cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gamma Andromedae
Character "γ" Andromedae anno 1603 in Uranometria ab Ioanne Bayero adsignatus est. Stella etenim nomina duo Arabica habet, رجل المسلسلة Rijl al-Musalsalah scilicet "Pes Mulieris" i.e. "Andromedae", عناق الأرض ʾAnāq al-ʿArḍ scilicet "caracal". Ex hoc nomine Arabico designatio communis " Alamak" et "Almach" derivatur. Hanc cum aliis stellis proximis asterismus Sinensis 天大将军 Tiān dà jiāngjūn "dux magnus caelestis" constituitur, unde ipsa γ Andromedae Sinice 天大將軍一 Tiān dà jiāngjūn yī "prima magni ducis caelestis" nuncupatur.
γ Andromedae systema binarium constituisse monstravit anno 1778 Iohannes Tobias Mayer, qui telescopii ope primariam splendidiorem colore flavam "1 ad γ And" distinxit secundariamque cyaneam, inter se 9.6 secundis apparentibus distantes. Gulielmus Struve anno 1842 hanc secundariam in duas distinguere potuit, periodo orbitali 64 annorum sibi circumeuntes. Quarum una "2 ad γ And C" stella simplex esse censetur. Altera autem "2 ad γ And B" systema binarium spectroscopicum constituisse docuerunt L. A. Maestre et J. A. Wright anno 1960, cuius membra "2 ad γ And BA" et "2 ad γ And BB" appellare licet.
Caesar Beccaria
Caesar Beccaria (Mediolani die 15 Martii 1738 natus; ibidem obiit die 28 Novembris 1794) fuit scriptor, philosophus, iurisperitus Italicus. Alma mater sua fuit Universitas Ticinensis. Beccaria praeclarus est inter alia, quia anno 1764 opus contra poenam capitalem ac torturam Dei delitti e delle pene (Latine "de criminibus ac poenis") scripsit.
Familia
Filia eius Iulia (1762 - 1841) fuit clarissimi scriptoris Alexandri Manzoni (1785 - 1873) mater.
672 Astarte
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 672 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Boudrac
Boudrac est commune Francicum 132 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Pethinaeum
Pethinaeum   (Italiane: Pettineo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sicilia et in Provincia Regionali Messanensi situm. Incolae Pethinaenses appellantur.
Villegats (Carantonus)
Villegats est commune Francicum 225 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Tinea (flumen)
Tinea flumen Devoniae est. Accessus maris usque ad Oppidum Novum Abbatiae vulgo Newton Abbot.
Ostium fluminis ad Tabam est aestuarium.
Gulielmus Pinkney Whyte
Gulielmus Pinkney Whyte (Baltimorae natus die 8 Augusti 1824; ibidem mortuus die 17 Martii 1908), causidicus, fuit rerum politicarum peritus  Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1872 usque ad annum 1874 Terrae Mariae gubernator fuit. Whyte fuit inter alia etiam Baltimorae praefectus urbis et Terrae Mariae legatus apud Civitatum Foederatarum senatum.
Clay Comitatus (Kansia)
Clay Comitatus (Anglice:  Clay County) est Kansiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 8822 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Clay Center, die 20 Februarii 1867 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 3.8 %) haud Anglice domu loquitur.
Stellae Muscae
Hic habes indicem stellarum constellationis Muscae.
Sanctius II (rex Castellae)
Sanctius II (Hispanice: Sancho II el Fuerte) Strenuus appellatur, fuit rex Castellae (Sanctius I) 27 Decembris 1065–7 Octobris 1072, Legionis (Sanctius II) 1072 et Gallaeciae 1070-1072.
Ingrida Betancourt
Ingrida Betancourt (Hispanice Ingrid Betancourt nata Bogotae in Columbia die 25 Decembris 1961) est filia prioris ministri educationis et prioris senatricis.
Sanctius II (rex Castellae)
Ferdinandus I regna sua divisit inter filios. Sanctius primogenitus accepit patriam patris (Castellam) dum fratres ei acceperunt regna quae pater subiegit: Alphonso Legionem et Garciae Gallaeciam.
Ingrida Betancourt
De vita
Vixit maiorem partem pueritiae in peregrinis terris et praesertim in Francia, ubi apud Institutum Scientiarum Publicarum studuit, ubi Dominicus de Villepin, futurus primus minister Francicus, quocum amica facta, docebat. Galla primo matrimonio, in Columbia pro iuribus humanis et contra iniustitiam, corruptionem, et narcomercatores certat. Candidata in Oxygenio Viridi factione viridi in comitiis praesidis Columbiani, obsides militum FARC a die 23 Februarii 2002 sex annos erat; tandem cum anno 2008 ab exercitu Columbiano erepta est.
Sanctius II (rex Castellae)
Tunc, anno 1069, Sanctius cum Alphonso contra fratrem Garciam bellum gesserunt, ut regnum Gallaeciam subiegisset. Gallaecia divisa est inter Sanctium et Alphonsum. Nihilominus, anno 1072 Sanctius contra Alphonsum tandem pugnavit. Post duo proelia (in Vulpegera et in Plantata), Sanctius victor Alphonsum exilio in Toletum misit.
Eodem anno 1072, Sanctius coronatus est rex Castellae Legionisque, sed relinquebat singulam urbem Semoram. Semora recta est ab Urraca, soror Sanctii, quae Alphonso iuvit. Sanctius Semoram obsedit, sed eques insidiosus Semorae, Belidius Athaulphi appellatur, regi mendacia finxit. Tunc cum rege circiter moenias Semorae, Belidius Sanctium trasfixit cum pilo.
Sepultus est in Oniense monasterio.
Nexus externi
Ferdinandus I 1065-1072 Alphonsus VI Alphonsus VI 1072
Bersonum
Bersonum (alia nomina  : Bersa) (Italiane: Bersone) est vicus Italiae et fractio municipii Vallis Davoni, in regione Tridentino-Athesia Superiori/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentino) situm. Fuit municipium proprium usque ad diem 1 Ianuarii 2015. Incolae Bersonenses appellantur.
Municipium pertinuit ad Communitatem Iudicariensem (Vallis Clesis).
Historia
Die 1 Ianuarii 2015 Bersonum se cum Davono et Prasio coniunxit, ut constituiretur municipium novum Vallis Davoni.
Villefagnan
Villefagnan est commune Francicum incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Sunny Leone
Karenjit Kaur Vohra, nota nomine artificiali Sunny Leone, in Sarnia Ontarionis nata 13 Maii 1981, est actrix, negotiatrix, indutrix, et quondam actrix pornographica.
