cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elisabetha Schwarzhaupt
Elisabetha Schwarzhaupt (nata 7 Ianuarii 1901 Francofurti ad Moenum, mortua 30 Octobris 1986 eodem loco) femina rebus publicis Germaniae versata et sodalis Christianae Democraticae Unionis Germaniae erat.
Familia, Iuventus et Munus
Pater consiliarius scholarum, mater filia mercatoris fuit. Ipsa, postquam maturitatem adepta est, primo anno 1920 magistrae munus appetivit, deinde autem Francofurti et Berolini iurisprudentiae studebat. Anno 1925 primam, anno 1930 secundam probationem accepit et doctor iurisprudentiae promota est. Deinde consiliatrix feminarum pro urbe Francofurti, dein iudex adiutrix ad annum 1933 laboravit: Tum Nazistae feminam esse iudicem vetuerunt. Itaque ab anno 1935 syndica Ecclesiae Evangelicae Berolini facta est. Anno 1947 Francofurtum revertit et ibi ad annum 1953 pro Ecclesia Evangelica laboravit.
Cursus Honorum
Temporibus Rei Publicae Vimarianae Schwarzhaupt sodalis Factionis Democraticae Popularis (DVP) fuit. Anno 1945 CDU factionem accessit. Anno 1953 legata Dietae Foederalis Germaniae facta est. 14 Novembris 1961 Administra Foederalis Salutis Publicae in consilio administrorum Adenauer nominata est. Hoc officio et Ludovico Erhard (CDU) cancellario foederali fungebatur. Fuit prima femina, quae administerium foederale Germaniae administravit. Die 30 Novembris 1966 consilium ministrorum una cum Erhard cancellario reliquit. Ad annum 1969 legata Dietae Foederalis mansit.
Chuniophoenix hainanensis
Chuniophoenix hainanensis est species plantarum florentium familiae Arecacearum, in Sinis endemica. Suae habitationes naturales sunt subtropicae vel tropicae terrarum humilium (Anglice: lowland) silvae humidae et subtropicae vel tropicae montanae (Anglice: montanes) humidae. Detrimentum habitationis ei exstinctionem minatur.
Carcharodontosauria
Carcharodontosauria (-orum, n.) sunt Carnosauriorum cladus duas familias continens: Carcharodontosauridas & Neovenatoridas. Cladus iste vicissim nodum Allosaurideorum cum Allosauridis format. Theropoda comprehendit perspicua magnitudine, velut Megaraptorem et Giganotosaurum.
Cladogramma
─o Carnosauria Huene, 1920 ├── Erectopus superbus Sauvage, 1882 ├?─ Gasosaurus constructus Dong & Tang, 1985 ├?─ Siamotyrannus isanensis Buffetaut, Suteethorn, Tong, 1996 └─o Allosauroidea Marsh, 1878 ├?─ Becklespinax altispinax (Paul, 1988) ├── Sinraptoridae Currie & Zhao, 1993 └─┬── Allosauridae Marsh, 1878 └─o Carcharodontosauria ├── Carcharodontosauridae Stromer, 1931 └── Neovenatoridae Benson, Carrano, Brusatte, 2010
Dunquerca
Dunquerca (Francogallice: Dunkerque) est portus et commune in praefectura septentrionali Franciae borealis, decem chiliometra prope Belgiae confinia.
Secundum censum anni 1999, communi erant 70 850 hominum, et totae areae metropolitanae erant 265 974.
Historia
Vicus Dunquercae saeculo VII primo in actis descripta est. Tum ibi piscatores vixerunt. Anno 960 moenia aedificata sunt. Nomen reddit verba Batava duin 'arenae cumulus' et kerke 'ecclesia'. Die 27 Octobris 1662 Dunquerca urbs, ad hunc diem ad Angliam pertinens a rege Carolo II regi Ludovico XIV vendita est. Anno 1940, inter secundum bellum mundanum, foederati milites Francici et Francici Dunquercam se receperunt a Germanicis persequentibus.
Index gubernatorum Virginiae
Hic est index Virginiae gubernatorum.
Virginia civitas foederalis
Commonwealth of Massachusetts id est Res Publica Virginiensis, nomen officiale adhuc hodie manet
Colum
Colum est instrumentum culinarium, quocum potes separare cibum, sicut pastam, patatas vel holera, ab aqua.
Eheu, non habeo colum!
Si non habes colum, sed habes sartaginem operculumque, potes sic cibum siccare. Fac hiatum parvum inter sartaginem operculumque et verte sartaginem. Cave, ne aqua calda sit: utere manicis!
Yanoconodon
Yanoconodon (nomen a Luo anno 2007 inventum) est genus exstinctum Triconodontium, aevo Cretaceo superiore in Serica et Mongolia florens.
Cien años de soledad
Cien años de soledad ('Centum solitudinis anni') est mythistoria anno 1967 divulgata, a Gabriele García Márquez auctore Columbiano conscripta, quae fabulam septem aetatum familiae Buendia narrat, cuius patriarcha, Iosephus Arcadius Buendía, Macondum condidit, oppidum in Columbia fictum.
Realismus magicus resque thematicae effecerunt ut haec mythistoria sit compositio repraesentiva magni momenti in Sonitu Americae Latinae in litteris annorum 1960 et 1970, cuius stilus compositionis a modernismo in Europa et America Septentrionali et ab avant-garde in litteris Cubanis motus est.
Centum solitudinis anni, liber primum Boni Aëre ab Editorial Sudamericana mense Maio 1967 editus, in saltem triginta septem linguas conversus est, et plus quam 30 milliones exemplarium vendidit. Mythistoria, auctoris magnum opus a criticis habita, late legitur, atque unum ex operibus maximi momenti in canone litterario Hispanico agnoscitur.
De vita auctoris et themate fabulae
Centum solitudinis anni, metaphorica et critica historiae Columbiae interpretatio, a civitate conditá ad rem publicam hodiernam, varias mythos nationales per fabulam familiae Buendía repraesentat, cuius animus audax progenitorem progeniesque inter historicos Columbiae eventus traditionesque magni momenti interponit, inter quos colonialis modi vivendi reformatio liberalis et argumenta saeculi undevicensimi pro et contra; ferrivia in terras montanas adventa; bellum mille dierum ; dictio United Fruit Company, negotii Americae Septentrionalis; cinema; autoraeda; et trucidatio arienarum, cum milites rectionis operarios operistitium facientís caederent.
