cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lucius Aemilius Q.f. Barbula
Familia
Quintus Aemilius Q.f. Barbula consul anni 317 a.C.n. eius pater fuit. Filius Marcus Aemilius L.f. Barbula anno 230 consulatum gessit.
Cursus honorum
Aemilius anno 281 a.C.n. una cum Quinto Marcio Q.f. Philippo consulatum gessit. Anno 280 de Sallentinis Samnitibus atque Tarento triumphavit. Anno 269 censor erat.
Byblis (discretiva)
Byblis est:
Nebionum
Nebionum (Italiane: Nibionno) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 700 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Leucensi situm. Incolae Nebionenses appellantur.
Theodorus Fontane
Henricus Theodorus Fontane (natus die 30 Decembris 1819 Novirupini, Berolini obiit die 20 Septembris 1898 ) fuit illustris scriptor Germanicus scholae realismi litterarii.
Arete (Alcinoi mulier)
Arete (Graece Ἀρήτη) in Odyssea, carmine epico Graeco, fuit mulier Alcinoi regis Phaeacum insulae Scheriae incolarum quo tempore Ulixes ibi advenit. Filia eius Nausicaa Ulixem repperit et protexit. Ab ea suasus ad domum principalem fugiens Ulixes tutelam Aretae ipsius postulavit.
Maria Christina Borboni
Maria Christina Borboni, vulgo María Cristina de Borbón-Dos Sicilias (Panormi, 27 Aprilis 1806—in Francia, 22 Augusti 1878) fuit regina Hispaniae, uxor regis Ferdinandi VII, et mater Isabellae reginae.
Inter annos 1833 et 1840, ea fuit regens Hispaniae pro filia Isabella, quae propter legem Salicam regina fieri non poterat. Propter adlegationes Carlistarum, Maria Christina auxilium liberalibus petivit ut Hispaniam regnaret. Nihilominus, Carolo Maria Isidoro rege in Vasconia creato, Primum Bellum Carlistum coepit.
Obius
Obius (Russice Обь, Ob' ) est flumen maximum in Siberia Occidentali in Russia situm, et septimum a maximo flumen in orbe terrarum repertum.
Fluxus
Fluviis Bia (ex Altino lacu exiente) et Catuna confluentibus prope Biscum urbem incipiens, 3650 chiliometra per territorium Altaicum, regiones Novosibirscensem et Tomensem atque districtus autonomos Chanty-Mansiensem – Iugra et Iamalo-Neneticum regionis Tumenensis patet, multas accolas (quarum maxima Irtis est) accipiens, et in sinum Obiensem maris Karensis oceani Glacialis Septentrionalis effunditur.
Palatium Pittianum
Palatium Pittianum (Italiane Palazzo Pitti) fuit domus Magni Ducatus Tusciae. Hodie multas tabulas clarissimas servat.
Obius
Systema hydrographicum
Confluivius Obii maximus est Irtis, qui et confluvius maximus orbis terrarum est. Confluvii alii sunt: etc.
Urbes ad ripas sitae
Ad Obium sitae sunt nonnullaeque aliae urbes.
Selaunum
Selaunum  ( Romancice Schlans) est parvus vicus Helveticus 90 incolarum (anno 2007) qui ad pagum Grisoniam pertinet.
Saint-Fréjoux
Saint-Fréjoux est commune Francicum 269 incolarum (anno 2007) praefecturae Curretiae in provincia Lemovicensi.
Fanum Sancti Cononis
Fanum Sancti Cononis (Italiane: San Cono; Sicule: Santu Conu) est oppidum Italiae et municipium, circiter 8 850 incolarum, in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Catinensi situm. Incolae Cononenses vel Cononiopolitani appellantur.
Municipium in Agro Calatino situm.
Philomela
Philomela in mythologia Graeca fuit filia Atheniensium regis Pandionis et soror Procnes quae maritum Tereum in Thraciam secuta ei filium peperit Ityn nomine. Post quinque annos Procne Philomelam rursus videre cupivit et maritum ad patrem misit veniam ab eo ut impetraret et sororem Philomelam brevi redituram secum ducere sineret. At simul atque formosam virginem adspexit insano amore flagrare coepit Tereus. Nec a scelere abhorruit ː nam Philomelam vi et dolo malo stupravit atque ne facta denuntiare posset linguam ei secuit atque remotis stabulis captivam custodivit dum mortuam eam socero et uxori renuntiat. At Philomela quae sibi accidisset vesti intexere excogitavit quam sorori mittendam per ancillam curavit. Ita Procne fraude intellecta sororem inter bacchanalia liberare potuit atque abominandam ultionem cum illa concinnare. Nam communem filium Ityn in membra disiectum et concoctum patri edendum adposuerunt. Quod cum comperuit Tereus indignans duas mulieres occidere voluit et eas persequebatur ː tum  dei fugientes Procnen in hirundinem et Philomelam in lusciniam mutavere dum ipse Tereus aut epops aut accipiter fit.
Ratio huius mutationis varie reddita ː Ovidius plumas sanguineum colorem in pectore praebentes et tam hirundinis quam lusciniae insignes invocabat, Pausanias ambas aves querulas voces emittere existimabat. Certe haec fabula similitudines praebet tam cum Medea quae liberos communes interfecit Iasonis perfidiam ut vindicaret quam cum Thyeste et Atreo quia pater inscius ipsum filium sibi dolo adpositum comedit..
Sahorre
Sahorre (Catalane Saorra) est commune Francicum 364 incolarum (anno 2012) praefecturae Pyrenaei Orientalis in regione australi Occitania et Ruscinone (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Gubernatio Civitatum Foederatarum
Gubernatio Civitatum Foederatarum est rectio seu institutum ad rem publicam dirigendam Civitatum Foederatarum Americanarum inter eius quinquaginta civitates foederales atque territorium capitale et item omnia territoria nondum in foedus admissa. Imperium rei publicae constitutione ac veterrima consuetudine in tres partes divisum, quae sunt legifera, administrandi, postremo iudicialis, et haec Iudicio Maximo, media Praesidi, illa Congressui commissae sunt.
Q
Q ([] subs. indecl.) est sexta decima vel septima decima littera abecedarii sive alphabeti Latini.