Prades (Hispania)
Prades (Hispanice:  Prades ) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Tarraconensi situm, cui anno 2011 662 incolarum sunt.
Ius canonicum
Ius canonicum est corpus regularum legumque quae disciplinam doctrinam gubernationemque Ecclesiarum Christianarum, praesertim Catholicae et Orthodoxarum necnon Communionis Anglicanae, regunt. Primitiis ad res ecclesiasticas intestinas tantum, tempore procedente tamen ad alias res, etiam ad dogma et res terrestres, spectat. Fontes auctoritatum per aeva mutantur. Auctoritas papae in Ecclesia Catholica gradatim auget.
Iuris canonici periti complures collectiones canonum conciliorum et decretales paparum per antiquitatem senescentem perque medium aevum incipientem compilaverunt, inter quos eminent praecipue Iohannes Scholasticus patriarcha Constantinopolitanus, cuius Synagoge canonum anno 570 vel circa ordine systematico graece digesta est, et Dionysius Exiguus Romanus, qui saeculo 6 incipiente canones graecorum conciliorum Latine vertit et in ordine chronologice digerit. Iohannes canones conciliorum tantum, sed Dionysius etiam decretales collegit. Collectio Dionysiana per longum tempus usa est nonnumquam revisa et aucta, ut cum Hadrianus I papa opus Dionysii amplificatum, quod Collectio Dionysio-Hadriana commune appellatur, petitum ad Carolum Imperatorem anno 774 mississet.
Saeculo septimo et sequentibus vigentibus clerici imprimis Hibernici libros poenitentiales de satisfactione criminum, partim in ius canonicum receptos, composuerunt. Canones conciliorum Hispaniorum Gallicanorum saeculo septimo digesta sunt in Collectione Hispana magnopere usa in Hispania et Gallia. Hae omnes collectiones chronologico ordine disposita incommodae usu erat, quare complura opera systematice digesta orta sunt, praesertim in Gallia, quibus eminent Collectio Vetus Gallica anno 600 vel circa scripta et Collectio Dacheriana anno 800 vel circa compilata.
Reformatores ecclesiae medio saeculo nono in monasterio Corbeia laborantes opera, quae Falsarias Pseudo-Isidorianas vocatur, falsas decretales paparum antiquissimorum necnon incorruptas decretales paparum recentiorum et canones conciliorum continentia finxerunt, ut ecclesiam et episcopos contra laicorum archiepiscoporumque temeritatem defenderent. Inter remedia erat facultas papam iudicialiter appellandi.
Burchardus episcopus Wormatiensis collectionem amplam et late disseminatam, quae Decretum vocavit, in viginti libros systematice digessit. Reformatores Ecclesiae Catholicae undecimi duodecimique saeculorum, qui Gregoriani interdum nomine Gregorii papae VII adepti vocantur, operam strenue dabant, ut ius canonicum emendarent. Inter compluria opera canonica huius temporis eminent Collectio canonum Anselmi episcopi Luccensis, Panormia (anno 1100 vel circa compilata) Ivonis episcopi Carnotensis, Polycarpus (anno 1111 vel post compilatus) Gregorii presbyteri cardinalis tituli sancti Chrisogoni. Complures nova vel inusitata quidem genera auctoritum in ius canonicum hae opera introduxerunt, ut scripta patristica et leges ex libris iuris Romani a Iustiniano imperatore promulgati. In Prologo suo, Ivo Carnotensis praecepta canones discordantes reconciliandi posuit.
Gratianus praecepta Ivonis ad usum in collectione sua, quae ille Concordia discordantium canonum, posteriores immo Decretum vocabant, anno 1140 vel pauca post transtulit. Secunda recensio huius operis (anno circa 1150 vel pauca ante compilata) ut summa iuris canonici primae millennii ab omnibus in scholis tribunalibus alibique accepta. Prima pars Corporis iuris canonici est.
Post opus Gratiani absolutum, decretales papales et canones conciliorum generalium ius canonicum novum ius creabant. Legis periti haud paucas compilationes huius generis legum congessebant, inter quas eminent collectiones in Corpus iuris canonici acceptae, videlicet Liber extra Gregorii papae IX anno 1234 promulgatus, Liber sextus Bonifacii papae VIII anno 1298 promulgatus, Constitutiones Clementinae Clementis papae V primum anno 1313 perlectae, iterum anno 1317 ab Ioanne papa XXII promulgatae necnon collectiones duo Extravagantium Ioannis Papae XXII scilicet et Communium, quas Ioannes Chappuis anno 1500 digessit.
Henricus I (rex Navarrae)
Henricus, natus anno circiter 1244, filius regis Navarrae Theobaldi I et frater regis Theobaldi II, fuit ab anno 1270, fratre mortuo, comes Campaniae in Francia et rex Navarrae. In matrimonium duxit Blancam Atrebatensem et ex ea genuit Ioannam, patris successorem, uxorem futuram Philippi IV. Obiit anno 1274.
Pesculus Asserulus
Pesculus Asserulus (etiam Pesclum; alia nomina: Pesculum Asserulum; Pesculum Serulae, Pesclum Ansericum) (Italiane Pescasseroli) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Aquilana situm.
Defectio solis die 4 Septembris 1187 visa
Defectio solis die 4 Septembris 1187 visa est totalis, saro 102, hora media a.m. 11:52:36, duratione 4m 5s, zona media 42.8°N, 31.5°W, magnitudine 1.0585, zona 267 km lata. Defectio Constantinopoli visa est regnante Isaacio Angelo. Nicetas Choniates sic phaenomenon describit: Nicetas hanc rem accidisse adseverat quo tempore Isaacius Angelus usurpationem Alexii Branae aegre supportavit: imperatorem partim a Conrado Montisferratensi suasum, partim omine defectionis, exercitum suum ad proelium faciendum incitavit quo Alexius Branas debellatus et captus est. Nicetas errat: Alexio Brana iam antehac capto et mortuo Conradus ad Tyrum properaverat et die 14 Iulii 1187 advenerat. Sed mense Septembri 1187, defectione fortasse motus, Isaacius aliam expeditionem incepit contra Petrum et Asen Vlachos qui novas res in Bulgaria movebant.
Carvicum
Carvicum  (Italiane: Carvico) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 650 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Carvicenses appellantur.