De lingua Latina in mythistoria Márquez
Iosephus Arcadius Buendia, generis Buendia et Macondi urbis conditor, cum iam senuisset, demens factus est et solum Latine loquebatur, sed nemo in Macondo eum intellegebat. Propinqui eum ad castaneam magnam alligaverunt et ibi die noctuque sedebat. Interea pater Nicanorus, clericus catholicus, qui Macondi ecclesiam aedificabat, miraculum civibus monstravit: socolatae patellam biberat et in aerem super terram aliquantulum sublatus est. Saepe miraculum suum iteraverat, etiam cum sella, qua sedebat, volans, donec prope ad castaneam Iosephi Arcadii hoc fecit. Sic ceteri cognoverunt, qua lingua Iosephus Arcadius loqueretur. Nicanorus Iosephum Arcadium post hunc casum saepe visitabat et Evangelium ei Latine praedicare temptabat, at Iosephus Arcadius fidem Nicanori rationibus scientificis labefactabat et daguerreotypum Dei pro argumento postulabat. Multa post colloquia Nicanorus quaesivit, quomodo accidisset, ut Iosephus Arcadius tam prudens ad castaneam alligatus esset.
Gaius Valerius L.f. Potitus Volusus
Gaius Valerius L.f. Potitus Volusus (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir publicus Romanus saeculi quinti a.C.n. fuit.
Familia
Pater eius Lucius Valerius P.f. Poplicola Potitus consul 449 a.C.n. fuit, frater Lucius Valerius L.f. Potitus anno 414 tribunus militum consulari potestate.
Cursus honorum
Ipse primo anno 415 tribunus militum consulari potestate electus est. Collegae tum Publius Cornelius Cossus, Quintus Quinctius Cincinnatus, Gnaeus Fabius Vibulanus erant. Hoc anno bellum Veiorum religione dilatum, Aequorum clade ab eis trennio accepta prohibitum est. Domi de coloniis Bolarum atque Labicorum decudendis cum tribuno plebis Lucio Decio iurgatum est.
Anno 410 consul erat cum Manio Aemilio Mam.f. Mamercino collega. Tum Aequos vicit et ovans in urbem rediit.
Burgundiones
Burgundiones vel Burgundi fuerunt gens Germanica quae Europam incolebant inter saecula quartum et sextum, cum Chlodovechus regnum Burgundionum cepit. Burgundiones fuerunt Ariani et primam legem Germanicam scriptam habuerunt: Legem Gundobadam (aut Legem Romanam Burgundionum).
Flavius Aetius Burgundionibus ut foederatis terras Rhodani superioris anno 436 dedit.
Reges Burgundionum
Regnum ad Rhenum Regnum ad Sabaudiam translatum
Petrus Soderini
Petrus Soderini (natus Piero di Tommaso Soderini Florentiae die 18 Maii 1450; mortuus exsul Romae die 13 Iunii 1522 ) fuit vir publicus Florentinus ab anno 1502 usque ad annum 1512 cum Medices familia Hispanici auxilio exercitus in Florentiam rediit. Postea exsul in Ragusa et Romae apud papae Leonis X curiam usque ad mortem vixit.
Quintus Quinctius Cincinnatus
Quintus Quinctius Cincinnatus vir publicus Romanus saeculi quinti a.C.n. fuit.
Cursus honorum
Quinctius anno 415 a.C.n. primo tribunus militum consulari potestate erat. Collegae eius tum Publius Cornelius Cossus, Gnaeus Fabius Vibulanus erant. Hoc anno bellum Veiorum religione dilatum, Aequorum clade ab eis trennio accepta prohibitum est. Domi de coloniis Bolarum atque Labicorum decudendis cum tribuno plebis Lucio Decio iurgatum est.
Anno 405 iterum tribunus militum electus est, hoc tempore cum Tito Quinctio T.f. Capitolino Barbato, Gaio Iulio Sp.f. Iullo, Aulo Manlio A.f. Vulsone Capitolino, Lucio Furio L.f. Medullino, Manio Aemilio Mam.f. Mamercino. Ab iis primo Veii circumsessi sunt.
Fridericus Georgius Kenyon
Fridericus Georgius Kenyon, vulgo Sir Frederic George Kenyon (natus die 15 Ianuarii 1863; mortuus die 23 Augusti 1952), alumnus Collegii Wintoniensis moxque Collegii Novi apud Oxonienses, socius Collegii Magdalenae eiusdem universitatis, philologus et palaeographus, fuit director et bibliothecarius principalis Musei Britannici ab anno 1909 usque ad 1931; fuit etiam praeses Academiae Britannicae ab anno 1917 1921 usque.
Kathleen Kenyon, archaeologa, fuit filia eius.
Melchior Russ
Melchior Russ aut Ruß (natus circa annum 1450 Lucernae; necatus est inter Bellum Suebicum die 20 Iulii 1499) fuit rerum gestarum scriptor Helveticus. Russ urbis Lucernae cancellarius ab anno 1479 usque ad annum 1488 nuntius apud Hungariae regem Matthiam Corvinum fuit.
Gulielmus Henricus Seward
Gulielmus Henricus Seward (natus in Florida, Novum Eboracum die 16 Maii 1801; mortuus in Auburn, Novum Eboracum die 10 Octobris 1872), alumnus collegii Unionis iuxta Schenectady et causidicus, fuit politicus Americanus factionis Whig. Ab anno 1839 usque ad annum 1842 Novi Eboraci gubernator, Novi Eboraci legatus in senatu et negotiorum externorum minister fuit. Gulielmo Henrico Seward ministro, Civitates Foederatae Imperio Russico Alascam emerunt.
Melchior Russ
Russ propter opus Chronica Lucernae (1482 – 1488), quod huius urbis historiam usque ad annum 1412 enarrat et quia de Thellio scripsit, clarus est
Edgar Iohannes Forsdyke
Edgar Iohannes Forsdyke (Sir John Forsdyke; natus die 12 Septembris 1883; mortuus die 3 Decembris 1979), alumnus Collegii Keble apud Oxonienses, fuit director et bibliothecarius principalis Musei Britannici ab anno 1936 usque ad 1950. Fuit et editor libelli Journal of Hellenic Studies ab anno 1912 1923 usque.
Carolus Koffi Diby
Carolus, vulgo Charles Koffi Diby (die 7 Septembris 1957 Bouaké in urbe natus; apud Abidjan mortuus die 7 Decembris 2019) fuit oeconomus et politicus Litoris Eburnei.
Alumnus fuit universitatis Abidianensis et scholae nationalis administrationis in eadem urbe sitae. Minister delegatus ab oeconomia et vectigalibus die 4 Decembris 2005 factus est, primo ministro Carolo Konan Banny. Minister principalis ab eisdem rebus fuit a die 29 Martii 2007 usque ad 7 Decembris 2010, iterum ab 11 Aprilis 2011 ad 21 Novembris 2012, primis ministris Gulielmo Soro et Ioanne Ahoussou-Kouadio. Insuper minister a munitione iuxta praesidem die 13 Martii 2012 factus est. Deinde minister rerum externarum meruit a die 22 Novembris eiusdem anni usque ad 12 Ianuarii 2016, praeside Alassane Ouattara, primo ministro Daniele Kablan Duncan.
