cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1738 Oosterhoff
1738 , olim designationibus 1930 SP, 1927 UF, 1939 GO, 1942 FD, 1943 TO, 1946 OG, 1949 JE, 1949 KH, 1952 HV, 1952 JJ, et 1959 RB1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Henrico van Gent in Statione Australi Lugduni Batavorum versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1738 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Soudorgues
Soudorgues est commune 275 incolarum (anno 2008) praefecturae Vardonis in Franciae australis regione Occitania et Ruscinone.
Happencourt
Happencourt est commune Francicum 144 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Torteron
Torteron est commune Francicum 812 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Aemilius Aguinaldo
Aemilius Aguinaldo (Philippinice Emilio Aguinaldo) (natus die 22 Martii 1869, mortuus die 6 Februarii 1964) fuit primus Rei Publicae Philippinarum strategos et praeses, 1891–1901. Cum Andrea Bonifacio, erat alter dux Katipunenis et generalis praefectus in bellum contra Hispaniam et postquam Civitates Foederatas Americae.
Ilerda (provincia)
Ilerda (Hispanice Provincia de Lérida, Catalanice Província de Lleida et Aranice Lhèida) est una quattuor Catalauniae provinciarum, cui anno 2010 439 253 incolae sunt.
8431 Haseda
8431 , olim designationibus 1997 YQ13, 1975 EG5, 1981 NH1, 1982 VG6, 1989 ER, et 1991 ST1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Takao Kobayashi, astronomo apud Observatorium Ōizumi versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8431 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Nadaillac-de-Rouge
Nadaillac-de-Rouge est commune Francicum 174 incolarum (anno 2012) praefecturae Oltis in regione australi Meridiano et Pyrenaeo (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Eduardus Macheiner
Eduardus Macheiner (natus in Fresen Styriae die 18 Augusti 1907; Salisburgi mortuus die 17 Iulii 1972) fuit presbyter Austriacus et ab anno 1969 usque ad annum 1972 Salisburgi archiepiscopus (Archidioecesis Salisburgensis).
Sommières
Sommières est commune 4510 incolarum (anno 2008) praefecturae Vardonis in Franciae australis regione Occitania et Ruscinone.
Codex Vaticanus
Codex Vaticanus (siglo 03) est codex antiquus manu scriptus, qui textum Veteris Testamenti ac Novi Testamenti continet; quinionibus et in totum 759 foliis constat. Ternis columnis et versibus 42 per singulas paginas; sunt 16 ad 18 litterae in singulis versibus.
Liber totus per manum in lingua Graeca antiqua medio saeculo quarto scriptus est. Vetus et Novum Testamentum in dialecto Graeca communi scriptum est.
Hodie in Bibliotheca Apostolica Vaticana asservatur (Gr. 1209).
Linguae Amerindae
Linguae Amerindae sunt grex (vel, ut asseverat Iosephus Greenberg, singula familia permagna) linguarum inter quas numerantur circa 200 familiae linguarum necnon linguae segregatae, inter quas:
Bregnanum (discretiva)
Bregnanum potest:
Brixagum (Italia)
Brixagum vel Brixagum Vallis Travalliae (alia nomina: Brisciagum, Brissagum) (Italiane: Brissago-Valtravaglia) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 250 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Varisiensi situm. Incolae Brixagenses appellantur.
Silvester II
Silvester II, ante papatum Gerbertus Aureliacensis vocatus (natus Gerbertus circa annum 946 in Arvernia regione Franciae; mortuus die 12 Maii 1003) fuit Papa Ecclesiae Catholicae Romanae a die 2 Aprilis 999 ad mortem.
Sanctus Rochus ad Portum Padi
Sanctus Rochus ad Portum Padi (Italiane: San Rocco al Porto) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 500 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Laudensi situm.
Silvester II
Vita
Gerbertus monachus in monasterio Aureliaci, in regione natali, erat.
Anno 967 Burrellus II comes Barcinonis, ut Gerbertus mathematicae studere potuisset, eum secum in Hispaniam portavit. Anno 969, cum Burrello comite Romam ivit, ubi Papam Ioannem XIII et imperatorem Ottonem I cognovit. Imperator, qui consilium papae secutum est, nominavit Gerbertum tutorem filii sui, qui postea fuit imperator Otto II. Anno 983, Otto II Gerbertum abbatem praeclari monasterii Bobii fecit. Gerbertus praeceptor et postea consiliarius filii Ottonis II, qui etiam Otto appellatur, erat. Unus discipulorum eius Adalbero Laudunensis fuit. Anno 998, Gerbertus episcopus Ravennae a Papa Gregorio V, consubrino imperatori Ottonis III, creatus est.
Pontificatus
Gerbertus anno 999 ab imperatore Ottone III papa creatus est.
Raianum
Raianum (alia nomina: Ruvianum) (Italiane: Ruviano) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania, in Provincia Casertana et in Liburia historica ac geographica regione situm.
Mahometus XII (Granata)
Mahometus XII seu Abu Abdallah (Arabice أبو عبد الله محمد الثاني عشر (Abū ʿAbd Allāh Muḥammad aṯ-ṯānī ʿašar); natus circa 1459 Granatae; mortuus 1518, 1533 aut 1536 Fezi), a Christianis saepe Boabdil vel el chico, „infans“ vel الرغبي (az-Zuġbī), „infelix“ vocatus, ex anno 1482 usque 1483 et iterum ex 1485 usque 1492 ultimus Amiralis fuit regni Granatae.
Hannapes
Hannapes est commune Francicum 296 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Almansurus
Abu Amir Muhammad ibn Abdallah ibn Abi Amir (Arabice أبو عامر محمد بن عبد الله بن أبي عامر (Abū ʿĀmir Muḥammad b. ʿAbd Allāh b. Abī ʿĀmir) ), vocatus المنصور بالله (al-Mansur bi-llah : qui dei gratia vincit), vel Almansor, natus 938 prope Algeciras, mortuus 10 Aprilis 1002 Medinaseli, de facto solus imperator inter annos 978 et 1002 in locum chaliphae Caliphati Cordubensis fuit.
Casalis Sculdasiae
Casalis Sculdasiae> (alia nomina: Casalis de Scodescia ) (Italiane: Casale di Scodosia; Venetice: Casałe de Scodosia) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia ac in Provincia Patavina situm.