Malonnum
Malonnum  (nomen in documenta saeculi XV ) (alia nomina: Malonum) (Italiane: Malonno) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 325 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situm. Incolae Malonnenses appellantur.
Geographia
Municipium in Valle Camunnorum situm.
Prestenum
Prestenum  (alia nomina: Prestinum ) (Italiane: Prestine) est vicus Italiae et fractio municipii Bienni, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situs. Incolae Prestenenses appellantur.
Geographia
Municipium in Valle Camunnorum situm.
Historia
Prestenum fuit municipium Italiae, circiter 375 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situm; die 23 Aprilis 2016 Municipium Presteni coniunxit se cum Municipio Bienni. Nomen municipii semper Biennum manet.
Municipia finitima
Municipia finitima Presteni fuerunt:
Villebois-Lavalette
Villebois-Lavalette est commune Francicum 731 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Monpezat
Monpezat  est commune 88 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Tergeste
Historia
Urbs forsitan a populis Celticis in arce fortificata condita est. Commemorata colonia Romana saeculo primo a.C.n., civitas comprehensa fuit in decima regione Italica, Venetia et Histria. Tergeste Romanum in colle Sancti Iusti, etiam nunc media civitate, surrexit.
Romarici Mons
Romarici Mons, Francogallice Remiremont est oppidum Franciae in praefectura Vosegi regionis Lotharingiae. Ibi monasterium Sancti Montis a sanctis Romarico et Amo medio saeculo VII conditum esse traditur.
Tergeste
Historia
Saeculo XIX Tergeste ad Imperium Austro-Hungaricum pertinebat, cuius portus maximus erat. Anno 1919, post primum bellum mundanum Italia Tergeste cepit. Post secundum bellum mundanum Tergeste paulisper fuit civitas sui iuris, Territorium Liberum Tergestis appellatum.
Mortui
Tergesti necatus est Ioannes Ioachim Winckelmann anno 1768.
Administratio urbis
A die 20 Junii 2016, praefectus urbi est Robertus Dipiazza.
Ecclesia Catholica Romana
Tergeste est sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, appellata Dioecesis Tergestina.
Le Born (Garunna Superior)
Le Born est commune Francicum 469 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Insulae Britannicae
Insulae Britannicae sunt archipelagus situm proxime boreoccidentale Europae continentalis litus. Praeter sex milia insulae parvae, maximae sunt Britannia Maior et Hibernia, eo modo Insulae Britannicae referunt ad Britannia Maior et Hibernia et insulae adiacentes. Archipelago includuntur duae Civitas sui iuris quae sunt Britanniarum Regnum et Hibernia Respublica. Ex politia Britanniarum Regni tria dominia ex corona Britannica pendent, quae sunt Monapia ac illae Manica meridionali duae Insularum Normannorum baiuliae, quamvis archipelagus istud magis omnino vicinum Normanniae ac Britanniae Minoris est quam Insulae Britannicae pars.
Philippus II (rex Francorum)
Philippus II qui dicitur Augustus (natus anno 1165; mortuus anno 1223) fuit rex Francorum ab anno 1179 usque ad mortem. Fuit Ludovici VII uxorisque eius Adelae Campaniae filius.
Iuventus
Philippus natus est die 21 Augusti 1165 sive Meloduni sive iuxta hanc urbem in abbatia Iardi aut, secundum nonnullos, Gaunissam. Nativitatem filii primogeniti regis Ludovici VII senescentis iamdudum exspectatam sic Giraldus Cambrensis refert qui eo tempore scholarum discipulus Parisiis morabat:
Bis patre vivente coronatus est, primum Durocortori die 1 Novembris 1179, deinde cum nova uxore Isabella Senonis die 29 Maii 1180, quam in matrimonium die 28 Aprilis eiusdem anni duxerat. Id matrimonium suasit consiliarius Philippus Flandrensis, virginis avunculus.
Die 28 Iunii 1180 Philippus cum rege Anglico Henrico II amicitiam sancivit iuxta Gisortium. Die 18 Septembris 1180, quo pater mortem obiit, Philippus solus Franciae rex factus est.
Regnum
Philippus fuit "rex Francorum", sic saepissime in fontibus appellatus, sed "rex Franciae" apud aliquos, "regno Franciae" multas terras comprehendente, ad occidentem et meridionalem partem, quae non erant "sub rege Francorum". Bertrandus de Born trobator eum nuncupare potuit anno fere 1182 "rex parvus Terrae Minoris", sed in his annis titulum "Philippus Augustus" merere incepit, secundum rerum gestarum scriptorem Rigordum, ob dominium a proavos acceptum ab ipso Philippo auctum: auctores enim antiqui "Augustos ... vocare consueverunt ... Caesares qui rempublicam augmentabant, ab 'augeo', 'auges' dictos".
A die 4 Iulii 1190 cum Ricardo I rege Anglico et Friderico Barbarossa imperatore tertiam expeditionem sacram duxit. Ad obsidionem Acconis morbo arnoldia affectus est; propter hanc rationem citius in Franciam reditus est. Mortem obiit Medantae die 14 Iulii 1223. In Abbatia Sancti Dionysii sepultus est.
Familia
In matrimonium duxit
Forma et indoles
Auctor Anglicus Gervasius Cantuariensis allocutionem Philippi comitis Flandrensis aut refert aut fingit, qui principem Anglicum Ricardum sic anno 1187 de rege Philippo praeceperit: Puer "le valet maupeigné" nuncupatus est, scilicet "iuvenis male pexus". Litteras scribere et legere aegre didicerat: "Quamquam Iulius Caesar litteratus fuit, rex noster est sine malitia: litterae enim Iulium ad multas malitias incitaverunt." Sub anno 1223 sic Chronico Sancti Martini Turonensis regis forma et indoles describuntur: In fabula "Historia marchionissae Montisferrati regisque Franciae" in Decamerone Boccacii reperta Philippus, ad expeditionem sacram properans, "Philippus Luscus" nuncupatur. Luscus in aliis fontibus legendariis paucis fuisse dicitur, sed qua ratione nescitur. Rerum gestarum scriptor Rigordus Philippum histriones et ioculatores odisse refert, vestesque suas, quales alii cantoribus adulatoribusque dono dabant, potius pauperibus dedisse, "quod histrionibus dare daemonibus est immolare". Idem Rigordus sub anno 1179, taliter Guillelmus Brito sub anno 1181, de observatione religionis addunt:
Ioanna I (regina Navarrae)
Ioanna, nata Barii ad Sequanam die 14 Ianuarii 1273, filia regis Navarrae Henrici I et Blancae Atrebatensis, fuit ab anno 1274, patre mortuo, comitissa Campaniae in Francia et regina Navarrae, prima huius nominis. Regi Franciae Philippo IV nupsit, qui iure uxoris rex Navarrae factus est. Ioanna anno 1305 Vilceniae mortem obiit.
