cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pericles
Acropolis Athenarum
Omnino, domi, opera Periclis maxima sunt. Validae et locupletes, Athenae monumentorum ornamentis induuntur. Historicus Thucydides ipse: «gustum pulchrarum rerum, inquit, cum simplicitate conciliare scit.» Civitas deos qui se protegant colit. Splendor feriarum et pulchra non solum peregrinos compellunt sed sensus et conscientias civium educunt. Societatis consilium autem inter homines non neglegendum est. Lapsu temporis, quidam de socialista re publica Periclis» dicunt. Creandis multis mercedibus civium aut militum, condendis novis coloniis, aedificandis materiis pluribus, vitam pauperum meliorem facere nititur. Amici inimicique Periclis consentiunt: voluntate constanti, plebs divitior fit. Traditur in libello contra Periclem, pridie bellum Peloponnesi vetus praeco optimatium, inimicus populi, dicere: «Prosperitate commoditateque pauperum, plebis et classium infimarum et multiplicando homines istius generis, populares fortiores sunt.» Pars civium quartae classis in civitate minuitur inter secundum bellum Persicum et bellum Peloponnesi: sunt enim 20000 cives quartae classis (theti) e 300000 civibus in anno 480, 20000 e 42000 civibus in 431 anno.
Imperii consilia Periclis
Pericles auctores habet plures: sunt autem popularis Themistoclis, modicus Aristidis, et Cimo nobilis, at accelerat mutationem confoederationis deliae; in principio erat amicitas libera Achaiae civitatum et magnarum insularum maris Aegei circum Athenas, ut protegantur in reditum Magni regis, sed transformatur in imperium in quo, sociis subditis, Athenae regunt. In anno 454, Pericles transfert thesaurum foederis e Delio in Arcem Athenarum.Quod est exemplum huius transformationis. Beneficio Athenarum, omnia colleguntur Athenis. Consultus Clearchi sociis rem nummariam prohibuit et pondera et mensuras Athenienses imponit. Cleinias instituit rigidas leges ad percipiendum tributum (phoros). Itaque tandem imperium est omne divisum in partes quinque. Thesauro adhibito ad labores publicos Athenarum, et ad splendorem dierum festorum, Athenae divitiores fiunt. Dux optimatium, Thucydides, filius Melesiae,Periclem obiurgat dicens: “tributa praebita necessitudinibus belli ad ornandam et parandam urbem utuntur ut ad elegantem mulierem, ad onerandam eam lapidibus, signis et templa mille talentorum.” Pericles respondit “Athenas officia conficere, quoniam summa ope defendit cunctos socios in Barbaros, sic iure tributis uti libens.” Thucydides post hanc orationem in exsilium cogitur in anno 443.
Ioannes Eliasson
Ioannes Eliasson (natus Gothoburgi die 17 Septembris 1940) est legatus Suecicus
Pericles
Imperii consilia Periclis
Quaedam potentes civitates illam dominationem non sustinent. Seditiones flagrant, ut solebant Cimone stratego. Maximae sunt Eubeae et Sami in 441 anno. Novae coloniae in limitibus mundi barbari coluntur (in hellesponto et Thracia) apud socios turbulentos. In Asia minore et Ponto Euxino imperium extenditur post ostentas vires navium a Pericle ipso. Si Pericles ipse intervenit, ut paulum maturius in Samum seditiosam, est quod imperium est res Athenarum. Tributis civitatum subditarum, Athenas adhibere classem egregiam licet. Praeponderat in orienti Maris nostri, et nummaria res ita crescit ut plebs divitior sit. Populi potestas et imperii consilium congruuntur. Certa stipendia pauperibus ex tributis a sociis datis oriuntur. Pericles arrogans est in orationibus Thucydidis: Athenae vim habet et ad coercendos socios maximam adhibet. Discordia flagranti, Athenae, prima civitas libera ad promovendum populum dominum fati, addicit socios orbos independentia. Intemperentia, in ruinam ibit imperium nam bello peloponnesi composito ei imponere leges non licebit.
Ioannes Eliasson
Alumnus est universitatis Gothoburgensis. Legatus Nationibus Unitis ab anno 1988 ad 1992, legatus est iuxta regimen Civitatum Foederatarum ab 2000 usque in 2005. Minister rerum externarum Sueciae a die 24 Aprilis 2006 ad 6 Octobris eiusdem anni meruit. A mense Septembri 2005 usque ad Septembrem 2006 praeses fuit Communis Conventus Consociationis Nationum.
Pericles
Militiae
Pericles temeritatem extremam exhibit in bellis. Obvertit enim bis in magnum Regem, quocum pax non sancta est consumptis bellis Persicis et in Spartam sociosque quacum, Cimone duce, concocordia praevalebat. In Artaxerxem primum, qui succedit Xerxi, expeditionem in Aegyptum ducit ut seditiosum subditum sustineat Inarum, sed cladem in insula Prosopiti in anno 454 patitur. In anno 449 vel 448, Athenae sanciunt pacem cum Magno Rege (pacem Calliae), statu quo ante erat. Est prospera res, etiam si non est foedus victoriae quod cupierat Pericles illo tempore; Athenae enim sociique recognoscuntur et item libertas Graeciae, opressae per decennos a Barbaro rege.
In Peloponnesienses et socios Beotiae, anceps proelium pugnatur, cladibus victoriis succendentibus. Bello fessae, quod aliquot appellatur iure primum bellum Peloponnesi, Sparta Athenaeque indutias triginta annorum iciunt. Contra opinionem, Pericles totius Graeciae consilium capit ut Athenae splendeant. Fallitur autem. Frustra etiam imponere ceteris civitatibus primitias messium mittere Eleusis deabus vult. Colonia tamen cum colonis e multis civitatibus graecis prospere colitur in Italia meridionali Indutiae rumpuntur multo ante triginta annos. Imperante Pericle, Athenae acerbe adgrediuntur ceteras civitates, praecipue in Peloponneso, ut aemulae corrumpantur. Res graviores Corcyri Potideaeque opponunt Athenas Corinthumque qui offenditur prosperitae Athenarum. Ex ancipite statu, bellum oritur in anno 431. Prudens est Periclis defensio: opportet Atticae omnes incolas post Longa Moenia tueri, quae Athenis ad Pireum pertinent. Exercitus Peloponnesi frustra obsidebunt Athenas dum classis, invicta, hostes composito modo longe teret.
Initia difficilia habentur. Atticam, ruri, Peloponienses vastant, deinde pestis Athenas petit. Populus dubius Periclem reum repentendarum damnat, pecuniaque mulctat. In comitiis modo electum pestis effert in anno 429. Athenae relinquuntur in initio belli multiformis et in calamitatem versi. Tamen Pericles imperitus aut improvidus non fuit, quoniam successores errores cumulaverunt.
