cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1646 Rosseland
1646 , olim designationibus 1939 BG, 1937 QH, 1948 QR, 1955 NB, 1977 FK, et 1980 ME agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Yrjö Väisälä in Universitate Aboae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1646 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Waly
Waly est commune Francicum 61 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Loutehel
Loutehel (Britonice Loutehel) est commune 200 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Panthalassa
Panthalassa (Graece antique πᾶν 'omne' + θάλασσα 'mare'), etiam Oceanus Panthalassicus appellatus, fuit vastus orbis terrarum oceanus, qui Pangaeam supercontinentem per Palaeozoicum exiens et Mesozoicum iniens cinxit. Ad occidentem et septentriones Oceanum Pacificum et ad meridio-orientem Oceanum Tethyn comprehendit. Pelve Tethy occlusa, Pangaeaque dissoluta, Panthalassa factus est Oceanus Pacificus, dum reliquiae pelvium oceanorum Atlantici, Arctici, Indici se evolvi coeperunt. Panthalassa saepe Oceanus Palaeopacificus appellatur quia Oceanus Pacificus ex eo crevit.
In tabulis geographicis, aequator telluris plerumque fuit linea quae locum transiit ubi Hispania, Casablanca (Marocum), et Bostonia (Civitates Foederatae) convenerunt. Ad meridiem huius lineae, terrae emersae usitate Gondwana, ad septentriones, Laurasia appellantur.
Ponzanum (Marchia Anconitana)
Ponzanum  (alia nomina: Castrum Ponzani, Pontianum) (Italiane: Ponzano di Fermo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Marchia Anconitana et in Provincia Firmana situm. Incolae Ponzanenses appellantur.
Saint-Barthélemy-de-Bellegarde
Saint-Barthélemy-de-Bellegarde  est commune Francicum 521 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Cheveuges
Cheveuges  est commune Francicum 426 incolarum (anno 2008) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Aqua Canina
Aqua Canina (seu Aquacanina) (Italiane: Acquacanina) est vicus Italiae et fractio municipii Flastrae. Incolae Aquacanineses appellantur.
Historia
Aqua Canina fuit municipium Italiae, situm in Regione Marchia Anconitana et in Provincia Maceratensi; die 1 Ianuarii 2017 municipium coniunxit se cum Flastra ut constituiret municipium iunctum.
Regio II (Roma antiqua)
Regio II fuit una e quattuordecim regionibus urbis Romae antiquae iussu Augusti principis circumscriptis. Nomen vulgare habuit "Caeliomontium".
Kimbetohia
Kimbetohia (binomen ad Simpson anno 1926) est genus mammalium multituberculatum exstinctum.
Faboideae
Faboideae sunt subfamilia plantarum florentium familiae Fabacearum. Commune subfamiliae nomen alternum est Papilionoideae.
Huic subfamiliae est lata distributio, et suae species permultis circumiectis utuntur. Faboideae sint arbores, frutices, herbae. Flores sunt papilionacei, et nodulatio radicalis est communissima.
Genera
Faba, typus subfamiliae, familiae, et ordinis, est synonymum Viciae, et hic Vicia describitur.
Intervalles
Intervalles  (Francogallice Entrevaux; Occitanice Entrevaus) sunt commune Francicum 947 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Provinciarum Superioris in regione Provincia et Alpis.
Regio III (Roma antiqua)
Regio III fuit una e quattuordecim regionibus urbis Romae antiquae iussu Augusti principis circumscriptis. Nomen vulgare habuit "Isis et Serapis".
Mola pneumatica
Mola pneumatica est electrifica ventimolae machina, quae energiam pneumaticam in energiam electricam commutat. Propulsorium solitim trium laminarum venti circumvertitur, ubi operatio mechanica via generatrum conexum dat. Molae pneumaticae aut in terra aut in solo marino implantantur, aut singulares aut in turma, interdum in multitudine aggregatae.
Fuldaha
Fuldaha ) est flumen Germaniae. Ad flumen iacet Fulda urbs. Adrana Fuldaham influit.
Crucifixio Iesu
Crucifixio Iesu est eventum, quod probabiliter anno 30 aut 31 Hierosolymis factum est. Iesus, quem Christiani Dei filium et Messiam sive Christum credunt, comprehensus, capitis damnatus et denique crucifixus est. Cum totum temporis spatium inter Ultimam Cenam et Christi mortem generaliter Passio Christi vocetur, perpessio morsque Iesu in cruce est principalis theologiae Christianae nucleus, doctrinas Soteriologiae et Expiationis complectens.
Pinacotheca
Kreuzigung
Universitas Carolina Pragensis
Universitas Carolina Pragensis est vetustissima studiorum universitas in media Europa, propterea quod quattuor eius facultates, inter quas artistica, medica, iuridica, theologica numerabantur, die 7 Aprilis anno 1348 redempti mundi a Carolo IV Luxemburgensi, Sacri Romani Imperii imperatore et rege Bohemiae, conditae sunt.
Historia
Carolus IV fundavit Universitatem Pragensem cum papa Innocentio VI inter annos 1347–1349 et universitatem hanc in quatuor nationes distribuit. Prima natio erat Bohemorum, in qua etiam Moravi, Hungari et Slavi erant, secunda Polonica, tertia Bavarorum, et quarta Saxonum. Earum nationum singulae sua habebant collegia. Ad hoc universitatis studium multi ex diversis nationibus accurrerunt, uti ex Gallia, Anglia, Lombardia, Polonia, Hungaria, et Italia. Rex Carolus instituit etiam in Universitate quatuor facultates: theologicam, iuris, medicinae, et philosophicam.
Pro erectione huius fundationis Universitatis Pragensis magnam summam pecuniae simul cum Carolo IV contribuit archiepiscopus Pragensis Arnestus, Capitulum ecclesiae sancti Viti, praelati, parochi, aliaque monasteria, ex qua alebantur universitatis doctores et studentes. Archiepiscopus Pragensis factus est perpetuus Cancellarius universitatis.
Carolus IV fundavit Collegium Carolinum in domo Lazari Iudeai in cornu post Ecclesiam sancti Nicolai Vetero-Pragae, quod postea in domum Ioannis Rotlevi, civis Pragensis ditissimi, transtulit rex Romanorum Bohemiaeque Venceslaus anno 1383.
