cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Titus Calpurnius Siculus
cum manuscriptis carmina illius una cum quattuor carminibus, quae M. Aurelius Olympius Nemesianus eodem modo bucolico saeculo tertio scripserat, tradita essent et quidam fuissent philologi, qui haec omnia undecim carmina opus unius poetae esse aestimarent, Moriz Haupt philologus carmina studiose scrutatus anno 1854 demonstravit septem prima a Calpurnio Siculo, quattuor altera a Nemesiano scripta esse. carmina huius poetae multum differunt ab eclogis illius cum argumento tum structura verborum. intellexit enim illum poetam hiatus et elisiones bene evitavisse, cum structurae illae in carminibus Nemesiani saepius reperiri possent. partes quoque carminum dissimiles esse probavit, quod litteram o, quae verbis ultima est (ut exemplar detur, verba "credo" uel "stabo" prodam), Calpurnius Siculus stricte in syllabam longam cadentem habuit, ut mos illius temporis erat. qui mos saeculo tertio tempore Nemesiani non iam erat.
8347 Lallaward
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8347 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Titus Calpurnius Siculus
Item carmina a poeta optime composita sunt, quod intellegi non potest, si opus poetae non septem tantum sed undecim carminibus constare putatur. eclogis prima et quarta et septima fabulam pastorum duorum narravit. (eclogis reliquis res bucolicas referre poetae placuit.) illos verba a Fauno in cortice fagi inscripta, quibus auream aetatem Claudio mortuo Nerone succedente redituram praedixisset, invenire; pastorem unum dein Romam ire, ut imperatorem praedictum beneficiaque illius mira videret, et regressum de spectaculis referre. una ex causis, quare Calpurnius Siculus non bene notus sit, fortasse illius in admiratione et verbis benignis invenitur, quae imperatori Neroni obtulit. nam posteri Neronis illiusque rerum gestarum oblivisci temptaverunt et effecerunt, ut poeta ille, qui imperatorem laudaverat, item tractaretur: sic carmina Calpurni Siculi multa per saecula in oblivione manserunt.
Hermannus Otto Solms
Hermann Otto Princeps ad (Germanice Prinz zu) Solms-Hohensolms-Lich (natus die 24 Novembris 1940 in Lich/Hassia), stirps gentis nobilissimae, rerum politicarum peritus Grmanicus factionis FDP est. In vita cotidierna "Hermann Otto Solms" tantum vocatur.
Iuventus et munus
Postquam Monachii testimonium maturitatis adeptus est, Solms miles conscriptus anno 1960/61 militavit. Deinde tirociniumargentarii Francofurti ad Moenum absolvit et anno 1964 diploma mercatoris abstulit. Deinde apud universitates Francofurtensem et Giessensem oeconomiae studebat et anno 1969 diploma accepit. Anno 1969/1970 apud Universitatem Civicam Kansiensem adiutor scientificus operam dedit. Annis 1970 - 1973 apud Universitatem Giessensem adlatus scientificus erat. Annis 1973 - 1976 secretarius legatae legatae Dietae Foederalis Liselotte Funcke (FDP) erat. Anno 1975 doctor oeconomiae promotus est. Annis 1976 - 1984 societatem propriam commercialem rexit.
Cursus honorum
Solms ab anno 1971 sodalis factionis FDP est. Anno 1980 primo legatus ad Dietam Foederalem electus est ad annum 2013 mansit. Annis 1991 - 1998 praeses fractionis suae et deinde praeses vicarius Dietae Foederalis fuit. Anno 2013 mandatum cum sua tota factione amisit et Dietam Foederalem relinquere coactus est. Anno 2017 iterum electus est et, quod legatus peritissimus post Volfgangum Schäuble erat, qui autem praeses Dietae ipse fieri in animo habuit, sessionem primam novi parlamenti regebat.
Familia
Solms bis uxorem duxit et tres filias habet.
Enegum
Enegum  (alia nomina  : Henegum) (Italiane: Enego) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 800 incolarum, in Regione Venetia et in Provincia Vicetina situm. Incolae Enegenses appellantur.
Enegum fuit municipium Foederationis Septem Communium Agri Vicentini.
Ethnográphia
Gentes Altae Planitium Septem Communium Linguam Cimbricam loquuntur.
Manlianum (Latium)
Manlianum seu Manliana  (alia nomina: Maglianum ) (Italiane: Magliano Sabina) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3890 incolarum, in regione Latio et in provincia Reatina situm. Incolae Manlianenses appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Manlianum cum Podio Myrteto sedes episcopalis suburbicaria est; nomen Sedes Suburbicaria Sabinensis-Mandelensis est.
Municipia finitima
Calvi dell'Umbria (TR), Civita Castellana (VT), Collevecchio, Gallese (VT), Montebuono, Orte (VT), Otricoli (TR).
Apamea zeta
Apamea zeta (Anglice exile [ssp. marmorata] et northern arches [ssp. assimilis]) est papilio familiae Noctuidarum, ab Islandia ad Magnam Britanniam et Fennoscandiam, ad meridiem usque ad Paeninsulam Ibericam et per mediam Europam usque ad Balcaniam et Graeciam endemicus. Praeterea, in America Septentrionali, in Terra Nova et Labradore, Columbia Britannica, Alberta, Nunavut, Territoriis Septentrio-Occidentalibua, Yukon et Manitoba in Canada in Montibus Saxosis ad meridiem ad Coloratum invenitur.
Latitudo alarum est 43–50 mm. Adultis ab Iulio ad Augustum in Britannia volare solent.
Larvae variis graminibus vescuntur.
Subspecies
Prior subspecies Apamea zeta alticola nunc habetur species valida, Apamea alticola (Smith, 1891).
Alfredus Hope Patten
Alfredus Hope Patten (natus Sidmouth in oppido die 17 Novembris 1885; mortuus Walsinghamiae in oppido die 11 Augusti 1958) fuit presbyter Ecclesiae Anglicanae, notissimus quod scrinium et cultum nostrae dominae Walsinghamensis restauravit. Alumnus fuit collegii theologici Lichfeldensis.
Brevi tempore postquam vicarius vici Norfolcensis, Walsinghamiae Parvae nomine, inductus est, statuam nostrae dominae, simulamen antiquae et celebris statuae quae tempore reformationis deleta erat, fabricandam curavit quam in templo paroeciali posuit, et, eodem anno, primam peregrinationem instruxit, cui quinque peregrini duntaxat fuerunt. Abinde tamen traseuntibus annis haec peregrinatio amplitudine crevit adeo ut hodie multa milia quotannis Walsinghamiam visitant.
