cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iustus de Blank
Vita
Quamvis Iustus in Batavia natus est, cum adhuc parvulus esset, parentes eius propter negotium eorum Angliam eum duxerunt. In Ecclesia Bataviensi Reformata educatus, ad Ecclesiam Anglicanam attractus est dum studia apud Universitatem Cantabrigiensem sequebatur, ducens eam "navem optimam e qua piscetur". Gravi vulnere in capite afflictus inter Bellum Mundale II frontem deformem exinde habuit. Dioecesi Londiniensi ordinatus est ad diaconatum et presbyteratum, et Vicarius (Presbyter Paroecialis) de Forest Green functus est antequam, anno 1952, Episcopus de Stepney creatus est. Ab 1957 usque 1963 fuit Archiepiscopus Promontoriensis in Africa Meridionali ubi notissimus erat quod magnopere gentium segregationi (Batavense: "Apartheid") adversabatur adeo ut "Scourge of Apartheid" (Flagellum Segregationis) a diariis nuncupatus sit. Ex hoc officio anno 1963 recedens, Londinium rediit ubi anno 1968 mortuus est.
Martha Jeffersonia Randolphia
Martha Jeffersonia Randolphia, fortasse plene Martha Washingtonia Jeffersonia Randolphia (Monticello Virginiae, 27 Septembris 1772—Albemarle Comitatus Virginiae, 10 Octobris 1836), filia Thomae Jeffersonii, tertii Praesidis Civitatum Foederatarum Americae, egit a die 4 Martii 1801 usque ad die 4 Martii 1809 ut prima reipublicae domina, quia Jeffersonius iam uxorem amiserat.
Gaius Antonius Hybrida
Gaius Antonius Hybrida (natus circa annum 106 a.C.n. – mortuus post annum 42 a.C.n.) fuit vir consularis Romanus. Anno 63 a.C.n. collega Ciceronis in consulatu fuit. Tum occulte coniurationi Catilinae favisse, quam armis opprimere coactus est, dicebatur.
Ctesias
Ctesias (Graece Κτησίας, natus Cnidi quinto saeculo a.C.n.; mortuus post 394 a.C.n.), ex familia Asclepiadarum, fuit medicus Graecus Artaxerxis Mnemonis atque historicus qui de rebus Persicis atque Indicis scripsit. Nec servata sunt eius opera sed praecipuus fons Diodori Siculi in libro secundo Bibliothecae historicae habentur. Item unum e fontibus Nicolai Damasceni fuisse  in Historia Universali existimant.
Gaius Antonius Hybrida
De gente
Nobili gente plebeia Antoniorum ortus, Gaius filius clarissimi oratoris Marci Antonii et frater minor Marci Antonii Cretici, ita patruus triumviri Marci Antonii et eius fratris Lucii Antonii erat. Duae filiae ei fuerunt : Antonia Hybrida Maior Lucio Caninio Gallo nupsit et Antonia Hybrida Minor patrueli Marco Antonio a quo repudiata est.
Ctesias
Vita
In Caria ex altero ramo Asclepiadum gentis ortus, filius et nepos medicorum erat quorum artem velut hereditatem gentiliciam recepit. Anno incerto medicus regum Persarum atque eorum familiarium  factus est ː de Dario II nihil accepimus sed anno 401 regem Artaxerxem II in bello adversus fratrem Cyrum  comitabatur et vulnus a rege proelio Cunaxensi acceptum ipsum sanasse sese iactabat. Clearchum quoque ducem Lacedaemonium decem milium curasse captivum  antequam supplicio adficeretur in Persicis contendebat. Circa 398 a.C.n. legatus ad Cononem et Lacedaemonios a Persis missus apud regem Artaxerxem non rediit sed reliquam vitam in terra Graeca incerta peregit ubi Persica viginti tribus libris  composuit, in quibus Artaxerxis mores saepe detrectat. Hoc ipso enim anno narratio rerum gestarum Persicarum desinit. E loco Persicorum ubi Clearchi tumulum octo post annos quam ille obiit memorat colligitur anno 393 a.C.n. Ctesiam adhuc vivere et Persicis operam dare.
Octobralia
Octobralia (Theodisce: Oktoberfest) sunt dies festi Octobres, quae quotannis Monaci in Germania ex anno 1810 habentur; duas septimanas durant. Septembri exeunte incipiunt, et initio Octobris finiuntur. Omnium eius modi festorum, hoc Monacense maximum orbis terrarum est. Quoque anno plus quam sedecies centena milia hominum adesse solent. Octobralia sedecim dies durant, primo die solis Octobris incluso. Anno 1990, Germania iterum coniuncta festi spatium ita prorogatum est, ut tertium Octobris (Germaniae Unitatis Diem) comprehenderet. Prima Octobralia 17 Octobris 1810 eo fuerunt, quod matrimonium inter Ludovicum regis filium et Theresam pricipissam celebratum est. Cervisia in hoc festo maximi momenti est.
Octobralia incipiunt, cum magister civium cerevisiam de dolio promit vel dolium relinit. Vulgo “O’zapft is!” exclamat seu "Cervisia prompta!" vel "Dolium relinitum!" Etiam praecipua cervisia concoquitur fortior et sapore et vi. Primus potus olim Bavariae regi, nunc autem Administrorum Praesidi, apponitur. Haec cervisia in tentoriis apponitur quae vulgo Bierzelt seu "tentoria cerevisiaria" vocantur. Eiusmodi tentorium est satis capax mille hominum. Officinae braxariae cervisiam coquere et apponere non sinuntur nisi Monacenses; homines autem non solum cervisiae causa veniunt, sed etiam lauti cibi. Illi edunt farcimina, pulla (Hendl), caseatas collyras (Käsespätzle), et assam caudam bovis, quae Bavaricae cuppediae debita est.
Tentoria Octobralium
Sunt quattuordecim praecipua tentoria ad Octobralia parata. Hippodromium Theodisce Hippodrom est unum ex minoribus tentoriis. In Pratorio (Wiesn), cerevisia ac coruscum vinum apponitur. Arcubalistariorum tentorium est locus certaminum, quae certamina pars Festi Octobris usque ab 1895 sunt. Americani, Australienses, Novizelandienses in primis tentorio Regiae Braxariae (Hofbräu) favent. Caeditoris seu Hacker est tentorium musicae rockicae destinatum. In Scotorum Vervecis tentorio (Schottenhamel) festum incipit. Nomen hospitis est Schottenhamel, nec ullum tentorium prius aperitur quam hoc in tentorio dolium relinitum est. Tentorium Ad Vexillum Vinitorum (Winzerer Fähndl) est ingenti turri praeditum, supra qua est effigies magni cerevisiae cadi. Aula Sagittariorum (Schützenhalle) sub Bavariae statua locatur. Hoc tentorium anno 2004 additum est. Scarabaei Pratoriana Taberna (Käfers Wiesenschänke) est festi minimum tentorium et praestanti cibo celebre. In Vinario Tentorio (Weinzelt), vinum plus quam quindecim notarum praebetur. Super aditu Aulae Leonis Braxariae (Löwenbräu-Festhalle) bibosus est leo. Braxariae Rosellae (Bräurosl) tentorium est maioribus traditum, et ibi est symphonia instrumentis musicis ex orichalco factis praedita et quidam montano more canet. Aula Augustinorum (Augustiner-Festhalle) ad braxariam pertinet quae in numero vetustissimarum Germaniae habetur. In tentorio ubi boves assantur (Ochsenbraterei), diversa bovum ferculia apponuntur et Piscatoris Veronica (Fischer Vroni) ingentem selectionem ciborum in tabella habet.
