cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lucius Minucius P.f. Esquilinus Augurinus
Familia
Pater eius Publius Minucius Augurinus, consul anni 492 a.C.n., frater Quintus Minucius P.f. Esquilinus Augurinus erat, qui anno 457 consulatum gessit.
Flavius Varronianus
Flavius Varronianus (natus 363, mortuus ignoto anno) filius imperatoris Ioviani et Charitonis erat. Iovianus, anno 363 post mortem Iuliani imperatoris in bello Persico successor imperator electus cum nobilissimo puero 1 Ianuarii 364 Ancyrae consulatum coepit. Nam pater Ioviani Varronianus Maior quendam Varronianum post Iovianum imperatorem factum consulatum gesturum esse somniaverat.
Sed pater iam 17 Februarii eiusdem anni mortem obiit. Patre mortuo filiolus uno oculo caecatus est. Iohannes Chrysostomus anno 380 epistulam "ad iuniorem Viduam" (Charitonem), quo de eius filio vivo scripsit. Sed nihil praeterea de Varroniano audimus.
Aloysius Tenco
thumb|right|Vetus discus Aloysii Tenco
Robertus Koch
Henricus Hermanus Robertus Koch (natus die 11 Decembris 1843 Clausthal; mortuus die 27 Maii 1910 Aquis Aurelianis) fuit medicus et microbiologiae peritus Germanicus, qui invenit causas anno 1876 anthracis (bacillus anthracis), anno 1882 phthisis, id est bacterium mycobacterium tuberculosis, quod ad honorem eius etiam  bacillus Koch appellatur et anno 1884 cholera (sed bacterium vibrionem choleram Pacini iam antea a Philippo Pacini inventum est). Alma mater sua Universitas Regia Georgia Augusta fuit.
Anno 1905 Koch Nobelianum Medicinae Praemium accepit.
Camilla Läckberg
Ioanna Editha Camilla Läckberg Eriksson (nata in Fjällbacka die 30 Augusti 1974) est scriptrix Suecica.
Vergobretus
Vergobretus secundum Aegidium Forcellinum est "nomen supremi magistratus apud veteres Gallos." Sic Caesar de quodam Lisco scribit, qui "summo magistratu praeerat, quem vergobretum appellant Aedui qui creatur annuus et vitae necisque in suos habet potestatem." Caesar tantum de vergobretis Aeduorum scribit, sed archaeologi inscriptiones invenerunt quae etiam in aliis civitatibus, pro certo apud Lexovios et Santones, fortasse etiam apud Lemovices, Vellavios, Bituriges, vergobretos fuisse testantur.
Cholera
In medicina antiqua, cholera (vel potius chole = fel) unus ex quattuor humoribus habebatur.
Villa Franca (Tuscia)
Villa Franca (alia nomina: Villa Leale, Villa Franca Lunisaniae) (Italiane: Villafranca in Lunigiana) est Urbs Italiae et municipium, circiter 4 870 incolarum, in Regione Tuscia, in Provincia Massensi et Carrariensi ac in Lunisania, historica ac geographica terra, situm. Urbani Villafranchenses appellantur.
Historia
Villa Franca Lunisanae statio in via Francigena fuit, quae in Aevo Medio peregrinos Romam duxit.
Philippus Pacini
Philippus Pacini (vulgo Filippo Pacini; natus Pistoriae die 25 Maii 1812; mortuus die 9 Iunii 1883) fuit medicus et anatomiae studiosus Italicus, qui anno 1854 causa cholerae invenit, bacterium quod ad honorem eius vibrionem choleram pacini appellatur. Pacini etiam corpusculos Pacinianos invenit, qui receptores in cute sunt.
Index Asteroidum 125001-126000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 125001 ad 126000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Boni Yayi
Boni Yayi (natus in Tchaourou Benini anno 1952) est oeconomicus argentariusque et ab anno 2006 Benini praeses. Alumnus est universitatum Dahomeensis, Dakarensis, Aurelianensis et Parisiensis IX.
Mense Septembri 2021, Patrice Talon et Thomas Boni Yayi, socii politici, qui inimici familiares facti sunt, in Palatio Marina Cotonou convenerunt. Per hoc tête-à-tête Thomas Boni Yayi Patrice Talon obtulit seriem propositionum et postulationum, praesertim ad emissionem "detentionum politicarum".
Hyspica
Hyspica (alia nomina: Ispicae Furnus, Hyspicae Fundus) (Italiane: Ispica, Sicule: Spaccafurnu) est Urbs Italiae et municipium, circiter 15 910 incolarum, in Regione Sicilia ac in Consortio Libero Municipali Ragusiensi situm. Urbani Hyspiacani, Hyspicenses appellantur.
Fractiones
Marina Marza, Santa Maria del Focallo
Surditas
Surditas vel debilitas auditoria vel debilitas auditus est morbus ac condicio corporis, ob quam auditus seu partim seu totaliter impeditur. Homines et alia animalia, quae surditate laborant, aliquas sonorum frequentias, quae a membris earundem specierum usitate audiri possunt, omnino aut partim invenire vel sentire non possunt.
Soni undae amplitudine et frequentia inter se discrepant. Amplitudo est maximum pressionis incrementum undae; frequentia est crebritas undarum in tempore. Amissio facultatis frequentias quasdam decernendi, vel sonos amplitudine demissa decernendi, est surditas.
Surditatem efficiunt defectus genetici, strepitus altae amplitudinis, et varii morbi sicut morbillus, meningitis, morbi rheumatici, parotitis epidemica, presbyacusis, SIDA, chlamydiae, syphilis, et otosclerosis.
Communicant homines surdi per litteras scriptas, per linguam digitorum, vel per loquendum, sed inter se non loquuntur. Surdi praelinguales saepe et muti sunt, sed linguarum gesticulatoriarum causa negant se mutos esse. Est cultura surditatis inter homines, qui eandem linguam digitorum habent; Universitas Gallaudet, Vasingtoniae, hanc culturam fovet.