Pradell de la Teixeta
Pradell de la Texeita (Hispanice Pradell) est commune Hispanicum in Catalauniae provincia Tarraconensi situm, cui anno 2020 158 incolarum erant.
Factio viridis Helvetiae
Factio Viridis Helvetiae (Theodisce Grüne Partei der Schweiz/GPS, etiam Grüne; Francice: Parti écologiste suisse/PES, etiam: Les Verts; Italiice Partito ecologista svizzero/PES, etiam I Verdi) est factio politica oecologista et viridis Helvetica. Et pacifista ac promotionem energiae renovabilis et matrimonium hominum eiusdem sexus proest.
Sanctius III Garciae filius (rex Pampilonensium)
Sanctius III Garciae filius (Hispanice Sancho III Garcés; Vasconice Antso III.a Gartzes) qui dicitur Magnus vel Maior (H el Mayor; V Nagusia) fuit rex Pampilonensium et comes Aragoniae ab anno 1000 usque ad mortem die 18 Octobris anni 1035 (natus est anno 992). Fuit rex octavus Pompaelonis domus regiae Ximenae. In vita accepit tandem comitatus Ripacorzae, Sobrarbae et Castellae et domitor atque defensor fuit regni Legionis. Appellatus Imperator totius Hispaniae, fuit maximus rex Hispaniae saeculi XI.
Abella Anderson
Abella Anderson, nata die 16 Maii 1988 aut Miamiae aut in insula Cuba, est actrix pornographica Americana.
Sanctius III Garciae filius (rex Pampilonensium)
Regnum
thumb|405px|Regnum Sanctii Tertii {{legend|#eeaaff| Regnum Pampilonensium}} {{legend|#ffeeaa| Comitatus Aragoniae captus anno [[922}} {{legend|#c6afe9| Ripacurza, capta annos 1018-1025}} {{legend|#dde9af| Occupationes Sanctii 1018-1025}} {{legend|#ffaaee| Territoria amissa anno 922}} {{legend|#f6d5ff| Territoria Pampilonensia non in regno}} {{legend|#deaa87| Comitatus Castellae et Alavae}} {{legend|#d3a162| Terrae a Castella et Legione disputatae}} {{legend|#decd87| Regnum Legionense}}]] Regnum accepit anno 1000 post mortem patris, sed ob aetatem ad annum 1004 non rexit, sed munere regiminis concilium regni et mater fungebantur. A sede apud Naieram nova fora dedit Vasconibus et Castellanis in Rioiia, repopulandi agros et urbes causa. Primo Sanctius bellum contra Mauros gessit, quod ob bella civilia, Mauri debiliores erant. Ita cepit Sanctius urbes in valle Hiberi.
Factio viridis Helvetiae
Suffragia
Factio Viridis ab anno 1983, cum condita est, haec suffragia consecuta est :
Sanctius III Garciae filius (rex Pampilonensium)
Regnum
Tum, pacem servandi causa, limites fixit cum comitatu Castellae ad ocasum; et orienti adfuit, ubi accepit parvos comitatus Ripagorzae et Sobrarbae, anno 1018.
Abella Anderson
Nexus externi
Abella Anderson in Babepedia
Sanctius III Garciae filius (rex Pampilonensium)
Regnum
Fuit primus rex regnorum Ibericorum qui ultra Pyrenaeos bellum gessit, contra vicecomitem Baionae: anno 1021 Sanctius comitatum Lapurdiae creavit - qui fuit primum territorium regnorum Ibericorum ultra paeninsulam Ibericam. Ob bellum civile Maurorum, tributum obtinuit a regulis et ducibus, et inmanes copias obtinuit.
Venonis
Venonis (Anglice High Cross) castra urbsque Romana in Britannia fuit.
Sanctius III Garciae filius (rex Pampilonensium)
Imperium
Tunc, comissa Castellae Muniadonna uxorem duxit, et potestatem Castellae accepit anno 1029. Tandem, rex Legionis bellum contra Sanctium gessit, sed victus est a rege Navarro, qui Legionem et Asturicam cepit anno 1034, ita cognomen Imperator totius Hispaniae accepit. Cognomina alia fuerunt Rex Ibericus, Rex Navarrae Hispaniarum, et Euskaldunen Jaun(a) (qui est "Dominus Vasconum"). Mauri Sanctio Baskunish vocabant, quoque "Dominus Vasconum".
Mors et filii
Anno 1035, Sanctio moribundo, regnum inter filios divisit ob leges Navarrae. Filus primogenitus Garcias hereditavit regnum patrimoniale, quod erat Navarra (Pompaelo cum Navarra, Nagera et Rioiia, Ipuscoa et Vasconia et potestatem Lapurdiae). Filius secundus, Ferdinandus hereditavit comitatum Castellae, quod is regnum fecit. Filius tertius, Ranimirus hereditavit comitatum Aragoniae. Tandem filius minor Gundisalvus accepit terras ad Orientem. Sepultus est Sanctius in monasterio Oniensi.
Sanctius III est unicus Hispaniarum rex, cuius filii omnes reges fuerunt, et omnes reges Hispaniarum atque Lusitaniae fuerunt (et sunt) eius successores.
Post divisione regni, Navarra iam non regnum maximum sed Castella.
Cloud Comitatus
Cloud Comitatus (Anglice:  Cloud County) est Kansiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 10268 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbicula Concordia, die 27 Martii 1867 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 2.9 %) haud Anglice domu loquitur.
Benedictus Fontanini
Benedictus Fontanini (natus Mantuae anno 1495 – ibidem mortuus est anno 1556), monachus bendictinus Italicus, fuit aetate reformationis clari libelli Beneficio di Cristo auctor.
Monségur (Pyrenaeus Atlanticus)
Monségur  est commune 133 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
2283 Bunke
2283 , olim designationibus 1974 SV4, 1929 JG, 1939 GD, 1949 FZ, 1951 YA, 1952 BB1, 1974 WF, 1976 GE6, 1977 QN3, 1977 SJ, et 1980 LC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Žuravlëva, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Vilhonneur
Vilhonneur (Occitanice Vilonor) est commune Francicum 361 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
3207 Spinrad
3207 , olim designationibus 1981 EY25, 1963 TR, et 1978 RM5 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Observatorium Siding Spring versato, repertus est.