Thou (Carus)
Thou est commune Francicum 77 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Pteriomorphia
Pteriomorphia (a verbis Graecis 'pinnula' +  'forma') sunt Bivalvium phyli Molluscorum subclassis, quae praeter ordines Arcoida, Mytiloida, Ostreoida, Pterioida, aliquas familias exstinctas et fortasse basales continet, sicut Evyanidas, Colpomyidas, Bakevelliidas, Cassianellidas et Lithiotidas.
Pteriomorphia, quae olim, quod branchias lamelliformes habent, lamellibranchiata nuncupabantur, epibenthica sunt, id est, in fundo vivunt. Nonnulla, quia pedes minutos habent, bysso ad substratum adfiguntur. Margines pallii non conligantur. Branchiae, quae saepissime magnae sunt, in pascendo adiuvant. Qui grex notissimas utilissimasque comprehendit molluscorum familias, quae sunt hae: Mytilidae, Pectinidae, Pinnidae, Ostreidae.
Civitas Campi Marani
Urbis administratio
A 16 Maii 2011 magister civium est Paulus Manuele.
Seynes
Seynes est commune 138 incolarum (anno 2008) praefecturae Vardonis in Franciae australis regione Occitania et Ruscinone.
Lavinia
Lavinia est persona praehistorica Romanorum antiquorum, Latini et Amatae sola filia, quam Aeneas post Creusam in matrimonium duxit. Lavinia erat ultima uxor Aeneae. Multos procos habuit.
De rebus gestis
Aeneas cum comitibus suis ex Troia cremata profugus multa pericula passus ad litus Laurentinum appulit. Latinus, rex Latinorum eum hospitio excepit locumque in quo considerent designavit. Ac cum hoc sibi praedictum meminisset, fore ut peregrino filiam suam in matrimonium daret, Aeneae Laviniam promisit, quamquam iam Turno, regi Rutulorum, Lavinia sponsa erat, et, Latino et Amata de nuptiis eius inter se rixantibus, taciturna lacrimis ruboreque respondit, quippe cum amore Turni capta esset. Turnus autem ingenti comparata copia militum bellum Aeneae intulit, qui a Tuscis, hostibus Rutulorum, et Euandro Pallantino, amico Anchisae patris, auxilia petivit. Post varia proelia Aeneas Turnum trucidavit et, bello confecto, Laviniam in matrimonium duxit, urbemque condidit, quam Lavinium ex uxore nominavit. Deinde Lavinia Aenea iam mortuo filium peperit. Cum autem Ascanium privignum post Aeneam regnantem timeret, in recessu silvarum suum educavit filium. Quem ideo Silvium nominavit. Qui quidem timor inanis fuisse videtur, nam Ascanius Albae regnaturus novercae suae urbem patriam reliquit.
De persona Laviniae
Lavinia ne vocabulum quidem in Aeneide facit. Partes quas agit minoris ponderis esse videntur, re vera autem ea quae fecit aut facere pepercit magnam vim habuerunt ad imperium Romanum formandum, nec non ad constituendam vitam Europaeam. Lavinia ipsa praesentia sua res futuras ostendit, nam aliquando, dum iuxta patrem ad altaria astat, crines longi ignem conceperunt. Quod populo magnum bellum portendere credebatur. Persona Laviniae per se virginem Romanam ostendit, quae se cognovit ideo exstitisse, ut fatis sua propria voluntate maioribus inserviret et prodesset. Semel tantum animi motum patefecit, nam cum id agebatur, utrum Turno, iuveni fervido, an Aeneae, viro iam senescenti alienaque lingua loquenti, nubere debeat, non iam lacrimas tenere potuit nec ruborem fugare. Vocem demum dedit Laviniae Ursula K. Le Guin, scriptrix Americana, quae in Lavinia mythistoria eam facit Vergilio loquentem eundemque paene vituperantem, quod sibi loquendi arbitrium abnueret.
Bregnanum (Provincia Novocomensis)
Bregnanum (Italiane: Bregnano) est oppidum Italiae et municipium, circiter 6 150 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Novocomensi situm. Incolae Bregnanenses appellantur.
Prondines
Prondines est commune 254 incolarum (anno 2006) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia.
Montvalent
Montvalent est commune Francicum 300 incolarum (anno 2012) praefecturae Oltis in regione australi Meridiano et Pyrenaeo (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Musa (fructus)
Ariena, Latinitate mediaevali et recentiori musa,  est fructus plantarum generis Musae qui speciei hybridae Musa × paradisiaca attribuuntur. Fructus est inter agriculturae tropicae praecipuos, sub aliis climatibus haud proveniens, commercio in omnes orbis terrarum partes advectus.
Taxinomia; descriptiones antiquiores; nomina
Genus Musa libro specierum plantarum anno 1753 constitutum est a Carolo Linnaeo, qui inter Polygamia monoecia ordinavit. Ille quinque species enumeravit, inter quas M. paradisiaca et M. sapientum. Origo horum nominum subter videbitur. Familia Musacearum ex hoc genere ab Jussieu in Genera Plantarum anno 1789 appellata est. Hodie satis constat plurimas varietates musarum cultarum, speciei Musa x paradisiaca attributas, hybridas esse M. acuminatae cum M. balbisiana.
Primus scriptorum Latinorum nobis servatorum Plinius maior in Naturali historia hanc plantam fructumque eius descripsit et nominavit: "Maior alia pomo et suavitate praecellentior, quo sapientes Indorum vivunt. Folium alas avium imitatur, longitudine trium cubitorum, latitudine duum. Fructum cortice emittit admirabilem suci dulcedine, ut uno quaternos satiet. Arbori nomen "palae", pomo "arierae". Plurima est in Sydracis, expeditionum Alexandri termino." Inter medicos mediaevalibus, Avicenna (qui Latine in versionibus Canonis legitur) hunc fructum, apud Arabes bene cognitum, nomine Musa nuncupat proprietatesque medicas recapitulat: "Musa quid est, nota est. Nutrit velociter et est lenificativa. . . . Confert adustioni gutturis et pectoris. Membra nutrit. Stomacho conveniens est, et multitudo eius stomacho est gravis valde. . . . Augmentum efficit in spermate, et convenit renibus, et provocat urinam."