Anno 1654 die 4. Martii univit imperator Ferdinandus III Universitatem Carolinam cum Colegio Clementino, quod fuerat academia Iesuitarum anno 1562 a Ferdinando I fundata, et appellavit Universitatem Carolo-Ferdinandeam. Eodem anno delecti sunt patrones facultatum: patronus facultatis theologicae factus est sanctus Ioannes Evangelista, philosophicae sancta Catharina, iuridicae sanctus Ivo, medicae sancti Cosmas et Damianus. Petrus Codicillus universitatis rector fine saeculi XVI octies electus est.
Usque ad annum 1784 in Universitate Pragensi Latine docebatur, deinde praecipue Theodisce, sed etiam Bohemice. Anno 1882 divisa est universitas in partem Theodiscam et in partem Bohemicam. Universitas Bohemica anno 1939 a Germanis secundo bello mundano incipiente clausa est, quae renovata est post bellum anno 1945, cum universitas Theodisca claudebatur.
Facultates
His autem temporibus universitas in septendecim facultates dividitur (ad quas item facultas philosophica, cuius pars Institutum Graecitati Latinitatique augendae est, pertinet).
Silvester Reyes
Silvester Reyes (natus in Canutillo Texiae die 10 Novembris 1944) est rerum politicarum peritus Democraticus qui in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum munere populi decimi sexti Districti Texiae fungitur.
Calatia
Sententia
Sententia municipalis est: TA-PRO vel Coronata Pro Fede.
Alia nomina
Alia nomina municipii sunt: Ciacen, Caiata, Caiaccia, Caiacia, Caiatia, Cayatia, Caiatium.
Ecclesia Catholica Romana
Caiacia, cum Allifae, sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae est. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Aliphana-Caiacensis vel Dioecesis Aliphana-Caiatina est.
Fractiones
San Giovanni e Paolo, Cesarano.
Municipia finitima
Alvignano, Castel Campagnano, Castel di Sasso, Castel Morrone, Liberi, Limatola (BN), Piana di Monte Verna, Ruviano.
Chesnois-Auboncourt
Chesnois-Auboncourt  est commune Francicum 162 incolarum (anno 2008) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Ronaldus Paul
Ronaldus Ernestus Paul, dictus Ron (natus in vico Green Tree Pennsilvaniae die 20 Augusti 1935), est medicus, auctor, vir publicus Republicanus, et legatus populi districtus quarti decimi Texiae in Camera Repraesentantum Civitatum Foederatae, qui identidem praefecturam reipublicae petivit. Rationes reipublicae gerendas in consiliis de argentario aliisque civitatibus aperte reprehendit, atque suam factionem de multis rebus acriter resistit.
Diu fuit socius Factionis Libertarianae. Signum aureum volt. Abortibus paratis legibusque ad sclopeta vetanda repugnat.
Paul candidatus Republicanus praefecturam Civitatum Foederatarum in comitiis annis 2008 et 2012 petivus est.
Philippus Lamantia
Philippus Lamantia (natus Philip Lamantia, 23 Octobris 1927—7 Martii 2005) fuit poeta et lector Americanus. Sua poemata somniantia sunt ecstatica, terrore plena, et erotica, inscium somniorum mundum explorantia, quem ad vitam quotidianam cognitam coniungunt. Lamantia fuit unus ex poetis sub bellum mundanum alterum qui usitate hodie Renascentia Franciscopolis una appellantur; postea se cum poetis Aetatis Prostratae Franciscopoli et cum Motu Surrealistico in Civitatibus Foederatis consociavit.
De Lamantia, Nancy Peters, uxor et editrix litteraria, dixit, "Nocte narcotica genus invenit rei gemellae castelli gothici, regionem periculi, quae symbolice aut exsistentialiter transcendenda est."
Lamantia Indis Americanis in Civitatibus Federatis et Mexico inter 1950 et 1959 familiariter usus est, participes rituum Lophophorae williamsii edendae secundum usum Indorum Washo Nivatae. Senex Catholocismum amplexus est, religionem suae pueritiae, et multa poemata de rationibus Catholicis conscripsit.
Verdellinum
Verdellinum  (Italiane: Verdellino) est oppidum Italiae et municipium, circiter 7 850 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Verdellinenses appellantur.
65 Cybele
65 , olim designatione 1949 YQ agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Gulielmo Tempel in Observatorio Massiliae versato repertus est. In religione Graeca Cybele, e qua asteroides appellatus est, fuit dea mater origine Phrygia.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 65 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sheila Jackson-Lee
Sheila Jackson-Lee (nata Urbe Novo Eboraco, Novum Eboracum die 12 Ianuarii 1950), causidica, est mulier civilis Democratica quae in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum Texiae legata est.
Lupiniacum prope Baiscum
Lupiniacum prope Baiscum (Francogallice Louvigné-de-Bais, Gallonice Lóvinyaé-de-Baès, Britonice Louvignieg-Baez) est commune 1723 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Antoninus Immè
Antoninus Immè, poeta Latinus fautorque diligentissimus Latinitatis redivivae, natus est in Sicilia in viculo Melilli, haud longe a Syracusarum urbe kalendis Ianuariis anno 1901.
Monasterium Strahoviense
Regia canonia Strahoviensis in Monte Sion Pragae est vetustissima abbatia Ordinis Praemonstratensis in Bohemia, anno 1143 a duce Vladislao II (ab anno 1158 rex) et episcopo Olomucensi Henrico Zdík condita.
Antoninus Immè
Studiis classicis apud Salesianos Romae perfectis, adiit universitatem Cataniae, omnia haec studia ut mos adhuc erat latine fecit loquens continuo lingua latina tam cum professoribus quam cum condiscipulis. Postea ipse litteras Latinas Latine in gymnasio Syracusis atque Romae docuit.
Monasterium Strahoviense
Anno 1627 corpus sancti Norberti, ordinis fundatoris, Magdeburgo Pragam translatum et in ecclesia Monasterii Strahoviensis sepultum est.
Antoninus Immè
Condidit anno 1971 commentarios Latinos quibus titulus Aventinum, qui in lucem prodiere usque ad annum 1976. Etiam Romae scholas Latinitatis vivae instituit rogatus a Fundatione Europea Dragan, et in quibus Franciscus Iohannes Barbalace docuit.
