cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vandalitia
Geographia
Vandalitiae est magna hydrologica diversitas quia flumina sive in Atlanticum sive in Mediterraneum influunt. Atlanticorum aquarum divortiorum sinus hydrologici Anae (Hispanice Guadiana), Odieli (Hispanice Odiel), Tinctique (Hispanice Tinto), Baetis (Hispanice Gudalquivir), et Chrysi (Hispanice Guadalete) Baesipponensisque (Hispanice Barbate) sunt, et Mediterraneorum divortiorum sinus hydrologici meridiei est.
Provinciae
Vandalitia in octo provincias dividitur. Infra tabula provinciarum est (inter signa exclusione nomina geographica Hispanice), die 1 Iauniarii anni 2008 A.D.
Anno 2001 regioni erant 9 000 000 incolae. Valles Baetis fluminis et ora australis de montibus Ilipulis (Hispanice Sierra Nevada) sunt regiones habentes plerosque incolas.
Oeconomia
Etiamsi ultimis viginti annis mirabile oeconomicum incrementum experta est, Vandalitia secunda regio pauperrima in Hispania manet. Praestantiam ut regio Hispaniae populosissima sit et utvalde periegetica cum amplius septem milionibus salutatoribus pro anno sit. Se tertia Hispanica regio novis notitiarum technologiis redidit. Sed tamen officia paulo adstricta manent et regio periegese et aedificatione multo pendet. Longe ab Europaeis magnis mercatibus, industrialis textilis et adventiciae collocationis pecuniariae inopiam etiam patitur. Unione Europaea zona propositi I classificata, maximi ponderis auxiliis eligi potest (12,5 miliones euronum inter annos 2007 et 2013 praevisorum).
Vandalitia prima regio olivarum productoria in Europa (praecipue in provincia Aurgorum. Aliae principales productiones fructus et olera (Campi Daliarum (Hispanice Campos de Dalías) aut adhuc fraga Onobae), fruges et oleaginosae (Helianthus annuus) in Valle Baetis, bovinum et suinum armenta (pernae Trevelezenses), vinum (vinetorum Montellae Moriliumque et Malacae praecipue) sunt. Saccharum officinarum prope Motrilum et Malacam exigue quoque colitur.
Gastronomia
Vandalitica gastronomia multo variata est et inter litus et intestina dissimilitudines ostendit. Semper olei olivae, piscium et carnis usu vincta est. Crustularia magnum Alandalusiensis culinae pondus ostendunt cum amygdalorum et mellis usu, quorum bellaria natalicia velut arvinata (Hispanice mantecados), pulverones (Hispanice polvorones) et alfajores (Hispanice alfajores) in hac regione notissima sunt.
Aliquae typica fercula Vandalitica sunt:
Musica
Musica Vandalitica nominatur non solum Vandalitiae Hispanici territorii propria traditionalis musica, sed etiam musicae specialis modus, tam popularis quam culti generis, metrici, melodici harmonicique ambitus propriis characteribus definitus. Quamobrem, de musica Vandalitica ab haud Vandaliticis compositoribus composita proprie loqui potest. In musicologiae ambitu, haec tendentia Vandalitismus musicalis nominari solet.
Sermo
Vandalitia linguae Hispanicae dialecto, de Castellana Aragonicaque Andalusiensis Vandalitiae colonizatione orta, principaliter loquitur. Haec dialectus, magno Arabico et Austroromanico (linguae Mozarabicae Baeticae) substracto et praesertim propria innovatoria primorum exsistentiae saeculorum evolutione locupletata, se linguistica maximi ponderis varietas in linguae Hispanicae Americanis dialectis varietatibusque constituit.
Dialectus Vandalitica magnae dissimilitudinis est, nihilominus clari intestini limites non notantur, sed devertentes limites singuli tracti, modo ut dialectalis superpositorum tractuum unitas conformetut, magis quam homogenee oppositorum. Ita, quamquam traditionaliter in Vandaliticam Occidentalem et Vandaliticam Orientalem subdivisa est, praesertim secundum vocalis aperturae apparitionem velut signum pluralis in Mediaorientale zona, alii tractus qui hanc divisionem non notant sunt, velut thetacismus vel sigmacismus pro discrimine, Vandaliticorum s (praedorsalis et coronalis) pronuntiatio pro Castellana apicale aut Hispanici ch fricativizatio pro Castellana solita pronuntiatione (affricata), qui divisionem inter Septemtrionem et Meridiem notant. Praeterea factum ne tractuum multi inter Septemtrionem et Meridiem separationem supposite notantes in spatiorum dominii et isoglossarum delimitatione competant emineri potest.
Transvectiones
Commercia cum externis terris trans mare per portus Portus Magni, Gadium, Malacae, Iulia Traducta, Onobae et Hispalis fit. Autoviae accessus ad reliquas nationis terras firmant. Per magnae velocitatis ferriviam (AVE) Vandalitia nationalis territorii centro coniuncta est et in brevi futuro tota Europa coniungetur. Aeroportus Malacae et Hispalis 70% aerei commeatus accipiunt. Malacae et Hispale ferriviae metropolitanae factae erunt anno 2008 dum Ilibere adhuc propositum est.
Mythologica origo Vandalitiae
Terrae quae hodie Vandalitia sunt numerosorum mythorum e remotissima Antiquitate locus fuerunt. Praeteriti magni cultus civiles hodierno Vandalitico territorio et eius populis creberrime alluserunt. Deorum terra Aegyptiis Graecisque erat. Post Bellum Trojanum, Ulixes in suo periplo Vandalitica litora assecutus est. Sic cujus scutum armaque donaria in templo Athenae dicato exhibita sunt in urbe Motrili Septemtrione quae ex heroe nominabatur. Osiris sedes Maris Mediterranei Occidente esse putabatur.
Saint-Nom-la-Bretèche
Saint-Nom-la-Bretèche est commune Francicum 5'101 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Réauville
Réauville est parvum commune Francicum 376 incolarum (anno 2011) praefecturae Dronae in regione australi Rhodano et Alpibus.
Dyscolus
Dyscolus (Graece: Δύσκολος, 'Morosus') est comoedia a poëta Graeco Menandro scripta, Athenis anno 317/316 a.C.n. (archonte Demogene) transacta in feriis Lenaeis et praemio laureata. Huius ludi medio aevo deperditi textus manuscriptus fere completus, in Aegypto loco ignoto circa 1950 repertus et a Martino Bodmer emptus, anno 1959 demum editus est.