Garcias ab Horto, medicus Portugallensis qui Goae in India laboravit, Lusitanice anno 1563 libro Colóquios dos simples e drogas he cousas medicinais da Índia hunc fructum curiosissime descripsit sub nomine fico da Índia. Inde Carolus Clusius, eruditissimus huius operis interpres, saepe "musam" post auctoritates mediaevales sed et interdum ficum appellavit: de corymbis "centum, interdum ducentos aut plures ficos" sustinentibus loquitur, sed "Arabes hunc fructum musa aut amusa vocant: sic et Avicenna et Serapio et Rhases . . . Praescribunt medici Indi hunc fructum in febribus aliisque morbis." Classicam verbi musae etymologiam Carolus Clusius impatiens reiecit: "Ridiculum autem est quod scripsit quidam Franciscanus. Appellatur, inquit, hic laudabilis fructus Musa, quod dignus sit Musis, aut quod earum sit fructus. Addit praeterea eum esse fructum quem degustaverit Adam in paradiso terrestri." Re vera nomina musa et amusa originem Arabicum habent, mauz موز aut articulo addito al-mauz.
Erant etiam qui "pomum Paradisi" appellarent, si fides Georgio Everardo Rumphio reponenda sit, qui enim in Herbario Amboinensi anno 1741 scripsit: "Hodierni Christiani Syriam et Aegyptum inhabitantes hunc vocant Pomum Paradisi, atque unanimo consensu credunt ac putant esse illum fructum, cum quo primo genita omniumque Mater Eva primum commisit peccatum. Quum fructus refert membrum virile, cuius adspectu Eva in effrenam illam cupiditatem instigata fuit." Nomen ficus Indica interdum adhibetur, sed ambiguum est. Insuper apud nonnullos "plantanus" aut "platanus" nuncupatur.
Proventus fructuum; varietates
Arbor, ait Clusius, "nullis constat ramis, sed e germine flores quosdam coniunctum profert, subrufos, ovi effigie, et palmi longitudine, e quibus circumeminent pediculi, centum, interdum ducentos aut plures ficos sustinentes." Pergit Rumphius:
Clusius post Garciam de varietatibus saeculo sexto decimo in Asia meridiana notis ita narrat: Rumphius varietatem Pisang Medji saeculo duodevicensimo in insulis Indiarum orientalium provenientem describit: "Fructus sunt septem et octo pollices longi, binos digitos crassi, in tres notabiles ac binos obscuriores angulos notati, unde quodammodo trigoni sunt, plerumque recti vel parum inflexi instar cornuum damae; externe obducti sunt crassa sed fragili pellicula, quae tamen facile ab ipsa separari potest carne, suntque externe glabri et pallide flavescentes."
Andreas Thevetus medio saeculo 16, Ioannes Lerius anno 1556 arbores musarum cultas in Brasilia observaverunt eis pagis ubi hodie stat urbs Fluminensis. Fructus ab indigenis Tupinambá paco appellabantur (cf. lingua Lusitana hodierna pacobeira "arbor musarum"), arbores autem paco-aire i.e. "palma musarum". De quibus fructibus Lerius: "Ad pomi vero istius bonitatem quod attinet, ubi maturuit, calyce ad modum recentis ficus avulso, grumosum apparet: quo fit ut mandentibus ficum referat, unde a nobis ficus nominabatur: sapore vero vel delicatissimas Massilienses ficus superat." Job Hortop nauta Anglus in regione montis Leonini anno 1567 fructus musarum (plantaines) admiravit.
Distinguuntur hodie in commercio musae sive bananae proprius dictae, molles dulcesque quae crudae ad mensas secundas inferuntur, a plantanis saepe maioribus, carne durioribus et amylaceis, colore viridescentibus, ad coquendum idoneis.
Usus
Clusius coquinam varietatis cuiusdam saeculo sexto decimoI cognitae describit: "genus quoddam amplum, plenum, palmi longitudine. Id asstum et vino deinde maceratum, inspersa canella, multo melius sapit quam malum cydonium assum. Idem fructus per medium sectus et in sartagine cum saccharo probe frictus, insperso postea cinnamomo, gratissimus est cibus."
Musae secari siccarique possunt et forma frustulorum assorum edi. Musae siccatae possunt in farinam moli.
Musae in culturá populari
Musae in Donkey Kong corpore operum res magna est. Donkey Kong eius persona prima collectionem musae habet quam saepe Gregis Kremling furatur iussu eorum principis King. K. Rool. Donkey, saepe, et alius populus Familiae Kong musas recolligunt dum Grex Kremling et aliae creaturae malae pugnant.
Hamellum
Hamellum (-i, n.) est rustica catoecia dimensionis valde parvulae, revera in paucis domis consistens, cuius oeconomia praesertim in agricultura fundatur.
Reichenbach an der Fils
Reichenbach an der Fils  est vicus et commune Badense-Virtembergense 8'050 incolarum (anno 2012).
Prompsat
Prompsat est commune 403 incolarum (anno 2007) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia.
Achaei
Achaei (Graece Ἀχαιοί) fuerunt antiquae incolae Achaiae, partis septentrionalis Peloponnesi, et una ex principibus gentibus Graecis, qui traduntur orti esse ab Achaeo, Xuthi et Creusae filio et Hellenis nepote. Cum tempore heroico gens potentissima esset, Homerus saepe omnes Graecos Achaeos (sed etiam Danaos et Argivos)) appellat. Nonnulli scriptores putant Achaeos primum ex Thessalia ortos fuisse.
Guyencourt
Guyencourt est commune Francicum 221 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Danai
Danai sive Danaidae  (Graece: Δαναΐδαι) ab antiquis progenies Danai, regis Argorum fuisse credebantur. Ad hoc Danai est praeter Achaeos apud Homerum verbum omnes Graecos significans.
Imprimis notum est illud Vergilii :
Serviers-et-Labaume
Serviers-et-Labaume est commune 497 incolarum (anno 2008) praefecturae Vardonis in Franciae australis regione Occitania et Ruscinone.
Aquadia
Sententia
Sententia municipalis est: Aquadiam fortem cepit rex fortior urbem.
Vici
Vicus Agatha Nucum (Italiane: Agata delle Noci)
Guny
Guny est commune Francicum 450 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Iones
Iones (Acc. -as, Graece: Ἴωνες) fuerunt praeter Aeoles, Dores et Achaeos una e gentibus Graeciae antiquae. Ut plurimi credunt inter primos erant, qui Graeciam circa annum 1600 a.C.n. invaserunt ad Atticam cum postea Athenis et Euboeam inhabitandam. Vis eorum in Asia Minore saeculo septimo tanta erat, ut omnes Asiae incolae Graecos nomine Ionibus novererant (Yamanni apud Assyrios, Yavana apud Indos et etiam Yunanistan/Yunanlı/Yunan Turcice, Yunan/Yunani f Arabice et Persice).