Monasterium Strahoviense
Notissima est bibliotheca monasterii (Bibliotheca Strahoviensis), quae 200 milia librorum continet et cuius vetusstisimus liber Evangelistarium Strahoviense est, saeculo nono scriptum.
Antoninus Immè
Anno 1978 duxit uxorem Genovefam Métais, poetriam Latinam. Vixit tunc cum uxore Pali in Francogallia, et una cum uxore condidit novos commentarios Latinos quibus titulus M. A. S., hoc est Memento Audere Semper.
Monasterium Strahoviense
Abbas Ioannes Lohelius anno 1612 archiepiscopus Pragensis factus est. Lohelio abbate ecclesia sancto Rocho dedicata ab imperatore Rudolpho II condita est gratiarum actionis causa propter pestilentiam defensam.
Watronville
Watronville est commune Francicum 112 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Cena Baccho a Brongo oblata
Cena Baccho a Brongo oblata est cum Bacchus (vel Dionysus) ad Indiam iter faceret: quidam Brongus, hospes pauper ad ripas fluminis Alybae in Ponto, cenam generosam praebuit; deus invicem vinum ei dono dedit. Quae cena a Nonno in Dionysiacis carmine epico (17.37–86) descripta est. Inde discimus Brongum lac caprinum cum aqua mixtum praebuisse ad bibendum (sicut Erigone in cena Baccho ab Icario oblatum), ad edendum autem "cenam sine cena" vel sine carne (sicut in cena Herculi a Molorcho oblata): videlicet olivas colymbades et caseum recentem.
Aliis fontibus antiquis est appellatio fluminis cuiusdam, Danubii tributarii, quae linguis vernacularibus "Magna Morava" nuncupatur.
Petrus Sorelius
Petrus Sorelius (Francice Pierre de Saurel, natus 1628; mortuus 26 Novembris 1682) fuit centurio in Legione Carignan-Salières et seigneur qui Gratianopoli natus est et in Novam Franciam anno 1665 immigravit. Miles statim missus est ad Castellum Richelaeum reficiendum, quia castellum ab Iroquesiis anno 1647 deussum erat. Eius legio castellum eodem loco refecit. Cum Prouville de Tracy anno 1666 contra gentem Mohawk pugnaret, Sorelius et Alexander Berthier novissima agmina una ducebant. In Quebeco, oppidum Sorel-Tracy et Municipalitas Comitatus Regionalis Petri Sorelii, ubi Castellum Richelaeum iam stat, ex eo appellatur.
Hermannus Dietrich
Hermannus (Hermann) Dietrich, natus 14 Decembris 1879 in vico Oberprechtal apud Friburgum Brisgoviae, mortuus 6 Martii 1954 Stuttgardiae) vir publicus Germaniae et sodalis DDP fuit.
Iuventus et munus
Hermanni pater pastor protestanticus fuit. Anno 1897 maturitatem adeptus est et deinde ad annum 1901 Argentorati, Basiliae, Goettingae atque Heidelbergae iurisprudentiae studebat. Ad annum 1905 referendarius fuit et deinde consiliarius iuris urbis Carolsruhae erat.
Cursus honorum
Ab anno 1908 Dietrich magister civium oppidi Kehl (apud Argentoratum) fuit. Ab anno 1911 ad 1921 Dietrich legatus Senatus Terrae Badeniae, anno 1919 legatus Consilium Formae Civitatis Constituendae Germnaie et ab anno 1920 ad 1933 etiam legatus Diaetae Imperii Germanici fuit. Ante primum bellum mundanum sodalis Factionis Liberae Mentis (Theod. Freisinnige Partei) erat, post bellum cum aliis Factionem Theodiscam Democraticam (DDP) condidit. Anno 1914 magister civium superior Constantiae electus est et ad annum 1919 mansit. Anno 1918 Administer Badeniae Exterarum Rerum fuit. A die 28 Iunii 1928 Dietrich in consilio ministrorum Hermanni Müller Administer Imperii Victus et Agriculturae erat. 31 Martii 1930 Henricus Brüning cancellarius eum Administrum Imperii Oeconomiae et vicarium cancellarium nominavit. 28 Iunii 1930 in Administerium Aerarii Publici mutavit. 30 Maii 1932 cum ceteris administris consilii minsitrorum Brüning officium reliquit. 23 Martii 1933 legatus Dietae Imperii pro lege extraordinaria Adolphi Hitler suffragium tulit. Mense Maio 1933 Dietam Imperii relinquere coactus est.
Post Cursum honorum
Deinde Berolini causidicus laboravit. Post secundum bellum mundanum cum aliis factionem FDP condidit et 1947 praeses administrationis oeconomiae Zonarum Germaniae Consociatarum Britannici et CFA fuit.
Homo superior
Homo superior est figura philosophica, qua homo perfectus, qui enim condicionem vulgorum hominum superaverit, nominatur. Longe notissima inter omnes interpretationes scriptorum, qui illa usi sunt, est illa Friderici Nietzsche.
Historia
Nomine hominis superioris volventibus annis variis cum significationibus utebatur.
Antiquitas
Primus Dionysius Halicarnassensis saeculo primo a.C.n. in suis operibus nomine hyperanthropos usus est. Dein Lucianus Samosatensis eandem vocabulam adhibuit, cum humilitatem etiam potentissimorum hominum, ubi primum in regnum tenebrosum descensuri essent, irrisit. Etiam temporibus recentioribus multi easdem res tractabant, horum notissimi sunt Herder et Goethe.
Apud Fridericum Nietzsche
Philosophus etiamsi primo iuveni aetate Domino Byron in libro Manfred nomen hominis superioris tribuit, solum multis annis post in libro "Sic dixit Zoroaster" rationem suam exposuit, videlicet, ut generi mortali opus sit corrigendo atque emendando novum hominis statum adipisci. Quem Nietzsche hominem superiorem (Theodisce Übermensch) nominat, quod sua sententia et ad mentem et corpus hominis attinet.
Nazismus
Quod Nietzsche in cogitationibus suis non solum ad mentem sed etiam ad speciem hominis superioris animum vertit propagatoribus ideologiae Nazisticae facultatem dedit, ut philosophum doctrinis eorum quasi consensisse affirmare possent, etsi Nietzsche ipse nationalismum semper recusavit et immo irrisit. Soror autem eius, nomine Elisabetha Foerster-Nietzsche, cum adiutrix causae nationalisticae esset nihilominus hanc interpretationem propagavit.