Conclusio
Duae partes Periclis operi egregio se opponunt. Primum, pauci nobiles exacti ex imperio et qui deplorabant quod civitas in manu plebis, quam appellabant malos, esset. Pars autem populi (demos). Pericles potestate tritus est, vidit amicos, et amicam ipsam Aspasiam in tribunal tractos, comicos iocari de eis. Ingrata plebs damnavit eum de repetundis pecuniis antequam imperium denuo petit.
Provincia Romana
Provincia Romana (seu Provincia Romae) (Italiane Provincia di Roma) fuit provincia Italiae usque ad diem 31 Decembris 2014, in Latio regione sita, cuius caput fuit urbs Roma et cuius signum fuit Roma vel RM.
Provincia Romana maximum numerum incolarum omnium provinciarum habuit.
Historia
Die 1 Ianuarii 2015 provincia abrogata est; in locum eius successit Urbs metropolitana Romae Capitis.
Nicolaus Báthory
Nicolaus Báthory (Hungarice Miklós Báthory, natus circa annum 1435 – mortuus anno 1506), Bononiae illustris humanistae et rerum gestarum scriptor Italici Galeotti Martii discipulus, fuit doctus  Hungaricus et ab anno 1475 Vaciensis episcopus.
Provincia Romana
Municipia in Provincia Romana
Municipia in Provincia Romana, cum capite, 121 fuerunt.
Nicolaus Báthory
Oppida prope Vacia et Nógrád secundum ratio Italica Renascentiae aedificare fecit.
Ceolfridus
Ceolfridus (* anno 630 sive 642; † die 29 Septembris 716 Andematuni, in Burgundia) fuit sanctus Francogallus et abbas in Wearmouth et Jarrow. Festum suum die 29 Septembris celebratur.
Ceolfridus 18 annos natus in coetum monachorum Benedictorum monasterii Inhrypensis receptus est et secundum studium decem annorum a Wilfrido Eboracensi sacerdos consecratus est. Benedictus Episcopus eum primo priorem monasterii Wearmouth, et postea abbatem monasterii Jarrow fecit. Post mortem Benedicti anno 690 Ceolfridus successor eius missionarius factus est. Bibliothecas monasteriorum suorum auxit. Ita codex pretiosus Vulgatae, Codex Amiatinus, ab eo Romam fertur. Senex officia sua deposuit et Romam iter fecit, sed in media via obiit.
Ceolfridus Andematuni sepultus est. Reliquiae suae primo in Jarrow et tempore occupationis Danorum in Glestingaburgem translatae sunt.
Ceratus Gratianopolitanus
Ceratus Gratianopolitanus fuit sanctus episcopus (natus circa annum 400 in Francia (?), - mortuus die 6 Iunii circa annum 452 Cimorrae in Francia. Festum: die 6 Iunii).
Post approbationem cultus sui die 9 Decembris 1903 a Papa Pio X venerationem suam rursus crevit. Martyrologium Romanum anni 2001 eum his verbis comemorat die 6 Iunii: "Gratianopoli in Burgundia memoriam sancti Cerati episcopi, qui Papae Leoni grates permultas egit pro epistula ad Flavianum et qui gregem suam a mala fide custodivit." Haec epistula verisimiliter est Epistola (sic!) Dogmatica ad Flavianum, quae grave fundamentum dogmaticum concilii Chalcedonensis anni 451 facta est. Haeresia, a qua Ceratus gregem suam custodivit, verisimiliter monophysitismus est.
Iulianus Hunte
Iulianus Hunte (natus Castries in urbe die 14 Martii 1940), in insula Sanctae Luciae nativa educatus, est politicus, criccetii lusor, mercator. Legatus perpetuus fuit Nationibus Unitis ab anno 1998 usque in 2001. Minister rerum externarum meruit a mense Aprili eiusdem anni usque ad diem 26 Octobris 2004, primo ministro Kenny Anthony. Fuit a mense Septembri 2003 usque in Septembrem 2004 praeses Communis Conventus Nationum Unitarum.
Ludovicus (rex Francorum orientalium)
Hludovicus rex sive Ludovicus Germanicus (theodisce Ludwig der Deutsche) cognomento, natus circa annum 804/806, obiit die 28 Augusti 876 Francofurti super Moenum, rex Francorum orientalium aevi Carolingorum fuit.
Vita
Hludovicus tertius filius ex matrimonio imperatoris Hludovici I Pii cum uxore Irmingarde fuit. Sub regno patris rex Bavariae factus est. Ab anno 840 usque obitum anno 876 rex Francorum Orientalium fuit. In bello Fontanetico anno 841 una cum fratre Karolo Calvo contra fratrem Hlotharium pugnavit atque vicit. Anno 842 mense Februario in urbe Argentorato Hludovicus et Karolus sacramenta fidei fraternae mutui iuraverunt. Anno 843 divisio regni inter filios Hludovici imperatoris Viroduno facta est atque Hludovicus rex partem orientalem Francorum regni obtinuit. Anno 870 divisio Hlotharii regni in convento super fluvium Mosam apud Marsnam inter Hludovicum et Karolum fratrem facta est. Anno 876 die 28 Augusti Hludovicus Franconofurti obiit et sepultus est apud Lauresheimi monasterium S.Nazarii. Post obitum eius regnum Francorum Orientalium Inter tres filios Hludovici ex uxore Hemma regina nominibus Karlomannus Hludovicus et Karolus "Crassus" divisum est. Karolus paucis annis post imperator totius regni Francorum factus est.
Lingua Persica media
Lingua Persica media est lingua in familia linguarum Iranicarum regionis Persidis, qualis in usu erat ab anno circiter 300 a.C.n. usque ad annum fere 900 p.C.n. Tempore Sassanidarum (224–654 p.C.n.) lingua Persica praecipua lingua Imperii Persarum facta est, ita ut aliis regionibus in usu venerit.
Ceolwulfus Northumbriensis
Rex Northumbriae fautor ecclesiarum, monasteriorum et cultus fuit. Beda ei Historiam Ecclesiasticam suam dedicavit. Officia sua deposita anno 737 in coetum monachorum Medicatae Insulae receptus est. Usque ad mortem ibi vitam summae virtutis gessit. Caput suum hodie Dunelmi iacet et in Norham etiam nonnullae reliquiae sunt.
Iosephus Freinademetz
Iosephus Freinademetz (natus Abbatiae, in Tirole, die 15 Aprilis 1852 – mortuus die 28 Ianuarii 1908 Taikiae, in Sinis) fuit religiosus atque presbyter catholicus Societatis Verbi Divini sodalis necnon evangelii praeco in Sinis. Nomen Sinicum eius fuit: 若瑟聖福|v=若瑟圣福 („Shèngfú Ruòsè“).
Freinademetz anno 1975 beatus proclamatus est et die 5 Octobris 2003, una cum Arnoldo Janssen, a papa Ioanne Paulo II sanctus creatus.
Aulus Bucius Lappius Maximus
Aulus Bucius Lappius Maximus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Uxor eius Aelia fuit.