Antverpia (provincia)
Provincia Antverpia (batave: Antwerpen) est provincia septentrionalis regni Belgiae, regione Flandrica posita. Urbis caput Antverpia est. Circumdaria Antverpiense ac Macliniense Turnholtanumque comprehendit.
Caesaromagus (discretiva)
Caesaromagus est:
Hermae Pastor
Hermas fuit frater Pii I, episcopi Romani, a quo Hermae Pastor anno circiter 140 conscriptus esse creditur. Qui tractatus usque ad saeculum IV in liturgia recittus est. Hermas inter patres apostolicos numeratur.
Pastoris litterae, quae maxima ex parte imagines visionesque complectuntur, magni momenti sunt ad ecclesiam saeculi secundi pervestigandam, quia pauca illius temporis vestigia exstant. Etiam ad procudendam confessionem sacramentalem multum contulerunt.
Canon Muratorianus - conspectus librorum Christianorum circiter anni 150 - de Hermae Pastore scribit:
[44] Pastorem vero nuperrime temporibus nostris in Urbe Roma Hermas conscripsit, sedente cathedra Urbis Romae ecclesiae Pio Episcopo fratre eius; [45] et ideo legi eum quidem oportet, se publicare vero in ecclesia populo, [46] neque inter Prophetas, completum numero, [47] neque inter apostolos, in finem temporum potest.
Pastor Hermae lingua Graeca conscripta est, quae lingua tum in communitas Romana praevalebat. Paulo post versio Latina facta est, disputatur autem, utrum ab eodem auctore ac exemplum Graecum necne. Tantum versio Latina ex integro restat, exemplum Graecum autem in uno solo manuscripto, cui nonnullae paginae desunt (i.e. fere quinta pars textus).
Excerptum
De una post baptismum paenitentia (Mandatum 4, cap. 3):
''Adhuc, inquam [scil. Hermas], domine, pergam interrogare. Loquere, inquit [scil. angelus paenitentae]. Audivi, inquam, domine, a quibusdam doctoribus, aliam paenitentiam non esse nisi illam, cum in aquam descendimus et accipimus remissionem peccatorum nostrorum priorum. Dicit mihi: Recte audisti; sic enim res se habet. Debuit enim, qui accepit remissionem peccatorum, non amplius peccare, sed in sanctitate permanere. Quoniam autem omnia diligenter inquiris, hoc quoque tibi ostendam, non dans occasionem illis, qui credituri sunt aut qui modo crediderunt in Dominum. Qui enim nunc crediderunt, aut credituri sunt, paenitentiam peccatorum non habent, remissionem vero habent priorum peccatorum suorum. Illis ergo, qui ante hos dies vocati sunt, Dominus posuit paenitentiam. Cum enim corda noverit Dominus, misertus est creaturae suae et paenitentiam istam statuit, et mihi potestas huius paenitentiae data est. At ego tibi dico, inquit: post vocationem illam magnam et sanctam si quis tentatus a diabolo peccaverit, unam paenitentiam habet. Sin autem subinde peccat et paenitentiam agit, non prodest homini eiusmodi; difficile enim vivet. Dico ei: Animus mihi rediit, ubi haec a te tam accurte audivi; scio enim, fore ut salvus fiam, si postea non adiecero peccatis meis. Salvus eris, inquit, et omnes, quotquot haec fecerint.''
Sesonchis
Sĕsōnchis, Sĕsŏnchōsis -idis, et ita porro (Hieroglyphice Ššnq, Demotice Ššnqy) est nomen Libycae originis complurium Pharaonum, praesertim in 22 Dynastia, inter quos sunt:
Magna confusio exstat, et fortasse sunt alii reges eiusdem nominis. Quoniam alii prius ignoti nonnumquam reperiuntur, confusio ad numerationem extendit, ita ut quando novum Sesonchis inter II et III denique agnotum est a doctis, numero "IIb" (seu "IIs") donatus est.
Aegyptii non Pharaones
Erant etiam nonnulli huius nominis qui numquam regnaverunt, praesertim inter sacerdotes et ministros. Inter quos sunt:
In mythistoriis Graecis
Exstant nonnulli Sesonchosides in fabellis mythistoricis Graecis, e.g.
In Bibliis
In Bibliis Sacris commemoratur "Sesac" seu "Susac," rex Aegypti. Quoniam lingua Hebraica solet consonantes nasales ante mutas adsimilare, n absens facillime explicatur. Plerique igitur docti credunt hunc Sesac Sesonchin I repraesentare.
Appellatio Aegyptia nominis
Quoniam orthographia Aegyptia huius nominis nullos vocales certe subnutat, debemus ex aliarum linguarum transcriptionibus appellationem sciscitari:
Duo sunt discrimina hic solvenda: (Harum de causa, linguis vernaculis multi scribunt nomen vel Sheshonq vel Shoshenq.)
Traditio Manethonis sola vocalem in altera syllaba producit, aliis omnibus in priore syllaba producente, ergo facillime coniecturari potest eum vocales commutavisse a "*Sōsĕnchide".
Fere omnibus traditionibus vocalis prducta est aut ū aut ō. Solum in Textibus Massoretico et Vulgato invenimus ī aut ē—neque huius textus omnibus in locis! Quod semel in Vulgato, et ubique in Septuaginta ū invenimus, facillime coniecturari potest docti antiqui Linguae Hebraicae vacilavisse inter "שישק" Šīšaq et "שושק*" *Šūšaq—litteris iod (י) et vau (ו) simillimis visu.
His omnibus cognitis, maxime verisimile videtur nomen Ššnq appellatum esse fere ut Šōšǝnq (/ˈʃoːʃn̩q’/).
Index gubernatorum Cenomannicae
Hic est index Cenomannicae gubernatorum.
Regio Ilocana
Regio I, vel Regio Ilocana, est una ex regionibus Insularum Philippinarum ad latus occidentem et septentrionalem insulae Luconiae sita. Regio Ilocos vulgo vocatur quae moribus et linguis aliis regionibus differt. Urbs Ferdinandopolitana est civitas maxima et caput regionis. Sermo est lingua Ilocana. Tres sunt orti praesides Philippinarum, videlicet Ferdinandus Marcos, Fidelis Ramos, et Elpidius Quirinus. Regio invenitur inter Regionem Admininistrativam Catenae Montium et Regionem Vallis Cagaianae a solis ortu, et Regionem Luconiensis Mediam a meridie, et Mare Sinense Australe a solis occasu. Quattuor provincias habet, scilicet Ilocandiam Septentrionalem, Ilocandiam Australem, Provinciam a Coniunctione, Pangasinan.
