cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brin (statio ferriviae metropolitanae Genuensis)
Statio Brin est statio ferriviae metropolitanae Genuensis quae a via Benedetto Brin, apud Cartusiam Riparolii Ligustici posita, nomen trahit. Statio Brinensis, a Laurentio Piano architectata, anno 1990 inaugurata est. Ad ingressum cuniculi via ferrata instructi est autem sita, qui cuniculus, 1750 metra longus, stationem Brin cum statione Dinegro, quae est propior a centro urbis  Genuae, iungit.
Thoë
Thoë in mythologia Graeca fuit una e Nereidibus, filiis Nerei dei marini, e Doride genitis, si Hygino credimus; enumeratur enim inter sorores ab hoc auctore in libro cuius titulus est Fabulae. . Hyginus enim ita Poëtam Iliadis lexit: "". Sed idem fere versus apud Hesiodum aliter legitur: "", nomen "Thoë" in adiectivum "celer" mutans. Thoë etiam inter Oceanides enumeratur.
Brin (statio ferriviae metropolitanae Genuensis)
Brin et Dinegro primae e stationibus ferriviae metropolitanae Genuensis ad utilitatem vectorum operativae factae sunt. Brin est, usque ad praesentem diem, statio ferriviae metropolitanae Genuensis terminalis necnon omnium distantissima a media urbe Genua, quamquam proposita prolata sunt de prolonganda ferrivia metropolitana Genuensi a statione Brinensi in septentriones versus.
Petrus Ludovicus Maria Chanel
Petrus Ludovicus Maria Chanel, usitate appellatus Petrus Chanel (12 Iulii 1803—28 Aprilis 1841), fuit presbyter Catholicus Romanus, missionarius, et martyr, canonizatus sanctus et protomartyr Oceanicus.
Vita
Postea, auctore patre Colin, nomen dedit Societati Mariae, a qua, una cum sodali laico, Futunam versus in Polynesia missus est. Ibi, hospitio a Niulikis rege bene acceptus, tam multos attulit conversionis fructus inter iuvenes, ut sibi adversarentu proceres illius loci, quorum mores eis videbantur in discrimen venire. De periculis monitus, Chanel insulam tamen non reliquit. Cum Meitala, filius regis, baptizari tendit, rex Musumusum bellatorem amicumque iussit "facere quidquid esset necessarium" ut impedimentum removeri. Dolabrá Musumusu missionarii caput ferivit, et mortuus est eodem die, 28 Aprilis 1841.
Primus Oceaniae martyr et patronus, a Pio XII Papa inter sanctos relatus est anno millesimo nongentesimo quinquagesimo quarto, et dies fastus est 28 Aprilis.
Grandisvallis
Grandis Vallis (Francice Grandval) est vicus Helveticus 340 incolarum (anno 2007), qui ad pagum Bernam pertinet.
Arrayou-Lahitte
Arrayou-Lahitte (Occitanice Arrajon-Era Hita) est commune Francicum 106 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Iaera (Nereis)
Iaera in mythologia Graeca fuit una e Nereidibus, filiis Nerei dei marini, e Doride genitis; enumeratur enim inter sorores et ab Hygino in libro cuius titulus est Fabulae, et a Poëta in Iliade.
La Nouaille
La Nouaille  (Occitanice La Noalha) est commune Francicum 252 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Amphithoë (Nereis)
Amphithoë in mythologia Graeca fuit una e Nereidibus, filiis Nerei dei marini, e Doride genitis; enumeratur enim inter sorores et ab Hygino in libro cuius titulus est Fabulae, et a Poëta in Iliade.
Pontós
Pontós  (Hispanice: Pontós) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 233 incolarum sunt.
Abbatia Territorialis Sanctae Mariae Montis Oliveti Maioris
Abbatia Territorialis Sanctae Mariae Montis Oliveti Maioris (Italiane: Abbazia territoriale di Monte Oliveto Maggiore) est Abbatia territorialis Italiae Ecclesiae Catholicae Romanae, Sanctae Sedi immediate subiecta, quae ad Regionem ecclesiastica Tusciae pertinet. Abbatia est archicoenobium et sedes Congregationis Sanctae Mariae Montis Oliveti, quae ad Ordinem Sancti Benedicti pertinet.
Abbatia in Regione Tuscia, in Provincia Senensi ac in municipio Asciani sita.
Historia
Abbatia anno 1313 ab sancto Bernardo Tolomei (1272-1348) condita est.
Queralbs
Queralbs (Hispanice: Queralbs) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 186 incolarum sunt.
Quettehou
Quettehou  est commune 1576 incolarum (anno 2009) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Querqueville
Querqueville  est commune 5464 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Les Planes d'Hostoles
Les Planes d'Hostoles (Hispanice:  Las Planas) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 1708 incolarum sunt.
Wimy
Wimy est commune Francicum 452 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
La Hauteville
La Hauteville est commune Francicum 176 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Volcherus Beck
Volcherus Beck est politicus Germanicus factionis Foedus 90/Virides. Ab anno 1982 usque ad annum 1987 historiae artis studuit.
Ab anno 1994 usque ad annum 2017 Beck legatus Dietae foederalis Germaniae erat. Ibi Viridibus mandatus erat in consiliis rerum legum, iurum humanorum, rerum internarum, rerum religionis et rerum migrationis.
Incolit Coloniam Agrippinam. In rebus politicis agit pro liberatione homophylophiliae.
Cavia (genus)
Cavia est genus subfamiliae Cavinarum ex Ande, quod rodentias habet cuius notisima specie est, cavia porcellus, magna pars cibi in America Australi, et in mundo occidentali animalis dilecti.
Species
Genus comprehendit species infra:
Instrumentum Pacis Monasteriensis
Instrumentum pacis Monasteriensis, litteris compendiariis etiam IPM, una cum Instrumento pacis Osnabrugensi finivit bellum tricennale. Quod instrumentum pars pacis Westphalicae fuit. Quod instrumentum declaratum est Monasterii die 24 Octobris 1648.
