cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planicia (discretiva)
Planicia potest esse:
Isaacus Barrow
Isaacus Barrow (Anglice Isaac Barrow), mense Octobri 1630 natus et die 4 Maii 1677 mortuus, fuit theologus et mathematicus Anglus. Opera mathematica theologicaque produxit et fuit inter familiares Isaaci Newtoni.
Vita
Anno 1630, Isaacus Barrow Londini natus est patre Thoma Barrow et matre Anna. In publicum ludum “Charterhouse” litterarium primo missus est et deinde in publicum ludum “Felsted School” litterarium, ubi a Martino Holbeach magistro puritano illustri doctus est.
Anno 1645, Barrow ad Collegium Trinitatis Universitatis Cantabrigiensis transiit, ubi litteris Graecis Latinisque et studiis mathematicis claruit. Anno 1648, artium baccalaureus et socius Collegii Trinitatis Cantabrigiensis factus est. Iacobum Duport Cantabrigiensem deinde audiebat et anno 1652 magister artium factus est. Postea annos paucos in Universitate manebat et petivit Regiam Cathedram litterarum Graecarum sed non electus est.
Ad peregrinandum pecunia ei concessa est et ipse libros suos vendidit. Annos quattuor peregrinabatur atque visit Lutetiam, Florentiam, Smyrnam, Constantinopolimque. Omnia opera Ioannis Chrysostomi Constantinopoli legit. In itinere cum navis ab Algerianis piratis oppugnaretur, Barrow contra eos fortiter pugnavit. Ad Angliam anno 1659 revertit.
Post restaurationem Caroli secundi Angliae, anno 1660 ad ordines sacros Ecclesiae Anglicanae accessit ac electus est ad Regiam Cathedram litterarum Graecarum. Anno 1662 professor geometriae Greshamensis et Cathedrae Lucasianae mathematicorum primus professor anno 1663 electus est. Anno 1669, hanc cathedram abdicavit et successorem commendavit Isaacum Newtonum. Postea ad theologiam totum se contulit. Anno 1670 mandato regio doctor divinitatis et anno 1672 magister Collegii Trinitatis, ubi iecit fundamentum bibliothecae, factus est. Die 4 mensis maii anno 1677, febrem passus Londini, caelebs mortuus est et in Abbatia Westmonasterii sepultus est. Isaacus Barrow, mathematicus et Anglicus doctus,  in Londinio anno 1630 natus est. Et studia scholae perfecit  in Collegio Trinitatis in Cantabrigia.Barrow factus est geometriae professor apud Gresham Collegii Gresham anno 1662. Isaacus Barrow erat magistera ad Isaacum Newton.Barrow rationes ad analytica mathematica pertinentes repperit quae theorema primum calculi praeceperunt.Erat Primum sellam Lucasianam anno 1663 occupavit et eam anno 1669 reliquit.Per reliquum vitae ab anno 1672 usque ad mortem suam anno 1677 ad magistrum Collegii Trinitatis constitit.
Opera mathematica
Anno 1669 protulit opus amplissimum de re mathematica: Lectiones Opticas et Geometricas. Nonnullis locis mutatis hoc opus anno 1674 iterum protulit. Lectiones Mathematicae, quae de metaphysico fundamento veritatum mathematicarum tractant, post auctorem mortuum anno 1683 prolatae sunt. Omnia opera mathematica praeclara eruditione et elegantia elucent.
Isaacus Barrow fundamentale theorema calculi primus demonstravit et tangentes curvi kappa calculavit.
Opera theologica
Isaacus Barrow opera theologica multa, quorum plurima prolata sunt post auctorem mortuum, Anglice scripsit. Sermones septuaginta septem de rebus variis scripsit et sermones alios, qui capitula symboli apostolorum interpretantur. Hi omnes munditia et elegantia stili Anglici elucent. Scripsit etiam tractatus eruditos de principatu Papae et de unitate ecclesiae atque explanationes de prece Domini et Decalogo sacramentisque patrio sermone exaravit. Opera theologica multa Latine quoque scripsit.
Armenii
Armenii (lingua Armenia Հայեր Hajer) sunt populus Christianus mundi antiquissimus, qui a plus quam 2700 annorum in regionibus Anatoliam et Caucasi meridiani habitaverunt. Deinde in diaspora erant. Hodie Armenii in Armenia maximam incolarum portionem efficiunt.
Estoires d'Outremer
Estoires d'Outremer et de la naissance Salehadin est opus Francogallice scriptum de rebus gestis regni Hierosolymitani inter annos 1099 et 1230, partim historicum (et in tali parte cum Estoire de Eracles necnon Chronique d'Ernoul haud dissimile), partim mythistoricum (fabulis e La fille du comte de Ponthieu et L'ordre de chevalerie sumptis).
Domenianus
Domenianus (Italiane: Domagnano) est Castellum Rei publicae Sancti Marini, circiter 3 300 incolarum (Anno 2014). Incolae Domenianenses appellantur.
Numerus telephonicus
Numerus telephonicus numerus est quem quicumque telephono utatur habet. Si alius alium telephono loqui vult necesse est alium alteri numerum telephonicum suum det ut coniunctio cum alio telephono potis fiat.
Chambors
Chambors est commune Francicum 328 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Horstius Köhler
Horstius (Horst) Köhler (natus 22 Februarii 1943 in oppido Skierbieszów Poloniae) Praeses Foederalis Germaniae ab anno 2004 ad diem 31 Maii 2010 fuit.
Familia, iuventus, munus
Maiores Horstii Köhler agricolae Theodisci fuerunt, qui in Romania vixerunt. Post secundum bellum mundanum coeptum parentes in Poloniam a Germania occupata migraverunt, ubi Horstius Köhler natus est. Anno 1944 familia metu exercitus Sovietici in oppidum Zöbigker (apud Lipsiam) fugit. Ibi Köhler ad annum 1953 vixit. Deinde familia communistas tum in oriente parte Germaniae regnantes fugit et in castris fugitivorum vixit. Ab anno 1957 Köhler gymnasium frequentabat et 1963 maturitatem adeptus est. Deinde militavit et Tubingae oeconomiae et iurisprudentiae studebat. Anno 1969 diploma oeconomiae accepit et ad annum 1976 adiutor scientificus in instituto oeconomico Universitatis Tubingensis laboravit. Anno 1977 doctor promotus est. Deinde in Administerio Foederali Oeconomiae laboravit. Anno 1981/1982 in cancellaria statali Slesvici et Holsatiae et deinde in Administerio Foederali Aerarii Publici laboravit.
