cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bruneium
Oeconomia
Haec parva et uber oeconomia adventiciae domesticaeque ergolabiae, gubernativae regulationis, socialis providentiae rationum et rusticae traditionis permixtio est. Olei rudis et gasii naturalis productio paene dimidium Producti Domestici Grossi complet. Substantialis reditus e pecuniaria collocatione e domestica productione reditum supplet. Gubernatio omnibus medicas diaconias, oryzam et habitationem suppeditat. Bruneiensibus ductoribus cura est ut constanter crescens integratio in mundanam oeconomiam cohaesionem socialem suffoderet quamquam prominentissimus lusor velut praeses serviens per anni 2000 Asiatico-Pacificae Oeconomicae Cooperationis forum factum est. Inter enuntiata destinata in futurum vim laboralem admeliorare, inopiam operarum deminuere, argentarium et periegeticum campos roborare et generatim plus oeconomicum fundamentum ampliare sunt. Nationalis societas aeronautica, Royal Brunei, Bruneium internationalium itinerum inter Europam et Australiam Novamque Zelandiam centrum facere conitur et praecipuis Asianis destinationibus diaconias quoque offert. Bruneium ex aliis nationibus incrementabiliter importat.
Nota Halalica Bruneiensis
Bruneium Locus Pacis Iulio anni 2009 suum halalicae notae propositum eiecit quod confectores in Bruneio et in aliis nationibus praemii ergasterii nota Halalica Bruneiensi utere permittit ut eos ad pervadendum per lucrativos mercatus in nationibus cum significativo Musulmanorum consumptorum numero adiuvet.
Velut a Sultanatu praevisum, notae halalicae Bruneiensis usus Musulmanis consumptoribus strictum confectorum obsequium secundum leges ad Islamicam doctrinam referentes significaret. Bruneium quoque ad construendam fiduciam notae per strategias collinet quae non solum halalicam manufactorum integritatem sed etiam indubitabilem fiduciam cum fixis regulis materiae rudis fontem, processum manufactorium, logisticam et distributionem regentibus firment.
Nota halalica Bruneiensis primus proprius conatus creandi orbis terrarum halalicae notae esse dicitur quae potentiales commerciales regressus obsonatus comsumptivis Musulmanorum necessitatibus totum per mundum demetet. Quod utitur Sultanatus fama in fovendam strictam adhaerentiam ad Islamicam doctrinam inter Musulmanos cives.
Nova societas, gubernationis propria Brunei Wafirah Holding Sdn Bhd, notae halalicae Bruneiensis proprietaria statuta est. Wafirah in societatem coniunctam cum Brunei Global Islamic Investment et societate logistica cum base in Hongcongo Kerry FSDA Limited ad formandam Ghanim International Food Corporation Sdn Bhd intravit. Societas Ghanim International notae halalicae Bruneiensis usum gerit.
Confectores notam uti volentes requiruntur ut primum Bruneiense halalicum pittacium (sive obsequii confirmationem cum acceptis manufacturandi et occidendi praxibus sub Islamica doctrina) nanciscantur per Sectionem Inspectionis Cibi Halalici Instituti Rerum Sariae. Tunc appropinquari ad Ghanim suae applicationi possunt ad nota utendum.
Agricultura
Bruneium ambitiosum scopum augendae alimentariae autarkeiae per oryzae productionem e praesenti 3,12 centesimas in 20 et 60 centesimas annis 2010 et 2015 respective posuit.
Ad consequendum hunc scopum, Bruneium suam Oryzam Bruneii Loci Pacis 1 velut Oryzam Lailam denuo nuncupavit per "Oryzae Agrorum Sationis Ad Consequendam Oryzae Productionis Autarkeiam in Bruneio Loco Pacis" coerimoniae eiectionem in Vasanensibus oryzae agris Aprili anni 2009.
Augusto anni 2009, Familia Regia primos paucos Lailae oryzae agrorum caules demessuit, post annos plurimorum conatuum ad impellendam localem oryzae productionem, scopum qui circiter dimidio saeculi abhinc praevisus est.
Curatio medica
Omnes Bruneienses accessum ad gratuitam curationem medicam e publicis nosocomiis habent. Praecipuissimum valetudinarium in Bruneio Valetudinarium Reginae Pengiranae Anacae Salehae (Anglice Raja Isteri Pengiran Anak Saleha Hospital) et privatum medicum centrum, Centrum Medicum Vivarii Ierudongensis (Anglice Jerudong Park Medical Centre), est. Ex anno 2008, nullum valetudinarium in Bruneio accreditationem internationalem curationis medicae subibat. Nihilominus valetudinarium systema Bruneii Loci Pacis quartum in Asiano-Pacifica regione et secundum in ASEAN post Singapuram classificabatur.
In praesenti nulla schola medica in Bruneio est et Bruneienses studere ut medici sint cupientes universitati in partibus transmarinis interesse debent. Nihilominus, Institutum Medicinarum in Universitate Bruneii Loci Pacis (Malaice Universiti Brunei Darussalam) introductum est et novum aedificium facultati constructum est. Aedificium, inclusis investigationis et laboratorii facilitatibus, anno 2009 completum est. Schola Infirmariae ex anno 1951 fuit. 58 infirmariorum moderatores in Valetudinario Reginae Pengiranae Anacae Salehae (Anglice Raja Isteri Pengiran Anak Saleha Hospital) praepositi sunt ad facendam meliorem diaconiam et ad suppeditandam meliorem curationem medicam. Decembri mense anni 2008, collegium infirmariae cum Instituto Medicinarum in Universitate Bruneii Loci Pacis ad producendos plurimos aegrorum ministros et obstetrices ortum est.
Centrum Promotionis Valetudinis Novembri mense anni 2008 apertum est et ad educandos auditores de pondere habendi sani victus prodest.
Vectura
Bruneium via maritima et terrestre, quoque per scapham Hoverianam, accessibile est. Praecipua autovia trans Bruneium currens Autovia Pan-Borneana (Malaice Lebuhraya Pan Borneo et Iavice ليبوهراي ڤن بورني) est, quae commune propositum cum Malaesia est. Praeter Autoviam Pan-Borneanam, ad Bruneium accessus per aerem trans Aeroportum Internationalem Bruneiensem (Malaice Lapangan Terbang Antarabangsa Brunei et Iavice لاڤڠن تربڠ انتارابڠسا بروني) habetur. Royal Brunei praecipua societas aeronautica in Bruneio est.
Bruneium complures portus, praesertim ad exportandas suas petroleosas res confectas, non minus quam proposistis importatoriis exportatoriisque, habet.