<!--The severity of hearing loss is measured by the degree of loudness, as measured in decibels, a sound must attain before being detected by an individual. Hearing loss may be ranked as mild, moderate, severe or profound. It is quite common for someone to have more than one degree of hearing loss (i.e. mild sloping to severe). The following list shows the rankings and their corresponding decibel ranges:
* Mild: o for adults: between 25 and 40 dB         o for children: between 20 and 40 dB    * Moderate: between 41 and 55 dB    * Moderately severe: between 56 and 70 dB    * Severe: between 71 and 90 dB    * Profound: 90 dB or greater
Measuring hearing loss in terms of a percentage is debatable in terms of effectiveness, and has been compared to measuring weight in inches. Though in specific legal situations, where decibels of loss are converted via a recognized legal formula, one can infer a standardized "percentage of hearing loss" which is suitable for legal purposes only.
Another method for determining hearing loss, is the Hearing in Noise Test (HINT). HINT technology was developed by the House Ear Institute, and is intended to measure an ability to understand speech in quiet and noisy environments. Unlike pure-tone tests, where only one ear is tested at a time, HINT evaluates hearing using both ears simultaneously (binaural), as binaural hearing is essential for communication in noisy environments, and for sound localization.
Hearing sensitivity is indicated by the quietest sound that an individual can detect, called the hearing threshold. In the case of people and some animals, this threshold can be accurately measured by a behavioral audiogram. A record is made of the quietest sound that consistently prompts a response from the listener. The test is carried out for sounds of different frequencies. There are also electro-physiological tests that can be performed without requiring a behavioral response.
Normal hearing thresholds are not the same for all frequencies in any species of animal. If different frequencies of sound are played at the same amplitude, some will be loud, and others quiet or even completely inaudible. Generally, if the gain or amplitude is increased, a sound is more likely to be perceived. Ordinarily, when animals use sound to communicate, hearing in that type of animal is most sensitive for the frequencies produced by calls, or, in the case of humans, speech. This tuning of hearing exists at many levels of the auditory system, all the way from the physical characteristics of the ear to the nerves and tracts that convey the nerve impulses of the auditory portion of the brain.
A hearing impairment exists when an individual is not sensitive to the sounds normally heard by its kind. In human beings, the term hearing impairment is usually reserved for people who have relative insensitivity to sound in the speech frequencies. The severity of a hearing impairment is categorized according to how much louder a sound must be made over the usual levels before the listener can detect it. In profound deafness, even the loudest sounds that can be produced by the instrument used to measure hearing (audiometer) may not be detected.
Genetic
Hearing loss can be inherited. Both dominant genes and recessive genes exist which can cause mild to profound impairment. If a family has a dominant gene for deafness it will persist across generations because it will manifest itself in the offspring even if it is inherited from only one parent. If a family had genetic hearing impairment caused by a recessive gene it will not always be apparent as it will have to be passed onto offspring from both parents. Dominant and recessive hearing impairment can be syndromic or nonsyndromic. Recent gene mapping has identified dozens of nonsyndromic dominant (DFNA#) and recessive (DFNB#) forms of deafness.
* The most common type of congenital hearing impairment in developed countries is DFNB1, also known as Connexin 26 deafness or GJB2-related deafness. * The most common dominant syndromic forms of hearing impairment include Stickler syndrome and Waardenburg syndrome. * The most common recessive syndromic forms of hearing impairment are Pendred syndrome, Large vestibular aqueduct syndrome and Usher syndrome. * The congenital defect microtia can cause full or partial deafness depending upon the severity of the deformity and whether or not certain parts of the inner or middle ear are affected.
[edit] Disease or illness
[edit]
noise
Populations of people living near airports or freeways are exposed to levels of noise typically in the 65 to 75 dB(A) range. If lifestyles include significant outdoor or open window conditions, these exposures over time can degrade hearing. The U.S. EPA and various states have set noise standards to protect people from these adverse health risks. The EPA has identified the level of 70 dB(A) for 24 hour exposure as the level necessary to protect the public from hearing loss and other disruptive effects from noise, such as sleep disturbance, stress-related problems, learning detriment, etc. (EPA, 1974).
Noise-Induced Hearing Loss (NIHL) typically is centered at 3000, 4000, or 6000 Hz. As noise damage progresses, damage starts affecting lower and higher frequencies. On an audiogram, the resulting configuration has a distinctive notch, sometimes referred to as a "noise notch." As aging and other effects contribute to higher frequency loss (6–8 kHz on an audiogram), this notch may be obscured and entirely disappear.
Louder sounds cause damage in a shorter period of time. Estimation of a "safe" duration of exposure is possible using an exchange rate of 3 dB. As 3 dB represents a doubling of intensity of sound, duration of exposure must be cut in half to maintain the same energy dose. For example, the "safe" daily exposure amount at 85 dB A, known as an exposure action value, is 8 hours, while the "safe" exposure at 91 dB(A) is only 2 hours (National Institute for Occupational Safety and Health, 1998). Note that for some people, sound may be damaging at even lower levels than 85 dB A. Exposures to other ototoxins (such as pesticides, some medications including chemotherapy, solvents, etc.) can lead to greater susceptibility to noise damage, as well as causing their own damage. This is called a synergistic interaction.
Some American health and safety agencies (such as OSHA and MSHA), use an exchange rate of 5 dB. While this exchange rate is simpler to use, it drastically underestimates the damage caused by very loud noise. For example, at 115 dB, a 3 dB exchange rate would limit exposure to about half a minute; the 5 dB exchange rate allows 15 minutes. -->
Nexus externi
Slušna prizadetost
Ivo Leterme
Nam Leterme minister primus a die 20 Martii 2008 usque ad diem 19 Decembris 2008 fuerat cum se a munere removerat. Accurate iam antea id est die 14 Iulii 2008 propter discordantias inter Flandriae et Valloniae factiones Leterme se a munere removere volebat, sed, iussu regis Alberti II, mandatum servavit.