Woody Harrelson
thumb|Woody Harrelson
Woodrow Tracy qui dicitur „Woody“ Harrelson (natus die 23 Iulii 1961 in Midland, Texia)  est  pellicularum histrio Americanus.
Index Communium provinciae Matritensis
Hic est Index Communium provinciae Autonomae Matriti Communitatis. Huic provinciae communia sunt
2014 Vasilevskis
2014 , olim designatione 1973 JA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Arnoldo Ricardo Klemola, astronomo apud Observatorium Lick versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2014 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sestus
Sestos sive Sestus fuit urbs antiqua in Chersoneso Thracica (hodie Paeninsula Callipolitana) in litore septentrionali Hellesponti (hodie Dardanellae) in hodierna Turcia sita.
Anno 479 a.C.n. praecipuum oppidum in Europa a Persis adhuc  occupatum erat. Itaque Historiae Herodoti desinunt cum Sestus ab Atheniensibus obsessa Xanthippo duce capta est. Postea civitas societatem Atheniensium observavit
Quintus Marcius Q.f. Philippus
Quintus Marcius Q.f. Philippus (natus saeculo 4 a.C.n., mortuus post annum 263 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.
Familia
Quintus Marcius Q.f. Tremulus consul annorum 306 et 288 a.C.n. eius pater fuit. Quintus Marcius Philippus nepos eius annis 186 et 169 a.C.n. consulatum administravit.
Cursus honorum
Anno 281 a.C.n. cum una cum Lucio Aemilio Q.f. Barbula fuit et de Etruscis triumphavit. Anno 263 magister equitum dictatoris Gnaei Fulvii Cn.f. Maximi Centumali erat.
Tiberius Coruncanius
Tiberius Coruncanius (natus saeculo 4 a.C.n., mortuus anno 241 a.C.n.) vir publicus Romanus erat.
Cursus honorum
Anno 280 a.C.n. consul erat cum Publio Valerio Laevino consulatum gessit. Annis 254 a.C.n. ad mortem anno 241 primus e plebe Pontifex Maximus erat atque coram publico responsa edicit.
Tiberius Papirius Crassus
Cursus honorum
Papirius 380 tribunus militum consulari potestate electus est. Collegae eius anni Publius Valerius L.f. Potitus Poplicola, Servius Cornelius P.f. Maluginensis, Lucius Menenius T.f. Lanatus, Gaius Sulpicius M.f. Peticus, Lucius Aemilius Mam.f. Mamercinus, Lucius Valerius L.f. Poplicola, Gnaeus Sergius Fidenas Coxo atque Lucius Papirius Mugillanus erant. Et eo anni bellum in Latinos et Hernicos continuatum est, Titus Quinctius T.f. Cincinnatus Capitolinus dictator nominatus est.
Samuel (propheta)
Samuel una cum Moyse et Elia nominatur (Ps 99,6): '':Moyses et Aaron in sacerdotibus eius, et Samuel inter eos, qui invocant nomen eius. Invocabant Dominum, et ipse exaudiebat eos.'' Non solum a Iudaeis et Christianis colitur, sed etiam a Muslimis in secundo capitulo Qur'an memoratur. In litteris rabbinicis ultimus iudicum primusque eorum, qui in terra Israel vaticinati sunt, habetur. Ita in eo duas aetates connectuntur. Primores duos reges Israelitici et Saul et David ab eo in regem uncti sunt.
Loco, quo traditio prophetam sepultum esse vult, sc. in vico Nabi Samwil in Cisiordania sito, temporibus expeditionum sacrarum abbatia ordinis Praemonstratensis fuit, nostris autem temporibus ibi et synagoga et meschita sunt.
Dictum
"Loquere, Domine, quia audit servus tuus." - 1 Samuel 3:10.
Osphradium
Osphradium (Graece osphrádion < ὀσφραίνω 'odorem sentire') est organum odoratus in quibusdam molluscis, cum organo respirationis conectum. Principale huius organi munus est accedentem explorare aquam num limus et particulae edules adsint. Organum in omnibus speciebus generis Coni, gregis praedatoriorum gastropodorum marinorum, invenitur.
Marmolata
Marmolata (Italiane Marmolada, Ladine Marmoleda) est maximus mons Dolomianorum montium et mons glacialis. Mons magnus dorsus est qui ex parte occidentali ad partem orientalem ducit. E meridiana parte magnum praeceps multa chiliometra longum patet.
Altissimus locus est Punta Penia, altitudine 3343 metrorum. Alia maiora cacumina sunt Punta Rocca (3309 m), Punta Ombretta (3230 m), Mons Serauta (3069 m), et Piz Serauta (3035 m). Ad Puntam Roccam ducit via funicularia. Ad Puntam Peniam a Domu Contrina in partibus meridianis ducit via ferrata ut Italici dicunt, vel callis ferratus per Marmolatae locum serratim scissum et montis dorsum occidentalem.
Paulus Grohmann anno 1964 fuit primus oribates qui montem calle septentrionali ascendit.
Usque ad primum bellum mundanum Marmolata pars finis inter Austriam et Italiam erat. Bellum et in montibus gerebatur. Milites Austriaci in montis glacie perpetua conlocati erant.
Fabula de origine molis nivium conglaciatae
In Tirolo meridiano fabula aetiologica refert quomodo moles coglaciata nivium orta esset. Olim in monte nec nix nec glacies erat, sed erant pascua montana et prata. Ante diem festum Mariae mense Augusto intermissio laboris ab agricolis facta est, et omnes deorsum in vallem ibant ecclesiam ituri. Sed duo agricolae non carebant de laboris intermissione die festo facienda. Laborare per omnem diem continuabant ut omnem faenum securum sub tecta congererent. Et revera ningere coepit. Nix autem cadebat et cadebat sine fine. Denique omnis Marmolata operta erat mole nivium conglaciata usque ad hoc diem (nisi caelum nostrae aetatis calefactatum haec omnia rescindit).
Scanaues
Scanaues  (Romancice Schnaus) est parvus vicus Helveticus 133 incolarum (anno 2007) qui ad pagum Grisoniam pertinet.