Demographia
Publica civitatis lingua est Malaica (Malaice Bahasa Melayu), quamquam ponderis allophylus Sinice loquitur. Localis Malaicae varietas, Cendayanica sive Bucitensis (Malaice Kedayan sive Bukit) qua native duae tertiae incolarum partes loquuntur, satis e Malaica exemplari diverget et inintellegibilis cum ea est. Praecipuissimae aboriginales linguae Ibanica et duae linguae Tutongicae nuncupatae sunt, omnes cum circiter 20 000 locutorum. Lingua Anglica late diffusa est et relative magna expatriatorum communitas cum significativis Britannorum et Australianorum civium numeris sunt. Adventiciae incolae circiter 220 000 hominum sunt. Non expatriati incolae circiter 399 290 sunt.
Religio
Religio Islamica officialis religio in Bruneio cum 67% et sultanus caput religionis in natione est. Aliae fides cultae Buddhismus (cum 13%, praesertim a Seribus) et Christianismus (cum 11%) sunt. Irreligiosi praecipue Seres cum circiter 7% sunt, quamquam eorum plerique aliquos religionis modos cum Buddhisticis, Confucianisticis et Taoisticis elementis colunt, sed se ostendere velut nullam religionem officialiter professi malunt, quamobrem athei in officialibus censibus respiciuntur. Indigenicae religiones a circiter 2% incolarum coluntur.
Cultura
Bruneiensis cultura praecipue Malaicus (suam ethnicitatem reddens) est cum gravibus ponderibus ex Islamismo, sed conservativior quam Malaesiae videtur.
Bruneium etiam magnum adventiciorum operariorum numerum habet inter quos Indonesii Philippini operarii, opifices e Thailandia, Indonesia et Subcontinente Indica (proprie ex India et Bangladesha) et Statunitenses et Britannici periti in industria et educatione laborantes.
Prohibitio alcoholis
Velut Sariae natio, alcoholis venum et publica consumptio vetantur. Advenae et non Musulmani duodecim cervisiae pyxes et duos aliorum alcoholum flascones (sine distinctione alcoholicae portioni facta) ferre permittuntur. Hic limes applicari omnibus in ingressibus solet; anno 2007, nihilominus, hic mutatus in unum limitem pro 48 horis est. Introducta prohibitione ineunte decennio 200, omnia thermopolia et cauponae claudere coacta sunt.
Ino (Euripides)
Ino (Graece Ἰνώ) est tragoedia quam Euripides docuit, hodie deperdita, in qua res Inus, filiae Cadmi et uxoris Athamantis narratur. Hyginus mythographus sic fabulae argumentum refert:
Melanippe sapiens
Melanippe sapiens (Graece Μελανίππη ἡ σοφή) est tragoedia quam Euripides circa annum 420 a.C.n. docuit, hodie deperdita.
Epitaphium
Epitaphium, ut indicat perspicue hoc verbum Latinum e sermone Graeco mutuatum, est nomen inditum brevi carmini quod in sepulchro mortui, honorandi aut commemorandi causa, inscribitur.
Aloisius Gonzaga
Sanctus Aloisius Gonzaga (natus Castillione de Stiveriis, 9 Martii 1568 - mortuus autem Romae, 21 Iulii 1591) fuit religiosus Iesuita.
Epitaphium
Ars componendorum epitaphiorum multum valebat in Antiquitate, et multa elegantissima epitaphia nonnunquam Tristia, nonnunquam iocosa, reprobatoria aut laudabilia legi possunt in Anthologia Palatina.
Georgius Bidault
Georgius Augustinus Bidault (natus in Molinis die 5 Octobris 1899; mortuus in Cambo-les-Bains die 26 Ianuarii 1983) fuit repugnator et vir publicus Francicus. Alumnus fuit apud Sorbonam. Anno 1944 Bidault factionem Motum Republicanum Popularem (Mouvement Républicain Populaire) condidit. A die 24 Iunii usque ad diem 16 Decembris 1946 fuit dux ad tempus administrationis Franciae. Praeses Consilii meruit a die 28 Octobris 1949 usque ad diem 2 Iulii 1950. A die 8 Ianuarii 1953 ad usque 19 Iunii 1954 iterum administer rerum exterarum fuit.
Oedipus (Euripides)
Oedipus est tragoedia quam Euripides docuit, hodie deperdita.
Melanippe vincta
Melanippe vincta (Graece Μελανίππη ἡ δεσμῶτις) est tragoedia quam Euripides anno 412 a.C.n. docuit, hodie deperdita.
Oeneus (Euripides)
Oeneus est tragoedia quam Euripides docuit, hodie deperdita.
Eduardus Balladur
Eduardus Balladur (francogallice Édouard Balladur ; Smyrnae in Turcia natus die 2 Maii 1929) est vir publicus Francicus. Primus minister fuit a die 29 Martii 1993 usque ad diem 11 Maii 1995.
E familia Armenorum ortus, annum septimum agens Eduardus Balladur cum patre et matre Massiliam in Francia refugium petivit. Ibi educatus apud Lyceum Thiers, alumnus fit Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis et Scholae Nationalis Administrationis eiusdem urbis.
Oenomaus (Euripides)
Oenomaus est tragoedia quam Euripides docuit, hodie deperdita.
Bithomia
Bithomia sive Bythomia, Bitom, Bitum, Bethania (Lingua Polonica Bytom, Lingua Germanica Beuthen O.S.) est urbs Polonica in Silesia Superiori.
Michael Evdokimov
Michael Sergii filius Evdokimov (Russice Михаил Сергеевич Евдокимов, tr. Michail Sergeevič Evdokimov; natus die 6 Decembris 1957 Stalinsk in urbe, mortuus temeritatis autocineti causa die 7 Augusti 2005 in via ad septentrionem Bisci) fuit comoedus, actor cinematographicus ac theatricus et cantor Sovieticus et Russicus, anno 1994 titulo Artificis Emeriti Russiae ornatus, gubernator territorii Altaici Foederationis Russicae a die 14 Aprilis 2004 ad mortem suam.
Carolus Spurgeon
Carolus Spurgeon (natus Charles Haddon Spurgeon Kelvedon in oppido Essexiae 9 Iunii 1834 ; mortuus Mentoni in Alpibus maritimis 31 Ianuarii 1892) fuit praedicator baptisticus Anglicus, qui inter Christianos variarum sectarum momentum iam habet, inter quas princeps praedicatorum fuisse putatur. Traditionem reformatam magnopere movebat, quam ecclesiam per 1689 London Baptist Confession of Faith defendebat, propensitates liberales pragmaticasque contra dicens.
Spurgeon congregationem Novam Cappellam Viae Horti (deinde Tabernaculum Metropolitanum) Londinii triginta octo annos regebat. Nonnullis controversiis cum Unione Baptistica Magna Britanniae intererat, et ad ultimum, sententiarum doctrinae causa, a secta baptistica discessit. Anno 1867 ordinem beneficialem condidit, qui Spurgeonianus hoc tempore appellatur et per totum mundum operatur. Etiam condidit institutionem quod Collegium Spurgeonianum ex eo post mortem appellari coepit.