673 Edda
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 673 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Mont (Pyrenaeus Atlanticus)
Mont  est commune 977 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Porrera
Porrera (Hispanice:  Porrera ) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Tarraconensi situm, cui anno 2011 468 incolarum sunt.
Caraman
Caraman (Occitanice: Caramanh) est commune Francicum 2'366 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Bannaventa
Bannaventa (Anglice Whilton Lodge) castra urbsque Romana in Britannia fuit. An Bannaventa fuerit locus nativitatis sancti Patricii (secundum Confessionem suam "vico bannavem taburniae") incertum est.
Calasium
Calasium (alia nomina: Calasum) (Italiane: Calascio) est oppidum Italiae et Municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Aquilana situm.
Machina vaporaria
Machina vaporaria est machina quae vapore aquae ebullientis impellitur. Energiam vaporis ferventis in motionem mutat, quae adhibetur ad alias machinas exercendas aut vehicula, sicut tramina vel naves, etiam ut videtur birotas, impellenda. Ad genus machinarum calore propulsarum pertinet. Aliae huiusmodi machinae sunt eae quae gase flagranti aut aere calefacta propelluntur.
Historia
Exempla vaporis ad opus exercendum adhibiti inveniuntur primo saeculo, cum Hero Alexandrinus turbinem vaporarium simplicem excogitavit, necnon, ut ferunt, machinam quae ianuas templi aperiret et clauderet.
Initium hodiernae machinae vaporariae fuit antlia quaedam, a Thoma Savery anno 1698 fabricata, in qua vapor recte in corpus aquae elevandae agitur. Prima machina quae cylindro et pistillo utebatur a Dionysio Papin, machinam Savery emendare volens, 1705 constructa est. Eodem anno, Thomas Newcomen machinam cum embolo fabricavit quae formae hodiernae propius accedebat. Embolus in cylindro movens catena colligata est ad extremam partem trabis, quasi trutinae magnae. Vapor ex cortina in cylindrum admissus sinebat embolum elevari a contrapondere gravi quod ab altera parte trutinae suspensum est. Inde, valvula clausa, vapor cylindri a frigida aquae scatebra rapide condensabatur ut, cylindro iam vacuo, embolus vi atmosphaerica deprimeretur et opus aquae elevandae exerceretur trahendo ferulam quae trabem ad antliam coniungebat.
Fertur Honophredus Potter, puer quidem, cui valvulam aperire et claudere iussus erat, tam ignavia quam sollertia, fecisse machinam, per duas chordas, valvulas ipsius agere, et ideo primam valvulam automaticam finxisse.
Vignolles
Vignolles est commune Francicum 188 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Machina vaporaria
Historia
Creatio hodiernae machinae vaporariae debita est Iacobo Watt, fabricatori instrumentorum in Universitate Glasvegiensi, qui emendationem quintuplicem fecit:
Watt alias res perutiles excogitavit, exempli gratia, valvulam strangulatricem quae vaporis admissum temperaret, gubernatrum centrifugum (de quo vide infra) et cum Gulielmo Murdoch, valvulam lapsivam ad vaporem e cylindro admittendum et liberandum. Excogitavit etiam artificium (cuius diploma monopolii ei donatum est) quo duo aut plures cylindri in machina unica simul exercentur, videlicet “machinam compositam”, quae perutilem se praebuit in machinis amplioribus ubi magis intererat alimenti usus parcioris.
Machina rotativa
Motus prorsum et retrorsum emboli per lineam rectam in motum rotativum convertitur per virgulam colligativam, quae, axi uncato coniuncta, rotam volantem volvit.
Potentiam machinarum metiri solent iuxta “potentiam equi”. Gratia exempli, machina potentiae unius equi est ea quae pondus 33 000 librarum, per spatium unius pedis, in una minuta, elevare valet. Ista mensura adscita est quod cum primae machinae in locum equorum substituerentur ad aquam ex fodinis haurendam, possessores fodinarum scire volebant quot equos, machina empta, dimittant.
Cortinae
Antea cortinae ferreae erant, sed hodie chalybis construuntur ut pressiones vaporis permaximae resistant. Primae cortinae unam solam, interdum duas caminas habebant quae a focario ducebantur. Cortinae recentiores tamen caminulas multiplices continent quae e focario per mediam cortinam in fumarium ducuntur, unde cum vapore e cylindris exhausto, fumi in aerem exeunt. Ventii meatus a vapore exhausto inductus, calorem per caminulas trahit ut energia in aquam transferatur, et flagrantiam in focario auget.
In cortina tubaria, aqua in tubis per fornacem ducitur ut vapor maximae pressionis rapide gignitur.
Ad cortinam coniungi solent antlia ad aquam iniciendam et varii mouli ad quantitatem aquae in cortinae et pressionem vaporis indicandam, et valvula salutaris quae vaporem solvit si pressio magis crescat quam ut cortina tuta maneat.
Potentia vaporis
Calor quo aqua in vaporem mutatur est energia qua machina utitur ut opus utile efficiatur. Si aqua in vaso omnino clauso continuo calefiat, energia in vapore sic cumulata pressionem adeo auget ut, quodam tempore, vasum noniam resister valens erumpat, scilicet energia calorica in energiam mechanicam mutetur. Causa pressionis ita augendae est quod vapor spatium occupat magis quam spatium ab aqua occupatum, vicibus 1600. Cum vapor gignitur et spatium non invenit ut expendatur, pressio ingens afficitur, et hac vi expansiva, machina exercetur.
In machina, cortina est vasum paene clausum ex quo per tubum pressio vaporem impellit ad vaporarium unde ad cylindros distribuitur ut embolos exerceat.
Embolus et valvula lapsiva
Vapor, cum pressione impulsus embolo fit, ad finem cylindri magna cum vi repellit. Cum autem motus emboli perfectus est, quoddam ingenium callidissimum, "valvula lapsiva" nomine, agere incipit quae ingressum ad eam partem cylindri claudit et vaporem in alteram partem admittit, ut embolus rursus repellitur. Eodem tempore, valvula labens istam partem cylindri quae primo vaporem accepit, ut vapor exhaustus embolo redeunte eiciatur. Quoniam axis uncatus (qui rotam volantem volvit) ad embolum coniungitur per virgulam emboli et virgulam colligativum, ideo rota semel per gyrum volvitur quotiescunque motum prorsum et retrorsum perficit. Valvula labens ipsa "eccentrico" movetur, quod est discus in axe uncato affixus, aliquantulo extra centrum, ut motus quasi unci efficiatur, etsi per spatium brevius. Eccentricum movet virgulam quae valvulam labentem prorsum et retrorsum labi facit.
