cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unchair
Unchair est commune 157 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Torricellii cornu
Torricellii cornu est figura quaedam geometrica, ab Evangelista Torricellio inventa, cui simul est volumen finitum et area infinita.
Mathematica
Torricellii cornu formatur volvendo circum axem coordinatam x curvam functionis ubi x > 1. Volumen V et aream superficiei A corporis solidi proventi possumus dinumerare integralibus sequentibus:
ut V quantitas finita sit, sed
ut A sit infinita.
Bun (Pyrenaeus Superior)
Bun (Occitanice Bun) est commune Francicum 155 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Torricellii cornu
Historia
Evangelista Torricellius hoc corpus Solidum hyperbolicum acutum appellavit et de eo verba scripsit: <!--
Mathematische Definition
Gabriels Horn ergibt sich, wenn man den Graphen der Funktion mit dem Definitionsbereich x \ge 1 (um die Polstelle bei x = 0 zu vermeiden) um die x-Achse rotieren lässt. Volumen (V) und Fläche (A) dieses Rotationskörpers berechnen sich auf folgende Weise:
Mathematica
Gabriel's horn is formed by taking the graph of, with the domain x \ge 1 (thus avoiding the asymptote at x = 0) and rotating it in three dimensions about the x-axis. The discovery was made using Cavalieri's principle before the invention of calculus, but today calculus can be used to calculate the volume and surface area of the horn between x = 1 and x = a, where a > 1. Using integration (see Solid of revolution and Surface of revolution for details), it is possible to find the volume V and the surface area A:
a can be as large as required, but it can be seen from the equation that the volume of the part of the horn between x = 1 and x = a will never exceed \pi; however, it will get closer and closer to \pi as a becomes larger. Mathematicians say that the volume approaches \pi as a approaches infinity, which is another way of saying that the horn's volume equals \pi. Expressed using the limit notation of calculus:
As for the area, the above shows that the area is greater than 2\pi times the natural logarithm of a. There is no upper bound for the natural logarithm of a as it approaches infinity. That means, in this case, that the horn has an infinite surface area. That is to say;
At the time this was discovered, it was considered paradoxical as, by rotating an infinite area about the x-axis, an area of finite volume is obtained.
Explanation
The explanation for this paradox is related to the dimensions of the quantities involved in the calculations. The dimension of length is 1, area 2 and volume 3 (m, m^2 and m^3 respectively).
When calculating the surface area of a graph which has been rotated, we suppose that the result is composed of small strips of a one-dimensional quantity - "rings" whose radii are equal to the graph's height at a given point. When these are integrated along (i.e. added up), the result is a two-dimensional quantity - the surface area. Similarly, measuring the volume of this rotated graph sums the total of many circles whose radii are the height of the graph; the result is a three-dimensional quantity (volume).
The paradox arises because the strips of length on the "rings" being added to give the surface area are of a lower dimension (1 vs. 2) than the disks of area being used to find the volume. As :
Essentially, this means that as x becomes larger and larger, the numerical size of the two-dimensional disks that are added is so much smaller than the one-dimensional rings that they decrease far too quickly to ever bring up the volume of the entire horn to anywhere past a volume of \pi. When integrated (as above), it should be apparent that the volume quickly converges on \pi.
-->
Saint-Denis-d'Augerons
Saint-Denis-d'Augerons est commune Francicum 87 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Universitas Scientiarum et Technologiarum Litoris Eburnei
Universitas Scientiarum et Technologiarum Litoris Eburnei (Francice: Université des Sciences et Technologies de Côte d'Ivoire sive USTCI) est universitas privata Litoris Eburnei affiliatus Rete scientiarum et technologiarum universitatum Africae Subsaharianae.
Toussus-le-Noble
Toussus-le-Noble est commune Francicum 1'135 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Evangelina Lilly
Nicola Evangelina Lilly sive vulgo Evangeline Lilly (nata Nicole Evangeline Lilly die 3 Augusti 1979) est actrix Canadiensis, nota ante omnia e serie televisifica Lost partes Catharinae Austen agens. Praeterea in pelliculis ut The Lizzie McGuire Movie (anno 2003), Freddy vs. Jason (2003), The Hurt Locker (2009) videri potest.
Castra navalia sinus Guantanamensis
Castra navalia sinus Guantanamensis (Hispanice: Bahía de Guantánamo) ad litora sinus Guantanamensis in Guantanamo, provincia orientali Cubana, constituta sunt. Sinus oris territorium a Civitatibus Foederatis gubernatum est sub foedere anni 1934 inter Cubam et Civitates Foederatas. Sub hoc foedus, Cubani regionem Civitatibus Foederatis dederunt locario monetae aureae $2000 per annum, ut Civitates Foederatae classis stationem ibi habeant. Illa classis statio, quae Anglice Gitmo saepe vocatur, nuperrime notata est ob detentionis castrum quod Civitates Foederatae ibi locaverunt, ut tromocrates Al-Qaedae contra Civitates Foederatas pugnantes deteneantur.
Tormenta
Die 30 Novembris 2004, diarium New York Times partes relationis internae imperii Georgii Bush edidit, in quo refertur de inquisito Comitatus Internationalis Crucis Rubeae; haec inquisitio in carcero notat varia acta quae "sint tormentis similaria."
Vallis Augustana
Vallis Augustana sive Augustensis, vulgo saepius Val d'Aosta, est regio sui iuris, circiter 128 591 incolarum, in Italia septentrionali sita, inter septentriones et occasum spectans, in angulo Alpium Cottiarum sita. Superficiem 3263 m² habet.
Augusta Praetoria est urbs maxima et caput regionis. In finibus vallis rupes Alba, Matterhorn ac Monte Rosa eminent, praeterea Saeptum nationale Grandis Paradisi. Regio constat ex valle fluminis Duriae maioris eiusque influentium.