Ctesias
Opera
Ex grammaticorum collectaneis alii tituli ad nos pervenerunt (Περίπλοῦς Άσίας sive Περιόδος sive Περιήγησις, Περὶ ὀρῶν, Περὶ ποταμῶν) quae ad genus periegeticum pertinere quidem videntur, sed de quibus paene nihil compertum est. Περὶ τῶν κατὰ τὴν Ἀσίαν φόρων ad vectigalia regibus Persicis solvenda spectabat atque eius operi maiori subiungendus est.
De fide historica
Quod diu apud Persas moratus esset et oculis suis quae describebat vidisset, ad fidem faciendam memorare solebat Ctesias nec mendacii accusare Herodotum dubitabat. Ipse tamen mox eadem mala fama iactatus est ː Xenophon de pugna apud Cunaxa ei contradicebat et Plutarchus eius testimonium aperte contemnebat quod Spartanis nimis favisset atque suas partes in rebus gestis impudenter auxisset. Lucianus eum - una cum Herodoto - inter historicos mendaces numerabat. Nihilominus a multis legebatur et compilatores historiarum universalium, Diodorus Siculus, Nicolaus Damascenus, Trogus Pompeius eius scriptis abunde utebantur. Idem faciebant Plinius Maior et Aelianus qui naturalibus studebant. Nec negaveris tamen saepe Ctesian incredibilia rettulisse et numeros mensurasque in infinitum multiplicasse. Quod quidem et alii historici illorum temporum facere solebant.
Fridericus VIII (rex Daniae)
Fridericus VIII (natus Christian Friedrich Wilhelm Karl von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg Hafniae die 3 Iunii 1843, mortuus Hamburgi die 14 Maii 1912), Christiani IX ex uxore Aloysia filius, fuit Daniae rex ab anno 1906 usque ad mortem.
Ctesias
De fide historica
Nonnulli moderni severiores fuerunt ut Felix Jacoby qui corpus Ctesianum anno 1958 edidit atque opinionem protulit Ctesian omnia apud Herodotum sumpsisse et ex arbitrio mutationes fecisse ne furta manifesta forent. Critici recentiores causam Cnidii medici aliquatenus egerunt dicentes nisi veritatem historicam at saltem narrationes apud Persas divulgatas tradidisse Ctesian.
De stilo
Moderni de Ctesiae stilo per se iudicare non iam possunt sed plura iudicia antiqua ad nostra tempora pervenerunt. Prolixitas vel garrulitas quaedam ei vulgo obiciebatur, quod in fragmentis servatis non observaris quia rescripta et abbreviata sunt, et actio nonnumquam tam lente progrediens ut numquam mori desiturum Cyrum quereretur  Plutarchus, velut ac si hebete telo percussus esset. Photium offendebat oratio nonnumquam solutior et ad locutiones vulgares decurrens.
Ceterum iucunde scripsisse et multis placuisse omnes consentiunt. Ita Dionysios Halicarnassensis aestimabat scripsisse iucunde non pulchre Ctesian et Xenophontem, pulchre non iucunde Thucydiden et Antiphontem, et pulchre et iucunde Herodotum. Demetrius eius ἐνάργειαν laudabat qua res velut pictor sub oculos lectoris ponebat ita ut poetae appellationem sibi meruisse ei videretur. Etenim patheticum et dramaticum adfectabat, vicissitudines inexspectatas narrationibus inspergere callebat. In summa mythistoricus potius quam historicus erat quod severioribus rerum gestarum scriptoribus displicebat.
Dialecto ionica utebatur, non tamen ita continue ut Herodotus ː atticismis pronior erat.
De prima editione et versione Latina
Primus Henricus Stephanus anno 1557 nonnulla fragmenta Ctesiae apud Photium inventa Genavae Graece publicavit una cum Appiani Iberica et fragmentis Agatharchidis et Memnonis ibidem servatis. Anno 1566 idem Henricus Stephanus hoc summarium a Photio elaboratum a seipso Latine conversum editioni Latinae Herodoti Historiarum subiunxit. Ita per nonnulla saecula opera Ctesiae appendix Herodoti historiarum habita sunt.
Gaius Antonius Hybrida
De cursu honorum
Bello Mithridatico Syllam in Asiam secutus est (87-83 a.C.n.), ut aequum erat : nam patrem Marcum Antonium Mariani interfecerunt. In quo bello praefectus equitum in Graecia fuit ubi varia furta commisisse dicitur : certe repetundarum a Gaio Caesare anno 76 a.C.n. accusatus, tum absolutus est. Iam senator anno 70 a.C.n. erat quia illo anno a severis censoribus Lucio Gellio et Gnaeo Cornelio Lentulo indignitatis causa e senatu expulsus est.
Tribunus plebis circa 68 a.C.n., praetor 66 a.C.n. cum Cicerone ludos magnificos edidit cum scaena argentea, consul 63 a.C.n. cum eodem Cicerone factus est. Illis comitiis societatem iniisse dicitur cum Catilina ut ambo consules fierent, repulso Cicerone. Quae spes eum fefellit. Nihilominus coniurationi favit, ignave tamen et occulte ob metum, et mense decembri in ipsum Catilinam ad Faesulas in Etruriam cum exercitu a senatu missus est. Tunc morbum sive verum sive fictum adlegans pugnae non interfuit sed legiones legato Marco Petreio tradidit qui Catilinarios ad Pistorium delevit (ianuario 62 a.C.n.). Quia Antonii auspiciis pugnatum erat imperator a militibus conclamatus est, sed mortuorum numerus minor fuit quam ut triumphare posset.
Cicero qui Romae manere cupiebat provinciam Macedoniam quam sorte duxerat collegae cessit, qui proconsul Macedoniae annis 62-60 a.C.n. fuit. Proconsulatugloriam adeptus non est : non tantum enim socios populi Romani diripuit sed etiam a Bastarnis et Dardanis victus aquilas legionum suarum amisit. Postquam Romam rediit Gaius Antonius Hybrida maiestatis et repetundarum a Marco Caelio Rufo et Quinto Fabio Maximo et Lucio Caninio Gallo (qui eius gener postea fuit !) postulatus et a iudicibus damnatus in insulam Cephalleniam exsul proficisci constituit (59 a.C.n.). Quae in Catilinae coniuratione gesserat quoque accusatores, qui ab ipso Caesare contra eum subornati a Cicerone dicebantur, ei obiciebant : quocirca Cicero eum defendit et ita inimicitiam Caesaris consulis sibi meruit. Certe Antonius damnatus velut dominus insulae in Cephallenia opulentam vitam agebat et iam novam urbem ibi condere in animo habebat. Nec ante Caesarem dictatorem Antonius Romam revocatus est, cum denuo ei in Curia inter senatores sedere licuit. Quin etiam anno 42 a.C.n., cum triumviri Romae dominabantur, Marci Antonii gratia censor cum Publio Servilio Rufo electus est. Brevi postea obisse videtur.