Laboratorium
Laboratorium aut Officina experimentis agendis est officina ad investigationes scientifica et technologiae rerum naturalium parata, saepe in universitatibus aut scholis constituta. Laboratoria instrumentis et materiis bene ornata studiosis, experimentis et investigatoribus maxime prosunt.
Notio laboratorii ad varia laboratoriorum genera valet: Sunt, per exemplum, laboratoria physica, chemica, medica, forensica, computatralia, linguarum. Secundum munera quoque laboratorio ornamenta propria et instrumenta sunt.
Aetas aurea Danica
Aetas aurea Danica (Danice: Den danske guldalder) appellatur tempus annorum inter 1800 et 1850, epocha quaedam efflorescentium artium. Mirum est quod tunc Dania politice minus valere coepit, postquam in treuga Kieliae anno 1814 facta in Norvegiam renuntiare debuit.
Ecce personae maximi momenti quae in variis artium campis feliciter agebant:
431 Nephele
431 , olim designationibus 1897 DN, 1933 KC, 1949 YS, 1955 DU, et A906 HC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Augusto Honoro Charlois in Observatorio Nicaeae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 431 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Orsa Adamantis
Orsa Adamantis (Sanscritice वज्रच्छेदिकाप्रज्ञापारमितासूत्र Vajracchedikā-prajñāpāramitā-sūtra ; Mandarinice 金剛般若波羅蜜多經 / 金刚般若波罗蜜经, pinyin jīngāng bōrěbōluómìduō jīng ; Iaponice Kongō hannya haramitsu kyō) sunt Mahāyāna (Buddhistica) generis Prajñāpāramitā ('Sapientiae Perfectae') orsa, quae usus non manendi et seiunctionis penitus comprobant. Quae praeterea sunt unum ex operibus philosophicis religiosisque auctoritatis gravissimis in Asia Orientali, ac quidem in Buddhismo Zen res devotionis studiique maximi momenti.
Exemplar verborum Sinicorum Orsorum Adamantis, quod inter manuscripta Dunhuang anno 1907 a Marco Aurelio Stein Equite repertum est, ex die 11 Maii 868 exstat. Qui liber, secundum Bibliothecam Britannicam, est "primus libri impressi superstes integer cui dies ascribitur."
Impressio stipitis lignei apud Dunhuang reperta
Bibliotheca Britannica exemplar impressionis stipitis lignei conservat, quod, quamquam non primum impressionis stipite ligneo exemplum, est primum exemplum cui est dies notus. Libro est designatio maturitatis magnae, quod significare habetur artem impressionis stipite ligneo diutissime in Sinis notum esse.
Exemplar exstans est volumen circa quinque metra longum, quod archaeologus Marcus Aurelius Stein Eques emit anno 1907 in Specu Mogao, in loco muro cincto prope Dunhuang in Sinis boreoccidentalibus, in Specu Milium Buddharum appellatus, de monacho qui specum custodiebat. Colophon, in fine interiori, legitur: Ut universe libereque distribuatur a Wang Jie pro eius duobus parentibus die tredecimo lunae quartae anni noni Xiantong reverenter factus," qui dies erat 11 Maii 868.
Mantra
Mantra, vel instrumentum cogitationis (Devanāgarī: मन्त्र; ex Sanskritice मन्त्रः m. et मन्त्रं n.; ex radice man- 'cogitare' et suffixo -tra 'instrumentum'; Mandarinice 眞言 vel 真言 zhenyan 'verba vera'; Iaponense on'yomi, lectione Mandarinica shingon), est vox aut poema religiosa vel mystica, usitate Sanscrito.
Scholis et philosophiis variat mantrarum usus. Mantrae praecipue sunt canales spirituales, verba vel motus qui cultoribus sunt animis singulariter attentis adiumenta.
Introductio
In Vedis, vox mantra portionem quae Rig, Yajurvedas Albas, et Samavedas continet—partem numeris Vedicis conceptam, non commentarium in prosa Brahmanica scriptum—significat.
Madhu Khanna mantras iantrasque ad formas cogitationis conectit: "Mantrae, voces Sanscritae in iantras caelatae, penitus sunt 'formae cogitationis,' quae divinitates vel potestates cosmicas motibus sonorum exprimunt" (2003:21).
Mantra in Hinduismo
In tantra Hinduistica, universum est sonus. Summa para existentiam verbo (shabda) gignit. Creatio in motibus consistit. Purissimi motus sunt varna, litterae aeternae, quae nobis sonitibus quos audimus et formis quas vidimus vitiose evulgantur.
Varnae sunt sonitus atomi.
Mantra zapa
<!-- Mantra zapa was a concept of the Vedic sages that incorporates mantras as a main form of worship (puja), whose ultimate end is seen as moksha/liberation. Essentially, Mantra Japa means repetition of mantra (Stutley et Stutley 2002:126), and it has become an established practice of all Hindu streams, from the various Yoga to Tantra. It involves repetition of a mantra over and over, usually in cycles of auspicious numbers (in multiples of three), the most popular being 108. For this reason, Hindu malas (bead necklaces) developed, containing 108 beads and a head bead (sometimes referred to as the 'meru', or 'guru' bead). The devotee performing japa using his/her fingers counts each bead as he/she repeats the chosen mantra. Having reached 108 repetitions, if he/she wishes to continue another cycle of mantras, the devotee must turn the mala around without crossing the head bead and repeat.
Some common mantras are formed by taking a deity's name (nama-japa) and saluting it in such a manner: Aum Namah -- or Aum Jai (Hail!) -- or several such permutations. Examples:
Repeating a mantric text, such as the Durga Saptashati, in its entirety is called patha. The use of mantras is described in texts that constitute Mantra Shastra (shastra, sastra: law-book, rule or treatise ). -->
Navkar
Navkar Mantra, suprema Iainismi mantra et principalis Iainismi oratio, quolibet tempore pronuntiari potest.
Hare Krishna "maha mantra"
Hare Krishna est mantra in Hinduismo. Nomen altre in Lingua Sanskrita est Maha Mantra ("Matra Magna"). Mantra quae consistit in nominibus Hare (est forma vocativa aut Hara aut Hari), Krishna, et Rama primum adest in Kali Santarana Upanishad:
Hare Krishna Hare Krishna Krishna Krishna Hare Hare Hare Rama Hare Rama Rama Rama Hare Hare
Saeculo sextodecimo, Saetanya Mahaprabu avatara Krishnae et sui haec verba assidue cantabant: "Amen amen dico vobis, cantabant assiduissime, et dicebant omnes homines quoque haec dicamus. Dicebant esse bonus dicere sive cantare haec verbi causa si hi diceres aut canas, ames Krishnam. Et, qui audit amet Krishnam. Haribol!"