Arras-en-Lavedan
Arras-en-Lavedan (Occitanice Arràs) est commune Francicum 539 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Noth (Crosa)
Noth  est commune Francicum 520 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Ioannes Dalberg Acton
Ioannes Dalberg Acton, vulgo John Emerich Edward Dalberg-Acton et communiter Lord Acton (natus 10 Ianuarii 1834 Neapoli; mortuus 19 Iunii 1902 in oppido Tegurii Bavariae) fuit rerum gestarum scriptor et diurnarius Anglicus. Quamquam catholicus erat, Acton Ecclesiam Catholicam et paparum potestatem temporalem acri subtilique ingenio et iudicio percensuit.
Vita
Nepos Ioannis Francisci Eduardi Acton, ministri Neapolitani, annis inter 1859 et 1966 in Parlamento Britannico sedebat et revera inter catholicos Britannicos inter adversarios notissimos factionis ultramontanistarum numerabatur. Quare anno 1861 periodicum liberale »Home and Foreign Review« fundavit, ubi anno 1863 infeliciter temptavit monstrare opus »Matinées royales« a rege Frederici II exaratum esse.
In Concilio Vaticano Primo Romae fuit, unde scripta »Sendschreiben an einen deutschen Bischof des vatikanischen Konzils« (Monaci 1870) et »Zur Geschichte des vatikanischen Konzils« (Monaci 1871) nata sunt. Anno 1869 baro Acton de Aldenham declaratus est et anno 1872 doctoratu honoris caussa a Universitas Ludovico-Maximilianea Monacensis honoratus est. Anno 1876 socius externus in Academiam Monacensem cooptatus est.
Commentarii Gulielmi Gladstone de decretis Vaticanis partes Ioannis Acton clarificavit litteris adhibitis, quae in »Times« legibiles erant.
Nuntii Latini (Finnia)
Nuntii Latini fuerunt emissiones radiophonicae Latine effectae, quibus nuntii ad totum orbem terrarum pertinentes singulis septimanis adlati sunt. Hae emissiones opera YLE Radio 1, radiophonicae stationis Finnicae producuntur. Si quis emissiones per radiophonum nequeat accipere, eas potuit per Interrete audire et in Podcast et MP3 recipere.
Nuntii Latini mense Septembri anni 1989 transmitti coepti sunt a productore Hannu Taanila in YLE. A Tuomo Pekkanen, professore emerito, et Reijo Pitkäranta, lectore Universitatis Helsingiensis expoliti sunt. Mense Iunio anni 2019 finem habuerunt.
Casteide-Candau
Casteide-Candau  est commune 204 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Carrère
Carrère  est commune Francicum 215 incolarum (anno 2012) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in regione australi Aquitania (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis).
Pont-de-l'Arche
Pont-de-l'Arche est commune Francicum 4'154 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Iosua Reynolds
Iosua Reynolds, vulgo denuo Sir Joshua Reynolds (natus ad Plympton comitatus Devoniae die 16 Iulii 1723; mortuus Londini 23 Februarii 1792) fuit pictor Anglicus necnon conditor et primus Academiae Regalis praeses.
Serinum
Serinum (Italiane: Serino) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania et in Provincia Abellinati situm.
Dexamene (Nereis)
Dexamene in mythologia Graeca fuit una e Nereidibus, filiis Nerei dei marini, e Doride genitis; enumeratur enim inter sorores et ab Hygino in libro cuius titulus est Fabulae, et a Poëta in Iliade.
465 Alekto
465 , olim designationibus 1901 FW, 1949 YE1, 1949 YU, 1968 PB, A907 EF, et A916 YC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Maximiliano Wolf in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est. Nominis origio est dea mythologiae Greaecae Allecto.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 465 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Haroldus Norse
Haroldus Norse (Novi Eboraci, 6 Iulii 1916—Franciscopoli, 8 Iunii 2009) fuit poeta et scriptor Americanus aetate Beat generationis, aperte homophylophilus, qui corpus operum per Americanum linguae et imaginum quotidianarum idioma excogitavit. Unus ex exsules aetatis prostratae artificibus, late publicatus et anthologizatus est.
Fanum Sancti Angeli de Langobardis
Fanum Sancti Angeli de Langobardis (alia nomina: Fanum Sancti Angeli de Lombardis, S. Angeli Civitas , Angelopolis ad Lombardum , Fanum Sancti Angeli Lombardorum , Santangellium ) (Italiane: Sant'Angelo dei Lombardi) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 380 incolarum, in Regione Campania et in Provincia Abellinati situm. Incolae Angelenses appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Fanum Sancti Angeli de Langobardis, cum Nusco, Compsa et Bisacia, sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae cum Archiepiscopo est. Nomen sedis episcopalis Archidioecesis Sancti Angeli de Lombardis-Compsana-Nuscana-Bisaciensis est.
Fractiones
Acquara, Barricella, Casaglia, Castellani, Cupa dell'Olmo, Erbaia, Fredane, Genualdo, Luonghi, Marcolaponi, Martinelli, Montanaldo, Montevergine, Monticchio, Monticchio Apicella, Montocchia, Patetto, Piani San Nicola, Piano Mattino, Piano Messano, Porrara, Puoio, Ruocchio del Conte, Ruggiano, San Gennaro, San Guglielmo, San Marco, San Pietro, San Pietro Pozzi, Sant'Antuono, Santo Janni, San Vito, Scannacapre, Schinicosa, Secatizzo, Selvatico, Serra di Nardo, Siepi, Vallegrande.
Municipia finitima
Guardia Lombardi, Lioni, Morra De Sanctis, Nusco, Rocca San Felice, Torella dei Lombardi, Villamaina.
Indigirca
Indigirca (Russice Индигирка, tr. Indigirka, Iacutice Индигиир, tr. Indigiir) est flumen in re publica Iacutia Foederationis Russicae.
Fluxus
E confluentia Tuora-Iuriach et Taryn-Iuriach fluminum in iugo Chalcanensi (parte montium Suntar Chaiata) oritur. Per planitiem montanam Iano-Oimiakonicam et iugum Czerskii transit, ubi cataractas magnas habet. 1726 chiliometra patet et in Mare Sibiricum Orientale Oceani Arctici (Glacialis Septentrionalis) effunditur.
Deltae Indigircensis initium 130 chm a mari distat; rami principales sunt ramus Ostii Russici, ramus Medius, ramus Colymensis.
Systema hydrographicum
Moma est accola Indigircae magnus.