Anno 77/78 legatus Legionis VIII Augustae in Argentorate fuit, tum proconsul Bithyniae et Ponti provinciae Domitiano imperatore regnante et anno 86 consul suffectus creatus est. Hieme 88/89 legatus Augusti pro praetore Germaniae Inferioris motum Lucii Antonii Saturnini suppressit. In inscriptione sepulchri uxoris "confector belli Germanici" nominatus est. Nam Domitianus imperator bellum contra Saturninum ut bellum externum promulgavit, quod et Chatti in partibus Sarturnini pugnaverant. Lappius a Domitiano "dona militaria" accepit et anno 91 legatus Syriae factus est. Anno 95 consul II suffectus creatus est, quo honore nemo praeterea Domitiano Augusto distinctus est.
Grammatica
Grammatica est scientia et ars recte loquendi scribendique, quae in linguarum praeceptis regulisque consistit, subdisciplinas phonologiam, morphologiam, syntaximque complectens, quae usum recte loquendi docent, errores linguae describunt, formas vocabulorum explicant, et partes orationis linguae regulasque verborum componendorum demonstrant.
Grammatica generalis
Inter omnes linguas mundi quae per saecula floruerunt, paucae ad certam rationis normam grammaticam pervenerunt scriptam. Omnes autem linguae semper certa ordinis elementa immutata ostenderunt, quae coniunctim grammaticam descriptivam constituere permittunt.
Narziß und Goldmund
Bibliographia
Herforth, Maria-Felicitas. 2004. Hermann Hesse: Narziß und Goldmund. Königs Erläuterungen und Materialien, 86. Hollfeld: Bange Verlag. ISBN 978-3-8044-1735-9.
Grammatica
Grammatica generalis
Magnum linguisticae opus et munus est linguarum notarum formas describere omnes, ut deinde grammaticae generalis theoria elaboretur.
Phonemata
Sonorum scientia in tres partes dividitur, phoneticam phonologiam orthophoniamque.
Phonetica
Phoneticam a phonologia discerni oportet. Phonetica linguam concipit ut principalium systema sonorum, qui phonemata Graece Latineque vocantur (Graece φώνημα). Phonetica phonemata inspicit sicut formas sonoras extra communicationem. Phoneticae sunt duae partes, altera phonatio vel fabricatio phonematum, altera acustica vel phonematum auditu perceptio.
Phonologia
Quomodo vocabilia signa, quae phonemata nominantur, inter se componantur ut vocabula sententiaeque orationis fiant et quemadmodum homines eiusdem humanitatis culturae oratione tamquam via communicationis uti possint in phonologia quaeritur.
Morphologia
Omne linguae vocabulum ut ad sententiam accommodetur in formas variabiles et invariabiles induitur. A grammaticae scholasticis illarum theoria formarum morphologia nominatur. Morphologiae nomen e lingua Graeca etymologice ducitur (μορφή forma, λόγος 'argumentum'). In lingua Graeca verbum et nomen tamquam duae partes orationis a temporibus Aristotelis usque ad tempora hodierna distinguuntur. In morphologia Latina vocabula in tres partes orationis dividuntur: verba, nomina, et invariabilia vocabula. .
In morphologia, quae est secunda pars grammaticae, quattuor concepta singillatim tractantur: morphemata, tractus grammaticales, instrumentum grammaticae sive vocabula utilia, et lexes. (hoc ultimum conceptum verba et nomina comprehendit).
Fundamentum linguisticae morphologiae morphema nominatur. Sicut phonema etiam morphema sonabile est elementum, sed a phonemate eo diiudicatur quod morphema semanticam significationem habet. Gallicus linguista emeritus Andreas Martinet (1908-1999) morphema ab monemate diiungit (morphème et monème gallice dicuntur).
Tractus grammaticalis indicat certam proprietatem cuiusdam vocabuli. Exempli gratia, genus, numerus, persona, functio, modus, vox, aspectus, et tempus octo tractus grammatici sunt linguae Hebraïcae quorum significatio et usus in syntaxe Hebraïca investigantur. Morphemata quibus varii illorum tractuum grammaticalium manifestantur in morphologia diligenter examinantur.
In morphologia etiam formatio partium grammaticalium seu verborum utilium describitur velut eorum verborum et partium quae a doctis grammaticae Latinae praepositiones nominantur. Quorum verborum exempla sunt morphemata haec: ab, ad, post. Morphema -que est pars quae enclitica appellatur.
Nomen
Nomen substantivum in linguistica est quaelibet ex innumerabilibus vocibus in magna et aperta categoria lexicali cuius voces possunt esse vox principalis in subiecto clausae, obiectum verbi, vel obiectum praepositionis.
Pronomen est dictum quod in loco nominis (pro nomine) ponitur. Linguae Latinae sunt pronomina personalia et pronomina demonstrativa.
Verbum
Verborum species sunt formae, modi, coniugationes, genera, et tempora. Aspectus est categoria coniugationis verbi qui indicat, utrum perfectus an imperfectus sit actus, eventus vel status qui a verbo designatur.
Syntaxis
Syntaxis (Graece: σύνταξις 'ordo, dispositio' ) est ea pars grammaticae quae quemadmodum propositiones in sententiis et sententias in orationibus vel sermonibus collocentur describit. Propositio vocabulorum est coniunctio. Grammaticae docti studium propositionum in duas partes dividunt. Una in parte singulae functiones describuntur vocabulorum singulorum, altera in parte rationes considerantur quibus vocabula inter se colligari possint. Ita in grammatica functionum syntaxis ab rationum syntaxe distinguitur. .
Binomen
Nomine botanico aut mycologico addendum est nomen abbreviatum auctoris (vide Nomina abbreviata botanistarum et mycologorum); nomine zoologico addendum est nomen plenum auctoris (vide Index nominum zoologorum) et annum inventionis.
Rai 4
Rai 4 sive Rai Quattuor quartus canale televisifici iuvenilis Italici est. Ad RAIam pertinet et transmissionum initium fecit anno 2008.
Castrum Serravallis (Tuscia)
Fractiones
Cantagrillo, Casalguidi, Castellina, Stazione Masotti, Ponte Stella, Ponte di Serravalle.
Pandion I
Pandion I est quintus rex Athenarum in Marmore Pario ac apud chronographos sicut Castorem enumeratus, Erichthonii et Praxitheae filius. Qui rex arcanus materteram suam in matrimonium duxisse fertur Zeuxippen, ex qua duae filiae Procne et Philomela ac duo filii gemini Erechtheus et Butes nati sunt.
Annos quadraginta (1437/6-1397/6) regnasse dicitur. Cum Labdaco rege Thebarum de finibus dimicasse fertur adiuvante Tereo rege Thracum, cui filiam suam Procnen nuptum dedit, ex qua Itys filius Tereo natus est. Cum omnes propinqui propinquaeque Pandionis I — praesertim filiae — variis fabulis intersint, nihil de eo narratum apud Atthidographos inveniri mirum est. Et quod de Pandione narratum est, utrum ad Pandionem I an ad Pandionem II pronepotem referatur, ambiguum est.