Mantrae in Buddhismo Shingone
Kūkai (774–835), notissimus monacus Buddhisticus generalem notionem linguisticam proposuit. . . . <!-- based on his analysis of two forms of Buddhist ritual language: dharani (dhāra.nī) and mantra. Mantra is restricted to esoteric Buddhist practice whereas dharani is found in both esoteric and exoteric ritual. Dharanis for instance are found in the Heart Sutra. The term "shingon" (lit true word) is the Japanese pronunciation of the Chinese term for mantra, chen yen.
The word dharani derives from a Sanskrit root dh.r which means to hold, or maintain. Ryuichi Abe suggests that it is generally understood as a mnemonic device which encapsulates the meaning of a section or chapter of a sutra. Dharanis are also considered to protect the one who chants them from malign influences and calamities.
Vox mantra is traditionally said to be derived from two roots: "man", to think; and the action oriented (k.rt) suffix "tra". Thus a mantra can be considered to be a linguistic device for deepening ones thought, or in the Buddhist context for developing the enlightened mind; however, mantras have been used as magic spells for mundane purposes, such as attaining wealth and long life, and eliminating enemies. In daily living, many thought the pronunciation of the mantra was not important to take its effect and the expected effect may not happen because of fixed karma(定業, or there appears a better way to solve the situation.
The distinction between dharani and mantra is a difficult one to make. All mantras are dharanis, but not all dharanis are mantras. Mantras tend to be shorter. Both tend to contain unintelligible phonic fragments, such as Om, or Hu.m—which is perhaps why some people consider them essentially meaningless. Kūkai made mantra a special class of dharani, which showed that every syllable of a dharani was a manifestation of the true nature of reality; in Buddhist terms, that all sound manifests shunyata, emptiness of self-nature. Thus, rather than being devoid of meaning, Kūkai suggests that dharanis are in fact saturated with meaning: every syllable is symbolic on multiple levels.
One of Kūkai's distinctive contributions was to take this symbolic association further by saying that there is no essential difference between the syllables of mantras and sacred texts, and those of ordinary language. If one understood the workings of mantra, then any sounds could represent ultimate reality. This emphasis on sounds was a driver for Kūkai's championing of the phonetic writing system, kana, which was adopted in Japan around his time. He is generally credited with its invention, but some scholars doubt this story.
This mantra-based theory of language had a powerful effect on Japanese thought and society, which up until Kūkai's time had been dominated by imported Chinese culture, particularly in the form of the Classical Chinese language, used in the court and by literati, and Confucianism, the dominant political ideology. In particular, Kūkai used this new theory of language to connect indigenous Japanese culture with Buddhism. For instance, he made a link between the Buddha Mahavairocana and the Shinto sun Goddess Amaterasu. Since the emperors were thought to be descended form Amaterasu, Kūkai had found a powerful connection that linked the emperors with the Buddha, and in finding a way to integrate Shinto with Buddhism, something that had not happened with Confucianism. Buddhism then became essentially an indigenous religion, in a way that Confucianism had not; and it was through language, and mantra, that this connection was made. Kūkai helped elucidate what mantra is in a way that had not been done before: he addressed the fundamental questions of what a text is, how signs function, and above all, what language is. In this he covered some of the same ground as modern-day Structuralists and other scholars of language, though he came to different conclusions.
In this system of thought, all sounds are said to originate from a, the short a sound in pater. For esoteric Buddhism, it has a special function because it is associated with Shunyata, the idea that nothing exists in its own right, but is contingent upon causes and conditions. In Sanskrit, a is a prefix that changes the meaning of a word into its opposite, so "vidya" is understanding, and "avidya" is ignorance (the same arrangement is also found in many Greek words, like e.g. "atheism" vs. "theism" and "apathy" vs. "pathos"). The letter a is visualised in the Siddham script, and pronounced in rituals and meditation practices. In the Mahavairocana Sutra, central to Shingon Buddhism, it says: thanks to the original vows of the Buddhas and Bodhisattvas, a miraculous force resides in the mantras, so that by pronouncing them one acquires merit without limits" (Conze 1951:183).-->
Mons Vigiliarum
Mons Vigiliarum (Italiane: Montevecchia) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 500 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Leucensi situm. Incolae Monvigiliarenses appellantur.
Rex captivus (Wright)
"Rex captivus", vulgo The Captive King est adumbratio monochromatica quam Iosephus Wright Derbiensis anno 1772 seu 1773 fecit ad futuram tabulam pictam delineandam. Guido de Leziniaco rex Hierosolymitanus ibi figuratur qui, die 4 Iulii 1187 captus, in castello quodam a Saladino detinetur. Tabula ipsa, cuius Wright versiones vel unam vel duas annis 1773-1774 creaverit, deperdita est. In adumbratione (hodie in Museo Derbiensi servata) adnotationes leguntur Petri Perez Burdett a quo Wright consilia de tabula sua postulaverat.
Mantra
Mantra in Buddhismo Indo-Tibetano
<!-- Mantrayana (Sanskrit), that may be rendered as "way of mantra", was the original self-identifying name of those that have come to be determined 'Nyingmapa'. The Nyingmapa which may be rendered as "those of the ancient way", a name constructed due to the genesis of the Sarma "fresh", "new" traditions. Mantrayana has developed into a synonym of Vajrayana. Edward Conze (1904-1979), noted translator of Buddhist texts, distinguishes three periods in the Buddhist use of mantra.
Initially, according to Conze, like their fellow Indians, Buddhists used mantra as protective spells to ward off malign influences. Despite a Vinaya rule which forbids monks engaging in the Brahminical practice of chanting mantras for material gain, there are a number of protective for a group of ascetic monks. However, even at this early stage, there is perhaps something more than animistic magic at work. Particularly in the case of the Ratana Sutta the efficacy of the verses seems to be related to the concept of "truth". Each verse of the sutta ends with "by the virtue of this truth may there be happiness".