Historia
Vallem incolebant antiquitus Galli Salassi, a Romanis anno 25 a.C.n. capti. A saeculo undecimo, comites Sabaudiae regionis in possessionem venerunt: posthac historia Vallis Augustanae cum Pedemontio miscebatur.
Oeconomia
In valle invenitur numerus magnus saltum pascuorum. Industriae praecipuae ferri chalybisque ac textrina.
Periegesis
Amoena inveniuntur praeclara Auri Fondinae (Courmayeur), Champoluc (apud Aquaticam), Cervinia-Breuil (apud Vallem Turnionensis), Conia (Cogne).
Linguae
Pars maxima incolarum Francogallico dialecto, vel accuratius Francogalliconarbonensi / Arpitanico (Valdôtain), utitur, Italico quoque sermone, nec non Germanico-Helvetica (Lingua Valesianica) loquela in valle Gressoney.
Municipia Vallis Augustanae
Municipia in Valle Augustana, cum urbe, 74 sunt. Urbes, oppida et communia provinciae Latine vocari possunt :
Glaciarii
Ghiacciaio della Brenva, et cetera
3040 Kozai
3040 , olim designatione 1979 BA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Transmartiais attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Gulielmo Liller, astronomo apud Cerro Tololo Inter-American Observatory versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3040 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Dies mundi humanitaria
Dies mundi humanitaria est dies internationalis ad auxilium humanitarium promovendum a resolutione Communis Conventu Consociationis Nationum (A/63/L49) die 19 Augusti 2008 decreta. Origo diei est tromocratia Bagdati anno 2003 effecta, quando viginti quattuor homines necati sunt; inter eos Sergio Vieira de Mello fuit.
Maxim's
Maxim's est popina satis famosa, Lutetiae in vico Regali sita, anno 1893 instituta.
Historia
Hanc cauponam sub nomine Maxim's et George's condiderunt Maxime Gaillard et Georges Everaert die 7 Aprilis 1893 ad n° 3 vici Regalis (rue Royale), adiuvante macellario quodam necnon mercatore vini Campaniensis. <!-- actrice Irma de Montigny suadente "je vais lancer votre bouchon" qui y attire une clientèle mondaine et élégante, l'endroit devient un lieu de rendez-vous apprécié du tout-Paris de la Belle Époque. Eugène Cornuché rachète alors le restaurant. En 1900, il fait appel aux artistes de l’école de Nancy et à Louis Marnez qui redécore l'établissement au style Art nouveau pour l'Exposition universelle de Paris. "Jamais de salle vide. Toujours de belles figurantes que l'on place en vitrine, côté rue".
Albertus Santos Dumont among earliest patrons.
[Answers.com: The 1-year-old Paris restaurant Maxim's escapes bankruptcy with help from vaudeville star Irma de Montigny, who has been refused a table at Weber's in the rue Royale, walks across the street to Maxim's, and helps Maxim Gaillard gain backing from her rich admirer, Bernard de Contades. Gaillard will die early next year, leaving the debt-ridden establishment to his maître d'hôtel Eugene Cornuché, who will attract the city's most elegant courtesans as Maxim's gains a reputation for elegance and fine cuisine, prepared by its talented chef, Chauveau.] [Henri Chauveau ]
Jean Cocteau dira un soir de 1913 en parlant de ces belles de nuit : « Vu ce soir Otéro et Cavalieri dîner chez Maxim’s, c’était un amoncellement de velours, dentelles, rubans, diamants et que sais-je encore » et il terminait en disant « Déshabiller une de ses femmes était une entreprise qu’il fallait prévoir avec trois semaines d’avance comme un déménagement ».
Les têtes couronnées, les fortunes et les grands noms du Tout Paris de ce début de siècle se croisent chez Maxim’s : Edouard VII, Boniface de Castellane, Marcel Proust, Feydeau qui écrivit « la Dame de Chez Maxim’s », Mistinguett qui y chanta « mon homme », le diplomate Ferdinand de Lesseps, l’exquise Yvonne Printemps, Sacha Guitry et son bel esprit, Tristan Bernard, Greta Garbo, Marlène Dietrich…
Curnonsky (vide En 1932, Octave Vaudable rachète le restaurant. Il sélectionne ses clients, impose le port de l'habit et favorise les habitués, de préférence célèbres ou fortunés. La clientèle d'artistes et de personnalités, Marcel Proust, Mistinguett, Sacha Guitry, Tristan Bernard ou Cocteau contribuent à asseoir la réputation de Maxim's.
[Plusieurs plats illustres ont été créés au Maxim's par de grands chefs : la selle d'agneau Belle Otéro, le soufflé Rothschild et les filets de sole Albert (dédiés au maître d'hôtel Albert Blazer [someone else said he started in 1934!], qui y régna pendant cinquante ans).]
* En 1907 le Maître d'hôtel   Cornuché fait la réputation du restaurant   Maxim's (associé au Chef Henri Chauveau). * Dans les années 1900, les restaurants sont animés, l'ambiance y est très différente d'aujourd'hui, le maître d'hôtel y joue un rôle central. * Quelques années plus tard, le fameux maître d'hôtel Albert crée dans le même restaurant la recette du steak au Poivre (ou "steak Albert").
Pendant l'Occupation allemande, il devient le restaurant privilégié des officiers allemands. Le maréchal Goering y a dîné le 28 juin 1940. Après la Libération, les grandes figures du cinéma de l'époque ne manquent pas de s'y montrer. Onassis et la Callas y retrouvent Marlène Dietrich et Martine Carol. Á la fin des années cinquante, des ouvriers découvriront dans les banquettes des louis d’or, des bagues, des diamants et des rubis. C'est dans les années cinquante, soixante et soixante-dix que Maxim's, sous la direction du fils d'Octave Vaudable, Louis, devient le restaurant le plus célèbre du monde mais aussi un des plus chers. Avec sa femme Magguy, Louis Vaudable assure la renommée internationale de Maxim's.