Anno 1937, usus pecuniis a benefactoribus donatis, curavit novam ecclesiam aedificandam ut statua conderetur in simulamine Domi Sanctae quae antiquitus in hoc situ steterat. Magna cum pompa statua nostrae dominae ex ecclesia paroechiali in sacellum novum translata est.
Patten prope altare huius ecclesiae obiit, officio divino Vesperarum et Benedictionis vix completo, et iuxta Domum Sanctam sepultus est.
Sanctus Desiderius (Illa et Vicinonia)
Sanctus Desiderius (Francogallice Saint-Didier, Gallonice Saent-Didier, Britonice Sant-Ider) est commune 1636 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Gaius Cassius Longinus
Gaius Cassius Longinus (C. Cassius Longinus) vel breviter Cassius (ante 85 a.C.n.–42 a.C.n.) fuit vir publicus militarisque Romanus et homicida C. Iulii Caesaris; proelio apud Philippos occisus est. Si quidem Brutus stoicus erat, Cassius Epicuri doctrinam secutus esse dicitur.
De familia
E nobili ac plebeia gente Cassiorum ortus, de qua mentio iam tertio saeculo a.C.n. in monumentis reperitur, filius C.Cassii Longini consulis anni 73 a.C.n. fuisse vulgo existimatur. Uxorem autem duxit Tertiam Iuniam, sororem Marci Iunii Bruti. Ita affinis Marci Lepidi a Cicerone in epistulis vocatur, quia Lepidus Iuniam Secundam, aliam sororem Marci Bruti duxerat.
De cursu honorum ac militia
Quaestor primo ac pro quaestore ab anno 53 a.C.n. Licinium Crassum in expeditione adversus Parthos secutus est. Apud Plutarchum multa et optima consilia Crasso dedisse dicitur quae imperator sequi noluit : potuit quidem fieri quoniam postea Parthos e provincia Syria expulit, sed in animo habendum, mortuo Crasso ceterisque Romanis ducibus, Cassium rem ut libebat ac sine contradictione postea narrasse. Post cladem Carrhis acceptam cum reliquiis exercitus in Syriam sese recepit, ubi Parthis primo restitit ac deinde, postquam Pacorus a rege patre in Parthiam revocatus est, eos omnino vicit atque e provincia expulit. Ducem eorum Osacen etiam occidit. Simul Iudaeorum qui Aristobuli partes sequebantur seditionem opprimebat.
De interfectore Caesaris
Unum e principibus coniurationis, qua dictator Caesar die 15 Martii (id est idibus Martiis) anno 44 a.C.n. oppressus est, Cassium fuisse constat inter omnes auctores. Die 18 Martii senatus censuit quidem interfectores Caesaris nec persequendos nec puniendos esse sed Cassius prohibere non potuit quin funus publicum Caesari decerneretur ac testamentum eius publice recitaretur. Itaque Antonius consul et Lepidus, veteranis ac legionibus freti, invidiam facere coniuratoribus apud plebem coeperunt ac paulatim, altero consule Dolabella sociato, omnem potentiam sibi vindicaverunt. Tum Cassius, quamquam praetor erat, ne seditiones orirentur, procul Roma in Campania remanere maluit donec in Siciliam ad frumentum comparandum a benigno senatu mitteretur. Aestate exeunte, Antonio cogente, senatus Syriam provinciam consuli Dolabellae decrevit, quam Caesar Cassio post praeturam destinaverat, cum ipse invicem Cyrenaica contentus esse deberet. Nihilo minus mense Septembri Gaius Cassius non in Cyrenaicam sed in Syriam privato consilio contendit ubi, decem legionibus ab imperatoribus et legatis sponte sibi traditis ac magna classe coacta, bellum adversus Dolabellam et Marcum Antonium parare adgressus est. Postquam vero Antonius a senatu hostis iudicatus est, mense Aprili 43 a.C.n., Syria provincia et bellum adversus socios Antonii, auctore Cicerone, Cassio publice mandatum est. Ita Dolabellam provinciam sibi decretam reciperare conantem Laodiceam inclusit atque ad voluntariam mortem compulit. Postquam Octavianus, Marcus Antonius et Lepidus societatem, cui nomen triumviratus inditum est, Romae inierunt, Cassius et Brutus autumno anni 43 a.C.n. lege Pedia, tamquam interfectores Caesaris, damnati ac proscripti sunt. Ab illo tempore omnis spes salutis eis in bello posita erat. Itaque copias suas coniunxerunt atque, a militibus imperatores acclamati, victis prius Rhodiis et Lyciis qui pro hostibus eorum faciebant atque plurima pecunia in Asia coacta, autumno anni 42 a.C.n. exercitum Hellespontum traiecerunt in Thraciam adversus triumviros. Tum nummos cum effigie deae Libertatis percusserunt (ut denarius qui supra conspicuus est) : nam liberatores populi Romani videri volebant. Parthos tamen quoque per Quintum Labienum in societatem partium suarum adduxerat Cassius. Die vero tertio Octobris anni 42 a.C.n. apud Philippos pugnatum est: cum Brutus Octaviani legiones vicisset atque castris eius potitus esset, Cassius rursus a Marco Antonio victus castris suis exutus esset, in collem refugit ubi, nesciens socium Brutum vicisse, liberto suo, Pindaro nomine, imperavit ut se necaret. Brutus lugens et Cassium "ultimum Romanorum" appellans Thasi funus publicum ei fecit.
De aureis denariisque
Cum in Syria aliisque provinciis orientalibus exercitus factionis senatoriae duceret denarios et aureos anno 43/42 a.C.n. ad militum stipendium cudendos curavit quos non capite suo, ut paulo ante invidioso exemplo fecerat dictator Caesar, sed effigie deae Libertatis plerumque signabat. Nomini Cassii semper aliud nomen adiciebatur, non triumviri monetalis quidem (illi magistratus Romae manserant) sed legati cuiusdam quem monetae cudendae praefecerat (Lentulus Spinther, Marcus Servilius, Marcus Aquinus). Ipse Cassius in nummis imperator dicitur, nisi quod in uno aureo titulum proconsulis sibi adsumit. Haec sunt ectypa denariorum :
Aurei Gai Cassi hodie rarissimi sunt quia victores triumviri eos quam maxime conflaverunt ut metallo ad propriam monetam uterentur. Iisdem typis et titulis atque denarii signati sunt nisi quod novum nomen legati, Marcus Aquinus legitur et PROCOS titulus Cassio tribuitur.