Cursus honorum
Köhler, qui anno 1981 sodalis CDU factus est, Annis 1990 - 1993 secretarius statalis in Administerio Foederali Aerarii Publici erat et deinde ad annum 1998 foedus Theodiscum aerariorum comparsorum rexit. Anno 2000 Köhler Gerardo Schröder suadente director Aerarii Monetarii Internationalis factus est. 23 Maii 2004 Köhler deinde candidatus Christianae Democraticae Unionis Germaniae et Factionis Democraticae Liberalis Germaniae praeses foederalis electus est. 23 Maii 2009 iisdem factionibus iterum creatus est.
Recessus
31 Maii 2010 autem Köhler a magistratu praesidis se recessit, quod propter orationem quandam maxime vituperatus est. Nam 22 Maii dixerat Germaniam et commercii causa bellis interesse debere. Multi homines haec verba ad bellum Afghanicum pertinere crediderunt. Pro tempore successor eius secundum constitutionem Germanicam Jens Böhrnsen, praeses Consilii Foederalis et magister civium Urbis Hanseaticae Bremae factus est.
Imperium Romanum
Imperium Romanum (Graece Βασιλεία τῶν Ῥωμαίων) fuit res publica prisca, cuius caput Roma erat, olim maxima orbis occidentalis urbs, et quae tempore maximae suae potestatis a Britannia usque ad Mesopotamiam extendebatur. Ab Augusto Caesare imperium Romanum sic institutum est, ut specie vetus Res Publica Romana (509 a.C.n.–27 a.C.n.) redintegrata videretur, re vera autem ab uno principe solo gubernaretur.
Imperium Romanum initium cepit anno 27 a.C.n. et tamquam totius orbis terrarum vel saltem eius orbis terrarum partis, quam totius mundi instar esse antiqui existimaverunt, dominatum obtinuit usque ad Discrimen tertii saeculi (235–284/285), quae aetas etiam principum militum vocatur.
Imperium in provincias divisum erat. In iis maximi momenti erant urbes imperii, quae quadam autonomia circumscripta gaudentes a civibus administrabantur et vectigalia exigebant. Quod multa munera publica ad urbes delegata erant, imperio parvus magistratuum numerus suffecit.
Mercatura, artes, cultura florebant; etsi linguae religionesque locorum permanserunt; partes imperii occidentales "latinizatae," partes orientales magis cultura Graeca imbutae sunt. Lingua Latina toto imperio publica facta est (orientalibus in partibus una cum lingua Graeca). Quod per saecula, etiam imperio dilapso, multum ad Europam formandam attulit: lingua Latina usque ad Barocum eruditorum lingua permansit; in Ecclesia Catholica Romana lingua Latina usque ad hunc diem est lingua publica; sunt linguae Romanicae, progenies linguae Latinae, sed etiam aliae linguae necnon sermo scientiarum plurima ex lingua Latina acceperunt; ius Romanum iuribus civitatum Europae plurimum attulit.
Res Publica restituta
In nonnullis linguis novis, titulus imperatoris nominat solum unum, qui magnum regnum gubernat, sed res publica Romana multos habuerat imperatores ante Octavianum, qui ad tempus et eodem tempore imperio usi sunt: Imperium habuerunt consules et praetores, quorum in provinciis copiae fuerunt, simul cum aliis. Vergilius poeta Iovem ipsum Romanis "imperium sine fine" promittentem facit. Octavianus non imperator, sed princeps vocari voluit, quod est nomen sine imperio, in senatu "primus inter pares." Hoc imprimis speciei rei publicae restitutae debebatur; simul autem vis "imperatoris" tituli mutabatur, cum Augustus re vera primus munere imperatoris singuli ac perennis functus est.
Caesar Augustus
Octavius, divite sed non nobilissime gente anno 63 a.C.n. orto, quod a Gaio Iulio Caesare in filium adoptatus est, heres Caesaris factus est et nomen Octaviani sumpsit, post mortem Caesaris atque hoc nomen.
Bello civili post Caesarem interfectum exorto Marcum Antonium, pristinum Triumviratus collegam, qui una cum Cleopatra regina Aegypti rerum potiri imminebat, apud Actium anno 31 a.C.n. devicit. Scripsit ipse postea in rebus gestis, quas multis in locis imperii Romani inscribi iussit, se "rem publicam a dominatione factionis oppressam in libertatem vindicavi(sse)".
Anno 27 a.C.n. imperia, quibus inter bellum civilem solus rexerat, formaliter deposuit, postea autem sibi tribuniciam potestatem et summum imperium legionum provinciarum ad limitem sitarum tempore certo deferri fecit, quod et in posterum erat imperii fundamentum (vide Principatus Romanus).
Auctoritas principis multis ex honoribus et civilibus et militaribus aucta est, inter quas pluries honore consulis (annis usque ad 27 a.C.n.) et pontificis maximi (anno 13 a.C.n. aut 12 a.C.n.). Ter triumphans etiam imperator appellatus est. Tribunus plebis, etsi tribunicia potestate gaudebat, non fuit, quia in patriciam gentem adoptatus erat (Iulii stirps Veneris ipsius esse dicitur). Anno 27 a.C.n. senatus ei nomen Augusti detulit, quod in disputando, an Romulus appellaretur, sententia praevaluit "ut Augustus potius vocaretur, non tantum novo sed etiam ampliore cognomine, quod loca quoque religiosa et in quibus augurato quid consecratur augusta dicantur . . ., sicut etiam Ennius docet scribens: Augusto augurio postquam incluta condita Roma est." Una cum nomine etiam clipeus virtutis traditus est, in quo Augusti fortitudo, clementia, iustitia, pietas erga deos patriamque celebratae sunt. Anno 8 a.C.n. senatui placuit, posthac mensem Sextilem Augustum vocari; anno 2 a.C.n. denique pater patriae appellatus est.
Octavianus certe divitissimus erat Romanorum; copiis quin uteretur, ut plebi acceptus esset, non dubitavit. Inter alia pro populo multos ludos edidit. Praeterea numerosa opera publica exstrui iussit, sicut Forum Augustum cum templo Martis Ultoris et templum Apollinis in Palatio.
Pagus (discretiva)
Pagus significare potest:
Imperium Romanum
Caesar Augustus
Augustus etiam religionem moresque Romanos restituere conatus est, quia "moribus antiquis stat res Romana virisque." Matrimonio procreationique favit (uxorem liberisque carentibus vestigal imposuit) et nimis in veneralibus indulgere nobilibus vetavit. Romae quinquaginta tres templa refecit et ritus eorum neglectos restauravit. Se ipsum vindicem rei publicae restituroremque pacis in monumentis (Ara Pacis Augustae), statuis (Augustus loricatus), nummis, litteris celebrari fecit.