Gubernatrum centrifugum
Velocitas machinae temperatur ab ingenio, gubernatro vocato, quod consistit in axe verticali, rotulis dentatis ad axem uncatum connexo, in quo summo duae alae cardinatae affixae sunt, globos graves in fines ferentes. Cum velocitas machinae augetur, quanto velocius axis gubernatri rotatur, tanto exterius et sursum globi volant, ut alae, sic elevatae, virgulas sibi coniunctas attrahunt quae vavulam strangulatricem exercentes commeatum vaporis restringant et velocitatem ita subdant.
Bentivolium (discretiva)
Bentivolium significare potest:
Tabula Pylos Ub 1318
Tabula Pylos Ub 1318, scriptura Lineari B inscripta, in domo 99 aedificii boreo-orientalis urbis Mycenaeae Pyli reperta, de distributione coriorum bovinorum, suinorum cervinorumque disserit et de rebus e corio conficiendis, scilicet calceamentis ephippiisque. Anno 1958 a Mabel Lang primum divulgata est. A Bennett et Olivier (1976) scriba no. 32 attribuitur. Textus sic legitur:
Lens (anatomia)
Lens in anatomia est pars systematis optici oculorum structura biconvexa, quae inter iridem et corpus vitreum iacet.
Rutheni
Rutheni (Ruteni, Rhuteni) est nomen gentis, fere pro significatione Slavorum orientalium (in qua notione et Russi) adhibetur.
In antiquitate una gentium Galliae nomine Rutheni appellabatur.
Chiniolum Insulae
Chiniolum Insulae (Italiane: Chignolo d'Isola) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 250 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Chiniolenses appellantur.
Rutheni
Saeculis mediaevalibus hoc verbum, item Ruteni vel Rhuteni scribebatur, factum est nomen Latinum populi Rutheniae (quae etiam nomine Russia vocabatur) et in usu erat pro denotatione Slavorum orientalium orthodoxorum (in quo sensu idem verbo Russi utebantur). E.g., Sigismundus de Herberstein in Rerum Moscoviticarum Commentariis (anno 1556 publicatis) scripsit: “...Populi omnes qui lingua Slavonica utuntur, ritum ac fidem Christi Graecorum more sequuntur, gentiliter Russi, Latine Rhuteni appellati, ad tantam multitudinem excreverunt, ut omnes intermedias gentes aut expulerint, aut in suum vivendi morem pertraxerint: adeo ut omnes nunc uno & communi vocabulo Rhuteni dicantur”. In Lexico Universali Iohannis Hofmanni (anno 1698 publicato) scriptum est: “...Omnes itaque populi, qui linguâ Sclavonicâ utuntur, atque ritum et fidem Christi, Graecorum more, sequuntur, communi vocabulô Russi, seu Rutheni appellantur.”.
Ab saeculo XVI verbum Rutheni seu Russi ut plurimum Slavos illos orientales, qui in Polonia et Magno Ducatu Lituaniae habitabant (ancestores hodiernorum Ucrainorum et Ruthenorum Alborum), denotabat. Gens illa, quae nunc Russi appellatur, tunc saepe nominibus Moscovitae et Mosci (Moschi) vocabatur. E.g., Mathias de Miechow in Tractato de duabus Sarmatiis (anno 1518 primo in lucem edito) de Rutenis et Moscovitis sicut de diversis gentibus Slavicis scripsit: “...Sunt regiones Russorum seu Rutenorum, Lithuanorum, Moskorum et eis adiacentes, ab occidente flumine Vislae et ab oriente Tanai inclusae”; “Collige quinto, quod linguagium Slauorum amplissimum est et diffusum, plurimas terras et provincias possidens, veluti sunt Serui, Misii, Rasci seu Bulgari et Bosnenses, Thurco hac tempestate subiugati; veluti sunt Dalmatae, Croatae, Pannonii, Slaui, Carni, Bohemi, Moraui, Slesitae, Poloni Maiores et Minores, Mazouitae, Pomerani, Cassubitae, Sarbi, Ruteni, Moskouitae.” (Vir ille tamen non solum Slavos orientales Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae nomine Ruteni vocat: “...In Nowygrod, in Pleskouia, in Smolensko et in meridiem usque post Kiow Ruteni sunt omnes et Ruthenicum seu Slauonicum loquuntur ritumque Graecorum observant et obedientiam Constantinopolitano patriarchae praestant.”; “Accipiat quarto in Moskouia unam linguam et unum sermonem fore, scilicet Rutenicum seu Slauonicum in omnibus satrapiis et principatibus, sicque etiam Ohulci et qui in Viatka degunt Ruteni sunt et Rutenicum loquuntur, unamque sectam et religionem instar Graecorum tenent, omnesque wladicae, id est episcopi, qui plurimi sunt, patriarchae Constantinopolitano subsunt et confirmationem ab ipso postulantes obedientiam promittunt.”)
Nunc verbum "Rutheni" in lingua Latina sicut nomen Russorum, gentis plurimae Foederationis Russicae, in usu esse potest.
Rusini moderni (ipsorum lingua Русины) in regionibus Ucrainae occidentalis, Slovaciae orientalis, Poloniae australis, Hungariae borealis, atque Serbiae et Croatiae (et terrarum finitimarum), qui lingua Carpatho-Ruthena utuntur (ipsorum lingua Русиньскый язык / lingua Rusinica), etiam nomine Rutheni Carpathici vel Carpatho-Rutheni appellantur.
Nicolaus Paganini
Nicolaus Paganini (natus Genuae, quae tunc erat caput Rei Publicae eiusdem nominis, die 27 Octobris 1782; obiit Nicaeae, tunc in Regno Sardiniae, die 27 Maii 1840) fuit compositor, violinista, et citharae psaltes peritissimus Italicus.
Vita
Nicolaus Paganini enarravit patrem primum fidicula canere se docuisse, sed postea Parmae apud Casparem Ghiretti et Ferdinandum Paër studuit, quorum auxilio iam fidiculae symphoniam componebat. Ab anno 1797 usque ad annum 1801, Paganini concentus faciens in Italia septemtrionali peregrinatus est. Postquam breviter Genuam rediit, Lucam iit, ubi die 14 Septembris 1801 magnam rem secundam habuit.