Glatten
Glatten  est vicus et commune Badense-Virtembergense 2'371 incolarum (anno 2012).
Administer Imperii Defensionis Publicae (Germania)
Administerium Imperii Defensionis Publicae (Theod. Reichswehrministerium) Germaniae anno 1919 conditum est.
Res Publica Vimariana (1919 - 1933)
Usque ad primum bellum mundanum finitum singulae regna et principatus Germaniae - ut Bavaria, Virtembergia atque Saxonia exercitus proprios habuerunt. Sed anno 1919 exercitus communis creatus est. Ut Foedus Versaliis sancitum postulaverat, centum milia militum et quindecim milia nautarum fuerunt. Dux omnium militum praeses Rei Publicae Vimarianae fuit. Multi legati novi exercitus monarchiae faverunt atque rem publicam et democratiam negaverunt. Itaque contra inimicos Rei Publicae extremae dextrae legati non egerunt.
Dictatura nazista (1933 - (1945)
Cum nazistae anno 1933 rerum potiti sunt, exercitui faverunt nec SA gregem factionis ad bellum civile gerendum adiuverunt. Nam Adolphus Hitler militibus et legatis ad bellum externum, quod gesturus erat, indigebat. Proximis annis exercitus multis militibus et arnis aucta est. Tamen 30 Iunii 1934, cum Ernestus Röhm dux SA ab Hitler necaretur, etiam legati exercitus necati sunt, inter eos et Curtius de Schleicher fuit. 3 Augusti 1934, postquam milites exercitus Germaniae iure iurando in Adolphum Hitler adigebantur. Anno 1935 militia restituta et exercitus "Vis Defensionis" (Theod. Wehrmacht) nominatus est. Anno 1938 Adolphus Hitler ipse administerium suscepit et inter secundum bellum mundanum usque ad clades anni 1945 duxit. Bello finito administerium ut exercitum dissolutum est. Non prius quam 1955 administerium nomine Administerium Foederale Defensionis Publicae iterum conditum est.
Mae West
Mae West, nomine nativo Mary Jane West (nata die 17 Augusti 1893 Brooklynii; Ruscisilvae die 22 Novembris 1980 mortua) fuit actrix, cantrix et comoeda Americana. Matre e Bavaria cum sororibus emigrata, patre pugilatore et vigile, puella iam partes in comoediis fabulisque musicis agebat. Mox apud (ita dicta) operam dabat atque anno 1932 Ruscisilvam profectus est.
Neuvillette-en-Charnie
Neuvillette-en-Charnie  est commune 291 incolarum (anno 2008) praefecturae Sarthae in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Dei filius
Antiquitas
Princeps in imperiis antiquae Orientis fere ab 2000 a.C.n. saepe Dei filius vocabatur. In Aegypto antiqua Pharao filius dei Amun appellabatur. Hellenismo Alexander Magnus "Filius Iovis" colebatur. Quod nomen Seleucidae receperunt.
Postquam Gaius Iulius Caesar mortuus deusque declaratus est, Augustus primus imperator Romanus ab anno 27 "dei filius" (theou hyios) et "deus ex deo" (theos ek theou) vocatus est, quo Cultus imperatorius Romanus initium cepit.
Iudaismus
Tanach fidem Israelitarum contra polytheismum et adorationem hominum, animalium aut rerum determinat.
Propheta Osee (Os 11,1) totum populum Israel Dei filium vocat. In psalmis regum, qui dicuntur, rex Israel saepius ita nominatur (Ps 2,7; Ps 89,28). Imagines translationesque, quamvis ex sermone aulico antiquae Orientis sumptae sint, tamen numquam regem a Deo re vera genitum sive semideum esse affirmant. Contra titulus quasi adoptionem significat, qua rex dux populi Dei factus ad Dei voluntatem efficiendam constitutus est.
Novum Testamentum
Ecclesia primitiva nomen e Bibliis notum in solum Iesum Nazarenum retulit, ut eius singularis cum Deo Israel coniunctio exprimeretur. "Dei filius" sive "Filius Dei" vel simpliciter "Filius" una cum appellationibus Christus ("unctus") et Kyrios ("dominus") inter nomina honorifica in Novo Testamento saepissime adhibita sunt. Paene in omnibus Novi Testamenti scriptis in usu tantum in Epistulis pastoralibus, Epistula II ad Thessalonicenses, Epistula Iacobi, Epistula I Petri et Epistula Iudae deest.
Utrum Iesus ipse se Dei filium nominavisset non liquet,, sed in sententiis sibi attribuitis se Filium hominis nominavit (Lc 9,58; 12,17; Mc 3,28 etc.).
Medium aevum
In theologia trinitatis, Dei filius ut "Deus Filius", secunda persona putatur.
Saint-Pellerin (Ebura et Lidericus)
Saint-Pellerin  est commune Francicum 348 incolarum (anno 2012) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media situm.
Serra Genuensium
Geographia
Municipium in Valle Porciferae iacet.
Fractiones
Castagna, Mainetto, Orero, Pedemonte (sede comunale), Prelo, San Cipriano, Serra, Valleregia.
Municipia finitima
Casella, Genova, Mignanego, Montoggio, Sant'Olcese, Savignone.
Rochebrune (Alpes Superiores)
Rochebrune  est commune Francicum 161 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Superiorum in regione Provincia et Alpis.
Archidioecesis Philadelphiensis
Archidioecesis Philadelphiensis est dioecesis Ecclesiae Catholicae. Praesens episcopus (anno 2013) est Carolus Chaput.
Saint-Domineuc
Saint-Domineuc (Britonice Landoveneg ) est commune 2037 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Loretinum
Loretinum  (seu Oratinum  ) (Italiane: Oratino) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 550 incolarum, in Regione Molisina ac in Provincia Campobassensi situm. Incolae Loretinenses seu Oratinenses appellantur.
Theodorus Metochites
Theodorus Metochites sive litteris Graecis (Constantinopoli natus anno 1270; ibidem mortuus die 13 Martii 1332) fuit eruditus et politicus Byzantinus. Imperatore Andronico II Palaeologo magnus logotheta annis 1321-1328 meruit. Disputatio longa e fontibus observatur inter Theodorum Metochitam et Nicephorum Chumnum.