Castellum Richelaeum
Castellum Richelaeum (Francice Fort Richelieu) est castellum historicum in Municipalitate Comitatus Regionalis Vallis Richelaeae in Quebeco Canadae situm. Quod inter Situs Historicos Nationales Canadae inscribitur. Castellum fuit unum ex quinque castellis in Flumine Richelaeo aedificatis, et amnis ostium custodit. Castellum Cambliense (olim Castellum Sancti Ludovici ad Cambliam), Castellum Sancti Teresae, et Castellum Sancti Ioannis ad Sanctum Ioannem super Richelaeum in itinere iacent. Castellum Sancti Annae in Insula La Motte in Lacu Camplenio prope amnis fontem patet. Haec castella exstructa sunt ut viatores in flumine contra Iroquesios protegerent. Omnis regio sermone vulgare Vallis Castellorum (Vallée-des-Forts) appellatur.
Castellum ad ostium Fluminis Richelaei anno 1641 constitutum est, prope Sorel-Tracy, urbem hodiernam. Aedificatum est a Carolo Huault de Montmagny, primo gubernatore et vice gubernatore Novae Franciae, exque Armando Cardinale Richelaeo, primo ministro Ludovici XIII, appellatur. Indi castellum anno 1647 deusserunt; anno autem 1665, Legio Carignan-Salières, castellum eodem loco refecit, Petro Sorelio duce.
Sideroxylon lycioides
Sideroxylon lycioides est planta florens familiae Sapotacearum, in Civitatibus Foederatis Meridio-Orientalibus a Texia ad Novam Caesaream endemica.
Planta est arbor parva (ad 15 m alta), foliis petiolatis, oppositis, duris, glabris. Flores sunt parvi et albi, in verticillis dispositi. Calyx, 1–3 mm in diametro sepala quinque (aliquando sex), et corolla petala quinque (aliquando sex) alba habet. Ovarium locula quinque (vel quattuor vel sex) habet. Fructus sunt bacae nigrae, 1–1.5 cm latae.
Ptilodus
Ptilodus (binomen ad Cope anno 1881) est genus mammalium multituberculatum exstinctum.
Gazella (genus)
Gazella (Arabice: غزال ġazāl) est genus animalium ruminantium cornigerarum subfamiliae Antilopinarum. Hodie hoc in genere tredecim fere species comprehenduntur, sed haud pridem cunctae quoque species generum Eudorcas, Nanger et Procapra inter gazellas numerabantur. Quae omnes etiam nunc communiter "gazellae" vel dorcades appellantur.
Gazellae sunt cursores perceleres, quarum aliquae celeritates plus quam 80 chiliometrorum per horam per longum tempus sustentare possunt. Inveniuntur in desertis, savannis et virectis Africae, sed etiam Orientis proximi, Asiae meridionalis mediaeque, et Indiae. Vivere solent in gregibus pascentes herbas et folia tenuia.
Species
Haec species inter Gazellas, in duo subgenera divisae, numerantur :
La Guerche-sur-l'Aubois
La Guerche-sur-l'Aubois est commune Francicum 3'331 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Randolphus Neugebauer
Randolphus Neugebauer (Sancti Ludovici in Missuria natus die 24 Decembris 1949) est rerum politicarum peritus Republicanus qui in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum munere populi undevigesimi Districti Texiae fungitur.
1647 Menelaus
1647 , olim designatione 1957 MK agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Troiani Ioviani attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Seth Barnes Nicholson in Observatorio Mount Wilson versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1647 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Regio IV (Roma antiqua)
Regio IV fuit una e quattuordecim regionibus urbis Romae antiquae iussu Augusti principis circumscriptis. Nomen vulgare fuit "Templum Pacis".
Le Chesne (Arduenna)
Le Chesne  est commune Francicum 981 incolarum (anno 2008) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Lupiniacum in Fulgeriensi
Lupiniacum in Fulgeriensi (Francogallice Louvigné-du-Désert, Gallonice Lóvinyaé-deü-Dezèrt, Britonice Louvigneg-an-Dezerzh) est commune 3761 incolarum (anno 2008) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Fons Frigida
Fons Frigida (alia nomina: Fontana Frigida, Fontanafrigida ) (Italiane: Fontanafredda) est oppidum Italiae et municipium, circiter 11 700 incolarum, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia ac in Provincia Portusnaonensi situm. Incolae Fonsfrigidenses appellantur.
Fractiones
Camolli, Casut, Ceolini, Nave, Ranzano, Romano, Ronche, Talmasson, Vigonovo, Villadolt.
Municipia finitima
Aviano, Brugnera, Budoia, Caneva, Polcenigo, Porcia, Roveredo in Piano, Sacile.
Leo Tolstoj
Leo Nicolai filius Tolstoj (Russice: Лев Николаевич Толстой, tr. Lev Nikolaevič Tolstoj; 9 Septembris 1828–20 Novembris 1910) fuit scriptor Russicus.
Fluvius Richelaeus
Fluvius Richelaeus fontem habet in Lacu Camplenio, ex quo ad septentriones in provincia Quebeco Canadae fluit atque in Flumen Sancti Laurentii defluit. Olim appellabatur Fluvius Iroquesius et Fluvius Cambliensis. Hic amnis erat iter transportationis aquatilis magni momenti commercii trans fines inter Canadam et Civitates Foederatas usque ad medium saeculum undevicensimum, cum ferriviae advenirent.
Leo Tolstoj
Biographia
Leo Tolstoj natus est 28 Augusti (9 Septembris calendarii Gregoriani) in vico Jasnaja Poljana (Ясная Поляна, cuius nomen traducitur "Clarum Pratulum", nunc in regione Tulensi Russiae), in familia nobili. Anno 1830 decessit mater Leonis—Maria Nicolai filia, anno 1837 vitae defunctus est pater—Nicolaus Eliae filius, participans Belli Patrii anni 1812. Scriptor futurus domi educatus est. Annis 1844–1847 in Universitate Casanensi discebat, quod studium non perfecit. Anno 1851 venit in Caucasum, ubi frater senior munere militare fungebatur.