Dei genetrix Casanensis
Dei genetrix Casanensis est imago thaumaturga Dei genetricis, quae Casani anno 1579 apparuit. In Ecclesia Orthodoxa Russica quam maxime colitur. Dies 22 Octobris calendario Iuliano vel 4 Novembris calendario Gregoriano est dies Dei genetricis Casanensis festivus.
Imago
Imago Dei genetricis generis, quod Hodegetria (Graece Ὁδηγητρία, scilicet Latine iter monstrans vel in viam ducens) nominatur, est. In iconibus generis Hodegetriae Iesus puer recte sedet vel stat et orantibus benedicit (in imaginibus veteribus signo duorum digitorum benedixit), vultus autem matris eius  severus est, et manu mater ad filium monstrat (nam ille via et veritas et vita est, ut dicitur ). Sed in imagine Casanensi manus Dei genetricis non videtur (nam inferius marginis inferioris imaginis est).
Historia
Casani anno 1579 post incendium magnum, quo urbis magna pars perierat, Matrona puella decem annos nata Dei genetricem in somnio vidit, quae ei imaginem suam quaerere iussit et locum monstravit, ibi sub terra et cinere imago et inventa est. Hoc loco Monasterium Dei genetricis Casanense aedificatum est.
Imago Casanensis in exercitu Cosmae Minin et Demetriique Požarskij esse dicitur, qui Moscuam die 22 Octobris anno 1612 a Polonis liberaverunt et rem publicam Russicam iterum constituerunt, quae victoria non sine vi imaginis Casanensis perfecta esse putabatur. Ideo Alexius) tzar Michaeli filius hunc diem anno 1649 feriam imaginis Casanensis et Russiae liberatae fecit.
Multae copiae imaginis Casanensis pictae sunt, quae et ipsae thaumaturgae esse credebantur et colebantur. Copia, quam ipse Demetrius Požarskij secum habuerat et coluerat, Moscuae mansisse putatur et in Ecclesia cathedralis Epiphaniae Elochovensi nunc servatur. Altera in Ecclesia cathedrali Dei genetricis Casanensis Petropolitano, sed et multae aliae sunt. Iam saeculo XIX non plane certum erat, ubi est prima imago, quae Casano apparuerat, sed saepius in Monasterio Casanensi prope locum apparentiae esse putabatur. Quam imaginem Casanensem anno 1904 Bartholomaeus Stoian fur (qui se Čajkin nominabat) rapuit et, ut testes dicebant, ipse vel socius eius disrumpit et in fornacem iecit. Sed et ipse Čajkin diverso tempore varia narrabat et aliae versiones multae et legenda permulta de imagine Casanensi servata narrantur. Ioannes Paulus II pontifex Alexio II patriarchae Moscuensi imaginem Casanensem donavit, quae in America inventa est et in Ecclesia Dormitionis Fatimae colebatur, et nunc imago illa in Monasterio Dei genetricis Casanensi servatur et colitur. Sed et illa copia est saeculo XVIII picta, ubi autem prima imago Casanensis sit, nemo scit.
Darius I (rex Persarum)
Darīus I seu Darēus (Graece Δαρεῖος, recte Persice Dāryavush hoc est boni servator ), "Magnus" dictus, natus 549 a.C.n. et mortuus 486, filius Hystaspis, fuit imperator Persarum et pater Xerxis I. Darius rex Persiae factus est anno 522 a.C.n., postquam coniuratione cum sex nobilibus Persis facta usurpatorem Bardya occidit et rerum potitus est. Ille est qui Marathone a Graecis victus est.
Ptolemaeus II (rex Aegypti)
Ptolemaeus II Philadelphus (Graece ) fuit rex Aegypti. Natus est in insula Coo anno 308 a.C.n., mortuus est 27 Ianuarii 246 a.C.n.. Filius erat Ptolemaei I, qui eum anno 285 a.C.n. consortem regni fecit.
Darius I (rex Persarum)
De genealogia
Darius ex alio ramo Achaemenidarum gentis atque Cyrus et Cambyses natus eorum heres non erat. Ipse genealogiam suam inscriptione Behistunia nobis tradiditː filius Hystaspis erat, filii Arsamae filii Ariaramnae filii Teispae filii Achaemenae. Eius pater regnante Cambyse Parthiae satrapes erat (non Persiae ut volebat Herodotus ). Ipse Cambysen in Aegyptum secutus erat. Frater ei fuit Artaphernes cui satrapiam Lydiae et Ioniae tradidit. Frater alter Dario fuit Artabanus, vir in Herodoti Historiis sapiens et optimorum consiliorum auctor, tertium Artanes cuius filiam Phratagunen uxorem duxit.
De uxoribus et liberis
Plures uxores duxit Darius, omnes e nobilissimis gentibus Persicisː antequam regnaret iam tres liberos e filia Gobryae genuerat e quibus maximus natu erat Artobarzanes, minor natu ille Ariabignes qui classi Xerxis praeerat et pugna Salaminia periit ; postquam rex factus est duas filias Cyri Magni duxit Atossam et Arystonen, filiam Smerdis (Cambysis fratris) et neptem Cyri Pamyn, postremo filiam Otanis, qui primus de coniuratione adversus magos cogitaverat, Phaedymen. Atossa et Phaedyme iam uxores Cambysis fuerant cuius heres videri volebat Darius. Atossa ei peperit Xerxen qui Dario successit, Ariamenen/Masisten, Achaemenen Hystaspenque. Arystona ei peperit Arsamen, Gobryan , Artozostrenque. Pamys (Persice Uparmiya) peperit Ariomardum. E Phrataguna, fratris Artanis filia, Abrocomen et Hyperanthen genuit qui ambo ad Thermopylas perierunt. Simul Darius duas sorores duobus coniurationis sociis collocavit ː ex altera Otanes genuit filiam Amestrin quae Xerxi nupsit; ex altera Gobryas Mardonium genuit qui Plataeensi proelio Persarum exercitum ducebat. Multae filiae Dario fuerunt et inter generos eius Herodotus nominabat duces Daurisen, Hymaien, Otanen qui ad Ionicam seditionem opprimendam electi sunt necnon Mardonium, Gobryae filium, qui Artozostren, Arystonae filiam, matrimonio duxerat et Artochmes.