Iuno
Iuno fuit maxima dea Romana quae multis muneribus fungebatur, nam erat dea matrimonii, partus, atque omnino feminarum quae, ut viri per Genium suum, sic per Iunonem suam iurabant. Non solum in vita privata pollebat: rebus publicis quoque operam dabat, nam regno et imperio praeerat (nomine Iuno Regina). Ne a bello quidem abhorrebat ut quae multis investigatoribus hodiernis patrona bellicae iuventutis visa est.
Deae Graecae Herae (Ἥρη aut Ἥρα) adsimulata est. Aliae deae externae, Etrusca Uni et Carthaginiensis Tanit/Caelestis in eandem deam atque Iuno coaluerunt. Iuno est uxor sororque Iovis.
Animalia ei cara erant pavo, qui pro superbia et muliebri cupidine formositatis stabat, capra, anser et aliquatenus (saltem Iunoni Sospitae dictae) serpens, stirpes autem lilia, malum punicum, et helichrysum italicum. Mensis Iunius nominatus est e Iunone, sed quamquam cum luna arte coniuncta erat, tamen diem septimanae sibi dicatum non accepit quia nulli planetae nomen suum indiderat.
De fabulis mythologicis
Postquam Herae adsimulata est, omnes fabulas Homericas vel Hesiodicas vel ab aliis poetis de dea Graeca traditas ad Iunonem suam transtulere Romani, in primis genealogiam divinam. Ut Hera filia Croni Rheaeque dicebatur, sic Iuno fuit filia Saturni et Opis (unde Saturnia a poetis Latinis saepe appellatur), soror eademque uxor Iovis, mater Vulcani Martis Hebae, soror Neptuni Plutonis Cereris Vestae. Dum origines Romanas cum bello Troiano conectere cupiunt poetae Latini novas fabulas mythologiae Iunonis addidere quorum plerasque in Aeneide Vergiliana legere libet.
In Aeneide
Vergilius mores deae Graecae retinuit, maiestatem, superbiam, iracundiam, zelotypiam, in primis Troianorum odium e iudicio Paridis et raptu Ganymedis ortum. Itaque ineunte Aeneide classis herois Aeneae saevae memorem Iunonis ob iram iamdiu per maria errat atque multos labores perpessi sunt comites eius. Tum Iuno Aeolo persuadet ut immissis ventis quorum custodiae praepositus erat tempestatem magnam excitet, quae naves mergeret. At Neptunus postquam regnum suum iniussu suo turbari sensit, e gurgite emersit et fluctus pacavit. Conflictatae naves Aeneae in Africam adpulere prope Carthaginem, in qua urbe Iuno lautissimo cultu fruebatur : unde dubitare non licet quin Iuno deae Poenae Tanit adsimuletur, quae post Carthaginem deletam sub nomine Iunonis Caelestis Romae et in Imperio Romano adorabatur. Libro quarto astutiis Aeneae matris, Veneris, decepta Iuno amori Didonis et Aeneae favet dum sperat heroem Dardanum sic ab Italia arcere posse. Sciebat enim, si in Italiam ad sedes fatis sibi destinatas pervenerit Aeneas, fore uti progenies eius Romana olim Karthaginem suam deleret. At fata mutare ne diis quidem licet. Itaque postquam maritum Iovem precibus et minis inritis frustra fatigaverat exclamat: Nec mora : per ministerium Allectus, monstri inferni, cruentum bellum inter Rutulos et Dardanos ciet. Ob eam iram, Iuno imperat Iuturnae, sorori Turni, ut persuadeat Turno ut bellum gerat. Atque Turnum, ducem Rutulorum, usque ad mortem tuetur : sed tanta fata multo sanguine effuso morari quidem potuit, abolere non potuit. Pertinaciam odii personae suae miratus ipse poeta dubitanter quaerit : Tantaene animis caelestibus irae? .
Tandem, libro duodecimo, extrema Aeneide tantum, postquam Iuppiter magnos honores apud Latinas gentes ei pollicitus est, deponit iram :
Apud Ovidium
Aliud testimonium malevolentiae Iunonis erga Romanos tradidit Ovidius cum cecinit bello inter Titum Tatium et Romulum Iunonem portam urbis Romuleae clam aperuisse ipsam ut viam militibus Sabinis faceret. Una Venus sensit atque a Naiadibus templi Iani auxilum petivit, quae ingenti copia ferventis aquae immissa hostes iam introeuntes reppulerunt (in aliis narrationibus eiusdem rei ipse Ianus hoc egisse dicitur).
Iuno Regina
Ut in Aeneide, Iuno Regina primo dea hostium fuit : cum enim dictator Camillus anno 396 a.C.n. iamdiu Veientium civitatem obsideret, victoriam sibi ut pararet poliadem deam illorum (Etruscam Uni ?) evocationis ritibus ad Romanos pellicere suscepit. Quapropter si victor fuisset deae aeternam sedem et lautissimum cultum Romae pollicitus est. De quo mira fabula tradebatur : nam cum, urbe capta, Camillus statuam Iunonis e templo suo eripi atque Romam transferri iussisset, miles quidam qui iussa persequebatur deam percontatus esse dicitur an Romam venire vellet (incertum per iocum an serio) et mirantibus cunctis statua clara voce respondisse se velle. Non multo post ipse Camillus templum in Aventino monte Iunoni Reginae dedicavit. Postea fuit altera aedes Iunonis Reginae a consule Marco Aemilio anno 187 a.C.n. bello Ligustico vota et octo post annos ab eodem censore facto (179 a.C.n.) ad Circum Flaminium dedicata. Maxima dea Carthaginensium, Tanit/Caelestis, et ipsa Iunoni Reginae adsimulata est (non tantum a poeta Aeneidos!). Et Iuno Capitolina Regina nonnumquam dicebatur : illa Iuno enim cum imperio regio coniuncta erat.
In nummis imperatricum Romanarum, quibus libenter adsimulabatur, Iuno Regina saepe expressa est tamquam figura muliebris stans, pateram et sceptrum tenens. Nonnumquam pavo ad pedes addebatur. Item in Faustinae minoris consecrationis sestertio imperatrix tergo pavonis sedens et sceptrum tenens ad caelum effertur.
