cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Attendornum
Historia
Iam aetate praehistorica commodarum conditionum causa velut natura opportuna loci ac humus ferax rare in hac valle homines vivebant. Initio medii aevi autem fontes perpetuae habitationis coeperunt, cum vicus prope quadrivium grave veterum viarum commercii, quibus nomina sunt Via Regia et Via Paganorum, conditus esset. Carolo Magno imperatore exstitit parochia unde Christiana doctrina in vicinis divulgata est. Primum anno 1072 Attendornum commemoratur sub nomine "Attandarra". Eo tempore Anno II archiepiscopus Coloniensis monasterium in regio faciendum curavit, quod Grafschaft vocatur. Conscriptio eadem fundationis, qua nomen urbis legi potest, etiam tradit subordinationem ecclesiae curtisque Attendorni. Postea urbs caput decanatus facta positionem egregiam tenuit. Tandem cum forum institutum atque oppidum moenibus cinctum esset, auctore Engelberto I archiepiscopo Coloniensi civiles libertates, id est ius civitatis, Attendorno donatae sunt. Archidioecesis Coloniensis opulentia aedificatione confirmata est castri Schnellenberg ac emptione castri Waldenburg. Horum erant viis commercii praesidio esse.
Iam circa annum 1200 Attendornum moneta archiepiscopalis fuit. Causa potissima prosperitati urbis in saeculo XIII/XIV erant collegia, maxime textores lanarii linteorumque. Attendornum quasi propugnaculum autem in finitimos comites de Marka pariter ac unus ex maximis decanatibus dioecesis tuebatur dignitatem politicam et ecclesiasticam suam. Anno 1255 in confoederatio pacis Rhenania ascita urbs sub auctoritate Susati (Theodisce Soest) socius Hansae Teutonicae indirectus facta est. Usque ad finem medii aevi multa aedificia atque ampla instituta fundabantur. Extra portas civitatis initio saeculo XIV valetudinarium exempli gratia cum oratorio coemeterioque conditum est. Coenobium quoque nomine Ewig anno 1420 ab Henrico Weke mercatore fundatum est, cui annis novem intermissis valetudinarium adiectum est pro pauperibus. Quamquam prosperitas post annum 1500 decrescebat, litterae florebant. Qua de causa anno 1515 gymnasium ad studia humanitatis docendum a Tilman Muelle sacerdote oppidi fundatum est. Erat schola prima huiusce modi in Vestphalia Meridionali, quae adhuc discipulos habet. A quibus praecipue humanistae Rivius, Mullaeus et Daberkusius appellandae sunt.
Attendornum quater pestilentia, nonnullis incendiis atque bellis perfungebatur. Tempore ideologia Socialismo Nationali omnes Iudaei civitatis aut expulsi aut interfecti sunt. Qua re anno 2006 et 2008 tabulae parvae ex orichalco in pavimento sunt instructae, ut fata Iudaei in memoria teneretur.
Consuetudines
Cura conservatioque consuetudinum suarum Attendorniensibus magni momenti esse constat. Imprimis caeremoniae Paschales memoratae sunt. Ita fit, ut in hebdomadis ante festum Pascham congeries lignorum ramorumque exaggerentur in collibus extra urbem. Cum moenia quattuor portas habuerint, totidem acervi ab civibus vici congruentis exstruuntur. Quibus portis sunt nomina porta Ennestensis, porta Coloniensis, porta infima et porta aquaria. Sabbato Sancto cives ante ecclesiam Sancti Ioannis Baptistae conveniunt. Ibi panes adlati cum facie piscis, qui antiquitus traditi coquuntur cum cumino, sacerdote benedicuntur. Deinde in silva pini caeduntur, qui in foro altitudinum causa comparantur. Post hoc certamen pini ad locos transferuntur, ubi exaggeratae sunt congeries praedicta. Nunc tigna transversa cum stramento afficiuntur et figuntur in pinis, qui antea ab ramis omnibus absoluti sunt. Cum quisque eorum stipitum in media strue erectus sit, nocte appetente tempus faces contorquendi incipit. Si crux turris ecclesiae paulo post illuminetur, congeries facibus accenduntur. In fine diei missa celebratura pompa ecclesiam adit.
Item Carnelevarium civitati cordi est.
Aedificia
Aedificata in fundamentis antiquis est ecclesia Sancti Ioannis Baptistae maxima oppidi. Cui sunt turris Romanica circa annum 1200 constructa et navis Gothica ex saeculo XIV. Tectum turris Barocum, quod valde conspicuum est, ab anno 1634 ecclesiam decorat. Religio adscripta Ecclesia Catholica Romana est.
Illud aedificium exitu saeculi XIV conditum est, sed in saeculo XVIII atque XIX magnopere mutatum et innovatum. Inter annos 1962 et 1964 illustrationis antiquae causa atque evidentiae archaeologicae restauratum est ut existimatur adspectum fuisse. Id hodie continet Museum Surlandiae Meridionalis.
Anno 1222 aedificato in castro Schnellenberg, quod in colle extra urbem situm, hodie insunt et deversorium tabernaque et camerae privatae.
Moenia Attendorni anno 1812 complanata sunt. A quibus tantummodo binae turres saeculi XIII supersunt, quae Pulverturm et Bieketurm vocantur.
Monumenta naturalia
Haec spelunca est una ex maximis ac pulcherrimis Germaniae. Anno 1907 caverna inventa est, dum calcem quaeritur. Cui sunt annuatim circa 150 000 ad 200 000 visitatorum. In ea crescunt amplae stalacmites stalactitesque.
Id est lacus obice repressus, qui cum duobus aliis lacibus urbi locus relaxandi suppetit. Etiam cum navibus epibaticis navigare licet.
Decumanus
Decumanus in coloniis et castris Romanis fuit via ab oriente ad occidentem posita. Praecipuus decumanus, qui cardinem maximum ad perpendiculum decussabat, decumanus maximus appellabatur. Sextus Pompeius Festus (grammaticus) refert decimanus.
Maria-Luisa Docquier
Maria-Luisa Docquier, est philologa, magistra et scriptrix Latina natione Belgica.
Fuit praeses societatis cui nomen "Foederatio Magistrorum Linguarum Graeca et Latinae".
Participavit primum seminarium latinitatis vivae in in urbe Belgica Vestendae a die 13° ad diem 20mum mensis Augusti anno 1983.
Optimismus
Optimismus (ab optimo) est habitus mentis, qui fidem vel spem exhibet aliquem conatum certum, vel exitum ad summum, positivum, prosperum, desiderabilem esse. Vox linguae propria quae saepe adhibetur ad exhibendum optimismum contra pessimismum est calix vitrues aqua plena usque ad dimidium: optimistae dicitur videri calix vitreus semiplenus, cum pessimistae semivacuus videatur.
Status optimisticus sensu usitato definitur in omnibus circumiectis exspectatio optimi exitús qui fieri potest. Qui habitus mentis plerumque in psychologia optimismus dispositionalis appellatur, fidem exhibens circumiecta futura optime fiunt. Quam ob rem, videtur proprietas quae alacritatem contra tensionem fovet.
Inter theorias optimismi sunt exemplaria dispositionalia et exemplaria modi explicatorii. Modi quae optimismum metiuntur intra ambo systemata theoretica excogitati sunt, sicut varia genera Experimenti Orientationis Vitae (ad optimismum primae significationis indagandum) et Quaestionarium Modi Attributionalis (ad optimismum modi explicatorii indagandam).
Variatio in optimismo et pessimismo aliquantulum est heritabilis, ac systemata proprietatum biologicarum paulo exhibet. Etiam rebus circumiectorum respondere potest, inter quas circumiecta familiaria, et nonnulli eruditi dicunt optimismum disci posse. Optimismus etiam cum valetudine humaná coniungi potest.
Optimalismus
Optimalismus philosophicus, a Nicolao Rescher definitus, dicit nostrum universum exsistere quia melius est quam altera universa quae fieri possunt. Haec philosophia, cum deitatem omnipotentem non excludat, talem deitatem nihilominus non poscit, ergo cum atheismo congruens. Rescher dicit hanc notionem sui potens esse, quia optimalismus divinitus institutus non est necessarius, quia ipsa optimalismi principia theoriam naturalisticam constituunt.
Cardo
300px|thumb|Cardo [[Apameae]]
Cardo (-inis, m.) in coloniis et castris Romanis fuit via a meridie ad septentrionem posita. Præcipuus cardo, qui Decumanum Maximum ad perpendiculum decussabat, cardo maximus appellabatur.
Iosephus Malcampo y Monge
Iosephus Malcampo y Monge (natus in San Fernando anno 1828; mortuus in Sanlúcar de Barrameda anno 1880) fuit classis praefectus vicarius, politicorum peritus et Hispaniae primus minister.
Hypseleotris klunzingeri
Hypseleotris klunzingeri est piscis familiae Eleotridarum, in fluviatile Australiae Murray–Darling systemate endemicus, praecipue in terris humilibus, sed aliqui in terris altis observati sunt.
Hypseleotris dayi
Hypseleotris dayi est piscis familiae Eleotridarum, in Africa Australi endemicus. Huic pisci est perparva distributio geographica, in aestuariis secundum litus KwaZulu-Natalense. Detrimentum habitationis et pollutio ei minantur. Unum specimen in aquario tredecim annos supervixit.
Hypseleotris klunzingeri
Descriptio
Hypseleotris klunzingeri ad circa 6 cm longus crescit. Color corporis plerumque est flavus aureusque, maculatis atrocinereis signatus, pinnis partim translucentibus.
Habitus
Hypseleotris klunzingeri aestate ova gignit, quae ad herbas inutiles in aquis vadis adfigit.
In commercio aquariorum domesticorum saepe invenitur.
Stephanus Caballarius
Stephanus Caballarius (Francogallice: Étienne Chevalier; Meloduni natus circa annum 1410 - mortuus 1474) erat Caroli VII et Ludovici XI regi a consillis, magister computorum et thesaurarius Franciae.
Lucius Pinarius Mamercinus
Lucius Pinarius Mamercinus (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) senator Romanus saeculi quinti a.C.n. erat.
Cursus honorum
Pinarius anno 432 a.C.n. una cum Lucio Furio Medullino et Spurio Postumio Albo Regillensi tribunus militum consulari potestate electus est. Eo anno vis morbi, qui antea urbem vexaverat, diminuta est et Aequi et Volsci bellum paraverunt, non iam gesserunt.
Horia Sima
Horia Sima (natus die 3 Iulii 1906 in Mândra iuxta Fogaras, mortuus Matriti die 25 Maii 1993) fuit politicus et paulisper Primus Minister in exilio Dacoromanus.
Vita publica
Sima fuit etiam dux factionis fascisticae et antisemiticae Cohortis Ferricae, quae inter secundum bellum mundanum Germanicis Iudaeis necandis profuit.
Exilium
Ab anno 1941 in Germania, postea in Italia atque post secundum bellum mundanum in Hispania in exilio vixit, ubi etiam mortuus est anno 1993.
Cava
Cava  seu Cavea  (Italiane Cava de' Tirreni) est Urbs Italiae et municipium, circiter 53 960 incolarum, in Regione Campania et in Provincia Salernitana situm. Urbani Cavenses appellantur.
Historia
Incolae Cavenses (vulgo Cavesi) appellantur, scilicet a Cava, seu Metelliani quod primum a familia Metella occupata est, nobilis familia Romana quae domicilium in hac valle habuit. Italia a Napoleone capta, continebat odiernas Vietri sul Mare, et Cetara quas eius goberno saecate sunt. Importantissimum iter accedendo litus Amalphitanum proxima Neapolim et Salernum.
Ecclesia Catholica Romana
Cava quoque sedes Abbatiae Territorialis Sanctissimae Trinitatis est.
Damasus Berenguer Fusté
Damasus Berenguer Fusté (natus in San Juan de los Remedios, Cuba die 4 Augusti 1873; Matriti mortuus die 19 Maii 1953) fuit generalis, politicorum peritus et Hispaniae primus minister.
Mogurnda furva
Mogurnda furva est piscis familiae Eleotridarum, in Papua Nova Guinea endemicus. Habitatio naturalis est lacus aquae dulcis.
Orbis sensualium pictus
thumb|Orbis sensualium pictus|200 px
Orbis sensualium pictus est clarum opus liber definitivus encyclopaediae pro impuberis cum picturis ab humanista Bohemo  Iohanne Amo Comenio anno 1658 Norimbergae editum. Primum Latine scriptus est deinde in Theodiscam et multas linguas interpretavit.
Contentus
Opus quinque partibus constat.
Cornelius Zelea-Codreanu
Cornelius Zelea Codreanu (natus Corneliu Codreanu Iassii die 13 Septembris 1899; mortuus prope Tâncăbeşti die 30 Novembris 1938) fuit politicorum peritus et dux Legionis Archangeli Michaelis, factionis fascisticae et antisemiticae. Eius fautores eum Căpitanul ('Centurio') appellabant. Die 30 Novembris 1938 ab eius hostibus politicis necatus est. Horia Sima dux fascistarum ei successit.
Ops
Ops (opis f.) est dea Romana, uxor Saturni.
Crocus
Crocus (nomen a Carolo Linnaeo anno 1753 statutum) est genus plantarum florentium in familia Iridacearum, ex Europa et Asia oriundum.
Ops
De natura divina et feriis
Dea fertilitatis et opulentiae ex agri cultura partae cuius feriae, Opalia dicta, die 19 Decembris continuo post Saturnalia, ferias mariti eius, celebrabantur. Mox Opalia unus ex Saturnaliorum diebus esse visus est quae per dies septem producebantur. Opiconsivia quoque in eius honorem mense Sextili/Augusto, tempore messis, celebrabantur quorum nomen nos admonet Opem antiquis temporibus coniunctiorem fuisse cum deo latino Conso quam cum Saturno.
Hanc deam nonnulli eandem esse et Terram matrem putarunt quod fructus terrae ministrabat (exempli gratia Varro libro quinto de Lingua Latina : "ideo dicitur Ops mater quod Terra mater"), necnon Latinum nomen Graecae deae Rheae, Croni uxoris, postquam Cronus et Saturnus unus et idem deus factus est. Ut Magna Mater etiam cum Cybela confundebatur. Postremo a nonnullis auctoribus Ops Consiva credita est illa dea fuisse sub cuius speciali et arcana tutela urbs Roma posita erat ; nomen illius deae divulgari nefas erat, ne hostes eam evocare magicis artibus possent ac sic Romam expugnare.
De cultu
Primus Sabinus rex Titus Tatius, consors regni cum Romulo, Opi aram vovisse ac dicasse simul atque Saturno perhibetur. Sacrarium quoque in Regia ei fuit adeo sanctum ut nisi Pontifici Maximo ac vestalibus eo intrare nemini licuerit necnon postea templum in Capitolio ac secundo saeculo aedes Opi opiferae dicata. In re nummaria duo imperatores tantum, Antoninus Pius et Pertinax, nummos hac dea sedente signaveruntː in sestertiis Antonini sceptrum tenet, in aureis ceterisque nummis Pertinacis spicas.
Ferdinandus Fernández de Córdova
Ferdinandus Fernández de Córdova (natus Bonaeropoli die 2 Septembris 1809; Matriti mortuus die 30 Octobris 1883) fuit miles, politicorum peritus et Hispaniae primus minister.
Universitas Oxoniensis
Universitas Oxoniensis est universitas Oxoniae in Anglia sita. Quamquam nescimus cum condita sit, testimonia doctrinae ab anno 1096 inventa indicant Oxoniensem veterrimam universitatem linguae Anglicae docentem esse, et secundam a veterrimam universitatem in orbe terrarum superstitem. Ab anno 1167 celeriter crevit, cum Henricus II rex prohibuisset ut studentes Anglici Universitatem Parisiensem frequentarent. Anno 1209, post contentiones inter studentes et oppidanos, aliqui scholastici Cantabrigiam fugerunt ad boreorientem, ubi Universitatem Cantabrigiensem condiderunt. Binae universitates antiquae Angliae coniunctim Oxbridge Anglice saepe appellantur.
Landulphus Iunior
Landulphus Iunior sive Landulphus de Sancto Paulo (saeculum 11–saeculum 12) fuit rerum gestarum scriptor Italicus (Langobardus), linguam Latinam scribens, Mediolanum habitans.
Universitas Oxoniensis
Bibliotheca universitatis est Bibliotheca Bodleiana, condita anno 1602. Per sex annos, index bonarum universitatum diarii Britannici The Times affirmabat universitatem Oxoniensem optimam esse universitatem Britannicam, et secundum tenere locum in mundo.
Historia
Magistri doctoribusque ex et Britannia et terra continentale Europae ibi consessis, Universitas Oxoniensis, ubi lectiones plus quam 900 annos habitae sunt, fine saeculi duodecimi iam insignis fuit. Alienis ex Universitate Parisiensi expulsis multi viri docti in Anglia consederunt, apud quos erant et Giraldus Cambrensis et Emo Frisiensis. Postquam scholastae contra oppidanos pugnaverunt anno 1209, nunnulli ad Cantabrigiam effugerunt qui Universitatem Cantabrigiensem fundaverunt.
Anno 1201, princeps universitatis cancellarius, et anno 1231 magistri "universitas", nominati sunt. Etiam discipuli se congregabant qui duas "nationes" condiderunt: Boreas, quae Angliam septentrionalem Caledoniamque repraesentabant, et Meridies, quae Angliam meridianam, Cambriam, Hiberniamque repraesentabant.
In bello civili Anglico, saeculo septimo decimo, quamquam maior pars oppidanorum parliamentarios favebant, ii qui regis partibus studuerunt in universitate se posuerunt. Quibus victis, cancellarius Olivarius Cromwell impedivit Puritanos quominus universitates Oxoniae Cantabrigiaeque suppresserint. Anno 1683 Museum Ashmoleanum conditum est. Ab saeculo duodevicensimo universitas reipublicae defuit.
Eruditio et gradus academici apud Universitatem
Vide etiam Gradus academici apud Universitatem Oxoniensem Eruditio baccalaureandorum per classem tutorialem efficitur, scilicet schola in qua unus aut duo aut tres scholarii conferunt cum magistro de libello aut charta problematum. Sunt quoque lectiones multae a divisione instructae aliusque scholae cuius qualitas ab eo quo discetur dependent.
Sigismundus Betulius
Sigismundus Betulius (natus Sigmund von Birken die 25 Aprilis 1626 in Wildstein hodie Skalná prope Egram; mortuus die 21 Iunii 1681 Norimbergae) fuit poeta et scriptor Germanicus aetate Baroca.
Clemens Desessard
Clemens Desessard, in urbe Telone (vulgo Toulon) anno 1920 natus, functus vita die 21 Februarii anno 2003, erat ingeniarius et aeroplaniga Francogallicus atque scriptor latinus.
In secundo Bello Mundano, Francogallia devicta, Maroccum petiit et anno 1942 Franciam Liberam iunxit in Magna Britannia. Militavitque in classe aeria Britanna, et fuit navigator in turma aeroplanorum bombiferorum.
Praecipue celeber factus est propter librum cui titulus "Lingua Latina sine molestia", in serie Assimil, quo prima vice methodus viva ad linguam latinam ut linguam modernam discendam anno 1966 palam proponebatur.
Calor
Calor in physica est quantitas energiae in transitu, quae simpliciter ob differentiam temperaturae fluit et quae, neque labori nec materiae motu correspondet. Saepe symbolum Q adhibetur ad hanc quantitatem in formulis exprimendam.
Calor saepe adhibetur ad cibos coquendos: temperaturae elevatae, quas calor producit, efficiunt ut, proteinae mutentur, bacteriae periculosae consumantur, omnesque cibi esu tuti faciantur.
Calor et temperatura
Secundum leges thermodynamicas, duo corpora temperaturis T1 < T2 cum habeamus, capacitate C1 calorifica corpori 1 propria, a corpore 2 deinde in corpus 1 fluet calor
Aequilibrio si thermodynamico habeamus, deinde Q1 = Q2 =0, ut T1 = T2. Hoc, quo aequilibrium thermodynamicum temperaturam ubique aequam implicat, saepe dicitur illum Axioma Thermodynamicum Zerum.