Tolstoj duos annos in Caucaso habitabat, ubi narrationem vocabulo Infantia («Детство») scripsit, quae fuit eius primum opus publicatum, anno 1852 in ephemeride nomine Contemporaneus («Современник») prodiit. Illa facta est pars prima operis autobiographici Quattuor aetates evolutionis («Четыре эпохи развития»), cuius partes secunda et tertia—Pueritia («Отрочество», 1852–1854) et Adulescentia («Юность», 1855–1857)—dein creatae sunt, pars ultima—Iuventus («Молодость»)—tamen nunquam scripta est. In quibus narrationibus eius scrupuloso descripsit et investigavit animum infantis, pueri adulescentisque; sic se declaravit exploratorem naturae humanae, sensus vitae, simplitatis voluntariae leges conscientiae inviolentiae intelligere volentem.
Fluvius Richelaeus
Iacobus Cartier ostium Fluvii Richelaei per eius alterum iter in Nova Francia invenit. Explorator autem Samuel Camplenius amnem nominavit ex Armando Cardinale Richelaeo (1585–1642), viro regni administrandi perito Francico.
Leo Tolstoj
Biographia
Annis 1851–1853, Tolstoj in bello Caucaseo participavit. Brevi tempore post initium Belli Crimaeani (quod annis 1853–1856 perdurabat) suo rogatu missus est Sebastopolim, in qua urbe a copiis Britanniarum Regni et Franciae obsessa pugnabat. Illo tempore scripsit Narrationes Sebastopolitanae («Севастопольские рассказы», annis 1855–1856 in Contemporaneo publicatis), ubi bellum ut homicidium cruentum malum simulac naturae humanae repugnans descripsit, et eos qui societatem Russicam eo affecerunt.
Fluvius Richelaeus
Fluvius Abenakice appellabatur Masoliantekw 'aqua ubi multus cibus reperitur'. Coloniá nuper deducta, coloni amnem Fluvium Iroquesium appellabat, et nonnulla diaria et tabulae fluvium inferiorem Fluvium Sorelianum appellabant, ex Petro Sorelio, primo regionis seigneur.
Leo Tolstoj
Biographia
Anno 1855, Tolstoj Petropolim venit. Ibi nonnulla opera scripsit, sed non satisfactus est in creata sua. Voluntatem is suscepit, ut a litteris abeat et ruri habitaret.
Annis 1859–1862, Leo Tolstoj maxima cum cura cavebat scholae quam in vico Jasnaja Poljana condidit, conditionem activitatis paedagogicae in Russia peregreque studens et systema liberale educationis canens. Anno 1862, Sophiam Bers uxorem duxerat et postea in villa sua, in Jasnaja Poljana sita, traxit vitam patriarchalem et solitario ut caput familiae multiplicantis. Annis 1863–1869, Tolstoj creavit Bellum et pacem («Война и мир», ab anno 1865 publicabatur), opus eius notissimum, in quo depinxit vitam hominum (ut plurimum, nobilitatis) in Russia initio saeculi undevicensimo, tempore belli imperii illius contra copias Napoleonis. Denuo ad tempus a paedagogica attractus, ille scripsit Abecedarium («Азбука», 1871–1872) et Novum abecedarium («Новая азбука», 1874–1875), pro quibus composuit narrationes et transtulit fabulas, quae inclusae sunt in quattuor Libros Russicos pro lectione («Русские книги для чтения»). Annis 1873–1877, a Leone Tolstoj creatum est opus Anna Karenina («Анна Каренина», annis 1876–1877 publicatum) – historia feminae, quae ab affectione amoris ducta peregit furatrinam coniugalem, cuius causa problemata habuit et exsecuta est ad mortem.
Illo tempore Tolstoj gravem perturbationem spiritualem sensit. Opinionem suam de recto modo vivendi mutavit. Suam persuasionem novam expressit in operibus Confessio («Исповедь», annis 1879–1880 scriptum, anno 1884 publicatum) et Quae est fides mea? («В чём моя вера?», 1882–1884). Eius affectio religiosa extensit. Aristocrata comes Leo Tolstoj sibi persuasus est, ut bases exsistentiae nobilitatis falsae sint; illi placuerunt effigia ordinis rusticorum patriarchalis. A religione affectus, ille opinatus est: doctrina Christiana, distortionibus purificata, consociet homines ab ideis amoris et omniveniae. Scripsit opera Exploratio theologiae dogmaticae («Исследование догматического богословия», 1879–1880) et Coniunctio et translatio quattuor euangeliorum («Соединение и перевод четырёх евангелий», 1880–1881). Ecclesiam Christianam officialem, i.e., Ecclesiam Orthodoxam Russicam, reprehendebat (et anno 1901 ab illa segregatus est). Tolstoj negavit violentiam ut instrumentum certationis contra malum: credidit homines malos accusatione eius atque inoboedientia passiva vincere potuisse. Probavit igitur nec certationem politicam, nec revolutionem.
A labore manuali attractus, Leo Tolstoj arabat, ipse sibi calceos fecit, etc. Factus est vegetarianus. Sua opera litteraria prisca ut ludum damnabat. Gravabatur ob suetum modum vivendi familiae suae, quae novam doctrinam eius non secuta est. In scripturis suis Quid ergo agamus? («Так что же нам делать?», 1882–1886) et Servitum nostri temporis («Рабство нашего времени», 1899–1900) percensuit malam civilizatione contemporaneam et conclamabat ut homines in honestitate religioneque sese perficerent. In fabula nomine Mors Ioannis Eliae filii («Смерть Ивана Ильича», 1884–1886) narravit de viro, qui ante mortem suam absurditatem vitae suae intellexit, sed momento ultimo vitae vidit lucem symbolicam–incarnationem salvationis religiosae.
Tempore famis annis 1891, 1893 et 1898, Tolstoj ruricolis esurientibus venit auxilio. Sectantes religiosos protegebat. In epistulis ad imperatores Alexandrum III et Nicolaum II contra repressalia et tyrannidem intercessit. In fabula titulo Resurrectio («Воскресение», 1889–1899) coarguit legitimationes et instituta publica: iudicium, ecclesiam, privilegia nobilitatis, usurpationem capitalistam, pecuniam, carceres, prostitutionem, etc.