Quomodo ad regnum pervenerit
Darius longam inscriptionem cuneiformibus signis inter 519 et 515 a.C.n. exaratam et in saxo 100 metris eminente super viam antiquam quae Babylone Ecbatana ducebat incisam nobis reliquit. Qui textus "Behistunia inscriptio" dictus eventa primorum regni annorum narrat. Ita Darius cum paucis sociis die 10 mensis Bagavadis (29 septembris) anno 522 a.C.n. Bardya usurpatorem sese evertisse dicebat, qui frater Cambysis et filius minor Cyri Magni esse praetendebat. Revera tamen secundum Darium Bardya pluribus ante annis iussu Cambysis occulte occisus erat — tam occulte ut paene omnes Persae hanc caedem ignorassent — et suppositus Bardya tunc nihil aliud erat quam magus Gaumata aspectu fratri Cambysis simillimus. Rerum gestarum scriptores Graeci Herodotus et Ctesias mutatis locis et nominibus (apud Herodotum Bardya Smerdis appellatur ) et aliis minoribus rebus paene eadem referebant, videlicet quia a Persis hanc narrationem acceperant. At indagatores moderni dubitant an non potius Darii mendacium fuerit quo caedem veri Bardya occultasset. Si ita esset Darius usurpator foret. Sunt tamen qui respondeant inscriptionem Behistuniam tam alte positam esse ut eam legere (aut delere ?) nemo possit ; unde liquere non ad homines sed ad deos destinatamː num Darium in deis adloquendis mentiri ? Alii alia sentiunt.
Herodotus septem nobiles Persicos coniuratos Smerdin occidisse scribebat quorum nomina enumerabat ː erant Otanes, primus coniurationis auctor qui fraudem magi per filiam cognoverat, Aspathines, Gobryas, Intaphrenes, Megabazus, Hydarnes atque ultimus e satrapia veniens accessit Darius. Praeter unum Aspathinen, in cuius vice Ardumaniš filius Vakauka, vir alioqui ignotus, nominatur , eadem nomina in inscriptione Behistunia (IV.68) Persice et Accadice leguntur. Addebat Herodotus ita sorte ductum esse inter eos qui regnaret ː Otane omisso qui nec imperare nec imperari volebat ceteros tergo equi sedentes in campo solem orientem exspectasse ː nam qui equus sole orto primus hinnisset, dominum eius regnaturum. Sic sive forte sive strategemate ab agasone invento Darius rex renuntiatus est. Addebant nonnulli post hinnitum etiam fulminasse et tonuisseː ita deos electionem confirmasse.
Secundum Ctesian et Herodotum feriae annuae ab illo tempore oppressam coniurationem magorum celebrabant quae magophonia (magorum caedes) dicebantur. Illo die magi domo non exibant.
De seditionibus
Primo anno regni paene omnes provincae turbatis rebus Persarum occasionem libertatis vindicandae sibi oblatam credentes a Dario defecerunt, firmitatem novi regni temptantes. Darius autem exercitum quo Cambyses Aegyptum subegerat ducebat et undeviginti proeliis rebelles dispersos profligavit. Hoc ordine duces in inscriptione Behistunia nominabatː
Non multum afuit imperium Achaemenidarum quin in partes tum rescinderetur. Undeviginti proelia uno anno commisisse se iactabat Darius.
De administratione imperii
Ineunte regno multae seditiones ortae sunt, quas enumerabat inscriptio Behistunia, eorum virorum qui firmitatem novi regni temptabant, ut Babylonii Nidintu-Bël et Arakka, Medus Phraortes, Elamita Aššina. Quos postquam vi coercuit et adiuvantibus ceteris coniuratis fines imperii sui pacavit Darius administrationi operam dedit. Terminos satrapiarum diligenter circumscripsit et tributa quotannis unicuique earum solvenda edicto decrevit. Pecuniam tam diligenter exigebat ut Persae solerent dicere Cyrum patrem sibi fuisse, Cambysen dominum, Darium cauponem. In omnibus rebus enim lucrum et reditum spectabat. Monetam auream Persicam ad imitationem monetae Lydiae regis Croesi creavit. Nummi circiter 8 grammata pendentes Darici ex ipsius nomine appellabantur atque imagine regis genu subnixi et tela arcu mittentis signabantur. Daricus moneta Persica usque ad Alexandrum Magnum fuit. Item magnas vias ob ingentem magnitudinem imperii necessarias stravit propter quas deversoria disposuit quae ministri suis — "oculis regis" dictis — cibum et equos recentes praeberent. Simul linguam Aramaicam linguam communem suorum subiectorum fecit et linguam Persicam cuneiformibus signis ad hoc inventis translitterari iussit, quae tamen nisi ad inscriptiones honorificas et solemnes in usu fuisse non videntur.
Ipse Darius Ahuramazda deum venerabatur. Nihilominis religionem ceterorum populorum imperii sui in honore habebat tam Aegyptiacam quam Babyloniam aut Iudaeam aut Graecam, nec umquam subiectis religionem Persicam imponere conatus est. Ita pacem religiosam et syncretismum fovit.
Nec populos tantum subiectos sed etiam nobilissimos e Persis qui auctoritatem suam aperte aspernabantur aut occulte spernebant reprimendos habuit. Ita unum e septem coniuratis, Intaphernen, qui seditionem Babylonii Arakka oppresserat, una cum propinquis morte damnavit quod secum contumeliose egisset. Item Oroeten qui tum Ioniae, Lydiae, Phrygiae praeerat dolo interfici iussit quia potentiam eius reformidabat. Is enim nec iussus ad regem venire obtemperabat et nuntios regios necavit. Aryandem quoque Aegypti satrapen morte damnavit quod re pecuniaria praevaricabat. Ut Assyrii et Babylonii ante eum fecerant nonnumquam nationem rebellem deportabat et in novam regionem collocabat. Exempli gratia captivis Eretriensibus terram in Cissia prope Susa dedit.
De bellis externis
Post bella interna Darius qui imperium augere cupiebat insulam Samum cepit ubi clientem suum Sylosonem, qui Samo a fratre Polycrate expulsus erat, tyrannum fecit. In insulis Lesbo quoque (Coes) et Chio (Stratis) tyrannos sibi similiter obnoxios habuit. Postea ( circa 513 a.C.n. ?) Herodotus magnam expeditionem narrabat adversus Scythas qui ultra ostia Danubii habitabant, fortasse metallorum aureorum causa susceptam. Partem Thraciae quidem facile subegit sed Scythae proelium recusabant et Darius infecta re in Asiam redire coactus est. Ob hanc rem male gestam Byzantii et Chalcedonii a Persis defecerunt. Itaque Megabazum — unum e septem coniuratis — cum magno exercitu ad Hellespontum reliquit cum ipse Sardes proficisceretur. Ille Magabazus Perinthos deficientes punivit et Thraciam pacavit. Cui successit Otanes Sisamnis filius qui insulas Lemnum et Imbrum cepit necnon urbes Graecas maritimas in Hellesponto et Propontide.
Satrapes Aegypti Aryandes Barcam, urbem Graecam, expugnavit atque dominationem Achaemenidarum in parte Libyae Aegypto proxima firmavit. Indos quoque propter flumen Indum habitantes subegit Darius postquam Scylacem regionem exploratum misit. Apud illos Indos magna pars auri Persici producebatur.