Toutefois l’époque la plus faste reste la décennie des années cinquante. Chaque soir Onassis, Callas, les Windsor, Martine Carol, le play-boy Porfirio Rubirosa, le cinéaste Max Ophuls, la richissime Barbara Huton, héritière des magasins Woolworth, alors mariée à Cary Grant. C’est le tout Hollywood qui dîne sur les banquettes de la grande salle.
Labatmale
Labatmale  est commune 250 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Maxim's
Historia
En 1980, leur fils François Vaudable tente de poursuivre l'œuvre de sa famille qui, depuis près de cinquante ans, a assuré l'expansion du restaurant. Mais, plus attiré par le milieu scientifique que par celui de la jet-set, il vend Maxim's à Pierre Cardin. Dans les années 70, Brigitte Bardot provoque un scandale en rentrant pieds nus dans le restaurant.
2128 Wetherill
2128 , olim designationibus 1973 SB et 1973 TS agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alienora Francisco Helin, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Maxim's
Historia
À partir de 1981, Cardin va développer son aspect international. Il transforme les trois étages de l’immeuble en un musée consacré à l’Art Nouveau, multiplie les spectacles et organise des soirées pour les jeunes.
2128 Wetherill
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2128 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Maxim's
Historia
L'enseigne s'est exportée et on compte désormais sept restaurants Maxim's : à Paris (renommé Maxim's de Paris), Monte-Carlo, Pékin, Genève, Tokyo, Shanghaï et Bruxelles.
Weber
Louis Armagier, rédacteur en chef de l’Auvergnat de Paris, quelques mois après la sortie de cette livraison (le 13 mai 1961), écrit ceci : « Il n’est pas de jour où l’un de nos confrères ne regrette la disparition d’un café, grand ou petit. Hier on annonçait la fermeture du Weber, rue Royale, qui vit défiler toute la gente littéraire d’avant 1914.
Le salon de thé Ladurée est un des rares vestiges encore existant de l’époque de Proust, 16 rue Royale. Odette aime s’y rendre dans la Recherche. Le fleuriste Lachaume, situé alors 12 rue Royale, ne s’y trouve plus aujourd’hui, pas plus que le Thé de la Rue-Royale (3 et 12 rue Royale), où Odette « croyait que l’assiduité était indispensable pour consacrer la réputation d’élégance d’une femme ». Au 21 se trouvait le restaurant Weber, fréquenté par Proust et que l’on retrouve dans son roman. -->
Fama
Iam anno 1899 comoedus Georgius Feydeau (qui ipse apud Maxim's mensam continuo sibi reservavit) amicitias huius popinae illusit in mimo suo La dame de chez Maxim. Scriptores Victor Léon et Leo Stein anno 1905 de eadem re scripserunt in ludo Die Lustige Witwe ("Vidua gaudens") a compositore musicali Lehár confecto: ibi iuvenis Danilo apud Maxim's refugium saepe petit et, ut eum in matrimonium persuaderet, vidua Anna atrium suum in similitudine huius popinae decorat servosque et meretrices e Maxim's convocat.
Monemutensis (regio principalis)
Regio Monemutensis (Cambrice Sir Fynwy; Anglice Monmouthshire) est regio principalis Cambriae (Regni Britanniarum nationis). Nomen trahit e comitatu Monemutensi, diu inter Angliam et Cambriam sine bello controversa. Regio hodierna partes fere 60% comitatús antiqui occupat praesertim rurales, capite gubernii Monemuta, urbe omnium maxima (modesta autem) Gobannio.
Universitas Scientiarum et Technologiarum Togolensis
Universitas Scientiarum et Technologiarum Togolensis (Francice: Université des Sciences et Technologies du Togo sive USTTG) est universitas privata Togolensis affiliatus Rete scientiarum et technologiarum universitatum Africae Subsaharianae.
Algebrator
Algebrator (ex algebra), etiam Softmath appellatus, est systema algebraicum computatrale, quod a Neven Jurkovic societatis Softmath Antoniopoli in Texia decennio 200 exeunte excogitatum est. Quod system est ratio algebraica computatralis eruditioni mathematicae praesertim dicatum. Programma, praeter exitus computationis, rationem solutionis et explicationes contextuales gradu per gradum monstrat.
Saint-Cyr-la-Campagne
Saint-Cyr-la-Campagne est commune Francicum 410 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Petroselinum (Italia)
Petroselinum (Italiane: Petrosino; Sicule: Pitrusinu / Piddrusinu) est oppidum Italiae et municipium, circiter 7 700 incolarum,in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Drepanitana situm. Incolae Petroselinenses appellantur.
Index urbium Pakistaniae
Hic est index urbium Pakistaniae cuibus sunt plus quam centum milia incolarum.
Ludiès
Ludiès  est commune Francicum 75 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Marcus Geganius Macerinus
Marcus Geganius Macerinus (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus quarti saeculi a.C.n. fuit.
Cursus honorum
Anno 367 a.C.n. tribunus militum consulari potestate fuit atque una cum eo Aulus Cornelius Cossus, Marcus Cornelius P.f. Maluginensis, Publius Manlius A.f. Capitolinus II, Lucius Veturius L.f. Crassus Cicurinus, Publius Valerius L.f. Potitus Poplicola. Hi ultimi tribuni fuerunt, qui consulis locum expleverunt. Et eo anno dictator - Quintus Fabius Maximus - electus est, ut contra Gallos exercitum duceret.
Oeconomica Keynesiana
Oeconomica Keynesiana est doctrina macrooeconomiae, cuius auctor Iohannes Meginhardus Keynes oeconomicus Britannicus est. Quam doctrinam Keynes praesertim annis 1930 elaboravit sollicitus molestiis, quae post primum bellum mundanum et praesertim ab anno 1929 depressione oeconomica ineunte oeconomiam mundanam vexare coeperunt.