Conze notes that later mantras were used more to guard the spiritual life of the chanter, and sections on mantras began to be included in some Mahayana sutras such as the White Lotus Sutra, and the Lankavatara Sutra. The scope of protection changed in this time. In the Sutra of Golden Light, the Four Great Kings promise to exercise sovereignty over the different classes of demigods, to protect the whole of Jambudvipa (the India sub continent), to protect monks who proclaim the sutra, and to protect kings who patronise the monks who proclaim the sutra. The apotheosis of this type of approach is the Nichiren school of Buddhism, founded in 13th century Japan, which distilled many previously complex Buddhist practices down to the veneration of the Lotus Sutra through recitation of the daimoku "Nam myoho renge kyo" 'Homage to the Lotus Sutra'.
The third period, according to Conze, began in about the 7th century to take center stage and become a vehicle for salvation in its own right. Tantra started to gain momentum in the 6th and 7th century, with specifically Buddhist forms appearing as early as 300CE. Mantrayana was an early name for the what is now more commonly known as Vajrayana—which gives us a hint as to the place of mantra in Indo-Tibetan Buddhism. The aim of Vajrayana practice is to give the practitioner a direct experience of reality, of things as they really are. Mantras function as symbols of that reality, and different mantras are different aspects of that reality, for example, wisdom or compassion. Mantras are often associated with a particular deity, one famous exception being the Prajnaparamita mantra associated with the Heart Sutra. A key Vajrayana strategy for effecting a direct experience of reality is to engage the entire psychophysical organism in the practices. In one Buddhist analysis, the person consists of body, speech, and mind, so a typical meditation practice (sadhana) might include mudras, or symbolic hand gestures, the recitations of mantras, and the visualization of celestial beings and the letters of the mantra being recited. Clearly, mantra is here associated with speech: meditators may visualise the letters in front of themselves, or within their bodies; they may pronounced the mantras out loud, or in the mind only. -->
Om mani padme hum
Fortasse inclutissima Buddhismi mantra est Om mani padme hum.
Aliae mantrae in Buddhismo Tibetano
<!-- The following list of mantras is from Kailash: Journal of Himalayan Studies, Volume 1, Number 2, 1973. (pp. 168-169) (augmented by other contributors). It also includes renderings of Om mani padme hum.
Vox svāhā is sometimes shown as svaha vel swaha vel swāhā, and is usually pronounced as /sōhā/ by Tibetans. Spellings tend to vary in the transliterations to English, for example, hum and hung are generally the same word. The mantras used in Tibetan Buddhist practice are in Sanskrit, to preserve the original mantras. Visualizations and other practices are usually done in the Tibetan language.
Mantrae in Sikhismo
Praecipuae Sikhismi mantrae sunt:
Mantrae in aliis traditionibus et moribus
In ritibus neopaganismis, deitates ab recitatione eorum nominum vel aspectuum invocari possunt.
Forma meditationis Christiana ab Ioannes Main docta silenti mantrae iteratione utitur.
Mantra om, pranava Hindu, significationem celatam in alchemia spirituali habet nomine magnum opus (vel Samadhi), post multos meditationis annos.
Le Carlaret
Le Carlaret  est commune Francicum 235 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Congregatio Legionariorum Christi
Congregatio Legionariorum Christi (sigla: „LC“) est institutum Catholicum sacerdotum et fratrum, quod anno 1941 a Marcial Maciel (1920-2008) in Mexico conditum imprimis curae pastorali liberorum, iuventutis et familiarum studet.
Flagitiis a fundatore aliisque perpetratis concussus ordo iussus papae a die 16 Iunii 2010 a Delegato Apostolico administratur, ut penitus restitutatur. Est etiam ramus laicus nomine Regnum Christi.
Quattuordecim
14 est numerus naturalis secundum 13 et sub 15, cuius factorizatio est 2 × 7.
Hahausen
Historia
Hahausen anno 1021 primo in actis imperatoris Henrici II descripta est. Postea possessio Guelforum facta est et annis a 1807 ad 1813 ad Regnum Westphaliae pertinuit. Tum ad Ducatum Brunsvici translata est, quod anno 1918 in formam Rei Publicae redactum est. Ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris est. Anno 1974 ad commune generale Lutter accessit.
Mythus urbanus
Mythus urbanus seu legenda urbana seu fabula urbana est genus culturae popularis, quod in falsis consistit fabulis, quae a narratoribus omnino verae creduntur. Licet "urbani" nominentur, tales mythi e regionibus urbanis non semper oriundi sunt. Immo, haec nuncupatio adhibetur, ut tales legendae hodiernae ab eis placitis discernantur, quae ab antiquitate tradita sunt velut fabulae ex mythologia Graeco-Romana aut Teutonica depromptae. Idcirco sociologi et anthropologi terminum q.e. "legenda contemporanea" praeferunt. Narratores saepe autumant eventa huiuscemodi fabularum contigisse "amico amici."
8930 Kubota
8930 , olim designationibus 1997 AX3, 1979 WN4, 1989 WL3, et 1992 PD5 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Takao Kobayashi, astronomo apud Observatorium Ōizumi versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8930 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Franciscus Vernonius
Franciscus Vernonius sive vulgo Francis Vernon (Westmonasterii natus anno fere 1637; Isfahani interfectus anno 1677) fuit legatus et viator eruditus Anglicus. Alumnus Collegii Westmonasteriensis atque deinde Aedis Christi apud Oxonienses, Franciscus Vernonius anno 1668 missus est in Sueciam, adiutor Carolo Howard qui ad regem Carolum XI in ordinem Garterianum inducendum properabat. Mox Lutetiam profectus est ubi a secretis desidiose meruit iuxta Radulphum Montagu legatum, sed eodem fere tempore litteras inter eruditos Francicos, Anglos necnon alios adsidue committebat. Tragoedias novas Bérénice Ioannes Racine et Tite et Bérénice Thomae Corneille, anno 1670 doctas, rettulit. In Angliam reditus ad Regalem Societatem statim electus est, suadente Henrico Oldenburg.