Miraculum
Miraculum est res inexplicabilis, quae contra legem naturalem fieri videtur. Miracula saepe opera divinarum vitium aut dei esse existimantur. Nomen autem miraculi, item modo generali usurpatur ut demonstretur non probabilem sed fructuosam rem (exempli gratia, superare morbum terminalem) aut ullam rem mirabilem, etsi probabilissimam (exempli gratia, partus, qui "miraculum vitae" a nonnullis vocatur).
Die Dreigroschenoper
Die Dreigroschenoper (fortasse Ludus trinummus) est ludus scaenicus vel singspiel a Bertoldo Brecht scriptus, quem Curtius Weill in musica ornavit. Opus primum cum magna re secundae die 31 Augusti 1928 in Theater am Schiffbauerdamm Berolini actum est.
Opus homines furti, eleemosynae et meretricis tractat more satura Marxismi.
Miraculum
Biblia Hebraea
Miracula in Tanakh ("Bibliis Iudaeis" vocato, et Torah et libros prophetarum scriptorumque continenti) describuntur. Maxima ex his scriptis miracula Moysis, Heliae, et Danielis sunt. Miracula Moysis Decem Pestes Aegypti, digressio Maris Rubri, et mutare virgam in serpentem sunt. Heliam effecisse resurrectionem filii viduae, vocavisse ignem ex caelo in numerosis temporibus, et divisisse Iordanem flumen putatur. Daniel, secundum Librum Danielis, Sedrac, Mesac, et Abdenago ex camino eripuit, et se in caverna leonum conservavit.
Biblia Christiana (Novum Testamentum)
Miracula Novi Testamenti ab Iesu aut eius discipulis in eius nomine efficiuntur, et discidia legum naturalium ab Deo sunt. Iesus Christus triginta et quinque miracula, quae per quattuor evangelia narrantur. Miracula Iesu argumentum eius numinis esse putantur. Aliquot horum miraculorum mutare aquam in vinum, curare multos invalidos homines, et efficere quattuor distinctae resurrectiones sunt. Apostoli Christi item multa miracula efficiunt, quae in Actis Apostolorum describuntur. Aliquot horum dicere alienis linguis, curare infirmos et resurgere mortuos sunt.
Coranus
Coranus ab Musulmanis scriptus esse miraculose et missus esse ad terram ex caelo putatur. Muhammed item effecisse miracula putatur, etsi non explicite notata in Corano, exempli gratia, scindere lunam post persecutionem discipulorum (1.Sura 54:1–2). Muhammed item imperavisse arbores ut flectarent sibi putatur.
Ecclesia Romana Catholica
Miracula in Ecclesia Catholica sunt res magni momenti, quod homo efficere debet miracula ut canonizetur. (Si autem homo pro Deo morietur, semper canonizabitur.) Homo unum miraculum ut beatum vocetur, duoque miracula ut canonizetur efficere debet. Necesse est miracula post mortem hominis fieri, ut spiritus in caelo esse et opus Dei agere confirmetur. Miracula quae fiunt cum homo vivit item argumentum gratia Dei esse putantur. In ecclesia hodierna, clerici physicos, medicos, et theologos consulunt ut, utrum alia explicatio sit opinati miraculi, decernant. Si non alia explicatio est, ad ecclesiam referunt. Aliquot miraculorum sanctorum, quae post mortem fiunt, sunt: Nota miracula sanctis vivis referuntur: Ecclesia Catholica item alia miracula, quae cum canonizatione non implicantur, agnoscit. Multa miracula eucharistiala fuerunt, exempli gratia, Sancta Hostia in carnem et sanguinem Christi mutatur, cruentatur, et super humum volitat. Renuntiatio prima Anxani, in Italia circa annum septingentesimo post Christum natum erat. Carno et sanguis Anxani hodie habentur. Physici tam hoc evento turbantur ut carni et sanguini adhoc student.
Aliae Ecclesiae Christianae
Ecclesia Orthodoxa, Ecclesiae Catholicae similis, miracula canonizationi necesse esse putat. Notissimum miraculum Orthodoxum est Sacer Ignis, qui quotannis in Templo Sacri Sepulchri Hierusalem fit. Hic ignis triginta et tres candelas albas sponte incendit, et peregrini ignem non carnem primis triginta et tribus minutis torrere dicunt. Hoc miraculum iuctim notatus est, ex anno millesimo centesimo sexto. Deliquit fieri modo cum ministrales non Orthodoxi vocare conati sunt. Gregorius Papa Nonus ignem fraudem esse anno millesimo ducento tricesimo octavo dedicavit. Ecclesiae Protestantes miracula unum donorum Spiritus Sancti esse putant, una curare et dicere in linguis.
Hinduismus
Miracula non quotiens in Hinduismo sicut in aliis religionibus fiunt. Notissimum in historia hodierna "Miraculum Lacteum Hinduismi" vocatur. Die vicensimo quinto Septembris, anno millesimo nongentensimo nonagensimo quinto, imago Domini Ganeshae Novi Delii coclear lactis bibit. Hoc miraculum tam grande erat ut homines trans Indiam ad suas imagines deorum lac offerrent. Imagines omnium deorum Hinduismi, per Indiam et in Britannia, Canada, et aliis civitatibus, lac bibit. Multi physici proventum actionis capillaris esse dixerunt, sed haec explicatio non commotionem hominum minuit. Hoc prodigium fine diei finivit, nonnullis discipulis verum miraculum esse approbans.
Res gestae Divi Augusti
Res Gestae Divi Augusti est textus inscriptionibus exaratus, qui de rebus gestis Octaviani Augusti primi imperatoris Latine et Graece narrat. Inscriptio optime conservata Ancyrae in Turcia ab Augerio Gislenio Busbequio anno 1555 reperta est, quae monumentum Ancyranum appellatur. Theodorus Mommsen, qui curiose huic inscriptioni studuit, eam reginam antiquarum inscriptionum appellabat. De origine huius documenti Suetonius ad finem libri sui de vita Augusti narrat.