In Kuisudun fluvium Indigircae accolam Delkiu Kuisudunensis fluvius influit, qui est unus fluviorum, bifurcationem veram habentium; nam aquae rami Delkiu alterius, qui Delkiu Ochotensis nuncupatur, Ochotae fluvii accolae, in mare Ochotense Oceani Pacifici flluunt. Delkiu vox Evenkensis bracas significat.
Loci habitati ad ripas siti
Oimiakon (ubi polus frigoris putatur esse), Ostium Nerae (Ust'-Nera), Ostium Russicum (Russkoje Ust'e) sunt vici maximi ad Indigircam siti. Zašiversk urbs a saeculo XVII ad Indigircam stabat, qui saeculo XIX exeunte post variolae epidemiam desertus est.
Amphinome (Nereis)
Amphinome in mythologia Graeca fuit una e Nereidibus, filiis Nerei dei marini, e Doride genitis; enumeratur enim inter sorores et ab Hygino in libro cuius titulus est Fabulae, et a Poëta in Iliade.
Transisalania
Transisalania (-ae, f.) seu Transisalana provincia (Batave: Overijssel), est provincia Nederlandiae cui caput est Svolla.
Nomen Transisalania derivatum est a flumine Isala.
Historia
Ante 1528, Transisalania fuit pars Traiecti. Anno 1528, Transisalania orta est et cursus historia provinciae coepit.
Anno 1568 bellum contra Hispaniam gessit. Transisalania latum res novas elegit. Post bellum pars fit Rei Publicae Coniuctarum Provinciarum (Batave: Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden).
Res Publica anno 1795 a Francia expugnata est. Tunc nomen Batavia datum est.
Anno 1815 inime expulso Transisalania fit pars Regni Nederlandiarum Coniuctarum (Batave: Verenigd Koninkrijk der Nederlanden).
Hargeville
Hargeville est commune Francicum 421 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Lukoil Academicus
Lukoil Academicus (Bulgarice: Лукойл Академик) est bulgaricus ludi canistri societas. In respublice competitione (Prima A-1) et ULEB tropeum ludunt. Eius dux Zeljko Lukajic est. Anno 1947 constituta est.
Historia
Societas creata fuit in anno 1947 nomine Баскетболен клуб Академик (Academicus ludi canistri societas). In Bulgariae hi 17 tempora vincent in reipublicae competitione. Maximus laurus in Europa (Euroleague) secundus positus in ludis finalibus in 1958 et 1959 adversus ASK Rigam est.
Magnus Oriens
Magnus Oriens, vulgo Grand Est (sed a principio Alsace-Champagne-Ardenne-Lorraine), est nova regio administrativa sive provincia Franciae die 1 Ianuarii 2016 constituta, quae priores regiones comprehendit Alsatiam, Lotharingiam, Campaniam, Ardennuamque.
Incolarum regionis maior pars per referendum interretiale nomen Grand Est sibi adoptavit. Caput regionis est urbs Argentoratum.
Huic regioni sunt praefecturae decem: At die 1 Ianuarii 2021 Rhenus Inferior et Rhenus Superior in unum merguntur et Communitas Europaea Alsatiae fiunt.
De comitiis et praesidibus
Mense Decembri 2015 Florianus Philippot, sodalis Aciei Nationalis, candidatus ad praesidium in comitiis primariis huius provinciae futurae, primus accessit, sed comitiis alteris secundus, victore Philippo Richert. Qui praeses factus munus anno 2017 abdicavit et Ioannes Rottner ei successit.
Comitiis mense Iunio 2021 habitis Ioannes Rottner, ex maiore urbis Mulhusiae et sodalis factionis LR (Les Républicains), praeses regionis confirmatur. Paucissimi cives tamen ad suffragium in urnam mittendum venerunt (circiter 30 per centenos) e quibus circiter 40 per centenos sodalitatem a Iohanne Rottner ductam elegerunt. Secundum locum tenuit Laurentius Jacobelli e Congregatione Nationali (Rassemblement National) quod recentius nomen Aciei Nationalis erat (27 per centenos). Mense decembri anno 2022 I. Rottner munus abdicavit fortasse quia Alsaticorum cupido ex illa magna regione exeundi eum in angustias politicas coegerat. Nam Communitatis Europeae Alsatiae praeses, Fridericus Bierry, eodem anno Alsaticos de exitu e Magno Oriente consuluerat et 92 per centena e 142 200 suffragiis pro exitu steterant. Die 13 ianuarii 2023 Franck Leroy, urbis Sparnaci maior, in Iohannis Rottner vicem praeses Magni Orientis eligitur.
The War of the Roses
The War of the Roses (Roses bellum) est pellicula a Daniele DeVito ducta et anno 1989 edita, quae de pugnaci divortio agit.
Bellum Civile Americanum
Bellum Civile Americanum, rite Bellum Seditionis (Anglice: War of the Rebellion), vulgo Bellum Secessionale, et saepissime in civitatibus Meridianis Bellum inter Civitates, fuit bellum civile in Civitatibus Foederatis Americae gestum, fere a die 12 Aprilis 1861 praecipue ad paene eundem diem anno 1865. Undecim civitates serviles—civitates in Civitatibus Foederatis Meridianis servitutem sinentis—suam secessionem a Civitatibus Foederatis declaraverunt, Civitates Confoederatas Americae constituerunt, et Jefferson Davis duce, cum foederali Civitatum Foederatarum gubernatione (Unionem tum dicta) bellaverunt, quam omnes civitates liberae, quae servitutem interdixerunt) et quinque civitates finitimae (quae servitutem siverunt) in Septentrionalibus sustinuerunt.
In praesidentialibus Civitatum Foederatarum comitiis anni 1860, Factio Republicana, Abrahamo Lincoln duce, servitutis propagationi obstiterat praeter civitates ubi ea iam existebat. Republicanis his in comitiis victoribus, septem civitates Meridionales, etiam antequam Lincoln praeses inauguratus est (die 4 Martii 1861), suam secessionem ab Unione declaraverunt. Exeuntes ineuntesque Unionis gubernationes secessionem reicierunt, quam eae seditionem habuerunt.