Fons Ebraldi (abbatia)
Fons Ebraldi est abbatia quam Robertus de Arbresello confinio Turonensi et Andegavensi anno 1100 (circa) condidit.
Illic reges Henricus II et Ricardus Cor Leonis reginaeque Alienora Aquitaniae et Isabella Engolismae, uxor Iohannis Sine Terra, sepulti sunt.
Neuville-sur-Sarthe
Neuville-sur-Sarthe  est commune 2365 incolarum (anno 2009) praefecturae Sarthae in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Ristolas
Ristolas  est commune Francicum 90 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Superiorum in regione Provincia et Alpis.
Leo Janáček
Leo Janáček (natus Hukvaldy in vico die 3 Iulii 1854; mortuus Ostraviae die 12 Augusti 1928) fuit compositor et organista Bohemicus.
Opera Jenůfa magnum opus suum more realismi innotuit. Etiam ethnomusicologiae peritus fuit.
Gulielmus Byrd II
Gulielmus Byrd II (28 Martii 1674—26 Augusti 1744) fuit plantarius et auctor Comitatus Urbis Caroli Virginiae. Conditor Ricmondiae habetur.
Sua vita proprietates optimatum colonicorum Britannicorum et identitatis Americanae emergentis monstravit. Sua educatio res classicas, tirocinium cum procuratoribus negotii Londiniensibus, et studia legitima comprehendit. Causidicus factus, publicus Virginiae procurator diutine meruit, Londinii praecipue situs, ubi crescenti gubernatorum regalium potestati adversatus est. Socius Societatis Regalis vaccinationem variolarum suasit.
Virginiam reditus, fundum auxit, legatus House of Burgesses electus est, et in Concilio Gubernatoris Virginiae meruit, etiam concilium civitatis appellatum, ab 1709 usque ad mortem anno 1744. Militias comitatus tribunus militum imperavit, et expeditiones mensurae secundum fines Virginiae et Carolinae et in Colle Septentrionali duxit. Inter sua ausa fuerunt colonia Helvetica in montana Virginiae meridioccidentalis regione et fodinae ferri in Germanna et Fredericksburgi institutae.
Robertus Paxton
Robertus Paxton, (Anglice: Robert O. Paxton, natus anno 1932 in Civitatibus Foederatis Americae) est rerum gestarum Francicarum scriptor.
Praecipue de Regiminis Vippiacensis historia scripsit.
Sancta Columba (Illa et Vicinonia)
Sancta Columba (Francogallice Sainte-Colombe, Gallonice Saentt-Cólonbb-an-la-Méy, Britonice Santez-Koulm) est commune 304 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Flavius Caecina Decius Maximus Basilius Iunior
Flavius Caecina Decius Maximus Basilius Iunior (natus saeculo 5, mortuus circa annum 500) vir publicus Imperii Romani Occidentalis erat.
Familia
Basilius senator Italicus e gente clara Caecina erat. Pater eius Flavius Caecina Decius Basilius erat, consul anni 463, fratres habuit Decium Marium Venantium Basilium consulem anni 484 et Caecinam Mavortium Basilium Decium Iuniorem (consulem 486). Ei quattuor filii erant, qui omnes ad consulatum pervenerunt: Flavius Faustus Albinus (consul anni 493), Flavius Avienus Iunior (consul 501), Flavius Theodorus (consul 505) et Flavius Inportunus Iunior, qui anno 509 consulatum gessit.
Cursus honorum
Basilius caput senatus atque factionis praesinae et minister primus Odoacri regis fuit. Anno 480 consul occidentis nominatus est, quod factum autem in Imperio Romano Orientali non probatum est. Die 13 Maii 483 Felix III papa Basilio - tum praefecto praetorio Italiae - auctore electus est. Mortuus est priusquam filii adulti erant.
1691 Oort
1691 , olim designationibus 1956 RB, 1945 TD, 1947 DA, 1950 PZ, 1950 RU, 1951 XW, 1955 MW, 1956 SD, 1964 DA, et A917 TD agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth et Ingrida van Houten-Groeneveld in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versatis repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1691 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Runcus Genuensium
Runcus Genuensium, etiam Ronchum (Italiane Ronco Scrivia), est oppidum et commune Italicum, circiter 4 570 incolarum, in Regione Liguria et in Urbe metropolitana Genuensi situm. Incolae Runcenses appellantur.
Fractiones
Banchetta, Borgo Fornari, Cascine, Chiappari, Cipollina, Costa Lazzari, Curlo, Giacoboni, Isolabuona, Malvasi, Minceto, Panigasse, Pietrafraccia, Porale, Tana d'Orso, Vallecalda.
Municipia finitima
Busalla, Fraconalto (AL), Isola del Cantone, Voltaggio (AL).
Bruno Frey
Bruno Frey Basiliae die 4 Maii 1941 natus) est oeconomiae peritus Helveticus.
Hunfridus Tonkin
Hunfridus Richardus Tonkin (recte: Humphrey Richard Tonkin; natus die 2 Decembris 1939 Triverii) linguae Anglicae professor rude donatus est in Universitate Hartfort (Connecticutae) necnon Esperanticorum fautor indefessus studiosusque. Civis et Britanniarum Regni et Civitatum Foederatarum Americae est.
Vita
Absolutoriis in Universitate Cantabrigiensi et in Universitate Harvardiana receptis factus est professor in Universitate Pennsylvaniensi. Maxime peritus est in renascentiae litterarum Anglica et in Edmundi Spenser vita operibusque. Insuper in scientia linguarum constructarum earumque partium publice agendarum operam dabat et dat.
Anno 1970 "Praemium Lindback de arte instructoria optima" nactus est. Anno 1974 stipendium Guggenheim ei concessum est ad indagationes scientificas implendas in Universitate Oxoniensi. Annis 1980 et 1981 professor hospitalis fuit in Universitate Columbiae, anno autem 1983 praeses creatus ad Collegium Potestampiense Universitatis statalis Novi Eboraci. Inde ab anno 1989 rector fuit universitatis citatae in Connecticuta. Anno 2006 "Praemium Cassandrae Pyle" recepit propter artem gubernatoriam collaboratoriamque in educatione internationali atque commutationibus scientificis optimam. Postea historiam et praxim theatralem secundum Gulielmum Shakespeare in schola superiori Hartt School docebat.