Leo Tolstoj aestimatus est caput litteraturae Russicae. Doctrina eius, vulgo Tolstovstvo (толстовство) vocatur, fuit vendibilis. Multi homines peregrinati sunt domui istius scriptoris in vico Jasnaja Poljana. Tolstoj activitatem suam creativam et publicam continuabat, e.g. poenam capitis decurrebat. Etiam Esperanticam studevit et hanc bene aestimavit.
Annis ultimis vitae suae scriptor ille mala spiritales multa fungebatur, cum uxore sua (quae doctrinam eius negabat) litigabat atque controversiam inter sectatores suos videbat. Ut in concordia totali cum doctrina sua viveret, ob modum vivendi gravatus, Tolstoj 28 Octobris (10 Novembris calendarii Gregoriani) anno 1910 villam in Jasnaja Poljana liquit et, perfrictionis in via nanctae causa, 7 Novembris (20 Novembris calendarii Gregoriani) anno illo mortuus est in statione Astapovo. Sepultus est in Jasnaja Poljana.
Opera
Leo Tolstoj multa opera litteraria creavit, quorum sunt, e.g.,
Saint-Avit-Rivière
Saint-Avit-Rivière  est commune Francicum 77 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Verdellum
Verdellum  (alia nomina: Viridellum )(Italiane: Verdello) est oppidum Italiae et municipium, circiter 7 850 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Verdellenses appellantur.
XXIII.a Symphonia de Haydn
XXIII.a Symphonia est symphonia a Francisco Iosepho Haydn  anno 1764 scripta per duo oboi, duo fagotti, duae bucinae, et instrumenta cum arcu, cum basso continuo, habet quattuor motus:
Wallo
Wallo, plurali Wallones, sive Vallo (-onis, m) ethnicum nomen est incolae Walloniae quae pars est Regni Belgici.
Vivunt nunc 3.400.000 Wallones in Belgica.
8269 Calandrelli
8269 , olim designationibus 1988 QB, 1964 VM2, 1980 TJ2, 1982 DX5, et 1990 DB5 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Observatorio San Vittore, astronomo apud Observatorium San Vittore versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8269 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Gualdum Captaneorum
Gualdum Captaneorum (Italiane: Gualdo Cattaneo) est oppidum Italiae et municipium, circiter 6 500 incolarum, in Regione Umbria ac in Provincia Perusina situm. Incolae Gualdenses appellantur.
Campus Rotundus (Marchia Anconitana)
Campus Rotundus (alia nomina: Campus Rotundus Fiastronis) (Italiane: Camporotondo di Fiastrone) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Marchia Anconitana et in Provincia Maceratensi situm.
Regio V (Roma antiqua)
Regio V fuit una e quattuordecim regionibus urbis Romae antiquae iussu Augusti principis circumscriptis. Nomen vulgare habuit "Esquiliae".
Wavrille
Wavrille est commune Francicum 46 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Lutreium
Lutreium (Francogallice Luitré, Gallonice Lutraé, Britonice Loezherieg) est commune 1276 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Velennes (Samara)
Velennes est commune Francicum 154 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in provincia Picardia.
La Groutte
La Groutte est commune Francicum 129 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Ioannes Pavlović
Ioannes Pavlović (Serbice Јован Павловић (natus in oppido Medinci iuxta Slatinam die 2 Octobris 1936; Zagrabiae mortuus die 3 Aprilis 2014), alumnus Universitatis Belgradensis, fuit ab anno 1982 metropolitanus Zagrebiensis et Aemoniensis orthodoxus Serborum.
Baiotomeus
Baiotomeus (binomen ad Krause anno 1987) est genus mammalium multituberculatum exstinctum.
Carolus Gonzalez
Carolus Gonzalez (natus Sancti Antonii, Texia die 5 Maii 1945) est vir civilis Democraticus in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum Texiae legatus est.
Regio VI (Roma antiqua)
Regio VI fuit una e quattuordecim regionibus urbis Romae antiquae iussu Augusti principis circumscriptis. Nomen vulgare habuit "Alta Semita".
Gessen (regio historica)
Notio geographica Biblica Gessen (Hebraice גֹּשֶׁן) valet:
1. Regio inter ostium Nili orientalem et Canalem Suesiensem, quae filiis Iacobi ager pascuus concessa est (vide Gen 45,10; Gen 46,28.34; Gen 47,1.27; Gen 50,8).
2. Urbs Iudae (Ios 15,51), cuius nomen etiam ad regionem translatum est (Ios 10,41; 11,16), verisimiliter colles in Palaestina austro-occidentali circa Hebron.
Quintus Marcius Q.f. Tremulus
Quintus Marcius Q.f. Tremulus (natus saeculo 4 a.C.n., mortuus post annum 288 a.C.n.) vir publicus Romanus saeculi 4 ac 3 a.C.n. fuit.
Familia
Quintus Marcius Q.f. Philippus consul anni 281 a.C.n. eius filius fuit.
Cursus honorum
Marcius Tremulus anno 306 a.C.n. primo consulatum gessit, una cum collega Publio Cornelio A.f. Arvina. Eo anno Hernicos, qui ab Anagnia urbe in bellum ducti erant. Cum collega etiam Samnites vicit atque de eis triumphavit. Anno 288 iterum cum eodem collega consul Romanus erat.
Grossouvre
Grossouvre est commune Francicum 287 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Willeroncourt
Willeroncourt est commune Francicum 118 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Aphraates
Aphraates  (Syriace ܐܦܪܗܛ, Graece Ἀφραάτης), qui dicitur Persicus Sapiens ( scilicet natus inter annum 260 et 275; obiit paulo post annum 345) fuit eremita ac antiquissimus pater ecclesiae Syriacus.
Opera
Homiliae n 1–10 (Demonstrationes).
Saint-Avit-de-Vialard
Saint-Avit-de-Vialard  est commune Francicum 155 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Regio VII (Roma antiqua)
Regio VII fuit una e quattuordecim regionibus urbis Romae antiquae iussu Augusti principis circumscriptis. Nomen vulgare habuit "Via Lata".
Norimberga
Norimberga seu Noremberga (Theodisce: Nürnberg) est urbs Bavariae circiter 500 000 incolarum.
Historia
Norimberga circa annum 1000 condita est. Magna epistula libertatis (Germanice Großer Freiheitsbrief) imperator Fridericus II anno 1219 decrevit Norimbergam urbem (liberam) imperii esse. Anno 1885 in situ Sodalitas linguae mundanae Norimbergensis fundata est, quae revera prima societas esperantistarum totius mundi fuit.