Augustus multas leges ad officia emendenda intulit. Patricios corruptos ex officiis amovit et honores sollertibus equitibus detulit (ut Pontio Pilato), et in locum publicanorum saepe corruptorum magistratus substituit, qui vectigalia exigerent. Senatum bellis civilibus ac proscriptionibus valde mutatum Augustus favoribus in suas partes traxit.
Exercitus diminuit; Aegyptum in provinciam redegit, regiones in Alpibus, Hispania septentrionali et in Balcania sitae expugnavit; a conatu, ut Germaniam transrhenanam in provinciam redigeret, clade Variana accepta discessit; cum Parthis foedere controversias composuit. Defendere magis quam occupare sors facta est militum Romanorum Augusto regnante.
Principes Iulii et Claudii
Successor Augusti, Tiberius (14–37), dux efficax et administrator fuit. Inito Augustus filiastrum ac posterum filium adoptivum, quem uxor eius Livia in matrimonium apportaverat, a muneribus maximi momenti exclusit, ut Tiberius denique se in Rhodum quasi in exsilium contulerit. Marcello filio sororis, Agrippa, Gaio Lucioque nepotibus mortuis tamen successor designatus est. Extremo sui principatus tempore ad villam suam Capreanam recedit, imperium praefecto praetorio Lucio Aelio Seiano tradens. Ut Tacitus narrat, forsitan autem magis invidiam quorundam quam veritatem sequens, Tiberius ultimis vitae annis, postquam Seianus criminis laesae maiestatis accusatus cecidit, nimis crudeliter se praebuit.
Filius fratris Tiberii Gaius, appellatus Caligula (37–41), fuit successor, qui initio bene erat amatus, quod vectigalia minuit, ludos circenses edidit, senatores ex exsilio revocavit, sed mox sese tyrannum ostendit. Sie fontes antiqui vera tradunt, senatores interfecit, ut uxores possessionesque caperet, amicos pueritiae gubernatores nominavit, se sicut Iovem venerari iussit, equo suo Incitato honorem consulis dare voluit. Denique a coniuratoribus necatus est.
Caligula necato, nonnulli rem publicam restaurare voluerunt, sed praetoriani senatum imperatorem novum accipere impulerunt, Claudium (41–51), qui antea ob vitia corporis, quae perfacili cognitio versabantur, praeteritus erat. Post coniurationem tyrannumque occisum unicus candidatus legitimus fuit. Historici antiqui eum hominem occultum, imperii vix capacem fuisse tradunt, qui se litteris dedidit. Contra studia hodierna saepe bonos regiminis sui eventus demonstrant, imprimis quod limites tutos reddidit et Britanniam imperio adiunxit. Agrippina uxor eum veneno interfecit, ut Nero filius (54–68) rerum potiretur.
Similiter ac Caligula etiam Nero initio Romanis bonam spem dedit. Primis quinque annis regiminis eius, qui nomine "quinquennio Neronis" noti quique a scriptoribus aequalibus "aurea aetas" laudibus celebrati sunt, animus Neronis adulescentis a Seneca philososopho flectus est. Annis sequentibus historici eum modo tyrannorum rexisse tradunt: Matrem interfecit; coniuratione Pisonis patefacta Seneca, Lucanus, Petronius mortem sibi conscicere coacti sunt; fama eum auctorem magni incendii Romae esse voluit,quod ei usui fuit cum ad urbem renovandam tum ad Domum Auream aedificandam. Crimen incendii Christianis supposuit et primam persecutionem Christianorum Romanam incitavit, qua etiam Petrus crucifictus esse traditur. Denique seditiones contra eum ortae sunt. Roma ab inimicis capta fugiens se interfecit.
Mors Neronis bellum civile effecit, quo milites Romani per ordinem quattuor imperatores designaverunt, Galbam, Othonem, Vitellium et Vespasianum, quam ob rem annus 69 "Annus Quattuor Imperatorum" appellatur. Hoc speciem rei publicae redarguit: re vera imperium exercitu obtentum est.
Ientaculum venatorum (Courbet)
Ientaculum venatorum est pictura olearia a Gustavo Courbet pictore Francico anno 1858 confecta, hodie Coloniae in Museo Wallraf-Richartz servata. In Germania picta, cum artifex Francofurti diu commoraretur, extra Germaniam numquam visa esse putatur.
Lamon
Lamon (alia nomina: Lamonum) (Italiane: Lamon) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia, in Provincia Bellunensi ac in Pago Feltrensi, historica ac geographica terra, situm. Incolae Lamonenses appellantur.
Ientaculum venatorum (Courbet)
An Prandium in herba, tabula a Claudio Monet anno 1865 picta, inspirationem ex Ientaculo venatorum traxerit, incertum est.
Imperium Romanum
Principes Flavii et Antonini
Scriptores rerum gestarum Vespasianum (69–79) Neronis maxime dissimilem fuisse demonstrant: virum rusticum, festivum, imperatorem iustum. Dux exercitus in oriente primum bellum Iudaicum gessit, cum imperator declaratus est. Eo regnante filius eius Titus seditionem Iudeaorum oppressit. Etiam in Germanos severe animadvertit, ut limitem Rheni firmaret, et Parthos cohibuit, exercitum in novum ordinem adduxit, fiscum replevit. Novos senatores e terris extra Italiam sitis et duces fideles designavit. Cum sit humili loco natus, auctoritatem magno opere Colossei augere studuit. Denique novam domum regnatricem constitutit: Flaviam. Post Vespasiani mortem filius eius Titus imperator factus est. Quamquam regnum eius breve fuit (79–81), bona apud Romanos recordatione comprehensus est, ad quam laudem celere auxilium liberalitasque post urbes a Vesuvii eruptione deletas magni interfuit. Successor autem et frater eius Domitianus in fontibus tyrannus demonstratur. Germanos quidem pluries vicit limitemque a Rheno usque ad Danuvium munitionibus confirmavit, ut apud milites plebemque admodum acceptus esset, tamen crudelitate et modo dominandi (inter alia se "dominum et deum" appellari iussit) senatui offensus anno 96 interfectus est.
Quinque imperatores boni
Senatus Nervae (96-98) imperium dedit, qui honoratum Germaniae gubernatorem, Traianum (98-117), adoptaverit; sic facta est domus regnatrix Antonina. Traianus primus imperator fuit qui extra Italiam (nempe in Hispania) natus est. Dux eminens fuit, qui nonnullas provincias novas cepit: Daciam, Armeniam, Arabiam, Mesopotamiam. Eo regnante, fines imperii maximum ambitum obtinuerunt, ut ab Arabia et Aegypto usque ad Scotiam et ab Mauretania usque ad Daciam pertinerent. Propter facultatem administrandi consiliaque prudentia, unus ex optimis imperatoribus aestimatur. Etiam varia instituta auxilii communis creavit, inter quae distributio cibi pro pueris pauperibus.
Cum Traianus anno 117 inopinatus mortuus esset, Hadrianus (117-138) eius cognatus successit. Secundo bello Iudaico pluribus locis (Cyrenaica, Cyprus, Babylonia) iam anno 115 orto commotus copias Romanas ex Armenia et Mesopotamia retraxit. Administrationem emendavit, vias munitionesque plures exstruxit, inter quas clarum Murum Hadriani in Britannia situm. Assidue per imperium Romanum peregrinare solebat, culturamque Graecam amabat. Quamvis seditione Barchochebae (132-135) flagrante, tamen imperium in flore fuit.
Post eum imperium recepit Antoninus Pius (138-161), cuius regnum tranquillissimum optima aetas Imperii dicitur. Successor eius Marcus Aurelius (161-180) in variis orbis terrarum regionibus cum hostibus bellare debuit, qui iam in fines imperii progredebantur. In oriente Parthos vicit, in provinciis septentrionalibus (Noricum, Pannonia) Marcomannos, et Quados vix repellere potuit. Cum demum superior factus est, medio in bello Vindobonae anno 180 mortuus est. His diebus saepe "philosophus in throno imperatorum" dicitur, quod stoicismum secutus est; excerpta quaedam collegit, quae nomine "Ad se ipsum" vel "Meditationes" lingua Graeca conscripta exstant.
Rerum gestarum scriptores hos quinque imperatores (Nervam, Traianum, Hadrianum, Antoninum Pium et Marcum Aurelium) bonos appellant. Filium autem et successorem Commodum (180–192) sic appellari vix potest. Commodo mortuo (vel, id quod veri simile est, interfecto), praetoriani de salute rei publicae desperati auctionem habuerunt ipsius imperii. Mox legiones etiam potestatem capere volebant, et coepit bellum civile rem Romanam vastaturum.
Principes milites
Bello civile perfecto, imperium cepit Septimius Severus (193–211), dux Libycus exercitus Danuvii. Maxima parte regni sua pugnas in limites imperii exardescentes extinguere debebat. Senatui non fidebat, quam ob rem senatoribus honores militares ademit. Etiam praetorianis non fidebat, et cohortes praetorias dissolvit. Constante stipendio instituto et disciplina relaxata fidem exercitus confirmavit—militibus permisit nuberi, et agros locaque in castra extra urbem dedit. Militibus etiam nonnulla pensa administrationis commisit, inter alia vectigalium exactio. Haec emendationes tamen nationem infirmiorem non fortiorem fecerunt, et quinque eius successores interfecti sunt quamquam exercitu placabatur. Caracalla, successor Severi, iura civium Romanum hominibus liberis omnium provinciarum anno 212 dedit. Regnum generis Severorum anno 235, Alexandro Severo interfecto.
Exercitus nunc se putabat vicarium populi Romani et fontem et originem imperii. A 235 ad 284 milites circa viginti imperatores designaverunt qui Romam cepi potuerunt et circa triginta qui non ceperunt urbem. Modo unus ex his morte naturale obiit - ceteri sunt interfecti. Propter instabilitatem regni oeconomia Romana dilapsa est: magistratus summa tributa ad exercitus sustinendos postulabant, et agricolae pauperes servos in latifundiis vel fures fiebant. Interea terras derelictas Germani Rhenum et Danuvium transeuntes capiebant; Sassanidae limites orientales imperii fregerunt; et Palmyra se rempublicam sui potentem declaravit. Anarchia et desuetudo viarum commercium sisterunt. Pecunia pretium vel potius valorem perdidit (nummi anni 270 unam partem ex centum argenti habebant), et homines permutatione mercium uti coeperunt. Magistratus nunc non pecuniam sed merces exigebant, e.g. cibum vel arma. Paupertate etiam eruditio cultus ludi festaque minuebantur. Aureliano imperatore Romae, quae multis annis ultra moenia saeculo quarto a.C.n extensa erat, nova moenia structa sunt—indicium infirmitatis imperii.
Correctiones Diocletiani et Constantini
Decade septima III saeculi salus oeconomica militarisque imperii convalescebat. Stabilitatem politicam retulit Diocletianus, (284–305). Se aestimans omnia officia explere solum non posse Maximilianum etiam dabit imperium ut provincias occidentales regnat. Mox uterque imperator (augustus) adiutorem (Caesarem) recepit. Regnum quattuor Caesarum a Diocletiano institutum ex Graeca tetrarchia appellatur. Anno 305 Diocletianus se abdicavit imperiumque Caesari suo dedit, sed translatio imperii tranquilla non fuit, et coorta est bellum civile. Fuit victor Constantinus, qui anno 312 occidentalem annoque 324 partem imperii cepit.
Regnis Diocletiani et Constantini imperium mutata est. Exercitus est amplificatus divisusque in partes duas: limitaneos, qui fines defendebant, et comitatenses, exercitum agilem castrensem. Stabilitas communis revenit, sed cum ea instituta nova administrationis segnia et corrupta, et plures agricolae pauperes servi fiebant. Etiam religio imperii mutabatur: religio Christiana fiebat popularior, et Constantinus moriens Christianus factus est, et omnes imperatores sequentes Christiani erant, prater Iulianum Apostatam, ultimum paganum imperatorem. Anno 392 Theodosius I religionem publicam Christianam dixit, et omnes aliae vetatae sunt.
Exitum imperii occidentalis
Anno 330, Constantinus caput imperii ad Byzantium transtulit antiquam coloniam Graecam, quam Constantinopolim nominatam tamquam Romam alteram iterum condidit. Anno 395, imperium tandem divisum est in partes ad occidentem et ad orientem solem vergentes, cuius Mediolanum et postea Ravenna illic capita erant, hic Constantinopolis. Imperium autem occidentale mox interiit. Multae enim gentes Germanicae in fines imperii invaserunt. Anno 410, Visigothi Romam ceperunt, ut quae urbs octingentos annos incolumis steterat, ea diriperetur. Eodem anno Honorius Augustus (qui ab anno 395 ad annum 423 regnavit) Britanniam praesidiis privavit, ita ut mox illa provincia a Saxonibus occuparetur. Postea imperio vix ulla victoria fuit, licet anno 451 Romani cum quibusdam gentibus Germanicis foederatis incursionem Hunnorum ducisque eius populi Attilae in Galliam factam repellerent. Post quattuor autem annos Vandali, qui in Africa Septentrionali consederant, Romam ipsam exspoliaverunt. Denique anno 476 imperium Romanum perditum est, cum dux ex populo Germanorum natus Odoacer Romulus Augustus principe regno depulso regem Italiae se declaravit.
In partibus orientalibus saeculum quintum tranquillius fuit: Hunni quidem Gothique regiones Europaeas vastaverunt, sed Asia, Aegyptus, et Syria intactae manserunt. Imperium Romanum Orientale, postea Byzantinum appellatum, Occidentali mille annis supervixit.
In medio quod dicitur aevo, sane Sacrum Imperium restitutum est, quod postea Sacrum Imperium Romanum et saeculis quinto decimo et sexto decimo Sacrum Imperium Romanum nationis Germanicae nominatum anno denique 1806 extinctum est.
Novae (Venetia)
Novae  (alia nomina: Nove) (Italiane: Nove) est oppidum Italiae et municipium, circiter 5 100 incolarum, in Regione Venetia et in Provincia Vicetina situm. Incolae Novenses appellantur.
Aursum
Aursum (Francogallice Arzon) est fluvius Franciae qui Medeyrolles pago Velaunice oritur, regionem Arverniam adluit et post praefecturas Podium Dumiatis et Ligerim Superiorem praeterlapsus esse ostium Vorey-sur-Arzon invenit quo fluvium Ligerim ripa sinistra incidens eum auget eoque confluit usque ad Oceanum Atlanticum.
Tributarii Aursi
Aursi fluvioli adfluentes septemdecim habet, qui sunt :
Loci ad Aurusm
Communia praefecturis digestis decem quae Aursum praeterlabitur, quae sunt a monte ad vallem :
Vieux-Mareuil
Vieux-Mareuil  est commune Francicum 340 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Muromum
Nunc urbs est valens sedes industriae et commeatus, officinas multas, stationem ferriviarum et portum habens. Praeterea, Muromi sunt instituta educationis, bibliothecae, musea atque monumenta historica architecturae.
In Karačarovo vico antiquo, quae nunc Muromi pars meridiana est, Elias Muromensis natus esse dicitur.
Clarus Mons (Sicilia)
Clarus Mons seu Gulfis (seu Claramons, deinde Claromons Gulfis seu Acrillae Novae) (Italiane: Chiaramonte Gulfi; Sicule: Ciaramunti) est oppidum Italiae et municipium, circiter 8 250 incolarum, in Regione Sicilia ac in Consortio Libero Municipali Ragusiensi situm. Incolae Claramontani seu Gulfenses appellantur.
Fractiones
Piano dell'Acqua, Roccazzo, Sperlinga.
Corredum
Corredum (alia nomina: Corrido) (Italiane: Corrido) est oppidum Italiae et municipium, circiter 820 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Novocomensi situm. Incolae Corredenses appellantur.
Petrus Daru
Petrus Antonius Natalis Matthaeus Bruno Daru (Monspessulani nobili loco natus die 12 Ianuarii 1767; mortuus in Meulan die 5 Septembris 1829) fuit politicus et scriptor Francicus Napoleonis aetate. Daru sodalis Academiae Francicae fuit, in quam anno 1806 cooptatus est
Tucquegnieux
Tucquegnieux est commune Francicum 2'575 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Numerus cursualis
Numerus cursualis in cursu publico auxilio est, si litterae vel fasciculi vel sarcinae vel diurnaria ad domum quandam transportandi sunt. Numerus cursualis pars inscriptionis cursualis est.
Palaeologi
Palaeologi (Graece Παλαιολόγοι) fuerunt domus Graeca et Romaea, quae ad nobilitatem emerserunt et deinde ultima domus regnatrix Imperii Romani Orientalis fuerunt.
Numerus cursualis
Unaquaeque res publica suum ordinem numerorum cursualium habet.
Palaeologi
Domus a duce exercitus Nicephoro Palaeologo et filio eius Georgio condita, summam dignitatem attinuit propter matrimonia cum domibus Duca et Comneno facta. Post quartam expeditionem sacram aliqui Palaeologi in vicinum imperium Nicaeanum fugerunt, ubi Michael VIII Palaeologus consors imperii anno 1259 factus, Constantinopolin recepit, et anno 1261 solus imperii orientalis imperator coronatus est.
Tristanus Tzara
Tristanus Tzara, (natus Samuel Rosenstock Moinești in urbe Romaniae, 16 Aprilis 1896, mortuus Lutetiae, 24 Decembris 1963), fuit scriptor symbolista et Dadaista Dacoromanus. Alma mater sua fuit Universitas Bucarestensis.
Antoninus Paternò-Castello
Antoninus Paternò-Castello, marchio Sancti Iuliani qui interdum Antonino San Giuliano appellatus est (natus Catinae die 9 Decembris 1852; mortuus Romae die 16 Octobris 1914) fuit Minister Rerum Externarum Italiae a 1905 usque ad 1906 et a 1910 ad 1914.
Bajartum
Bajartum (Italiane: Bajardo / Baiardo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.
8561 Sikoruk
8561 , olim designationibus 1995 SO29, 1973 UQ1, et 1992 EL11 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Timur V. Kryachko, astronomo apud Universitatem Civicam Kazan (Stationem Caucasi) versato, repertus est.
Villac
Villac  est commune Francicum 249 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Commentariolum petitionis
Commentariolum Petitionis sive De petitione consulatus est tractatio videlicet Quinti Tullii Ciceronis, circa inter annos 65-64 a.C. ut auxilium fratris Marci Tullii Ciceronis in consulatu annis 64 petendo conscripta. Tamen his in scriptis nihil viro tanti ingenii ignoti contentum stiluque praealtio compositum esse videtur, quare fidene dignu esse ambiguitas est.
Doctorum multi suspicantur quod opus a dicto Q. Tullio Cicerone non indicato proposito scriptum sed revera a quodam auctore incognito aetatis imperialis inter tempora dominatus Augusti et Traianum ut exercitatio stilistica compositum est. Alii autem censent Quintum profecto rem conscripsisse sed potius divulgandi atque propagandae famae quam docendi causa.
Quapropter quatenus in electionibus temporis imperialis dinoscendis usui sit dubium est.
Coenobium (discretiva)
Coenobium potest:
Rollshausen
Rollshausen est commune Saxoniae Inferioris in Circulo Gottingae. Ad Rollshausen etiam vicus Germershausen pertinet.
Coordinatae geographicae
Longitutinem geographicam metiuntur occidentalem partem et orientalem partem versus a meridiano primario qui eo definitur quod observatorium Grenovici transit.
Rollshausen
Historia
Rollshausen die 9 Novembris 1141 nomine Rotholvishusen primo in actis descripta est. Diu ad Dioecesem Moguntinam, annis 1802 - 1807 brevi tempore ad Borussiam pertinuit, tum pars Regni Westphaliae fuit. Annis 1815 - 1866 ad Regnum Hannoveranum pertinuit, tum cum toto regno ad Borussiam transiit et ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris est. Ab anno 1973 ad Gieboldehausen commune generale pertinet.
Nicolaus Karamzin
Nicolaus Michaelis filius Karamzin (Russice: Николай Михайлович Карамзин, tr. Nikolaj Michajlovič Karamzin, natus in vico Michajlovka iuxta Simbirium die1 Decembris 1766; mortuus est Petropoli die 22 Maii 1826) fuit scriptor etiam rerum gestarum Russicus. Initio opera fictionis ad motum sentimentalismi propinqua scribebat. Ad evolutionem linguae Russicae litterariae contribuit. Anno 1803 munus historiographi officialis Imperii Russici obtinuit; se totum studiis historicis dederat et Russiae civitatis historiam inceperat, cuius volumina duodecim composuit. Socius honoratus Universitatis Moscuensis ab anno 1806, Karamzin anno 1818 etiam socius Academiae Russicae et socius honoratus Academiae Scientiarum Petropolitanae factus est.
Affieux
Affieux (Occitanice Afiu )est commune Francicum 369 incolarum (anno 2010) praefecturae Curretiae in provincia Lemovicensi.
226 Weringia
226 , olim designatione A912 CC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Iohanne Palisa in Observatorio Vindobonae versato repertus est. Asteroides appellatus est e nomine Währing regionis urbanae Vindobonensis.
Joucas
Joucas  (Occitanice Jocas) est commune 316 incolarum (anno 2008) praefecturae Vallis Clausae in Franciae australis regione Provincia et Alpibus.
Musculus transversus abdominis
Musculus transversus abdominis est musculus sceletalis abdominis.
Leonellus (dux Clarentiae)
Leonellus (Antverpiae natus die 29 Novembris 1338; Albae Pedemontii mortuus die 17 Octobris 1368) fuit filius natu tertius Eduardi III regis Angliae et Philippae Hannoniae. Anno 1362 titulus ducis Clarentiae pro eo creatus est. In matrimonium duxit Elisabetham de Burgh, comitissam Ultoniae, et ex ea genuit filiam Philippam, Annae Mortimer aviam.
Michael Bakunin
Michael Alexandri filius Bakunin (Russice Михаил Александрович Бакунин, Michail Aleksandrovič Bakunin; natus Pryamukhino in vico Regionis Tueriensis die 18 Maii secundum calendarium Iulianum, die 30 Maii secundum Gregorianum, 1814; mortuus Bernae die 19 Iunii secundum calendarium Iulianum, die 1 Iulii secundum Gregorianum, 1876) fuit revolutionarius, socialista libertarianus, et anarchista Russicus.
Bakunin anno 1842 Petrum Iosephum Proudhon et Carolum Marx cognovit et consuetudines contraxit cum Georgio Sand. Etiam atheismo favebat et in carceribus pluries coniectus est. Quamquam doctrinae Caroli Marx opposuit, Praeconium Communisticum in Russicam convertit. Istius hominis anarchismus etiam Noam Chomsky valde movit.
Vita
Nobili genere natus ex anno 1834 stipendia merens exercitum anno 1838 reliquit; anno 1839 Berolinum petivit ubi philosophiae - praesertim Hegelianae - se dedicavit. Anno autem 1840 Dresdam venit. In Germania ab agentibus in rebus observatus maluit in Helvetiam proficisci, ubi membrum activum societatum communismum et socialismum faventium factus est.
Auctoritates Russicae, cum revocationem officialem in patriam non secutus esset, fortunas eius confiscaverunt. Lutetiae, quo se contulerat, die commemorativo Rebellionis Novembris Varsoviensis anni 1830, i.e. die 27 Novembris 1847, orationem ardentem habuit. Ibi confraternitatem inter Polonos et Russos necessariam, ut iugiter in Russia quoque res novae fiebant, proposuit. Quoniam Moscua postulavit, ut Bakunin in Russiam deportaretur, Bruxellas fugit. Post res novas Februarias Lutetiam rediit, in seditiosum Berolinum quoque venit necnon Pragam ubi conventui Slavorum mense Iunio 1848 interfuit. Denique mense Maio 1849 membrum rectionis revolutionariae Dresdensis creatus est; Chemnicii captus et Königstein transportatus capitis damnatus est. Sed venia ei data est ea condicione ut per omnem vitam in ergastulo futurus esset. Sed mense Iunio 1850 Imperio Austriaco et paulo post Russiae traditus est.
Diu in carcere castelli Schlüsselburg propre Petropolim fuit, antequam anno 1855 in Siberiam Orientalem missus est, unde anno 1860 in navigio Americano fugere potuit. Cum anno 1863 seditio in Polonia incohata esset, Bakunin a Stockholmia expeditionem ad oras Maris Baltici praeparavit; propter rei eventum infelicem Londinium revenit, ubi velut anarchista cum capitis motionis internationalis (e.g. cum Carolo Marx) acriter rixabatur. Enthei socialistae Hagae congregati vetuerunt, quominus Bakunin socialistarum congressui particeps esset.
Ultimos annos Genavae et Locarni solitarius peregit. Opera minora Lutetiae edita sunt anno 1895, nempe: »Fédéralisme, socialisme et antithéologisme; Lettres sur le patriotisme; Dieu et l'État«; lingua Theodisca anno 1895 Stuttgardiae commercium epistulare hoc: »Sozialpolitischer Briefwechsel mit A. Herzen und Ogarjow« (editore domino Dragomanov).
Jubaea chilensis
Jubaea chilensis est solum species exstans generis Jubaea Arecacearum, familiae palmarum. In America Australi meridio-occidentali habitat, ubi in parva mediae Chiliae regione endemica est, inter 32°S et 35°S in regiones Coquimbo, Valparaíso, Santiago, et O'Higgins australibus et Maule septentrionali.
Etymologia
Genus ex Iuba II, rege et botanista Mazicano, appellatur.