Bellum factum est die 12 Aprilis 1861, cum milites Confoederati praesidium Civitatum Foederatarum apud Castellum Sumter in Carolina Meridionali oppugnarent. Lincoln ergo postulavit exercitum voluntariorum ex quaque civitate conligi; quo facto, quattuor additae civitates secessionem declaraverunt. Ambae partes exercitus conlegerunt dum civitates finitimae mox in dicione Unionis fuerunt et naves Unionis obsidionem portuum meridianorum constituerunt. Mense Septembri 1862, Manumissionis Edictum a Lincoln effectum, finem servitutis propositum belli faciens, Britannicos a dimicatione deterruit. Robertus Eduardus Lee, dux Exercitus Virginiae Septentrionalis et ex 23 Ianuarii 1865 principalis Exercitus Civitatum Confoederatarum praefectus, proelia gravia in oriente vicit; sed aestate 1863, eius progressus in Septentrionalem ad Gettysburgum impeditus est, et in occidente, Unioni iterum post Obsidionem Vicksburgi fuit singulare Fluminis Mississippiensis imperium. Confoederatione nunc diffissa, Septentrionales hominum copiarumque opportunitates multum valere coeperunt anno 1864, dum Ulixes S. Grant, imperator Exercitus Unionis, proelia terendi Expeditionem Terrestrem appellata contra Lee commisit, et Gulielmus Tecumseh Sherman, alter Unionis dux, Atlanta Georgiae occupata, domus, ferrivias, et omnes belli copias omnino destruens, iter ad mare fecit. Postquam Lee, die 9 Aprilis 1865, se ad Grant apud Appomattox Court House dediderat, plurimi milites Confoederationis pugnare desierunt. Praeses Andreas Johnson seditionis finem in universum declaravit die 2 Aprilis 1866, et in Texia die 20 Augusti 1866 (Long 1971: 696–97).
Bellum Civile Americanum fuit bellum funestissimum rei publicae: fere 620 000 militum mortui sunt, ignotis non militum numeris vulneratis aut necatis. Principales belli consequentiae fuerunt refectio Unionis, finis servitutis in Civitatibus Foederatis, et auctus potestatis gubernationis foederalis. Sociales, politicae, oeconomicae, phyleticaeque belli rationes Aetatem Reconstructionis, ad annum 1877 durantem, vehementer conformaverunt, et commutationes quae rempublicam creaverunt coniunctam mundi superpotentiam confecerunt.
Secessionis causae
Simul in una republica praesentia Meridionalis qui servitutem sinebat et Septentrionalis qui servitutem repugnabat fecit ut veri simile atque adeo necessarium esset certamen erumpere internecivum. Lincoln leges foederales contra servitutem ubi servitus iam erat non posuit, sed in Oratione Domus Divisae, anno 1858 facta et mox late lecta, spem habuerat ut "sistatur addita [servitutis] expansio, et ponatur ubi animus hominum poterit requiescere in fide cursui ultimae eius exstinctionis." Multum civilis disputationis annis 1850 expansionem servitutis in territoria novissime creata vehementius dixebat. Veri simile erat omnia territoria ordinata fieri civitates liberae (eo tempore saepe free-soil states appellatae)—quod motum Meridionalem ad secessionem auxit. Viri politicae periti amborum Septentrionalis Meridionalisque sumpserunt servitutem, si expandere non potuit, marcescere et mori.
Meridionales metuerant ne se vim amissuri essent gubernationis foederalis ad eos qui servitutem repugnabant, et Septentrionales moleste tulerant vim quam Meridionales in gubernatione iam tractabant. Hae anxietates discrimen annis 1850 exeuntibus amplificabant. Discrepantiae regionales moribus servitutis, significatione democratiae, et meritis oeconomicis laboris liberi plantationumque servitutis effecerunt ut factiones Whig et "Nihil Scire" conciderent et novae factiones—inter quas Factio Soli Liberi (1848), Factio Republicana (1854), et Factio Unionis Constitutionalis (1860)—surgerent. Anno 1860, ultimae totius reipublicae partes, Factio Democratica, secundum fines regionales diffidit.
Septentrionales Meridionalesque a notionibus Thomae Jefferson pariter moti sunt. Meridionales vehementius dixerunt, quod attinuit ad servitutem, notiones iurum civitatum,  quas Jefferson in Decretis de Kentuckia (Kentucky Resolutions) mentionem fecerat. Septentrionales vicissim, non exclusis Gulielmo Lloyd Garrison, feroce abolitionista, et Abrahamo Lincoln, moderato duce Republicano, declarationem Ieffersonianam "omnes homines aequos creari" vehementius dixerunt; Lincoln etenim hanc sententiam in Oratione Gettysburgensi commemoravit.
Alexander Hamiltonius Stephens, futurus Vicarius Confoederationis Praeses, in Oratione Lapis Angularis apud Athenaeum Savannae Georgiae habita die 21 Martii 1861, paulum ante bellum, dixit Cornerstone Speech Locus ex oratione: 'The new constitution has put at rest, forever, all the agitating questions relating to our peculiar institution—African slavery as it exists amongst us—the proper status of the negro in our form of civilization. This was the immediate cause of the late rupture and present revolution. Jefferson in his forecast, had anticipated this, as the "rock upon which the old Union would split." He was right. What was conjecture with him, is now a realized fact. But whether he fully comprehended the great truth upon which that rock stood and stands, may be doubted. The prevailing ideas entertained by him and most of the leading statesmen at the time of the formation of the old constitution, were that the enslavement of the African was in violation of the laws of nature; that it was wrong in principle, socially, morally, and politically. It was an evil they knew not well how to deal with, but the general opinion of the men of that day was that, somehow or other in the order of Providence, the institution would be evanescent and pass away. This idea, though not incorporated in the constitution, was the prevailing idea at that time. The constitution, it is true, secured every essential guarantee to the institution while it should last, and hence no argument can be justly urged against the constitutional guarantees thus secured, because of the common sentiment of the day. Those ideas, however, were fundamentally wrong. They rested upon the assumption of the equality of races. This was an error. It was a sandy foundation, and the government built upon it fell when the "storm came and the wind blew." ¶ Our new government is founded upon exactly the opposite idea; its foundations are laid, its corner- stone rests upon the great truth, that the negro is not equal to the white man; that slavery—subordination to the superior race—is his natural and normal condition. [Applause.] ' servitutem fuisse principalem secessionis causam. Post cladem autem Confoederatorum, Stephens fuit unus ex ardentissimis Causae Amissae defensoribus. Conspicua fuit discrepantia inter argumentum Orationis Lapis Angularis et eius argumentum post bellum—quod servitus non fuit secessionis causa. Jefferson Davis quoque, Praeses Confoederationis, argumentum commutavit, a propositione belli a servitute, ad propositionem belli ab iuribus civitatum effecti. Cum Meridionales saepissime argumentis de iuribus civitatum usi sunt ut servitutem defenderent, ei nonnumquam postulaverunt ut leges totius reipublicae eorum res in Regulis Lintei in Os Iniecti et Lege Servorum Fugitivorum anni 1850 sustinerent. Quod attinet ad has quaestiones, Septentrionales iura eorum civitatum vicissim defendere voluerunt.