Personae
Res ruri iuxta antrum Panis et Nympharum in demo Phyle Atticae agitur. Ex una parte Cnemonis domus ubi solus habitat cum filia et vetere ancilla, ex altera Gorgiae domus ubi cum servo et matre vivit.
Synopsis
Deus Pan filiam vicini Cnemonis diligit quia fanum Nympharum frequentat et donis ornat. Itaque pulchrum matrimonium ei offerre in animo habet etiamsi morosus pater Cnemon genus humanum fugit et omnes ad se venientes repellit. Sostratus, dives adulescens, virginem aquam e fonte ducentem vidit atque statim amore ardescit. Servum et parasitum ad patrem mittit qui eos minis et verberibus fugat. Dum ipse appropinquat in virginis fratrem uterinum Gorgian incidit qui postquam honestum matrimonium ab adulescente quaeri cognovit amicus sociusque fit. Negat tamen quicquam a patre sperandum esse qui fundum solus arat nec auxilium a quoquam petit. Tunc Sostrati mater, superstitiosa mulier, quia Panem in somnio vidit, deo sacrificatum cum servo et coquo in scaenam advenit. Comites ad Cnemonem utensilium quorundam necessariorum quaerendorum causa mittit qui eos male mulcat nec quicquam eis praebere posse respondet. Paulo post vetus ancilla Simica situlum et ligonem ob putridum funem in puteum amittit. Dum in puteum descendit Cnemon labitur et cadit. Nuntio allato Gorgias accurrit et Sostrato adiuvante Cnemonem e puteo attollit. Tum senex qui sine humana ope mortuus esset bona sua administranda Gorgiae relinquit atque in primis ei mandat ut maritum sorori eligeret. Ita Gorgias virginem amatam Sostrato spondet atque ipse Sostrati sororem a patre Phidippide in matrimonium accipit. Omnes ad convivium properant praeter Cnemonem qui solus domi manere mavult. At Sicon et Getas ad senis custodiam remissi dum ceteri laete convivium celebrant et nuper ab eo violenter repulsi ultionem excogitarunt. Senem dormientem in lecto e casa portant atque aedis fores clamorose pulsant utensilia omnis generis postulantes. Exporrectus Cnemon imbecillior est quam ut aut effugere aut repugnare possit. Nec eum molestare desierunt antequam in antrum ad convivium sese portari sineret. Ita duplum matrimonium et epulae fabulam finierunt.
Evaristus Galois
Vita
Galois natus est die 25 Octobris 1811. Nicolas-Gabriel Galois (1775-1829) pater erat ludimagister, tunc demarchus oppidi Bourg-la-Reine; mater Adelaida Maria Demante (1778-1872) docta femina erat. Tres liberos habuerunt: maximam natu Nataliam, natam anno 1808; Evaristum ipsum, natum 1811; minimum natu Alfredum, natum 1814.
Evaristus erat discipulus Collegii Ludovici Magni inter annos 1823 et 1829. Librum a Legendre de geometria scriptum legens, mathematicus ardentissimus factus est. Primum articulum mathematicum (de fractionibus continuatis) anno 1829 edidit. Eodem anno duos articulos qui de rebus algebraicis tractant ad Academiam Scientiarum misit, sed, ut videtur, eos mense Ianuario 1830 revocavit.
Quod in Schola Polytechnica receptus non est, in Scholam Normalem Superiorem anno 1829 intravit. Articulos algebraicos denuo ad Academiam misit, in novo certamine magno mathematico "Grand Prix de Mathématiques" nominato; ministri autem Academiae chirographa amiserunt. Anno 1830 quattuor articulos edidit, quorum tituli sunt "Analyse d'un Mémoire sur la résolution algébrique des équations" (sc. "Analysis commentarii de aequationum algebraica solutione"), "Note sur la résolution des équations numériques" (sc. "De aequationum numericarum resolutione adnotatio"), "Sur la théorie des nombres" (sc. "De theoria numerorum"), "Note sur quelques points d'analyse" (sc. "De aliquibus analysis rebus"). Ut videtur, iam de algebra et de aequationibus tractabat.
Eodem tempore, Galois se ad res politicas admiscuit; cum pluribus amicis, res novas studuit. Expulsus est e Schola Normali Superiore anno 1830 exeunte; mense Maio 1831 deprehensus est, iterum mense Iulio et mense Octobri, et in carcerem coniectus, ubi usque ad mensem Martium 1832 mansit.
Mortuus est in monomachia die 30 Maii 1832. Quocum et quare pugnaverit, non certe scimus. Ante monomachiam autem epistolam quasi testamentum scripsit ("Lettre testamentaire" nunc dicitur) ad amicum Augustum Chevalier, cui manuscripta mathematica commisit, quibus theoriam catervarum explicat.
Opera mathematica
Sex commentarios (quorum unus de rebus mathematicis non tractat) edidit Galois vivus, inter annos 1829 et 1831. Antequam moritur, epistulam amico Augusto Chevalier scribit, theoremata continentem de solutionibus aequationum polynomialium; demonstratio in Commentario de aequationibus et quare et quomodo per radices solvantur invenitur. Hic commentarius est opus maximi momenti, quia theoria catervarum et theoria copiarum ibi primam creationem habent.
Omnis aequatio polynomialis tantas solutiones habet, quantus gradus est polynomii, sed si coefficientes numeri rationales sunt, solutiones saepius non rationales sunt. Hoc est, non necesse est solutiones vel radices aequationis elementa esse eiusdem corporis quam coefficientes. Exempli gratia, aequatio x^2 - 2 = 0 habet radices, qui non sunt numeri rationales. Haec aequatio ergo factores non habet in corpore rationale. Sed potest adiungere unam vel plures radices ad corpus; novo in corpore aequatio factores habet. Symbola hodierna (quae Galois nescit) sunt — hoc est, corpus cuius elementa sunt omnes numeri rationales, et \sqrt{2}. (Omnia elementa huius corporis sunt ubi a et b sunt rationales.)