UN/LOCODE
UN/LOCODE (Anglice United Nations Code for Trade and Transport Locations - Nota Nationum Unitarum locorum mercatus commeatusque) est nota locorum geographicorum, quam ii quibus res oeconomicae Europaeae peragendae committuntur (UNECE), quae compages pars Consociationis Nationum est.
Rossanum (discretiva)
Rossanum potest:
Colonia (Provincia Novocomensis)
Colonia (alia nomina: Colognum, Colonnum ) (Italiane: Colonno) est oppidum Italiae et municipium, circiter 540 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Novocomensi situm. Incolae Colonienses appellantur.
Vicipaedia Slovenica
Vicipaedia Slovenica (Slovenska Wikipedija) est encyclopaedia generis wiki et editio Slovenica Vicipaediae apud Wikimedia publicata. Mense Martio anni 2002 incepta est; mense Maio anni 2009 75 473 paginas, 40,604 usores, 31 magistratus habuit. Omnium Vicipaediarum est trigesima prima quod ad magnitudinem pertinet.
Villa Amblardi
Villa Amblardi (Francice Villamblard) est commune Francicum 878 incolarum (anno 2011) praefecturae Duranii in regione Aquitania.
Rodum (discretiva)
Rodum potest:
Generis Armenorum occidio
Parlamentum Europaeum anno 1987, deinde Conventus Parlamenti Consilii Europae factum generis Armenorum occidionis admisit. Etiam Orhan Pamuk de hoc facinore scripsit.
Pistorium
Pistorium seu Pistoria  (etiam Pistoriae - arum, Pisturiae -arum) (Italiane: Pistoia) est Urbs Italiae et municipium, circiter 90 363 incolarum, in Regione Tuscia situm ac caput Provinciae Pistoriensis. Urbani Pistorienses appellantur.
Historia
Condita est urbs ab Etruscis, qui Tusciam ante Romanorum adventum incolebant. Saeculo secundo a.C.n., locus fuit oppidum Romanum, sed nunquam per antiquum tempus Imperii Romani magnam auctoritatem habuit. Anno 62 a.C.n. fuit locus Catilinae extremae pugnae.
Medio Aevo municipium fuit, sed non longe, enim Florentia eam cepit, et Pistorium libertatem suam perdidit.
Clari cives
Pistorii olim nati sunt aut vixerunt et hodie vivunt multi praeclari viri atque feminae, inter alios:
Cultura
In hac civitate Coemeterium miltes brasiliani est.
Ecclesia Catholica Romana
Pistorium sedes episcopalis est, nomine Dioecesi Pistoriensi.
Fractiones, vici et loci in Municipio Pistoriensi
Vide etiam Fractiones pistorienses.
Acca Larentia
Acca Larentia vel Acca Larentina fuit in mythologia Romana mulier cultu publico post mortem honorata, cuius dies festus, Larentalia dicta, die 23 Decembris (a.d. X Kal. Ian.) celebrabatur.
Fabulae
Duae Accae Larentiae videlicet fuerunt, nonnumquam partim confusae : altera, nutrix Romuli Remique et uxor Faustuli, magistri pecoris regis Albani, qui geminos prope Tiberim inventos domum reportarat atque uxori tradiderat nutriendos. Corpus vulgasse narratur atque ideo "lupam" a pastoribus appellatam esse, quia haec appellatio scortum significabat. Unde mirabilis fabula de vera lupa ubera sua infantibus praebente orta esse a nonnulis auctoribus antiquis putatur. Duodecim filios peperisse dicitur e quibus unus mortuus est in cuius locum Romulum adscivit : illi duodecim fratres primi Fratres Arvales fuerunt ; quod collegium sacerdotum cultui agresti ministrantium per plura saecula Romae floruit.
De cultu
Secundum Varronem Larentinae sive Larentalia erant parentalia, id est sacrificium dis Manibus, a flamine Quirinali et pontificibus prope sepulchrum in Velabro peracta. Ita genius "chthonius" mortuorum et fertilitatis (Fratres Arvales) fuisse videtur Larentia.
Multi eruditi (exempli gratia Georgius Dumézil ) eandem deam fuisse arbitrantur atque Larunda, mater Larum : nam Lares et ipsi genii quidam mortuorum erant. Ut Lares ita Larunda nomen Etruscum esse potest : fortasse et Accae Larentiae eadem origo est. Si ita esset, sequeretur fabulas supra narratas de Acca Larentia tempore recentiore excogitatas esse : nam Varro Larundam in enumeratione deorum ponit quos rex Sabinus Titus Tatius Romam introduxit, quod male cum fabula de nutrice Romuli congruit.
Ihomisum
Ihomisum (olim Yhomisum, Jhomisum, deinde Comicium , Calvisiana , Comiciana ac Comisum) (Italiane: Comiso; Sicule: u Còmisu) est oppidum Italiae et municipium, circiter 30 600 incolarum, in Regione Sicilia ac in Consortio Libero Municipali Ragusiensi situm. Incolae Ihomisani seu Comisani appellantur.
Fractiones
Pedalino, Quaglio
Vladimirus Korolenko
Vladimirus Galactioni filius Korolenko (Russice Владимир Галактионович Короленко, tr. Vladimir Galaktionovič Korolenko; Ucrainice Володимир Галактіонович Короленко, tr. Volodymyr Halaktionovyč Korolenko; 27 Iulii 1853 – 25 Decembris 1921) erat scriptor et diurnarius atque rerum novarum cupidus Ucrainicus Russicus.
Cereanum
Cereanum (Italiane: Ceriana) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.
Tronville
Tronville est commune Francicum 213 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Regniowez
Regniowez  est commune Francicum 387 incolarum (anno 2008) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Raucourt-et-Flaba
Raucourt-et-Flaba  est commune Francicum 855 incolarum (anno 2008) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Iacobus Amyot
Iacobus Amyot (natus Meloduni die 30 Octobris 1513; mortuus est Autessioduri die 6 Februarii 1593) fuit scriptor et humanista Francicus. Ab anno 1560 Amyot Autessioduri episcopus fuit, et ab anno 1567 usque ad mortem magister Librarii Regis (temporibus nostris sub nomine "Bibliothecae Nationalis" noti). Celeber a interpretatione sua operis sicut Daphnis et Chloe Longi, Moralia atque Vitae parallelae Plutarchi.
Musculus rectus abdominis
thumb|Collocatio amborum musculorum rectorum abdominis Musculus rectus abdominis est musculus sceletalis  abdominis. Adversarius musculi recti abdominis est musculus erector spinae.