Continet 35 capita quae in quattuor partes divisa sunt, brevis praefatio, et appendicem mortuo Augusto. prima enim pars Rerum Gestarum (cap. 2–14) de cursu Augusti politico—muneribus honoribusque consecutis—tractat. Secunda (cap. 15–24) dona pecuniae, agrorum, frumentaque civibus Italicis et militibus data atque opera publica et spectacula sua impensa (hoc vero eminuit) refert. Tertia (25–3) gesta militaria et foedera cum aliis describit. ultima (34–55) Augustum principem et extraordinarium exponit. Illa appendix, quae scripta in tertia persona est ut non ab Augusto scriptum verisimile sit, summatim totam inscriptionem colligit, et nomina variorum aedificiorum refectorum aut factorum dat.
Marianus Ignatius Prado
Marianus Ignatius Prado Ochoa (natus in  Huánuco, Peruvia die 18 Iulii 1826 ; mortuus in Chorrillos die 5 Maii 1901) res militaris, fuit bis Peruviae praeses a die 25 Aprilis 1865 usque ad diem 5 Augusti 1868 et iterum  a die 2 Augusti 1876 usque ad diem 19 Decembris 1879.
Sextus Iulius Africanus
Sextus Iulius Africanus (post annum 221 mortuus) fuit historicus et paradoxographus, nomine Romanus, Graece scribens, cuius opus nunc est pro maiore parte deperditum. Exstant in Geoponicis Constantino Porphyrogenito dicatis, et in Fragmentis Anatolii de bubus in corpore Hippiatricorum servatis nonnulla excerpta "e Paradoxis Africani" dempta.
Anatolius Liberman
Anatolius Simonis f. Liberman seu Russice litteris Cyrillicis Анатолий Симонович Либерман, Anglice Anatoly Liberman (natus die 10 Martii anno 1937 Leninopoli in urbe Unionis Sovieticae, est ab anno 1975 philologus germanicus in universitate Minnesotensi sicut antea Leninopoli in Instituto linguisticae Academiae Scientiarum URSS. Scripsit opera multa de structura phonologica linguae germanicae antiquae, natura ambigua accenti verbi syllabaeque (praecipue in linguis scandinavicis), et etymologia verborum anglicorum, de qua rei thesaurum vulgavit cum disputatibus rationum differentorum et millibus fontum adnotationum. Liberman autem de narrationibus vulgaribus scripsit et rationibus scholastici Vladimiri Propp de Schola Formalistica Russica.
Est quoque poeta – opera propria scripsit vulgavitque et poemata poetae russici Michaelis Lermontov in linguam anglicam transtulit et vulgavit.
Carlomannus (maior domus)
Carlomannus (sub 715-754), filius maior natu Caroli Martelli et frater Pippini III erat maior domus Austrasiae, Alemanniae et Thuringiae.
Anno 741 Carolo Martello mortuo Carlmannus simul ac frater eius Pippinus maior domus factus est (utroque quidem aliam regionem imperii regnante). Tertium filium Caroli Martelli nomine Griffonem res novas studententem in monasterio custodiri iusserunt. Anno 742 Hunaldum (mort. 774), Aquitaniae ducem, eorum dicioni subiecerunt, item Odilonem, Bavariae ducem, ex genere Agilofingorum in proelio ad Licum commisso devicerunt. Imperio nondum satis firmato anno 743 Childericum III Merovingum declaraverunt regem, cui autem potentia omnino deerat, ad nobiles pacandos. Deinde Carlomannus profectus est contra Saxones, qui Odilonem adiuverant. Ecclesiae fovebat, praecipue Bonifatium maxime adiuvabat, qui Carlomanno auctore anno 742 in "Concilio Germanico" caput ecclesiae Austrasiae electus est. Iam anno 745 autem in curia regis sive synodo in Villa, quae Dura (vel Duria) dicebatur, deposuit summum imperium: Alamannis rebellibus crudeliter subactis atque ducatu eorum extincto se in monasterium recepit (primo monasterium in monte Soracti fundavit, deinde, ut peregrinos Francos, qui Romam iter faciebant, vitaret, in coenobium Montis Casini se contulit). Anno 754 iussu abbatis in imperium Francorum revertit foedus inter Stephanum II Papam et Pippinum III contra Longobardos prohibiturus, sed aeger paulo post in monasterio Viennae Allobrogum mortuus est.
Leontius (scriptor de re rustica)
Leontius sive Leontinus (Graece seu, vel secundum Photium ) fuit scriptor de re rustica, Graece scribens, cuius opus nunc est deperditum. Exstant in Geoponicis Constantino Porphyrogenito dicatis nonnulla excerpta ex opere Leontii dempta. Petrus Needham in editione sua Geoponicorum suggerit hunc Leontium idem esse ac Leontium Scholasticum temporis Iustiniani poëtam; de quo non satis liquet.
Ducatus Brunsvicensis et Luneburgensis
Ducatus Brunsvicensis et Luneburgensis constitutus est anno 1235 et pars fuit imperii Romani sacri.
Divisiones
Ducatus saepe inter heredes divisus est. Partes principatus nominabantur et a capite nomen acceperunt:
Ducatus Luneburgiensis
Ducatus Luneburgensis ab anno 1269 usque ad annum 1705 fuit territorium imperii Romani sacri.
Principatus Brunsvicensis et Guelpherbytensis
Anno 1269 Principatus Brunsvicensis et Guelpherbytensis conditus est. Ab anno 1814 Ducatus Brunsvici nominatus est.
Principatus Gottingensis
Principatus Gottingensis annis 1345 - 1495 fuit. Postea ad Principatum Calenbergensem venit.
Principatus Grubenhagensis
Principatus Grubenhagensis annis 1286 - 1586 divisus est a Principatu Brunsvicensi et Guelpherbytensi.
Fridericus VI (rex Daniae)
Fridericus VI  (natus Hafniae die 28 Ianuarii 1768 in Castello Christiansborg; obiit die 3 Decembris 1839 in Castello Amalienborg), filius Christiani VII ex Carolina Mathilda Britanniae, fuit rex Daniae ab anno 1808 usque ad mortem necnon rex Norvegiae ab anno 1808 usque ad annum 1814.
Michael de San Román
Michael de San Román y Meza (natus Puni die 17 Maii 1802 - mortuus Limae die 3 Aprilis 1863), miles, fuit Peruviae praeses a die 24 Octobris 1862 usque mortem.
Tarentinus (scriptor de re rustica)
Tarentinus (Graece ) fuit scriptor de re rustica, Graece scribens, cuius opus nunc est deperditum. Exstant in Geoponicis Constantino Porphyrogenito dicatis, et in Fragmentis Anatolii de bubus in corpore Hippiatricorum servatis nonnulla excerpta ex opere Tarentini dempta.
The Lion, the Witch and the Wardrobe
The Lion, the Witch and the Wardrobe('Leo, Striga et Vestiarium') est fabula secunda in serie Chronica Narniensia a C.S. Lewis anno 1956 liberis scripta qua quattuor homines alium mundum migrare et reges fieri et malam strigam superare narrat.In hoc mundo Narniae, homines sunt creaturae mythologicae. Aslan, ipsa vita macta ut Edmundo salveat, renascitur et comparatus est Iesu, materiam Christianam monstrat. Varias materias mythologias etiam monstrantur a Father Christmas qui est Britannicus, nani et gigantes qui sunt creaturae mythologicae Germanicorum.