Sed, si solutionem aequationis nescis, quomodo radices ad corpus adiungis? Sit a, b, c, ... solutiones ignotae (tantae, quantus est gradus polynomii). Galois dicit semper esse functionem, cum tantis quantitatibus variabilibus quantae sunt radices aequationis, ut, si solutiones a, b, c, ... pro variabilibus xn mittantur variis ordinibus, nulli valores aequales sint. Hoc est,. Praeterea, possumus explicare radices aequationes per functionem rationalem huius functionis V. Hae sunt primum et secundum lemmata commentarii.
Hoc est, Galois adiungit solutiones a, b, c,... ad corpus numerorum rationalium, novum corpus faciens.
Theorema maius hoc est: si aequatio datur, cuius radices sunt a, b, c..., est semper caterva permutationum litterarum (a, b, c,...) ut omnis functio harum radicarum quam permutationes catervae non mutat (functio invarians secundum has permutationes) sit "rationaliter cognita," et omnis functio radicarum rationaliter cognita est invarians secundum permutationes. Verba "rationaliter cognita" significant: valor functionis rationaliter cognitae scribitur per functionem rationalem coefficientium functionis ipsius.
Hoc est, permutationes litterarum sunt homoeomorphismi inter corpora et
Circulus Verden
Circulus Verden (Germanice Landkreis Verden), pars Saxoniae Inferioris, anno 1885 conditus est.
De rebus gestis
Ager huius circuli post Bellum triginta annorum anno 1648 finitum pars Sueciae factus est. Tum anno 1714 ad Electoratum Brunsvici-Luneburgi translatus est. Anno 1801 copiae Borussiae invaserunt. Annis 1810 - 1814 Primum Imperium Francicum eam regionem usurpavit. Anno 1814 Regnum Hannoveranum hanc regionem suscepit. Tum anno 1866 Borussia regnum Hannoveranum subegit et circulus Verden pars huius civitatis factus est. Anno 1946 tota regio pars Saxoniae Inferioris facta est. Anno 1972 et 2006 circulus Verden fines hodiernas accepit.
Communia circuli
Haec sunt communia huius circuli, quae partim ad commune generale coniuncti sunt:
Recoubeau-Jansac
Recoubeau-Jansac est parvum commune Francicum 247 incolarum (anno 2011) praefecturae Dronae in regione australi Rhodano et Alpibus.
Iulius Amatus Battandier
Jules Aimé Battandier (vulgo Jules Aimé; natus in Annonay die 28 Ianuarii 1848; mortuus Algeriae die 18 Septembris 1922) fuit botanicus Francicus. Siglum scientificum eius est  Batt. Battandier ab anno 1879 in Universitate Algeriensi docuit.
Raimundus Vianello
Raimundus Vianello (Romae natus die 7 Maii 1922; Mediolani mortuus die 15 Aprilis 2010) fuit histrio et una cum uxore Sandra Mondaini comoedus Italicus ab anno 1970 praecipue televisionis.
Saint-Michel-sous-Bois
Saint-Michel-sous-Bois est commune Francicum 118 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Saint-Avit (Oltis et Garumna)
Saint-Avit  est commune 175 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Granges (Arar et Liger)
Granges  est commune Francicum 514 incolarum (anno 2009) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Canno
Canno (-nis, m.), seu tormentum ignivomum, est tormentum bellicum, quod ingentia missilia vi ignica emittit. Missilia, quae antiquitus ex globosis libramentis saxeis aut ferreis componebantur; hodie autem ex magnis acutisque glandibus, arma igni vehementer acta per longos cannones eiciuntur ut gravissimam hominibus, vehiculis, atque aedificiis cunctis perniciem afferant. Cannonum nonnulla exstant genera, magnitudine, pondere, atque iactus potentia varia, et praesertim antiquiores a recentioribus distinguuntur. Primum enim saeculis decimo quarto et decimo quinto pulvere pyrio a Sina introducto cannones exstrui coeperunt apud omnes civitates Europaeas usu bellico; et bellum graviter armis ipsis mutatum et asperius factum est.
Christianus Schmidt
Christianus Schmidt (natus die 26 Augusti 1957 in oppido Obernzenn/Bavaria) vir publicus Germanicus factionis CSU est.
Iuventus et munus
Postquam testimonium maturitatis anno 1976 adeptus est, Schmidt miles conscriptus militavit et deinde Erlangae et Lausonii iurisprudentiae studebat. Anno 1982 primam, anno 1985 secundam probationem accepit et ab hoc tempore causidicus operam dicit.
Familia
Schmidt uxorem duxit atque duas filias habet.
Simpson
Simpson est vicus et parochia civilis in Milton Keynes, Anglia. Erat quondam vicus Buckinghamiensis comitatus qui inclusus erat in urbe nova anno 1967. Situs est ad australe urbis mediae, paulo ad septentrionale Magiovinii iuxta Walton.
Deest altera parochia nominis huius in Regno Unito; est tamen viculus Simpson nomine in parochia Nolton Rocheque Gwalliae.
Nomen vici est verbum linguae Anglicae veteris "fundum Sigewini" significans. Scriptus est "Siwinestone" in Libro Wintoniae anno 1086.
In saeculo undevicesimo medio vicus sic Jacobo Josepho Sheahan descriptus est : "specie vicus infelicissimus e multis in comitatu miserrimis", ob adventum scriptoris ad vicum hieme impeditum vado 200 metris lato et tribus pedibus alto. Hoc vadum in annis 1860 refectum est, cum via pedibus tribus semisque Carolo Warren, domino Domus Simpson, elevata esset.
Terra Fraxini (Anglice Ashland) notissima erat propter Stadium primum Miltonkeynesiense, cynidromum. Exstiterat ab annis MCMLX sed anno MMVI solo aequatum est ut habitationes novae aedificiantur. Cynidromus movendus erat ad Elfield Park prope Pelvem Nationalem, quod nondum factum est.
Terra Fraxini Occidentalis, regio exigua, pars insulae Denbigh ratione, abscissa via A Quinque latissima, ex maiore parte non aedificata erat anno MMXI.
Tero Pitkämäki
Tero Kristian Pitkämäki (natus 19 Decembris 1982 Ilmolae in Finnia) est iaculator Finnicus. Anno 2007 nomisma aureum in ludis mundanis athleticae levis et insequenti anno aeneum nomismata in Olympiis Pekiniensibus anni 2008 vicit. Etiam in ludis mundanis anni 2013 Moscuae et anni 2015 Pechini nomisma ei datum sunt, cum Moscuae argenteo, Pechini autem aeneo nomismate afficeretur. Longissimum suum iactus est 91,53 metrorum ab anno 2005.
Mechanica quantica
Mechanica quantica vel physica quantica (seu ambo cum nomine adiectivo quantalis) vel physica quantorum est theoria physica creata saeculo XX, quando physici invenerunt mechanicam classicam non satis esse ad atomos vel particulas microscopicas earumque motus describendas. Theoria postea creata, maxima cum precisione experimentali verificata, adamussim tales particulas eorumque "motus" describit.
Verumtamen theoria solummodo probabilitates eventorum dat, et phaenomenorum quanticorum explanatio re vera non provenit, quod apud physicos magnam de interpretatione metaphysica controversiam provocat. Etiam ab anno 1976 usque ad annum 2007 experimenta quasdam incompatibilitates cum theoria relativitatis Einsteinianae demonsta sunt, quae inlocalitas nominatur. Multi physici igitur, ut ea incompatibilitas submoveatur et ut interpretatio satisfactoria proveatur, investigationes relativisticas quanticasque hodie extendunt.
Terminologia
Verba quantica et quantalis ad descriptiones adhibentur quod energia inter particulas, apparatus et campos physicos semper in quantitatibus discretis vel demensis translata est. Physici quidem hodie omnes particulas elementarias putant esse quantitates energiae in transitu; et, quod energia in transitu undas quoque certo sensu significat, oportet mechanicam quanticam comprehendere leges undarum particularumque.
Notiones fundamentales mechanicae quanticae
Sunt multae notiones quae specialiter ad mechanicam quanticam spectant:
Myroxylon balsamum
Myroxylon balsamum (binomen anno 1908 ab Hermanno Harms post Carolum Linnaeum statutum, qui Toluifera balsamum scripserat) est species arborum resiniferarum in partibus boreo-occidentalibus Americae australis sponte gignentium e quibus resina aromatica et medicinalis extrahitur. Varietas pereirae huius speciei in Salvatoria floret.
3047 Goethe
3047 , olim designationibus 6091 P-L, 1969 UG, 1976 JU6, et 1982 VO agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  auspiciis programmatis exploratorii PLS Observatorii Palomar repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3047 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Saint-Aubin (Oltis et Garumna)
Saint-Aubin  est commune 431 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Grandvaux (Arar et Liger)
Grandvaux  est commune Francicum 82 incolarum (anno 2009) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Planetulus
Planetulus        vel planetula (-ae, m.) est parvum corpus planetarium, quod circum Solem vel aliam stellam recte orbitat, minor quam quilibet ex octo planetis classicis, sed tamen planeta sui iuris. Paradigma planetuli est Pluto. In planetuli sunt notabiles cum geologice activi esse possint, sicut anno 2015 missiones astronavium  ad Cererem et Novorum Horizontum ad Plutonem confirmaverunt.
Mense Augusti anno 2006 notio planetuli ab Unione Astronomica Internationali ascita est pro familia corporum sub-planetariorum ex tribus familiis corporum quae circa Solem moventur. Quae sunt: planetae, planetuli, et. Sub hac definitione planetulus est corpus caeleste
Astronomi generaliter concordant novem maximos candidatos planetulos esse: Pluto, Eris, Haumea, Makemake,, Quaoar, Sedna, Ceres, et Orcus. Ex his novem et decimo maximo candidato tantum duo visitati sunt astronavibus: Pluto et Ceres. Plura ignota corpora transneptuniana putantur esse planetuli.
Servon (Manica)
Servon  est commune 271 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Nexus externi
Servon
Wōđanaz
Wōđanaz vel Wōđinaz est nomen proprium reconstructum Protogermanicum cuiusdam dei paganismi Germanici, Odin in mythologia Nordica, Woden in lingua Anglica antiqua, Wodan vel Wotan in lingua Theodisca alta antiqua, et Godan in Lombardica appellati. Nomen post asteriscum scribi potest ad notandas fontes formam recte non attestari; vide etiam linguisticam historicam et rationem comparativam.
Wōdanaz cum proprietatibus poeticis vel manticis consociatur, nomine cum notione *wōþuz, 'furore poetico' coniuncto, itaque deus poetarum et vatum. Commutator formae et medicus est, itaque deus magorum et hirudinum. Cum venatu fero mortuorum consociatur, itaque deitas mortis est. Etiam deus belli et portator victoriae est.
Alfredus Xuereb
Pater Xuereb, sicut papa Franciscus dixit, birotam et non autocinetum utitur.
Palaeothentes
Palaeothentes (binomen ab Ameghino, 1887) est exstincta marsupialium subfamilia.
Saint-Rémy-lès-Chevreuse
Saint-Rémy-lès-Chevreuse est commune Francicum 7'730 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Reilhanette
Reilhanette est parvum commune Francicum 139 incolarum (anno 2011) praefecturae Dronae in regione australi Rhodano et Alpibus.
Velocitas
Velocitas est quantitas vectorialis physica, quae positionis fluxionem metitur. Plerumque \vec{v} denotata est, et eius modulus celeritas nuncupatur, quae in systemate internationali unitatum (SI)  unitatibus m/s datur, h.e. metris per secundum temporis divisis.
Constat secundum theoriam relativitatis specialis, ab Alberto Einstein anno 1905 excogitatam, velocitatem quam maximam esse celeritatem luminis, quam solae particulae non massam habentes, sicut photona, attingere possunt. Verum autem est quod haec corpora (massa=0) semper luminis celeritate diffunduntur.
Definitio
In mechanica classica, velocitatem mediam computare licet per formulam ubi commutatio positionis divisa est per tempus \Delta t in quo haec commutatio efficitur. Exempli gratia si autocineto Lutetia Lugdunum, quae urbes inter se circiter 500 km distant, quinque horis perveneris tua velocitas media erit 100 km/h ad meridiem et orientem versus, id est quingenta per quinque divisa, etiam si paululum alicubi constiteris aut nonnumquam tachygraphum 160 km/h indicarit.
Momentariam contra velocitatem si cognoscere volueris, hoc est velocitatem in certo temporis puncto, intervalla tam temporis quam spatii quam minima capies (e.g. 0,01s) et simili modo longitudinem per tempus divides et directionem motus notabis. Quae secundum differentialem formulam mathematice ita definitur: ubi \vec{x}(t) momentariam corporis positionem in tempore t denotat.