Ut apparet ex eius stemmate genealocico, quod demonstrat eius origines tam Vallonicas quam Flandricas esse, fuit semper vir qui unionem Belgarum defendit.
Rogerius Martin du Gard
Rogerius Martin du Gard, natus est die 23 Martii 1881 in Noviliaco ad Sequanam et in Serignaco, in Normannia, mortuus die 22 Augusti 1958, mythistoriarum scriptor modernismi Francicus fuit. Anno 1937 Praemio Nobeliano Litteraturae laureatus est.
Murcia (discretiva)
Murcia est:
Mina (cantrix)
Mina (nata Mina Anna Mazzini Busti Arsitii die 25 Martii 1940) est praeclarissima cantrix Italica, quamquam nunc etiam civis Helvetica est et Lugani vivit.
Andronicus Olynthius
Andronicus Olynthius (Graece Ἀνδρόνικος), qui saeculo IV a.C.n. exeunte floruit, fuit sectator Antigoni Monophthalmi. Fuit fortasse idem ac Andronicus Agerrhi filius Alexandri Macedonis coaevus.
Andronicus Olynthius anno 314 a.C.n. obsidionem Tyri prosecutus est. Anno 312 a.C.n. pro Demetrio Poliorceta in proelio iuxta Gazam pugnavit; mox autem, militibus Tyro rebellantibus, a Ptolemaeo I captus est.
As
As (assis, m.; pluraliter: asses) fuit nummus Romanus, aeneus sub consulibus, cuprinus sub imperatoribus. Pondera et notae variaverunt. Asses a civitate Romana editi sunt a tertio saeculo a.C.n. ineunte usque ad medium tertium saeculum p.C., id est magis quam quinque saecula.
De origine ac significatione nominis
Hodie plerique homines philologiae Latinae periti non putant assem Italicum vocabulum fuisse, sed ab alio populo mutuatum , fortasse ab Etruscis. Certe antiquitus "unum" vel "totum" significasse videtur : exempli gratia iugerum in area as appellatur. Totum quidem quod dividi posset in duodecim partes : ita heres ex asse dicebatur heres unicus cui bona omnia defuncti evenerant (e contrario : heres ex parte, ex dodrante, ex semisse, ex triente etc.). In nummis notabatur virga recta "I", ut unum. Hodieque in ludis chartarum charta "as" vocata unum significat (as trifoliorum unum trifolium exhibet, as cordum unum cor etc.). Fuit quoque nomen derivatum antiquum, a Varrone nobis traditum, assarius vel assarium unde as Graece ασσάριον dicitur.
Sub consulibus
Antiquissimi asses  reperti  a peritis   rerum huiusmodi hominibus hodie vulgo putantur circa 280 a.C.n. editi fuisse. Nihilominus novam chronologiam nuper proposuit archaeologus Italianus Philippus Coarelli, secundum eum primi asses circa 330 a.C.n. conflati sunt. Primum as libralis fuit : unam libram Romanam, id est circiter 325  grammata pendebat ac in duodecim uncias dividebatur. Gravior tum erat quam ut cudi posset : itaque in formam conflabatur et res nummaria Romana illius temporis ab historicis monetae "aes grave" vocata est. Subdivisiones assis quoque a monetariis conflabantur : Initio enim omnis res nummaria Romana in uno metallo posita erat, id est aere. Tempore vero secundi belli Punici (quod tempus difficile aerario Romano fuit) pondus assis paucis annis per gradus usque ad sextam partem librae imminutum est, qui as ea ratione sextantarius dictus est : itaque tertio saeculo exeunte duas uncias aeris, id est circiter 54g, pependit ac non iam conflatus sed cusus fuit. De iusto pondere loquor ; reapse aliquanto levior esse solebat quia nummus aeneus Romae magna parte fiduciarius fuit nec pondera adamussim observabantur.
Mox as etiam uncialis ac postremo anno 92 a.C.n. ex lege Papiria semuncialis factus est. Tum semunciam aeris, id est circiter tredecim grammata ac dimidium pendere oportuit, sed a medio secundo saeculo usque ad Gaium Iulium Caesarem dictatorem nummus aeneus perraro Romae percussus est, sive quod ingens quantitas nummorum prioribus annis percussorum usui sufficiebat atque argentei nummi denarius, quinarius et sestertius in maiore usu erant, sive quia homines asses novos et leviores aspernabantur ac vetustos accipere malebant.
Neiafu (discretiva)
Neiafu est:
As
Sub consulibus
Rationum moneta quoque apud Romanos usque ad annum circiter 150 a.C.n. fuit : nam magnae summae (e.g. census, vectigalia, praeda, tributum...) in assibus aestimabantur. Medio secundo saeculo vero sestertius in eius locum successit (qui tum minimus argenteus nummus erat) ac rationum moneta per plura saecula remansit.
Sub imperatoribus
In re nummaria ab imperatore Augusto instituta aes denuo frequenter percussus est ad minimos mercatus solvendos in usu quotidiano. Tum as fuit cuprinus nummus, duos semisses ex orichalco et quatuor quadrantes valens. Ratio nummorum ea erat : Asses hodie servati inter novem et duodecim grammata pendere solent. Homines rei nummariae periti putant iustum pondus fortasse fuisse tricesimam partem (1/30) librae Romanae, id est circiter 10g82. Quoniam nummi aenei magna parte fiduciarii erant, monetarii pondera adamussim numquam observabant : quotiens libram cupri accipiebant, sciebant ex ea triginta asses fieri oportere nec quicquam pensi habebant si as alius alio paulo gravior vel levior  erat. In paene omnibus assibus litterae SC leguntur quae notant Senatusconsulto : pactum enim erat ut senatus monetae aeneae praeesset, dum Imperator monetam argenteam et auream sibi vindicat.