Aliae methodus calorem creandi
Ut supra videtur, differentia in temperaturis creat calorem. Calor autem etiam creari potest per reactionem chemicam, per fluxionem electricam, et per undas electromagneticas.
Calor ob fluxionem I electricam in elemento restitivo quodam datur ubi R est resistentia.
De natura inexacta et entropia
Caloris differentiale dQ dicitur inexactum, quia, sicut labor, plane a limite per spatium themodynamicum transito dependet. Ob naturam eorum insolitam, differentiale inexactum saepe scribitur linea per d addita aut littera δ loco d adhibita \delta Q\;.
Iohannes Rist
Iohannes Rist (natus Ottensen prope Hamburgum die 8 Martii 1607; mortuus Wedel in vico die 31 Augusti 1667) fuit poeta et evangelii praeco Lutheranus Germanicus.
Sodalis fuit Societatis florigerae ad Pegnesum.
Esther Duflo
Esther Duflo (nata 25 Octobris 1972 Lutetiae) est oeconomiae perita Franco-Americama. Alma mater sua est Scola normalis superior et professor apud Institutum Technicum Massachusettense est. Studioum de macrooeconomia et auxilio humanitaro fecit. Magister et marius suus est Abhijit Banerjee.
Anno 2015 Praemium principum Asturiarum et anno 2019 Praemium Nobelianum oeconomicarum scientiarum accepit cum Abhijit Banerjee et Michaelo Kremer de studii allevationis paupertatis.
Remscheidium
Remscheidium (Theodisce: Remscheid) est urbs Germanica circiter 111 000 incolarum in Rhenania Septentrionali-Vestfalia sita.
Urbs hodierna anno 1929 e coniunctione urbis veteris Remscheidium, urbis hanseaticae ac oppidi Lüttringhausen condita est. Prima mentio Remscheidii in litteris erat anno 1173 sed demum anno 1808 iura urbis accepit. Lennepium iura urbis iam inter annos 1259 et 1276 accepit.
Elliott Cook Carter, Jr.
Elliott Cook Carter, Jr. (natus 11 Decembris 1908, mortuus 5 Novembris 2012), est Americanus musicae compositor Neo-Eboracensis. Post tempus neoclassicismi, musicam tonalitate rhythmoque insigniter multiplicem excogitavit. Eius compositiones, quae in toto orbe terrarum cantae sunt, musicam cameratam et musicam pro orchestra, instrumento uno, et voce amplectuntur.
Vita
Carter natus est Novi Eboraci in urbe die 11 Decembris 1908, filius Elliott Carter, Sr., negotiatoris divitis, et Florentiae Chambers. Iuvenis musicae attentus, ab Carolo Ives compositore incluto (qui patri fidem de damno resarciendo interpositam vendebat) excitatus est. Quamqum apud Collegium Harvardianum in Linguam Anglicam praecipue incubuit, musicae quoque studuit, ibi et apud Scholam Musicam Longy Cantabrigiae. Apud universitatem, acroasibus professorum Gualterius Piston, Gustavus Holst, et aliorum professorum musicae facultatis adfuit. In Harvard Glee Club cecinit.
Gradu A.M. in musica anno 1932 accepto, Lutetiam (sicut multi Americani illius temporis) ivit ut Nadiae Boulanger discipulus fiat. Musicae cum ea studuit annis 1932–1935, et doctoratum in musica (D. Mus.) apud École Normale Lutetiae anno 1935 accepit. Eodem anno ad Civitates Foederatas redivit, ubi Ballet Caravan direxit.
Ab 1940 ad 1944 ipse musicam, physicam, mathematicam, et Graecam antiquam apud St. John's College Annapoli in Marylandia docuit. Die 6 Iulii 1939, Carter Helenam Frost-Jones duxit, et eis natus est unus filius, David Chambers Carter. Per secundum bellum mundanum, Carter in Office of War Information laboravit. Deinde docuit in Conservatorio Peabody (1946–1948), Universitate Columbiana, Collegio Reginae (1955–1956), Universitate Yalensi (1960–1962), Universitate Cornell (a 1967) et Schola Juilliard (a 1972). Anno 1967 in Americanam Artium Litterarumque Academiam receptus est. Anno 1985 Insigne Artium Nationale atque bis Praemium Pulitzeranum accepit.
Componendi genus et opera
Prima Carter opera potestatem Igor Stravinski, Roy Harris, Aaron Copland, et Pauli Hindemith exhibent.
Anni recentiores
Carter Novum Eboracum habitavit usque ad 2012, anno aetatis 104o. 158 opera scripsit, inter hae nonnulla in ultimis vitae annis.
Abhijit Banerjee
Abhijit Vinayak Banerjee (beng. অভিজিৎ বিনায়ক বন্দ্যোপাধ্যায়; natus 21 Februarii 1961) est oeconomiae peritus Americanus origine Indiae. Alma mater sua est Universitas Calcuttensis et Universitas Harvardiana et professor apud Institutum Technicum Massachusettense.
Magister suus de doctore est Ericus Maskin et discipula et uxor sua est Esther Duflo. Anno 2013 nominatus socius Nationum Unitae a Ban Gi-mun ad Proposita millennalia progressionis promovendum. Anno 2019 Abhijit Banerjee Praemium Nobelianum oeconomicarum scientiarum cum Esther Duflo et Michaelo Kremer accepit, ratione studii de allevatione paupertatis.
Potestas (socialis et politica)
Potestas in scientia sociali rebusque publicis est humana morum aliorum movendorum facultas. Vocabulum auctoritas potestati a legitimá structurá sociali perceptae saepe adhibetur. Potestas videri potest et bona et mala (vel etiam iniusta). Fundamentale potestatis adhibitae genus endemicum in nostrá specie videtur; quia autem homines sunt entia socialia, eadem notio videri potest bona, res hereditate excepta vel ad proposita humanistica adhibenda data quae adiuvabunt, movebunt, aliisque potestatem dabunt (e.g. societas fundata Gatesiana de eradicatione poliomyelitis).
Plerumque a rebus interdependentiae inter binas entitates et circumiecta derivatur. In negotiis, ethica potestatis instrumentalitas est res gesta, et sic est ludus summae zeri. Verbis simplicibus, exprimi potest aut sursum aut deorsum. De potestate deorsum, superior organizationis homo inferiores movet ut fines negotii adipiscantur; cum autem societas potestatem sursum adhibet, inferiores sunt qui decreta eorum ducis vel ducum moveant.
Usus potestatis nec vim nec minas virium (coercitionem) non semper implicat. Simillimus est rei quam civitates aequabiles (e.g. Dania, Nederlandia, Norvegia, Suecia) gratia appellare possunt, contra rem extremam quae nonnulli auctores in civitatibus capitalisticis minas appellare possunt, rationem quá potestas adhibetur. Exemplum potestatis sine oppressione adhibitae est notio potestatis mollis, contra potestatem duram.