Tatarstania
Tatarstania (Russice et Tatarice Татарстан) vel plenius Res Publica Tatarstania (Russice Республика Татарстан, tr. Respublika Tatarstan; Tatarice Татарстан Республикасы, tr. Tatarstan Respublikası), est subiectum Foederationis Russicae, anno 1920 ut res publica sovietica socialistica autonoma creatum, et anno 2000 in Russicum Districtum Foederalem Subvolgensem inclusum, metropolim habens Casanum. Aliae urbes regionis Lintres Ripariae, Bugulma et Albuga sunt. Bulgaria est urbs antiqua. Tatarstania, aream 67 847 km2 habens, sita est in medio Russiae Europaeae in planitie Europaea Orientali loco confluxus Rhae et Kamae fluminum. Cum regionibus Kirovensi, Ulianovskensi, Samarensi et Orenburgensi atque rebus publicis Baschkiria, Mari El, Udmurtia et Tschuvaschia contermina est.
Iuno
Iuno Sospita
Iuno Sospita vel fortasse potius Sispes dea bellatrix erat quae Lanuvii, in antiqua civitate priscorum Latinorum, colebatur : iam a tempore dissolutionis Confoederationis Latinae (338 a.C.n.) cultus Sospitae Iunonis Romanis cum Lanuvinis, qui tum civitate Romana donati sunt, communis factus est. In magno honore enim illum cultum Romani habebant, ut apparet ex accurata descriptione a Cicerone nobis relicta et multis nummis figuram eius exhibentibus. Nam tempore Reipublicae liberae effigies Sospitae frequentior in denariis invenitur quam universarum aliarum Iunonum : expressa est a monetariis gentium Cornuficiae, Mettiae , Papiae , Prociliae , Rosciae , Thoriae , quae gentes ob hoc ipsum Lanuvinae fuisse putantur. Aspectus insolitus erat : pelle caprina cornibus praedita caput tergumque adoperta et soccis recurvis calceata hastam altera manu vibrabat, altera scutum tenebat. Draco cristatus eam anteibat de quo ritus dignus relatu memoriae mandatus est : nam virginitatem puellarum probaturi Lanuvini eas, oculis prius fascia velatis, in speluncam obscuram templo vicinam immittebant, serpentis ibi habitantis manu nutriendi causa ; si draco cibum libenter acceperat, in complexum parentium sospites redibant : annus fertilis futurus erat nec de virginitate earum dubitare licebat. Quae fabula in denario gentis Rosciae conspicua est.
Tatarstania
In Tatarstania sunt circa 3 869 milia incolarum (anno 2016), ut plurimum ad gentes Tatarorum (52,9 % anno 2002) et Russorum (40 % anno 2002) pertinentium. Linguae publicae sunt lingua Russica et lingua Tatarica.
Iuno
Iuno Sospita
Templum Lanuvinum Iunoni Sospitae Matri Reginae (I.S.M.R. in denario gentis Thoriae legitur : qui titulus ostendit deam et imperii et belli et fertilitatis simul fuisse) dedicatum exeunte Bello Sociali a senatu Romano restitutum est. Consules Romani ad sacra Iunonis Sospitae facienda Kalendis Februariis Lanuvium pergere solebant. Nam illud templum ob antiquitatem multo venerabilius erat quam templum Romanum a C. Cornelio Cethego anno 197 a.C.n. bello contra Insubres Iunoni Sospitae votum et quarto dehinc anno ab eodem censore facto in Foro Holitorio dedicatum. Etenim archaeologi fundamenta cuiusdam templi saxis quadratis e topho "peperino" secundum ordinem Tuscanum aedificati ibi reperta ad ultimam partem sexti saeculi a.C.n. referunt. Et aedificia anteriora cultui destinata fortasse iam octavo saeculo a.C.n. subter fuisse suspicantur
Iuno Curitis
Iuno Curitis vel Curritis vel Quiritis dea bellatrix erat, hasta clipeoque praedita et in curru stans quae maxime apud Faliscos iunonicolas per pontificem sacrarium colebatur , unde cultus eius fortasse Romam evocatus est : certe templum ei dedicatum in Campo Martio stabat, cuius dies natalis VI octobris erat. Tiburte quoque cultus eius nobis per Servium et inscriptiones notus est.
Scriptoribus antiquis hoc cognomen a vocabulo Sabino, "curis", hastam significante ductum visum est. Ita cum urbe Sabina Curibus et curiis (quas moderni philologi potius a *co-viria ducunt), antiquis divisionibus populi Romani in quibus dilectus militum fiebant, hanc appellationem cognatam esse voluerunt. Preces Tiburtinae a Servio traditae Iunonem patronam curiarum iuventutisque bellicae esse confirmant : Iuno Curitis tuo curru clipeoque tuere meos curiae vernulas. Praeterea in omni curia Romana tabula Iunoni Quiriti sacrata erat. Ita in traditione historica Romana Iuno Curitis est 'Iuno Hastata' e Curibus a rege Tito Tatio Romam invecta ut patrona curiarum fieret. An revera Iuno Curitis Iuno Sabina fuerit dubitare tamen licet : nec Falerii nec Tibur, nedum Lanuvium in agro Sabino sunt. Postquam nomen civium, Quirites, e Curibus etymologia populari duxerunt atque ad fabulam regis Titi Tatii rettulerunt, philologi antiqui alias fabulas 'Sabinas' addere potuerunt ludi etymologici continuandi causa. Sic saltem existimat Iacobus Poucet.
Iuno Lucina
Iuno Lucina, ut quae infantes in lucem edat, est patrona partus et mulierum paturientium. Diebus festis matronae eam talibus laudibus canebant : Templum ei Kalendis Martiis anni 375 a.C.n. in monte Esquilino a matronis dedicatum est (Kalendae universorum mensium Iunoni sacrae erant ). Die natali huius templi Matronalia quotannis celebrabantur : matronae florum coronas deae adferebant atque ture odorifero fumigabant. Annalium scriptor Lucius Piso et poeta Ovidius auctores sunt ante templum aedificatum ibidem Romanos Iunonem in luco sacro veneratos esse, iam tempore regum Romuli et Servii Tullii. Ubi docuisse ritum Lupercalium sterilitatis amovendae causa narrabatur (Ovidius) et Romani si qui liberi eis nati essent nummum deae consecrabant (Lucius Piso). Hoc modo Romani noviter natos homines numerabant et censebant (similiter mortuos ad templum Libitinae). Domi quoque circa partus tempus mulieres et earum propinqui Iunonem Lucinam venerabantur, dum tabulas et aram ad dona accipienda adponunt. Tum nisi solutis prius omnibus nodis tam in vestitu quam in capillis ad sacra adire nefas erat (quia nodi per sympahiam partum impedire credebantur).