Anno 1946, post cladem Germaniae in bello orbis terrarum secundo, Norimbergae iudicium contra Nazistas constitutum est.
Cives clari
Norimbergae olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae, inter eos:
Lamar S. Smith
Lamar S. Smith (Sancti Antonii, Texia natus die 19 Novembris 1947), causidicus, est vir civilis Republicanus qui in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum Texiae legatus est.
Prochetodon
Prochetodon (binomen ad Jepsen anno 1940) est genus mammalium multituberculatum exstinctum.
Ioannes Nestroy
Corpus eius in Sepulcro centrali Vindobonensi humatum est.
Vita
Nestroy iurisprudentiae studens ex anno 1822 magis ad theatra contendit, nam fuit ei vox valde pulchra in basso. Anno 1821 in Theatro aulico Vindobonensi partes sacerdotis Sarastro in opera De tibia magica Wolfgangi Amadei Mozart cantavit. Eventu isto felicissimo statim in theatro mercedarius factus est. Annos duos post Amstelodamum petivit, anno 1824 Brunam et anno 1826 Graecium. Ibi in theatro tantummodo comicus ludio fuit: excellebat in partibus Sansquartier in opere »Zwölf Mädchen in Uniform« (Angely), quas saepius iteravit. Anno 1831 vocatum est Vindobonam ad Theatrum ad Viennam et anno 1854 Theatrum Caroli moderari coepit. Annos septem post Graecium cum emerito rediit.
Gravitudo
Nestroy histrio characteres omnes pense atque apte reddidit. Velut scriptor iam anno 1827 Graecium lucubrationes conficere temptabat. Vindobonae anno 1832 in mimo praetitulato »Gefühlvolle Kerkermeister« in scaenis prodiit, postea in opere »Nagerl und Handschuh«; ambae res auditorio plaudente pluries iteratae sunt. Sequebatur »Zamperl«, satura in genere operae antequam Nestroy cum realismo aspero opera tragica phantasticaque (e.g. Ferdinandi Raimund impugnare incoharetur. Ibi opus eius magnum fuit »Der böse Geist Lumpacivagabundus« (1833) quod ubique in scaenis spectari potuit. Versus eius Atellanii »Eulenspiegel«, »Zu ebener Erde und im ersten Stock«, »Glück, Mißbrauch und Rückkehr«, »Die verhängnisvolle Faschingsnacht«, »Der Talisman«, »Mäd'l aus der Vorstadt«, »Tritsch-Tratsch«, »Einen Jux will er sich machen«  multis gaudio fuerunt. Inter opera posteriora mentionis digna sint haec: »Der Zerrissene«, »Unverhofft«, »Der Unbedeutende«, »Nur Ruhe«, »Die Freiheit in Krähwinkel« (1848), »Kampl«, »Weiß man's denn?«, »Umsonst«, die Parodien »Judith und Holofernes«, »Tannhäuser oder die Keilerei auf der Wartburg« hervorzuheben.  Opera eius omnia primo edita sunt a dominis Chiavacci und Ganghofer (Stuttgardiae annis inter 1890 et 1891).
Nexus externi
🇬🇷
Marciliacum Radulphi
Marciliacum Radulphi (Francogallice Marcillé-Raoul, Gallonice Marcilhae-Raóll, Britonice Marc'helleg-Raoul) est commune 801 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Andreas Michalacopulus
Andreas Michalacopulus (Graece Ανδρέας Μιχαλακόπουλος; natus Patris anno ; mortuus Athenis die 7 Martii 1938) fuit primus minister et minister rerum externarum Graeciae.
Inter annos 1892 et 1894 discipulus fuit Scholae Iuvenum Militum tunc Piraeo instituta, eodem tempore apud Scholam Iurisprudentiae Universitatis Athenarum inscriptus; postea iurisprudentiae studuit in Francia Germaniaque et rursus Athenis.
Wiseppe
Wiseppe est commune Francicum 111 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Cantabria
Cantabria est regio Europaea prope Mare Cantabricum, in septemtriones Paeninsulae Hibericae sita, in praesenti communitas autonoma Hispaniae, et regio historica in suo statuto autonomiae agnoscitur. Oriente Vasconiae (provinciae Biscaiae), Meridie Castellae et Legioni (provinciis Legionis, Palantiae et Burgorum), Occidente Principatu Asturiarum et Septemtrione Mari Cantabrico finitima est. Caput Andreapolis sive Santander sive Portus Victoriae (Hispanice: Santander) est.
Etymologia
Varii auctores de origine etymologica nominis Cantabriae tractaverunt. Quamquam adamussim nescitur, theoria ab expertis probatissima ut a Celtica aut Ligurica radice cant- 'saxum' aut 'petram' significante cum suffixo -abr, crebro in Celticis regionibus, proficiscatur suggerit, ergo ut nomen "populum in montibus aut saxis habitantem" significet infertur, ad abruptum et montuosum territorium Cantabriae referens.
Historia
Prima mentio scripta nominis Cantabriae ad annum 195 a.C.n. repetit quo historicus Marcus Porcius Cato Maior in suo libro "Originibus" de ortu fluminis Hiberi in natio Cantabrorum loquitur. Ex illo tempore, prolationes de Cantabris et Cantabria communes sunt quia Cantabri mercenarii variorum conflictuum intra extraque Paeninsulam serviebant. Fama est ut bellum Carthaginensium contra Romam per Secundum Bellum Punicum per mentiones Silii Italici (libro III) et Horatii (libro IV, carmine XIV) participavissent. Postea, pleraeque mentiones e principiis Belli Asturici contra Romam anno 29 a.C.n. oriuntur. Circa 150 mentiones de hoc populo servantur cuius fama a Graecis et Romanis agnita est. Cuius territorium ultra fines praesentis communitatis autonomae expansum est; Septemtrione mari Cantabrico, cum cuius nomine eam Romani baptizaverunt; Occidente Occidentalibus culminibus vallis fluminis Saliae (Hispanice: Sella) praesentis principatus Asturiarum finitimum; Meridie usque ad hodiernam provinciam Burgorum et fines fluminis Aquariae (Hispanice: Agüera) expansum est.