Anno 499 a.C.n. tyranni Milesii Histiaeus et Aristagoras seditionem in civitatibus Graecis Ioniae moverunt. Illa seditio et Cariam et Aeolidem et litus Hellesponti contaminavit. E Graecia Athenienses et Eretrienses auxilia miserunt quae una cum Ionibus Sardes ceperunt et incenderunt. Mox tamen Darius magnum exercitum adversus eos misit qui Iones vicit. Athenienses et Eretrii in Graeciam sese receperunt. Päulatim Darius regiones et urbes seditiosas atque etiam insulas vicinas ut Cyprum reciperavit. Anno 494 a.C.n. Mileto capta incolae in servitutem redacti sunt.
Meminerat Darius quae fecissent Athenienses et Eretriiː nec mirum, siquidem Herodoto credimus, quoniam post Sardes incensas ministrum quendam iusserat quotienscumque cenaret magna voce ter clamareː "Domine, memento Atheniensiumǃ". Itaque anno 492 a.C.n. Mardonium exercitum et classem ducentem misit qui per Thraciam et Macedoniam usque ad Graeciam pergeret. Nihil tamen effecit Mardonius quia classem tempestas fregit et Thraces exercitum adorti retinuerunt.
Anno 491 a.C.n. Darius legatos in omnes civitates Graecas misit qui "terram et aquam" peterent. Fuerunt qui condiciones Persarum acciperent, ut Aeginetae qui tum navibus pollebant et inimici vicinique Atheniensibus erant. Athenienses vero in Barathrum, Lacedaemonii in puteum legatos Darii deiecerunt. Nihilominus etiam in civitatibus qui Darii proposita reiecerunt fuere homines qui occulte aut aperte Medis favebant. Ita rex Spartae Demaratus a civibus suis regno destitutus ad Darium transfugit et Athenis fama circumferebatur Alcmeonidas cum Persis facere, ne de Pisistratidis loquar qui exercitum Persarum comitabantur, tyrannos Atheniensium Darii gratia fore sperantes.
Anno 490 a.C.n. tandem Darius Datim et Artaphrenen magnum exercitum mare Aegaeum traicere iussit qui Naxum aliasque insulas ceperunt antequam Eretriam in Euboea a proditoribus quibusdam traditam delerent et eius incolas captivos ad Darium mitterent. Sed cum partem exercitus in Marathonium campum exposuissent ab hoplitis Atheniensibus et Plataeensibus victi sunt. Simul Athenas mari adoriri in animo habebant ː cum autem Sunium promunturium circumnavigassent et Phaleris, portui Atheniensium, apppropinquarent iam redisse properanter milites qui Marathone pugnaverant animadverterunt. Quamobrem in Asiam proficisci maluerunt. Ita civitates Graecae Asiae et nonnullarum insularum in Darii potestate manserunt, Graeci in Europa continenti libertatem non amiserunt.
Iam maiora parabat Darius ut Graeciam subigeret cum anno 487 a.C.n. Aegyptus a Persis subito defecit. Et anno 486 a.C.n. ipse obiit ; in totum regnavit per 36 annos. Cui successit Xerxes, filius maximus natu non omnium filiorum Darii sed filiorum ex Atossa natorum qui nepotes erant Cyri Magni.
De aedificiis
Darius Susa caput imperii sui fecit ubi palatia magnifica aedificavit quae regnante Artaxerxe incendium magnam partem delevit. Itaque multa quae ad nostram aetatem pervenerunt ab Artaxerxe restituta videntur. Certe Darius plerumque Susis sedebat ubi nonnullae inscriptiones dedicationis inventae. Persepolitanum palatium quoque circa 490 a.C.n. perfectum (nonnulla etiam Xerxe imperante addita) ex nihilo creavit non longe a quo sepulchrum eius inveneris.
Canalem navigabilem inter flumen Nilum et Mare rubrum a pharaone quodam inchoatum perfecit ita ut naves ex Aegypto ad Persiam navigare possent. Ripas Hellesponti ponte ab architecto Samio Androcle aedificato iunxit tum cum exercitum in Europam adversus Scythas traducebat. Et Viam Regalem construxit. Praeterea secundum templum Hierosolymitanum aedificari sivit, quod praecessor eius Cambyses Iudaeis rogantibus recusarat.
Ita alter Imperii Persici conditor post Cyrum dici potest.
Ptolemaeus II (rex Aegypti)
Ptolemaeus II bellum contra reges Syriae Antiochum I 274 a.C.n. ad usque 271 a.C.n. et Antiochum II 260 a.C.n. ad usque 253 a.C.n. gessit. Insulam Coum nativum quam et pater et Ptolemaeus II ipse per multos annos possederunt post bellum Chremonideum dictum anno 261/260 a.C.n. Antigonus II Gonatas conquisivit.
Pharum turrim erexit. Fossam a Nilo flumine ad Mare Rubrum aedificari iussit. Alexandriae litteris et artibus liberalibus valde profuit, poetis favit (Theocrito, Callimacho, Machoni, aliis). Pompam Dionysiacam magnificam in urbe Alexandria ordinavit; iuxta domum regalem tabernaculum symposiacum ornari iussit. Fuit auriga Olympionica anno ignoto. Ille ut videtur Bibliothecam Alexandrinam iuxta Museum condidit. Ptolemaeus quidam (hic ut videtur, regno fortasse nondum suscepto) symposium Athenis celebravit a Lynceo Samio descriptum.
Postquam uxor prima Arsinoe I 279 a.C.n. coniurationem contra regem fecit, Arsinoen II sororem (Lysimachi viduam) in matrimonium duxit: ille igitur primus Ptolemaeorum se cum sorore coniungit, amore suasus et moribus Aegyptiis obtemperans, si Pausaniae credimus; Theocritusque de hoc amore cantans comparationem cum nuptiis Ζηνὸς et Herae praefert. Post mortem uxoris alterae eam ut deam venerari iussit. Inter amasias vel concubinas Ptolemaei II fuerunt Bilistiche, Clino, Didyme, Mnesis, Myrtium, Pothine, Stratonice; fortasse etiam Agathoclea et Glauce.
Monasterium Dei genetricis Smolenscensis Novodevicense
Monasterium Dei genetricis Smolenscensis Novodevicense, vulgo Monasterium Novodevicense (Russice Новодевичий монастырь, scilicet Latine Monasterium virginum novum) est monasterium Moscuae amplissimum et pulcherrimum, imagini thaumaturgae Dei genetricis Smolenscensis dicatum. Prope ad ripam Mosci fluminis stat. A Basilio III magno duce Moscoviae conditum est, qui hoc facere promiserat, si Smolenscum cepisset.
Ecclesia cathedralis Dei genetricis Smolenscensis anno 1524 vel 1525 aedificata est. Aedificia monasterii notissima, quae sunt ecclesia Transfigurationis super portas, turris campanaria et turres murorum monasterii aliquae, more baroci, qui Russice barocus Naryschkinorum saepe dicitur, saeculo XVII constructa sunt, fortasse Iacobo Buchvostov participe.