In quo munere dolorum partus levandorum certamen erat inter Dianam et Iunonem adeo ut Catullus non dubitarit canere Iunonem Lucinam nomen Dianae esse cum parturientibus adest : Etenim Lucina dea sui iuris primo fuit ; postea sive Dianae sive Iunoni adsimulata est.
In nummis imperatricum Iuno Lucina infantem tenet vel etiam inter plures infantes stat. In sestertio quodam Lucillae (Lucii Veris uxoris et filiae Marci Aurelii) sedens expressa est altera manu florem prae se porrigens, altera infantem linteis involutum tenens.
Iuno Caprotina
Iunoni Caprotinae mulieres et ancillae Nonis Iuliis (7 Iulii), quae ideo Nonae Caprotinae dicebantur, ramo et lacte caprifici, quae arbor est ficus sine cultu humano crescens, sacra faciebant. Causa harum caerimoniarum ad hanc fabulam referebatur : urbe Roma a Gallis circa 390 a.C.n. capta et incensa, finitimi populi, postquam Galli abierunt, infirmis adhuc rebus Romanis, excidium Urbi minabantur nisi uxores et filias sibi dedissent. Senatoribus in maximis angustiis de ea re consulentibus, ancilla seu Tutela seu Philotis nomine hoc strategema excogitavit : ancillae vestitum et ornatum dominarum indutae in earum vice traditae sunt. Tunc viros in castris hostium specie festivitatis ad ebrietatem provocavere. Cum temulenti fuere mulieres in ramos cuiusdam caprifici ascenderunt atque inde signum Romanis dederunt, qui properanter advenientes facilem victoriam adepti sunt. E qua victoria magni honores, in primis libertas et vestitus quem semel induerant, illis ancillis a senatu decreti sunt. Nonae Caprotinae memoriam huius facti celebrare dicebantur. Eruditi moderni nonnulli illas ferias velut Saturnalia muliebria fuisse suspicantur, quo die ancillae et servae magna licentia fruebantur. Nomen earum capram quoque, animal cum Iunone coniunctum, in mentem inducit. Certe lac caprifici insigne ubertatis fuit et Iuno Caprotina dea fertilitatis erat.
Alii auctores antiqui, quorum opinionem Plutarchus nobis tradidit, et Poplifugia quae die 5 Iulii celebrabantur et Nonas Caprotinas ad Romuli mortem referebant, qui ad paludem 'Caprae' dictam tempestate horrenda et tenebris deficiente sole repente subortis ab oculis populi sublatus erat. Etenim Poplifugia et Nonae Caprotinae arte coniuncta fuisse credebantur.
Nonnulli numismatistae Iunonem Caprotinam in denario gentis Reniae circa 138 a.C.n. percusso agnovisse voluerunt, in quo denario dea quaedam bigis caprarum (vel hircorum) vehitur.
Iuno Moneta
Duae dies quotannis Iunoni consacratae erant : Kalendae Iuniae, dies natalis templi in Arce, qui dies dupliciter Iunonius dici potest quoniam Kalendae universae a Martio ad Decembrem huic deae sacrae sunt et Iunius mensis a nomine eius dictus vulgo habebatur , et dies 10a Octobris = a.d.VI Idus Oct., nescimus qua de ratione. Aliquanto postea anno 269 a.C.n. postquam thesauris argenteis Tarentinorum potiti sunt, Romani primam officinam monetariam in Urbe instituerunt, quae in Arce prope templum Iunonis collocata a cognomine deae nomen suum duxit. Ita mox Iuno dea nummorum signatorum, quam hodieque monetam appellamus, facta est sive casu ob fortuitam vicinitatem, sive quia iam antea illa dea auro et metallis pretiosis prae-monetariis -id est metallis quibus ad res emendas vel summas debitas solvendas ante monetam creatam pondo homines utebantur- praesidebat. Nam explicatio cognominis Monetae difficilis est. Tres praecipuas coniecturas etymologicas referre libet :
Anno 168 a.C.n. alterum templum Iunoni Monetae in Monte Albano a Gaio Cicereio dedicatum est, quinquennio postquam ab eodem praetore bello adversus Corsos votum erat. Initio Iuno Moneta non multum a Iunone Regina differre videtur : ambo cognomina in quadam inscriptione apposita inveniuntur, quae fortasse origo erroris Valerii Maximi fuit. Tempore vero imperatorum Romanorum, secundo et tertio saeculo, Moneta in nummis saepe expressa est tamquam figura muliebris bilancem et cornucopiam tenens. Tunc vinculo cum Iunone abrupto, allegoria divina sui iuris fuisse videtur, ut multae aliae. Nam in illis nummis, ut aequum est, Moneta cum effigie imperatorum coniuncta est, non cum efigie imperatricum, ut Iuno Regina.
Iuno Sororia
Iuno Sororia dicta et Ianus Curiatius in ritibus Kalendis Octobribus quotannis apud Tigillum sororium celebratis consociati erant, quarum caerimoniarum origo ad piaculum illius Horatii referebatur qui, postquam victis tribus Curiatiis Latinorum imperium patriae suae dederat, sororem ira commotus occidit. Quia tigillum illud duabus aris impositum speciem alicuius iugi praebebat, potuit fieri ut antiquitus adulescentes e prima expeditione militari redeuntes sub illud iugum incedere oportuerit ut caedem expiarent atque ita ad vitam civilem redirent. Nonnulli eruditi obviam significationem cognominis secuti existimavere, ut Ianum adulescentibus masculi sexus, sic Iunonem Sororiam puellarum initiis praesedisse, transitum in vitam adultam indicantibus. Alii, etymologiam sororiam a sorore tamquam popularem recusantes, putant hic Iunonem patronam bellatorum iuniorum esse. Non liquet.
Iuno Covella
Iuno Covella erat dea lunae nascentis et crescentis. Ex illo antiquo tempore quo Kalendarium Romanum ad vicissitudines lunae dirigebatur Kalendarum die universorum mensium, simul atque nova luna conspicua esse renuntiabatur, rex sacrorum et pontifex minor sacra faciebant. Quibus effectis et Curia calabra in Capitolium convocata, sive quinquies si nonae quintus dies mensis erant sive septies si septimus, clamabat pontifex 'calo Iuno Covella'. Eodem die regina sacrorum in Regia Iunoni porcam vel agnam immolabat. Moderni saepe hoc verbum cum 'cavo' vel 'coho' coniunxerunt, existimantes primis diebus lunaris mensis lunam 'cavam' esse. Res obscura est sed simili modo Laurentes Iunonem Kalendarem colebant.