In primis annalibus Recuperationis, Cantabria regio adhuc definiebatur, et titulo ducis Cantabriae utebantur. Ex illo tempore, documentales fontes nomine Cantabriae rare utebantur, quia praevalebat nomen "Asturiarum" cum regionibus nominatis "Asturiis Sanctae Iulianae" (Hispanice: Asturias de Santillana), "Asturiis Transmagradae" (Hispanice: Asturias de Trasmiera) et "Asturiis Laredi" (Hispanice: Asturias de Laredo). Cum nucleo Fraternitatis Quattuor Villarum -Andreapolis, Laredum, Portus Amanus et Portus Vereasueca- ((Hispanice: Santander, Laredo, Castro Urdiales, San Vicente de la Barquera) Fraternitas Maritimarum formaverunt, iungendis omnibus praecipuis portibus Oriente Asturiarum sitis. Quattuor Villae cum hominibus navibusque Racuperationem Vandalitiae active participaverunt, replendis Gadibus et Portu Menesthei ((Hispanice: Puerto de Santa María) cum familiis e portibus maris Cantabrici profectis. Etiam naves Quattuor Villarum Hispalis captionem participaverunt, rumpendo ponte navium connectente Trianam et Hispalem, quod cum navi et Turri Aurea in insignibus Andreapolis et Cantabriae depingitu. Regibus Catholicis regnantibus, Fraternitas Quattuor Villarum exstincta est, substituta Corregimento Quattuor Villarum. De saeculo XVI usus nominis Montis plano populari et litterario incepit ut antiqua Cantabria designaretur contrapositione Castellae, quae Oropedium nominabatur. Haec distinctio adhuc est et origo gentilicii "montanus" (Hispanice; montañés) velut synonymum "cantabri". Tunc etiam nova curiositas studiorum de Cantabria et Cantabris ortus est.
Gradus autonomiae quem parvae entitates patiebantur in quas Cantabrum territorium dividebatur, iuxta cum inopia opium, causa debilitatis ob Burbonicum centralismum fuit. In dies magis angustiis et problematibus uniuscuiusque entitatum obviam singillatim ire difficilius erat. Quod contactus inter municipia, valles et iurisdictiones acceleravit, polarizatos in Contionibus Provinciae Novem Vallium, quae a legatis per traditionalia organa autogubernationis lectis conducebantur. Duae res gestae contribuerunt cum processus integratorii culminatione; collectiva cupiditas ut aedificationi pontis Deobrigae (Hispanice: Miranda del Ebro) contribuere vitaretur quae praefectus Burgorum anno 1775 imposuit quo Cantabria duae gravia diluvia passa erat; et altera ex parte necessitas collusionis ut e magna quantitate praedonum in Cantabria agentium ob inoperantiam iustitiae propter opium parcitatem protegerentur. Missa convocatione a legato generali Novem Vallium (Hispanice; Nueve Valles) contioni quae Ponte Sancti Michaelis (Hispanice; Puente San Miguel) die 21 Martii anni 1777 celebraretur, iurisdictiones angustiis affectae legatos miserunt sua territoria provinciae iuncturos. Anno 1778, post varias necessarias gestiones, administrativa iurisdictionalisque unitas obtenta est, et die 28 Iulii anni 1778 provincia Cantabriae constituta est, quae praeter Novem Valles Sanctam Iulianam Maris, Pagum Vermularum, Oppidum Cartium (Hispanice; Santillana del Mar, Lugar de Viérnoles et Villa de Cartes, respective) et suam iurisdictionem, Vallem Buelnae, Vallem Ciezae, Vallem Iguniae (Hispanice; Valle de Buelna, Valle de Cieza et Valle de Iguña, respective) pagos Portus Vereasuecae, Larium, Puxaii, Pedis Conchae et Barginae, Vallem Anievarum et Vallem Toranzi (Hispanice; San Vicente, Llares, Pujayo, Pie de Concha, Bárcena, Valle de Anievas et Valle de Toranzo respective) includentem inclusit. Provinciae creatio a rege Carolo III Hispaniae die 22 Novembris anni 1779 sancta est.
Institutae sunt praeterea facilitates futurae integrationi aliarum iurisdictionum aequarum iurum et munerum. Sic iuncti sunt Abbatia Sanctae Iuliae, valles Tudancae, Polacionum, Ferrariarum, Castaneatae, pagus Turris Campi et sua iurisdictio, Vallis Portus Vereasuecae, Vallis Carreti, Transvisi et pagi Campi, Sancti Rochi et Sancti Petri Hispanice; Abadía de Santilla, Tudanca, Polaciones, Herrerías, Castañeda, Torrelavega, San Vicente, Carriedo, Tresviso, La Vega, San Roque et San Pedro respective), velut urbs Andreapolis et sua abbatia. Ob contentionem urbis Laredi, buleuterium Andreapolitanum, quod nomen Cantabriae provinciae saeculo XIX ineunte creatae incepit, denominationem Andreapolitanae sive Santanderis sive Portus Victoriae Iuliobrigensium (Hispanice; Santander) imposuit ut nullum dubium de capite provinciae. Anno 1821, die quo deputatio provincialis Parlamento Constutionali (Hispanice; Cortes Generales) decretorium propositum de finibus provinciae et regionibus iudicialibus (Hispanice; partidos judiciales) denominationem Cantabriae proponens obtulit, buleuterium Andreapolitanum id refutavit, et nomen Andreapolitanae sive Santanderis sive Portus Victoriae Iuliobrigensium (Hispanice; Santander) impositum est.
Die 30 Decembris anni 1981 processus ex anno 1979 buleuterio Capitonis Salis (Hispanice; Cabezón de la Sal), Ambrosio Calzada Hernández praeside, inceptus desinit. Hoc commune praevisum processum in articulo 143 Constitutionis Hispanicae aperuit quod ad autonomiam Cantabriae per constitutionale autogubernationis praeceptum "provinciis cum regionali historica entitate" duxit. Anno 1981 Statuto Autonomiae probato et rege obsignato, Cantabria suam autonomiam consecuta est et e praeautonomico Castellae et Legionis regimine cui iuncta erat liberata est. Anno 1982 nomen Cantabriae provinciae et communitati autonomae recuperatum est.
Geographia
Cantabria montuosa et litoralis regio est, cum ponderis naturali patrimonio. Duae geographicae areae distinguuntur: