cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iulianus Palmarius
Iulianus Palmarius Constantinus sive vulgo Julien de Paulmier (natus ad Agneaux anno 1520; Cadomi mense Decembri 1588 mortuus) fuit eruditus Normannus, alumnus universitatis Parisiensis et postea professor ibidem facultatis medicinae. Discipulus fuit Ioannis Fernelii. Medicus meruit iuxta regem Carolum IX. Opera eius Latine conscripta a discipulo suo Iacobo Cahagnesio Francogallice conversa sunt.
4913 Wangxuan
4913 , olim designationibus 1965 SO et 1988 TT2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Observatorio Astronomico Zijinshan, astronomo apud urbem Nanquinium versato, repertus est.
Jokerit
Nomen plurale Finnicum Jokerit significat scurrae.
4913 Wangxuan
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4913 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Vallis Viridis (discretiva)
Vallis Viridis postest:
Dioecesis Montis Marani
Dioecesis Montis Marani fuit dioecesis cuius sedes Mons Maranus erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.
Episcopus titularis
Anno 1998 dioecesis a episcopo titulare S.E. Salvatore Pennacchio regitur.
Helicopsychidae
Helicopsychidae sunt familia insectorum ordinis Trichopterorum, ex helicomorphibus capsulis quas larvae faciunt appellata. Quae insecta inter duo genera digeruntur, quae sunt Rakiura et Helicopsyche. Familiae sunt plus quam 230 species, quae in omnibus faunae regionibus adsunt.
Archidioecesis Beneventana
Archidioecesis Beneventana Italiane: Arcidiocesi di Benevento) est sedes episcopalis metropolitana Italiae Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Campaniae sita, cuius caput est Beneventum.
Archidioecesis 117 paroeciae sunt.
Archiepiscopus metropolita
Praesens Archiepiscopus Metropolita est S.E. Felix Accrocca.
Historia
Dioecesis Beneventana I saeculo erecta est, Archidioecesis anno 969.
Félines (Liger Superior)
Félines est commune Francicum 283 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Dioecesis Musanensis
Dioecesis Musanensis fuit dioecesis cuius sedes Musanum erat.
Ecclesia cathedralis
Ecclesia cathedralis deleta est.
Nicolaus Lenau
Nicolaus Lenau, nomine saeculari Nikolaus Niembsch Edler von Strehlenau (natus ad Csatád in Circulo Timiş die 13 Augusti 1802; mortuus Vindobonae-Oberdöbling die 22 Augusti 1850), fuit Austriacus epochae Biedermeieranae poeta et auctor e Banatu prognatus, qui lingua melancholica metaphoras naturae adhibuit ad monstrandum desperationem, dolorem mundi (Theodisce Weltchmerz) et internam hominum lacerationem.
Vita
Vindobonae et Bratislavae iurisprudentiae medicinaeque studuit. Ex anno 1821, poemata pepigit, praecipue ab Hölty et Klopstock motus. Mox animus eius intranquillus notus erat, qui fecit eum fugere velle ex ambientibus suffocantibus scriptorum Vindobonensium veluti Franciscus Grillparzer et Ferdinandus Raimund. Hereditate anno 1830 vendita, potuit omnino sese operibus scribendis dicare. Prima editio sub modesto titulo Gedichte prolata est anno 1832, cum anno 1831 familiaritatem contraxisset cum poetis Scholae Suebicae (Ludovicus Uhland, Gustavus Schwab, et alii). Quietem abhorrens inter annos 1832 et 1833 in Civitates Foederatas migravit. In Europam autem reversus, mirabatur de prosperis eventibus quoad dilectionem erga opera sua in lectoribus. Anno 1838 sequebatur volumen Neuere Gedichte. Propter amores infelices cum Sophia von Löwenthal, Lenau collapsus est, et physice et mente.
Mense Octobri anni 1844, apoplexiam cerebri passus est; vitam residuam in nosocomiis vecordibus institutis degit: anno eodem ad valetudinarium Regiae Winnendensis admissus est, et ab anno 1847 usque ad mortem in valetudinario cuiusdam Doctoris Gröngen, in Oberdöbling, hodie pars Vindobonae, permansit.
Gravitas
Cum voluminibus poeticis Lenau praeterea opera epica maiora concinnavit, adoptans argumenta litterarum omnium gentium. Inter haec numerentur in fragmentis editum dramaticum opusculum Don Juan (1851), quod Ricardo Strauss serviebat ad melodrama eiusdem tituli (anno 1889). Insuper scripsit epicum-dramaticum poema Faust anno 1836, quod ex industria opusculum exemplare Ioannis Volgangi Goethii impugnaret. Mentionem facere ne obliviscamur hoc contextu etiam de libris Savonarola (1837) aut Die Albigenser (1842).
Fortuna
Praemium litterarium biennale a Germanico Ministerio de rebus internis ab anno 1985 attribuitur, titulo Nikolaus-Lenau-Preis. Eo honorantur poetae, quorum opera iuvent corroboratum amicitiam et reciprocum intellectum inter populos Europaeos occidentales et orientales. Timisvariense asteroidesque 7400 Lenau ad eius honorem nominantur. Oppidum nativum in Romania, olim Hungarice Csatád nuncupatum, ab anno 1926 Lenauheim appellatur.
7100 Martin Luther
7100 , olim designationibus 1360 T-2 et 1978 UG8 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est. Origo nominis est apud honorem Martini Lutheri.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7100 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Cubelles (Liger Superior)
Cubelles est commune Francicum 141 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Tiberius Iulius Alexander
Tiberius Iulius Alexander fuit eques Romanus et gubernator provinciarum imperatoribus Claudio et Nerone. Alexandriae natus e stirpe Iudaea, patre Alexandro illo qui alabarches meruit, Ti. Iulius Alexander procurator Iudaeae  inter Cuspium Fadum et Ventidium Cumanum, circa annos  46-48 a Claudio factus, postea Corbulonem in Armeniam secutus est. Fuit deinde praefectus Aegypti inter annos 66 et 69. Illo tempore Iudaeos Alexandrinos seditiosos et cum Graecis confligentes duabus legionibus immissis saeviter repressit : nam si historico Flavio Iosepho credimus 50 000 hominum occisi sunt. Die 6 Iulii 68 ille, primus inter gubernatores de quibus scimus, in edicto de rebus provincialibus Galbam imperatorem recognovit. Die 1 Iulii 69 primus omnium milites suos in Vespasiani verba iurare iussit atque copias suas praesto praebuit (Vespasianus qui tum bellum cum Iudaeis in Palaestina gerebat nondum a suis militibus adclamatus erat). Postea Tito Caesari adfuit cum Hierosolyma obsideret et expugnaret (70).
1107 Lictoria
1107 , olim designationibus 1929 FB, A909 UB, A917 DF, et A924 KC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludovico Volta in Observatorio Astronomico Augustae Taurinorum versato repertus est. Origo nominis est apud honorem lictoris.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1107 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
La Chomette
La Chomette est commune Francicum 149 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Gruarius
Gruarius   (Italiane: Gruaro) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 820 incolarum, in Regione Venetia et in Urbe metropolitana Veneta situm. Incolae Gruarienses appellantur.
Fractiones
Bagnara, Boldara, Brusatotina, Giai, La Sega, Malcanton, Mondina, Roncis.
Municipia finitima
Cinto Caomaggiore, Cordovado (PN), Portogruaro, Sesto al Reghena (PN), Teglio Veneto.
Michael Temer
Michael Temer, vulgo plene Michel Miguel Elias Temer Lulia (in oppido Tietê civitatis Paulopolitanae natus die 23 Septembris 1940), e familia Libanensi ortus, est iuris consultus et politicus. Alumnus est universitatis Paulopolitanae et universitatis Catholicae eiusdem urbis, ubi recentius professor fuit iurisprudentiae. A die 1 Ianuarii 2011 praeses vicarius Brasiliae merebat, praeside Dilma Rousseff. Qua die 31 Augusti 2016 ab officio deposita, Michael Temer praeses factus est.
Saint-Beauzély
Saint-Beauzély (Occitanice Sent Bausèli) est commune Francicum 520 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Botulus e caril
Botulus e caril sive botulus carii (Theodisce Currywurst) est cibus praecipue in Germania popularis, qui post secundum bellum mundanum Berolini inventus esse dicitur.
Factus e carne porcina botulus primo assus, tunc aut pulvere carii aspersus aut liquamine lycopersico pulverem carii continenti fundatus est.
Botuli carii in thermopoliis parvo pretio vendi solent.
Uwe Timm scriptor Germanicus fabulam de inventione botuli carii scripsit et Heribertus Grönemeyer cantor Germanicus de botulo carii carmen fecit.
Saint-Beaulize
Saint-Beaulize est commune Francicum 98 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Paeninsula Antarctica
Paeninsula Antarctica, in Tsilia O'Higgins Land, in Argentina Tierra de San Martin, ac primum in Britanniarum Regno Graham Land et in Civitatibus Foederatis Palmer Peninsula appellata, est maxime septentrionalis Antarcticae continentalis regio, maioris paeninsulae Antarcticae Occidentalis pars, quae 1300 chiliometra ex Capite Adams (in Mari Weddelliano) et locus in continente ad australem Insularum Eklundensium eminet. Paeninsula Antarctica, sub glaciario continentali quod id tegit, consistit in congerie insularum, quae a fretis altis separantur et cum glaciario continentali coniunguntur. Terra Ignium, maxime australis Americae Australis apex, circiter 1000 chiliometra trans Fretum Drakeanum iacet.
Superficialis Paeninsulae Antarcticae area est 522 000 chiliometra quadrata, quorum octoginta centesimae glacie teguntur.
Oecosystema maritimum quod occidentalem Paeninsulae Antarcticae pluteum continentalem circumiacet celerem climatis mutationem corporeum passum est. Ex annis 1970, maritimum occidentalis Paeninsulae Antarcticae clima, quod aliquantulum tepidum et humidum erat, ad regiones australes movetur. Haec mutatio climatica frigidum et siccum Antarcticae continentalis clima loco magis atque magis movet, ut paeninsulares calefactionis globalis effectus varie mutarent. Inter mutationes manifestas sunt transportatio caloris aucta, ambitus et temporis spatium glaciei marinae imminuti, pauciores Pygosceles adeliae (qui glacie necessarie nituntur), plures Pygosceles papua et Pygosceles antarctici (qui ambo glaciem libere tolerant), variatio in compositione communitatis phytoplanctoni et zooplanctoni, atque variationes generationis, abundantiae, et praedatoribus praesentiae euphausiaceorum.
Stationes investigationis scientificae in permultis locis in Paeninsula Antarctica inveniuntur, ubi aliquot civitates suverenitatem vindicant. Inter terras disputatas sunt Antarctica Argentina (Argentina), Territorium Antarcticum Tsilianum (Tsilia), et Territorium Antarcticum Britannicum (Britanniarum Regnum). Hae postulationes a paene omnibus orbis terrarum civitatibus repudiantur, sed, sub Systemate Foederum Antarctico, petitores suas postulationes exsequi non conantur. Postulatio autem Britannica agnoscitur ab Australia, Francia, Norvegia, et Nova Zelandia, sed Argentina plurima castra et homines in paeninsula sustinet.
Geologia
Antarctica olim fuit pars Gondwanae supercontinentis. Inter cuius radices exteriores sunt granites et gneiss aevorum Ordovicii et Devonii ,quae in Aestuario Scar et Paeninsula Joerg inveniuntur, cum intra Gregem Paeninsulae Trinitatis ex Carbonifero-Triassico sint saxa sedimentaria, quae in Sinu Spei et Freto Principis Gustavi videntur.
Flora et fauna
Oris paeninsularibus est clima mitissimum in Antarctica, cui sunt saxa bryophytis lichenibusque nive mensibus aestivis tecta carens, quamquam caelum frigidissimum et tempus crescendi brevissimum sunt. Plantae hodie plerumque sunt bryophyta, lichena, et algae ad haec circumiecta naturalia adaptae, lichenibus madidiores terrae saxosae regiones petentibus. Frequentissima lichenum genera sunt Usnea et Bryoria. Praeterea, Deschampsia antarctica (Poaceae) et Colobanthus quitensis (Caryophyllaceae), duae species plantarum florentium, in septentrionalibus et occidentalibus paeninsulae regionibus inveniuntur, insulis ante litus non exclusis, ubi clima aliquantulum tepidius est. Insula Lagotellerie in Sinu Marguerite est exemplum huius habitationis.
Xanthoria elegans et Caloplaca sunt lichena crustosa, quae in saxis litoralibus videri possunt.
Inter cetacea paeninsularia sunt Balaenoptera bonaerensis et Balaenoptera acutorostrata (ambo Balaenopteridae) atque Orcinus orca (Delphinidae). Animalia antarctica, inter quae sunt aves maritimi, pinnipedia, et sphenisciformes, victu vivunt qui in mari—non in terra—reperiunt. Inter pinnipedia sunt Hydrurga leptonyx, Leptonychotes weddellii, magna Mirounga leonina, et Lobodon carcinophagus.
Inter species sphenisciformium in paeninsula inventas, praecipue prope apicem geographium et insulas circumiacentis, sunt Pygoscelis antarcticus, Aptenodytes forsteri, Pygoscelis papua, et Pygoscelis adeliae. Insula Petermannensis est maxime australis orbis terrarum colonia Pygoscelium papuarum, ubi saxa exposita sunt unus e multis locis in paeninsula qui bona habitatio coloniarum avium sunt. Sphenisciformes quotannis reveniunt, et eorum numeri plus quam 10 000 aestimantur. Quorum avium usitatissimi in paeninsula sunt Pygoscelis antarcticus et Pygoscelis papua, et sola Aptenodytum forsteri colonia procreans in Antarctica Occidentali est multitudo remota inter Insulas Dionenses, in Sinus Marguerite in occidentali paeninsulae orae. Plurimi Aptenodytes forsteri in Orientalis Antarctica procreant.
Etiam insigniter adsunt Thalassoica antarctica (Procellariidae), Leucocarbo bransfieldensis (Phalacrocoracidae), Aptenodytes patagonicus (Spheniscidae), Eudyptes chrysolophus (Spheniscidae), et Sterna paradisaea (Laridae).
Cortisolum
Cortisolum est hormon steroidum et glucocorticoidum. Medicamentum vocatur hydroxycortisonum.
In pluribus animalibus cortisolum in zona fasciculata glandulae suprarenalis formatur.
Coniunctum est cortisolum cum:
Videtur ut cortisolum etiam memoriam, dysfunctione hippocampi causa, perficere potest.
Cortisoli effectus per receptoria glucocorticoidorum transmittuntur.
Natura chemica
Substantia solida apparet alba. Substantia aestimatur stabilis, quamquam putatur, ut sub lucem prolongatam aliquid instabiliter agere possit. Una cum substantiis fortius oxidantibus agentibus molecula cortisoli detrimentum ferat. Dosis letalis 150 mg/kg aestimatur.
Nomen IUPAC est 11β,17α,21-trihydroxypregn-4-eno-3,20-dionum. Formula summarum eius est, massa molaris 362.460 g/mol. Moleculae sunt centrum stereogenica septem. Punctum liquefactionis inter 211°C et 220°C statutum est, punctum fervoris 566.4°C. Solubilitas in aqua <1 mg/mL (i. e. cortisolum solubile in aqua facillime) est.
Metabolismus glucosi
Ope cortisoli proteina in glucosum, convertuntur. Si adsit cortisolum perdiu multitudo glucosi sanguinei constanter aucta est, denique augescens valor insulini in sanguine (hyperinsulinaemia) observari potest, una cum periculo diabetis melliti vel resistentiae contra insulinum et obesitatis.
Physiologia
Cortisol est in homine glucocorticoidum physiologicum maximi momenti. Solum corticosteronum quoque, tamen momento minore, effectus glucocorticoidorum exercet. Hac in re cortisolum magnitudinem glucosi sanguinei augere solet, ita corpus contra hypoglycaemiam (valorem parum magnam glucosi sanguinei) protegit. Cortisoli et synthesis et liberatio ex zona fasciculuata glandulae suprarenalis in sanuinem secundum stimulationem glandulae hormonte adrenocorticotropino (ACTH) fit.
Curva valorum cortisoli in sanguine numerum circadianum ostendit, puncto minimo horis duabus post mediam noctem, deinde versum primam lucem cursu augescente cum maximo ad horam octavam - postea declivo succedente tenui. In senectute valores cortisoli aliquid altiores apparent.
Pathophysiologia
Functiones cortisoli in morbis diversis considerantur, ut in diabete mellito et genera inflammationum, at minus in generibus multis cancri. Etiam nexus inter variis morbis, ut inter morbum Alzheimerianum et diabetem ope cortisoli suspicatus est.
Chenereilles (Liger Superior)
Chenereilles est commune Francicum 315 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Constantinus Flavickij
Constantinus Demetrii filius Flavickij (Russice Константин Дмитриевич Флавицкий, tr. Konstantin Dmitrievič Flavickij; Moscuae natus die 13 Septembris 1830, Petropoli propter phthisem obiit die 3 Septembris 1866) fuit pictor Russicus.
Eius pictura clarissima est Principissa Tarakanova («Княжна Тараканова», anno 1864 creata), fabulam depingens de pernicie feminae, se filia imperatricis Elisabethae declarantis, in carcere tempore diluvii Petropolitani anni 1777 (vere tamen anno 1775 propter phthisem mortuae).
Surprise Lake Camp
Surprise Lake Camp ('Castra Lacus Mirorum') est castra aestiva non lucrativa in plus quam 400 agris Cold Spring Novi Eboraci sita, circa 60 milia ad septentriones Urbis Novi Eboraci. Quae, anno 1901 condita, sunt unum ex veterrimis castris aestivis Iudaicis in Civitatibus Foederatis.
Unum ex primis castrorum pueris fuit Eduardus Cantor, qui credidit suas perfunctiones iuvenis in Surprise Lake Camp (etiam in The Eddie Cantor Story pellicula biographica anno 1953 depictum ) suum animum confirmavisse ut negotium spectaculorum iniret. Rebus ludionis bene gesti, unus ex castrorum fautoribus ardentissimis factus est.
Domus Baumbachiana
Domus Baumbachiana (Theodisce: Baumbachhaus) domus natalis scriptoris Germanici Rudolphi Baumbach est in oppido Kranichfeld in Circulo Weimarer Land, Germaniae. Inest museum quoddam et invenitur in area Baumbachplatz nr 1 medio in vico.
Edictum Tiberii Iulii Alexandri (68)
Edictum in inscriptione legitur in templo Hibis reperta iuxta oasim Khargeh.
Domus Baumbachiana
Baumbach et Kranichfeld
Anno 1885 Baumbach in Thuringiam revenit, ubi usque ad mortem mansit. Tum titulum honoris probuli aulici accepit. Oppidum natale anno 1893 ultimo visit, postquam civis honorificus anno 1892 creatus est. Mainingiae invenitur altera Domus Baumbachiana, item cum museo adiuncto.
Aedes
Tiliam ante domum annorum 350 esse fertur. Hodie expositio de Baumbach diversis expositionibus ad tempus institutis ornatur et domus facta est locus conventuum variorum circulorum (e.g. studentium).
Nexus externi
Musei domestica pagina
Saint-André-de-Vézines
Saint-André-de-Vézines est commune Francicum 123 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Franciscus Damrosch
Franciscus Damrosch (natus Frank Heino Damrosch, in Germania die 22 Iunii 1859; mortuus 22 Octobris 1937) fuit conductor et educator musicus Americanus.
Vita
Damrosch Vratislaviae in urbe Silesiae die 22 Iunii 1859 natus est, filius Helenae von Heimburg, olim cantricis operaticae, et Leopoldi Damrosch conductoris. Ad Civitates Foederatas anno 1871 migravit cum patre, Gualterio fratre, et Clara, sorore et magistra musica. Parentes erant Lutherani; patris autem pater Iudaicus fuerat.
Opus musicae in Germania sub Dionysio Pruckner dederat. Novi Eboraci in urbe sub Ferdinando von Inten et in Europa sub Mauritio Moszkowski studuit. Ad Denverium Colorati migravit, eo consilio ut cursum mercatorium sequeret, sed mox ad musicam rediens, anno 1884 organista, conductor Denver Chorus Club, et inspector musicae in scholis publicis meruit.
Nonnullos annos fuit magister chori in theatro Operae Metropolitanae Novi Eboraci. Mendelssohn Glee Club ab anno 1885 ad 1887 conduxit. Anno 1892, "People's Singing Classes" ordinavit, et Societatem Artis Musicae Novi Eboraci condere adiuvit. Anno 1897, inspector musicae in scholis publicis Novi Eboraci creatus est.
Anno 1898 Damrosch in loco Gualterii fratris substituit conductor Societatis Oratoriorum, quam usque ad 1912 curavit. Hortus Damroschianus, pars Lincoln Center for the Performing Arts, ex familia appellatur.
Anno 1905, Instituti Artis Musicae Novi Eboraci condidit et curare coepit. Inter suos discipulos ibi fuit Gulielmus Howland, qui multos annos caput partis musicae Universitatis Michiganiae meruit. Anno 1926, hoc institutum cum Schola Graduata Juilliardiana confusa est ad scholam creandam quae hodie est Schola Juilliardiana.
Saint-André-de-Najac
Saint-André-de-Najac est commune Francicum 418 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Franciscus Damrosch
Vita
Damrosch mortuus est Novi Eboraci die 20 Octobris 1937.
Mentonecum (Rocha Fulciniensium)
Mentonecum (Francogallice: Menthonnex-en-Bornes) est commune 846 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Chazelles (Liger Superior)
Chazelles est parvum commune Francicum 40 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
4914 Pardina
4914 , olim designationibus 1969 GD et 1988 XF2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Observatorio Felix Aguilar, astronomo apud Complexum Astronomicum El Leoncito versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4914 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Mentonecum (Fanum Sancti Iuliani Genevensium)
Mentonecum (Francogallice: Menthonnex-sous-Clermont) est commune 628 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Conca (discretiva)
Conca potest esse:
Mediaș
Mediaș (Theodisce: Mediasch ; Hungarice: Medgyes) est urbs circiter 47.200 incolarum (anno 2011) in Transsilvania, quae ad circulum Cibinii pertinet. Ad urbem etiam vicus Ighișu Nou pertinet.
Historia
Mediaș saeculo 13 a colonis Germanicis - "Saxonibus Transsilvaniae" conditum est. Anno 1267 primo in actis descriptum est. Nominis origo forsitan vox per medias via est, quod urbs media in Transsilvania sita est. Primi coloni sub iurisdictione nobilium Hungarorum fuerunt. Saepe exercitibus diversis - Turcis praecipue - oppugnata et expgnata est. Ad annum 1918 Mediaș ad Imperium Austro-Hungaricum pertinuit, deinde ad Romaniam. Germani post secundum bellum mundanum et praecipue post finem dictaturae communistarum patriam reliquerunt: Anno 1930 hic 15.505 incolae vixerunt, inter eos 5.974 Germani vixerunt, anno 2011 non plus quam 700.
Incolae
Anno 2011 hic 47.204 homines habitabant, inter eos 36.222 Dacoromani, 4.548 Hungari, et 1.910 Zingari atque 700 Germani.
Alexander alabarches
Alexander alabarches, cui nomen Tiberius Iulius Alexander a quibusdam attribuitur (natus circiter 15–10 a.C.n.; mortuus saeculo primo medio), fuit alabarches populi Iudaeorum Alexandrinorum et frater Philonis philosophi. Filios genuit Ti. Iulium Alexandrum, qui praefectus Aegypti annis ab 66 ad 69 meruit, et Marcum, qui in matrimonium duxit Berenicen, Agrippae filiam.
Amazasp Ambartsumian
Amazasp Asaturi filius Ambartsumian (Armenice Համազասպ Ասատուրի Համբարձումյան), die 11 Septembris anno 1880 in Basarčegar vico natus et die 3 Februarii anno 1965 Erivani mortuus, fuit philologus et interpres Armenicus.
Vita et opera
In Universitate Petropolitana ab anno 1902 ad annum 1908 educatus, in Universitate Erevanensi docebat. Carminum suorum collectiones multas edidit. Multa Armenice vertit, e.g. versus Michaelis Lermontον, Byronis, Henrici Heine. Multos annos Iliadem et Odysseam Homeri Armenice vertebat, quem laborem anno 1955 confecit. Anno 1964 Meditationum Homericarum librum edidit. Victoris Ambartsumian pater fuit.
Mentho Gebennensium
Mirabilia
Inter mirabilia est castellum saeculo XIII aedificatum et adhuc hodie ad familiam nobilem Menthon pertinent. Inter ultimos dominos fuit iudex et politicus Franciscus de Menthone, qui ab anno 1945 usque ad annum 1977 etiam vici praefectus urbis fuit.
Vallis Viridis (Langobardia)
Historia
Vallis Viridis fuit municipium Italiae, circiter 315 incolarum, in Regione Langobardia, in Provincia Papiensi ac in terra Agro Ultrapadano Papiensi situm. Die 1 Ianuarii 2019 municipium se cum municipio Canevino et municipio Ruino coniunxit ut Colles Virides, municipium novum, constitueret.
Mellaria (Francia)
Mellaria (Francogallice: Meillerie) est commune 309 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus Lacui Lemano adiacens.
Chastel (Liger Superior)
Chastel est commune Francicum 139 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
7102 Neilbone
7102 , olim designationibus 1936 NB et 1985 OB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cyrillo Jackson, astronomo apud Observatorium Unionis versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7102 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Spicipalpia
Spicipalpia sunt subordo insectorum ordinis Trichopterorum, cui subordini sunt duae superfamiliae et quattuor familiae. Proprietas familiarum maximi momenti est palpi maxillarii acuti in adultis. Larvis variarum familiarum sunt variae propensitates vivendi, inter quas libere circummovere capsulasque facere, sed omnes, cum ultimum instar essent, capsulas pro pupatione vel antea pro pupatione praecoci faciunt. Subordo a nonnullis phylogeniis iam agnoscitur, sed explicatio molecularis gregem non monophyleticam esse monstrat.
Megevula
Megevula (Francogallice: Mégevette) est commune 501 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Saint-Amans-des-Cots
Saint-Amans-des-Cots (Occitanice Sant Amanç ) est commune Francicum 773 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Saint-Affrique
Saint-Affrique (Occitanice Sant Africa) est commune Francicum 8'112 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
7103 Wichmann
7103 , olim designationibus 1953 GH, 1953 GN1, et 1991 PS18 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth, astronomo apud Observatorium Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7103 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Conca (Italia)
Conca (alia nomina: Castrum Conchae) (Italiane: Conca della Campania) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania, in Provincia Casertana et in Liburia historica ac geographica regione situm.
Poesis activa
Poesis activa est poesis pro perfunctione coram auditoribus vel etiam per perfunctionem composita. Vocabulum annis 1980 in morem venit ad poemata pro perfunctione scripta vel composita describenda, non poemata pro distributione per res impressas ficta.
Notio orta est in press release, quod Hedwig Gorski descripsit, poetam activam populo annis 1980 gratam, cuius impressiones per discophonum factae fuerunt bene res gestae in programmatibus radophonicis verbo dicto dicatis. East of Eden Band, grex eius, prosperrimus erat, cum musicam et poesim misceret; quae collaboratio sinit, ut Gorskianae impressionum vivarum radiophonice emissarum cassettae cum impressionibus discophonicis populo gratis in nonnullis stationibus radiophonicis emitterentur. Gorski, alumna cuiusdam scholae artis, vocabulum excogitare conabatur, quod suas perfunctiones in textu conditas ab arte activa distingueret, praecipue ab operibus artificum activorum sicut Laurie Anderson, quae musicae illo tempore favebat.
Alanus Lomax
Alanus Lomax (31 Ianuarii 1915—19 Iulii 2002) fuit agrestis musicae vulgaris saeculi vicensimi collector Americanus. Etiam fuit folklorista, ethnomusicologus, archivista, scriptor, eruditus, activista politicus, historicus oralis, et fabricator pellicularum. Impressiones, concentus, et spectacula radiophonica in Civitatibus Foederatis et Anglia produxit, quorum omnia partes magni momenti in redintegrationibus Americana et Britannica annorum 1940, 1950, et 1960 egerunt. Lomax per Distributione Novae, cum Ioanne A. Lomax, patre, folklorista, et collector, ac tandem solus et cum aliis, milia carminum et colloquiorum interrogatoriorum pro Archivo Cantus Vulgaris Americani Bibliothecae Congressionalis in discis aluminii et acetati per machinam phonographice impressit.
Opera selecta
Index librorum selectorum ab Alano Lomax scriptorum comprehendit:
Chassignolles (Liger Superior)
Chassignolles est commune Francicum 74 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Gebran Bassil
Gebran Bassil seu litteris Arabicis جبران باسيل (die 21 Iunii 1970 natus) est politicus rei publicae Libani.
E familia Maronitarum ortus, Gebran Bassil natus est. Alumnus est universitatis Americanae Berytensis ubi ingeniariae civili studuit. Sodalis est ab anno 1998 motus patriotici liberi atque ab anno 2005 dux eiusdem factionis. Minister communicationum a mense Maio 2008 primo ministro Fouad Siniora, deinde minister energiae a mense Iulio 2009, primis ministris Saad Hariri et Najib Mikati, denuo minister a rebus externis emigratisque a die 15 Februarii 2014, primis ministris Tammam Salam et Saad Hariri.
Kotoamatsukami
Kotoamatsukami (Iaponice: 別天津神) in mythologia Iaponiae sunt quinque kami, deitates Shintonis, qui primum ex chao ad Takamagahara sunt; apud Kojiki ei sunt Amenominakanushi-no-kami (Iaponice 天乃御中主神, deitas medii universi), Takaminusubi-no-kami (Iaponice 高後産巣日神, deitas creatoris altus), Kamimusubi-no-kami (Iaponice 神産日神, deitas creatoris), deinde Umashiashikabikotachi-no-kami (Iaponice 宇摩志阿斯許備比古遅神, deitas energiae), et Amekotokotachi-no-kami (Iaponice 天乃常立神, deitas principii universi).
Kotoamatukaki apud Kojiki sine procreatione et praeter sexum nati sunt.
Poeta Laureatus Civitatum Foederatarum
Poeta Laureatus Civitatum Foederatarum, rite Poeta Laureatus in Poesi Consultans Bibliothecae Congressionalis, est poeta publica Civitatum Foederatarum. Qui poeta laureatus per spatium magistratus ad conscientiam populi excitandam ad maiorem poesis lectae et scriptae aestimationem conatur. Haec dignitas, olim Consultans in Poesi Bibliothecae Congressionalis appellata, exemplar Poetae Laureati Britanniarum Regni imitatur. Praesens appellatio per actum Congressionalem anno 1985 disposita et constituta est. Officina Poetae Laureati a Sede Libri administratur.
Poeta Laureatus in Poesi Consultans a Bibliothecario Congressus Civitatum Foederatarum creatur, et munus ab Octobri ad Maium sustinet. Bibliothecarius, candidatos considerans, priores poetas laureatos, laureatum praesentem, et alias auctoritates insignes consulit.
Praecipui Consultantes in Poesi
1999–2000, pro anniversario ducentesimo Bibliothecae Congressionalis: Rita Dove, Ludovica Glück, et W. S. Merwin
Sosva Septentrionalis
Sosva Septentrionalis (Russice Северная Сосьва) est flumen in districtu autonomo Chanty-Mansiensi regionis Tumenensis Russiae. In Uralibus Borealibus Sosva Maiore et Sosva Minore fluminibus confluentibus incipit, circa 786 chm per taigam et paludes in planitie Sibirica Occidentali fluit et in Obium Minorem, Obii flluminis cornu, influit. Igrim et Beresova coloniae urbanae ad Sosvam Septentrionalem sitae sunt.
Punctio lumbalis
Punctio lumbalis sive rachicentesis est technica medica liquorem cerebrospinalem adipiscens. Ope investigationis liquoris cerebrospinalis in laboratorio complures morbos neurologicos dignoscere licent, ut:
Locus punctionis infra conum medullarem, altitudine L2 (vertebrae lumbalis secundae), oportet. Punctione recta liquor cerebrospinalis ex canali spinali guttatim examinationis in laboratorio rorat.
1108 Demeter
1108 , olim designationibus 1929 KA et 1963 MF agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est. Origo nominis est apud Demeter, dea in mythologia Graeca.
Megevia
Megevia (Francogallice: Megève) est commune 4139 incolarum (anno 2010) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
1108 Demeter
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1108 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Les Estables
Les Estables est commune Francicum 341 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Esplantas
Esplantas est commune Francicum 99 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
La Roque-Sainte-Marguerite
La Rouque-Sainte-Marguerite est commune Francicum 199 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Massongium
Massongium (Francogallice: Massongy) est commune 1306 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Roussennac
Roussennac est commune Francicum 504 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Demetrius Michalopulus
Demetrius Michalopulus (litteris Graecis Δημήτρης Μιχαλόπουλος Dimitri[s] Michalopoulos) rerum scriptor historicus est, Athenis anno 1952 natus.
Saad Hariri
Saad Hariri, Arabice plene سعد الدين رفيق الحريري Saʾad al-Dīn Rafīq al-Ḥarīrī (natus die 18 Aprilis 1970) est politicus rei publicae Libani.
Demetrius Michalopulus
Vita
Se dedit litteris in Schola Athenarum Italica (1964-1970), in universitate Atheniense (1970-1974) atque in Schola Studiorum Socialium Peritorum, in Lutetiis Parisiorum (1975-1978), ubi doctor Historiae declaratus fuit (1978). Docuit apud universitatem studiorum thessalonicensem, Scholam Bellicam Rerum Nauticarum Graecarum et fuit rector musei urbis Athenarum. Hodie Historiam Graeciae atque Populorum Montium Haemi apud Studiorum Universitatem Populi (Athenis) docet et investigator historicus apud Institutum Historiae Maritimae Graeciae est.
Maxiliacum (Rhodanus et Alpes)
Maxiliacum (Francogallice: Maxilly-sur-Léman) est commune 1245 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus ut nomen indicat vicus Lacui Lemano adiacens est.
Saad Hariri
Saad Hariri Riad in urbe Arabiae natus est, matre Iracensi, patre Rafic Hariri Libanensi qui in Arabia Saudita eis annis habitabat sed primus minister Libani futurus erat. Saad Hariri alumnus est universitatis Georgiopolitanae ubi administrationi commerciali studuit. Die 20 Aprilis 2005, patre nuper necato, dux factus est motús futuri et mox sociorum 14 Aprilis quibus ducentibus Syri Libanum usque eo obsedentes expulsi sunt. Ipse primus minister meruit a die 9 Novembris 2009 usque ad 13 Iunii 2011, praeside Michaele Suleiman, atque iterum a die 18 Decembris 2016, praeside Michaele Aoun.
Demetrius Michalopulus
Vita
Sermonem latinum putat insinum gentibus europaeis esse.
Rullac-Saint-Cirq
Rullac-Saint-Cirq est commune Francicum 366 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Massingium
Massingium (Francogallice: Massingy) est commune 808 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Anuli Borromaeani
Anuli Borromaeani sunt tres anuli quorum quisque cuique alteri non est connexus, omnes tres autem in toto connexi sunt. Unum eorum si aperis, duo reliqui disiuncti sunt.
Exempla eiusmodi anulorum sunt:
Marnaz
Marnaz est commune 5252 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Anuli Borromaeani
Anuli Borromaeani non nullius momenti sunt in topologia.
De nomine
Nomen latinum non est attestatum. In linguis modernis anuli Borromaeani appellantur vel nodus Borromaeanus eo quod inveniuntur in sigillo domus Borromaeae.
In manuscripto Domenici Zonca anni 1750 invenitur: «Tres aurei annuli [sic] quos huius famili[a]e insignibus Franciscus I dux Sfortia iunxit, immortale eiusdem principis amoris in Borromaeos pignus, eorumque fidelitatem et constantiam exprimunt»
Index communium praefecturae Calvorum Dorsorum
Hoc in indice communia praefecturae Francicae Calvorum Dorsorum enumerantur. Huic praefecturae sunt 706 communia.
7104 Manyousyu
7104 , olim designationibus 1977 DU, 1975 TA1, 1985 FG1, et 1991 VW1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus quod nominatus apud anthologiam wakae Man'yōshū. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Hiroki Kosai et Kiichirō Furukawa, astronomis apud Observatorium Astronomicum Tokii (Statio Kiso) versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7104 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
4915 Solzhenitsyn
4915 , olim designationibus 1969 TJ2 et 1985 RD6 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Lyudmila Ivanovna Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Fay-sur-Lignon
Fay-sur-Lignon est commune Francicum 395 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
4915 Solzhenitsyn
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4915 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Nimbus (ars)
Verbum Nimbus coronam sive nebulam radiosam pone capita deorum, Christi sanctorumque positam designat, cf. Servius ad Aen. 3,587: Proprie nimbus est, qui deorum vel imperantium capita quasi clara nebula ambire fingitur. Graece ἅλως (halos) vocatur. Nimbus totum corpus includens aureola sive gloria (gloriola) sive nimbus magnus appellatur.
Historia
Nimbi et arte hellenistica et in Imperio Romano depicti sunt, e.g. in apotheosibus. Saeculo quarto ars Christiana nimbum recepit. Initio divinitatem Dei patris, Christi et Spiritus Sancti significavit, postea etiam in imaginibus sanctorum adhibebatur. In imaginibus sanctorum nimbus instar orbis luminosi vel coronae radiorum pictus est, in Christi imaginibus etiam cruciformis, Dei patris plerumque triangularis, quo trinitas designetur. In operibus tesselatis temporis Carolingici etiam nimbi quadrati inveniuntur.
Espaly-Saint-Marcel
Espaly-Saint-Marcel  est commune Francicum 3'511 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Medellium
Medellium, vulgo Medellín, est urbs Columbiae secunda quo ad numerum incolarum pertinet, habitantium 2 219 861 anno 2005. Oppidum Hispanorum iam anno 1616 hoc loco positum est, sed municipium nomine pleno Villa de Nuestra Señora de la Candelaria de Medellín anno 1674 rite constitutum est.
Roccafortis (Aveyro)
Roccafortis, vulgo Roquefort-sur-Soulzon, est commune Francicum 685 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo. E Roccaforti pagoque circumiacenti caseus Roquefortensis provenit.
Marilucium
Marilucium (Francogallice: Marlioz) est commune 644 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Index Asteroidum 226001-227000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 226001 ad 227000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Gymnanthes
Generi, cui est distributio geographica pantropica sunt quadraginta quinque species.
Species ad alia genera motae
Actinostemon Ditrysinia Microstachys Sebastiania Stillingia
Dioecesis Vallensis in Lucania
Dioecesis Vallensis in Lucania (Italiane: Diocesi di Vallo della Lucania) est sedes episcopalis Italiae Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Campaniae sita, suffraganaea Archidioecesis Salernitanae-Campaniensis-Acernensis, cuius caput est Vallus in Lucania.