In Esperanticis
Hunfridus Tonkin tractationes innumerabiles de rebus Esperanticis pepigit pangitque, multas acroases habuit habetque. Victoria electoria contra Ioannem Lapenna parta annis a 1974 ad 1980 et denuo a 1986 ad 1989 vel praeses fuit Universalis Societatis Esperanticae. Anno 1983 una cum Helmar Frank et aliis Academiam Internationalem Scientiarum (Akademio Internacia de la Sciencoj/AIS) in Republica Sancti Marini sitam condidit. Membrum est Academiae Esperanticae. Moderans est cum aliis editionem periodici linguistici praetitulati Language Problems and Language Planning.
Ioannes Betjeman
Ioannes Betjeman eques (Londinii die 28 Augusti 1906 natus; mortuus in Daymer Lane vici Trebetherick Cornubiae die 19 Maii 1984), alumnus Collegii Marlburiensis et mox Collegii Magdalenae apud Oxonienses, fuit scriptor, poeta et diurnarius Britannicus, qui se in Who's Who poet and hack ("poetam et scribam mercenarium") appellavit. Unus ex sodalibus qui Societatem Victorianam condiderunt, architecturam Victorianam vehementer defendit. Cursum vitae diurnista coepit, sed finivit unus ex poetis laureatis Britannicis populo acceptissimis homoque amatissimus in televisione Britannica visus.
Betjeman architecturam habuit demonstrationem aspectabilem vitae animi societatis conformationisque civilis et oeconomicae. Speculatores ministrosque minutos oppugnavit propter quod appellavit eorum rapacitatem et inopiam cogitationis.
Ligier Richier
Ligier Richier (natus in Saint-Mihiel circa annum 1500; mortuus est Genavae anno 1567) fuit sculptor Francicus primae Renascentiae.
Ultima Cena
In ipsa nocte in qua tradebatur, ad Ultimam Cenam congregavit Iesus discipulos suos, ut prophetiae implerentur, ecclesia fundaretur, atque sacerdotium promulgaretur. In hac novissima cena, congregavit discipulos in coenaculo ut coelebraretur Pascha Iudaica. Victima huius coenae sacrificalis, tamen, non fuit agnus qui sacrificatur in memoria exodi, sed Iesus Christus ipse, qui se obtulit die sequente super crucem. A catholicis consideratur tamquam prima Missa.
Ultima Cena in evangelio Matthaei sic narratur:
117 Lomia
117 , olim designationibus A900 DA et A900 MC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alphonso Ludovico Nicolao Borrelly in Observatorio Massiliae versato repertus est. Origo nominis nescitur, sed apud Lamiam esse potest ratione malae orthographiae.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 117 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Anio
Anio (-enis ) est flumen Italiae, in regione Latio et in provincia Frusinate ac Romae in urbe metropolitana capitali situm. Anio princeps amnis influens a sinistra Tiberis est.
Ioannes Michael Cina
Ioannes Michael Cina (natus in Salgesch die 2 Iulii 1963) est iuris consultus, causidicus, notarius et politicus Helveticus Factionis Popularis Christianae Democraticae (CVP/PPD), ab anno 2007 Consilio Civitatis (Conseil d'État ) Valesiae adest, antea accurate ab anno 1999 legatus apud Consilium Nationale fuerat.
Lucius Flavius Arrianus
Lucius Flavius Arrianus seu breviter Arrianus, Graece (natus Nicomediae circa annum 95 - mortuus anno 175) fuit vir publicus, philosophus et rerum gestarum scriptor Romanus qui Graece scripsit.
Opera
thumb|Alexandri anabasis, 1575
Cursus honorum
Arrianus circa annum 129 vel 130 consul suffectus creatus est et deinde ad annum 137 legatus Augusti pro praetore Cappadociae erat. Deinde Athenis vixit et civis Athenarum factus est.
Magra (Pedemontium)
Magra  seu Macra   (olim: Curtis Magra) (Italiane: Macra) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm. Incolae Magrenses vel Macrenses appellantur.
Risoul
Risoul  (Occitanice Risol) est commune Francicum 644 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Superiorum in regione Provincia et Alpis.
Nauvay
Nauvay  est commune 19 incolarum (anno 2008) praefecturae Sarthae in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Liturgia
Liturgia (a Graeco λειτουργία 'opus publicum') in religione Christiana est cultus publicus deo datus. Plene in ecclesiis Catholica Romana, Anglica, et orientalibus praestatur, quasi omnes Christiani liturgiam aliam habent, etiam qui se dicunt aliturgos esse.
Liturgia adhibetur ad Deum laudandum populumque sanctificandum. Accepta est traditio antiquorum sed saepe aptata necessitatibus hodiernis. Omnes liturgiae in duas partes dividi possunt: Liturgiae sacramentales ac liturgiae non sacramentales. Sacramentales liturgiae sunt modo in quibus officiuntur septem sacramenta. Praesertim inter haec est missa sacra in oriente vocata liturgia divina, qua passio Domini repraesentatur, eiusque praesentia vera est facta. Inter liturgias non sacramentales praesertim numeraturt liturgia horarum, qua a primordiis temporibus Christianis tempus sanctificatur.
Elementa liturgiarum
Liturgiae officiuntur per ritus et preces, id est verba, actiones corporis, lecturas sacrae scripturae, et gesta sacra, cum elementis sacris in loco sacro. Semper sequuntur ritus qui formam dant liturgiae. Ita liturgia non est expressio volunatis singulorum, sed unitatis corporis Christi, per totam orbem diffusi.
Varietas liturgiarum
Liturgiae distinguuntur non tantum functione, sed etiam moribus locorum. Generaliter denotantur ritibus, qui indicant unitatem variarum liturgiarum secundum consuetudinem loci vel ecclesiae, sicut ritus Romanus, ritus Byzantinus, ritus Mosarabicus.
Moldavia
Moldavia, sive Moldova, (Romanice Republica Moldova) est parva civitas mediterranea in Europa orientali, quae inter Romaniam et Ucrainam iacet. Regio in ripa orientali Tyrae, Transnistria appellata, ab anno 1990 regitur a re publica Moldavica Transnistria, ab aliis civitatibus non agnita. Urbs capitalis Moldaviae est Chisinovia. Aliae urbes maximae sunt Bălți et in Transnistria Tiraspolis et Bender. Moldavia fere 2,640,000 incolarum habet, territorio Transnistriae excluso.