Secundum classicos — quibus Keynes Iacobum Mill, Thomam Malthus, Adamum Smith, Davidem Ricardo significabat — oeconomia non solum sponte sua in aequilibrium movetur sed etiam, ubi statum aequilibrii consecuta est, omnes opifices occupat. Keynes autem docuit aequilibria in oeconomia pecuniaria tamquam natura subter plenum occupationis gradum subsistere: quam ob rem necesse esse civitatem rebus oeconomicis moderandis interesse.
Praecepta Iohannis Keynes usque ad annos 1970 vigebant, sed inde ab annis 1980 doctrinae Chicagienses opera Ronaldi Reagan in CFA atque opera Margaritae Thatcher in Europa viguerunt. Post discrimen pecuniarium anno 2008 orsum tamen praecepta Keynesiana oeconomicos in sermonem rursus impulerunt.
De Iohannis Keynesii placitis recte iudicandis
Secundum opinionem pervagatam constat theoriam oeconomicam Iohannis Meginhardi Keynes solum ad depressiones oeconomicas pertinere. Quae interpretatio primum prolata est ab Iohanne Hicks, oeconomico Britannico, qui commentationem anno 1937 edidit, qua Keynesii theoriam generalem — id est: The General Theory of Employment, Interest and Money — anno 1936 editam, ex oeconomica classica profectam esse exponeret. Hicks enim theoriam generalem ad modulum IS-LM conripuit, in quo cycli oeconomici eorumque moderatio maximi ponderis essent. Cum IS-LM etiamnunc ad theoriam Keynesii describendam et docendam adhibeatur, interpretatio Iohannis Hicks quam plurimum valuit in Keynesii placitorum intellectu formando. Quoniam enim Hicks theoriam generalem interpretatus est oeconomicorum discriminum et cyclorum doctrinam, apud multos inveteravit opinio, etiam politicam oeconomicam a Keynesio commendatam ad oeconomicarum condicionum vicissitudines pertinere.
Quae cum ita sint, multorum oeconomicorum animis insidet opinio, Keynesium suadere, ut res publica adversis condicionibus oeconomicis mercimoniorum consumptionem augeat minoraque tributa exigat, secundis autem condicionbus e contrario agat. Sed quisquis penitus, quid re vera dixerit quasve rationes ineundas commendaverit Keynes annis 1930 et 1940, sciet hanc opinionem pervulgatam a vero satis abhorrere. Hoc imprimis videtur dicere praeterisse Hicks, placita Keynesii re vera generalem praestare theoriam, quae ad oeconomicam pecuniariam pertineat. Etiam animadvertendum est, Keynesio maximae fuisse curae, non cyclos oeconomicos adaequare, sed potius summum occupationis gradum adipisci: quod sine continua appetitionum regulatione fieri non posse; ad regulandas mercimoniorum appetitiones opus esse, non sumptuum et redituum dispensationibus, sed publicis partimve publicis pecuniarum collocationibus.
Profectio theoriae generalis
Ad Keynesii oeconomicam recte intellegendam proficiscendum est ex observationibus eius ineuntibus annis 1930 factis, quibus usus theoriam generalem excogitare coepit. Ediderat enim anno 1930 tractatum de pecunia disserentem. Cum severiora de hoc libro iudicia accepisset, longos sermones habuit cum Friderico Hayek, Radulpho Georgio Hawtrey et Dionysio Robertson. Quibus sermonibus sibi persuasit, sibi suisque collocutoribus magnas cogitationis defectiones esse. Itaque capitalisticum oeconomiae systema nova ratione inspiciendum suscepit.
Iam anno 1933 Keynes viderat et perspexerat, quam in partem theoriam oeconomicam perducreret. Arthuro Spiethoff, oeconomico Theodisco, dedicavit commentationem, qua nuntiavit solutionem discriminis oeconomici ineuntibus annis 1930 idcirco male evadisse, quod oeconomicis theoria pecuniaria productionis deesset. Dixit enim dominantem theoriam oeconomicam eiusque traditionem ea premi insufficientia, quod solum mercium permutationi investigandae incumberet. In eiusmodi oeconomia pecuniam nihil nisi passivum mercium permutationis instrumentum esse: pecuniam igitur mediatricem neutralem esse in mercibus inter venditores et emptores permutandis. Constat enim, secundum Keynesium, oeconomiam capitalisticam praecipue oeconomiam pecuniariam esse.
Theoria pecuniaria productionis
In oeconomia pecuniaria, ut aiebat Keynes, pecunia velut sua sponte fungitur et hominibus variarum voluntatum effectrix capiendorumque consiliorum momentum est. Constat igitur pecuniam esse vim magnam oeconomiae motricem: nisi motus pecuniae quoquo temporis puncto cognoverimus, oeconomiae brevi longove temporis spatio cursum non poterimus intellegere. Qua de causa opus est productionis theoria pecuniaria, qua explanentur motus pecuniae nec non, quomodo pecunia animi actorum oeconomicorum ad capienda consilia moveantur. Keynes fundamenta theoriae pecuniariae productionis opere magno anno 1936 edito protulit. Theoria generali id egit, ut a doctrina classica se liberaret. Theoria pecuniaria productionis in duobus fundamentis posita est, quae sunt praelatio facultatis solvendi et ratio appetitionis effectivae.
Praelatio facultatis solvendi
Theoria a Keynesio excogitata ex sociali et oeconomica realitate, ut eam ipse intellegebat, profecta est. Quam realitatem dixit in incertitudine profunda consistere. Oeconomici dominantes oeconomiam ut systema aequilibrium petens describebant, cuius actores valerent aestimare risca sive pericula captis consiliis conexa. Keynes autem putavit risca in consiliis capiendis aestimari saepe non posse. Quippe cum ipsa consilia in tempore historico capienda aut capta ad eventa posteriora magnam vim habeant, scire nequimus, oeconomicae et sociales res quo cursu progressurae sint.