Ab anno 1805 usque ad annum 1809, orchestrae Reipublicae Lucensis concentus magister fuit; postea per Italiam peregrinatus est usque ad annum 1828, quo Vindobonam, Thermas Carolinas et Pragam iit. Annis 1829 et 1830, in Germania et Polonia se feliciter ostentavit. Postea varia fortuna Lutetiae, Londinii, et Bruxellis fuit. Illo tempore indicia morbi qui eum ad mortem duxit patefacta sunt.
Postquam Parmae moratus est, postrema vitae suae tempora Nicaeae vixit, quia speravit ibi propter aerem temperatum valetudinem bonam iri restitutam.
Cambianum (Aprutium)
Cambianum (alia nomina: Cananum, Cambianum Amiternum) (Italiane: Cagnano Amiterno) est oppidum Italiae et Municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Aquilana situm.
Coffey Comitatus
Coffey Comitatus (Anglice:  Coffey County) est Kansiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 8865 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Burlington, die 25 Augusti 1855 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 3.5 %) haud Anglice domu loquitur.
Comanche Comitatus (Kansia)
Comanche Comitatus (Anglice:  Comanche County) est Kansiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 1967 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est vicus Coldwater, die 26 Februarii 1867 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 1.6 %) haud Anglice domu loquitur.
Ucraini
Ucraini (Ucrainice: українці, tr. ukrajinci) gens Slavica orientalis est, ut plurimum Ucrainae habitans, ubi gens numerosissima est.
Numerus Ucrainorum (qui numerositate sunt gentium Slavicarum tertia, post Russos et Polonos) est circiter 45 decies centena milia hominum. Circa 37 542 milia illorum in Ucraina sunt. Ucraini etiam in multis aliis terris habitant (circiter 2 943 milia in Russia, 1 209 milia in Canada, 890 milia in CFA, 547 milia in Kazachstania, 400 milia in Brasilia, 248 milia in Ruthenia Alba, 128 milia in Germania, etc.).
Lingua Ucrainorum Ucrainica, una linguarum Slavicarum orientalium, est. Multi tamen illorum, praesertim in meridie et occidente Ucrainae (atque fere ubique in Russia), capitulatim Russice loquuntur.
Montagut (Pyrenaeus Atlanticus)
Montagut  est commune 105 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Ucraini
Ucraini religiosi sunt Christiani, imprimis Orthodoxi (quum Catholici et Graeco-Catholici Ucraini etiam multi sunt).
Lactodurum
Lactodurum (Anglice Towcester) castra urbsque Romana in Britannia fuit.
Aedificium boreo-orientale (Pylos)
Aedificium boreo-orientale vel Anglice northeastern building (nomen ab archaeologis hodiernis datum) est aedificium urbis Mycenaeae Pyli in Messenia Graeciae, cuius ruinae fere 3 chm. a vico Chora occidentem et meridiem versus distant et fere 17 chm. a Pylo hodierno boream versus. Fuit ut videtur apotheca.
Victoria Columna
Victoria Columna seu vulgo Vittoria Colonna (nata anno 1492 Castrimoenio; die 25 Februarii 1547 Romae mortua), e familia Columnensi orta, fuit poëtria Italica.
Vieux-Ruffec
Vieux-Ruffec est commune Francicum 117 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Iacobus Black Groome
Iacobus Black Groome (natus in Elkton die 4 Aprilis 1838; Baltimorae mortuus die 5 Octobris 1893), causidicus, fuit rerum politicarum peritus  Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1874 usque ad annum 1876 Terrae Mariae gubernator fuit. Groome fuit etiam Terrae Mariae legatus apud Civitatum Foederatarum senatum.
Bundum
Bundum   (Italiane: Bondo) est vicus Italiae et fractio municipii Sellae Iudicariensis. Incolae Bundenses appellantur.
Historia
Bundum fuit municipium Italiae, circiter 704 incolarum, in Regione Tridentino-Athesia Superiori/Tirole Meridionali, in Libera Provincia Tridentina (Tridentino) ac in Communitate Iudicariensi (Valle Clesis) situm; die 1 Ianuarii 2016 coniunxit se cum Municipiis Bregutii, Lardarii et Ronconi Iudicariarum, ut constituiret municipium novum Sellae Iudicariensis.
Partitura
Partitura est manuscriptum vel impressum notationis musicae genus quod signis musicis hodiernis utitur; sicut similitudines—libri, libelli, et cetera—via partiturarum usitate est charta (vel, temporibus primis, pergamenum), sed saepe temporibus recentioribus monitoria.
Vox - nota bene latina - partitura cancellata vel simplicius partitura dicta est de more folium dividendi lineis in perpendiculum directis in partes, quae notis tactuum singulorum modi respondebant. Hae partes cancelli nominatae sunt, actio ipsa cancellorum faciendorum cancellare vel partire.
Ida (mons Cretae)
Ida vel mons Idaeus sive nomine hodierno "Pselorites" (litteris Graecis Ἴδη, Ψηλορείτης), 2456 metrorum altus, est mons insulae Cretae excelsissimus. Cacumen est iugorum, quae Idaei montes appellantur.
Hyacinthus Zamora
Hyacinthus, vulgo Jacinto Zamora (natus in Philippinis 15 Augusti 1835, mortuus 17 Februarii 1872) fuit Philippinus sacerdos saecularis, unus ex Gomburzis, tribus viris seditionis a rectione Hispaniensi coloniali saeculo undeviginti accusatis. Ludere amabat "Pulvere et Arma" qua male interpretando fuit ipsum et suorum falso accusantum seditionis. Damnatus mortuus est 17 Februarii 1872 una cum sociis duobus.
15 Ianuarii
XV Ianuarii, sive 15 Ianuarii dies quindecimus est anni gregoriani. 350 (CCCL) dies (sive 351 (CCCLI) annis bisextis) manent. Dies novi anni est secundum calendarium Iulianum.
Secundum Calendarium Romanum est ante diem decimum octavum Kalendas Februarias, quae a.d. XVIII Kal. Feb. abbreviatur.
Montaner
Montaner  est commune 459 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Bononia
Bononia  vel nomine Etrusco Felsina  (, alia nomina: Bolonia, Italiane: Bologna; Bononiense: Bulåggna) est Urbs Italiae et municipium, circiter 386 300 incolarum, in Italia septentrionali, inter Padum et Appenninum in Planitie Padana (Italice Pianura Padana) situm. Urbs est caput Regionis Aemiliae-Romaniae et Urbis metropolitanae Bononiensis, exacte in medio ab fluvio Rheno ad Sapinam. Urbani Bononienses vel Bolonienses appellantur.