Paene omnia inter regiones discrimina ad servitutem pertinuerunt. Exitus controversiae de Missuria, civitate servili, in Unionem admissa fuerunt Compromissum Missuriense anni 1820, Discrimen Nullificationis de Formula anni 1828 (quamquam vectigalia fuerunt parva post 1846, et etiam res vectigales ad servitutem pertinuerunt   ), regula lintei in os iniecti (quae in Congressu ab 1835 ad 1844 disputationes de fine servitutis prohibuit), acceptio Texiae civitatis servilis anno 1845, et Fatum Manifestum, argumentum novorum territoriorum acceptorum ubi servitus esset quaestio post Bellum Mexicorum et Americanorum (1846–1848), quod Compromissum anni 1850 consecutum est. Provisum Wilmotianum fuit virorum politicae peritorum septentrionalium conatus ad servitutem ex territoriis a Mexico captis excludendam. Uncle Tom’s Cabin, mythistoria a Harriet Beecher Stowe anno 1851 divulgata et mox in vulgus gratissima, Septentrionale odium in Legem Servorum Fugitivorum anni 1850 magnopere auxit.
Edictum Ostendianum anni 1854 fuit improsper Septentrionalis conatus ad Cubam civitatem servilem in dicionem Civitatum Foederatarum redigendam. Systema Factionis Alterae eodem anno defectum est postquam Congressus sanxit Legem Kansiae-Nebraskae, qui Compromissi Missuriensis interdictum servitutis substituit pro dominatu populi, ut cives territorii legem servitutis statutae suffragio sciscant aut repugnent. Controversia Kansiae Crudae, de statu servitutis in Kansia Territorio, evolvit in grave suffragii fraude a Sceleratis Finium commissa, qui servitutem in Missuria sustinere voluerunt. Propter suffragiorum fraudem, praesides Franklinus Pierce et Iacobus Buchanan, qui Meridionali et Constitutioni Lecompton ut videtur faverunt, conati sunt admittere Kansiam civitatem servilem ad Unionem.
Erupit etiam violentia ad statum servitutis in Kansia attingens in Bello Wakarusae, Direptione Laurentii, ferula verberatione Republicani Caroli Sumner a Preston Brooks in Senatu, Internecione Pottawatomiae, Proelio Atri Iacobi, Proelio Osawatomiae, et Internecione Paludis Cygnorum. Praeterea, Diiudicatio Dred Scott Iudicii Supremi anno 1857 servitutem in territoriis sivit, etiam ubi maior populi numerus servituti adversatus est, Kansia non excepta. Disceptationes Lincoln-Douglas anni 1858 mentionem aliquando fecerunt Dogmatis Freeport, a Stephano A. Douglas duce Democratico Septentrionali propositi ut Diiudicatio Dred Scott impedita esset—dogmatis quod, cum Douglas Constitutionem Lecompton in inritum redegerit, Factionem Democraticam Meriodionalem a Septentrionali disiunxit. Incursus Ioannis Brown, abolitionistae Septentrionalis, ad armamentarium apud Harpers Ferry anno 1859 fuit conatus ad rebellionem servorum instigandam. Fissura in Factione Democratica anno 1860, Democratis Meridionalibus servitutem in territoriis postulantibus, separationem reipublicae complevit inter Septentrionalem et Meridionalem.
Aliae causae fuerunt sectionalismus, ab auctu servitutis in Meridionali amplificatus dum servitus in civitatibus Septentrionalibus deminuebatur, et varietates culturarum Septentrionalis et Meridionalis; sed plurimi historici hodierni, extremum Caroli Beard historici determinismum oeconomicum reicientes, oeconomias Septentrionalis et Meridionalis plerumque fuisse complementarias ponunt. Separans servitutis effectus maximas denominationes religiosas (sectas Methodistam, Baptistam, et Presbyterianam) scidit, et pessimae servitutis crudelitates—verberatio, mutilatio, separatio familiarum—acerbas effecerunt controversias. Quod septem advenarum partes se in Septentrionali conlocabant Meridionalem auxit anxietatem. Electio Abrahami Lincoln anno 1860 omnem concordiae spem rescidit. Novi conatus compromissi, Emendatione Corwiniana et Compromisso Crittendeniano non exclusis, defecerunt. Duces Meridionales metuebant ne Lincoln servitutis incrementum impediret et eam adversus exstinctionis cursum dirigeret. Civitates serviles, quae iam fuerunt minor Camerae Repraesentativorum pars, se nunc perpetuum habebantur numerum minorem in Senatu et Conlegio Electorale, contra Septentrionalem qui opes viresque consequebatur.
Servitus
Favor secessionis ad rationem plantationum in regione valide pertinebat. Primum igitur secesserunt civitates Meridionalis Inferioris quibus fuerunt maximi plantationum numeri. In Meridionalis Superiore, civitates serviles pauciores plantationes habentes—Arkansia, Carolina Septentrionalis, Tennesia, Virginia—secessionem reiciebant donec discrimen Castelli Sumter eas partes eligere coegit. Civitates finitimae habebant iam pauciores plantationes et numquam secesserunt.
Anno 1850, ratio Meridionalium alborum in familiis habitantium quae servos possidebant fuit quadriginta tres centesimae in Meridionali Inferiori, triginta sex centesimae in Meridionali Superiore, et viginti duae centesimae in civitibus finitimis quae plerumque pro Unione pugaverunt. In Meridionali Inferiori habitabant octoginta quinque centesimae dominorum qui centum vel plurimos servos possidebant, sed una centesima in civitatibus finitimis. Nonaginta quinque centesimae nigrorum in Meridionali habitabant, ubi ei erant tertia pars multitudinis, sed una centesima multitudinis Septentrionalis. Itaque, timor manumissionis erat maior in Meridionali quam in Septentrionali.