Spurgeon multa operum genera produxit, inter quae homiliae, autobiographia, progymnasmata, libri de oratione, devotionalia, magazinae, poemata, hymni, et plures. Scribae multas ex eius homiliis descripserunt, eo iam dicente, quae tum in multas linguas convertae sunt, eo iam vivo. Produxisse dicitur potentissimas cogitationis subtilis expositionisque exactae homilias. Spectatores in Tabernaculo Metropolito propter eius sollertias oratorias fascinati fuisse dicuntur, et multi Christiani eius scripta inter litteras devotionis maximi aestimant. Spurgeon praeter homilias nonnullos hymnos populo gratos composuit, et novam carminum venerationis collectionem anno 1866 edidit, quam Our Own Hymn Book appellavit.
Papua Nova Guinea
Papua Nova Guinea (Tok Pisin Papua Niu Kini ; Batavice Papua Nieuw Guinea), rite Libera Civitas Papuae Novae Guineae, est civitas sui iuris in orientali Novae Guineae pars et in permultis insulis sita. (Occidentalis Novae Guineae pars est regio provinciarum Indonesiarum Papuae et Papuae Occidentalis.) Civitas est in Oceano Pacifico meridio-occidentali sita, in regione ab anthropologis post saeculum undevicensimum iniens Melanesia appellata. Caput est Portus Moresbiensis.
Forma civitatis
Papua Nova Guinea est monarchia constitutionalis, cuius caput civitatis est regina vel rex Britanniarum Regni. In Papua Nova Guinea, gubernator generalis personam reginae gerit, qui a parlamento propositus est. De politicis autem civitatis rebus, primus minister et parlamentum decernent.
Historia
Inter primum bellum mundanum Britannia et regionem Germanicam invasit, et Germaniae anno 1919 Foedere Versaliis sancito haec pars dempta est; Britannia eam auspiciis Societatis Civitatum dehinc administrabat. Anno 1941, inter secundum bellum mundanum Iaponici partem septentrionalem expugnaverunt et non prius quam anno 1944 reliquerunt. Quae pars ab anno 1946 auspiciis Consociationis Nationum nuper conditae et ab anno 1949 una cum parte australi ab Australia regnata est.
Anno 1972 incolae suffragio habito pro libertatem sententiam tulerunt, quam die 16 Septembris 1975 civitas accepit, sed mansit sodalis Consortionis Populorum et tenebat reginam Britanniarum caput civitatis.
Insula Bougainville post bellum civile (1989–1997) autonomiam accepit.
Primus minister Papuae Novae Guinea a die 2 Augusto 2011 est Petrus O'Neill.
Bruno Barreto
Bruno Barreto (natus Urbe Fluminensi die 16 Martii 1955) est moderator cinematographicus, pellicularum factor et mystoriarum pro pelliculis scriptor Brasilianus. Anno 1996 Barreto actricem Amy Irving in matrimonium duxit, quacum tamen anno 2005 divortium fecit.
Pantopoda
thumb|right|260px|[[Ammothea verenae]] Pantopoda sunt animalia marina ordine quod Chelicerata comprehendit subphylum arthropodum.
Alcmaeon (Euripides)
Alcmaeon (Graece: vel ; sed accuratius Alcmaeon in Psophide et Alcmaeon in Corintho) est titulus tragoediarum ab Euripide compositarum, hodie deperditarum, quae agebantur de Alcmaeone Amphiarai filio. E fabulis duabus fragmenta fere 25 nobis servantur.
Alcmaeon in Corintho anno 405 a.C.n., Euripide nuper mortuo, docta est eodem tempore ac Bacchae et Iphigenia Aulidensis. Alcmaeon iussu patris matrem Eriphylen necavit et pro patre Thebas conquisivit. Filium Amphilochum et filiam Tisiphonen e Manto Tiresiae filia genuit, quos Creone rege Corinthio commendavit; Creon autem Tisiphonen in servitutem vendidit, quam pater ipse emit. Qui postea cum servam Corintho reditus Amphilochum et Tisiphonen recognovit Creonemque e regno expellit.
Alcmaeon in Psophide docta est anno 438 a.C.n. eodem tempore ac Alcestis, Cressae, Telephus. Alcmaeon matricida absolutionem petivit a Phegeo rege Psophidis; filiam regis Arsinoen in matrimonium duxit, eaeque monile matris dono dedit. Sed continuo a Furiis secutus ad flumen Acheloum fugit; filia fluminis Callirhoe eo nupsit et monile postulavit. Alcmaeon igitur Psophidem regressus monile causa speciosa recepit, sed a filiis Phegei interfectus est.
Apex (orthographia Latina)
Apex temporibus antiquis usque ad finem Imperii Romani partis occidentalis erat lineola obliqua dextrorsum inclinata quae aliquando scribebatur, exceptis litteris i, super vocalibus productis. Tam in papyris antiquis quam in inscriptionibus ubique sparsis in imperio Romano longae ita designabantur. Tamen cum vocalis i producebatur non apice, sed littera I longiore, hoc indicabatur.
Usus apicis disparuit, cum vocales longae non iam a brevibus bene distingui potuerunt. Itaque omnes libri manuscripti temporum mediaevalium sine apicibus exarati sunt. Hodie vix quisquam apicibus iam utitur.
Tamen ad indicandas vōcālēs longās grammatici hodierni macris utuntur, quae idem indicant atque olim apices.
Usus hodiernus
Hodie lingua Tzechica et lingua Hungarica apice utuntur eadem ratione qua Romani antiqui ad vocales longas indicandas. Etenim, hoc signum introduxit in Tzechicam saeculo XV Ioannes Hus, qui non solum theologus, sed etiam homo Latinae linguae peritissimus fuit. Lingua Hibernica quoque apice utitur hac ratione.
In aliis linguis apex praecipue ad accentum tonicum indicandum adhibetur.
In Latinitate ecclesiastica, ut in missalibus, apex accentum tonicum quoque indicat. Qua de causa apices, quamvis habeant eandem formam quam apices, praestat accentús acutós vocari.
Cum accentibus adverbialibus confundere non licet.
Clinostigma haerestigma
Clinostigma haerestigma est species plantarum florentium in familia Arecacearum, solum Insulas Salomonis habitans. Detrimentum habitationis ei minatur.
Zingiber
Zingiber est genus plantarum florentium familiae Zingiberacearum, genus quod fere octoginta quinque species zingiberorum verorum complectitur, plantas in medicina cocturaque in multis mundi partibus utiles. Inclutissima species est Zingiber officinale e quo aroma condimentarium et medicinale provenit. Oleum essentiale ex rhizomate deducitur de Zingibere montano, planta herbali in Asia Australis et Orientalis pro ampla aegrotationum serie per saecula usa.