Cum in oeconomica Keynesiana actiones oeconomicae non risco computabili sed incertitudine profunda determinentur, sequitur, ut oeconomicarum actionum causae, si cum oeconomica classica comparentur, valde dissimiles sint. Cum enim in oeconomica classica actores rationales futurarum rerum conscii utilitatem ex consumptione natam maximificare contendant, apud Keynesium omnes actiones oeconomicae in incertitudinis moderatione consistunt. Cuius moderationis instrumentum pecunia est. Pecunia enim debita solvuntur, mercimonia emuntur, familiaritates parantur — pecunia denique congerenda incertitudini vitae resistitur. Quo magis unicuique actori pecuniae aut pactiones divitiarum adfluentiam efficientes erunt, eo melius se muniverit contra pericula futura, de quibus hodie nihil scire potest. Quo incertiore animo futuris rebus obviam venerit, eo plus pecuniae penes se habere volet. Quae vitae pecunia et divitiis tuendae voluntas a Keynesio praelatio facultatis solvendi (liquidity preference) appellabatur.
Appetitio effectiva
Maxima inter theoriam neoclassicam (quae omnem mercaturam ut mercium permutationem describit) et oeconomicam Keynesianam (in qua de oeconomia pecuniaria agitur) differentia ad legem Say refertur, secundum quam copia semper suam creat appetitionem. Itaque susceptoribus numquam opus est timere, ut, quidquid produxerint, in mercatu venum eat. Quae cum ita sint, sine cura productionem augere possunt, quamdiu opes productionis sufficiunt. Itaque lex Say, si totam respicias oeconomiam, hoc significat, omnes opes productionis semper consumptui esse dedicatas. Dixit autem Keynes legem Say in oeconomia pecuniaria non valere, quod reditus pecuniarius in mercatu numquam cunctus consumatur. Cum actores oeconomiae domesticae pecuniam congerendo incertitudem vitare velint, sequitur invalentia legis Say. Cum enim actores domestici partem redituum suorum apud mensarium condere velint, reditus pecuniarius in productione natus neque cunctus ad mercimonia emenda consumitur neque in mercatu fiscali porro mutuum creditur. Itaque societates mercatoriae in oeconomia pecuniaria producta sua in mercatu venum ire numquam confidere possunt. Nisi effecta appetitionum accretio extremam accretionis potentiam adaequat, defectus appetitionis fit. In oeconomia pecuniaria maximi momenti sunt susceptorum exspectationes, quibus societates mercatoriae modum imponunt productionis — et ita operariorum — copiae.
Ut ait Keynes, defectus appetitionis magna vi animos susceptorum, qualia producendi consilia capiant, adficit. Defectus appetitionis quantus fiat, ex domesticorum actorum consumendi voluntatibus dependet. Societates mercatoriae, quae quaestus pecuniarios petunt, productionem suam non ad extremum augent, sed eam ad coniecturalem appetitionis et quaestus ex hac appetitione orti mensuram redigunt. Quae ratio appetitio effectiva nuncupatur, secundum quam societates mercatoriae productionem suam et ita operariorum copiam ad rerum futurarum coniecturas accommodant. Quae cum ita sint, productionis et occupationis gradus semper cum susceptorum spe futurorum conectuntur.
De exspectationibus
Exspectationes susceptorum, quas Keynes in brevis spatii et longi spatii exspectationes dividit, multis ex causis psychologicis fiunt. Cum brevis spatii exspectationes diurnam hebdomadalemve productionis copiam definiant, longi spatii exspectationes pecuniae collocationes moderantur. Ut ait Keynes, brevis spatii exspectationes ex observationibus recentibus nascuntur. Susceptores igitur rerum productarum copiam ad effectam appetitionis multitudinem ac quaestus factos accommodant. At brevis spatii exspectationes non sunt seiunctae a longi spatii exspectationibus, quae igitur pecuniae collocationis gradum determinant, ex quo invicem summa appetitionum dependet. Quo maior est mercium appetitio, eo maiores sunt quaestus susceptorum, et spei pleniores brevi spatii exspectationes. Itaque in theoria pecuniaria productionis maximi momenti sunt collocationum et exspectationum eas determinantium causae.
De politica oeconomica
Keynes suam oeconomicam productionis etiam eo designavit consilio, ut instrumentum politicum esset, quo chronica et longinqua capitalismi vitia — nempe quod nec plenam occupationem neque aequalem divitiarum distributionem praestare posset — emendaret. Politicis quae commendabat consiliis id egit, ut, consumendi desiderio exacuto et collocandi voluntate aucta, appetitio totalis plenum occupationis gradum aequaret. Ad alendam consumendi cupiditatem Keynes translationes redituum nec non tributa quae opes distribuendas aequarent, commendavit. Praeterea, ut gradus usurarum vehementer deminuatur, suasit, nam, cum collocationes pecunias antea depositas non poscat, insipientis esse putavit usuris altis homines ad condendas pecunias illicere: usuris enim deminutis fore, ut divitiae ex hominibus usuris viventibus ad actores consumendi cupidiores transferrentur; ita consumptionis et appetitionis et occupationis gradus notabiliter auctum iri; enimvero humili usurarum gradu etiam collocandi voluntatem susceptorum augescere. Secundum deliberationes Iohannis Keynes, cum usuris et parandae pecuniae sumptibus deminutis ex collocandi consiliis usque pluribus fructus boni evadant, susceptores audebunt usque plus pecuniae collocare. Qua de causa totalis appetitio crescet.
Nihilo minus, etsi usura paene nulla sit, fieri potest, ut magna collocandi consilia, ex quibus tantummodo longo temporis spatio interposito divitiae effluere possint, spes et exspectationes fallant. Itaque Keynes solis usurarum regulationibus plenam occupationem effici negavit suasitque, ut magna pars pecuniarum collocandarum publicis consiliis conficiatur. Non quidem id egit, ut omnia productionis instrumenta in publicam possessionem mitterentur, sed suasit appetitione regulanda publice statui debere, (1) quantae opes oeconomiae singulis temporis punctis in usu essent; (2) qualem remunerationem ii, qui opes adhibeant et possideant, accipiant. Deinde in mercatu statuendum esse, quomodo opes quae quoquo tempore in usu sint intra civitatem distribuantur.