Multae recentiores disputationes sociologicae de potestate modum tractant quo potestas facultatem rebus det; quod significat potestatem esse rationem quae actiones sociales tam facere quam cogere vel etiam prohibere potest. Michael Foucault, philosophus Francicus, potestatem videbat expressionem structuralem "strategicam rem multiplicem in datá re sociali," quae ambas vim et facultatem poscit.
Silvius Soldini
Silvius Soldini (natus Mediolani familia oriunda e Ticino pago Helvetiae anno 1958) est moderator cinematographicus Italicus.
Aemilius Gallé
Aemilius Gallé (Nanceii die 8 Maii 1846; ibidem mortuus die 23 Septembris 1904) fuit artifex Francicus qui opera vitrea creavit. Post studium in Francia, Vimariam iit ad mineralogiam studendum. Et foedus Franciae de iuribus humanis et Alfredum Dreyfum contra antisemitismum defendit.
Unterlunkhofen
Unterlunkhofen municipium in Kelleramt in Helvetia est. Unterlunkhofen quattuor partes habet: Vicus principalis Unterlunkhofen et viculi Huserhof, Geisshof, Berghof. In finibus Unterlunkhofensibus etiam est lacus Flachsee.
The Purple Rose of Cairo
The Purple Rose of Cairo (scilicet Latine Cairi Rosa Purpurea) est pellicula accurate comoedia anno 1985 a claro moderatore cinematographico Americano Woody Allen creata et ducta. In pellicula agunt clari histriones :
Nicolaus Iorga
Nicolaus Iorga (Nicolae Iorga seu Jorga; natus in Botoşani die 17 Iunii 1871; necatus in Ploieşti die 27 Novembris 1940 ) fuit rerum gestarum scriptor, rerum politicarum peritus et primus minister Romaniae.
Madagascar (pellicula)
Madagascar est pellicula anno 2005 confecta, cuius pars altera, Madagascar: Escape 2 Africa inscripta, die 7 Novembris 2008 in lucem prolata est.
Ludovicus Antonius de Saint-Just
Ludovicus Antonius de Saint-Just, publice Louis Antoine Léon de Richebourg de Saint-Just, fuit vir publicus Francicus inter rerum Francicarum eversionem et, cum Maximiliano de Robespierre, primarum partium actor temporis quod dicitur Terroris Regimen. Qua de causa etiam rerum eversionis aut terroris archangelus dictus est. Natus Decetiae in praesenti praefectura Niverna die 25 Augusti 1767; Lutetiae die 28 Iulii 1794 supplicio affectus est.
Michael Kremer
Michael Robert Kremer (natus die 12 Novembris 1964) est oeconomiae peritus Americanus. Alma mater sua est Universitas Harvardiana est professor Universitatis Harvardianae est. Oeconomiam progressus studuit et Forum Oeconomicum Mundiale participavit.
Anno 2019 Praemium Nobelianum oeconomicarum scientiarum cum Abhijit Banerjee et Esther Duflo accepit, ratione studii de allevatione paupertaris.
Te lucis ante terminum
Te lucis ante terminum est hymnus Christianus saeculi VII qui in completorio, ultimo divino officio Ecclesiae Romanae Catholicae, canitur.
Camillus Desmoulins
Benedictus Camillus Desmoulins (natus die 2 Martii 1760 in Guise - Lutetiae supplicio affectus est die 5 Aprilis 1794) fuit causidicus, diurnarius et vir publicus Francicus inter Rerum Francicarum eversionem.
Opera
Desmoulins praeterea multa libella etiam scripsit:
Societas Croenertiana
Societas Croenertiana est congregatio philologorum, imprimis veterum linguarum, condita anno 1999 Gottingae in bibliotheca Guilelmi Ottonis Croenert, qui ipse saeculo 19. et 20. erat notus doctusque philologus.
Sodales societatis solent disputare variis de thematis, inter ea politica, historica vel philologica.
Praesides Societatis Croenertianae:
De anno 1999 usque ad 2001: Christopherus Farraginius
2001 usque ad 2002: Publius Cersto Lyson
2002 usque ad 2005: Arnobius Cuparius
De 1. Decembris 2005: sede praesidis vacante (suffragium sequetur).
Ice Age: The Meltdown
Ice Age: The Meltdown (Latine fere "Aetas glacialis: Liquefactio") est pars altera (anno 2006 confecta) seriei pellicularum nomine Ice Age confectae, cuius pars tertia, Ice Age: Dawn of the Dinosaurs, die 1 Iulii 2009 in lucem prolata est.
Castra Scelerata
Castra Scelerata fuerunt locus Germaniae antiquae ubi Drusus obiit; de quo Suetonius sic scripsit: Drusus ... morbo obiit in aestivis castris quae ex eo Scelerata sunt appellata (De vita Caesarum "Divus Claudius" 1.3). Appellatio anterior Castrorum Sceleratorum ignotum est. Quia Drusus anno 9 a.C.n. ab Albi fluvio rediens in via sub nomine Hellweg cognita equitaverit, vicus hodiernus Schellerten ad hanc viam situs Castra Scelerata esse conicitur.
Ephemeris (diarium interretiale)
Ephemeris est periodicum Latinum Latine scriptum et per interrete libere emissum. A Stanislao Tekieli iuvene Polono et Albino Francogallo anno 2004 condita est. De multis variisque rebus auctores Ephemeridis Latine scribunt, e.g. de factis, moribus et hominibus hodiernis, de historia, religionibus, aenigmatibus latinis, pelliculis cinematographicis et aliis rebus quae ad humanum cultum pertinent. Sunt etiam nuntii de conventibus et scriptis illorum, qui Latinitatem vivam exercent, et multa nova carmina Latina.
Fuit autem Ephemeris etiam nomen primi periodici Graece scripti atque in Austria editi. Cum Iosephus II, imperator imperii Hungaro-Austriaci, permissionem imprimendi periodica Graece conscripta dedisset, primum exemplar anno 1784 Vindobonae proditum est. Brevi autem per interdictum Ephemeridi finis factus est, quia doctrinis atque sententiis illuminatorum favit. Anno 1790 iterum permissa ob postulationes imperatoris imperii Ottomanici, cui illis temporibus Graecia erat subdita, regnante imperatore Francisco II anno 1797 finita est.
Coven
Coven, verbum ex Lingua Scotica ortum, ipsum ex nomine Latino convento deductum. Coven haec dissimilia significet:
Fabula
Coven (conventus vampyrorum)
Musica
Coven (grex musicus)
Mystica
Coven (conventus magarum)
Pelliculae
Coven (pellicula), pellicula anni 2000
Religio Neopaganismus
Coven (conventus Wicciensis)
Wicca
Mogurnda orientalis
Mogurnda orientalis est piscis familiae Eleotridarum, in Papua Nova Guinea endemicus.