Sunt enim res et monumenta quae ad Pandionem referuntur, sed, utrum cum Pandione I an cum Pandione II coniungenda sint, in incerto est. Pandia, sacra annua iam ex aetate Mycenaea oriunda, aliquo modo ad Pandionem referuntur: forsitan ille, qui primus in his sacris sacerdos exstiterit, Pandion nominatus sit. Idem Pandion — sic manca scientia utenti coniectare licet — etiam heros eponymus Pandionidis tribus positus est in renovatione Clisthenea saeculo VI a.C.n. Duo fere saecula postea in Agora Athenarum dicatum est monumentum heroibus illis eponymis, inter quos etiam statua Pandionis erat. Sed Pausanias, de utro Pandione agatur, nescire se confitetur: "Cecropem et Pandionem — eorum enim vidi inter eponymorum statuas — nescio quos in honore habeant." In Acropoli Athenarum Pausanias etiam heroum cum statua Pandionis vidisse se narrat.
Constat Pandionem fuisse heroa ac regem Athenarum, cui aut Pandion I aut Pandion II coniungi debet. Praeterea credi solet alterutrum ex his duobus a chronographis ad lacunam chronographicam explendam inventum esse.
Medea (Euripides)
Medea (Graece ) est tragoedia quam Euripides anno 431 a.C.n. docuit quaeque tertias tulit. Laureatus fuit Euphorion, secundas tulit Sophocles. In tetralogia ab Euripide Dionysiis hoc anno proposita fuerunt insuper duae tragoediae Philoctetes et Dictys hodie maximam partem deperditae et fabula satyrica Messores. Fabula necem a matre (Medea) duobus filiolis illatam explicat. Hoc argumentum nec Sophocles nec Aeschylus tractaverunt sed fontes antiqui posteriores - modica fide digni ut nonnullis modernis criticis videntur - Euripidi obiecerunt quod fabulam suam e tragoedia cuiusdam Neophronis duxissetː eruditi hodierni dubitant an re vera illa tragoedia e qua paulo plus quam viginti versus exstant Euripidea Medea anterior fuerit. Certe ineunte cursu honorum anno 455 a.C.n. Euripides in Peliadibus Medeam iam in scaenam induxerat.
Personae
Actio Corinthi agitur. Scaena Medeae domus aditum ostendit. Hae sunt personaeː
Argumentum
Post Peliae necem Iason et Medea Thessalorum iram fugientes Corinthi consederunt. Geminos filios quidem habent sed Iason securitatis firmandae causa filiam regis Creontis Glaucen, repudio Medeae nuntiato, uxorem ducit. Illa dolore exasperata maledictis tam maritum quam regiam Corinthiorum domum onerat ita ut Creon expavefactus e regno suo cum liberis ei fugiendum esse iubeat. Tum supplex fit Medea et a rege impetrat ut unius diei spatium sibi relinqueret ad viaticum parandum, re vera ad ultionem quam animo meditatur perpetrandam. Forte Aegeus, Atheniensium rex, Delphis rediens ubi oraculum de sterilitate coniugii sui consuluit, apud hospites Corinthii devertit. Cui Medea iniuriam a Iasone sibi factam et aerumnas suas narrat, simul herbas ad progeniem generandam utiles se nosse promittitː mox iureiurando eum obstringit si Athenas sponte venisset sibi asylum praebiturum nec inimicis traditurum. Quo effecto ad ultionem tota sese convertitː mutasse sententiam ac iam fatum non aspernari Iasoni mentitur, ea condicione ut liberi sui saltem Corinthi cum patre maneant. Quod idem a filia Creontis petens filios dona ferentes mittit, peplum et aureum capillorum ornamentum venenis letalibus prius illita. Ita magnis cruciatibus periit puella regia et ipse pater Creon postquam corpus filiae amplexus venenatis humoribus sese polluit. Simul atque mortis eorum nuntium accepit Medea duos parvos filios iugulavit et eorum cadavera Iasonis desiderio subripuit dum draconum alatorum bigis Athenas versus cum eis evolat.
In partibus cantatis notanda est laudatio Atticae et Atheniensium "Aurea quos sapientia pascit/Lucida purae per spatia aethrae ... Ubi castas quondam Pierides/Fama novem peperisse/Narrat flavam Harmonien". Longus monologus quoque quo Medea de liberorum nece secum deliberat atque plus quam semel sententiam mutat multorum lectorum admirationem movit. Genus quoddam feminismi in fabula percipi potestː dura condicio mulierum a personis choroque deploratur et Medea nutricis conscientiam his verbis invocatː ''λέξῃς δὲ μηδὲν τῶν ἐμοὶ δεδογμένων, εἴπερ φρονεῖς εὖ δεσπόταις γυνή τ’ ἔφυς''.
Nova tum persona erat Medea Euripidea in tragoedia antiqua quia non a deis excaecata aut amens facta facinus patrat sed volens et rato consilio agit, doloris quem sibi ipsi inferet conscia. Qua de causa multi putarunt non tantum Iasonis sed etiam sui ipsius puniendae causa quod advenae amore patrem prodidisset et fratrem Absyrtum occidisset liberos iugulare constituisse.
Ioannes Krylov
Ioannes Andreae filius Krylov (2 Februarii anno 1769 natus et 9 Novembris anno 1844 mortuus) fuit poeta et scriptor fabularum Russicus.
Krylov inter annos fere 1780/1810 nonnullas comoedias scripsit. Annis fere 1785/1795 ephemerides in lucem edidit. Fabulas satyricae circa annum 1800 componere incipit, apologos Aesopi et Ioannis Fontanae iambis Russicis Krylov enarrans necnon nova addens, et ad annum 1844 plus quam ducentas creavit. Fabulae Krylov laudem maximam sumpserunt.
Ioannes Krylov, qui annis 1810–1841 in Bibliotheca Publica Caesarea Petropolitana favebat operi, anno 1811 electus est socius Academiae Caesareae Russicae, et anno 1841 factus est academicus Academiae Scientiarum Petropolitanae.
Kyoto Animation
Sed die 18 Iulii 2019, Impetus incendarius 35 homines vitas socii, tutam aedificium, bonas et haereditatem privavit.
Han Seung-su
Han Seung-su, translitteratione vulgata Han Seung-soo, litteris Coreanis 한승수 (natus in Chuncheon die 28 Decembris 1936) est politicorum peritus et legatus Coreanus. Alumnus est universitatum Yonsei, Seulensis nationalis et Eboracensis. Fuit a mense Septembri 2001 usque in Septembrem 2002 praeses Communis Conventus Nationum Unitarum. Primus minister patriae meruit a die 29 Februarii 2008 ad 28 Septembris 2009.