Velocitas vector est, ergo magnitudinem et directionem in spatio habet. Celeritas autem quantitas scalaris est quae sola magnitudinem distantia d vecta per tempus divisa datam habet,
Unitates
Communiores physicae velocitatis unitates sunt:
De regionibus Orientalibus
De regionibus Orientalibus saepe intitulantur recensiones Latinae illius operis in quo itinera Marci Pauli describuntur. Exstant recensiones mediaevales Italiane, Latine, Francogallice et in lingua Aragonensi scriptae. Latine etiam nuncupantur Descriptio mundi et De consuetudinibus et conditionibus Orientalium regionum; Italiane Il milione; Francogallice Description du monde et Divisement du monde.
Myroxylon balsamum var. pereirae
'Myroxylon balsamum'' var. pereirae (nomen anno 1908 ab Hermanno Harms post Ioannem Royle statutum), Latinitate communi balsamum Peruvianum', est varietas speciei Myroxylon balsamum'' arborum resiniferarum quae in Salvatoria floret. Aroma utile, rationibus cosmeticis et medicis, sed allergenum praebet.
Saint-Astier (Oltis et Garumna)
Saint-Astier  est commune 187 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Odoardus Beccari
Odoardo Beccari (Florentiae die 19 Novembris 1843 natus; ibidem mortuus est die 25 Octobris 1920) fuit politicus et botanicus Italicus. Siglum scientificum eius est ''' Becc. '''.
Forrest Gump
thumb|[[Thomas Hanks partes primas Forrest Gump agit.]] Forrest Gump est pellicula partim comica, partim dramatica Roberti Zemeckis moderatoris cinematographici anno 1994 edita, quae posita est in mythistoria eiusdem nominis a Winston Groom scripta, etsi pellicula a libro partim magnopere differt. Consecuta est omnia sex praemia Academiae, ut puta praemium optimae pelliculae, praemium optimi moderatoris, praemium ob partes primas a Thoma Hanks actas.
Narrat de Forrest Gump, viro Alabamensi tardi ingenii sed bonae voluntatis, qui, cum laophorium opperiretur, cursum vitae suae refert ignotis hominibus.
Woden
Woden vel Voden (lingua Anglica antiqua Ƿōden, lingua Theodisca alta antiqua Wôdan, lingua Saxonica antiqua Uuôden ) fuit maior deus Anglosaxonum et Germanorum continentis. Cum Odine, pari Nordico, progressum *Wōđanaz, dei Protogermanici, repraesentat. Ab eo dies Mercurii in nonnullis linguis appellatur "Wodeni dies" (e.g. Wednesday, dies Anglicus, et woensdag, dies Batavus).
Nexus interni
Wōden
Saint-Martin-sur-Cojeul
Saint-Martin-sur-Cojeul est commune Francicum 208 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Iohannes Matthaeus Bechstein
Iohannes Matthaeus Bechstein (natus in Gualtherihusae die 11 Iulii 1757; mortuus Dreißigacker iuxta Mainingiam die 23 Februarii 1822) fuit ornithologus, entomologus, herpetologus, naturae peritus et botanicus Germanicus. Siglum scientificum eius est ''' Bechst. '''. Etiam francomurarius fuit.
Cursus honorum
Annis ab 1778 ad 1780 apud Universitatem Litterarum Ienensem theologiae, rebus naturalibus, et scientiae silvarum studebat. Et ad protectionem naturae conatus est. Laborabat interdum etiam cum paedagogo Christiano Gotthilf Salzmann.
La Grande-Verrière
La Grande-Verrière  est commune Francicum 530 incolarum (anno 2009) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Memento mori!
Memento mori est admonitio brevitatis vitae quae aetate antiquae Romae triumphator inter triumphum audire debebat:
In Biblia scriptum est (Ecc. 7.40):
Etiam in Aevo Medio erat consuetudo multa poëmata et carmina canere ut "memento mori", exempli gratia hymnum "ad mortem festinamus" ex libro Catalano "Llibre Vermell de Montserrat" (anno 1399):
518 Halawe
518 , olim designationibus 1903 MO, 1915 Sag, 1930 FS, et A907 VH agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Raimundo Smith Dugan in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Memento mori!
Inscriptiones in multis horologiis erant et adhuc sunt:
518 Halawe
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 518 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Memento mori!
aut
Pilchenia
Pilchenia (binomen ab Ameghino, 1903) est exstincta marsupialium subfamilia.
Paulus Aemilius Bécat
Paulus Aemilius Bécat (Francogallice Paul-Émile Bécat Lutetiae die 2 Februarii 1885 natus; ibidem die 1 Ianuarii 1960 mortuus) fuit pictor librorum praecipue eroticorum.
Vallis Erycina
Vallis Erycina (olim Paparella Fanum Sancti Marci) (Italiane: Valderice; Sicule: Valdèrici / Paparedda) est oppidum Italiae et municipium, circiter 12 200 incolarum, in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Drepanitana situm. Incolae Vallerycini appellantur.
Fractiones
Bonagia, Casalbianco, Chiesanuova, Crocevie, Crocci, Lentina, Lenzi, Sant'Andrea, Tangi.
Tribulus terrestris
Tribulus terrestris, ex zygophyllacearum familia, est herba humilis, oriunda ex calidis Europae Asiaeque regionibus, necnon ex Africa Australiaque.
Nomen
Binomen a Linnaeo anno 1753 statutum est.
Veteres Graeci, considerantes trium basim aculeorum, quæ formatur cum iactatur, tribulum (tri-bolos) appellabant muricem ferreum. Propter similitudinem rerum, Plinius senex, in Naturali Historia (21, 91), et Vergilius, in Georgicis (1, 153), carduum quemdam dicebant tribulum.
Dicitur etiam terrestris, quia de humili agitur planta, quæ parum a solo eminet.
Usus
Graeci, Romani, Seres aliique antiquitatis populi noverunt tribulum terrestrem, eoque tamquam medicamento utebantur. Etiam in praesentia, tribulus terrestris creditur occurrere sterilitati et erectionis impotentiae; creditur etiam augere utriusque sexus libidinem.