Coctura
Quisque Zingiberum species proprium in coctura usum habet. Zingiber mioga magno pro cauli floribusque aestimatur. Rhizoma (caulis radice similis) Zingiberis officinalis est eximium condimentum, quod adhibetur conditum vel siccatum et in pulverem contritum.
Petrus Bérégovoy
Petrus Bérégovoy (Francogallice Pierre Bérégovoy; natus die 23 Decembris 1925 in Déville-lès-Rouen praefecturae Sequanae Maritimae; Niverni mortem sibi conscivit die 1 Maii 1993) fuit politicus Francicus factionis Socialisticae ac Primus Minister a die 2 Aprilis 1992 usque ad diem 28 Martii 1993.
Niverni magister civium ab anno 1983 ad annum 1988 et a Martio 1993 usque ad mortem suam fuit.
Peleus (Euripides)
Peleus est tragoedia quam Euripides docuit, hodie deperdita.
Aeolus (Euripides)
Aeolus (Graece Αἴολος) est tragoedia quam Euripides ante annum 423 a.C.n. docuit, hodie deperdita. De quibus rebus agat haec fabula, ex fragmentis et iis praesertim, quae ad nostram aetatem diversis rationibus defluxerunt, argumenti summariis satis facile intellegi potest. Aeolus principium ducit ex decimo Odysseae carmine, quo beata et placida et hospitalis vita narratur, quam Aeolus, ventorum promus, cum suis degit. Haec vitae familiaris felicitas ab Euripide in calamitatem detorquitur.
Aeolus de incesto agit. Idcirco fieri non potest, quin etiam, utrum suos cuique mores habere liceat an non, quaerat. Quod ad res mythologicas attinet, notandum est duos illos Aeolos ab origine disiunctos — Aeolum Hippotadem scilicet, ventorum dispensatorem, et Aeolum Hellenis filium — in hac fabula primum commixtos exsistere.
De fabulae argumento restituendo
Fabula Aeoli 25 fere fragmentis servata est, quibus nihil incipere possemus, nisi insuper textus quosdam haberemus, quibus fabulae argumentum summatim describitur. Haec summaria ex duobus fere fontibus hauriuntur. Iam diu praesto fuit argumentum Aeoli a Sostrato Nysaeo in Tyrrhenicis partim descriptum. Habemus etiam papyri scidam anno 1962 editam, quae ex Sostrati descriptione non pendet.
Quando primum acta sit Aeoli fabula
Convenit Aristophanem in fabula, quam anno 423 a.C.n. docuit, Aeolo illusisse. Itaque terminum habemus, ante quem primum acta est Aeoli fabula. Duobus annis post Aristophanes iterum Aeolum in comoedia attulit, quo praesentia quaedam huius tragoediae indicari videtur. Praeterea ex scholiis Aristophaneis cognovimus Aeolosiconem, comoediam deperditam (de qua infra), iam ante Nubes actam esse. Itaque vix multum errat qui Aeoli fabulam dicat anno 325 primum esse actam.
Argumentum fabulae
Decimum Odysseae carmen initium capit ab Ulixe ad Aeoliae litus appulso. Hospitaliter acceptus est ab Aeolo Hippotade, deum amico, cui Iuppiter dispensationem commiserat ventorum. Aeolus fluctuantem insulam aere circummunitam cum uxore et prole — sex filiis et sex filiabus — incolebat. Frater suam quisque sororem in matrimonium duxerat. Hac condicione placidam curisque liberam vitam degebant omnes diem de die cenam lautam inter se communicantes.
Beatissima igitur vitae consuetudine uti videtur incesta Aeoli familia. Aeolus tantum suo adfertur nomine. In has delicias familiares invadit Euripides, tamquam visionem Homericae contrariam — ne dicamus "deconstructivam" — praebere studeat: in Odyssea quidem sic narrantur haec matrimonia incesta, velut si haud insolita sint; alioquin haec narrata disiuncta sunt a tenore argumenti. Euripides Odysseam secutus Aeolum facit mortalem, qui deorum mandatu ventos ministret. Ab Odyssea autem digressus Euripides facit Aeolum regentem insulam ad Tyrrheniam sitam. Ex Aeolia prole affert Macareum, filium natu minimum, qui Canacen sororem adamat et stupro facto gravidat. Iuvenes omnia haec Aeolum patrem celant. Denique Canace clam patrem partu edito latet aegram simulans. Macareus autem Aeolo patri persuadet statuat, ut filii suam quisque sororem in matrimonium ducant. Neque alienum est arbitrari hanc suadendi actionem hoc dicto referri: "Quidnam foederis sit, si non videatur patientibus?" . Dubium non est, quin hoc dictum relativismum moralem olens ex ore Macarei exciderit. Aeolus autem imperat, ut, quae cuique coniunx obtingat, sorte ducatur. At consilium a Macareo adumbrata in cassum cadit, cum Canace sortito alii cuidam fratrum evenit. Quae cum ita sint, valetudo Canaces patefit Aeolo, qui ensem mittit filiae suae. Canace, arbitrata se calamitatis familiaris ream esse, in se adigit ensem. Interea autem Macareus ira Aeoli placata iam in Canaces cubiculum currit de prospero eventu narraturus. Ubi cruentam vidit Canacen, mortem sibi consciscit.
De receptione Aeoli
Dubium non est, quin Euripides Aeolo suo animum Aristophanis, aequalis iunioris, magnopere moverit, apud quem haec tragoedia quater saltem refertur. Num in deperditis quoque comoediis Aeoli mentionem fecerit, nescimus. Praeterea addi potest Aeolisicon comoedia, in qua Sicon coquus Aeoli partes agere videtur. Nec multum a vero abhorremus, si dicimus Aeolosiconem anno 424 primum esse actum. Alterum haec comoedia ab Araro, Aristophanis filio, anno 387 edita est.
Octoginta fere annis post Aeoli tragoediam primum actam, Plato in Legibus de incesto legibus coërcendo disserens Macareum et Thyestem et Oedipum, ore scilicet hospitis Atheniensis, incesti obnoxios adfert: "Talia facinora esse dixit nullo pacto iusta, diis invisa et quam foedissima."
Traditum est Euripidis Aeolum etiam mediae comoediae auctores — sicut Antiphanem et Eriphum — instinxisse, ut suas ederent fabulae repetitiones. Antiphanes in suo Aeolo facit Canacen a Macareo ebrio stupratam.