Primus ingressus Narniae
Petrus, Susana, Edmundus, Lucia, Anglici liberi sunt qui Londinii domum relinquere debeant ut periculis belli fugiant. Avunculus Petrum, Susanam, Edmundum, Lucia liberos domo rurali mittit. Olim ludunt liberi dum Lucia in vestario celatur, et forte modo fabuloso se in externo loco invenit, quod est alius mundus! Errat et Paulum, Tumnum, faunum, offendit. Lucia repperit nomen mundi Narniam esse. In Narnia Tumnus faunus, narrat Albam Strigam malam reginam Narniam regere et hiemem assiduum effecisse. Domum redita Lucia non credita est fratribus. Nocte Lucia elabitur, ea nesciente Edmundus sequitur. Iterum Lucia Tumnum invenit et Edmundus obviam Albae Strigae modo occurrit post circumventum.
Edmundus corruptus
Tumnus Luciae oraculum narrat Narniae liberos quartos rectores facturos. Interea, corruptus vel larvatus cupidito dulce "Turkish Delight" et pollicito casso Edmundus est a Striga et fratres decipere adsentit. Vestiario et domo reditis, Edmundus Luciae occurrit. Deinde Lucia Petrum Susanamque narrat Edmundum similiter Lucia in Narnia fuisse quam Edmundus defraudente negat et Luciam infamat. Vecatio Lucia depta plorat tergumque vertet, postibi quamvis omnes credunt, Edmundo irati sunt.
Fibris et oraculum
Postea die, iterum, omnes liberi in vestiario se ingrediuntur et casu in Narnia. Casulam Tumni eunt sed Tumnus abest, casa populata et Tumnus ipsus apprehensus est ab Albae Veneficae. Liberi denique a fibris inventi, fauti sunt et cenam casula accepti. In cumiculo, castor eos oraculum narrat qua cum soliis in Cair Paravel sessis esse duos filiorum Adamiorum duasque filiarum Evaearum et strigam vim diruere, et leonem rediturum esse Aslanem verum Regem Narniae praedicat. Alba Venefica infamis factas creaturas est. Etiam fiber narrat rumore Aslanam moventem esse. Interea aliis occupatis Edumundus furtim elabitur. Edmundo sine aliis liberis adventi Vinefacia rabit consilium frustratum.
Aslano redito
Aslanum redivisse audito, Alba Venefica castellum reliquit et copias conscribere incipit, Edmundumque incarcerat. Interea fibri liberisque castram adventibus, liberi Aslanum de Edmundo narrant. Aslan servandum Edmundum copias mandat. Edmundo liberatus sed quoniam perfidia convictus est, Venefica culpam Edmundis vitam postulat.
Aslan macta vitam propriam Edmundo
Aslan deinde suam vitam Albam Veneficam in loco Edmundis dare in rito anticuo saxa traba congruit et mortuum suum ambulat. Lucia Susanaque furtim clam Aslanum sequenter et vigilant. Alba Venefica et socii eius Aslanum derident Saxosam Mensam ascendentem. Aslano necato agonio facto per Albam Veneficam, tamen revectus est tergum ad vitam per "profundam magiam" ut "unus quisnam est innocens voluntarie moriatur, pro alio delicto, is revertereat vitam. Postremo proelio Aslan Albam Veneficam vincit necatque. Liberi rex reginaque fiant Narniam regent.
Regredi
Adolescunt antequam regrediantur nostrum mundum ubi se reperiunt ut liberi. Mox audiunt Macready loquentem hospites esse in angustia. Pluri suum annorum in Narnia praeterit, haud nullo in hac latera praeterit. Historicas suas narrant magistrem qui eos credent et Narniam regredi esse dicat sed nunquam per vestiarium iterum.
Allegoriae
Hiberna orta possit ex "Valde Hiberna " in mythologia Germanica notu ut Fimbulwinter quam praecedere dicitur Ragnarok. Etiam in mythologia Germanica, nani et gigantes inveniuntur. Deceptus Edmundus ab alba Venefica corruptionem memorat incarceratum Kay ab Nivea Regina in novella 'Snow Queen' per Hans Christian Andersen. Fauni, centauri, minotauri et dryades evidenter orta sunt ex Mythologia Graeca. Father Christmas eadem ex Mythologia Anglica.
Videtur late hunc historiam Crucificionem Christi esse. Aslan eundum sacrificionem fecit Edmundo, proditor qui necem meruit, in modo similis Christi persona qui eundum sacrificionem fecit pecatoribus. Ut passio Christi, sunt feminae (Susan et Lucy) quae corpus Aslani post mortem colunt et primae sunt quae eum post resurrectionem vident.
Lingua Kui
Lingua Kui ad familiam Dravidicam pertinet. In India adhibetur in civitate Orissa. Censu anno 2001 habito, locutorum 916 000 sunt. Similis est linguae Gondvanensi.
Damegeron
Damegeron fuit scriptor de re rustica, Graece scribens, cuius opus nunc est deperditum. Exstant in Geoponicis Constantino Porphyrogenito dicatis nonnulla excerpta ex opere Damegerontis dempta.
Iosephus Balta
Iosephus Balta y Montero (natus Limae die 25 Aprilis 1814 - ibidem necatus est inter seditionem die 26 Iulii 1872), miles, fuit Peruviae praeses ab anno 1868 usque ad mortem.
Chalybs
Chalybs (chálybis, m ; a nomine ethnico Chalybes ) vel aciarium est ferri mixtura metallica generis carbonio admixto durissimi. Saepe chalybi alia metalla admixta sunt velut chromium, niccolum, vanadium, ne a robigine devoretur.
Anguis (genus)
Anguis est genus familiae Anguidarum habitu Serpentium simili, quod in Europa habitat et cuius species clarissima est Anguis fragilis.
Ioannes Bisselius
Ioannes Bisselius ( natus 20. Augusti 1601 in oppido Sueviae Babenhausen; mortuus 9  Martii 1682 Ambergae, in Germania) fuit  iesuita, historicus, et poeta neolatinus  Germanicus.
Vita
Studuit in Universitate Dillingensi. Anno 1621 Iesuita factus est. Fuit Ingolstadii magister rhetoricae, philosophiae, et controversialis theologiae. Ab anno 1652 usque ad mortem fuit praedicator Dillingae in Danubio. Mortuus est in Iesuitarum Collegio Ambergiensi.
Lingua Kurumba
Lingua Kurumba ad familiam Dravidicam pertinet. In India adhibetur praecipue in civitate Tamil Nadu.
Andrea Nahles
Andrea Nahles (nata 20 Iunii 1970 vico Mendig (Rhenania-Palatinatus) rerum politicarum perita Theodisca factionis SPD est.
Familia
Nahles anno 2010 nupsit, anno 2011 filiam peperit.