CAMENA
CAMENA est acronymum verborum Corpus Automatum Multiplex Electorum Neolatinitatis Auctorum. CAMENA est bibliotheca telae totius terrae, quae Latinos nostrae aetatis ineuntis textus praebet. CAMENA agitur a sede professorali novioribus litteris Germanicis dedicata ad seminarium Germanisticum universitatis Heidelbergensis sita una cum coepto nomine TERMINI et est coeptum consociationis Germanicae rebus inquirendis adiuvandis Germanice Deutsche Forschungsgemeinschaft (DFG).
Cooperatur cum sede computatrali et bibliotheca universitatis Manhemiensis.
Auctores
Auctores sunt Christophorus Besold (1577–1638), Stephanus Blancardus (1650–1702), Iohannes Caselius (1533–1613), Nathan Chytraeus (1543–1598), Iohannes Clüver (1593–1633), Iacobus Dupuy (1591–1656), Iohannes Matthias Gesner (1691–1761), Iohannes Iacobus Hofmann (1635–1706), Iohannes Jonston (1603–1675), Hadrianus Junius (1511–1575), Wolfgangus Adam Lauterbach (1618–1678), Adamus Lonicer (1528–1586), Iohannes Petrus Lotichius (1598–1669), Michael Pexenfelder (1613–1685), Hinricus Rantzau (1526–1599), Iohannes Ravisius (1480–1524) Caspar Schott (1608–1666), Philippus Iacobus Spener (1635–1705), Iohannes Gerhardus Vossius (1577–1649), et Henning Witte (1634–1696).
Christianus Coloniensis
Christianus Coloniensis (mortuus die 21 Martii 1002 Coloniae) fuit abbas Benedictinus.
Ivo
Ivo (Francogallice Yves, Anglice Ives) est praenomen virile, a radice Germanica iv, 'taxus'. Primus sanctus huius nominis fuit Ivo (c. 1040–1115), episcopus Carnutensis.
Gia Long
Gia Long (scriptura hán tự 嘉隆; nomine primordiali Nguyễn Phúc Ánh 阮福暎; 1762–1820) fuit imperator Annamiticus. Filios tredecim genuit quorum primus nomen habuit Nguyễn Phúc Cảnh, anno 1780 natus; ille ante patrem anno 1801 mortuus est. Successorem igitur Gia Long elegit Nguyễn Phúc Đảm e concubina genitus, qui sub nomine Minh Mạng imperavit.
Ionathan Swift
Ionathan Swift (Eblanae in Hibernia die 30 Novembris 1667 natus; ibidem mortuus die 19 Octobris 1745) fuit scriptor satyricus Hibernicus et clericus, qui decanus ecclesiae cathedralis Sancti Patricii meruit, ergo eius commune sobriquet Anglicum, Dean Swift (Decanus Swift). Eius clarissimum opus procul dubio est Gulliver's Travels.
Vita
Attamen Anglicae morae desiderio impletus est, ut focis politicis proprior esset. Episcopatu a factione Whigs recusato Swift in gremium conservatorum (Tories) iit, unde sodales pristinos politicos satiris quo acrioribus aggrederetur. Ministri quidam Ionathan Swift pro officiis superioribus dignissimum ante reginam proponebant, quae autem auctorem satiricum promoveri cessabat. Saltem decanatum Sancti Patricii Dublinensis nactus spem irritam modo proprio exaltavit. In Hibernia magis magisque dilectus ulciscebatur cursum honorum prohibitum opere Drapier's letters (1723) in ministros Anglicos cunctatores atque non ad rectionem terrae infelicis aptos.
Ambitio vix satisfacta amore tragico aggravata est. Namque Ionathan iam dudum cum Esther Johnson, quam Stellam nuncupavit, amicitiam colebat, quam in domo Gulielmi Temple cognoverat (confer eius opusculum Journal to Stella). Postea ardebat pro docta Londiniensi Esther van Homrigh (Vanessa) cui consuetudines cum Esther altera numquam confessus est. Vanessa eum post matris mortem in Hiberniam secuta est, ubi litterae quaedam omnia abominanda detegebant. Vanessa anno 1723 tristitia confecta mortuus est et paulo post anno 1728 Stella quoque naturae concessit, quam Swift interim clam ductitaverat.
Ante mortem Ionathan Swift ipse Latine suuum epitaphium scripsit.
Gravitudo
Tunc Swift iam intentus erat in opere magno conficiendo praetitulato Gulliver's Travels, quod in lucem prolatum est anno 1726, omnibus mirantibus. Lingua simplici atque quotidiana, narratione seria atque sincera satiras contra nefaria dynastica et politica (in libro primo apud gnomos), contra arrogantium errores (tomo in secundo apud Brobdignagos), contra doctos inurbanos atque miserandos (libro in tertio), contra humanitatem nauseas efficientem (tomo in quarto). Liber is partim valde acer volubilitate et narrationum scaturigine maxima excellit; sed etiam corda infantium adulescentiumque captat ut fabularum mirificarum collectio.
Annis novissimis Swift vecordia correpta est. Eius corpus in ecclesia decanatus ad Sanctum Patricium Dublini sepultum est.
Christianus Galatianus
Christianus fuit martyr iuvenis in Galatia (mortuus saeculo 4 ineunte, festum: 14 Mai).
Unus e comitibus Meletii fuit. Passio legendaria est, sed tamen e fontibus fidis digesta sit. Secundum eas princeps militum Meletius, Christianus et allii comites Diocletiano imperatore in Galatia verisimiliter martyrium pro Christo passi sunt.
Vitus
Vitus (-i, m.; Italiane Vito, Theodisce Veit) est praenomen masculinum.
Heraclidae (Euripides)
Heraclidae (Graece ) est tragoedia quam Euripides circa annum 430 a.C.n. docuit. Poeta fabulam Atheniensium Herculis proli (Heraclidae) opem contra Eurystheum ferentium scaenice tractabat. Textus traditus nonnullas difficultates praebet, et multi critici magnam lacunam suspicantur (brevissima enim ex Euripideis tragoediis est et partes lyricae in primis solito breviores sunt). Aeschylus quoque tragoediam Heraclidae inscriptam hodie deperditam docuerat; nescitur tamen an argumentum idem fuerit quia multae fabulae ad Heraclidas pertinent.
Personae
Res Marathone in Attica geruntur ubi cum liberis Herculis Iolaus ad Iovis aram confugit.
Quid sibi proposuerit poeta
Euripides Heraclidas ineunte Bello Peloponnesiaco scripsit. Itaque argumentum patriam suam glorificans elegit. Nam Athenienses gloriari solebant quod Heraclidis sive Theseo sive Demophonte regnante saluti fuissent nec dubitabant quin eventum historicum memorarent. Ita magnanimitatem maiorum suorum et benignitatem erga profugos asylum rogantes ostentabant, quod idem in hac tragoedia effecit Euripides. Simul per Eurysthei ultima verba Lacedaemonios et eorum socios, qui Dores erant, ingratitudinis accusat, praesertim reges Spartae qui se Herculis sanguine natos iactabant. Econtra Argivi qui per maximam tragoediae partem Atheniensium hostes sunt velut post mortem amici fiunt. Tempore quo scribebat Euripides Argos neutras partes sequebatur (triginta annorum indutias cum Lacedaemoniis observabant), sed adsiduas inimicitias cum Spartanis iamdiu gerebant; quocirca Athenienses eorum societatem sperabant.