Res nummaria Romana immutata permansit, ita ut ab Augusto instituta erat, usque ad tertium saeculum. Tum pretia in infinitum inflari coeperunt et nummi argentei tam adulterini facti sunt, ut pondus metalli in asse maioris pretii fuerit quam in antoniniano. E quo tempore as non iam cusus est.
Alvi profluvium
Saepissime efficitur ab infectione intestinorum viro, bacterio, aut parasito, quae diarrhoea infectiosa sive gastroenteritis appellatur. Vulgata alvi profluvii causa in infantibus et pueris est rotavirus.
Alvi profluvium in suibus foria appellatur.
Marcus Peducaeus Priscinus
Marcus Peducaeus Priscinus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo et secundo saeculo erat. Pater eius Quintus Peducaeus Priscinus anno 93 consul ordinarius erat, filius Marcus Peducaeus Stloga Priscinus anno 141 consul ordinarius creatus est.
Ipse anno 110 consul ordinarius erat,tum annis 124-125 proconsul Asiae fuit.
Evangelium secundum Ioannem
Auctor, quamquam in ipsi evangelio non nominatur, traditur fuisse Ioannes, filius Zebedaei et unus ex duodecim Iesu apostolis. Hoc evangelium et argumento et scribendi modo adeo simile est epistulis Ioannis, ut cum his unum corpus litterarum Ioanninarum habetur, sed fortasse non ab eodem auctore scriptum. Differt valde differt a primis tribus evangeliis, saepe synopticis dictis.
C. K. Barrett et deinde Raimundus E. Brown censuerunt evangelium ortum est in "communitate Ioannina", quae thematibus praecipuis studebat. In hoc evangelio ostenditur disceptatio inter ecclesiam et synagogam primo saeculo aer. vulg. exeunte habita. Communitas Ioannina magis contra Iudaeos, potius quam inter Christianos, definiri videtur. Christianismus, quamquam in religio Iudaico ortus, gradatim a Iudaismo separatus est, quia inter se adversati sunt.
Historia brevis, "pericope adulterae" nuncupata, ad initium capitis VIII huius evangelii in aliquibus libris tam manuscriptis quam impressis legitur, sed in manuscriptis pluribus antiquioribus aut contextu alio reperitur aut omnino omittitur. Constat hanc historiam minime partem evangelii Ioannis ab origine constituisse.
Asclepiodorus (satrapa)
Asclepiodorus Philonis filius (Graece ), qui saeculo IV a.C.n. exeunte floruit, fuit ab Alexandro Macedone rebus pecuniariis satrapiae Babyloniae praepositus. Asclepiodorus, fortasse idem, anno 315 a.C.n. ab Antigono Monophthalmo satrapa creatus est Persidis; de quo munere ante annum 311 a.C.n. decedit.
Psycho (pellicula)
Psycho est pellicula criminalis anno 1960 ab Alfredo Hitchcock, moderatore cinematographico Britannico, edita secundum mythistoriam eiusdem tituli (vide  Psycho ) a Roberto Bloch scriptam. In pellicula, quam homines docti Americani Pellicularum Instituti anno 2007 decima quarta quod ad pulchritudinem pertinet cinematographicae historiae putant, agunt histriones:
Consortium Ragusiense
Consortium Liberum municipale Ragusiense olim Provincia regionalis Ragusiensis (alia nomina: Consortium Liberum municipale Ragusinum, Consortium Liberum municipale Ragusiae) (Italiane: Libero consorzio comunale di Ragusa; Sicule: Pruvincia di Rausa) est in Italia Consortium Liberum municipale, circiter 318.249 incolarum, in Regione Libera Sicilia situm, cuius caput est Ragusia et cuius signum est RG.
Historia
Consortium Liberum municipale Ragusiense instituitum est die 4 Augusti 2015, cum lege regionali N° 15, in locum Provinciae regionalis Ragusiensis, cui successit.
Carlota Finch
Carlota Finch, vulgo Lady Charlotte Finch (nata Charlotte Fermor die 14 Februarii 1725; mortua die 11 Iulii 1813) fuit paedagoga principum et principissarum Britanniae.
Ariston (Eumenis sectator)
Ariston (Graece ), qui saeculo IV a.C.n. exeunte floruit, Alexandri Macedonis coaevus, fuit anno circiter 321 a.C.n. sectator Eumenis. Eo tempore Eumenes eo cineres Crateri dedit; fuerat igitur fortasse amicus vel parens Crateri. Postea anno 314 a.C.n. dum Tyrus obseditur Ariston, iam Antigoni Monophthalmi sectator, Crateri cineres Philae (quae Cratero olim nupserat) dedit. Is homo idem fortasse fuit ac Ariston qui equites in proelio iuxta Gaugamelam duxerat.
Faesulae
Faesulae (alia nomina: Fesulae, Faesula , Faesulae Etruscorum , Fesula ) (Italiane Fiesole) sunt urbs Italica et municipium, circiter 14 340 incolarum, in Regione Tuscia ac in urbe metropolitana Florentina sita. Urbani Faesulani vel Fesulani (etiam Fesolani ) appellantur.
Origo nomis
Fasulae oppidum Etruscorum fuit, in VIII a.C. saeculo. Eo tempore, oppido "Visul" aut "Vipsul" nomen fuit. Inde, praesumere potemus nomen oppidi ab hoc oritur.
Incolae notabiles
Faesulis olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae:
Ecclesia Catholica Romana
Fesulae sedes episcopalis sunt, nomine Dioecesis Fesulana.
Fractiones
Anchetta, Caldine, Compiobbi, Ellera, Girone, Pian del Mugnone, Pian di San Bartolo, San Domenico.
Albertus Brooks
Albertus Brooks (natus Albertus Laurentius Einstein die 22 Iulii 1947 in Beverly Hills, Angelopoli) est histrio et libellorum pro pelliculis scriptor Americanus.