Petrus Diez Canseco
Petrus Nolasco Diez Canseco Corbacho (natus Arequipae die 31 Ianuarii 1815 - mortuus in Chorrillos die 3 Aprilis 1893) fuit miles et ter Peruviae praeses ad interim accurate a die 9 Aprilis 1863 usque ad diem 5 Augusti 1863, a die 8 Novembris usque ad diem 28 Novembris 1865 et a die 8 Ianuarii usque ad diem 2 Augusti 1868.
Andrea Nahles
Cursus honorum
Ab anno 1988 Nahles sodalis SPD est. Annis 1995 - 1999 praeses Iuvenum Socialistarum erat. anno 1998 primo legata Dietae Foederalis electa est. Cum anno 2002 electionem perdidisset, anno 2005 iterum electa est et ad hunc diem legata Dietae Foederalis manet. Annis 2007 - 2009 praeses vicaria SPD fuit. Ab anno 2009 etiam secretaria generalis SPD erat. Die 17 Decembris 2013 Administer Foederalis Laboris in consilio ministrorum Angelae Merkel nominata est. Die 26 Ianuarii 2014 Yasmin Fahimi eius successor secretaria generalis SPD electa est. Anno 2017 iterum legata ad Dietam Foederalem electus est et Thomasio Oppermann praeses fractionis SPD successit. Die 28 Septembris idcirco a magistratu ministri laboris se recessit. Catharina Barley ei pro tempore administra successit. Die 22 Aprilis 2018 praeses factionis suae electa est, postquam Martinus Schulz se recessit. Sed iam die 3 Iunii 2019 se ex officiis omnibus recessit, postquam SPD suffragiis Parlamenti Europaei victa est. Pro tempore ei Manuela Schwesig et Maria-Ludovica Dreyer et Thorsten Schäfer-Gümbel successerunt.
Christianus VIII (rex Daniae)
Christianus VIII Fridericus natus (Hafniae die 18 Septembris 1786; ibidem mortuus die 20 Ianuarii 1848), Friderici V ex secunda uxore nepos, fuit Daniae rex ab anno 1839 usque ad mortem et breviter anno 1814 gubernator Norvegiae.
Marcus Pompeius Macrinus
Marcus Pompeius Macrinus Theophanes (nescimus, quo anno natus mortuusve sit) senator Romanus secundo saeculo fuit. Pater eius Marcus Pomperius Macrinus anno 115 consul suffectus erat. Macrinus iunior anno 164 consulatum ordinarium gessit.
Ioannes Antonius Pezet
Ioannes Antonius Pezet Rodríguez (natus Limae die 11 Iunii 1809 - mortuus in Chorrillos iuxta Limam die 24 Martii 1879) fuit miles, politicorum peritus, minister, primus minister et bis Peruviae praeses a die 5 Augusti 1863 usque ad diem 25 Aprilis 1865 et iterum breviter a die 8 Novembris usque ad diem 28 Novembris 1865.
Christianus IX (rex Daniae)
Christianus IX (natus Gottorpiae die 8 Aprilis 1818, obiit Hafniae in Castello Amalienborg die 29 Ianuarii 1906) fuit Daniae rex ab anno 1863 usque ad mortem.
Raimundus Castilla
Raimundus Castilla y Marquesado (natus in provincia Tarapacá die 31 Augusti 1797; mortuus in Tivilichi die 30 Maii 1867) fuit miles et quater Peruviae praeses a die 17 Februarii usque ad diem 11 Decembris 1844, a die 20 Aprilis 1845 usque ad diem 20 Aprilis 1851, a die 5 Ianuarii 1855 usque ad diem 24 Octobris 1862 et ut praeses ad interim post Michaelis de San Román mortem ad diem a die 3 Aprilis 1863 usque ad diem 9 Aprilis 1863.
Pamphilus Alexandrinus
Pamphilus Alexandrinus fuit grammaticus saeculi 1 exeunte, Graece scribens, cuius opus nunc est deperditum. Suda Pamphilum sic describit: In Geoponicis citatur et liber Physicorum sic:
Opus Pratum fortasse idem fuit ac De nominibus et verbis  ab Athenaeo nominatim laudatum alibique sine nomine citatum. Principe Hadriano Lucius Iulius Vestinus epitomen huius operis confecit. Opus autem de locis Nicandreis semel ab Athenaeo citatur sine nomine Pamphili.
Librum Pamphili De plantis sic Galenus describit: Exstant in Hippiatricis et in libris Geoponicorum Constantino Porphyrogenito dicatis nonnulla excerpta ex opere De plantis dempta:
Lingua Badaga
Lingua Badaga ad divisionem australem familiae Dravidicae pertinet; linguae Cannadicae adsimilis est. In India adhibetur in montibus Nilgiri civitatis Tamil Nadu.
In hac lingua numeri 1-10 sic exprimuntur:.
Exstant litterae in lingua Badaga perpaucae (sed Novum Testamentum in hanc linguam anno 1999 versum est). Traditio popularis in multis generibus dividitur, inter quos admirantur carmina epica, fabulae, proverbia et aenigmata.
Salvator Dalí
Salvator Dalí, vulgo plenissime Salvador Felipe Jacinto Dalí i Domènech, marqués de Dalí de Púbol (natus dies 11 Maii 1904 et mortuus die 23 Ianuarii 1989 ex insufficientia cordis), fuit artifex Hispanus et unus ex pictoribus saeculi vicensimi maximi momenf. Descriptor peritus fuit, celeber ob imagines miras atque pulchras in suis operibus superrealisticis. Eius ingenium pictorium saepe influentiae magistrorum Renascentiae adscribitur. Eius opus celeberrimum, Persistentia Memoriae, confecta est anno 1931. Eius repertorium etiam cinematographiam, sculpturam, et photographiam comprehendit. Cum Gualtero Disney collaboravit in brevi picturata pellicula Destino [Sors], postumo vulgata anno 2003, quo anno pro Praemio Ansgariano nominata fuit. Natus in Catalaunia, Dalí affirmavit suum "genus Arabicum,: et suos maiores descensos esse ex Mauris qui promunturium Ibericum anno 711 invaserunt; huic origini adscripsit suum “amorem omnis quid aureatum et immodicum sit," suam “cupiditatem luxuriae," et suum "amorem vestitus orientalis."
Dalí, qui late putatur valde imaginativus esse, res insolitas facere amat ut attentionem animi sibi attrahat. Hoc ita vexabat eos qui eius artem diligebant ut eos qui eum censebant, quia eius mores abnormes nonnumquam famosiores fuerunt quam eius ars. Infamia quam sequitur celebritatem popularem generavit atque venditiones operum suorum ab omnibus generibus hominum.