Maior pars Moldviae hodiernae fuit pars principatûs Moldaviae et cliens Imperium Ottomanicumimperii Ottomanici usque ad annum 1812, cum imperio Russico cessa est et Bessarabia appellata est. Anno 1918 post res novas Russicas libertatem suam declaravit, deinde se cum Romania coniunxit, sed anno 1940 Romania eam Unioni Sovieticae cedere coacta est, deinde Bessarabia facta est Res publica socialistica Sovietica Moldavica. Die 27 Augusti 1991 libertatem ab Unione Sovietica adepta est.
Nexus externi
🇬🇷
Manlianum (Tuscia)
Manlianum (alia nomina: Castrum Malliani, Maglianum ) (Italiane: Magliano in Toscana) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 640 incolarum, in Regione Tuscia et in Provincia Grossetana situm. Incolae Manlianenses appellantur.
Loci
Maiano Lavacchio, Sant'Andrea.
Agnes Brugger
Agnes (Theod. Agnieszka) Brugger (nata Agnieszka Malczak die 8 Februarii 1989 Lignitii/Polonia) rerum politicarum perita Germanica factionis Foederis 90/Viridum est.
Iuventus et munus
Lignitii nata Agnes Malczak anno 1989 cum familia in Germaniam immigravit et Tremoniae adolevit. Hac in urbe anno 2004 testimonium maturitatis adepta est et Tubingae studium rerum politicarum coepit. Etiam in administratione autonoma studentium operam dedit.
Familia
Agnes Malczak anno 2011 marito nupsit atque eius nomen sumpsit.
Cursus honorum
Brugger, quae ab anno 2004 sodalis Factionis Viridum est, anno 2009 primo legata ad Dietam Foederalem Germaniae electa est atque etiam annis 2013 et 2017 electa est.
Alchanna
thumb|upright|Lawsonia inermis thumb|Alkanna tinctoria
Alchanna, alcanna, alkanna, alchenna vel alhenna (Arabice: الحناء al-ḥinnāʾ), est nomen Latinum Mediaevale quo variae species plantarum et tincturae ex eis paratae appellantur:
Matronalia
Matronalia erant feriae Romanae antiquae 'in communem mulierum honorem' Kalendis Martiis celebratae : illae Kalendae enim dies natalis erant templi Iunonis Lucinae anno 375 a.C.n. in monte Esquilino dedicati. Quapropter in nona satura 'femineae Kalendae' a Iuvenale vocatae sunt et sub illa die in Fastis Antiatibus Maioribus legitur IVNON[I]. Notandum est in vetere calendario Romano regi Numae attributo Kalendas Martias primum diem novi anni fuisse : ver et coniuncta fertilitas a significatione illarum feriarum non absunt.
Illo die coniuges pro conseruatione coniugii supplicabant, matronae dona a maritis accipere solebant et coronas floridas deae adferebant atque ture odorifero fumigabant, talibus dictis eam adloquentes : "tu nobis lucem, Lucina, dedisti" vel "tu voto parturientis ades". Plerique auctores antiqui qui de ea re scripserunt eas ferias tempore regni communis Romuli atque Titi Tatii institutas esse volunt, ut Sabinae feminae honorarentur, pacis conciliatrices inter maritos et patres postquam vi raptae sunt. Ita enim rationem reddere sibi visi sunt cur mense deo Marti et bello dedicato mulieres honorarentur.
Hadriana Petcu
Hadriana (Dacoromanice Adriana) Petcu (nata 29 Novembris 1961) machinatrix et rerum politicarum perita Dacoromanica est.
Munus
Petcu ad annum 1985 apud Institutum Polytechnicum mechanicae studebat et deinde apud Ergasterium atomicum in Axiopoli operam dedit. Ab anno 1990 pro administratione nationali aquarum Romaniae operam dedit. Ab anno 2010 director administrationis aquarum in Buzău circulo fuit.
Cursus honorum
Petcu die 4 Ianuarii 2017 ministra aquae et saltus in consilio ministrorum Sorin Grindeanu nominata est. Successit hoc in officium Christinae Paşca Palmer ministrae circumiectus Romaniae. Sed pars ministerii circumiectus Daniel Constantin suscepit.
Pustula
thumb|220px|Pustulae propter [[Acne|acnem vulgarem in puero quattuordecim annos natus]]
Pustula est parvum spatium cavum cutis (epidermis vel dermis) plenum puris, quod sterile (exempli gratia in psoriase pustulosa generalisata) aut infectum esse potest. Pustula morbum indicere potest:  acnem vulgarem, balanitidem candidomyceticam, pustulosem palmarem et plantarem, syphilidem etc.
Foza
Foza fuit municipium Foederationis Septem Communium Agri Vicentini.
Ethnográphia
Gentes Altae Planitium Septem Communium Linguam Cimbricam loquuntur.
Abbatia territorialis Sancti Martini in Monte Pannoniae
Territorialis Abbatia Sancti Martini in Monte Pannoniae est archiabbatia benedictina Hungarica. Abbatia anno 1996 a Societate Educativa, Scientifica, et Culturali Consocietatis Nationum vocato patrimonium culturae mundi declarata est.
Abbas territorialis
Emmericus Astricus Várszegi, Archiabbas-Episcopus (cum 1991)
Dioecesis Pittsburgensis
Dioecesis Pittsburgensis est dioecesis Ecclesiae Catholicae in Pittsburgo. Praesens episcopus est David Allen Zubik. In provincia ecclesiale Archidioecesis Philadelphiensis sedetur.
Historia
Dioecesis in anno 1843 fundabatur. Episcopus primus Michael O'Connor, S.I. erat. Episcopi duodecim dioecesi fuerunt.
In mense Martio 2009, dioecesis 280 sacerdotes actuosos et 212 parochias habebat.
Plebs Sanctae Mariae (Illa et Vicinonia)
Plebs Sanctae Mariae (Francogallice Sainte-Marie, GalloniceSaentt-Mariy, Britonice Lokmaria-Redon) est commune 2168 incolarum (anno 2007) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Mons Martyrum
Mons Martyrum est collis Parisiorum et pars Arrotundimenti XVIII. Antiquitus Romanis Mons Martis nuncupatus, nomen in Montem Martyrum mutatum est propter martyres Christianos Dionysium, Rusticum et Eleutherium qui circa annum 250 hic occisi sunt. In summo colle stat immanis Sacri Cordis Basilica. In Sepulcreto Montis Martyrum in latere meridionali collis multi inclytissimi Francici sepulti sunt.