Keynes in scriptis et sermonibus post secundum bellum mundanum habitis ad commendationes politicas a theoria generali profectas reversus suasit plenum occupationis gradum ex alto publicarum et partim publicarum collocationum gradu fieri: alto enim collocationis gradu tantus effici oeconomiae reditus, qui satis sit ad emendam productionem totam in mercatum prolatam. Cum igitur pecuniae collocationibus in oeconomia appetitio autonoma nascatur, lex Say etiam in oeconomia pecuniaria valeat.
Troissy
Troissy est commune Francicum 835 incolarum (anno 2009) praefecturae Matronae in provincia Campania et Arduenna.
Bromeliaceae
Bromeliaceae sunt familia plantarum florentium ordinis Poalium.
Euglena
Euglena est eucaryotum unicellulare, vulgo bestiola ocellata dicta, ad classem Euglenozorum pertinens. Adhuc magis quam mille species Euglenarum descriptae sunt.
Euglenae nonnunquam vel plantae (quia complures chloroplasta habent (per endosymbiosim) vel animalia (quia flagello se movere possunt) esse arbitrantur.
Euglenae possunt cibum sumere velut animalia (partim heterotrophice), et possunt se alere velut plantae (partim autotrophice), et sunt species quae mixotrophe se alent. Euglenae possunt circumcludere cibi particulos ad illos devorandos (per phagocytosim). Multae Euglenae habent chloroplasta (vide et plastida) et chlorophyllum a & b.
Euglenae praesertim aquam dulcem, at etiam aquam salsam et tellurem inhabitant. Vacuola eis est ad partem salis in cellula gubernandam, quin prae osmosi nimis tumesceat ac displodeat.
Aqua siccante, euglenae putamine crasso circumdant se ipsae, et dormiunt (ut sporae) donec circumiecta commodior erunt.
Euglenae fissione multiplicantur velut amoebae. Nonnunquam usque formant inflorescentiam algarum, id est aquae superficies viridi colore obtegent.
Alma (flumen)
Alma (Russice Альма) vel Calamita est flumen breve, 83 chilometrorum longum, in paeninsula Crimaeana situm. Inter urbes Sebastopolim et Eupatoriam in Pontum Euxinum fluit.
Die 20 Septembris 1854, ad Almam Proelium Belli Crimaeani inter exercitus Russicum ac Franco-Britannicum pugnatum est.
Michaela Rodríguez
Michaela Rodríguez sive vulgo Michelle Rodríguez (nata Mayte Michelle Rodríguez die 12 Iulii 1978 Sancti Antonii in Texia, CFA) est actrix Americana nota i.a. e serie televisuali Lost et e pelliculis The Fast and the Furious (anno 2001), Resident Evil (2002), Avatar (2009).
Panis illitus
Panis illitus est ferculum praesertim Scandinavicum saepe ad ientaculum sumptum qui in frustis panis, saepius butyrati, cum copadia (exempli gratia, caseo, perna, holere, ovo elixo) consistit.
Tilly (Evelinae)
Tilly est commune Francicum 547 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Saint-Cyr-de-Salerne
Saint-Cyr-de-Salerne est commune Francicum 209 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Lacadée
Lacadée  est commune 121 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Arnobius Iunior
Arnobius Iunior, post annum 455 mortuus, presbyter et theologus christianus medio quinto saeculo incarnati Iesu Christi floruit Commentariosque in Psalmos composuit. Qui ab Arnobio Afro Lactantii magistro distinguendus est.
Liber eius de Psalmis Davidis interpretandis, in quo Hebraeorum regem Christi adventum allegorice praenuntiavisse contendit, duobus episcopis Leontio et Rustico dedicatus est, qui Leontius Arelatensis et Rusticus Narbonensis episcopi Gallici putantur esse. Sententiis autem quibusdam quae in hoc libro exposuit liquet eum inter semipelagianos numerandum esse, qui per quintum saeculum praecipue in Gallia Narbonensi sancti Augustini de praedestinatione opiniones reprehenderunt.
Alius autem liber sine auctoris nomine nobis traditus est, in quo nobili et opulentae matronae nomine Gregoriae de coniugum officiis et christiana fide interroganti respondetur; qui liber multis doctis et eodem tempore compositus esse et similes sententias continere ac Commentarii in Psalmos supra memorati visus est, ita ut Arnobio Iuniori saepissime collatus sit.
Tertii autem libri, qui Conflictus Arnobii catholici cum Serapione inscribitur, auctor nihil de se plane dicit nisi quod Ecclesiae Romanae sacerdos erat. Plurimi vero antiqui docti, cum viderent in hoc libro sermonem exponi in quo rectae fidei causa contra haereticum Serapionem a viro Arnobio nominato defenderetur, illum auctorem ipsum esse putaverunt, cumque de divinitate et humanitate Iesu Christi contra Eutychianos disputaretur, in quinto saeculo librum collocaverunt, quo tempore unus Arnobius cognitus est. In quo tamen libro vir Arnobius nominatus se omnino cum sancto Augustino de divina gratia et libero arbitrio consentire dicit, episcopumque Hipponensem Apostolorum doctrinam sibi exprimere videri. Non igitur pro certo dici potest unum et eundem Arnobium Commentarios in Psalmos et Conflictum cum Serapione composuisse.
Vexillum Poloniae
Constat vexillum Poloniae in duo libratis fasciis cum aequalibus amplitudinibus, alba superior ac rubra inferior.
Historia
Die 7 Novembris 1831 Poloniae conclave colores nationales album ac rubrum esse instituit, quoniam ea coniunctionis Polonicis-Lithuanae insigni erant; atque idem conclave, die 1 Augusti 1919, propter Poloniae libertatem, hodiernum vexillum creavit.