Tribulus terrestris potest, uti aiunt, animum recreare, vires augere, musculos producere. Non ergo sine causa ii, qui corporis exercitationibus operam dant, tribulum terrestrem tamquam alimentorum supplementum sumunt.
Periti adhuc medicas tribuli terrestris proprietates investigant.
Rémuzat
Rémuzat est parvum commune Francicum 330 incolarum (anno 2011) praefecturae Dronae in regione australi Rhodano et Alpibus.
Sisebutus (rex Visigothorum)
Sisebutus aut Sisebodus (†621) fuit rex Visigothorum ab anno 612 usque ad mortem, successor Gundemari. Etiam fuit poëta, qui scripsit opera duo: Astronomicon, quae de defectionibus solis enarrat, et De vita et passione Sancti Desiderii. Filius Reccaredus II ei successit.
Stintinum
Stintinum  (alia nomina  : Herculis Portus) (Italiane: Stintino) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Sacerensi/Turritana situm. Incolae Stintinenses appellantur.
Sisebutus (rex Visigothorum)
De bellis pugnatis
Anno 613, Sisebutus cum classe navigavit ad oras Cantabrorum, et ibi eos superavit, dum dux militaris Swinthila Cantabros in montibus pugnabat.
Stintinum
Municipium in Nurra historica ac geographica terra situm.
Sisebutus (rex Visigothorum)
De bellis pugnatis
Tunc, inter annos 614 et 615, impeta permulta fecit contra terras Byzantinorum. Cepit urbes et castella, inter quas maxima erat Malaca. Tunc Magister Militum Byzantinorum indutias Sisebuto petivit, quas is concessit. Bello confecto, provincia Romana in Hispania erat ager circum Carthaginem Spartariam.
De familia
Gens Sisebuti non regia erat, sed progenies igitur fuit: filius Reccaredus regnum accepit, et filia Theodora Swinthilam regem nupsit. Ita Sisebutus fuit avus regis Sisenandi et reginae Liuvigotonis.
19 Maii
19 Maii dies 139ª anni est (140ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 226 dies manent.
Secundum Calendarium Romanum est ante diem decimum quartum Kalendas Iunias, quae a.d. XIV Kal. Iun. abbreviantur.
Saint-Martin-d'Hardinghem
Saint-Martin-d'Hardinghem est commune Francicum 306 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Saint-Rémy-l'Honoré
Saint-Rémy-l'Honoré est commune Francicum 1'359 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Gourdon (Arar et Liger)
Gourdon  est commune Francicum 875 incolarum (anno 2009) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Virus biologicum
Virus (-i, n., plur. vira ) est actor contagionis, qui solum cellulis organismorum viventium regenerari potest. Vira omnia formarum vitae genera inficere possunt, ab animalibus et plantis ad microorganismos, bacteriis et archaeis non exclusis. Post commentarium de pathogeno non bacteriali quod plantas tabaci inficit a Demetrio Ivanovsky anno 1892 divulgatum, atque post tobacco mosaic virus (generis Tobamovirorum) a Martino Beijerinck anno 1898 inventum, adhuc plus quam 6 500 specierum virorum penitus descriptae sunt, sed aliquae milliones specierum in circumiectis terrestribus exsistere putantur Vira in paene omni oecosystemate in tellure inveniuntur, et sunt crebrissimum omnium entitatum biologicarum genus. Studium virorum virologia appellatur, proprietas disciplinae microbiologiae.
Virus res biologica ex et genomate (acido deoxyribonucleico aut acido ribonucleico) et proteinis (capsida) lipidisque efficitur. Quia DNA utens augetur, virus "pseudovitale" appellari potest. DNA virale in mRNA  transcribitur; quod invicem in peptida transfertur, virus cum in cellula plerumque, sed ex informatione genetica virali, peptida viralia producens.
De etymologia
Vocabulum virus 'venenum' seu 'pituitam' significabat. In libro autem De proprietatibus rerum (anno 1240), Bartholomaei Anglici, primus biologiae medicinaeque usus verbi virus invenitur.
Classificationes
Quia vira sunt "pseudovitalia," cladistica virorum classificatio difficillima est.
Classificatio ICTV
Commissio virorum taxinomiae internationalis (Anglice International Committee on Taxonomy of Viruses) ad hanc virorum taxinomiam iussit: Taxonomia 2018a hos ordines afferebat: bunyavirales, caudovirales, herpesvirales, ligamenvirales, mononegavirales, nidovirales, picornavirales, tymovirales sicut familiae non attributae.
Regna
In taxonomia 2018b tantum regnum unum, riboviria enim, notum est. Insunt proprium unum phylum, duo subphyla, sex classes, decem ordines, septem subordines, undenonaginta familiae, trigintasex subfamiliae, trecenti octogintaseptem genera, undesexaginta subgenera, et duomilia ducentiduo species.
Ordines regnis phylisve non attributae
Taxonomia 2018b quattuor ordines sine phylo proprio supraposito notat: Caudovirales, Herpesvirales, Ligamenvirales, Ortervirales.
Familiae ordinibus non attributae
Plures familiae nondum ordinis unius attribui potuerunt. In taxonomia 2018b adhuc 46 familiae extra ordinem inveniuntur. Exempla sunt:
Fontanulae (Italia)
Fontanulae (Italiane: Fontanelle; Venetice: Fontanełe) sunt oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia ac in Provincia Tarvisana situm. Incolae Fontanulenses  appellantur.
Magnolia grandiflora
Magnolia grandiflora est species arborum florentium familiae Magnoliacearum, in Civitatibus Foederatis meridio-orientalibus endemica, a Virginia litorali ad meridiem ad mediam Floridam, et ad occidentem ad Texiam orientalem et Oclahomam. Planta est magna, ad 27.5 m alta attingens, conspicua, sempervirens, magnis foliis atroviridibus et magnis fragrantibusque floribus albis. Plus quam centum cultivarietates natae sunt et in commercio latissime per mundum venumdantur. Lignum est durum et gravis, et in commercio adhibitum est ad faciendam supellectilem, lectulos, et laminas ligneas.