Servius Cornelius Scipio Salvidienus Orfitus
Servius Cornelius Scipio Salvidienus Orfitus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo et secundo saeculo fuit. Avus Servius Cornelius Scipio Salvidienus Orfitus, consul anni 51 fuit, filius Servius Cornelius Scipio Lucius Salvidienus Orfitus consul anni 149 et nepos Servius Cornelius Scipio Salvidienus Orfitus consul anno 178 erat.
Ipse consul ordinarius anno 110 et Praefectus urbi Romae Hadriano et Antonino Pio imperatoribus regnantibus erat.
All About Eve
All About Eve (scilicet Latine Omnia de Eva) est pellicula criminalis anno 1950 a Iosepho L. Mankiewicz, moderatore cinematographico Americanus, edita secundum libellum ab eo ipso scriptum In pellicula tres homines enarrant exitum ficticiae actricis theatralis Eve Harringtons. Haec pellicula homines docti Americani Pellicularum Instituti anno 2007 vigesima octava quod ad pulchritudinem pertinet cinematographicae historiae putaverunt et quae anno 1951 creata est, agunt clari histriones :
Leonidas (Parmenionis amicus)
Leonidas (Graece ), qui saeculo IV a.C.n. exeunte floruit, fuit Parmenionis amicus qui ab Alexandro Macedone, Philota Parmenioneque interfectis, militibus quibusdam regi inimicis praepositus est. Idem ut videtur fuit anno 320/319 a.C.n. sectator Antigoni Monophthalmi; pro eo emissarius socios Holciae subornavit. Idem fortasse (sed haec res incerta manet) pro Ptolemaeo anno 310 a.C.n. in Cilicia militavit; idem fortasse coronam Delphis dedicavit ( XI.4 161b v. 77).
Unitas astronomica
Unitas astronomica (UA) est unitas intervalli non ad systema SI attinens, quae longitudinem mediam inter Solem et Tellurem describit. Unio Astronomica Internationalis (UAI) anno 2012 hanc unitatem ita definivit: 1 UA = 149 597 870 700 m.
Bubalus bubalis carabanensis
Bubalus bubalis carabanensis (Philippinice kalabaw) est subspecies bubali Asiatici (cuius binomen est Bubalus bubalis). Hoc animal est proprium Insularum Philippinarum Guamaeque. Hispani saeculo XVII in insulam Guamam ex Philippinis id introduxerunt. Bubalus bubalis carabanensis est iumentum.
Aloysius Capuana
Aloysius Capuana (natus die 28 Martii 1839 Minis - mortuus est die 29 Novembris 1915 Catinae) fuit praeclarus scriptor Italicus scholae quae dicitur Verismi, id est genus litterarum et musicae naturalismo propinquum.
Herta Däubler-Gmelin
Iuventus et munus
Herta filia erat legati Germaniae in Slovacia. Tubingae maturitatem accepit et tum eodem loco et Berolini iurisprudentiae, historiae atque rebus politicis studebat et anno 1969 primam, anno 1974 secundam probationem adepta est. Tum anno 1975 Bremae doctor iurisprudentiae promota est. Deinde primo iurisconsulta, tum professor Berolini Universitatis Liberae laboravit.
Cursus honorum
Däubler-Gmelin ab anno 1966 sodalis SPD est et annis 1972 - 2009 legata Dietae Foederalis erat. Annis 1988 - 1997 vicaria praeses suae factionis fuit. Anno 1993 candidata vicarii praesidis iudicii foederalis constitutionis non electa est, quod factio CDU eam repudiabat. 27 Octobris 1998 Gerhardus Schröder (SPD) Cancellarius Foederalis eam Administram Foederalem Iustitiae nominavit. Hunc honorem tenuit ad 22 Octobris 2002, cum post electionem Dietae Foederalis novum consilium ministrorum convocaretur. Gmelin nullum administerium accepit, quod in contentione suffragiorum Georgium W. Bush, tunc praesidem CFA, cum Adolpho Hitler comparaverat.
Albertus Osswald
Munus
Post scholam finitam Osswald tirocinium mercatoris fecit atque annis 1939 - 1945 Bello Orbis Terrarum II militavit.
Cursus honorum
Osswald ab anno 1945 sodalis SPD fuit et ab anno 1949 legatus consilii urbis Giessae erat. Anno 1954 etiam magister civium, anno 1957 magister civium superior huius urbis factus est. Anno 1963 administer Hassiae oeconomiae et commeatus creatus est. Postea, anno 1964, administer aerarii publici factus est. 3 Octobris 1969 successor Georgii Augusti Zinn praeses ministrorum Hassiae faciebatur. Ad annum 1970 SPD sola terram rexit, poistea una cum factione FDP.
Finis Cursus
Osswald honorem praesidis ministrorum 3 Octobris 1976 amisit, cum propter pecuniam ab argentaria, quae ad Hassiam pertinebat, neglegenter amissam a magistratu se recederet. Id eo die fecit, cum suffragium Dietae foederalis haberetur. Successor praeses ministrorum Holger Börner (SPD) electus est.
Nicephorus Soglo
Nicéphorus Dieudonné Soglo (natus in Lome die 29 Novembris 1934), iuris consultus et oeconomiae peritus, fuit Benini praeses ab anno 1991 usque ad annum 1996. Postea anno 2002 Cotonou praefectus urbis creatus est et iterum anno 2008 electus est. Alumnus est universitatis Parisiensis et Scholae Nationalis Administrationis eiusdem urbis.
Antonius Babington
Antonius Babington (natus familia Catholica in Derbyshire, Anglia die 24 Octobris 1561 – supplicio affectus est Londinii die 20 Septembris 1586) fuit homo qui damnatus est quia conatus est, iussu Mariae Stuartae, reginam Elisabetham I necare.