Iuno Martialis
In nummis imperatoris Treboniani Galli (251-253) novum cognomen deae adponitur : Iunonem Martialem in primis veneratus esse videtur cui templum dedicavit. Quae appellatio sine dubio ad deum Martem vel ad mensem Martium (qui et ipse a deo nomen duxit) pertinet sed figura huius deae nec armata nec aliter bellicosa depicta est (spicas frumenti manu tenet). Qua de causa de vera huius appellationis  significatione eruditi homines disputant : fortasse nihil aliud indicat nisi Iunonem Martis matrem esse. Aut ad Matronalia spectabat quae quotannis Kalendis Martiis in Iunonis honorem celebrabantur ?
De conjecturis etymologicis
Nomen Iunonis cum Iove cognatum esse negant hodie plerique philologi quia prima littera d nusquam apparet (contra Iupiter est Diespiter et Dius Fidius) et u longa non e monophthongizatione diphthongi ou vel eu nata esse videtur, cum ne in inscriptionibus quidem archaevam orthographiam praebentibus diphthongus ullus legatur. Si uxorem etymologicam Iovi quaeres, Dianam inveneris.
Hodie plerumque placet Iunonem e radice quam invenimus in iuvenis/iuventus ducere, media syllaba compressa ut in comparativa forma iunior. Ita Iuno dea virium iuvenilium esset. Contra etymologiam a iuvando a nonnullis auctoribus antiquis propositam omnes aspernantur.
Iuno et Ianus
Omissa Triade Capitolina, in cultu quoque raro cum Iove coniuncta est, saepius cum Iano tam in Kalendarum ritibus (Iuno Covella), quam in caerimoniis ad Tigillum sororium celebratis (Iuno Sororia). Et cognomina amborum deorum aliquatenus cognata inveniuntur : Ianus enim Iunonius vel Curiatius vel Quirinus dicebatur, Iuno simili modo Curitis vel Quiritis.
Lazarus Lisickij
Lazarus Marci filius Lisickij (Russice Лазарь Маркович Лисицкий, tr. Lazar' Markovič Lisickij; Iudaeogermanice אליעזר ליסיצקי; natus familia Iudaeica in Počinok tunc gubernii et nunc regionis Smolenscensis Russiae die 22 Novembris 1890, mortuus Moscuae die 30 Decembris 1941), etiam El Lissitzky (Russice Эль Лисицкий, tr. Ėl' Lisickij) notus, fuit pictor, architectus, ac Sovieticus artis avant-garde et suprematismi interpres.
Petra Melana
Petra Melana (alia nomina: Petramelana) (Italiane: Pietramelara) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania, in Provincia Casertana et in Liburia historica ac geographica regione situm.
Fanum Sancti Angeli (Provincia Laudensis)
Fanum Sancti Angeli (alia nomina: Fanum Sancti Angeli Laudensium) (Italiane: Sant'Angelo Lodigiano) est urbs Italiae et municipium, circiter 12 900 incolarum, in regione Langobardia et in provincia Laudensi situm. Urbani Angelenses appellantur.
Servas (Vardo)
Servas est commune 197 incolarum (anno 2008) praefecturae Vardonis in Franciae australis regione Occitania et Ruscinone.
Les Pradeaux
Les Pradeaux est commune 326 incolarum (anno 2006) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia.
Ispringen
Ispringen  est vicus et commune Badense-Virtembergense 6'017 incolarum (anno 2012).
Brad Pitt
Gulielmus Bradley Pitt, vel breviter Brad Pitt (natus Schauani in Oclahoma 18 Decembris 1963) est histrio Americanus.
Caput Vici
Caput Vici (alia nomina: Caput de Vicco, Caput de Vico , Caput de Vigo ) (Italiane: Codevigo; Venetice: Codevigo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia ac in Provincia Patavina situm.
Georgius Antonov
Georgius Michaelis filius Antonov (Russice Юрий Михайлович Антонов, tr. Jurij Michajlovič Antonov; natus 19 Februarii 1945) est compositor, cantor et musicus Sovieticus et Russicus, titulo Artificis Popularis Russicae (anno 1997) nonnullisque aliis signis laudis ornatus.
Carolus Berg
Carolus Berg (natus in Radstadt die 27 Decembris 1908; mortuus in Mattsee die 1 Septembris 1997) fuit presbyter Austriacus et ab anno 1973 usque ad annum 1988 Salisburgi archiepiscopus (Archidioecesis Salisburgensis).
Photosynthesis
Photosynthesis in plantis, algis, bacteriis est conversio biochemica lucis et dioxidi carbonis et aquae in energiam chemicam, qua animantes utuntur. Chlorophyllum, quod colorem viridem plantis dat, lucem absorbit ut planta energiam habeat.
Reliquia photosynthesis sunt glucosium, hydratum carbonii et oxygenium. Similis est respirationi animalium; quoniam autem animalia oxygenium inhalant et dioxidum carbonis emittunt, plantae contrarium faciunt. Duos ergo processus quasi cyclum habent. Praeterea, glucosum quod faciunt plantae alimentum animalibus fit.
Suderburg
Suderburg commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Uelzen est. Ad Suderburg et vici Bahnsen, Böddenstedt, Hamerstorf, Hösseringen, Holxen atque Räber pertinent. Ab anno 1972 Suderburg caput Suderburg communis generalis est.
Historia
Anno 1004 Suderburg primo in actis descriptum est. Fuit postea pars Ducatus Luneburgensis. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis 1810 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Ab anno 1946Suderburg pars Saxoniae Inferioris est. Anno 1972 vici supra dicti cum Suderburg coniuncti sunt. Anno eodem Suderburg etiam caput communis generalis Suderburg factum est.
Hylidae
Hylidae sunt lata anurorum familia saepe ranae arboreae et socii appellata; quae autem varias anurorum species comprehendunt, quarum multae in arboribus non habitant, sed sunt terrestriales aut semiaquaticae. Hylidae plerumque insectis aliisque invertebratis vescuntur, sed nonnullae maiores species parvis vertebratis vesci possunt. Hyla arborea, quaedam rana arborea Europaea, est typus familiae, qui in Europa Media et Meridiana atque in regionibus Asiae et Africae Septentrionalis reperitur. Singuli strepentes pluvia adveniente aliquando in cavea includuntur quasi barometrum.
Taxinomia
Familia Hylidarum in has subfamilias et genera dividitur:
Memela
Historia
Claipeda a tribubus Balticis saeculo 12 condita est. Perdiu erat Prussiae Orientali et Memel vocabatur.