Etiam inter Romanos percrebruit Euripidis Aeolus. Clarissimum testimonium huius rei dat "Canaces epistula", quam Ovidius in Heroidum undecimo carmine metro elegiaco panxit. Canacen facit in omnium, quae extra cubiculum gerebantur, rerum inscientia epistulam Macareo scribentem valedicendi causa, antequam mortem sibi consciscat. Epistula elegiaca de amatorio, qui Canacae cum Macareo erat, usu renarrat. Ex quo videtur nihil dubitationis esse, quin Ovidius ipse tragoediam Euripideam perlegerit. Animum hanc epistulam legentis primum fortasse subit Canacen non esse a Macareo vitiatam; immo Macareo adamato Canacen desiderio et amore aegrotare. Mox autem subit suspicio aegritudinis: utrum in dolore iacebat amoris an abortus male facti?
Ovidio auctore factum est, ut Canace prae aliis Aeolidis in conspectu omnium poneretur. Fortuna Canaces et saltando et cantando repraesentabatur. Lucillius, epigrammatarius et cavillator, qui Nerone imperante florebat, in poëmatio saltatori cuidam inscripto queritur, quod, etsi hic alia omnia secundum argumentum cuiusque fabulae repraesentasset, fabulam autem de Canaca narrantem non perfecisset, quippe cum vivus e scaena redisset. Fama est Neronem ipsum, hominem pronissimum ad prodeundum in scaenam, inter alia Canacen parturientem cantavisse personatum et, ut credimus, vehementer se in argumentum tragoediae insinuantem.
Phaëthon (Euripides)
Phaëthon (Graece ) est tragoedia quam Euripides docuit, hodie deperdita.
Ludovica de Marillac
Ludovica de Marillac (Francogallice Louise de Marillac, nata die 12 Augusti 1591, mortua die 15 Martii 1660) religiosa fundatrix Societatis Filiarum Caritatis erat.
Beatificata a papa Benedicto XV die 9 Maii 1920, canonizata a papa Pio XI die 11 Martii 1934.
Dialectus Aeolica
Dialectus Aeolica fuit dialectus vel potius familia dialectorum linguae Graecae antiquae adhibitarum ab eis qui se ipsos Aeoles affirmabant. Dialecti Aeolicae tres divisiones distinguuntur:
Trinitas et Tabacum
Trinitas et Tabacum (Anglice Trinidad and Tobago) est res publica parliamentaria in Mari Caribaeo iuxta litus Americae Meridionalis, civitatis caput est urbs Port-of-Spain (scilicet Latine "Portus Hispaniae"). E duabus insulis constituitur: Trinitas et Tabacum.
Aer
Aer fortibus pluviis et magnis temperaturis distinguitur
Religio et sermo publicus
Magna pars (circa 60%) incolarum Trinitatis et Tobaci se Christiana esse profitetur. Huius civitatis incolae Lingua Anglica loquuntur.
Historia
Trinitas et Tabacum, ab anno 1962 liberas civitas independentiae, antea colonia Britannica usque ad annum 1958 et postea Foederatio Indiarum Occidentialium pars erat. Ab anno 1978 Consortio Populorum pars est.
Havaii (civitas)
Havaii (Havaiane Hawaiʻi; Anglice Hawaii, aliquando Hawaiʻi) sunt australissima Civitatum Foederatarum Americae civitas, quae in compluribus insulis parvis et in octo insulis maioribus consistit, quae sunt Havaiʻi ("Magna Insula" vulgo appellata), Kahoʻolave, Kauaʻi, Lānaʻi, Maui, Molokaʻi, Niʻihau, Oʻahu. Caput civitatis est Honolulu.
A die 8 Augusti 2023, magnum incendium in Maui fit, quod plusm quam 36 hominesnecati sunt.
Timora Orientalis
Timora Orientalis est civitas sui iuris Asiatica. Ex Orientali Insulae Timoriae dimidia fere parte constat, e qua re nomen capit, et etiam insulis Atauri et Jacique, territorioque Oecussiambeni, occidentali in parte insulae Timorae sito et Timora Occidentali, quae sub dicione Indonesica est, cincto.
In principio colonia Lusitana, Timora Orientalis Indonesiae anno 1975 adiuncta est, cum copiae Indonesiae in eam invaserunt. Anno 1999 ab Indonesia secessit, et anno 2002 sui iuris plene facta est.
Historia
Timora principio saeculi sexto decimo a Lusitanis et a Batavis in coloniam redacta est. Post longam pugnam, Batavia Lusitaniaque inter se insulam partitae sunt: orientalis sub Lusitanorum dicione mansit, occidentalis autem pars sub dicione Batavorum.
Insula Timora a Iaponensibus inter secundum bellum mundanum capta est, et, conflictu perfecto, Timora Orientalis sub imperio novae Indonesiae relicta est, sed ex decreto Lusitana mansit. Die 28 Novembris 1975, rebus in Lusitania mutatis Eversione Dianthorum, Timora Orientalis propriam libertatem declaravit. Novem diebus postea, exercitus Indonesicus denuo Timoram Orientalem in dicionem suam redegit; annis insequentibus milites Indonesiae et "manus mortis" contra libertatem pugnantes stragem civium fecerunt. Plebiscitum tandem, bellatorum quidem opera, sed etiam virorum diplomaticorum ut Moysis da Costa Amaral et Iosephi Ramos-Horta, indictum est, quod denuo libertatem Timorae Occidentalis 30 Augusti 1999 sanxit; Timora Orientalis omnibus effectibus libera haud ante 20 Maii 2002 facta est. Eodem anno electus est civitatis praeses Xanana Gusmão, clandestini motus ad libertatem adipiscendam, nomine FRETILIN, ductor. Nationalis exercitus constitutus est, a quo plerique clandestini bellatores exclusi sunt dum vigiles publici qui Indonesiae servierant cooptati sunt. Nihilominus Martio anni 2006 armatarum virium pars contra primum ministrum Mari Alkatiri, qui coacte eos dimiserat, rebellavit. Rebelles milites contra Gusmão seditionem fecerunt, qui, munus primi ministri supprimens, exercitus imperium inivit. Civitas Timoriensis in bellum civile se praecipitavit. Decursu eiusdem anni, duo milia Australianorum militum et fere 500 Malaesienses, una cum aliquibus Neo-Zelandicis et Lusitanis copiis, distributi sunt in civitate tota ut cruciatorum incolarum damna repararent.
Dialectus Ionico-Attica
Dialectus Ionico-Attica est familia dialectorum linguae Graecae antiquae adhibitarum ab incolis Atticae, Ioniae et plurimarum Maris Aegaei insularum. Nondum simpliciter dialectus Ionica appellatur, quia omnes harum dialectorum locutores se Iones esse affirmabant. Dialecti Ionico-Atticae tres divisiones distinguuntur:
Timora Orientalis
Politica
Parlamentum Timorae Orientalis (Parlamento Nacional) est unicamerale, cuius membra ad quinquennium suffragio universali eliguntur. Parlamentariorum numerus variare inter 52 et 65 potest, quamquam, exceptione facta, anno 2005 duodenonaginta eorum numerabantur, namque de primo corpore legislativo electo agebatur.
