi catholica est ecclesia.".
Sensu latissimo Catholica est ecclesia a Iesu Christo condita omnes Christianos comprehendens. Post Schisma Orientis (1054) controversia orta est, qua in ecclesia, sive occidentali sive orientali, ecclesia Catholica inveniatur, quippe cum ecclesia catholica unica sit. Reformatione habita controversia, divisionibus ecclesiarum atque sententiis theologorum multiplicatis, adhuc acerbior et exitus quaestionis difficilior facta est.
Sensu strictiore a multis post reformationem adhibito "Ecclesia Catholica" est "Ecclesia Catholica Romana", ergo denominationem Christianam ab aliis diversam denotans, quod autem cum doctrina eiusdem ecclesiae non bene convenit cum affirmat "Unicam Christi ecclesiam ... subsistere in Ecclesia catholica".
In motu oecumenico interdum pro "Catholico" vox "sobornost", quae est versio Russica verbi Graeci "katholikos", ad ecclesiam universalem dentotandam adhibetur, connotationibus romano-catholicis evitandis.
Ecclesia Catholica valere potest:
Catholicitas sensu originali in dialogo oecumenico maximi momenti est.
Notio Catholicitas, quae in ecclesiologia christiana doctrinarum Christianarum summam una cum universalitate et unitate ecclesiae sub capite eius Iesu Christo significat, non ante Aevum modernum invenitur.
Symbolum
Cum aliis litteris praecipue primis conciliis Oecumenicis gravitas maxima convenit. Symbolum Nicaenum Constantinopolitanum, quod est symbolum fundamentale ferme omnium Christianorum, notae praecipuae ecclesiae a Iesu Christo conditae enuntiavit:
Natura Catholicitatis
Ecclesia dicitur Catholica variis causis:
Definitio saepe adhibita originem ducit a Vincentio Lerinensi:
Significato notionis inter theologos semper disputabatur, quare usus sermone cotidiano se difficilis praebet.
Notae Catholicitatis
Notae Catholicitatis secundum doctrinam Ecclesiae Catholicae Romanae, Ecclesiarum Orthodoxarum et Veterum Catholicarum necnon, quamvis exceptionibus, ecclesiarum traditionis Anglicanae, sunt:
Africa Orientalis
Africa Orientalis grosso modo nationes circum Nili Oriente et respective Magni Chasmatis Oriente comprehendit. Quae sunt:
et Francicum departimentum Reunio (caput; Sanctus Dionysius)
Conspicua pars minor
In Canada, allophylus visibilis dicitur de grege hominum qui phyle sua facile agnosci possunt, et quorum phylei in civitate non sunt multi.
Hanc notionem Comita de Conventione Internationali de Abrogatione Discriminationis Gentis questa est anno 2007.
Magnus I Bonus
Magnus I Bonus (Nordice antique Magnús góði), anno 1024 natus et die 5 Octobris anno 1047 mortuus, fuit rex Norvegiae ab anno 1035 et Daniae ab anno 1042 usque ad mortem. E domo Harfagerorum, Olai Sancti filius, cum patre in exsilio apud Iaroslaum Sapientem vixit.
Dies internationalis contra homophobiam, transphobiam et biphobiam
Dies internationalis contra homophobiam, transphobiam et biphobiam est dies annua 17 Maii celebrata decreta a Georgio Tin, Francicus activista pro iuribus humanis. Dies consecratus est uti homophobia discriminatioque homosexualitatis libertatis perfungendi causa sublevetur. Homines diem solent anniversarie celebrare, quo facilius homosexualitatis transsexualitatisque conscientia hominibus omnibus mundi promoveatur. Sententia anno 2020 est "Derogare silentium".
Eodem die anno 1990 Consociatio Mundialis Sanitatis homosexualitatem ex classificatione ICD-10 morbi mentis abrogavit. Hac die Declaratio Montis Regii et Consociatio Nationum recognitionem protectionemque omnibus civitatibus postulaverunt. Hac die Francia matrimonium hominum eiusdem sexus admissit anno 2013 et Res publica Sinarum eodem admissit anno 2019 ad iura LGBT protegendum.