In dimicationibus Belli Orbis Terrarum II, ab fine 1944 ad 1945, incolae fugerunt, et urbs capta est ab Exercitu Rubro Ianuario 1945 et reddita est Lithuanae reipublicae sovieticae.
Memela a 1947 nominata est Claipeda, pro nomine Lithuano.
Civitates Foederatae Americae
Civitates Foederatae Americae (Anglice United States of America), breviter Civitates Foederatae vel CFA (Anglice USA),   vulgo Anglice America tantum appellatae, sunt civitas sui iuris plerumque in America Septentrionali sita. Quae in quinquaginta civitatibus, uno districtu foederali, quinque maioribus territoriis se gubernantibus, 326 terris reservatis Indianis, atque variis possessionibus insularibus consistit.
Americani sunt natio phyletice ethniceque diversa, quam saecula immigrationis formaverunt. Caput est Vasintonia, cui nomen iustum est Districtus Columbiae, et urbs frequentissima est Novum Eboracum.
Civitas, quae aream superficialem 9.83 millionum chiliometrorum quadratorum praebet et plus quam 305 milliones incolarum habet, obtinet omnium orbis terrarum civitatum locum tertium vel quartum, quod ad areae magnitudinem attinet, et locum tertium quod ad magnitudinem terrarum et numerum incolarum attinet. Civitas propter magnam immigrationem gentium in numero divitissimarum varietate humana civitatum mundi habetur, si cultura hominum et stirps comparantur. Oeconomia eius est maxima orbis terrarum, cuius proventus domesticus grossus (PDG) anno 2008 US$14.3 trillione (23% totius mundi ad PDG nominale et prope 21 centesimas de paritate potestatis emptionis) aestimatus est.
Civitas a Tredecim Coloniis Britanniarum Regni secundum Orientalem Oram condita est, quae die 4 Iulii 1776 Declarationem Libertatis promulgaverunt, earum libertatem a Britannia et earum formam foederationis se adiuvantem adfirmans. Civitates seditiosae Regnum Britanniarum in Bello Libertatis Americanae vicerunt—primo coloniali libertatis bello prospero. Conventus Philadelphiae praesentem Constitutionem Civitatum Foederatarum sanxit die 17 Septembris 1787, cuius ratificatio proximo anno civitates fecerunt partes unius reipublicae, validam sedem imperii habentes. Gubernatio Civitatum Foederatarum anno 1789 coepit. Rogatio Iurum, quae in decem emendationibus constitutionis consistit, multa principalia iura civilia praestans, anno 1791 sancta est.
Civitates Foederatae saeculo undevicensimo magnam regionem Emptione Ludoviciana a Francia adeptae sunt, et parvum tractum Foedere Adams-Onís ab Hispania, Terram Oregonensem a Britanniarum Regno, amplum tractum in Bello Mexici et Civitatum Foederatarum a Mexico, et iterum magnum tractum Emptione Alascana a Russia, et in dicionem suam respublicas Texanam et Havaianam redegit. Dissensio inter Meridianam agrariam et Septentrionalem industrialem quod attinet ad iura civitatum et expansio servitutis Bellum civile Civitatum Foederatarum decennium 187 incitaverunt; victoria autem Septentrionum perennem reipublicae fissuram prohibuit, et legitimum servitutis finem in Civitatibus Foederatis promovit. Ante decennium 188, oeconomia civitatis iam fuit maxima orbis terrarum. Bellum Hispaniae et Civitatum Foederatarum et primum bellum mundanum statum reipublicae confirmaverunt opum. Anno 1945, Civitates Foederatae ex secundo bello mundano emerserunt prima civitas arma nuclearia habens, perennis Concilium Salutis Consociationis Nationum sodalis, et condens NATO sodalis. Finis Belli Frigidi et dissolutio Unionis Sovieticae Civitates Foederatas solam civitatem praepotentem effecerunt. Civitas circa 50 centesimas erogationum per orbem terrarum pro militia et apparatibus belli erogat, et est princeps vis oeconomica, politica, et culturalis in mundo hodierno.
Iosephus Biden praeses quadragesimus sextus est.
Forma foederalis rei publicae
Res publica foederalis est divisa in tris partes: legifera, iuridica, administrativa.
Pars legifera convenit in duabus cameris, Camera Repraesentantium ex 435 repraesentantibus consistenti et Senatu ex centum senatoribus consistenti. Cuique civitati sunt duo senatores et tot repraesentativi quot numerus incolarum suarum meretur.
Praeses, qui exercitui imperat et grapheocratiis rectionium praeest, a collegio electorali quarto quoque anno electus est. Cuique civitati sunt in collegio electorali tot electores quot sunt sibi senatores repraesentativique in Congessu. Quarto quoque anno, collegium electorale a populo electum est, et postmodo praeses a collegio electus est. Praeses consilium ministrorum habet, cuius ministri non sunt electi, sed a praeside ipso nominati.
Altissimum forum iuridicum Civitatum Foederatarum est Iudicium Summum, cuius iudices praeses subrogat et senatus sancit. Ritus horum iudicum numerus hodie est et semper fuit novem.
Annis ab 1777 ad 1789, res publica Americana "operabatur" forma infirma sub Articulis Confoederationis a tredecim civitatibus conditoribus creata. Anno 1787, denique patres conditores, Civitates Foederatas Americae creantes, novam Constitutionem rei publicae comprobaverunt. Quamquam consitutio ipsa quot emendatur, forma rectionis originalis anni 1787 hodie intacta manet.
Litterae aliae quae ad rectionem Americanam spectant:
Geographia
Terrestris confinium area Civitatum Foederatarum circiter 1 900 000 000 agrorum est. Alasca, attiguis Civitatum Foederatarum a Canada abiuncta, maxima civitas est, 365 000 000 agrorum. Insulae Havaianae, in medio Oceano Pacifico obsidentes, plus quam 4 000 000 agrorum habent. Post Russiam et Canadam, Civitates Foederatae tertia quartave civitas maxima area tota (terrali aqualique) sunt, aut ante aut post Sinam locata. Ordo propter agrorum duorum et India et Sinis postulatorum numerandum et magnitudinis summae Civitatum Foederatatum enumerandum discrepat: CIA “World Factbook” 9 826 675 km2 proponit, Divisio Statisticorum Consociationis Nationum 9 629 091 km2, Encyclopediaque Britannica 9 522 055 km2 dat. Cum modo area terreni Civitatum Foederatarum tertiae magnitudine, post Russiam et Sinam, et vix ante Canada sunt.