Constitutio Timorae Orientalis secundum Lusitanae archetypum constructa est. Propter recentem libertatem, civitas administrationem et gubernationis instituta adhuc disponit.
Praesens praeses est Taur Matan Ruak.
Legislativa comitia habita sunt 30 Iunii 2007, quibus quattuordecim partes aut coalitiones adfuerunt. Novum Parlamentum (65 membrorum) ex viginti uno parlamentariis FRETILIN, ex undeviginti Conventus Nationalis pro Reconstructione Timorae (CNRT), ex undecim coalitionis Actionis Socialis Democraticae Timoriensis (ASDT) et Partium Socialium Democraticarum (PSD), ex octo Partium Democraticarum (PD), ex tribus Partium Unitatis Nationalis (PUN), ex duobus coalitionis Kota/Partium Populi Timorae (PPT), et ex duobus UNDERTIM constat. Pactio in effectu adhuc est ut nova gubernatio constituatur.
Geographia
Timora Orientalis maximam partem super dimidium sita est insulae Timorae (cuius etymon a voce Malaia timur, Orientem significante, aliqui derivant, sed hoc nondum demonstratum est), quae est, in Indonesiensi archipelago, parvarum insularum Sondae maxima insula. Tota insula 30 777 chiliometrorum quadratorum ampla est, ex quibus 15 000 chiliometrorum quadratorum Timora Orientali occupantur.
Regio maxime montuosa est. Maximum Timorae Orientalis culmen est mons Tatamailau (2963 metra altus).
Regionis clima tropicum est, generatim calidum umidumque, cum commutatione sicca et commutatione pluviosa.
Carolus Alexander Clerck
Carolus Alexander Clerck (Suecice: Carl Alexander Clerck) natus est 1709 - mortuis est die 22 Iulii 1765 fuit studiosus arachnologiae et entomologiae Suecicus.
Timora Orientalis
Geographia
Dilium (Lusitane Díli) civitatis caput est, et etiam maxima urbs, praecipuo omnium civitatis portuum praedita. Secunda civitatis urbs Baucaum (Lusitane Baucau) est, in insulae parte Orientali sita. Dilium Timorae Orientalis unicum internationalem aeroportum possidet.
Oeconomia
Timora Orientalis una ex pauperrimis orbis terrarum civitatibus est cum quoad productum domesticum grossum simplicem (circa 400 millionum dollariorum anno 2003) tum quod spectat ad productum domesticum grossum pro capite (500$). Oeconomia eius adhuc in statum pristino similem restituitur post destructiones occupationis et praesertim libertatis acquisitae temporis: 70 fere centesimae infrastructurae civitatis ab Indonesiensibus copiis ac militiis consociatis, ante quam proficiscerentur anno 1999, dirutae sunt.
Fere 70 centesimae laboris in agricultura densantur, 43 centesimas nationalium opum producente. Industria debiliter crescit (textilium, cafaei transformationis) et 5 centesimas operariorum, 17 centesimas productus domestici grossi creando, adhibet. Reliqua opera ad industriam diaconiarum, praecipue circa caput congregatarum, pertinent. Fere 50 centesimae incolarum in vacuitate laboris (incluso sublabore) anno 2002 versabantur, dum 42 centesimae Timoriensium sub limine paupertatis vivunt. Magnae spes in maritima petroleariorum depositorum usurpatione ponuntur, quorum licentiae 40 fere miliones dollariorum singulis annis iam praebent. Conflictus manet cum Australia de maritimis limitibus (Hiatus Timorae) et maris Timorae depositorum usurpatione.
Linguae
Linguae Timorae Orientalis ad duas dissimiles familias pertinent:
Timorae Orientalis lingua franca et lingua publica lingua Tetumica est, lingua Austronesica permultis Lusitanis vocibus ac structuris grammaticis ditata. Linguae Tetumica et Lusitana linguarum publicarum statum habent. Sermones Anglicus Indonesiusque autem constitutionali statu "linguarum operatoriarum" gaudent.
Institutum Oblatorum Sancti Francisci Salesii
Institutum Oblatorum Sancti Francisci Salesii sive Oblati Sancti Francisci Salesii (litteris compendiariis O.S.F.S.) congregatio Ecclesiae Catholicae Romanae, ab Maria Salesia Chappuis (1793-1875), qui moniales ex ordo visitationis fuit, et trecense sacerdote Ludovicus Brisson (1817-1908), anno 1871 instituta est.
Um Himmels Willen
Um Himmels Willen (nomen verbatim „caeli causa“ translatum exclamationem „pro caelum!“ significat) est series televisifica Germanica. Episodia prima facta est anno 2002, ex quo usque ad exeuntem annum 2019 secutae sunt episodiae 236 divisae in partes 18. Tam prosperum successum habet in Germania, ut anno 2012 nulla series ab pluribus Germanis spectata sit quam illa. Non modo in Germania, Austria, Helvetia, sed etiam in Italia, Dania, Hungaria spectatur, in quarum linguam series transfertur nomine differente.
Argumentum
Series pro argumento vitam turbulentam paucarum sororum coenobioli habet, quod est positum in margine municipii ficti Kaltenthal in Bavaria. Praestes sororum Hanna assidua lite cum magistro civium municipii, Wolfgango Wöller, agit, qui variissimas insidias excogitans aedificium coenobioli ab ordine Sanctae Mariae Magdalenae de poenitentia emere vult. Sperat enim ille pertinax se lucrum facturum ex negotiis, nonnumquam absurdissimis quidem: Quodam tempore, nam exemplo est, atria munita, terra operta, luxuriosa in finibus monasterii facere constituit, ut municipium possit vendere ea divitissimis. Praeter eas narrationes, quae plures episodias inter se coniungunt, omnis episodia argumentum proprium habet plerumque simile huic: Aliquis casu afflictus in monasterium venit auxilium Hannae petitum. Cui, ut praebere auxilium valeat, subsidio magistri civium opus est. Modo se proposita eius impedituram minitans modo subsidium coenobium emendi pollicens, ut misereatur Wöller eius, qui auxilium petivit, persequitur. Ita casus collaborantes avertunt, cum interea Wolfgangus Wöller in emendo coenobiolo nihil proficit.
Personae
Hanna soror: Officio praestitis sororum ab sexto anno seriei fungitur et in eo cuidam Lotte successit. Priusquam soror monialis facta est, saltatrix fuit.