Pueritia
Dalí natus est 8:45 a.m., 11 Maii 1904, Ficari oppido in regione Emporitana ad finem Franciae in Catalonia in Hispania. Ei frater maior natu fuit cui etiam nomen Salvator (*1894 aut 1901 – †1901 aut 1903) qui novem menses prius obiit meningitide. Pater, Salvator Dalí et Cusí, scriba notarius fuit cuius mores stricti atque disciplinarii temperati fuerunt a sua muliere, Philippa Domènech et Ferrés, quae conatus artifices filii cohortata est. Aetate quinque annorum, Dalí ad fratris sepulcrum ductus est a parentibus, qui ei dixerunt eum metensarcosin esse fratris, quod serius credidit. De fratri Dalí dixit: “Similes fuimus ut duae stillae aquae, sed imagines differentes nobis fuerunt.” Etiam, “verisimiliter mei prima versio fuit sed nimis absolute conceptus.” Salvatori etiam soror fuit, Anna Maria, tres annos minus nata, quae anno 1949 librum vulgavit de fratre, Salvador Dalí visto por su hermana [Salvator Dalí visus a sua sorore].
Didymus (scriptor de re rustica)
Didymus (Graece Δίδυμος) fuit scriptor de re rustica, Graece scribens, cuius opus nunc est deperditum. Exstant in Geoponicis Constantino Porphyrogenito dicatis, et in Fragmentis Anatolii de bubus in corpore Hippiatricorum servatis nonnulla excerpta ex opere Didymi dempta. Eruditi dubitant an sit idem ac Didymus Chalcenterus philologus saeculi I a.C.n.
Salvator Dalí
Pueritia
Dalí scholam descriptoriam frequentavit. Anno 1916 in feriis aestivalibus, Dalí modernam artem pictoriam invenit Cadacherii cum familia Raimundi Pichot, pictoris regionis qui saepe Lutetiam peregrinatus est. Anno proximo, Salvatoris pater exhibitionem eius descriptionum carbonearum confecit domi. Sua prima exhibitio publica fuit Ficari in Theatro Municipali anno 1919.
Anno 1921 Salvatoris mater obiit carcinomate mammario, eo sedecim annos nato. Mors matris fuit, ut dixit, “maximus ictus quem in vita mea expertus sum. Eam veneratus sum. . . . Nequivi animum summittere amissioni entis cui confidebam reddere invisibilia omnia peccata animi.” Ea mortua, pater Salvatoris suam glorem in matrimonium duxit. Sunt qui dicunt Dalí hoc matrimonium despicere, sed suam materteram dilexit atque observavit.
Matriti et Lutetiae
Anno 1922, Dalí migravit Matritum, ubi didicit apud Scholam Sancti Ferdinandi Artium Elegantiorum. Ut macer delicatus 1·72 m altus, Dalí iam notus fuit ut abnormis, cum paragnathidibus atque capillis longis, gerens paenulam, tibialia, et bracas genuales modo saeculi superioris. Sed suae picturae, ubi experimenta fecit cum cubismo, maxime animos collegarum ei adverserunt.
In his primis operibus cubisticis, verisimiliter non intellexit cubismum, quia suae solae informationes venerunt ex paucis opusculis et catalogo quem Pichot ei dedit, et hoc tempore nulli cubistae Matriti habitaverunt.
Dalí etiam cum Dadaismo expertus est, qui eius opera per totam vitam movit. In Schola Sancti Ferdinandi Artium Elegantiorum, amicus factus est Friderici García Lorca (nonnulli dicunt coniunctionem eorum amatoriam esse) et moderatoris Ludovici Buñuel.
Dalí expulsus fuit ex academia anno 1926 ante sua examina finalia, eo dicto neminem ex ordine doctorum esse satis peritum quam eum aestimet. Quod is iam fuit compos artis bene notum est ob suum verisimile Canistrum Panis anno 1926 depictum. Eodem anno primum Lutetiam peregrinavit, ubi obviam iit Paulo Picasso quem Dalí veneratus est. Iam Picasso res bonas de Dalí audiit a Ioanne Miró. Dalí aliquot opera fecit quae valde a Picasso et Miró mota sunt per annos sequentes dum ipsius genus depingendi composuit.
Dalí mystacium audax gessit, quod imago eius factum est; imitavit id pictoris Hispani saeculi septimi decimi., Didaci Velázquez.
Usque ad Alterum Bellum Mundanum
Anno 1929, Dalí cum cinematographo superrealistico Ludovico Buñuel in breve pellicula Un chien andalou [Canis Andalusianus] facienda collaboravit, praecipue in scriptum scaenarium scribendum; serius Dalí dixit se plus in coepto cinematographandi implicatus esse, sed narrationes contemporaneae non huic consentiunt. Eodem anno obviam iit sua Musa inspiratrice et uxore futura Gala (Helena Demetrii f. Diaconova), advena Ruthenica undecim annos maiore natu quae tunc uxor fuit poëtae superrealistici Pauli Éluard. Etiam eodem anno Salvatori fuerunt exhibitiones professionales magni momenti, et sollemniter grege superrealistico consociavit Montis Parnassi Lutetiae (quamquam eius opera iam duos annos valde mota fuerunt a superrealismo). Superrealistae laudaverunt quem Dalí modum paranoïco-criticum nominavit quo ingenium artifex mentis subconsciae acceditur.
Dalí et Gala, cohabitantes ab anno 1929, anno 1934 coniugaverunt caerimonia civili, iterum coniugaturi anno 1958 caerimonia Catholica Romana.
Amicus fuit historici atque philosophi Alexandri Deulofeu, etiam nativi Emporitanae.
Anno 1936, Dalí Exhibitioni Superrealisticae Internationali Londiniensi interfuit. Suam acroasin, nomine Fantomes paranoiaques authentiques [Phantasmata paranoïca authentica], dedit scaphandro marino gesto. Francisco Franco dominante post Bellum Civile Hispanicum, Dalí fuit unus ex paucis intellectualibus Hispanicis qui novo regimini favit, quam ob rem sui collegae superrealistici, qui praecipue Marxistae fuerunt, eum expulit ex hoc grege. Hoc facto, Dalí respondit, "Le surréalisme, c'est moi" [Superrealismus, is est ego]. Andreas Breton anagramma avida dollars [h.e., avidus dollariorum] fecit nominis Salvatoris, quo nomine ei post expulsionem rettulit; postea superrealistae de Dalí locuti sunt tempore praeterito, ut iam mortuus esset. Societas superrealistica et varii eius sodales (ut Theodorus Joans) controversias valde fortes ediderunt in Dalí usque ad atque post mortem eius. Bello Mundano Altero in Europa incepto, anno 1940 Dalí et Gala Civitatibus Foederatis emigravit, ubi octo annos viverunt. Post migrationem, Dalí iterum Catholicismo conversus est. Anno 1942, autobiographiam edidit, La vie secrète de Salvador Dalí [Vita secreta Salvatoris Dalí].
Thomas Gutiérrez
Thomas Gutiérrez (natus die ignoto; necatus inter seditionem die 26 Iulii 1872), miles, fuit breviter Peruviae praeses ad interim anno 1872 accurate a die 22 Iulii cum decessorem Iosephum Balta deposuit et necare fecit usque ad mortem.