Plebs Sanctae Mariae (Illa et Vicinonia)
Geographia
Sancta Maria est plebs quem Carnum fluvius Vicinoniae adfluens rigat.
Montis Graupii pugna
In Montis Graupis pugna, Romanorum exercitus Caledones profligavit. Romanos Gnaeus Iulius Agricola, Caledones autem Calgacus ad proelium duxit. Notissima est adlocutio, quam Tacitus descripsit, quacum Calgacus milites suos incitavit, cuius excerptum referemus:
Ribiers
Ribiers  est commune Francicum 794 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Superiorum in regione Provincia et Alpis.
Moulins-le-Carbonnel
Moulins-le-Carbonnel  est commune 727 incolarum (anno 2008) praefecturae Sarthae in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Mulsanne
Mulsanne  est commune Francicum 4431 incolarum (anno 2009) praefecturae Sarthae in regione occidentali Pagis Ligeris.
Nicolaus Selneccerus
Nicolaus Selneccerus  (natus in Hersbruck die 6 Decembris 1530; mortuus est Lipsiae die 24 Maii 1592) fuit theologus, compositor, hymnorum scriptor et homo Ecclesiae emendationis Germanicus.
Sanctus Benedictus ad Ligerim (abbatia)
Sanctus Benedictus ad Ligerim vel Abbatia Floriaci est abbatia Benedictinorum anno 645 condita in vico ad Aurelianum in Francia.
Agnes principissa, regis Ludovici VII filia, anno 1179 a Lutetia Constantinopolim iter faciens in hac abbatia hospitata est, de qua re Robertus de Torigneio in Chronicis ita refert:
Systema immunitatis
Systema immunitatis est organismi structurarum processuumque biologicorum compages, quae facultatibus corporis utitur ad pericula defenda et etiam usque morbos curandos. Haec compages proprium ab alieno separare debet.
Corpori perpetuo complures substantiae, radii, microorganismi et alii appulsus mox congrediuntur, mox offendunt, mox etiam periculum imponunt. Adversus offensiones et pericula corpori biologico diversae strategiae servant. Ex eis una systema immunitatis praestat, quod corpori "immunitatem" dat, non vero in sensu portoriorum liberato, quia responsa immunologica systematis immunitatis haudquaquam lenia sunt, interdum modum excedentia, quod cum phaenomeno allergiae nexum est. De consuetudine contagiones silentio praetereunt. Aliarum defensionis vero impensa signa, quae percipi possunt, perficiant ut febrim, tussim, rhinitidem.
Cellulae effectores systematis immunitatis partim per ipsas cellulas munere funguntur ut leucocyti, phagocyti, anticorpora, cellulae dendriticae. Praeterea aliquae cellulae proteina exponuntur. Hae cellulae in diversis liquoribus corporis, textibus, organis reperiuntur, imprimis in sanguine, tunicis mucosis, systemate lymphatico, medulla ossium, cute, thymo, liene. Systema immunitatis ceterum duas partes principales, systema immunitatis innatum enim atque systema immunitatis adaptivum comprehendit.
Pars scientiae, quae de hoc systemate tractat, immunologia dicitur. Systematis immunitatis cognitio magnum momentum quoad morbos, ut dermatis vel rheumaticos, et aliarum disciplinarum medicarum habet.
Si systema immunitatis infirmum apparet, variae causae suspicandae sunt, ut infirmitates systematis proprii defecta primaria, vel aliis morbis defecta secundaria, per exemplum defectum diabeti mellito, medicamentis, morbillis, SIDA pensum. In medicina hodie 430 defecta immunitatis primaria (innata) descripta sunt. Horum classificatio ameliorata anno 2019 divulgata est.
Historia
Thucydides fortasse primus fuit, qui immunitatem recognovit. Medici autem Europaei demum saeculo duodevicensimo experimenta fecerunt, imprimis Eduardus Iennerus, qui anno 1796 primam vaccinationem dedit.
Castrum Pinianum
Castrum Pinianum (alia nomina: Castrum Pineani ) (Italiane: Castropignano) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 050 incolarum, in Regione Molisina ac in Provincia Campobassensi situm. Incolae Castropinianenses appellantur.
Impressionismus musicus
Impressionismus musicus, vel impressio in musica, est inclinatio vel genus musicum ad tempus modernum pertinens, quod in musica classica Occidentali praecipue per saeculum undevicensimum exeuns et saeculum vicensimum iniens in Europa viguit, impressionismo in arte respondens, et per musicam animam ad indicationes et sensum attendens. Proprietates musicae impressionisticae sunt scriptura sonica per tempora non linearia, sed contra, series animi motuum. Tonalitas musica est obscura, incerta, vel etiam modalis.
Publius Cornelius Maluginensis
Publius Cornelius Maluginensis (nescimus, quando natus, quandove mortuus sit) vir publicus Romanus saeculi quinti et quarti a.C.n. fuit.
Impressionismus musicus
Stephanus Mallarmé, iudex artis Francicus, dicit rem nominatam tres partes eius potestatis amittere: "proponere somniare est." Claudius Debussy notiones in musica Iavensi invenit (praecipue gamelan), et deinde ad amicum scripsit: "Non meministi musica Iavensem, quae omnem potest exprimere significationis gradum—quod nostros tonicum et dominantem umbras videri facit?" Debussy et Mauritius Ravel plerumque habentur compositores impressionistae maximi momenti; compositores autem plerumque per nomen impressionismum non tam exacte describuntur ut pictores olim descripsi sunt. Debussy nomen re vera repudiavit, dicens: "'aliquem varium' facere conor, in effectu realitates: quod fatui 'impressionismum' appellant est terminus qui tam improbe adhibetur quam fieri potest, praesertim ab iudicibus artium."
Ernestus Fanelli genus excogitavisse aliquando postulatur, quamquam sua opera raro ante 1912 peracta sunt. Alii compositores ab impressionismo moti fuerunt Isaac Albéniz, Ioannes Alden Carpenter, Fridericus Delius, Paulus Dukas, Emmanuel de Falla, Carolus Tomlinson Griffes, et Otorinus Respighi.