Felicitas soror: Sororum maxima natu quondam praestes ipsa erat. Variis rebus adhuc non inridicule addicta erat, inter quas erant telephonum portabile, olefacere glutinum et interrete. Quibus affectationibus si forte vacat, medicina arte aegrotis mederi conatur.
Agnes soror: Soror ut sedulissima sic simplex, ut non stultam vocem, ubique miracula Dei videre arbitratur et una esse videtur, quae labores cotidianos perficit: curat hortos floresque coenobioli, parat cibos sororibus et conficit placentulas ab episcopo Rossbauer valde amatas.
Antistita ordinis: Hoc officio plures sorores iam functae sunt. Antistita severa esse et episcopum Rossbauer, virum facilem atque commodum, excitare solet. Coenobium Kaltenthal maius detrimentum pecuniae ordini ferre rata cum Wolfgango Wöller de vendendo illo nonnumquam consentivit et vendidisset, nisi Hanna se interposuisset.
Hildegard soror: Secretaria antistitae libros criminales scribit. Quibus in divulgandis Klaus-Dieter Stolpe eam adiutat, vir mirifico habitu et facilis.
Wolfgangus Wöller: Magister civium municipii Kaltenthal habet filium ex dimissa uxore. Cladibus tantis et tam multis iam affecto, ut nemo sciat, quemadmodum recreari magistrum civium iterum atque iterum adipiscatur, rarissmeque comiter se gerenti tamen in arcano salus Hannae sororis cordi est.
Marianne Laban: Secretaria magistri civium ab eo insolenter saepe tractatur. Quod quasi ulciscens consilia eius Hannae sorori patefacit.
Cossus Cornelius Lentulus (consul 60)
Cossus Cornelius Lentulus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Pater eius Cossus Cornelius Lentulus anno 25 consulatum ordinarium gessit. Ipse anno 60 consul ordinarius creatus est.
Devawongse (princeps Siamensis)
Devawongse Varoprakarn (เทวะวงศ์วโรปการ; natus die 27 Novembris 1858; mortuus 28 Iunii 1923) fuit princeps Siamensis, filius regis Mongkut ex uxore minore chao chom Piam, frater etiam trium uxorum regis Chulalongkorn. Linguam Anglicam magistro F. G. Patterson didicit. Devawongse fuit minister rerum externarum regni Siamensis ab anno 1881 usque ad mortem. Filios et filias genuit quadraginta, inter quos Traidos qui patre mortuo Devawongse II nuncupatus est.
Opus:Politica Franciae
{| width="100%" cellpadding="5" cellspacing="10" style="background:white; border-style:solid; border-width:3px; border-color:#CC4E5C;"
Infortunium sapiendi
Infortunium sapiendi (Russice Горе от ума) est comoedia Alexandri Griboedov, comoediarum Russicarum vix non notissima, cuius versus permulti proverbia facti sunt. Annis ab 1821 ad 1824 a Griboedov composita erat; actio comoediae, ut auctor ipse dixit, anno 1822 Moscuae agitur. Anno 1825 fragmenta comoediae edita fuerant, sed placito censoris prohibita erat et in manuscriptis nota erat usque ad annum 1865, cum primum tota edita est.
Fabula
Paulus Athanasii filius Famusov, vir nobilis et dives Moscuensis, filiam pulcherrimam Sophiam habet, quam Sergio Skalozub , duci exercitus claro, sed minime venusto, nupturam esse vult. Sophia autem Alexio Molčalin patris sui adiutori favet, qui tantum potentiam patris Sophiae necnon eam ipsam timens amorem et adorationem simulat. Interea Alexander Čatskij, iuvenis nobilis Sophiam amans, qui cum ea educatus erat et postea per Europam discendi causa aliquot annos peregrinabatur, inopinate revertitur et ad puellam appetit, quae frigide eum accipit, sed, videns per fenestram Alexium Molčalin de equo cadentem, ipsa sine sensibus cadit, unde Čatskij cordis eius dispositionem cognoscit.
Opus:Politica Franciae
Paginae Aetatis
Ubi sunt paginae, de quibus volo laborare.
Homines
Napoleo Bonaparte | Franciscus Mitterrand
Infortunium sapiendi
Fabula
Hoc die saltationis dies sollemnis apud Famusov praestitutus est et omnis nobilitas Moscuensis in domum eius convenit, qua de causa Griboedov multas et varias personas ridendas monstrat, quorum Anthusam Nili filam Chlëstovam, matronam temporum Catharinae Magnae, vel principem et prinicipissam Tugouchovskij cum sex filiabus memoremus.
Opus:Politica Franciae
Tempora
Rerum Francicarum eversio | Centum dies
Homines
Maximilianus a Robespierre | Ludovicus XVIII |Adolphus Thiers| Armandus Dufaure | Albertus de Broglie | Ernestus Monis | Ludovicus Buffet | Iulius Simon | Caietanus de Rochebouët | Gulielmus Henricus Waddington | Carolus de Freycinet | Iulius Ferry | Leo Gambetta | Carolus Duclerc | Armandus Fallières | Henricus Brisson | Georgius Clemenceau | Aristides Briand | Ernestus Monis | Raimundus Poincaré | Gasto Doumergue |  Raimundus Poincaré | Eduardus Herriot | Andreas Tardieu | Petrus Laval |  Iosephus Paul-Boncour |  Eduardus Daladier | Petrus-Stephanus Flandin | Philippus Petain |  Franciscus Darlan | Carolus de Gaulle | Georgius Bidault | Iosephus Laniel | Iacobus Chirac | Laurentius Fabius | Petrus Bérégovoy | Eduardum Balladur | Alanus Juppé | Leonillus Jospin | Ioannes-Petrus Raffarin | Dominicus de Villepin | Franciscus Fillon | Ioannes Casimir-Perier | Alexander Millerand | Georgius Pompidou | Aemilius Loubet | Iulius Méline |  Petrus Waldeck-Rousseau | Editha Cresson | Aemilius Combes | Renatus Viviani | Leo Blum | Ioannes Paulus Marat | Ludovicus Antonius de Saint-Just| Camillus Chautemps |Carolus Dupuy | Edgarus Faure | Petrus Mendès France | Jacobus Chaban-Delmas| Guido Mollet  |Albertus Sarraut| Robertus Schuman |  Alexander Ribot | Henricus Queuille | Ernestus Courtot de Cissey | Ferdinandus Sarrien | Renatus Goblet |Paulus Painlevé |Petrus Pflimlin |Paulus Reynaud | Mauritius Rouvier | Petrus Tirard | Carolus Floquet |   Leo Bourgeois | Iosephus Caillaux | Ludovicus Barthou |  Georgius Leygues | Fridericus François-Marsal | Theodorus Steeg | Ferdinandus Bouisson | Felix Gouin | Paulus Ramadier | Andreas Marie | Renatus Pleven | Antonius Pinay | Renatus Mayer | Mauritius Bourgès-Maunoury | Felix Gaillard |  Michael Debré | Mauritius Couve de Murville | Petrus Messmer | Raimundus Barre | Petrus Mauroy |  Michael Rocard | Ioannes Jaurès | Mauritius Duverger | Alphonsus de Lamartine
Tempora
Ia Respublica | Terroris Regimen | Primum Imperium Francicum | Commune Parisiorum anni 1871 | Regimen Vippiacense | GPRF |  IIIa ResPublica | Va ResPublica
Commitiones
Consilium salutis publicae
Factiones politicae
Motus Republicanus Popularis
Statu
Praeses Consilii (Francia) | Minister Negotiorum Externorum (Francia) | Minister Negotiorum Internorum (Francia) | Minister Iustitiae (Francia)
Homines
Albertus de Mun | Eduardus Vaillant | Mauritius Thorez | Alanus Poher | Iulius Guesdes | Alfredus Dreyfus |
Tempora
Consulatus | Directorium | IIa ResPublica | Secundum Imperium Francicum | | IVa ResPublica
Commitiones
Conventus nationalis Franciae
Micrura
Micrura sunt subclassis arachnidorum, cui sunt araneae, scorpiones, et ricini. Similes insectorum sunt, sed octonos pedes, non senos, habent. Plus quam 70 000 species exstant.