Nogarole (Provincia Vicetina)
Nogarole  (alia nomina: Nogarole Vicetiensium, Nogarole Vicetinum) (Italiane: Nogarole Vicentino) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 150 incolarum, in Regione Venetia et in Provincia Vicetina situm. Incolae Nogarolenses appellantur.
Canistriludium
Canistriludium, vel ludus bascaudarius, et cetera, est follis ludus a Doctore Iacobo Naismith inventus mense Decembri 1891 Campifonti Massachusettae in Civitatibus Foederatis.
Musculi scaleni
Musculi scaleni sunt (in utroque latere) tres musculi colli animalium mammalium, accurate:
In medicina musculi scaleni momentum syndromatis dolorum myofascialium habent.
Anatomia macroscopica
Musculorum scalenorum origines sunt vertebrae cervicales C2 — C7, insertiones costae primae et secundae. Innervationes per nervos cervicales C3 — C8 fiunt. Arteria cervialis ascendens musculos scalenos sanguine arteriali irrigat.
Mencius
Facta et dicta Mencii in septem libris ab eius discipulis conscriptis memorantur. Mencius ipse putabat hominem naturâ bonum esse et solum propter malam educationem vel societatam corruptum fieri posse.
Musculi scaleni
Musculus scalenus medius
Inter musculos scalenos musculus scalenus medius longissimus est. Invenitur inter origines suas processibus transversis vertebrarum cervicalium C3 — C7 et insertionem costa prima.
Syndroma dolorum myofascialium
Syndroma dolorum myofascialium describit dolores locales (differentia medica: fibromyalgia dolores potius generales). Affectio musculorum scalenorum dolores et columnae vertebralis superioris et membri superioris perficere queat.
Vladislaus Galkin
Vladislaus Boris filius Galkin (Russice Владислав Борисович Галкин, tr. Vladislav Borisovič Galkin), natus Suchačёv (Russice Сухачёв) die 25 Decembris 1971 Moscuae, mortuus ibidem 25 Februarii 2010, erat actor cinematographicus atque theatralis Sovieticus et Russicus, nonnullis praemiis et, anno 2009, titulo Artificis Emeriti Russiae ornatus.
Carpasium
Carpasium (Italiane: Carpasio) est oppidum Italiae et pristinum municipium, in regione Liguria ac in provincia Imperiensi situm. Incolae Carpasienses appellantur.
Historia
Die 1 Ianuarii 2018 municipium Carpasii se coniunxit cum municipio Montis Alti Ligurum, ut constituiret municipium novum Montis Alti Carpasii.
Jonquières (Vallis Clausa)
Jonquières  est commune 4309 incolarum (anno 2008) praefecturae Vallis Clausae in Franciae australis regione Provincia et Alpibus.
Trondes
Trondes est commune Francicum 532 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Speluncae Ocampo
Speluncae Ocampo sunt loci archaeologici tres iuxta oppidum siti civitatis Tamaulipas in Mexico, ubi vestigia habitationis hominum praesertim aevi archaici servata sunt. Speluncae singulae cueva de Romero, de Valenzuela, del Ojo de Agua nuncupantur. Ibi semina reperta sunt plantarum edulium seu utilium Capsici annui, Cucurbitae peponis, C. argyrospermae, C. moschatae, Lagenariae sicerariae, Zeae mays, Phaseoli vulgaris, P. lunati, Nicotianae rusticae, Gossypii hirsuti.
Declaratio de iuribus indigenarum
Declaratio de iuribus indigenarum est declaratio Consociationis Nationum decreta die 13 Septembris 2007 a resolutione Communis Conventus (A/RES/61/295) ad iura humana hominum indigenorum protegenda apud ius internationale de iuribus humanis etiam sui iuris. In comitiis Communis Conventus, 143 civitates admisserunt, 11 civitates abstinentes sunt et quattuor civitates: Australia, Canada, Civitates Foederatae Americae et Nova Zelandia opposuerunt. Tamen Baracus Obama, qui praeses Civitatum Foederatarum hoc tempore fuit, leges mutavit ut haec declaratio admitteretur.
Declaratio et propositum Vindobonae iam formatio hae Declarationis dixit.
1807 Slovakia
1807 , olim designationibus 1971 QA, 1928 UE, 1948 UC, 1951 JA, 1951 QK, 1954 NA, 1960 GB, et 1971 TM1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Milan Antal in Observatorio Skalnaté pleso versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1807 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Psalmus 7
Psalmus 7 libri Psalmorum in Nova Vulgata Bibliorum versione incipit "Domine Deus meus, in te speravi". Superscriptio eius in Nova Vulgata est "Lamentatio David, quam cantavit Domino propter Chus Beniaminitam."
Verba psalmi
Haec sunt verba psalmi 7, ex versione vulgata Clementina: 1 Psalmus David, quem cantavit Domino pro verbis Chusi, filii iemini. 2 Domine Deus meus, in te speravi; salvum me fac ex omnibus persequentibus me, et libera me: 3 nequando rapiat ut leo animam meam, dum non est qui redimat, neque qui salvum faciat. 4 Domine Deus meus, si feci istud, si est iniquitas in manibus meis, 5 si reddidi retribuentibus mihi mala, decidam merito ab inimicis meis inanis. 6 Persequatur inimicus animam meam, et comprehendat; et conculcet in terra vitam meam, et gloriam meam in pulverem deducat. 7 Exsurge, Domine, in ira tua, et exaltare in finibus inimicorum meorum: et exsurge, Domine Deus meus, in praecepto quod mandasti, 8 et synagoga populorum circumdabit te: et propter hanc in altum regredere: 9 Dominus iudicat populos. iudica me, Domine, secundum iustitiam meam, et secundum innocentiam meam super me. 10 Consumetur nequitia peccatorum, et diriges iustum, scrutans corda et renes, Deus. 11 iustum adiutorium meum a Domino, qui salvos facit rectos corde. 12 Deus iudex iustus, fortis, et patiens; numquid irascitur per singulos dies? 13 Nisi conversi fueritis, gladium suum vibrabit; arcum suum tetendit, et paravit illum. 14 Et in eo paravit vasa mortis, sagittas suas ardentibus effecit. 15 Ecce parturiit iniustitiam; concepit dolorem, et peperit iniquitatem. 16 Lacum aperuit, et effodit eum; et incidit in foveam quam fecit. 17 Convertetur dolor eius in caput eius, et in verticem ipsius iniquitas eius descendet. 18 Confitebor Domino secundum iustitiam eius, et psallam nomini Domini altissimi.