Publius Cornelius Maluginensis
Cursus honorum
Cornelius anno 393 a.C.n. nonnullos annos primus consul creatus est, una cum Lucio Valerio L.f. Potito. Sed ambo consul a magistratu se abdicaverunt et Lucius Lucretius Flavus Tricipitinus et Servius Sulpicius Q.f. Camerinus suffecti sunt.
Systema immunitatis
Immunitas in genere
Die et nocte alieni microorganismi ut bacteria, vira, parasiti tentant, ut in organismum intrarent. Immunitas est facultas quaedem organismi, ut ille se contra alienas structuras vel substantias defenderet. Exstant et immunitas congenita, quae est innata, et immunitas acquisita, responsum partium systematis immunitatis e cognitione ortum.
Basis defensionis immunitatis, quae inter partes innatam et adaptatam videndam est, est structurae anatomicae varii generum organorum, textuum, cellularum defensionis, variae reactiones physiologicae et biochemicae.
Procreatio cellularum immunitatis, leucocytorum, in organis lymphaceis primariis fit, quae sunt thymus et medulla ossium. Tum leucocyti in organis textibusque lymphaceis, necnon in sanguine, inveniuntur.
His in omnibus rebus continuo lymphaceorum organorum, textuum, cellularum firmi pernecesse sit internuntii, ne propria organa textusque adeantur.
Anatomia systematis immunitatis
Cellularum illarum pleraeque ex medulla ossium oriuntur. Physiologicae corporis strategiae sunt diversae repagulae superficierum, phaenomenon inflammationis, deiectus systematis complementi, repagulae cellularum.
Anatomia macroscopica: Organa lymphacea et textus lymphacei
Organa et membra corporis sequentia partim in systemate immuni agunt.
Anatomia microscopica: Cellulae systematis immunitatis
Cellulae systemati immunitatis obligatae maximum momentum in responso immunologico habent. Leucocyti et cellulae dendriticae sunt cellulae systematis immunitatis. Secundum leucocytorum aspectum histologicum sub microscopio, praecipue inclusionum granulorum intracellularium praesentiam vel absentiam, separantur granulares ab agranularibus:
Generatio cellularum defensionis corporis intra ossium medullam fit. Istuc non solum erythropoesis (generatio erythrocytorum) et thrombocytopoesis (thrombocytorum) sed etiam granulopoesis (granulocytorum), monocytopoesis (mastocytorum), lymphopoesis (lymphocytorum NK, T, B) percurruntur.
Leucocyti granulares (granulocyti)
Granulocyti neutrophili Neutrophili segmentis 2-7 nuclearibus causa cellulae polymorphonucleares dicti, numerosi in corpore humano inveniuntur: Circiter centesimae sexaginta leucocytorum sunt neutrophili. Ii bacteria interficiunt.
Extra valetudinem integram inopia in sanguine nominatur neutropenia, affluentia autem neutrophilia.
Granulocytis basophilis Basophilis histaminum inest. Cellulae In sanguine motae granulocyti basophili, at cellulae in textu residentes mastocyti dicuntur.
Leucocyti agranulares
Leucocytis agranularibus nucleus cellulae singularis est. In genere leucocyti agranulares distinguuntur in cellulas lymphoideas et cellulas monocyticas. Ipsae secundum dictae ex eisdem cellulis myeloideis ut granulocyti formantur.
Lymphoblastus Lymphoblasti sunt lymphocytorum progenitores. Ab antigenis stimulati in centris germinalibus folliculum primarium partim constituunt.
Lymphocytus Lymphocyti sunt systematis immunitatis effectores. Cognoscunt antigena, formant responsum immunologicum. Dividuntur in lymphocytos B, lymphocytos K, lymphocytos T.
Plasmocytus Plasmocyti se ab Lymphocytis B derivant, immunoglobulina secernunt et, ab antigenis stimulati, participes centrorum germinalium fiunt.
Monocytus Monocyti in sanguine fluunt et phagocytosi atque procreationi macrophagocytorum textuum sunt.
Cellulae dendriticae
Cellulae dendriticae gregem propriam constituunt.
Historia Apollonii regis Tyri
Historia Apollonii regis Tyri est mythistoria antiqua Latine conscripta, quae a fontibus Graecis aut Latinis repetit. Auctor ignotus est; saeculo tertio confecta esse putatur.
Historia Apollonii regis Tyri Medio aevo et Novo aevo incipiente valde accepta saepe descripta, versa, tractata est.
Systema immunitatis
Anticorpora
Anticorpora sunt proteina, quae ad defensionem cellularum valent.
Responsio degesta
Si aliena corpori res obveniat, systema immunitatis illud contra infectionem responsione ad superiorem gradum ferente degesta defendit. Ut prima repagula corpus ipsum aditum bacteriorum virorumque claudit. Deinde duae partes systematis immunitatis prohibitionem efficiunt: systema immunitatis innatum cum reactione non specifica atque systema immunitatis adaptivum cum responso specifico.
Reactiones hypersensitivitatis
Responsorum prolongatorum et modum excendentium causa demum detrimenta textuum biologicorum, inflammationis ope, perficere solent. Distinguuntur reactiones hypersensitivitatis quattuor: typi I-IV.
Morbi cum systemate immunitati conexi
Contagiones recurrentes systema immunitatis in suspicionem adducunt. Multitudo morborum perturbationumque (defecta) descripta sunt, aliae intime, aliae haud in aperto videntur. Fieri potest, ut systema immunitatis non perpetuo sed modo brevi tempore symptomata perficiat, quapropter diagnosis morbi conexus cum systemate immunitate interdum non solum difficilis est sed etiam longissime restat, dum symptomata morbo uno attribui possint.
Defecta immunitatis primaria (innata)
In medicina hodie plus quam 350 defecta immunitatis primaria (innata) nota sunt. Classificatio revisa anno 2017 divulgata est.
Classificatio phaenotypica 2019 IUIS primariorum immunitatis defectorum (PID)
Anno 2017 Internationalis Unio Immunologicarum Societatum (IUIS) classificationem phaenotypicam composuit, at iam anno 2019 versionem emendatam divulgavit, tum 430 primaria immunitatis defecta (PID) describens. Haec ibidem dividuntur in:
Defecta immunitatis secundaria (acquisita)
Alii morbi, contagiones, tumores, inflammationes deficientias vel defecta systematis immunitatis perficere queant. Periculosus potest esse morbus deficientiae immunitatis acquisitae (SIDA).