Docimus (satrapa)
Docimus (Graece ), qui saeculo IV a.C.n. exeunte floruit, Alexandri Macedonis coaevus, fuit ab anno 323 a.C.n. sectator Perdiccae qui eum Babyloniae anno 321 a.C.n. satrapam praeposuit. Anno 320 a.C.n., Perdicca mortuo, contra Eumenem pugnavit; anno insequenti cum aliis ab Antigono Monophthalmo captus est et incarceratus. Antigono tandem se submisit, sociis delatis, et pro eo usque ad annum 302 a.C.n. militavit; quo anno amicitiam Lysimachi petivit eoque Synnadam dedit.
Eduardus de Vere
Eduardus de Vere, decimus septimus Oxoniae comes (natus die 12 Aprilis 1550; mortuus die 24 Iunii 1604) fuit scriptor scaenicus, poeta, et scriptorum patronus Anglicus aetate reginae Elisabeth I.
Ludovicus Halévy
Ludovicus Halévy (natus Lutetiae 1 Ianuarii 1834 - ibidem mortuus 7 Maii 1908) fuit auctor et dramatista Francicus qui cum Iacobo Offenbach et Georgio Bizet notissime collaboravit componendo dramata operatica pro scaena Parisiana. Halévy, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 1884 cooptatus erat.
Lysanias
Lysanias (Graece ), qui saeculo IV a.C.n. exeunte floruit, fuit Alexandri Macedonis anno 335 a.C.n. in Thracia miles et postea (si idem homo sit) Antigoni Monophthalmi anno 316 a.C.n. sectator; eo anno, duce Pithone, quadringentis xystophoris in proelio Paraetacenae praefuit..
Aeschylus Rhodius
Aeschylus Rhodius (Graece ), qui saeculo IV a.C.n. exeunte floruit, Alexandri Macedonis et Antigoni Monophthalmi coaevus, fuit anno 332 a.C.n. ab Alexandro in insula nativa praepositus, annoque 330 a.C.n. militibus in Aegypto praefectus. Anno 319 a.C.n. pecunia quam e Cilicia in Macedoniam Aeschylus advehebat ab Antigono iuxta Ephesum retenta est. Ab eo tempore fortasse ipse se ad Antigonum iunxit. Anno enim 311 a.C.n. in litteris ab Antigono urbi Scepsidi missis (OGIS 5) Aeschylum quendam (an Rhodius sit, nescitur) legatum cum Demarcho Taronis filio ad Cassandrum missum esse fertur. Post pacem eodem anno sanctam cum Aristodemo et Hegesia in Aegyptum ad Ptolemaeum missus est.
Georgius Augustus Zinn
Georgius Augustus (vulgo: Georg August) Zinn (natus 27 Maii 1901 Francofurti ad Moenum, mortuus 27 Martii 1976 eodem loco) vir publicus Germaniae et sodalis SPD erat.
Fridericus Maximilianus Klinger
Fridericus Maximilianus Klinger (natus die 17 Februarii 1752 - obiit die 25 Februarii 1831) scriptor fabularum scaenicarum atque poëta Germanicus qui amicus Ioannes V. Goethii et auctor operis Strung und Drang (tempestas et pressio).
Glandula adrenalis
Insufficientia corticis glandularum renalium vocacitur morbus Addisonianus. Si rarius, at repentino, paucis sub horis morbus aggravescat, crisis Addisoniensis vel crisis adrenalis dicitur.
Georgius Augustus Zinn
Munus
Post scholam finitam Zinn tres annos minister publicus urbis Cassalae fuit, deinde annis 1923 - 1926 Goettingae et Berolini iurisprudentiae atque rebus publicis studebat. Anno 1927 primam, anno 1931 secundam probationem accepit. Tum iurisconsultus Cassalae laboravit. Postquam Nazistae rerum Germaniae potiti sunt, Zinn in carcerem aliquamdiu missus est. Nam iam ab anno 1919 sodalis SPD fuerat. Annis 1939 - 1945 militavit atque bello paene finito captus est.
Glandula adrenalis
In animalibus non paucis amba glandulae organa, cortex et medulla, separata iacent: organum corticale enim et organum medullare.
Blentina
Blentina   (alia nomina : Bientinum, Bietina, Blintina, Feroniae Lucus) (Italiane: Bientina) est oppidum Italicum municipium, circiter 7990 incolarum, in Provincia Pisana Regionis Tusciae situm. Incolae Blentinenses appellantur.
Glandula adrenalis
Anatomia macroscopica
Sitae sunt glandulae suprarenales, una cum renis, in spatio retroperitoneali, circumclusae renis capsulis et fibrosa et adiposa, velut organi capsula.
Georgius Augustus Zinn
Cursus honorum
Qua captivitate dimissus iudex summus Cassalae erat. Octobri mense 1945 administer iustitiae Carolo Geiler praeside ministrorum Hassiae factus est et etiam in hoc officio mansit, cum Christianus Stock anno 1946 praeses ministrorum electus est. Praeterea legatus consilii parlamentarici Bonnae fuit, quod constitutionem novam Germaniae tulit. Sic Zinn etian unus e patribus patriae habebatur. Annis 1949 - 1951 etiam legatus Dietae Foederalis fuit. 14 Decembris 1950 praeses ministrorum Hassiae electus est atque paene viginti annos hoc officio fungebatur: 3 Octobris 1969 se recessit et Albertus Osswald (SPD) eius successor creatus est.
Glandula adrenalis
Anatomia macroscopica
Utraque glandula galeri - latere dextro triangularis, laevo lunati - instar videtur, supra renem basi imposita. Videntur utroque latere basis, facies posterior, msrgo superior, margo medialis, dextro etiam apex. Utriusque glandulae pondus est 5-15 g.
Blentina
Blentina apud veterum Lacum Sextum atque veterum situm Auseris flumini, aedificata est.
Glandula adrenalis
Anatomia macroscopica
In adultibus ponderis relatio inter ren et glandulam est 30:1 (in neonatis 3:1).