Bulan (Pyrenaeus Superior)
Bulan (Occitanice Bulan) est commune Francicum 61 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Spandavia
Regio Spandavia regio V ex duodecim regionibus Berolinensibus est.
De nominibus
Nomina Spandavia et Spandovia inveniuntur.
Courcôme
Courcôme est commune Francicum 427 incolarum (anno 2010) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Aëroportus Chengduensis
Aëroportus internationalis Shuangliu Chengduensis (Sinice: 成都双流国际机场, Anglice: Chengdu Shuangliu International Airport), ab urbe Chengdu 16 chm. distans, est aeroportus Sichuensis maxima, frequentatoribus 42 200 000 anno 2015. Iuxta regionem urbanam Shuangliu situs est.
Loubières
Loubières  est commune Francicum 227 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
511 Davida
511 , olim designatione 1903 LU agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Raimundo Smith Dugan in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 511 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Margarita Grace
thumb|Margarita Grace anno [[2012]] Margarita Grace sive vulgo Maggie Grace (nata Margaret Grace Denig die 21 Septembris 1983 in Worthington Ohio, CFA) est actor Americana, quae inter alia in seriebus televisificis Californication et Lost, ubi partes Shannon Rutherford egit, et in pelliculis Knight and Day et The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 1 potest videri.
Bugard
Bugard (Occitanice Bugar) est commune Francicum 91 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Tapetum purpureum
Tapetum purpureum vel tapetum colore rubro est stragulum sive dei sive hominis honoris causa in via positum.
Nostris temporibus talia substramina legatis exterae nationis publice honoris habendi causa explicari solent, priusquam sive ex aeroplano degrediuntur sive comitante hospite vel aulam vel vestibulum permetiuntur, ut curiam intrent.
Prima autem huius tapeti mentio fit in illa Aeschyli tragoedia, quae Agamemnon inscribitur. Clytaemnestra per nuntium certior facta Agamemnonem maritum e bello Troiano mox rediturum esse, regem digne accipiendum curat. Inter alia tapetum purpureum servos iubet evolvere, ut illi „via purpurata" liceat ingredi. Tandem Agamemnon scenam intrat, verbis ambiguis salutatur, in domum abit. Quem Clytaemnestra sequitur, ut una cum Aegistho, quocum ei vetus stupri consuetudo erat, caedem iam diu praeparatam perpetret. Sed non nuntius, ut alias fieri solet, e domo exiens scenam irruit et, quae modo terribiliter gesta sunt, enuntiat, sed Aeschylus, ut sollers fuit poeta talium fabularum, Cassandram illam omnium calamitatum vatem fatalem inducit extra domum acuratissime describentem, quae simul intus geruntur.
Audita hac caede inaudita et Clytaemnestra sanguinolentis manibus ac vestimentis cum securi apparente quis tunc illud tapetum purpureum, quo Agamemnon in aedes deductus est, non - ut ita dicam - imaginem sentiat rivi e domo profluentis sanguinis?
Index Asteroidum 44001-45000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 44001 ad 45000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Lacarre
Lacarre  (Vasconice Lakarra) est commune 131 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Buxeuil (Alba)
Buxeuil  est commune Francicum 141 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Trois-Puits
Trois-Puits est commune 147 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Ioannes Casimir Ehrnrooth
Ioannes Casimir Gustavovic Ehrnrooth (Bulgarice: Йохан Казимир Густавович Ернрот, natus die 26 Novembris 1833 Nastolae (Finlandia), mortuus die 5 Februarii 1913 Helsingiae) vir publicus Finno-Russico-Bulgaricus fuit.
Iuventus et munus
Pater eius dux militum Russicus erat et ipse Ioannes in academia militari Petropolis eruditus est. Celeriter legatus militum factus inter alia et insurgentes Polonici anno 1863 suppressit. Anno 1877/78 in exercitu Russico inter Bellum Russicum-Ottomanicum pro libertate Bulgariae certavit.
Cursus honorum
Legatus Russiae in Bulgaria erat et anno 1880 a Dragomiro Tsankov Primo ministro administer belli Bulgariae factus est. Die 9 Maii 1881 ab Alexandro I principe ipse praeses ministrorum Bulgariae nominatus est. Tenuit hoc officium ad diem 13 Iulii 1881. Iussu principis frustra regnum eius absolutum inducere conatus erat. Annis 1881 - 1888 legatus Finniae apud imperatorem Russiae fuit. Postea se e vita publica recessit.
Thoiry (Evelinae)
Thoiry est commune Francicum 1'159 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Ravi Karunanayake
Ravi Karunanayake, nomine pleno Ravindra Sandresh Karunanayake seu litteris Singhalensibus රවින්ද්‍ර සන්ද්‍රේශ් කරුණානායක (die 19 Februarii 1963 natus) est politicus Taprobanes.
Alumnus est Regalis Collegii Columbensis. Legatus est apud parlamentum Srilankense ab anno 1994 pro acie nationali democratica unita et successore factione nationali unita. Minister a commercio meruit a die 12 Decembris 2001 ad 6 Aprilis 2004, praeside Chandrika Kumaratunga, primo ministro Ranil Vikramasiṅghe. Die 12 Ianuarii 2015 minister a vectigalibus Taprobanensis, deinde die 22 Maii 2017 minister a rebus externis factus est, praeside Maithripala Sirisena, primo ministro sicut antea Ranil Vikramasiṅghe.
Abrahamus van der Wenne
Abrahamus van der Wenne (vulgo Abraham van der Wenne seu Abraham Meindertzoon van der Wenne; Amstelodami 26 Februarii 1656 fere natus; Amstelodami 1694 fere mortuus) fuit saeculi aurei chalcographus Nederlandicus,
Biographia
Qui ab Abrahamo Bloteling artem scalpendi didicit. Amstelodami de 1670 usque ad 1672 primum laboravit. Anno 1672 Londinium migravit, ibique mansit usque ad 1678. Postremo domum rediit, ibique de 1680 usque ad 1681 laboravit. Die 4 Ianuarii 1681 Amstelodami Clementiam de Sonnevelts in matrimonium duxit.