Duo episodia tamen novasse videtur Euripidesː nam Diodorus Siculus, Strabo, Pausanias Apollodorique bibliotheca Eurystheum pugnando perisse volunt. Econtra in Heraclidis Eurystheus captivus spreto belli iure Alcmenae voluntate interficitur. Ita Alcmenae saevitia aliquam invidiam Heraclidis faciebat. Similiter episodium Macariae addidit ut qui pathetico adulescentium mortem voluntariam pro propinquis vel pro patria fortiter adeuntium libenter utebatur (e.g. Iphigenia, Menoeceus, Polyxena...).
Heraclidae inter optimas Euripidis fabulas non numerantur et plerumque neglectae sunt. Exempli gratia miramur cur Macariae sacrificium a versu 630 non iam memoretur nisi fortasse obscuris verbis versus 822 qui ad sacrificium humanum alludere videtur. Quae - praeter nonnullos versus a posterioribus auctoribus Heraclidis attributos qui in hodierno texto non leguntur - praecipua causa fuit cur nonnulli philologi totum episodium excidisse arbitrentur in quo nuntius Macariae mortem, ut in multis aliis Euripideis tragoediis fit, referebat necnon sequens stasimon quo chorus virginem deplorabat. Alii textum quod hodie legimus fere idem esse atque illud quod Euripides olim docuit putant.
Chlodulfus
Chlodulfus sive Flodulfus sive Glodulfus sive Childulfus (mortuus die 8 Iunii 696 aut 697 Metti) a die 19 Maii 656 usque ad mortem episcopus Mettensis fuit. Festum suum die 8 Iunii celebratur.
Chlodulfus filius Arnulfi fuit et ante consecrationem sacerdotalem suam cum uxore ignota in matrimonio coniunctus fuit. Filium Aunulfi nominis habuit. Cum sorore uxoris sua sancta Gertrudi amicitia coniunctus fuit. Ecclesia cathedrali sancti Arnulfi Metti sepultus est.
Susa
Susa est nomen locorum complurium, in quorum numero sunt:
Ioannes Eccles
Ioannes Eccles, rare etiam Eagles (natus Londinii  scilicet circiter annum 1668; mortuus in Hampton Wick die 12 Ianuarii 1735) fuit compositor Anglicus.
Amadeus II (comes Sabaudiae)
Amadeus II Sabaudiae (natus anno 1046 – obiit die 26 Ianuarii 1080), ultimus filius Oddonis Sabaudiae, fuit ab anno 1078 usque ad mortem Comes Sabaudiae, Augustae Praetoriae, Maurianae.
Latinitas macaronica
Latinitas macaronica vel ars macaronaea ad linguam Latinam extra normas academicas positam refert atque nonnumquam cum lingua vernacula mixtam. Hoc sensu Latinitas culinaria duplex genus est, alterum in deteriorem partem involuntarium vel ex ignorantia, vel infirmitate, vel temeritate oriundum, alterum in bonam partem, factum ex composito, haud raro ioci causa et auctoris ingeniositate ideoque laudabile. De origine appellationis Theophilus Folengus (auctor carminis Baldi) sic dicit:
Folengus docet non tantum poëtas sed et notarios ("nodaros") in documentis suis arte macaronica usos esse. "Latinitas culinaria" eodem sensu saepe dicitur, sed sensu strictiore ad linguam Latinam in usum coquinarium spectat.
Exemplaria
Ioci causa cum lingua vernacula admodum permixta ex opere theatrali ultimo Molieris hic exempli gratia producitur:
Humbertus II (comes Sabaudiae)
Humbertus II Sabaudiae  (natus anno 1065 – obiit die 14 Octobris 1103), filius Amadei II Sabaudiae, fuit ab anno 1080 usque ad mortem sextus Comes Sabaudiae, Augustae Praetoriae, Maurianae.
Latinitas macaronica
Exemplaria
Alterum exemplum ex El ingenioso hidalgo don Quijote de la Mancha Ignatii Calvo y Sánchez interpretatione excerptum est:
Victorius
Victorius est praenomen masculinum, hodie usitatissimum in Italia.
Latinitas macaronica
Exemplaria
Ut addamus exemplar Latino-Germanicum anonymum:
Exemplar Russico-Latinum, Seminarias poema :
In carmine anno 1914 composito auctor Alfredo Godley (qui eo tempore orator Latinus universitatis Oxoniensis merebat) textum Latinum cum Anglicum miscitur. Insuper locutioni Anglicae motor bus ("laophorium") declinationem Latinam addit. Pronuntiatu Anglorum traditionali secuto, vocales Latinae cum vocalibus Anglicis mirabiliter consonant:
Index legatorum Dietae Foederalis III
Dieta Foederalis Tertia anno 1957 primo convenit et ad annum 1961 leges dabat.
CDU/CSU
Conradus Adenauer | Carolus Arnold | Siegfriedus Balke | Rainer Barzel | Ernestus Benda | Antonius Besold | Theodorus Blank | Anna Brauksiepe | Henricus de Brentano | Adolphus Cillien (ad diem 29 Aprilis 1960) | Herbertus Czaja | Wernerus Dollinger | Ludovicus Erhard | Franciscus Etzel | Eugenius Gerstenmaier) | Ioannes Baptista Gradl | Bruno Heck | Hermannus Höcherl | Ricardus Jaeger | Ioannes Katzer | Curtius Georgius Kiesinger | Waldemarius Kraft | Hinricus Krone | Ioannes Krüger | Ernestus Lemmer | Hermannus Lindrath (ad diem 27 Februarii 1960) | Hinricus Luebke (ad annum 1959) | Paulus Lücke | Ioannes-Ioachimus de Merkatz (a mense Octobri 1960) | Franciscus Meyers (ad annum 1958) | Aloisius Niederalt | Theodorus Oberländer | Robertus Pferdmenges | Victor-Emanuel Preusker (a die 20 Septembris 1960) | Fridericus Schäffer | Curtius Schmücker | Gerhardus Schröder | Wernerus Schwarz | Elizabeth Schwarzhaupt | Ioannes-Christopherus Seebohm (a die 20 Septembris 1960) | Gerhardus Stoltenberg | Antonius Storch | Franciscus Iosephus Strauß | Ricardus Stücklen | Elisabetha Vietje (a die 6 Maii 1960) | Carolus Weber | Helena Weber | Ioannes Wilhelmi | Hinricus Windelen | Franciscus-Iosephus Wuermeling | Fridericus Zimmermann |
SPD
Adolphus Arndt | Ioannes Henricus Bauer | Helimutus Bazille | Augustus Berlin | Holger Börner | Bruno Diekmann | Fridericus Erler | Egon Franke | Gustavus Heinemann | Gerhardus Jahn | Hinricus Kühn | Georgius Leber | Friderica Nadig | Ericus Ollenhauer | Helimutus Rohde | Annemaria Renger | Carolus Schmid | Helimutus Schmidt | Catharina Strobel | Heribertus Wehner | Helena Wessel | Ioannes-Georgius Wischnewski |
FDP
Carolus Atzenroth | Maximilianus Becker (ad diem 29 Iulii 1960) | Evaldus Bucher | Rudolphus Dahlgrün | Thomas Dehler | Knutus de Kühlmann-Stumm (a die 29 Iulii 1960) | Ioannes Lenz | Reinholdus Maier (ad annum 1959) | Ericus Mende | Wolfgangus Mischnick | Wolfgangus Stammberger | Henricus Starke
DP
Franciscus Blücher (ad diem 28 Februarii 1958) | Ioannes-Christopherus Seebohm (ad diem 1 Iulii 1960) | Ioannes-Ioachimus de Merkatz (ad diem 1 Iulii 1960) | Victor-Emanuel Preusker (ad diem 1 Iulii 1960) |
Alexius
Alexius est praenomen masculinum, e lingua Graeca ortum.