Dioecesi 139 paroeciae sunt.
Episcopus
Anno 2011 dioecesis a Episcopo S.E. Cyro Miniero regitur.
Historia
Dioecesis Vallensis in Lucania saeculo V erecta est.
Dunières
Dunières (Occitanice Dunèiras) est commune Francicum 2'898 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Rodelle
Rodelle est commune Francicum 959 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Litterae Graecae Byzantinae
Litterae Graecae Byzantinae scribebantur inter tempus Constantini Magni (324) et cladem Imperii Romani Orientalis (1453). Nonnulli autem antiquitatem usque ad mortem Iustiniani duravisse dicunt.
Transitus ab antiquitate perpetuatus
Propriis notionibus litterae Byzantinae omnino non carent, cum traditiones antiquas et forma et argumentis pergant. Maxima pars eruditoria est: compendiis, libris definitivis, scholiis, encyclopaediis scientias antiquitates tradebant. Vel temporibus minus fructuosis antiquitas magni aestimabatur a illustribus hominibus ut Photio et Aretha (saeculi IX). Saeculo X imperator Constantinus VII Porphyrogenitus (945–959), ipse scriptor historicus politicusque, circulos scientium institui iussit, ut in diversis artibus lexica conficerentur. Saeculi istius est notanda encyclopaedia praetitulata Suda. Hinc pote erat ut studia classica renascerentur, quod valde promovebant inter alios Psellus (saec. XIX), Ioannes Tzetzes, Eustathius Thessalonicensis, Gregorius Corinthiacus (saec. XII), Planudes (saec. XIV). Istos directo secuti sunt Theodorus Gazae, Laskaris, Musurus qui humanismum in occidentem transportabant. Christianitas nova exigebat, ut litterae theologicae spatium magnum occupabant. Non solum patres ecclesiasticos interpretabantur sed christiana cum notionibus philosophorum antiquorum miscebant: Aristotelicus et theologus Ioannes Damascenus (saec. VIII) necnon Psellus hic partes magnas egerunt. Inde a saeculo XIX litterae magis magisque polemicae in Latinos occidentales versae fiunt.
Prosa
Magni momenti etiam historiographi erant, qui aut sponte antiquos imitabantur aut lingua populari (saepe in compendiis) cultum civilem describebant. Etiam in ista sectione ecclesiasticae res vigent. Licet mentionem facere hoc in contextu de sic dictis "chronistis" (de orbe terrarum chronicas pangentibus) velut Ioannes Malalas (saec. VI), Georgius Syncellus, Theophanes Confessor, Nicephorus et Georgius Monachos (saec. VIII), Ioannes Scylitzes (saec XI), Ioannes Zonaras (saec. XII), Michael Glycas (saec. XII). Plurimi sunt historici qui tempus certum definitum tractant. Si nolis historicos saeculi V accipere in canone Byzantino (ut Eunapium, Zosimum, Priscum), primi sunt hi: Procopius, Agathias, Petrus Patrikios, Menander Protector et Theophylaktos (usque morten Heraclii, anno 640). Post saecula duo sequentia, quae in litteris bonis aegrotabant, saeculo IX denique revivificatio paratur, e.g. a patriarcho Photio polyhistorico. Imperator Constantinus VII Macedonicus porro litteris prodest; Iosephus Genesios opus Theophanis et Leonis Diaconi continuatur.
Michael Psellus, politicus philosophus philologus historicus epochum novam incipit (Michael Attaleiates et alii), quae saeculo XII culmen habet in operibus Nicephori Bryennii, Annae Comnenae, Ioannis Cinnami et Nicetae Akominatos. Ista periodus etiam in genere scribendi differt ab prioribus. Namque usque ad saeclum X linguae vernaculae multum conceditur - sed postea salus denuo in classicis reperitur. Fossae inter linguam scriptam et colloquialia largiores fiunt. Saeculo XII nonnulli incipiunt scribere lingua vernacula, praesertim libros populares, lamentationes, poemata romantica. Stilus classicus praevalet in litteris officialibus, sicut in historicis et polyhistoricis (Georgius Acropolites et Pachymeres, saec. XIII; Nikephoros Gregoras; imperator Ioannes VI Cantacuzenus, saec. XIV; Laonikos Chalkondyles; Georgius Sphrantzes, saec. XV), qui interitum Byzantii et structionem Regnum Ottomanici personant.
Poesis
Poetica in rebus ecclesiasticis excellunt: eius caput est hymnorum poeta Romanus (saec. VI). Tamen post Ioannem Damascenum et Cosmam Hierosolymitanum (saec. VII) propria non iam veniunt. In saecularibus poemata didactica et laudantia haud parvi ponderis sunt: opera talia scribebant Georgius Pisides (saec. VII), Casia (femina saec. IX, epigrammatica), Ioannes Geometres (saec. X), Christophorus Mytilenae, Ioannes Mauropus (saec. XII). Drama unicum auctoris anonymi appellatur Χριστὸς πάσχων (Christus patiens) saeculi XI/XII, bonitatis pessimae. Cento quidam est e diversis senteniis tragoediarum antiquarum confectus. Multiplex est labor Theodori Prodromi (Ptochoprodromi), qui num vere unus virus fuerit incertum est. Iste homo scripsit mythistoriam longam in versibus necnon poemata ludibria facientia, epigrammata, poemata mendicantia. In nonnullis poematibus adhibet linguam vernaculam. Itaque inter primos vernacule scribentes numeratur.
Fontes
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 3. Lipsiae 1905, p. 673-674, quae legi possunt hic.
Espaleneum
Espaleneum (Francogallice Espalem) est commune Francicum 298 incolarum (anno 2016) praefecturae Arvernia Rhodano et Alpibus.