Dante’s Peak
Dante’s Peak est pellicula anno 1997 a Rogerio Donaldson, moderatore cinematographico Americano, creata. In pellicula, in qua enarratur calamitosa vulcani conglagratio, agunt clari histriones :
Caloioannes (rex Bulgariae)
Caloioannes (Bulgarice: Калоян, 1207 mortuus est) fuit Caesar Blachorum et Bulgarorum ab anno 1197 usque ad mortem. Fuit etiam Petri (IV) et Ioanni Aseni I frater.
Mogurnda lineata
Mogurnda lineata est piscis familiae Eleotridarum, in Papua Nova Guinea endemicus.
Zagrabia
Historia
Excavationibus praehistoricis finitis et rebus Neolithicis repertis historia magna vera anno 1094 incohatur, quando rex Hungarorum Ladislaus episcopatum fundavit e quo civitas episcopalis (Kaptol) exiit. Romani anno 33 a.Chr.n. castrum aedificaverant multos annos ante nomine Andautonii, quod autem ad marginem orientalem apud Šćitarjevo situm minoris momenti mansit. Ad collem adversus civitatem episcopalem, qui Grič nominatur, civitas burgensis est nata nomine Gradec (hodie autem Gornji Grad, urbs superior, nuncupatur). Rex Hungariae Bela IV Turcas fugiens anno 1242 sese eo contulit, qui gratias incolis acturus privilegia urbana concessit. Paulo post circa Gradec murum crassum duxerunt, cum Kaptol usque saeculum XVI turriculam unam (Popov Toranj, anni 1247) haberet. Turcis minantibus ibi quoque moenia ducta sunt.
Saeculis sequentibus ambo urbis tribus identidem querelis conflixerunt, quarum acerrimae annis inter 1527 et 1527 saeviebant. Saeculo XVII amicitia inter tribus istos contracta est, quando nundinas communes in hodierna Platea Reipublicae (Trg Republike) habuerunt et prima vice nomen communem Zagrabiae proclamarunt. Zagrabia caput regnorum Croatiae et Slavoniae facta est, ubi inde ab anno 1776 sedes consilii regalis fuit. Unio administratoria tamen haud ante annum 1850 pro tribubus Gradec et Kaptol necnon pro tribubus inferioribus (Donji Grad) perfecta est. Usque Secundum bellum mundanum urbs in orientem occidentemque crescebat, post annum 1945 insuper in meridiem (Novi Zagreb). Militibus mundanis saevientibus Zagrabia incolumnis restabat, cum saeculo XVII incolae multa atrocia sustulissent. Inde fit ut aedificia plurima media in urbe generis Baroci et temporis Austriaci sint.
Ecclesia cathedralis
Fanum genere Romanico erectum saeculo XII incendio demolitum est, ut altera ecclesia cathedralis usque saeculum XV erigeretur. Terrae motus anni 1880 damna multa affecit; delubrum usque annum 1892 refecerunt genere Neogothico cum turribus 105 metrorum - salva sacristia cum opere tectorio (saeculi XIII) et triptycho de Christi passione antiquo. Aedem Croatiae totius ecclesiam maximam esse constat. Intus naves tres subsellia bella anni 1520 protegunt, pulpitum marmoreum (saeculi XVII exeuntis), altaria generis Baroci, effigiem Deiparae (saeculi XVII ineuntis), sepulcrum archiepiscopi Bakač-Erdödy (saeculi XVI ineuntis). Visu dignum est procul dubio thesaurus ecclesiae cum diptycho saeculi XI, cum paenula coronaria regis Ladislai (saeculi XI; opera acu picta saeculi XIV sunt), cum ferulis, cum casulis, cum codicibus variis.
Attinet ad ecclesiam insuper fortificatio saeculi XVI, cuius partem orientalem saeculo XVI abdiderunt. Videntur ibi turriculae generis Renati atque palatium episcopale ad moenia meridiana anno 1730 erectum (in quo imago artificis Tolmezzo de sancto quodam crucifixo et episcoporum multorum effigies). Insuper admiranda est Capella Sancti Stephani cum operibus tectoriis saecli XIV exeuntis et crucifixo Gothico.
Ecclesia Sancti Marci
Ad aream Radićev Trg invenitur fanum Sancti Marci quod pluries refecerunt. Annis inter 1660 et 1725 turrim Barocam confecerunt, in more Neogothico tegmentum insignibus Croaticis ornaverunt. Annis inter 1936 et 1938 domni Meštrović et Kliaković interna saltem in modum anteriorem mutaverunt. Animadvertantur quoque porta meridiana statuis pluribus ornata saeculi XIV, opera tectoria saeculi XVI ad columnas nonnullas restantia et thesaurus ecclesiasticus pretiosus cum artificiis aureis.
Ecclesia Sanctae Catharinae
Fanum ad Plateam Catharinae (Katarinski trg) situm in oppidi superioris meridie omnino genere Baroco factum est annis inter 1620 et 1632 Iesuitis promoventibus. Quorum monasterium maximum haud procul invenitur ad Plateam Iesuitarum (Jezuitski trg). Interna habent opera albaria et effigies a domno Quadrio confecta, concamerationem autem domnus Quaglio fecit. Neque negligenda sunt ibi altaria marmorea domni Robba, altaria sculpta lignea, epitaphia varia.
Fortificatio oppidi superioris
Moenium inde ab anno 1250 ductorum turres duae et porta una solummodo manserunt. Ab turri Lotršćak quotidie tormentico bellico ad meridiem sonatur; proximus est currus funalis partem urbanum inferiorem cum parte superiore unificans. Turris autem occidentalis (ulica Demetrova) ad Palatium Jelačić spectat. Porta lapidea quae dicitur (Kamenita Vrata) cum oratorio Deiparae introitus antiquissimus est. Hinc conducit via ad Ecclesiam Sancti Marci ad quam pharmacopolium urbanum est. Cuius mentio prima anno 1355 fuit. Turris sacerdotum septentrionalis (Popov Toranj, in Via abbatiali/Opatička ulica) erecta erat anno 1247 directo ad limitem inter his duobus tribubus inimicis, quod saepius rixas provocavit.
Musea
Zagrabiae multa musea sunt, inter quae citemus:
Ecclesia Catholica Romana
Zagrabia sedes episcopalis metropolitana est. Nomen sedis Archidioecesis Zagrebiensis est.
Iosephus Sánchez-Guerra Martínez
Iosephus Sánchez-Guerra Martínez (Cordovae natus die 28 Iunii 1859; Matriti mortuus die 26 Ianuarii 1935) fuit causidicus, diurnarius, politicorum peritus et Hispaniae primus minister.
Christopherus Farraginius
Christopherus Farraginius, vel Germanice Christoph Otto Friedrich Schünemann, est magister Theodiscus, docens linguam Graecam et Latinam et Religionem Lutheranae Confessionis in gymnasio ducali Guelpherbuti.