Ioannes Kavan
Ioannes Kavan (natus Londinii die 17 Octobris 1946) est politicus Cechoslovaciae et Cechiae.
Patre legato qui Londinium missus erat, in patriam redito sed ibi mox incarcerato, Ioannes Kavan in Cechoslovacia educatus est, sed inter annos 1969 et 1989 Londinii in exsilio habitabat. Alumnus est universitatis Carolinae Pragensis, Scholae Scientiarum Politicarum et Oeconomicarum Londiniensis, universitatis Radingensis. Conscriptus est conventui foederali Cechoslovacico ab anno 1990 ad 1992, senatui Cechico ab 1996 ad 2000, camerae deputatorum Cechicae ab 2002 ad 2006. Fuit a mense Septembri 2002 usque ad Septembrem 2003 praeses Communis Conventus Nationum Unitarum.
Petrus I Sabaudiae
Petrus I Sabaudiae (natus circiter annum 1048; mortuus die 9 Iulii 1078), filius Oddonis Sabaudiae, fuit post mortem patris, anno 1057 usque ad mortem Comes Sabaudiae, Augustae Praetoriae, Maurianae; sed vere dux Comitatus fuit mater Adelaide, quae procuratrix ducatus erat.
Gulielmus Wieben
Gulielmus Wieben, (die 2 Iunii 1935 Hennstadii in vico Dithmarsiae natus est, die 13 Iunii 2019 in Hamburgo mortuus), praeco televisionarius, histrio, scriptor ab anno 1972. ad annum 1998 nuntios cottidianos celeberrimos televisionis Germanicae rettulit. Qui nuntii vulgo Tagesschau quasi Conspectus diei appellati a programmate primo vel potius vetustissimo stationum televisionariarum Germaniae (breviter ARD) emittuntur. Gulielmus Wieben itaque aliquot annos in Germania eorum, quos qui Anglice loquuntur viros anchoraticos appellant, princeps erat.
De vita Gulielmi Wieben
Gulielmus ruri natus a puero lingua Saxonica locutus adulescens Berolini in schola histrionum in honorem Maximi Reinhardt nominata arte histrionica institutus primum Bremae praeco radiophonicus erat. Mox autem Hamburgum ad Conspectum diei avocatus anno 1974. die undetricesimo mensis Iunii primum nuntios televisionarios recitavit. Anno 1983 vir elegantissimus praemio affectus est, ut quo eodem anno nemo pulchriores cincturas circa collum ligasset. Tum maxima iam celebritate affectus anno 1985. in carmen Jeanny inscriptum, quo carmine Falco cantator Austriacus de puella voluptatis causa occisa cecinit, nuntios fictivos inseruit. Inde ab anno 1998. Wieben senex otiosus libros Saxonicos componere et ex suis aliorumque operibus Saxonicis publice recitare solet. Nuper ab actrice Hamburgica Inga Meysel patefactum est Gulielmum Wieben inter pedicones esse numerandum, cum Equidem inquit ''amicos nisi molles non habeo. Quae cum Gulielmo Wieben libenter itinera facere soleo!''
Impetus incendiarius in Kyoto Animation
Impetus incendiarius in Kyoto Animation est Impetus incendarius sceliad Primum Institutionem Kyoto Animation (Iaponice:京都アニメーション), societas Anime, pro homincidio magno qui die 18 Iulii 2019 fit, quod 36 homines necati sunt et 34 homines (et sceleris actor) vulnerabiles in districto Fushimi, Kyoto Iaponiae. Pessima temeritas homicidii post Secundum bellum mundanum
Actor non relationem cum Koyto Animatione, sed odium et delusionem contra societatem tenet et cum 40L benzino ad aedificinum Institutionis primum iacet cum igni cum exclamatione "Mori!" (Iaponice:死ね Shine), quod tutum aedificium destructum est. Et actor gladios et melleum possederat.
Primus minister Iaponiae Abe Shinzō et praedides legatusque multi civitatium sicut Canada, Francia, Germania, Civitates Foderatarum condolent et Antonius Guterres, secretaruis generalis Nationum Unitaeum Et auxilium per collativum commune sicut "GoFundMe" et beneficentias pro Kyoto Animatione sunt.
Sed die 27 Augusti 2019, auctoritas vigilis Kyotensis nomina victimarum publicavit ad diurnariorum artem contra voluntatem familiarum victimarum.
Yukiya Amano
Yukiya Amano seu litteris Iaponicis 天野 之弥 Amano Yukiya (Yugawara in urbe die 9 Maii 1947 natus; mortuus die 18 Iulii 2019) fuit legatus Iaponiae et politicus internationalis.
In irbe nativa edicatus, alumnus fuit universitatum Tokiensis, Liberi Comitatus et Nicaeënsis. Apud ministerium rerum externarum Iaponense ab anno 1972 operam dedit, in urbibus Vientiane, Vasingtoniam, Bruxellas interdum missus, Massiliae in Francia consul generalis Iaponensis merens. Saepius autem de rebus atomicis laborabat. Anno 2005 iuxta Procurationem energiae atomicae internationalem legatus est praesesque gubernatorum procurationis merebat quo tempore praemium Nobelianum pacis huic decretum est. Anno 2009 rector eiusdem procurationis electus est. Quod officium usque ad mortem retinuit.
Ioannes-Ulricus Klose
Ioannes-Ulricus (vulgo Hans_Ulrich) Klose (natus 14 Iunii 1937 Hamburgi Dohnanyi (natus 23 Iunii 1928 Vratislaviae) vir publicus Theodiscus et sodalis Socialis Democraticae Factionis Germaniae (SPD) est.