Oesia (praefectura Franciae)
Oesia, Francogallice Oise, est praefectura regionis Picardiae Franciae. Praefectura nomen habet a flumine Esia. Caput praefecturae est urbs Bellovacum.
Francus Chalton Francis
Francus Chalton Francis (Sir Frank Francis; Liverpolii natus die 5 Octobris 1901; mortuus die 15 Septembris 1988), alumnus Universitatis Liverpoliensis moxque Collegiii Emmanuelis apud Cantabrigienses, fuit director et bibliothecarius principalis Musei Britannici ab anno 1959 usque ad 1968. Methodum reimpressionis catalogi generalis bibliothecae, anno 1955 inceptae, ille demonstravit. Aedificium novum bibliothecae destinaturum, in insula quadam urbana a Museo ad meridiem versus, designavit; anno autem 1967 gubernium Britannicum alia proposita accepit.
Haeresis
Haeresis (gen. haeresis vel haereseos), a verbo Graeco, est 'electio'. Ergo haereticus is est qui, ut aspectum quendam doctrinae affirmet, ceteros omnes negat, quasi eligendo partem quandam veritatis. Ideo, uti moris est, haeretici per se separantur ab omnibus, qui communem opinionem alicuius religionis tuentur, ut propriam sectam constituant. Haud raro is, qui prius haeresim proponit et defendit, post se trahit alios.
Haeresiologia studia haereseos significat. Conditor haereseos haeresiarcha appellatur. Qui haeresim sequitur haereticus appellatur.
Publius Alfenus Varus (consul suffectus 39 a.C.n.)
Publius Alfenus Varus (floruit medio primo saeculo a.C.n.) fuit senator Romanus qui consulatum suffectum anno 39 a.C.n. gessit. Praeclarus iurisconsultus erat, Sulpicii Rufi discipulus, cui 54 excerpta in Iustiniani Digestis adsignabantur. Plerique commentatores tam antiqui quam moderni putant hunc Alfenum eundem esse atque illum Varum cui Vergilius sextam Eglogam dedicavit. Pater consulis anni 2 eiusdem nominis esse potuit.
De cursu honorum
Humili loco natus Cremonae (auctore Horatio poeta eius pater sutor fuit ) homo novus erat Alfenus a Gaio Iulio Caesare promotus in cuius exercitu insignes virtutes militares exhibuit ː nam de Germanis victoriam rettulisse dicebatur. Triumvir Octavianus tum cum post Philippensem pugnam agros in Italia veteranis dividebat eum Transpadanae praeposuit ubi Asinio Pollioni successit et poetam Vergilium magnis beneficiis sibi obstrinxit. Paulo post usque ad consulatum suffectum pervenit.
De poetarum amico
Dives et potens factus Alfenus doctos homines et poetas tueri videbatur ː ita Vergilio opem tulit ne ager a veteranis ei eriperetur. Poeta non tantum sextam eclogam ei dedicavit sed iam nona hyperbolicis laudibus eum elaturum pollicebatur ː
Horatius quoque in Sermonibus eum memorabat (Alfenus vafer) et Catullus de Alfeni 'perfidia' querebaturt, scilicet cum eorum amicitia iam dissolvebatur, fortasse Catulli ob odium erga Caesarem.
Gulielmus Soro
Gulielmus Soro (Kofiplé in oppido natus die 8 Maii 1972) est politicus Litoris Eburnei.
E populo Senufo ortus, alumnus est universitatis Abidianensis, universitatum Parisiensium VII et VIII, recentissime scholae commercialis Lugdunensis. Minister a communicatione fuit a mense Februario 2003 usque in Maium 2004, iterum ab Augusto eiusdem anni, primo ministro Seydou Diarra, sed a die 28 Decembris 2005 minister a reconstructione meruit, primo ministro Carolo Konan Banny. Deinde ipse primus minister die 4 Aprilis 2007 factus est, quo officio usque ad 6 Decembris 2010, iterum ab 11 Aprilis 2011 ad 8 Martii 2012 functus est. Praeses fuit conventus nationalis Litoris Eburnei a die 12 Martii 2012 usque ad 8 Februarii 2019.
Mense Iulio 2023, iudex inquisitionis Lutetiae, Francia designatus est ad investigandum necem Ibrahima Coulibaly, pristini ducis Ivorian rebellis, in qua inter sicarios implicatus fuisse creditur Guilhelmus Soro..
Georgius Franciscus Hill
Georgius Franciscus Hill (George Francis Hill seu G. F. Hill; natus die 22 Decembris 1867 apud Brahmapura Bengaliae; Londinii mortuus die 18 Octobris 1948), alumnus Collegii Universitatis Londiniensis moxque Collegii Mertonensis apud Oxonienses, numismatista et scriptor de arte, fuit director et bibliothecarius principalis Musei Britannici ab anno 1931 usque ad 1936; fuit etiam socius Academiae Britannicae.
Hasanus Diab
Hasanus Diab (Arabice Hasān Dyāb'' - حسان دياب) (Beryti die 6 Ianuarii 1959 natus) est ingeniarius et politicus Libanensis.
Alumnus est universitatis metropolitanae Ledesiensis universitatumque Surriensis et Bathoniensis in Anglia. Professor ingeniariae electricae fuit apud universitatem Americanam Berytensem. Minister ab eruditione Libanensis meruit, primo ministro Najib Mikati, a die 13 Iunii 2011 usque ad 15 Februarii 2014. Die 19 Decembris 2019 primus minister nominatus est.
Scientismus
Scientismus est sententia philosophica qua positivismus logicus consectarie omnibus quaestionibus mundi adhibetur.
Vox scientismus olim a biologico modo affirmativo adhibetur, sed hodie generaliter hoc verbo utuntur assectatores opinionis scientiam rebus religiosis esse abstinendam, cum "scientistae" censeant methodum scientificam solam esse quae veritatem profecto invenire permittet.
Ita in epistula encyclica Fides et Ratio Ioannes Paulus II disseruit: Haec philosophiae ''[scil. scientismi]'' notio respuit tamquam validas omnes cognitionis formas alienas iis quae sunt scientiarum positivarum propriae atque in provinciam solorum phantasmatum reicit tum religiosam et theologicam cognitionem tum ethicam et aestheticam scientiam.
Valis
Valis sive Vallis (Batave Vaals) est oppidum et commune Bataviae in austro-oriente extremo provinciae Limburgi prope Aquisgranum. Commune habet fere 10 000 incolas.
Prima mentio Valis in litteris erat in acto donationis anno 1041. Ab anno 1661 pars Belgicae Foederatae erat. Nihilominus, causa proximitatis Aquisgrani ligamen cum Germania semper amplum manebat; hodie 26 centesimae incolarum cives Germani sunt.