Opera Abrahami praecipue effigies personarum complectuntur. Commemoramus chalcographias Hugonis Grotii effigiem, secundum Michaelis de Mierevelt picturam scalptam (ephemeris anni 1681–Amstelodami) et Petri Valkenier effigiem, secundum Matthaei Merian Senioris opus perfectam.
Lucius Iunius Gallio Annaeanus
Lucius Iunius Gallio Annaeanus primo saeculo fuit homo politicus. Quo anno natus sit, non novimus; mortem sibi conscivit anno 65. Munera quaestoris et proconsulis et anno 56 consulis suffecti adeptus est. Anno 52 cum proconsul in provincia Achaea esset, negavit se Paulum apostolum a Iudaeis in ius vocatum iudicare velle. Ut e nomine intellegimus, hic Annaeanus a Gallione quodam — is est senator Iunius Gallio — adoptatus est, quare nondum Annaeus, sed Annaeanus est nuncupatus. Parentes ei nomen Novati indiderant. De hac adoptione etiam Tacitus certiores nos facit. Fuit maximo natu filius Senecae maioris et frater Senecae philosophi et Melae. Cuius filius fuit Lucanus poeta, nepos ergo Gallionis.
Seneca philosophus Gallionis fratris ut domini mei Gallionis in epistula 104 mentionem facit eiusdemque malam valetudinem memorat. Dedicavit ei quos de ira ac de vita beata scripsit libros.
Quam fuit Gallio comis et humanus, intellegitur e genethliaco Lucani ad Pollam Statii. Ille poeta praedicat Hispaniam Baeticam, quae generasset dulcem [...] Gallionem. Haec vox non discrepat ab eo loco in praefatione ad Senecae librum 4 naturalium quaestionum, ubi legimus Gallionem, ut erat modestus, laudes sui ob comitatem et incompositam suavitatem dictas recusavisse quasi affictas sibi blanditias.
Coniuratione Pisonis anno 65 detecta Seneca philosophus et Lucanus coacti sunt, ut sibi mortem consciscerent. Gallio pro vita sua timens sua sponte e vita discessit.
Courbillac
Courbillac est commune Francicum 685 incolarum (anno 2010) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Sigibertus II
Sigibertus II (natus circa annum 601, mortuus 613) erat rex Francorum brevi tempore anno 613 erat. Anno praecedente pater eius Theudericus II rex Austrasiae fratrem suum Theudebertum II bello vicerat et regnum totius Austrasiae, quae fuit pars regni Francorum, susceperat. Sed paucis mensibus post Theudericus vicesimum sextum annum agens Mettis mortuus est, avia eius Brunichildis parvum Sigibertum, suum pronepotem, successorem fecit, sed nobiles Austrasiae conspiratione facta Brunihildam et Sigibertum eperunt et regi Neustriae Chlotario II tradiderunt, qui ambos necare iussit et regnum totum Franciae suo imperio coniunxit.
Channes
Channes  est commune Francicum 123 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Trois-Fontaines-l'Abbaye
Trois-Fontaines-l'Abbaye est commune 225 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Hürriyet
Hürriyet (Latine Libertas) est praeclarum diarium Turcicum die 1 Maii 1948 conditum.
Phenylpiperazinum
Phenylpiperazinum est compositum chemicum organicum cum grege chemico phenyli et anulo piperazini. Nonumquam medicamentorum suffixum -piprazolum substantiam phenylpiperazinum continere indicat, ut Aripiprazolum.
Phenylpiperazina in multis medicamentis inveniuntur. Nuper grex inhibitorum IGF-1R descriptus est. Proteinum IGF-1 cancerogenesis momentum habere videtur.
Howardus Carter
Howardus Carter (natus Kensingtoniae in vico Londinii die 9 Maii 1874; mortuus Londinii die 2 Martii 1939) fuit archaeologus et aegyptologus Britannicus, qui Pharaonis Tutankhamun sepulcrum fere integrum in Valle Regum die 4 Novembris 1922 repperit.
2129 Cosicosi
2129 , olim designatione 1973 SJ agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Paulo Wild, astronomo apud Observatorium Zimmerwald versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2129 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Vestimenta
Vestimenta (-orum, npl) sunt proprietas plurimarum societatum humanarum, categoria quae multa materiei genera quae corpus contegant comprehendit. Primum vestimentorum propositum est corpus a caelo defendere: a frigore, calore, vento, pluvia, sole. Saepto inter cutem et circumiecta comparato, vestimenta salutem meliorem faciunt per actiones periculosas sicut perambulatio et coquendum. Praeterea, vestimenta saeptum hygieinicum praebent, ut animalia, plantae, et aliae res venenosae a corpore arceantur et transmissio pathogenorum inhibeatur.
Vestimenta lavata saepe complanatoriis levigantur, ut plicis careant.
Saint-Pierre-du-Fresne
Saint-Pierre-du-Fresne est commune Francicum 200 incolarum (anno 2009) praefecturae Calvorum Dorsorum in regione Normannia Inferiori.
Gentiacum
Gentiacum vel Genciacum (Francogallice Gençay) est oppidum Francicum 1781 habitantium (anno 2008) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni. Vicus 14 milia passuum ab urbe Pictavio abest.
Thiverval-Grignon
Thiverval-Grignon est commune Francicum 1'062 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Richardus England
Richardus (Anglice: Richard) England (natus anno 1793 Detroiti (tum ad Canadam pertinente), mortuus die 19 Ianuarii 1883 in oppido Titchfield/Hantonia) dux militum Britannicus fuit.
Familia
England anno 1814 Annam Mariam uxorem duxit, quae autem anno 1839 mortua est.