Diiudicatio Summi Iudicii in re Dred Scott v. Sandford (1857) controversiam inflammavit. Verba diiudicationis, a Rogerio B. Taney Summo Iudice scripta, dixerunt servos esse "tam inferiores quam eis non sunt iura ab homine albo observanda," et servitutem igitur posse in territoria extendi. Lincoln monuit "proximam diiudicationem Dred Scott posse servitutem civitatibus septentrionalibus minitari."
Hiems secessionis
Antequam Lincoln praeses inauguratus est, septem civitates secessionem ex Unione declaraverant. Die 4 Februarii 1861, gubernationem Meridionalem, Civitates Confoederatas Americae, statuerunt. Castra foederalia et alias proprietates inter eorum fines occupaverunt sine efficaci oppositione Praesidis Iacobi Buchanan, cuius tempus muneris die 4 Martii 1861 finiturum erat. Buchanan enim dixit diiudicationem Dred Scott v. Sandford docuisse quod Meridionali non fuit secessionis causa, et Unionem "habitam esse perpetuam," sed putavit "potestatem viribus armorum ad civitatem cogendam ut in Unione maneret" non fuisse inter "enumeratas potestates ad Congressum concessas." Omne praesidium in Texia—quinta Exercitus Unionis pars—se copiis civitatis a Davide E. Twiggs imperatore dedita est, qui se ad Confoederationem subinde iunxit.
Civitates Unionis
Viginti tres civitates in Unione remanserunt: California, Cenomannica, Connecticuta, Delavaria, Illinoesia, Indiana, Iova, Kansia, Kentuckia, Massachusetta, Michigania, Minnesota, Missuria, Mons Viridis, Nova Hantescira, Nova Caesarea, Novum Eboracum, Ohium, Oregonia, Pennsilvania, Rhodensis Insula, Terra Maria, et Visconsinia. Per bellum, Nivata et Virginia Occidentalis factae sunt novae Unionis civitates. Tennesia et Ludoviciana in militarem Unionis dicionem non multo post belli initium redditae sunt. Territoria Coloratum, Dakota, Nebraska, Nivata, Novum Mexicum, Uta, et Vasingtonia pro Unione pugnaverunt. Nonnullae Indorum Americanorum tribus Confoederationi faverunt, ut Indiano Territorio (nunc Oklahomae) fuit suum parvum bellum civile.
Néoux
Néoux  est commune Francicum 299 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Bellum Civile Americanum
Civitates Confoederatae
Secesserant ante Februarium 1861 septem civitates quae gossypium in Meridionali Inferiori colebant: primum Carolina Meridionalis, et tum Mississippia, Florida, Alabama, Georgia, Ludoviciana, et Texia. Hae civitates Civitates Confoederatas Americae die 4 Februarii 1861 creaverunt, Jefferson Davis praeside, et structuram gubernationis simillima structurae gubernationis Civitatum Foederatarum sanxerunt. Post oppugnationem Castelli Sumter, Praeses Lincoln exercitum voluntariorum ex quaque civitate poposcit. Duobus mensibus, secessionem declaraverunt et Confoederationem inierunt quattuor novae civitates Meridionales: Virginia, Arkansia, Carolina Septentrionalis, et Tennesia. Anno 1861 exeunte, Missuria et Kentuckia divisae sunt, quaque gubernationem pro Meridionali et pro Septentrionali habenti. Postea, die 20 Iunii 1863, Septentrionalis et occidentalis Virginiae pars ex Virginia secessit, et se ad Unionem iunxit, nova civitas Virginia Occidentalis nominata.
Castéra-Loubix
Castéra-Loubix est parvum commune 54 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Bellum Civile Americanum
Civitates finitimae
Civitates finitimae in Unione fuerunt Virginia Occidentalis (quae ex Virginia exsecata facta est nova civitas), et quattuor ex quinque septentrionalissimis civitatibus servilibus (Terra Mariae, Delavaria, Missuria, et Kentuckia). Terrae Mariae erant permulti magistratus qui, Confoederationi faventes, tumultum Baltimorae contra Unionem et pontes combustos tolerabant. Iuribus belli a Lincoln declaratis et voluntariis postulatis, Vasingtoniam Baltimoramque properaverunt cives hostem propulsandum armati qui in Septentrionale exercuerant (McPherson 1988:284–287). Priusquam gubernatio Confoederationis quod accidebat intellexit, Lincoln, omnibus Terrae Mariae magistratibus in custodiam datis et sine iudicio retentis, totam Terram Mariae (et Vasingtoniam, separatam reipublicae formam), in dicionem potestatemque Unionis redegit.
In Missuria, constitutionalis de secessione conventus electus vehementer sententiam tulit ut civitas in Unione remaneret. Cum enim Claiborne F. Jackson gubernator, Confoederationi favens, cives armatos poposcit, oppugnati sunt a copiis foederalibus, Nathaniele Lyon duce, et post Rem Castrorum Jackson, Lyon gubernatorem reliquumque Praesidii Civitatis ad meridianam et occidentalem civitatis regionem eiecerunt. (Vide etiam Secessio Missuriae.) Conventus constitutionalis iterum convocatus, vacuum quod evenerat implens ut potestatem capiret, Unionista Missuriae administratio ad tempus factus est. Kentuckia non secessit, sed in tempus medium se gerere declaravit. Cum copiae Confoederationis civitatem intrarent, mense Septembri 1861, hic status exitum habuit, et civitas Unioni fidelitatem adfirmavit dum servitutem retinere conata est. Per incursum breve a copiis Confoederatis factum, homines Confoederationi consentientes conventum pro secessione ordinaverunt, gubernatorem inauguraverunt, et a Confoederatione accepti sunt; seditiosa autem administratio mox exsulata abiit, et numquam civitati moderata est (McPherson 1988:293–297).
Cum Virginia secederet, nova gubernatio Unionista Wheeling in urbe quadraginta novem comitatus rogavit ut die 24 Octobris 1861 edicto ad novam civitatem creandam suffragarentur. Quadgraginta unus comitatus paruerunt, et quamquam minor civium numerus suffragium inierunt, nova civitas, primo appellata "Kanawha," sed postremo "Virginia Occidentalis," ad Unionem die 20 Iunii 1863 admissa est. Comitatus Ieffersonius et Berkeleia ad civitatem eodem anno exeunte adiunctae sunt.