Annia Aurelia Galeria Lucilla
Annia Aurelia Galeria Lucilla, quae brevius Lucilla appellari solet, nata 148/149 - mortua 182, fuit filia Marci Aurelii Augusti et Faustinae Minoris Augustae, eademque uxor Lucii Verii et soror maior Commodi Augusti.
Antonino mortuo Marcus Aurelius Imperio Romano solus praeesse noluit sed rempublicam administrandam cum Lucio Vero, fratre per adoptionem suo, communicavit, ita primam dyarchiam in historia Romana instituens. Societatem imperii ut privata necessitudine quoque confirmaret filiam suam Lucillam circiter duodecimum annum agentem Lucio Vero nuptum collocavit. Ita Lucilla et ipsa "Augusta" dicta est.
Iam anno 169 Lucius Verus pestifero morbo consumptus obiit eodemque anno pater quamvis invitam Lucillam Tiberio Claudio Pompeiano in matrimonium collocavit, ita ad conditionem privatam eam rursus redigens. Marco Aurelio mortuo Lucilla coniurationis adversus fratrem regnare incipientem factae instigatrix fuisse accusata est. In Capreas insulam primum relegatam centurionem qui necaret mox misit Commodus.
Maranum Aequiculorum
Maranum Aequiculorum (alia nomina: Maranum Aequense) (Italiane: Marano Equo) est oppidum Italiae et municipium, circiter  803 incolarum, in Regione Latio et in Provincia Romana situm. Incolae Maranenses appellantur.
4486 Mithra
4486 , olim designationibus 1987 SB et 1974 DN1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus generis Apollinis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst et V. Shkodrav, astronomis apud Observatorium Astronomicum Nationale Bulgariae versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4486 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Acmaeodera vernalis
Acmaeodera vernalis est species coleopterorum subfamiliae metallicae Polycestinarum familiae Buprestidarum. Binomen a Gulielmo F. Barr anno 1972 constitutum est. Invenitur in America Media et Septentrionali.
Orchoë
Orchoë (-es, f.) (Sumerice: Un-ug; Accadice: Uruk; Hebraice: Erech; Graece: ; Arabice: Warqa) fuit antiqua urbs et urbs-civitas Sumeria in Mesopotamia ad ripas Euphratis sita, quae Aenea Aetate Mesopotamica floruit. Tempore maximae opulentiae, Orchoe erant inter 60 000 et 80 000 incolarum intra moenia, ita erat maxima urbs in orbe terrarum.
Orchoe periodu Eridu orta est. Primus ex viculis erat ille nominatus "Kullaba", ubi aderant templa; tandem vicus Ani vocatus est. Secundus viculus erat "vicus Nanaeae," ubi aderant aedificia publica et fabricae. Vicus Ani erat munitus, sed vicus Nanaeae extra moenia fuit. Dicitur etiam Gilgamus rex Orchoensis fuisse. Orchoe aetate praedynastica fuit urbs principalis, tempore periodus Orchoensis vocata, sed tandem, aetate praedynastica etiamsi principalis, Orchoe capta continenter fuit ab urbibus potentissimis, talis Ur aut Lagash.
Dynastiae regiae (chronologia media)
Tam in periodu Orchoensi quam in aetate praedynastica, Orchoe fuit una inter maximas civitates Sumerias, et fuerunt dynastiae Orchoenses variae in aetate Aenea:
Vicus Nanaeae
Nanaeae est vicus monumentalis in Orchoe, et ubi numerus reliquiarum archaeologicarum maximus est. Fuit area monumentalis in faciebus Orchoe VI-IV. Ibi prima vera templa aedificata cum lateribus crudis inventa sunt, atque prima tabulae fictiles.
Argenis
thumb|Editionis Argenidis anni 1664 titulus Argenis est mythistoria Latina ab Ioanne Barclaio scripta et post mortem eius primo edita anno 1644. Barclaius Scotus Italiae Argenidem composuit, sed saepe litteris Francogallicis proxima esse putatur. De amoribus et casibus permultis inopinatis narrat necnon praecepta varia ethica et politica continet; monarchiam prudentem et clementem maxime laudat.