Leonillus Jospin
Leonillus, vulgo Lionel Jospin, natus die 12 Iulii 1937 Moldonii in urbe praefecturae Sequanae et Esiae (sed hodie Altorum Sequanae) est politicus Francicus factionis socialisticae qui primus minister a die 2 Iunii 1997 usque ad diem 6 Maii 2002 meruit, praeside Iacobo Chirac.
Filius magistri ludorum qui et socialista fuit et pacifista, Leonillus Jospin Moldonii et Lutetiae educatus est. Alumnus est Instituti Scientiarum Politicarum et Scholae Nationalis Administrationis eiusdem urbis. Legatus est ad Parlamentum Europaeum annis 1984-1988, sed a Conventum Nationalem Francicum annis 1981-1988 et breviter 1997. Minister eruditionis meruit annis 1988-1992, praeside Francisco Mitterrand, primis ministris Editha Cresson et Michaele Rocard. Bis secretarius principalis fuit Factionis Socialisticae, annis 1981-1988 (praecessore Mitterrand) et 1995-1997 (successore Francisco Hollande). Bis candidatus est ad officium praesidis rei publicae Francicae, annis 1995 et 2002.
Mus (genus)
Mus est genus mammalium ordinis Rodentium.
Palamedes (Euripides)
Palamedes est tragoedia quam Euripides anno 415 a.C.n. docuit, hodie deperdita. Eodem die apud Dionysia tragoedias Alexandrum et Troades fabulamque satyricam Sisyphum docuit et ob hanc tetralogiam secundas tulit. . Haec tragoedia in scaena ostendedat quomodo Palamedes heros, qui litteras invenisse dicebatur, falsis Ulixis accusationibus impar perisset. Anno 411 a.C.n. Aristophanes in Thesmophoriazusis scaenam ubi frater Palamedis Oeax, sperans ita patrem  res gestas quondam sciturum, inscriptos remos maris fluctibus mandabat parodice irrisitː simili modo enim Euripidis adfinis a feminis custoditus tabellas inscriptas quoquoversus e colle iecit Euripidem succursui sibi aditurum sperans.
David Shankbone
David Shankbone (natus David Miller anno 1974) est photographus et diurnarius Neoeboracensis. Alumnus est Universitatis Coloratensis et Scholae Iuris Fordham, sed ab hac, pecunia carente, sine gradu abivit.
Ob colloquia percontativa apud Wikinews ab eo divulgata, commentatio de eo ipso in Columbia Journalism Review mense Ianuario 2009 edita est; ille enim, "civium diurnariorum" huius situs primus, colloquium cum duce civitatis nactus est, commentatione de Simone Peres mense Ianuario 2008 divulgata. Colloquium percontativum cum Iacobo McGreevey, Novae Caesareae olim gubernator, qui opera caritatis perfaciebat, in nonnullis diariis citatum est quod primas imagines de hoc homine reformato praebebat. Imagines ab eo capta (quorum 4000 apud Vicimedia Communia videntur) in diariis The New York Times, Village Voice, et LA Weekly, in Encyclopaedia Britannica librisque aliis editae sunt. Imagines photographicae desertorum Negev anno 2009 creavit.
Vicipaediam Anglicam ex anno 2006 edit, ubi in pagina Santa Claus verba nimis credulia circa Natalem voluit corrigere, Vicipaediam exstare for knowledge, not for upholding cultural myths ("ut scientiam repandet, non ut mythos culturales promoveat") praetendens. De lacessitione editorum Vicipaedianorum aliorumque interretiali sic scripsit in commentatione "Nobody's Safe in Cyberspace": ''Internet cruelty is easy. We do not have to look at the people we hurt'' ("Crudeliter in interrete agere facile est: quos enim nocemus non videmus").
Peliades
Peliades est tragoedia quam Euripides anno 455 a.C.n. docuit, hodie deperdita. Filiae Peliae a Medea persuasae herbis validis et magicis carminibus se iuventutem Peliae reddere posse, patris membra cultris disiecerunt et in magnum caccabum coquenda intulerunt.
Frauenburgum
Frauenburgum seu Castrum Dominae Nostrae (Polonice: Frombork) est urbs in Polonia septentrionale.
Nicolaus Copernicus se habitare dixit "Frueburgio Prussiae" et in "remotissimo angulo terræ". Alibi nomen Drusiana urbs reperimus, sed fortasse ex errore.
Geographia
Oppidum iacet ad Mare Balticum.
De rebus religiosis
Ibi est sedes Dioecesis Varmiensis ecclesiae Romanae.
Glans
Glans haec dissimilia significat:
Societas Sancti Francisci Salesii
Societas Sancti Francisci Salesii (litteris compendiariis SDB) vel simpliciter Salesiani est congregatio clericalis Ecclesiae Catholicae Romanae anno 1859 a Sancto Ioanne Bosco condita.
Pirithous (Euripides)
Pirithous est tragoedia quam Euripides docuit, hodie deperdita.
Ricardus Heymons
Ricardus (Theod. Richard) Heymons (natus die 29 Maii 1867 Berolini, mortuus die 1 Decembris 1943) fuit studiosus oecologiae, zoologiae et arachnologiae Germanicus.
Vita
Annis 1886 - 1891 Universitate Berolini zoologiae studebat et ab anno 1906 eodem loco professor fuit.
Phrixus (Euripides)
Phrixus est tragoedia quam Euripides docuit, hodie deperdita.