Prospectus
Plusquam 10,000 concursus utriusque exercitus per bellum acciderunt, quorum quattuor decimae in Virginia et Tennesia (Boritt 1995: 247). Quia commentarii separati quodque proelium grave et multa proelia levia memorant, hoc summarium meram praebet adumbrationem.
Bellum inceptum
Die 4 Martii 1861, Abrahamus Lincoln inauguratus est praeses. In oratione aditiali, arguit Constitutionem esse "perfectiorem coniunctionem" quam Capita Confoederationis, pactum revera obligans; unde appellavit quamlibet secessionem "iure inritam." Dixit se noluisse bellum civitatibus meridionalibus inferre, neque in animo habuisse servitutem terminare ubi iam esset, sed se vim adhibere ut possessionem rerum foederatarum conservet. Peroratio refectionem vinculorum coniunctionis oravit.
Civitates Meridionales legationes Vasintoniam miserunt qui solutionem rerum foederatarum foedusque pacis cum Civitatibus Foederatis facere obtulerunt; Lincoln autem, habens Confederationem esse gubernationem non legitimam, et foedus cum ea reapse confessionem eam esse gubernationem sui iuris, conloquia cum legatis Confoederatis reiecit, sed Gulielmus H. Seward, Secretarius Civitatis, attamen conloquiis inconcessis obliquisque interfuit, quae improspere gesta sunt.
Castellum Sumter, prope urbe Carolopolitem Carolinae Meridionalis, Castellum Pickens, et Castellum Zachary Taylor fuerunt reliqua Unionis castella intus in finibus Confederationis, et Lincoln Castellum Sumter defensum constanter requisiit. Copiae administrationis Confoederatae, a Jefferson Davis Praeside Confoederato iussae et P. G. T. Beauregard imperatore ductae, castellum die 12 Aprilis bombardaverunt; quo facto, castelli praesidium proximo die indutias fecit et die 14 Aprilis se dedidit. Seditione ut videtur hactenus parva, Lincoln septuaginta quinque milia voluntariorum nonaginta dies poposcit ut ei castella recapiant Unionemque conservent. Homines Septentrionales postulationi ardenter obsecuti sunt. Nonnullos menses ante, nonnulli gubernatores Septentrionales suos milites publicos prudenter exercuerant, atque adeo copias movere proximo die coeperunt. Armamentarium Libertatis attamen in Libertate Missuriae octo dies post Proelium Castelli Sumter a copiis Confoederatis captum est.
Quattuor civitates in Meridionale Superiori (Tennesia, Arkansia, Carolina Septentrionalis, Virginia), quae iterum atque iterum proposita Confoederata reicierant, nunc recusaverunt ne eae copias contra vicinos mitterent, secessionem declaverunt, et sese ad Confoederationem coniunxerunt. Ut Virginia compensaretur, caput Confoederationis Ricmondiam translatum est, in urbem quae mox signum Confoederationis facta esset. Urbs attamen locum tenebat quod facile vulnerari poterat, prope ferriviale rerum frumentariarum terminum. Quamquam Ricmondia circummunita erat, urbis commeatus imminuerentur postquam Sherman Atlantam capiret, et paene omnino interdicerentur cum Grant, Petersburgum obsidens, ferrivias quae capiti Meridionali suppeditabant intercluderet.
Consilium Anacondae et Obsidio Confoederationis, 1861
Winfield Scott, Generalis et Imperator Exercitus Civitatum Foederatarum, Consilium Anacondae ad Meridionalem sanguine quam minimum fundendo subigendam excogitavit. Obsidionem putavit praecipuorum Confoederationis portuum res oeconomicas debilitare; inde Flumen Mississippium captum Meridionalem diffundere. Lincoln consilium ascivit, sed monitionem de praesenti Ricmondiae oppugnationem negavit.
Mercatores Britannici parvas velocesque naves "cursores obsidionis" appellatas mox construebant, quae belli apparatus resque luxuriosas ex Bahamis, Bermuda, et Cuba intra Confoederationem vendebant et gossypium tabaccumque ibi emebant. Ad extremum, inopia frumenti et aliorum bonorum ab obsidio effecta, pabulatio exercituum Septentrionalium, et fruges ab exercitibus Meridionalibus imperatae hyperinflationem et paniceas turbas in Confederatione communiter movebant.
Die 8 Martii 1862, Classis Confoederationis aggressa est Classem Unionis cum Virginia, ferrata navis bellica, obsidionem oppugnaret; contra naves ligneas videbatur invicta. Proximo die eae necesse fuit proelium committere cum nova navi bellica Monitor in Proelio Ferratarum. Quo facto, concursus aequo marte finivit, sed Unioni reapse fuit victoria belli rationis bonae quia obsidio portuum durabat. Ultroque amisit Confoederatio Virginiam cum navis ne caperetur cogitate perforata summersaque est. Unio multa exempla Monitor construxit; Confoederatio autem, arte efficacium navium constructarum carens, naves bellicas ex Britannia adipisci conata est. Victoria Unionis in Proelio Castelli Fisher Altero mense Ianuario 1865 ultimum Meridionalis portum utilem inclusit, et tandem cursores obsidionis re non verbo superavit.
Theatrum Orientale, 1861–1863
Copiis Confoederationis apud Manassas Virginiae mense Iulio 1861 ferociter resistentibus, iter copiarum Unionis, Irvino McDowell legionis praefecto duce, in Proelio Bull Run Primo, vel Primo Manassas, reiectum est. Quo facto, ei Vasintoniam adacti sunt a copiis Confoederatis, Iosepho E. Johnston et P. G. T. Beauregard ducibus. Quo in proelio Thomas Jackson Generalis agnomen Muri Lapidei (Anglice Stonewall) accepit, quia contra copias Unionis ut videbatur quasi murus lapideus stetit. Congressus Civitatum Foederatarum, clade conturbatus, ne plures civitates serviles ab Unione abscederent, Sententiam Crittenden-Johnson die 25 Iulii eiusdem anni sanxit, quae adfirmavit bellum pugnatum esse ut Unio conservaretur, non ut servitus finiretur.