Natus est genere magistratuum fiscalium anno 1974 Gifhorniae, ubi etiam duos annos scholam primariam visitavit. Patre ad altiorem statum ordinis fiscalis promoto venit Barmcam in vicum apud Stuhium montem situm.
Postea Helmstadii gymnasium summo studio frequentavit, deinde studiosus Universitatem Gottingensem et referendariato finito factus est magister auctoritatis magistratus plenus Guelpherbuti.
Cum uxore, quam a.d. XII. Kal. Nov., A.D. 2006 in matrimonium modeste duxit, vitam agit Brunsvici, postea Guelpherbuti.
Tudor Arghezi
Pseudonymus Arghezi creatus est secundum antiquum nomen fluminis Argesis (Dacoromanice Argeş).
Georgius Schmude
Georgius (Theod.: Jürgen) Schmude (natus 9 Iunii 1936 oppido Insterburg in Borussia Orientalis) vir publicus Germaniae et sodalis SPD est.
Familia et Iuventus
Pater eius mercator erat. Familia anno 1945 e patria fugit atque Moersam in oppidum venit. Ibi Schmude annis 1947 - 1955 scholam frequentavit et maturitatem accepit.
Munus
Schmude tum Goettingae, Berolini, Coloniae Bonnaeque iurisprudentiae theatri arti, litteris Germanicis studebat. Anno 1961 primam probationem iurisprudentiae accepit. Anno 1966 secundam probationem adeptus est atque ab anno 1967 iurisconsultus in societate Gustavi Heinemann laboravit. Anno 1968 doctor iurisprudentiae promotus est.
Familia
Schmude maritus est atque duos liberos habet.
Cursus honorum
Schmude, qui ab anno 1957 sodalis SPD est, annis 1964 - 1971 decurio oppidi Moersiae fuit et ab anno 1969 etiam in consilio pagi fuit. Ab anno 1969 legatus Dietae Foederalis Germaniae erat. Annis 1974 - 1976 secretarius statalis in Administerio Foederali Rerum Internarum fuit. 16 Februarii 1978 ab Helimuto Schmidt cancellario foederali Administer Foederalis Eruditionis et Scientiae nominatus est. 28 Ianuarii 1981 Administer Foederalis Iustitiae nominatus est. A die 17 Septembris 1982 etiam Administerium Foederale Rerum Internarum administrabat, cum administri factionis FDP a cancellario dimissi essent. Cum Helimutus Kohl (CDU) cancellarius novus creatus esset, Schmude consilium ministrorum reliquit. Annis 1984/1985 praeses vicarius legatorum SPD Dietae Foederalis fuit, quam anno 1994 reliquit.
Ecclesia Protestantica
Annis 1985 - 2003 praeses Ecclesia Evangelicae Germaniae fuit.
Arnobius Cuparius
Arnobius Sebastianus Cuparius (Germanice Arne Sebastian Küepper) est magister linguae Theodiscae Latinaeque, anno 2006 tempus semestre docens Gottingae in Universitate Georgia Augusta, nunc (ex anno 2007) in gymnasio Felicis Parvi, sodalis Societatis Croenertianae.
Cuius maiores fuerant raedarii abiectorum viscerum animalium et inutilium rerum in oppido Haldensleben; tamen atavus Cuparii homo clarus et industrius fuisse dicitur. Puer et adulescens Cuparius Emmerstadii, in vico municipii Helmstadii, vixit; pater est notus mensor, mater invalidos, aegrotos et pauperes adiuvat.
Cuparius scientias amat; tractatus inter alios scripsit de operibus P. Ovidii Nasonis, Petronii, Augustini, Macrobii, Gottfridii Strasburgensis, Dietrichi Bernensis, Caroli Marx et de virilitatis desectione; se delectat Sebastiani Brandi idiotarum navem legendo et carmina scribendo, quae egregia arte sunt.
Sanctuarium Nostrae Dominae Lilii (Pratum)
Sanctuarium Nostrae Dominae Lilii est parva ecclesia Prati (regione Tusciae, Italia) Virgini Mariae dicata.
Ab anno 1980 Rector Sanctuarii Rentius Francalanci est. Pater Rentius Canonicus honoris causa Cathedralis et Archimandrita Ecclesiae Catholicae Melkitae est.
Fagraea berteroana
Fagraea berteroana, aliquando Fagraea berteriana (Anglice: perfume-flower tree ; Havaiane: pua-kenikeni ; Samoane: pualulu, puavao), est parva arbor patens vel magnus frutex in zonas subtropicas natus, ubi temperaturae sunt 10 °C vel plus. Species est endemica in Oceano Pacifico Australi et Havaiis.
Plantae sunt rami quadrangulares, folia apicibus obtusis, et fragrantes flores tubulares ad 7cm, qui, bene mane cremicolores, aurantiaci in diem fiunt. Homines Polynesii monilia floribus faciunt.
Castellum Lazzarii
Castellum Lazzarii (sive Castrum Lazzarii, alia nomina: Castrum Zauri ) (Italiane: Castell'Azzara) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 520 incolarum, in Regione Tuscia et in Provincia Grossetana situm. Incolae Lazzarienses vel Castelazzarienses appellantur.
Mogurnda
Mogurnda est genus piscium familiae Eleotridarum. Plus quam octo species descriptas comprehendit.
Alexander (discretiva)
Alexander est:
Antigone (discretiva)
Antigone est:
Salingiacum
Salingiacum (Theodisce: Solingen) est urbs Germanica circiter 160 000 incolarum in Rhenania Septentrionali-Vestfalia sita.
Prima mentio oppidi in litteris erat anno 1067. Iura urbis accepit anno 1374. Industria forficum sua e saeculo 15 praeclara est.
Ioannes Asenus I (rex Bulgariae)
Ioannes Asenus I (1196 necatus) fuit dux belli et Tzar (Rex) Bulgarorum ab anno 1185 usque ad mortem. Fuit etiam Theodori Petri et Caloioannis frater, Ioanni Aseni II pater.
Carolus I (rex Siciliae)
Carolus I Siciliae, natus anno 1227 et mortuus anno 1285, filius minor natu Ludovici VIII regis Franciae et Blanchae Castellae erat. Comes Andegavensis a rege Ludovico IX factus, Beatricem comitis Provinciae Raimundi Berengarii filiam heredemque in matrimonium duxit, propter quod comes Provinciae fit.
Inter septimam expeditionem sacram anno 1248 cruce signatus est.
Successor in regno Neapolitano fuit filius Carolus, secundus huius nominis. Capetiorum ramus, quem rerum gestarum scriptores Andegavensis nuncupant, a Carolo I ortus est.
Mogurnda variegata
Mogurnda variegata est piscis familiae Eleotridarum, in Papua Nova Guinea endemicus. Habitatio naturalis est lacus aquae dulcis.