Peregrinationem anno 1675 inceperunt in Orientem Franciscus Vernonius, Georgius Wheler, Iacobus Sponius, Aegidius Eastcourt qui cum Ioanne Morosini, baillione Venetiarum ad Constantinopolim misso, a Venetiis usque ad Zacynthum iter fecerunt, deinde per Delphos ad Athenas. Vernonius in Peloponnesum et ad Cyclades mox pervenit cum Aegidio Eastcourt (qui iuxta Naupactum mortuus est) et Bernardo Randolph. Situm Delphorum adspectumque Parthenonis Athenarum curiosissime descripsit. Inde solus usque ad Persiam progressus est, ubi in rixa de cultello interfectus est. Ephemeridem de hoc itinere compendiosissime conscripsit, textibus inscriptionum antiquarum intermissis, quae magna parte inedita manet; litteras autem breves de eadem re ad Henricum Oldenburg misit qui statim in Philosophical Transactions of the Royal Society divulgare curavit.
Claudius Claudianus
Vita et opera
Claudianus quo loco quove anno natus sit non satis constat. Apparet autem eum incolam Aegypti et quidem Alexandriae fuisse, qui litteris linguaque Graeca non secus atque Latina institutus erat. Variis autem imperii Romani provinciis peragratis annos triginta circiter natus in Italiam denique pervenit, ubi cito maximam omnium eruditorum admirationem patronosque potentissimos sibi comparavit.
Quid in Italia egerit
Hoc panegyrico (vel carmine primo quod in editionibus Claudiani numeratur) tantam suae artis notitiam laudemque effecit, ut a Stilichone magistro militum amicorum in numerum reciperetur, qui Theodosio mortuo pro Honorio Augusto filio eius adulescentulo rei publicae partibus imperavit ad occidentem solem spectantibus. Quamobrem per decem annos Claudianus Stilichonis imprimis laudibus cantatis studuit, ut patroni sui auctoritatem augeret.
Opera
quae inter maiora etiam numerare possis.
De arte Claudiani
Claudianum Alanus Cameron vir doctissimus unum ex eis fuisse demonstravit, qui arte poetica eruditi saeculis p.C.n. quarto et quinto eis r.p. partibus, ubi Graece loquebantur homines, per omnes civitates vagati carmina sua recitaverunt, ut lucrum facerent. In Claudiano autem id mirandum est, quod non Graeca tantum, sed Latina quoque carmina faciendi peritus erat. Qui quod ad genus scribendi pertinet, a poetis argenteae latinitatis profectus est, ex quibus Statius illi gravissimo exemplo fuit.
Iudicia de Claudiano facta
Claudianus in titulo signi illius in foro Traiano positi tamquam praegloriosissimus poetarum laudatus est (CIL VI 1710). Quod cum constet eum ab eis, qui eodem tempore fuerunt, maxima admiratione cultum esse, id ipsum Christianis displicuisse apparet, qui moleste ferrent poetam illustrem non in suorum numero haberi. Augustinus enim in libro De Civitate Dei quinto, paragrapho vicesimo sexto, Claudianum in eo reprehendit, quod "a Christi nomine alienus" fuisset, Orosius autem paganum eum pervicacissimum appellavit.
Samanismus
Samanismus (e vocabulo Evenkensi šamán) est mos quo exercitator mutatos conscientiae status attingit ad mundum spiritualem percipiendum ut eius energias transcendentales in hunc mundum afferat atque cum eis communicet.
Navis bellica
Navis bellica, sive navis armata, est genus navium quae in bello inter vehicula aquaria adhibentur. Naves bellicae plerumque ad vires armatas civitatis pertinent.
Samanismus
De Samanis
Samanus vicissim est homo qui in mundum spirituum benevolentium et malevolentium penetrare posse habetur, qui usitate in statum stuporis per ritus intrat, cum divinationem sanationemque efficit. Vocabulum saman originem trahat in lingua Evenkensi, una e linguis Tungusicis Asiae Septentrionalis. Secundum Juha Janhunen ethnolinguistam, "investigatores vocabulum in omnibus sermonibus Tungusicis attestantur, sicut Negidalica, Evenensis, Udegeica, Orotchensis, Nanaica, Orokica, Mandshurica, et Ulchica, et "nihil sumptionem contradicere videtur significationem samanum etiam e Proto-Tungusica derivasse," et originem fortasse trahat abhinc millenniorum saltem duo. Vocabulum ad culturam Occidentalem introductum est postquam Russi populos Siberiae cognoverunt saeculo ΧVII.
Le tre madri
Le Tre Madri ('Tres matres') est cuiusdammodi trilogia pellicularum Italianarum horroris supernaturalis. Trilogia constat ex tribus pelliculis quarum tituli sunt Suspiria, quae pellicula anno 1977 edita est, Inferno ('Infernum') pellicula anno 1980 edita, et La terza madre ('Tertia mater') pellicula anno 2007 edita. Pellicularum dispositor cinematographicus erat Darius Argento. Eius frater Claudius Argento erat choragus sive procurator cinematographicus.
Samanismus
De doctrina
Vocabulum shamanismus primum ab anthropologis Occidentalibus adhibebatur qui antiquam Turcorum Mongolorumque religiones observabant, praeter religiones hominum vicinorum qui Tungusice et Samoiedice loquebantur. Nonnulli anthropologi Occidentales, varietatem traditionum religiosarum observantes, vocabulum sensu latissimo adhibere coeperunt, ad usus magico-religiosos non cognatos describendos intra religiones ethnicas aliarum regionum Asiae, Africae, Australasiae repertos, et adeo ignotarum Americae regionum, quia hos usus inter se similes esse credebant.