Georgio B. McClellan legionis praefecto Exercitum Potomaci a die 26 Iulii imperante et conformante, bellum anno 1862 serio coepit. Ipse, a Lincoln vehementer impulsus ut bellum inferretur, Virginiam primo vere 1862 per paeninsulam inter flumina Eboracum et Iacobum inter meridiem et solis ortum Ricmondiae oppugnavit. Quamquam exercitus McClellan portas Ricmondiae in Expeditione Paeninsulari attigit,  Johnston eius progressum in Proelio Septem Pinorum repressit; quo facto, Robertus E. Lee generalis et ministri Iacobus Longstreet Murusque Lapideus Jackson in Proeliis Septem Dierum fecerunt ut McClellan se recipiat. Expeditio Virginiae Septentrionalis, quae Proelium Bull Run Alterum continuit, exitum in etiam alia Confoederationis victoria habuit. McClellan imperatum Halleckianum ut se Ioannis Pope Exercitum Virginiae augeret.
Confoederatio, a victoria Proelii Bull Run Alteri confirmata, primam Septentrionalium incursionem fecit cum Lee quadraginta quinque milia militum Exercitus Virginiae Septentrionalis trans Flumen Potomacum in Terram Mariae die 5 Septembris transduxit, Expeditionem Terrae Mariae incipiens. Commiserunt McClellan et Lee Proelium Antietamense prope Sharpsburgum Terrae Mariae die 17 Septembris 1862, cruentissimo in militari Civitatum Foederatarum historia die. Exercitus Leeanus, iam primum repressus, ad Virginiam pedem rettulit antequam McClellan eum delere potesset. Antietam late habetur victoria Unionis cum septentrionalem Lee incursionem contineret, et esset occasioni ut Lincoln Manumissionis Edictum nuntiaret.
Pro Hooker mense Iunio, Lee incursionem in fines Septentrionalis iterum facienti, Georgius Meade legionis praefectus substitutus est, qui in tridui pugna, Proelio Gettysburgi, a die 1 Iulii ad diem 3 Iulii 1863, invadentem Lee exercitum tandem superavit. Hoc fuit cruentissimum belli proelium, aliquando habitum belli punctum commutationis, cuius ultimus impetus grandis desperatissimusque, Impetus Pickettianus, die 3 Iulii, saepe memoratur plurimus Confoederationis aestus accessus, non solum quia fuit finis propositi Lee ad Vasintoniam ex septentrionali premendam, sed etiam quia Vicksburgum Mississippiae, arx potentiae fluviatilis, proximo die—die libertatis Civitatum Foederatarum—expugnatum est. Exercitus Virginiae Septentrionalis viginti octo milia casualitatum accepit; exercitus Unionis, viginti tres milia. Lincoln autem iratus est quod Meade recessum Meridionalem intercludere non potuerat, et post eius expeditionem autumnalem, quo nihil effectum est, ipse novos ex Theatro Occidentali duces petere statuit.
Theatrum Occidentale, 1861–1863
Licet copiae Confoederationis multos in Theatro Orientali successus haberent, in Occidentali saepe superatae sunt. Post Proelium Iugi Pisorum in Arcansia, eae ex Missuria primis belli mensibus coacti sunt. Incursio Columbi Kentukiae ab exercitu Confoederationis, Leonida Polk duce, finivit Kentukiae neutralitatem, et populum se contra Confoederationem convertit. Nasvilla et media Tennesia ad Unionem anno 1862 ineunte ceciderunt.
Plurimum Mississippii Fluminis navibus Unionis apertum est cum copiae Unionis Insulam Decimam et Matritum Novum Missuriae et tunc Memphidem Tennesiae capirent. Mense Maio 1862, Classis Unionis Novam Aureliam sine difficultate cepit. Quo facto, copiae Unionis Mississippium Flumen usurpare poterant; solum Vicksburgum Mississippiae, urbs et arx militaris, Unionis imperia et potestates in omnem flumen impediebat.
Pont-Authou
Pont-Authou est commune Francicum 698 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Bellum Civile Americanum
Theatrum Trans-Mississippiense, 1861–1865
Bellum tumultuarium fecit ut multum Missuriae sit locus pugnae; Missuria revera fuit tertia in ordine numeri proeliorum in quavis civitate per bellum. Aliae occidentis civitates, quamquam remotae ab expeditionibus et proeliis in oriente, expertae sunt multa proelia levia. Proelia in regione occidentali bonam fidem erga Unionem confirmaverunt Missuriae, Territorii Indorum, et Territorii Novi Mexici. Incursiones Confoederationis in Territorium Novum Mexicum repulsae sunt anno 1862, et expeditio Unionis ad Territorium Indorum muniendum anno 1863 bene processit; prope belli finem attamen, Unionis Expeditio Fluminis Rubri ad inritum cecidit. Texia in dicione Confoederationis per bellum mansit, sed postquam expugnatio Vicksburgi (4 Iulii 1863) imperia et potestates in Flumen Mississippium Unioni dederat, est ab aliis Confoederationis partibus omnino seiuncta.
Bellum confectum, 1864–1865
Anno 1864 ineunte, Lincoln omnibus Unionis exercitibus praefecit imperatorem Grant, qui suum praesidium cum Exercitu Potomaci locavit, et Grant vicissim Gulielmum Tecumseh Sherman Legionis Praefectum plurimis occidentis exercitibus praefecit. Grant notionem totius belli plene intellegebat, et cum Lincoln et Sherman putabat solum summam copiarum Confoederatarum et eorum radicum oeconomicorum cladem finire posse bellum. Eorum bellum erat totum, non tantum proeliatorum interfectorum, sed praediorum, pontum, ferriviarum, urbium, et domuum dirutarum.
Grant late patentem rei gerendae ordinem composuit; ille commune excogitavit consilium quo Confoederatio quoquoversum incursa esset: iussit Georgium Meade et Beniaminum Butler duces movere contra Lee prope Ricmondia; Franciscum Sigel (et deinde Philippum Sheridan) Vallem Shenandoah oppugnare; Sherman Atlantam capere et iter ad mare (Oceanum Atlanticum) facere; Georgium Crook et Gulielmum W. Averell duces vexare ferrivias commeatus in Virginia Occidentali; et Nathanielem P. Banks Legionis Praefectum capere Mobile Alabamae.