Cursus honorum
Klose ab anno 1964 sodalis SPD est et anno 1973 senator Hamburgi rerum internarum factus est. Anno 1974 successor Petri Schulz magister civium Hamburgi creatus est. Hunc honorem ad 25 Maii 1981 tenuit, cum Nicolaus de Dohnanyi (SPD) eius successor creatus est. Ab anno 1983 Klose legatus Dieate Foederalis est et annis 1991 - 1994 praeses legatorum SPD fuit. Annis 1994 - 1998 unus vicariorum praesidum dietae foederalis erat.
Gulielmus Croft
Gulielmus Croft (baptizatus Nether Ettington in Warwickshire die 30 Decembris 1678; mortuus Bathoniae die 14 Augusti 1727) fuit compositor Anglicus.
Castrum Montalis
Castrum Montalis (alia nomina: Villianum, Viglianus Montalis ) (Italiane: Montale) est oppidum Italiae et municipium, circiter 10 780 incolarum, in Regione Tuscia et in Provincia Pistoriensi situm. Incolae Montalenses vel Montalini appellantur.
Fractiones
Fognano, Stazione, Tobbiana.
Ioannes Arbuthnot
Ioannes, vulgo John Arbuthnot (in vico Arbuthnott Kincardinensis die 29 Aprilis 1667 baptizatus; Londinii die 27 Februarii 1735 mortuus), alumnus Collegii Marischallani apud Aberdonenses, fuit medicus, mathematicus et scriptor  Scoticus. Arbuthnot, Britanniae reginae Annae medicus, fuit Regalis Societatis Londiniensis sodalis, cui anno 1704 cooptatus est.
Amadeus I (comes Sabaudiae)
Amadeus I Sabaudiae (natus circa annum 1016; mortuus anno 1051) fuit a circiter annum 1047–1048 usque ad mortem Comes Sabaudiae, Augustae Praetoriae, Maurianae.
Translatio machinalis
Translatio machinalis est species linguisticae computationis quae inter linguas convertere verba aut sententias temptat.
Utitur rationibus statisticis linguisticisque de syntaxi et silimis versione ad litteram. Sed saepe significatione carens, et fallacia esse potest.
Multa systemates libera in interreti sunt, etiam latine interpretari possunt.
Arrius
Arrius est nomen gentile, ex cuius stirpe permulta nomina creverunt tam Latina quam Etrusca. In titulis utraque lingua conscriptis qui Tusce Aratni est, in Latino nominatur Arrius. Arrios ex rerum gestarum memoria hos tantum afferimus:
Villarichum
Villarichum aut Villaticum (Italiane Villatico) est vicus Lario lacui adiacens in provincia Leucensi et hodie vicus Collici municipii.
Colico
Oddo (comes Sabaudiae)
Oddo Sabaudiae (natus circiter inter annos 1010 / 1020 – obiit inter annos 1056/ 1060), secundus filius Humberti I Sabaudiae, fuit post mortem fratris eius Amadei I Sabaudiae annum 1051 usque ad mortem eius Comes Sabaudiae, Augustae Praetoriae, Maurianae.
Sculptor (constellatio)
Sculptor parva quaedam constellatio in caelo australi sita est quae ab astronomo Nicolao de Lacaille primum descripta est.
Is primo hanc constellationem Officinam Sculptoris appellavit, quod nomen postea in Sculptorem abbreviatum est.
In Sculptore sidere Polus galaxiae meridionalis situs est. Etiam Sculptorem Systema invenies, galaxiam parvam Turmae Localis in qua et Via lactea est.
Stellae
N. b. : Numeri notati mensi sunt a satellite Hipparcos nominata Hipparchos catalogue: query form apud archive.ast.cam.ac.uk
Mons Cantabricus
Mons Cantabricus est mons Hispanus qui Castellam ab Asturiis et Cantabria separat. Mons est septentrionalis Mediae Planitiei Hispanicae finis. Summus mons est Turris Cerredus (2648 m) altitudine.
Olzasca
Olzasca (Italiane: Olgiasca) est vicus Lario lacui adiacens in provincia Leucensi et hodie vicus Collici municipii.
Colico
Parvus lacus
Parvus lacus aut Centumplagium aut Fameliarca aut Burgum Novum (Italiane: Laghetto) est vicus Lario lacui adiacens in provincia Leucensi et hodie vicus Collicii municipii.
Colico
Pallia (flumen)
Pallia (Italiane: Paglia) est flumen Italiae, tributarium dexterae Tiberis, infra Tusciam, Umbriam Latiumque situm.
Decursus
Pallia prope Montem Tuniatum nascitur; 86 chiliometra patet, et in Tiberim prope Urbem Veterem influit.
Castella et Legio
Castella et Legio (Hispanice Castilla y León ) est communitas autonoma Hispaniae, creata anno 1983 et septemtrionali oropedii media regione in Paeninsula Hiberica, quae geographice Durii sinus parti respondet. Ea antiquarum Legionis et Castellae Veteris regionum provinciis integratur, exceptis Cantabria et Rioiia, quia ambae, quamquam praeautonomici Castellae et Legionis entis partem formarent, uniprovinciales autonomias constituere decreverunt.
Thiệu Trị
Thiệu Trị (scriptura hán tự 紹治; nomine primordiali Nguyễn Phúc Miên Tông 阮福綿宗; natus die 6 Iunii 1807; mortuus die 4 Novembris 1847) fuit filius imperatoris Annamitici Minh Mạng; ab anno 1840, patre mortuo, ipse imperavit. Successor imperii fuit Tự Đức.
Castella et Legio
Castellano-Legionense Statutum Autonomiae caput non statuit; Cohortes transitorie in Burgis conlocatae sunt. Nihilominus, lex organica anno 1987 sancta ut Iunctam Castellae et Legionis et Cohortes Valdoleti conlocarentur statuit.
Die 23 Aprilis, Dies Castellae et Legionis Communariis faventium Castellanarum urbium exercituum clades per Bellum popularium Castellanorum commemorans Proelium ad Villalare (Hispanice: Villalar) celebratur.
Etymologia
Communitatis Castellae et Legionis nomen a regionibus communitatem integrantibus oritur. Castella ad antiquum Regnum Castellae, cuius nomen "terram castellorum" significat, refertur. Legio, ceterum, e Latino homonymae regionis urbis nomine deducitur, quae est Legio VII Gemina, ad Romanam legionem a Galba inter Hiberos hoc in territorio sessos conscriptam referens ut Romana commoda ab indigenis, Asturibus et Cantabris, protegerentur et ut sic e provincia, praecipue e Mediliano (Hispanice: Las Médulas), extracti auri transvectio custodiretur.
Albertus II (rex Belgarum)
Albertus II (natus Albertus Felix Humbertus Theodorus Christianus Eugenius Maria Bruxellis die 6 Iunii 1934) fuit a die 9 Augusti 1993 usque ad diem 21 Iulii 2013 Belgiae rex.