Ādi Śaṅkara
Sankara (accuratius Śankara; scriptura devanagari शङकर; religiosis hodiernis Sri Adisankara vel Sankaracarya vel Adi Shankara (788 - 820) est praeceptor mysticus philosophus doctor theologicus hinduismus et apud Indos sicut sanctus veneratur. Natus anno 788 Kalady in Kerala Indiae, mortuus anno 820. Auctor est plurium operum in lingua Sanscrita, et diversas philosophias et de religione consolidavit.
Ferdinandus Lugo
Ferdinandus Lugo, vulgo plene Fernando Armindo Lugo Méndez (natus die 30 Maii 1951 in San Solano in Paraquaria), alumnus Universitatis Catholicae Assumptionis atque olim episcopus Sancti Petri Apostoli, fuit Paraquariae praeses a die 15 Augusti 2008 ad 22 Iunii 2012.
Franciscus Diez Canseco
Franciscus Diez Canseco Corbacho (natus Arequipae die 21 Martii 1821 - mortuus Limae 5 Maii 1884) fuit breviter Peruviae praeses ad interim anno 1872 post decessoris mortem accurate a die 26 Iulii usque ad insequentem diem.
Ferdinandus Lugo
Die 17 Aprilis 1994 Lugo episcopus Ecclesiae Catholicae Romanae consecratus et Dioecesi Sancti Petri datus est. Semper episcopus pauperum more theologiae liberationis fuit. Die 11 Ianuarii 2005 de munere episcopali recessit, ut se muneri politico dedicaret. Iam ab anno 2010 cancro laborans, e praesidio depositus est; est autem a die 30 Iunii 2013 senator Paraguaiae.
Publius Iuventius Celsus
Publius Iuventius Celsus (nescimus, quo anno natus mortuusve sit) senator Romanus secundo saeculo fuit. Avus eius Publius Iuventius Celsus Titus Aufidius Hoenius Severianus, consul ordinarius anni 129 et iuridici fuit. Ipse anno 155 pontifex atque annis 161 ad usque 163 legatus Augustorum pro praetore Galatiae provinciae factus est. Anno 164 consul ordinarius factus est.
Ādi Śaṅkara
Clare affirmabat philosophiam advaita vedantam, quae diceret universum et Deum idem et individuum esse. Iter faciebat per Indiam doctrinas suas divulgans et decertans cum aliis disputatoribus simile claro Maṇḍana Miśra philosopho quod advaita vedanta et Brahma Sutra in tempore quae ab secta Mimansa monasticismus ridebantur. Quattuor monasteriorum (Sanscrite "math") conditor habetur et doctrinae advaita vedantae primus advocatus.
Advaita, quam Shankara docebat, non dualismum (a — non, dvaita — dualitas) significat. Praecepta in summa sunt:
Imperator Romanus
Titulus imperator in diebus Rei Publicae Romanae habitus est, quoniam vero dux militaris propter victoriam modo gestam laureatus, deinde militibus idem suis, salutatus erit imperator. Tunc enim generalis erat hic titulus, nullo modo singularis. Ille dux deinde titulum post cognomen assumpsit, donec magistratu discessurus sit aut confecto triumpho. Interdiu senatus visus est eum dare vel confirmare. Primus pro certo indicio imperator fuit Aemilius Paulus anno 189 a.C.n. Magna cum gloria titulus latus est: Pompeius se plus quam semel imperatorem salutatum fuisse declaravit, sicut Sulla, at etiam Iulius Caesar fuit is qui eo in perpetuum primus usus est. Hodie dubium est quin Caesar vel a senatu vel per hereditatem (id Cassius Dio dicit) eum accepisset.
Anno 38 a.C.n. Agrippa titulum pro suis victoriis sub Octaviano refutavit; igitur posthac devenitur ut principi et salutationem et titulum imperatorem capere oporteret. Videtur enim Octavianus (serius Augustus) eo quasi praenomine utebatur (i.e. imperator Caesar, non Caesar imperator). Ex quo titulus imperium summum significare coepit, et in illo sensu communiter habitus. Otho primus Augustum simulare conatus est, sed solum, cum Vespasianus regnum cepisset, titulus ei qui Imperium Romanum regnaret, proprio usu factus est.
Etiam enim vero, ulla disceptatio de Imperatoribus Romanus multum discrimine historico usa est, nam Romani ipsi non percipiebant idem atque nos moderni notiones de "imperio" vel "imperatore." Imperio Romano autem servata sunt omnia instituta et traditiones Rei Publicae, etiam senatus et comitia. Fere imperatores describi duces de iure nequeunt (in nomine Imperator fuit modo primus inter pares), sed aliter multi duces de facto non erant.
In hac re discepta est natura dignitatis imperalis, et in eius familias progressus per historiam Imperii.
Imperatorium Mendacium
Propter causam aptam, imperator “rex” non vocatus est. Imperator in exemplis aliis, Babylone Persia que haud exceptis, simpliciter rex potentis civitatis saepe est. Quidem antiquissimus legum scriptor imperator romanus est. Cum imperator solum regnet, facile intellegere est cur nonnulli homines imperatorem regemque permiscere possint. Tamen, opus regis ei non est. Audibamus cur sit. Imperator, potius quam unum praecipuum opus gerendum, potestates multorum ullorum operum quae iam saeculo reipublicae erant constituta, excepit. Officia pontificis maximi, tribunorum plebis, censorum, consulum, principis senatus, potestas inclusit, quamvis imperator omnes potestates non saepe habuerit simul.
Imperator pontifex maximus fuit, saltem usque ad imperatorem Gratianum, qui nomen a se recente quarto saeculo removit. Pontifex maximus dux Collegii Pontificum fuit. Munera incluserunt: 1) prodigia expianda; 2) templa, ullas sanctas locas et res, quae deis civitate per magistratus dedicatae, consecranda; 3) fasti moderandi; 4) leges de humatione et veneratione Manium administrandae; 5) nuptiae patricias gubernandae; 6) adoptiones testamentaque administranda. Pontifex maximus etiam collegio Vestalum Virginum praefuit. Tamen, tempo transito, paulatim pauciora munera ab imperatore perfecta sunt, et magistratus pontificis maximi factus est significans sanctitatem imperatoris tantum nomen.
Alice Cooper
Alice Cooper (natus Vincent Damon Furnier Detroiti in Michigania die 4 Februarii 1948) est cantor, compositor musicae, et musicus Americanus, cuius cursus laborandi quinque fere decennia iam durat. Ille quidem, voce inusitate aspera raucaque, quia abundant eius spectacula rebus exoticis oculorumque ludibriis, ut puta pyrotechnica, machinis Guillotinianis, sedibus electricis, sanguine falso, anguibus (plerumque bois constrictoribus), magnis infantium pupis, et gladiis pugnandi, a diurnistis paribusque musicis "Patrinus Shock Rock" habetur. Autobiographiam conscripsit.