Mogurnda spilota
Mogurnda spilota est piscis familiae Eleotridarum, in Papua Nova Guinea endemicus. Habitatio naturalis est lacus aqua dulcis.
Castrum Plani
Castrum Plani vel Castrum de Plano (olim Casale Plana ) (Italiane Castel del Piano) est oppidum et municipium circiter 4700 incolarum in provincia et regione Grossetana in Tuscia Italiae situm. Incolae Planenses vel Ciolenses appellantur.
Fractiones
Montegiovi, Montenero d'Orcia
Schola Medica Salernitana
250px|thumb| Schola Medica Salernitana e Canone Medicinae [[Avicennae]]
Schola Medica Salernitana  fuit Aevo Medio Salerni clarissima schola medicinae
Carmen Tanase
Carmen Tanase (nata in Ploieşti Romaniae die 18 Ianuarii 1961) est actrix Dacoromana.
Franciscus Magendie
Franciscus Magendie (natus Burdigalae die 6 Octobris 1783 - mortuus est die 7 Octobris 1855 in Sannois apud Lutetiam) fuit clarus medicus Francicus.
Cordis foramen Magendii nomen eius fert.
Calamus
Calamus est:
In biologia:
In geographia Graeca:
Magna Almeroda
Magna Almeroda (Theodisce: Großalmerode) est oppidum in Hassia septentrionali prope Cassellas urbem situm et civitas foederata regionis Verrae Visnerique.
Ludovicus Trenker
Ludovicus Trenker, natus Aloysius Franciscus Trenker, Luis Trenker sive Alois Franz Trenker, erat oribates, dispositor cinematographicus, histrio, scriptor. Natus est Urticeti in regione Ladiniana quae tum pars erat imperii Austro-Hungarici. Pater eius lingua Germanica versione Tirolense, mater Ladina lingua locuti sunt.
Magna Almeroda
Oppidum habet circiter quattuor milia incolarum; is numerus etiam pertinet ad vicos, qui de iure partes oppidi existimantur: eae sunt Rommeroda, Trubenhusa, Weissenbachia (Albus Rivus), Epteroda, Uengsteroda, Faulbachia (Sordidus Rivus) atque imprimis Laudenbachia (Sonans Rivus), quae aliis vicis praestat, quia habens circa mille et ducentos incolas maxima oppidi pars apparet.
Ludovicus Trenker
Anno 1924 in Austria studium architecturae ad universitatem technicam Graecensem absolvit et Bauzani, quod usque ab fine belli ad Italiam pertinebat, architecti munere fungebatur. Ab anno autem 1927, titulus architecturae academicus Austriacus in Italia non iam approbatur, et Trenker Berolinum rediit, ubi usque ad annum 1940 degebat.
Anno 1928 Hilda von Bleichert in matrimonium duxit, filiam hominis ut dicunt industrialis. Ei peperit quattuor liberos.
Magna Almeroda
Magna Almeroda situ amoena est; circumdatur silvis magnis, nonnulli aquae purae rivi fluunt per pagum. Propterea viatores libenter oppidum ac partes oppidi visitant, ut natura intacta fruantur.
Ludovicus Trenker
Anno 1928 histrio erat in pellicula Der Kampf ums Matterhorn (Latine reddatur Pugna de Matterhorn) et deinde quarto decennio saeculi praeteriti productionem pellicularum duxit quarum tituli erant Der verlorene Sohn (Latine reddatur Filius prodigus) et Der Kaiser von Kalifornien (Latine reddatur Imperator Californiae) et The Challenge (Provocatio).
Abbatia apud Waterbecham
Abbatia sororum ordinis Sanctae Clarae apud Waterbecham anno 1293 e munificentia Dionysiae, Guarini de Monte Canisio viduae, per licentiam regis Eduardi I condita est iuxta oppidum Waterbecham comitatus Cantabrigiensis. Abbatia usque ad annum 1348 ibi mansit; quo anno Maria comitissa Penbrochiae (Ademari vidua, nepotis eiusdem Guarini de Monte Canisio) finem huius domi statuit sororesque ad novam abbatiam a seipsa conditam in insula Deneia removit.
Ludovicus Trenker
Ludovicus Trenker et auctor erat mythistoriarum. Anno 1931 publicavit ''Berge in Flammen. Ein Roman aus den Schicksalstagen Südtirols (Montes inflammati. Mythistoria de diebus fatalibus Tirolis meridionalis) et 1937 Sperrfort Rocca Alta. Der Heldenkampf eines Panzerwerkes'' (Castrum praecludens nomine Saxum Altum. De pugna heroica praesidii aedificii armati). Ludovicum Trenker vero scriptores ut dicunt "larvales" adiuvabant.
Primum assectatores fascismi et Germanici et Italiani Ludovicum Trenker, qui anno 1940 ad partem NSDAP accessit, et eius opera amabant. Sed dictatores Adolfus Hitler et Benitus Mussolini decreverunt anno 1939 ut omnibus Sudtiroliensibus decernendum esset utrum Germani esse et territorium Sudtirolense relinquere an Italiani esse et in regione manere vellent. Ludovicus Trenker aliquamdiu cunctatus Germanus esse optavit. Nimis longum cunctatus in odium ducium Germanorum venit qui nunc eius opera impedibant. Quamobrem Trenker anno 1940 Romam movit et anno 1942 pelliculam nomine "Pastor Angelicus" fecit. Ad finem belli Bauzani vixit.
Post bellum suspicatus est de nimia amicitia fascismi dictatorum. Quare difficile erat pecuniam merere et dubias vias ingressus est. Exempli gratia diarium Evae Braun vendebat, quod diarium autem falsum erat. Adhuc verus auctor diarii ficti ignotus est. Forse fuit ipse Ludovicus Trenker.
In sexto decennio saeculi praeteriti paulatim in Germania, imprimis in Bavaria et in Monaco, ad suam pristinam professionem revertebat. In ultimis vitae annis oecologiae operam dedit.
Ioannes Volfgangus Goethius
Ioannes Volfgangus Goethius, sive tantum Goethius (Theodisce Johann Wolfgang von Goethe) (natus 28 Augusti 1749 Francofurti ad Moenum; mortuus 22 Martii 1832 Vimariae), fuit scriptor, poëta, humanista, philosophus, polymathes. Goethe a multis habetur gravissimus scriptor linguae Theodiscae et unus ex gravissimis philosophis culturae Occidentalis. Opera eius disciplinas poesis, drama, litteras, theologiam, philosophiam, et scientiam comprehendunt. Magnum opus eius, unum ex cacuminibus litterarum mundi laudatum, est Faust, drama in duabus partibus. Alia opera eius notissima sunt permulta poemata, Gulielmi Meister addictio homini, bildungsroman, et Werther Iuvenis Quae Passus Sit,  mythistoria epistularia.