Isolda (discretiva)
Isolda est:
Magnolia grandiflora
Cultus et usus
Marcus Catesby, primus in America Septentrionali conlector, Magnoliam grandifloram ad Britanniam anno 1726 transportavit, ubi, coli incipiens, Magnoliam virginianam mox officiebat, quae nonnullos annos ante conlecta erat. Magnolia grandiflora, symbolus Civitatum Foederatarum Meridianarum, est arbor civilis Mississippiae, et flos civilis Mississippiae et Ludovicianae (Gardiner 2000:143). Flos ut symbolus exercitus Civitatum Foederatarum Americae per Bellum Civile Americanum adhibita est (Callaway 1994:99).
Robertus Bentley
Robertus Bentley (natus est Hitchin in vico Hertfordiensis comitatus die 25 Martii 1821; mortuus die 24 Decembris 1893) fuit botanicus et pharmacologus Anglicus. Qui Societatis Linnaeanae Londiniensis sodalis fuit. Eius siglum scientificum est Bentley.
Saint-Martin-Choquel
Saint-Martin-Choquel est commune Francicum 465 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Iosephus Betori
Iosephus Betori (natus Fulginii die 25 Februarii 1947), alumnus Pontificiae Universitatis Gregorianae qui gradum doctoris apud Pontificium Institutum Biblicum meruit, est a die 8 Septembris 2008 archiepiscopus metropolita Florentinus, successor Ennii Antonelli. Iam ab anno 2001 episcopus titularis Faleronensis et Conferentiae Episcopalis Italicae secretarius generalis fuerat. Die 18 Februarii 2012 papa Benedictus XVI eum cardinalem presbyterum fecit, titulo Sancti Marcelli. Betori conclavi mense Martio 2013 adfuit, quod Georgium Marium Bergoglio papam creavit.
Volapük
Volapük est lingua artificialis quam Ioannes Martinus Schleyer, sacerdos Catholicus Germanus, anno 1880 excogitavit. Schleyer deum credidit sibi imperavisse, ut linguam universalem crearet. Non sunt multi hodie qui hac lingua loqui possint, numero circa 25. Huius linguae fautorum praeses appellatur cifal. Primus magister officialis Carolus Lenze mathematicus fuit.
Catalogi rerum astronomicarum
Catalogi rerum astronomicarum subter enumerati nomina praebent quae etiam hodie ad nebulas stellasque et alias res astronomicas appellandas adhibentur.
Lilaea
Lilaea est:
Lilaea Lilaea
Clyster
Nexus externus
•Fons apud medicinenet. •acus subcutanea Fons pro acus subcutanea(alterum verbum).
2139 Makharadze
2139 , olim designationibus 1970 MC, 1928 TF, 1955 SS1, 1955 UA1, 1970 PJ, 1974 QN, 1977 ER1, et A924 RB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tamara Mikhaylovna Smirnova, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Iteri (discretiva)
Iteri seu Ithir potest:
Systema nervosum autonomicum
Historia
Discernens condiciones internae externaeque anno 1878 Claudius Bernard primus milieu interne (ambientia interna) usus est. Notio systematis nervosi autonomici a Iohannis Newport Langley oritur.
Notio systematis nervosi autonomici hodiernis diebus
Longe tempore solum notio Langleyianus systematis nervosi autonomici adhibetatur, hodie huius usus tamen notionis a terminologia anatomica animadvertitur: sub caudice A14.3.00.001 enim divisio autonomica sive pars autonomica systematis nervosi peripherici demandatur. Supra annotatio nomen vetum ambiguitatem ponere notat. Quia notio systematis nervosi autonomici non clare inter partes centralem et periphericam distinguat, ideo divisio autonomica rectius aestimanda sit. Adhuc autem conlatio haec de parte peripherica systematis nervosi autonomici atque parte centrali scribit.
Pars centralis
Centralis sunt neuronorum partis parasympathicae (perikarya), quae et in trunco encephali et in medulla spinali locata sunt: Centralis quoque sunt neuronorum partis sympathicae perikarya, quae solum in medulla spinali (non in trunco encephali) locata sunt:
Pars peripherica sive divisio autonomica
Secundum Terminologia Anatomica pars peripherica systematis nervosi autonomici vocatur divisio autonomica (FCAT: A14.3.00.001), ex fibris nervosis et sympathicis et parasympathicis cum ganglionibus autonomicis suis constans, qua transmissiones nervorum ad organa effectoria ducuntur. Generatim quaeque fibrae autonomicae in ganglion autonomicum suum ad alias fibras nervosas transmittuntur. Fibrae ante ganglion praeganglionares, post ganglion invicem postganglionares nominantur: Vero etiam differentia inter partem sympathicam et parasympathicam est: ganglia sympathica prope partem centralem sed procul organo effectore, et ganglia parasympathia procul parte centrali sed prope organum effectorem iacent, ideo fibrae sympathicae praeganglionares postganglionaribus breviores, parasympathicae vicissim longiores sunt.
Nervi craniales
Nonnulli nervi craniales non (sive non solum) motuum sensuumque agent, sed verum pars systematis nervosum autonomici sunt:
Pars sympathica
Constituit pars sympathicus ex parte cum centrali tum peripherica, quae vulgo "sympathicus" appellatur. Superant partium periphericarum centra cerebralia ut hypothalamus, truncus encephali, formatio reticularis. Gubernatio localis autem in medulla spinali, ibi in nucleo intermediolaterali fit. Iuxta medullam spinalem utroque latere singularis truncus sympathicus, catena gangliorum paravertebralium (cervicalium, thoracalium, lumbalium, sacralium), se porrigit.
Propalaeothentes
Propalaeothentes (binomen ab Bown & Fleagle, 1993) est exstincta marsupialium subfamilia.
Systema nervosum autonomicum
Pars sympathica
Ganglia sympathica procul ab organis effectoribus, sed prope partem centralem sunt.
Pars parasympathica
Ut sympathicae parti parasympathicae quoque partes centralis et peripherica est. Generaliter ganglia prope organa effectores, sed procul a parte centrali sunt.
Systema nervosum entericum
Systema nervosum entericum sive systema nervosum intramurale pars systema nervosum autonomicum functiones apparatus digestorii (sensu strictu) gubernat.
Organorum cellulae effectores
Nam partes praecipuae et sympathica et parasympathica axones suos sparse in corpus transmittunt, adeo tangunt non solum organa, ut pupillas et glandulas salivarias et cor et pulmones et vesicam urinariam, sed etiam transmissiones chemicae ad vasa sanguinea simul enim et arteriarum et venarum perveniunt.