Urbs est antiquissima; universitatem praeclaram habet.
Sententia
Sententia urbis est: LIBERTAS.
Historia
Bononia condita est ab Etruscis nomine Felsina (c. 534 a.C.n.) in regione ubi ante Villanoviani, agricolae pastoresque, incolebant. Urbs illa Etrusca circum fanum quod super collem aedificatum erat, a sepulcreto cincta.
Quam urbem in saeculo 4 a.C.n. Boii, gens quaedam Gallica, vicerunt. De quo Boiorum nomine igitur Bononia, colonia Romana, appellata condita est anno c. 189 a.C.n. Hi coloni sunt fere tria milia familiarum Romanarum a consulibus L. Valerio Flacco et M. Atilio Serano ducti, et L. Valerio Tappone. Via Aemilia anno 187 a.C.n. constructa, quasi compitum facta est Bononia, iuncta ad Aretium per Viam Flaminiam Minorem et ad Aquileiam per Viam Aemiliam Altinatem.
Anno 88 a.C.n., urbs creata est municipium. Inde ei erat descriptio viarum rectilinearium, sex cardis et octo decumanis (id est viis intersecantibus), quae iam discerni oculis iam hodie possunt. In his annis incolae erant varius ab c. 12 000 ad c. 30 000. Summa celebritate fuit secunda urbs Italica, et una praeclarissmarum ex toto Imperio, in qua multae aedes et thermae, theatrum, et arena. Pomponius Mela dixit Bononiam esse inter quinque opulentissimas urbes Italicas. Quamquam incendio multum urbi clades Claudio imperante accesserat, Nero inde saeculo 1 eam refecit.
E longinquo delapsa, Bononia renovata est in saeculo 5 sub episcopo Petronio, qui, ut fama tradit, ecclesiam S. Stephani aedificavit. Roma ipsa lapsa, Bononia fiebat quasi castellum semiagreste, sub auctoritate Exarchatus Ravenniensis in Planitie Padana, et defensa est ab multis muris quae tamen minorem partem antiquae urbis Romanae non continuerunt. Anno 728 Liutprand rex Langobardorum urbem hanc vicerat Regnoque Langobardo dein adiectam. Hi novi Germani vicum suum in urbe fecerunt, qui est appellatus hodie addizione longobarda prope S. Stephanum, ubi Carolus Magnus anno 786 viserat. Saeculo 11 Bolonia ut civitas libera crescere rursus coepit, se adiuncturus Legae Langobardae contra Fridericum Barbarossam anno 1164. Anno 1088 Studium conditum est, iam veterrima universitas Europaeana est, cui erant praeclarissimi eruditi mediaevales Irnerius, et ex discipulis, Dantes, Boccacius, et Petrarca. Saeculo 12 nova moenia urbi crescenti confecta sunt, et alia saeculo 14.
Gualdinus Pais
Gualdinus Pais (Amares anno 1118 natus; Seliii die 13 Octobris 1195 mortuus) fuit Templariorum magister. Castrum Selii (Lusitanice: Tomar) condidit et oppidum populavit.
Bononia
Historia
Anno 1256, Bononia Legem Paradisi promulgavit, qua servitus feudalis dissoluta est, liberatis publica impensa servis. Media urbs eo tempore erat plena turrium (fortasse fere 180) optimatibus familiis constructarum, multis aedificia, ecclesiae, et abbatiae. Anno 1294, Bononia fortasse erat quinta aut sexta maximua urbs Europaea, post Cordubam, Lutetiam, Venetiam, Florentiam, et fortasse Mediolanum, 60 000-70 000 incolis illo.
Gualdinus Pais
Inscriptio in ecclesia Sactae Mariae in Tomar sic legitur: "Obiit frater gvaldinvs magister militum templi portugalie E. MCCXXXIII, III.º idvs octobris. Hic castrvm Tomaris cum multis aliis popvlauit. Requiescat in pace. Amen."
Bononia
Historia
Similis plurimis civitatibus ex illo aevo Italicis Bononia per seditiones domesticas detrita est, quibus anno 1274 Lambertazzi e stirpe Ghibellina sunt depulsi. Bononienses, cum proelio ad Zappolinum ab Mutinensibus anno 1325 Bononienses fusi essent, vi obsolescebant et ineunte saeculo 14 obsecraverunt Papam ut eis tutamen daret. Anno 1348 horribili pesti magna fere 30,000 cives excesserunt.
Vides ut alta stet nive candidum Soracte
Citatio recentior
Generalis Henricus Kreipe, militum Germanorum in Creta anno 1944 dux, a repugnatoribus Cretensibus Britannisque deprehensus, montem Idam nivosam videns, verba sponte citavit "Vides ut alta stet nive candidum Soracte ..."; cui respondit Patricius Leigh Fermor "... nec iam sustineant onus Silvae laborantes" et cetera. Inde captus captorque se ex eisdem fontibus olim bibisse recognoverunt.
Bononia
Historia
Felicibus annis sub regno Thaddei Pepoli (1337-1347) confectis Bononia Vicecomiti Mediolanensi devenit, sed rursus ad Papam rediit Cardinale Aegidio Albornotio anno 1360. Sequentibus annis invicem respublicana regimina sedebant, sicut illud qui statuerint ut Basilicam S. Petronii et Logiam Mercatorum anno 1377 aedificarent, invicem Papa aut Vicecomitibus instaurantibus, familiisque Bononiensibus inter se adsidue dimicantibus. Medio saeculo 15 familia Bentivolgio gubernationem Bononiae adepta est, regnantibus Sante (1445-1462) et Iohanne II (1462-1506). In qua aetate, civitas multum floruit, cum multi architecti et pictores adessent, qui arte et operibus urbem auxerunt. In illa Renascentia, Bononia erat sola civitas Italica in qua mulieres in ullo quaestu exsuperare potebant. Feminis enim ibi plus libertatis quam in aliis civitatibus Italicis erat; aliae etiam ad universitatem frequentare et gradum suscipere potuerunt.
Cum exercitus pontificalis Iulii II Bononiam obsedit, artificiosos thesauros e palatio Iohannis anno 1506 direpit, cuius regnum sic confectum est. Exinde, usque ad annum 1860, Bononia pars Civitatis Pontificiae fuit.