Summus locus Bataviae in communi, ad fines cum Germania et Belgica situs est (322.4 m supra mare).
Pharynx
Pharynx (a Graeco φάρυγξ, "gula") est pars corporis, praecipue colli et gulae in parte posteriori oris et cavi nasi quae oesophagum, laryngem, et tracheam coniungit.
Scaldia-Duvelandia
Scaldia-Duvelandia (Batave: Schouwen-Duiveland) est commune Batavum, in provincia Zelandia, fere 33 800 incolarum. Caput communis est Ziriczaea.
Commune totam insulam Schaldiam-Duvelandiam continet ac die 1 Ianuarii 1997 conditum est e coniunctione communium antecedentium quae erant Brouwershaven, Bruinisse, Duvelandia, Scaldia centralis, Scaldia occidentalis et Ziriczaea.
Ptolemaeus V (rex Aegypti)
thumb|Ptolemaeus V Epiphanes Ptolemaeus V Epiphanes (Graece ) fuit rex Aegypti. Natus est fortasse die 9 Octobris 210 a.C.n., mortuus mense Septembri anni 180 a.C.n.. Fuit filius Ptolemaei IV et Arsinoës III.
Neque dies neque annus nativitatis pro certo habetur. Iustinus eum quintum annum agentem patrem amisisse adseverat, Hieronymus quartum. 30 Mesore (i.e. 9 Octobris) fuit dies nativitatis sollemnis. Si haec indicia vera sunt, natus erit die 9 Octobris (vel paulo antea) 210/209 a.C.n., sed in papyro die 5 Iunio 209 scripto iam refertur.
Post mortem patris et caedem matris rex nominatus est ante diem 8 Septembris 204, sed ob iuventutem sub procuratore regni positus est. Reges Antiochus III Syriae et Philippus V, rex Macedoniae post nuntium mortis Ptolemaei IV conveniunt, ut possessiones Aegypti in Syria et Asia inter se dividerent. Itaque anno 203 bellum moverunt, quod ad annum 196 continuatum est. Pace facta Aegyptus Syriam et Thraciam amisit. Eodem fere tempore exercitus Aegyptius bellum contra usurpatorem Hyrgonaphore (Horwennefer) qui se regem Aegypti Superioris anno 205 Thebis proclamaverat. Anno 194 Ptolemaeus V Cleopatram in matrimonium duxit, filiam regis Antiochi III. Postea anno 186 motum in Aegypto Superiore suppressit Hyrgonaphoremque captum interfeci iussit.
Procuratores regni ab initio fuerunt Sosibius et Agathocles, patris ministri, quorum iussu mater interfecta erat. Sosibio (ut censetur) statim mortuo, Agathocle mense Octobri anni 203 a.C.n. ab Alexandrinis necato, dignitatem abstulit Tlepolemus, Pelusii strategus; cui mox successit Aristomenes Acarnan. Rex annum duodecimum agens mense Octobri 197 potestatem plenam accepit, Aristomene in officio ministri retento. Post mortem Ptolemaei V filius puer Ptolemaeus VI Philometor regno successit.
Organum (instrumentum musicum)
Organum est instrumentum musicum familiae aerophonorum, cuius toni aere clavibus pressis in fistulas ducto producuntur.
Primum organi genus fuit hydraulus vel hydraulia, i. e. aquaticum organum, inventionis Ctesibii Alexandrini (fl. 285 a.C.n.–222 a.C.n.). Marcus Vitruvius Pollio in libro decimo operis de architectura primum huius instrumenti descriptionem dedit.
Partes organi ergo sunt: fistulae, sive metallicae (mixto stanno et plumbo) sive ligneae; follis ad aerem producendum (apparatu olim ab hominibus hodie motore electrice operato), et claves clavilis, unius vel plurium (usque quinque), pedalisque).
Sunt et organa minoris magnitudinis, quorum fistulae in arcam congestae sunt, ut instrumenta loco moveri possint. Organa non solum in ecclesiis, sed etiam in oecis ad concertus dicatis collocantur. Instrumenta minora etiam ad musicam domesticam in usu sunt.
Novum genus organorum est organum electronicum, cuius sonus non fistulis, sed modo electronico efficitur.
Praeclara opera organo cantanda a Ioanne Sebastiano Bachio, Theodorico Buxtehude, Hieronymo Frescobaldo scripta sunt.
Potlatch
Potlatch (indecl.) est conventus et certamen nativorum Americanorum litoris Pacifici, in Columbia Britannica, in quo duces gentium dona inter se ferunt. Gentes Haida, Tlingit, et Kwakiutl potlatch habent. In conventu, vulgus cenam ritualem salmonis et phocae comedunt et tunc dona duces ferunt.
Dona lati sunt pelles lutrarum vel parvae laminae cupri. Hospes ostendit opulentiam cum maximis donis maximisque cenis; ita hospes superior visus est ab aliis ducibus. Postero anno, hospes in terra alterius gentis est, et hospes novus maiora dona fert.
Dei genetrix Smolenscensis
Dei genetrix Smolenscensis est imago thaumaturga Dei genetricis, quae in Ecclesia Orthodoxa Russica colitur. Dies 28 Iulii calendario Iuliano vel 10 Augusti calendario Gregoriano est dies eius festivus. Imago Dei genetricis generis, quod Hodegetria (Graece Ὁδηγητρία, scilicet Latine iter monstrans vel in viam ducens) nominatur, est. In iconibus generis Hodegetriae Iesus puer recte sedet vel stat et orantibus benedicit, mater vultu severo manu ad filium monstrat (nam ille via et veritas et vita est, ut dicitur ).
Imago Smolenscensis Graecae originis fuit. Incertum est, quando in Russiam adlata est, sed dicitur anno 1046 e Constantinopoli vecta, post in Smolenscum colebatur et a Tataris anno 1239 urbem defendit. Post in Moscuam adlata est, ubi copia eius picta est et in Ecclesia cathedralis Annuntiationis Cremlini collocata, quae anno 1525 Smolensco a Polonis liberato in Monasterium Dei genetricis Smolenscensis Novodevicense translata est. Imago autem ipsa Smolenscum revertit. Multae et aliae sunt versiones imaginis Smolenscensis, at eam ipsam, postquam Smolenscum anno 1941 a Germanis captum erat, nemo videbat.
Index gubernatorum Novae Hantoniae
Hic est index Novae Hantoniae gubernatorum.
Petrus II (imperator Brasiliae)
Petrus II Brasiliae (natus 2 Decembris 1825; mortuus 5 Decembris 1891), Magnanimus dictus, fuit secundus et ultimus Imperii Brasiliensis monarcha, qui plus quam quinquaginta octo annos regnavit. Ipse iura civilia aestimavit et servitutem abrogavit. In matrimonium duxit Teresiam Christinam Borbonia et Siciliarum, imperatricem Brasiliae (1843–1889).