Ab stimulis ad systema nervosum autonomicum
Stimuli et externi et interni, qui signa excitantia systematis nervosi autonomici provocent, structuras hypothalami et neurona praemotorica requirunt.
Receptoria adrenergica systematis autonomici, partis sympathici
Effectus sympathici per receptoria adrenergica transmittuntur.
Sensus visceralis
Vero sensus in systemate nervoso autonomico multipliciter est. Quisque stimulorum crebro per nervos afferentes in systema transmittitur. Itinera principalia sunt nervi afferentes nervi vagi et nervorum spinalium.
Commovere systema rationibus pharmacologicis
Quia systemate autonomico quaedam receptoria sunt, ideo scilicet medicamenta pharmacologica cum effectibus receptoriorum systematis autonomici disputata et divisa sunt. Substantiae pharmacologicae quae
Substantiae sympathomimeticae
Sympathomimetica inter directa et indirecta distinguuntur. Sympathomimetica directa receptoria adrenergica stimulant. Sympathomimetica directa sunt, per exemplum, Naphazolinum (α), Tetryzolinum (α), Salbutamolum (ß2), adrenalinum (et α et ß)
Substantiae sympatholyticae
Sympatholytica sunt, per exemplum, Alfuzosinum (α), Tamsulosinum (α), Mirtazapinum (α), Bisoprololum (ß), Timololum (ß).
Substantiae parasympatholyticae ("anticholinergicae")
Hae receptoria muscarinica sive nicotinica inhibent. Parasympatholytica inhibitionis receptoriorum muscarinicorum antagonistae muscarinicae sunt, per exemplum, Atropinum, Biperidenum, Ipratropiumbromidum, Oxybutyninum, Orphenadrinum. Plantae solanacearum complures substantias anticholinergicas continent.
Vetus comoedia
Vetus comoedia est primum genus comoediarum Graecarum antiquarum. Genus enim hoc in tres partes divisum est, quarum prima comoedia vetus, velut ab Eupoli atque Cratino Aristophaneque poeta perfecta, altera media comoedia, tertia nova comoedia velut a Menandro scripta. Veteris comoediae undecim fabulae ab Aristophane scriptae hodie servantur; multarum etiam ab illo aliisque confectarum fragmenta exstant.
Hoc insignis comoedia vetus erat quod plerumque viros notos et aequales irridebat et ad eventa sui temporis alludebat. Ita pars democratiae Atheniensis erat ac velut disputationes ecclesiae ad theatrum comicum transferebat.
De origine
Si Aristoteli credimus comoedia in Sicilia nata est et primi poetae comici Phormis et Epicharmus fuerunt. Deinde Athenis Crates primus iambicae poesi fabulas addidit. Ita origo comoediae non ultra quintum saeculum a.C.n. repetitur. Secundum Aristotelem comoedia ex iambica poesi et carminibus "phallicis" in Dionysi honorem cantatis creata est.
Robertus Bentley Todd
Robert Bentley Todd (Eblanae die 9 Aprilis 1809 natus; Londinii die 30 Ianuarii 1860 mortuus) fuit medicus accurate physiologus et pathologus Hibernicus.
Mardonius
Mardonius (Persice: Mrdunya) -mortuus 479 a.C.n.- fuit dux Persicus. Filius Gobryae et maritus Artazostrae, filiae regis Darii I, ad homines illustrissimos aulae Persicae pertinuit. Plataeensi pugna periit.
Sébeville
Sébeville  est commune 35 incolarum (anno 2009) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Mardonius
Quia filius sororis et Gobryae, unius e septem qui magum imperium usurpantem everterant, atque mox etiam suus gener erat, Darius Mardonio adhuc adulescenti anno 492 a.C.n. exercitum et classem tradidit quibus per Thraciam et Macedoniam usque in Graeciam pergeret atque de Eretriis et Atheniensibus qui Ionibus auxilia miserant poenas sumeret. Sed classis cum montem Atho circumnavigaret tempestate suborta fracta est et Bryges, gens Thracia, Persas adorti exercitui impedimento fuerunt. Bryges quidem subegit Mardonius sed postea re infecta in Asiam rediit. Quam ob rem male gestam anno 490 a.C.n. Darius novos duces exercitui praeposuit quem per insulas in Graeciam misit ː Datim et Artaphrenem. Secundum Herodotum Mardonius tum cum oram Ioniae navibus legeret tyrannos e civitatibus removit et civibus res publicas reddidit eorum favorem ut captaret. Dario mortuo fautor belli adversus liberam Graeciam Artabano sese opposuit et impetravit ut Xerxes novam expeditionem in Europam duceret. Post cladem Salaminiam, cum Xerxes in Asiam rediret, exercitum 300 000 hominum sibi poposcit quo bellum in continenti pergeret. Atticam vastavit postquam Athenienses suam societatem adversus Lacedaemonios et Peloponnesiacos repulerunt. Mox tamen in Boeotia ad Plataeas victus est a Pausania.
Olmetum
Olmetum  (alia nomina  : Oppidum Olmeti; olim: Ulumetus) (Italiane: Olmedo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Sacerensi/Turritana situm. Incolae Olmetenses appellantur.
Municipium in Nurra historica ac geographica terra situm.
Labatut (Pyrenaeus Atlanticus)
Labatut  est commune 155 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Thalamus Parvus
Thalamus Parvus est liber manu scriptus hodie apud Archivum Municipale Montispessulanense servatus, qui comprehendit recensio chronicorum Montispessulanensium, partim Occitane, partim Francogallice scripta, de rebus in urbe Montepessulano gestis ab anno fere 814 usque ad 1604 narrans, una cum series legum huius urbis, titulo Consuetudo Montispessulani nota.
Calculus
Calculus in mathematica est systema numerandi quod de variatione tractat. Ita appellatur ut parvis calcibus saepe Romani utebantur numerando cum abacis. Hodie distinguitur:
Calculus ab Isaaco Newtono saeculo XVI prime inventus est, licet Godefridus Leibnitius independente intellexit et prime de Calculo provulgavit. Calculus duas partes, derivativa integraliaque, habet. Derivativi sunt devexum linamenti tangentis puncto dativo functioni. Integrale est area sub curvum fine puncto dativo functioni. Theorema fundamentale calculi has partes coniungit, unam aliam conversum dicens.
Calculus (vesicae) in medicina, vide: Urolithiasis