Blentina
Victi
Petrus Maffi Pisarum Archiepiscopus, Sardiniae Legatus, Cardinalis
Glandula adrenalis
Providentia vascularis
Providentia sanguinea abunde videtur. Utraque glandula suprarenalis sanguinem arterialem uniformiter trium arteriarium suprarenalium ope recipit. Effluxus venosus utriusque lateris diversus est, at invenitur utroque latere vena suprarenalis. Vasa lymphacea in regiones et lumbalis et coeliacam currunt. Connectitur quoque utraque glandula suprarenalis cum systemate nervoso autonomico.
Blentina
Mortui
Petrus Leopoldus Magnus Rex Etruriae
Glandula adrenalis
Providentia vascularis
Arteriae. Utrique glandulae suprarenali tres arteriae ex arteria phrenica inferiore et arteria renali affluunt: Arteriae suprarenales superior, media, inferior. Arteriarum variantes descriptae sunt.
Anatomia microscopica
In sectione histologica divisio inter capsulam (partem minorem), corticem sive substantiam corticalem (partem maiorem, usque ad 80%), et medullam sive substantiam medullarem visibilis est. Sine coloratione histologica cortex color flava, at medulla color rubescens ostendunt. Inter sustantias corticales et medullares reperiuntur fasciculi textuum connectivorum. Capsula adiposa ex textu adiposo, capsula fibrosa ex textu connectivo formantur.
Anatomia microscopica corticis
In cortice adultorum ipso distinguuntur tres zonae, ab externa ad internam: Nimirum cellularum formae ab externis ad internas mutat, globuliformibus enim ab externis ad cylindricas internas.
Commutationationes corticis anatomicae
In vitae cursu relationes inter tres eas zonas constanter commutatur, sub aetatibus enim atque sub status contentionis animi.
In neonatis zonae glomerulosa et reticularis tenuiores videntur, posteaquam vialiter crescunt; denique in pubertate illarum latitudines maiores et clariores apparent. Imprimis in feminis distributio triplex clare visibilis est.
Zona fasciculata autem contentione animi chronica latior apparet, quia hormontis ACTH ope lipida magis accumulari putatur.
Limburgum
Limburgum ad varias regiones vel loca geographica respici potest:
Glandula adrenalis
Embryologia
Utraque pars, cortex et medulla, procreationem separatam (originem dualem) ostendit. Origo corticis est mesodermatis; medulla autem ab ectodermate formatur. Uterque cortex una cum utroquo gonado, ovario vel teste, ab plica genitali (in embryone locis renium inferiorum) derivantur, nimirum interdum textus aberrans glandulae adrenalis inter renes et plexum testicularem inveniri potest.
Microtubulus
Microtubuli sunt polymera, ex duobus generibus proteini tubulini constituti et filamenta intracellularia formantes. Pars sceleti cellularis cytoplasmati cellulae forma eius et stabilitatem tribuunt. Microtubuli in cellulis eukaryotum, quorumdam bacteriorum, paucarum Archaearum sunt.
Glandula adrenalis
Cortex
Cortex glandulae suprarenalis ex coelomatis epithelio et plicae genitalis crescit. Coeloma in utero cavitas embryonis inter intestinum et corporis parietem externum formatur.
Microtubulus
Stabilitas microtubulorum inter se ab praesentia proteini tau plane pendit. In medicina apud quosdam morbos neurodegenerativos damnum microtubulorum cum notabili liberatione proteini tau in liquorem spinalem incidit, quod valore proteini tau aucto exprimatur.
Glandula adrenalis
Medulla
Medulla autem de plicae neuralis derivatur.
Microtubulus
Sceletus cellulae
Sceletus cellulae sive cytosceletus est quasi columna vertebralis cuiusvis cellulae eukaryoticae et ex imprimis tribus partibus componuntur, microtubulis, filamentis intermediis, et filamentis filiformibus, quae retem cytoplasmaticum cytosceletum formant. Inter eas microtubuli maximae cum diametro 24 nm sunt. Mensurae filamentorum intermediorum 10 nm, filiformium 6 nm. Forma est cylindrica. Omnes partes intra cellulam, ibi in cytoplasmate, inveniuntur.
Glandula adrenalis
Physiologia
Corticis et medullae munera sunt diversa: Cellulae corticis genera tria hormontum secernunt: mineralocorticoida, glucocorticoida, hormonta sexualia. Cellulae medullae autem sunt pars systematis nervosi autonomici. Ut in anatomia sub aspectu physiologica glandulis supraerenalibuss late duo organa separata insunt, hac de re separatim disserenda.
Microtubulus
Structura microtubuli
Microtubuli cylindrus diametro externo 24 nm, interno 12 nm, intellegi potest. In sectione transversa microtubulus vero anuloformis apparet, at diligenter sub microscopio electronico vistum, microtubuli ex helice proteinorum globosorum duorum (dimeri) constructi sunt: uno α- et uno β-tubulino.
Glandula adrenalis
Physiologia corticis glandulae suprarenalis
Glandulae suprarenales tria genera hormontum sercernunt: mineralocorticoida, glucocorticoida, androgena. Coniuncta est generatio mineralocorticoidorum cum sanguinis pressione, glucocorticoidorum cum contentione enervante biologica, androgenorum cum sexualitate. Olim se unice ea in sanguinem liberare putatum est, hodie tamen synthesis extraadrenalis omnium trium generum nota est. Gubernatio principalis per hypothalamum partem cerebri et glandulam pituitariam (axem HPA - h ypothalamicum– p ituitarium– a drenalem - dictum) oritur.
Zona glomerulosa et mineralocorticoida
Intra zona glomerulosa canales iontici calcii tensione pendentes locati sunt.
Mineralocorticoida, per receptoria propria (receptoria mineralocorticoidorum), mutationes aequilibriorum natrii Na+ et kalii K+ et aquae H2O, ita etiam sanguinis pressionis efficiunt. Mineralocorticoidum aldosteronum Vice versa insufficientia glandularum cum generationis deminutione mineralocorticoidorum valores minores natrii, at kalii altiores.