Le tre madri
Omnis pellicula agit de una striga sive matre. Initio secundae pelliculae "Inferno" nominatae plus explanatur. Huius pelliculae narratione incipiente femina librum emit apud vicinum veterum librorum mercatorem. Huius libri titulus est Anglice scriptus et dicit "The three mothers" quod Latine reddatur "De tribus matribus". Auctor scilicet ficticius libri etiam ficticii est quisdam E. Varelli qui se ut architectum Italianum Londinii viventem describit. Ipse textus libri est Latine scriptus. Pelliculae narrator anonymus recitat initium textus, quem femina ope vocabularii "Cassell's Latin dictionary" legit. Tres ut dicuntur matres praesentantur. Prima est "mater suspiriorum" trium matrium "maxima natu" Friburgi in Germania vivens, deinde secunda est "lacrimarum" Romae vivens, e tribus bellissima, et postremo tertia "mater tenebrarum" minima natu et crudelissima Novi Eboraci vivit. Ille Varelli scribit se architectum aedificationem matrium domuum in tribus urbibus curavisse et tardius malignitatem trium "matrium", quae matres etiam sorores et revera strigae periculosissimae sunt, recognovisse. Sunt tres, ut iste Varelli explicat, secundum exemplum trium musarum, trium gratiarum, trium parcarum, trium furiarum. Haec strigae malevolae et potissimae omnem terrarum orbem suspiriis, lacrimis, tenebris regnare student.
Geraldus Durrell
Geraldus Durrell, vulgo plene Gerald Malcolm Durrell (natus die 7 Ianuarii 1925 in Jamshedpur Indiae; mortuus 30 Ianuarii 1995 in Caesareae insulae) fuit naturalista, protector naturae et scriptor Anglicus, conditor  et aerarii conservationis naturae ferae.
Navis bellica
Historia
Romani antiqui plura navium bellicarum genera habebant, inter quae
Le tre madri
Pellicularum auctorem Darium Argento inspirare videntur Suspiria de Profundis scriptoris Anglici Thomae De Quincey. In uno huius libri progymnasmate, nomine "Levana and Our Ladies of Sorrow" quod Latine "Levana et nostrae dominae dolorum" reddatur apparent huius Levanae a Thoma De Quincey fictae tres comites, quas appellat Matrem Lachrymarum, Matrem Suspiriorum Matremque Tenebrarum. Quae matres ac Levanae comites sunt in pelliculis quidem tres strigae. Non fit in pelliculis Levanae mentio.
Iudex Maximus Civitatum Foederatarum
Iudex Maximus Civitatum Foederatarum, unus ex novem iudicibus Iudicii Maximi Civitatum Foederatarum, est princeps huius iudicii et totius partis iudicialis gubernationis earundem civitatum.
Samanismus
De doctrina
Mircea Eliade scribit "Prima huius rei multiplicis definitio, et fortasse minime periculosa, erit: shamanismus est 'ars ecstasis religiosae.'" Samanismus propositum amplectitur quod dicit samanos esse nuntios vel internuntios inter mundum hominum et mundum spirituum; etenim ei dicuntur morbos per animam emendatam tractare. Levare traumata quae animum vel spiritum affligunt physicum singuli corpus recurat. Samanus praeterea regna supernaturalia vel planities esotericas intrat ac quaestiones solvendas quae communitatem affligunt. Samani alios mundos vel dimensiones visere possunt ad animas dementes ducendas et ad morbos animae humanae a rebus alienis affectos melius faciendos. Operatur samanus plerumque intra mundum spiritualem, qui vicissim mundum humanum afficit. Aequilibrium restituere malum amovit.
Mons Introtius
Mons Introtius (alia nomina: Introtium) (Italiane: Introzzo) est oppidum Italiae et municipium, circiter 150 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Leucensi situm. Incolae Introtienses appellantur.
Quattuor
4 est numerus quadratus, cuius factorizatio est 22.
Caodaismus
Assectatores oratione, maioribus venerandis, inviolentia, et vegetarianismo utuntur ut sese cum eorum deo uniantur, atque a saṃsāra liberentur. Aestimationes numerorum Caodaisti in Vietnama variant; gubernatio 4.4 milliones fere ad ecclesiam Tây Ninh affiliatos, vel 6 milliones fere numerat, si aliae sectae adduntur. Multi assectatores alii, plerumque Vietnamienses ethnici, in America Septentrionali, Europa, et Australia incolunt.
Aloysius Anzengruber
Aloysius Anzengruber (natus die 29 Novembris 1839 Vindobonae – ibidem mortuus est die 10 Decembris 1889) fuit scriptor praecipue fabularum scaenicarum Austriacus.
Publius Sulpicius P.f. Saverrio
Publius Sulpicius P.f. Saverrio (natus saeculo 4 a.C.n., mortuus post annum 279 a.C.n.) vir publicus Romanus erat.
Familia
Publius Sulpicius Ser.f. Saverrio, consul anni 304 a.C.n., eius pater fuit.
Cursus honorum
Anno 279 a.C.n. una cum Publio Decio P.f. Mure consul fuit. Consules apud Ausculum a Pyrrho rege Epiri victi sunt.
Sindes
Sindes  (Germanice  Sins , Romancice Sent) est vicus Helveticus 878 incolarum (anno 2007) qui ad pagum Grisoniam pertinet.
Carla-de-Roquefort
Carla-de-Roquefort  est commune Francicum 153 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Coluzea
Coluzea est genus molluscorum, magnum gastropus marinum familiae Turbinellidarum.
Species
Inter species generis Coluzeae sunt:
Levana
Levana (confer levare ) in mythologia Romana est dea prisca quae partum infantium iuvat. Eius munus fortasse simile est eo Artemis Orthiae, deae Graecae.
Augustinus dixit de Iove apparente variis formis: "... modo sit Iuppiter corporei huius mundi animus, ...; modo autem ... deus unus, de quo multi a poeta nobilissimo dictum putant: deum namque ire per omnes Terrasque tractusque maris caelumque profundum; ipse in aethere sit Iuppiter, ... ipse in aere Iuno, ipse in mari Neptunus, ... ; ipse leuet de terra et uocetur dea Leuana, ... "
Dausse
Dausse  est commune 492 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Fanum Sancti Salvatoris (Lemovicensis)
Fanum Sancti Salvatoris (Francogallice Saint-Salvadour, Occitanice Sent Sauvador ) est commune Francicum 291 incolarum (anno 2007) praefecturae Curretiae in provincia Lemovicensi.
Ienisea
Ienisea seu Ieniseus est flumen magnum in Siberia, fluvius aquosissimus Russiae.
Nomen Russicum et Latinum de forma Nenetica antiqua Ienesij derivatum est, quae sua vice est nomen Evenkense Ionesi corruptum, quod nomen Evenkense aqua magna significat.
Situs et fluxus
Confluxu fluviorum Ieniseae Maioris et Ieniseae Minoris prope urbem Hierocaesaream (Tuvae metropolim) incipiens, 3487 chiliometra per Tuvam, Chakassiam atque territorium Crasnoiarense Foederationis Russicae patet et in sinum Ieniseensem maris Karensis Oceani Glacialis Septentrionalis effunditur.
Ienisea est confinium naturale Siberiae Occidentalis, a planitie Sibirica Occidentali amplissima paludinosa occupatae, et Siberiae Orientalis, quam taiga montana operit.
Post Hierocaesaream prima 188 chm Ienisea ad occidentem per vallem Tuvinicam fluit, multos ramos et insulas faciens. Cemtschuco tributario accepto ad septentrionem vertit et per Saianes Orientales transit. Ibi et receptaculum aquae Saiano-Shushense maximum situm est, post id receptaculum Mainense minus et Abacano trbutario accepto receptaculum tertium, Crasnoiarense (cuius moles non in Crasnoiario, sed in Divnogorsk urbe sita est).
Systema hydrographicum
Longitudo Ieniseae cum Angara maior est, quam Ieniseae ab Hierocaesarea ad ostium; interdum pars Ieniseae ab Hierocaesarea ad ostium Angarae Ienisea Superior appellatur.
Urbes in ripis sitae
Ad Ieniseam sitae sunt urbes
aliaeque.
Ripae Altae
Ripae Altae, Francogallice Rivesaltes, est commune Francicum 8'201 incolarum (anno 2012) praefecturae Pyrenaei Orientalis in regione australi Occitania et Ruscinone (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis). E regione circumiacente provenit vinum dulce Rivesaltinum.
Cannibalismus
Cannibalismus est victu consumptio omnis aut partis unius singuli ab alio singulo eiusdem speciei. Singuli eiusdem speciei consumere, moresve cannibalisticos etiam monstrare, est communis interactio oecologica inter animalia, quae in plus quam 1500 specierum observatur.
Cannibalismus autem non solum (ut homines olim credebant) extremae victus inopiae vel temporum artificialium aut non naturalium causa, sed etiam in usitatis circumiectis naturalibus in variis speciebus fit.
Cannibalismus pervulgatus videtur praecipue in oecosystematibus aquaticis, ubi usque nonaginta centesimae fere organismorum nonnumquam in eorum orbe vitae biologica cannibales sunt. Cannibalismus non solum in speciebus carnivoris, sed etiam in herbivoris detrivorisque reperitur.
Varietas cannibalismi quae ad homines pertinet est anthropophagia.
Hermannus de Saltza
Hermannus den Saltza (natus ante annum 1170/1180 scilicet Longosalissae in Thuringia - Salernii obiit die 20 Martii 1239) fuit ab anno 1210 usque ad mortem quartus magister primus (Germanice Hochmeister) Ordinis Teutonici.
Vergilii sepulchrum (Wright)
"Vergilii sepulchrum" est imago ter ab Iosepho Wright inter annos 1779 et 1785 picta; quo peregrinationem Italiae annis 1773-1775 fecerat. Ruina depingitur haud longe a Neapoli distans quae sepulchrum Vergilii poëtae esse credebatur. Primam tabulam, figuram etiam Silii Italici, Virgilii admiratoris, monstrantem, privatus quidam possidet. Altera anno 1782 confecta in Museo et Pinacotheca Derbiensi ostentatur; tertia in Museo Ultoniensi Belfasti in urbe.
Linard
Linard  est commune Francicum 166 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Quintus Tullius Cicero
Quintus Tullius Cicero (natus circa 102 a.C.n., anno 43 a.C.n. necatus), Marci Tullii Ciceronis frater et Titi Pomponii Attici gener, fuit vir publicus et militaris Romae antiquae.
Cursus Honorum
Quintus fuit anno 67 aedilis, anno 62 praetor, et annis 61–59 propraetor in Asia. Romam regressus, a Publii Clodii Pulchri gladiatoribus paene trucidatus est. Legatus sub Iulio Caesare in Gallia et postea sub Marco fratre in Cilicia meruit.
Bello civili inter Caesarem et Pompeium flagrante, Quintus et Marcus Pompeium primum quidem secuti sunt, sed post proelium apud Pharsalum, quo Pompeius superatus est, Caesari in gratiam redierunt. Anno 43 exeunte, in proscriptionibus quae triumviratum institutum secutae sunt, quia Marcus in Philippicis orationibus vehementer in Marcum Antonium invectus esset atque ut hostis publicus a senatu decerneretur suaserat, ambo fratres perierunt. Filius Quinti quoque simul cum patre trucidatus est, et eorum capita in Forum a triumviris reportata sunt.
Vita
Connubium Quinti et Pomponiae fuit infelicissimum. Numquam ad populum vel in curia, foro, Senatu locutus est, et saepe asseveravit: "Iam sufficit in familia, sicut in urbe, orator unus." Tametsi natura fuit miles, litteris quoque operam dedit: annales, poemata heroica, tragoedias scripsit, et Sophoclis ludos scaenicos Latine interpretatus est.
Quattuor ex suis epistolis nobis sunt notae: una ad Marcum fratrem, tres ad Tironem, Marci fratris libertum.
Les Breastfeeders
Les Breastfeeders est grex musicae rock Quebecensis cuius sonus musica annorum 1960 persuadetur. Sex socii sunt: Luc Brien (vox, cithara), Suzie McLelove (vox, cithara, clavile), Sunny Duval (cithara), Joe (cithara gravis), Johnny Maldoror (tympanum) et Pat No (tympana). Grex Monte Regii anno 1999 creatus est. Societas procuratoria eius Bonsound est.
Quinque
5 est numerus primus.
Speluca
Speluca vel Salugus (Theodisce Splügen) est vicus Helveticus 421 incolarum (anno 2007) qui ad pagum Grisoniam pertinet.
Geographia
Vicus in valle Rheni posterioris apud compitum viarum ad transitus Alpium super Cunum Aureum (qui etiam Transitus Spelucae vocatur et viam versus Italiam praebit) et Montem Avium viae inter Grisoniam et pagum Helveticum Ticinum iacet.
Coluzea icarus
Coluzea icarus est species molluscorum, magnum gastropus marinum familiae Turbinellidarum.