Axis hypothalamicus–pituitarius–adrenalis (axis HPA)
Axis HPA actiones et retroactiones inter cerebri hypothalamum et per hormon resolvens CRH (corticotropini resolvens hormon) hypophysem (= glamdulam pituitariam), denique per hormon ACTH (adrenocorticotropinum hormon) cortices glandularum suprarenalium describit. Munus axis HPA est synthesis corticoidorum adrenalium gubernandi.
Biochemia
Generant corticis cellulae ex cholesterolo plus quam triginta hormontum steroidorum, quae cellularum itinera metabolica, per exemplum, gluconeogenesem catalysant. Tria genera hormontum steroidorum nota sunt: mineralocorticoida, glucocorticoida, androgena; eorum synthesis quaedam cytochromata P450 enzyma requirit.
Synthesis aldosteroni mineralocorticoidi
Adrenocorticotropino hormono (ACTH) stimulata synthesis aldosteroni in zona glomerulosa fit: Ex cholesterolo enzymi CYP11A1 ope oritur pregnenolonum, deinde progesteronum fabricatur, post hoc 11-deoxycorticosteronum, corticosteronum, 18-hydroxcorticosteronum, demum aldosteronum.
Mineralocorticoidum naturale principale, aldosteronum, ex cholesterolo in gradibus sex formatur:
Synthesis cortisoli glucocorticoidi
Synthesis cortisoli in corticis adrenalis strato medio (zona fasciculata) fit. Extra glandulas adrenales ex cortisolo formantur cortisonum (abhinc tetrahydrocortisonum et allo-tetrahydrocortisolum), 18-hydroxycortsolum (dein oxocortisolum), tetrahydrocortisolum, allo-tetrahydrocortisolum.
Mala et morbi glandularum suprarenalium
In senectute degeneratio zonae glomerulosae observatur. Chronica animi contentione et mentis morbis latitudo conspicue aucta zonae fasciculatae observari potest. Aldosteronismus primarius sive syndroma Conn ad generationem aldonsteroni immoderatam spectat. Insufficientia corticis glandularum suprarenalium morbus Addisonianus nominatur. Rarissime mutationes geneticae geni ABCD1 cum glandulae insufficientia quoque coniunctae sunt: adrenoleucodystrophia et adrenomyeloneuropathia. Interdum glandularum tumores adenomata observantur.
Gaius Calpurnius Piso (consul 111)
Gaius Calpurnius Piso (nescimus, quo anno natus mortuusve sit) senator Romanus primo et secundo saeculo fuit. Anno 111 consul ordinarius erat. Filii eius Servius Calpurnius Scipio Orfitus, consul anni 172 et Lucius Calpurnius Piso, consul anni 175 erant.
Aubrey Plaza
Aubrey Plaza (Anglice Aubrey Plaza, natus Wilmington die 26 Iunii 1984) est choragusque pellicularum Americanus.
Iustinus Ahomadegbé-Tomêtin
Iustinus Ahomadegbé-Tomêtin (natus in Abomey die 16 Ianuarii 1917; mortuus in Cotonou die 8 Martii 2002), alumnus scholae Gulielmi Ponty et scholae medicae iuxta Dakar, medicinae dentariae peritus, fuit breviter Benini praeses a die 7 Maii  1972 usque ad diem  26 Octobris 1972 cum inter seditionem a Matthaeo Kérékou ducta depositus est. Antea a die 25 Ianuarii 1964 usque ad diem 29 Novembris 1965 Benini Primus Minister fuerat.
Calpurnii Pisones
Calpurnii Pisones fuerunt clara familia senatoria, pars gentis Calpurniae.
Tructa modo Navarreno
Tructa modo Navarreno (Hispanice: Trucha a la navarra) est alimentum Hispanicum praecipuum regionis Navarrae. Tructa pernis farta ex oleo cum allio frigitur. Saepe non perna sed lardum in tructam mittitur. Tructa Oncorhynchus mykiss (e regione Pacifica orta) in flumina Navarrena introducta est.
Philippus Janvier
Philippus Janvier (Francice: Philippe Janvier) est palaeontologiae et zoologiae Francicus, qui praecipue Palaeozoïcum vertebratum apud Museum Nationale Historiae Naturalis Lutetiae studet. Anno 2003 praemio scientifico Instituti del Duca apud Institutum Franciae laureatus est.
Philippus Antigoni filius
Philippus, Antigoni filius (Graece ), qui saeculo IV a.C.n. exeunte floruit, Alexandri Macedonis coaevus, fuit inter annos 323 et 306 a.C.n. dux exercituum Antigoni patris sui; quo anno mortuus est.
Brema
Brema (Theodisce: Bremen, Saxonice: Breem; adiectivum Bremensis) est magna urbs in Germania sita.
Brema est caput terrae foederalis quae est Urbs Hanseatica Brema, quae terra in urbibus Brema et Bremae Portu consistit. Senatus urbem regit. Visurgis fluvius per urbem perfluit. Anno 2005 Brema 545 983 incolarum habuit.
Historia
A saeculo XVII usque ad saeculum XIX iniens in domo mercatorum automaton nomine Complimentarius fuit.
Cussiacum (discretiva)
Cussiacum potest:
Gens Calpurnia
Gens Calpurnia fuit clara gens senatoria Romana. Conditor seu origo huius gentis plebeius homo quidam, filius Calpi, filii tertii Numae Pompilii regis, memoriae traditus est.
Fuerunt variae familiae in gente Calpurnia:
Lancastria (domus regnatrix)
Familia Lancastriae sive Lancastrensis (Anglice House of Lancaster) fuit ramus domus regnatricis Anglicae Plantagenistarum et cum familia Eboraci una duarum factionum inter Rosarum Bella.
Ioannes Verga
Ioannes Verga (die 2 Septembris 1840 Catinae in Sicilia – ibidem mortuus est die 27 Ianuarii 1922) fuit praeclarus scriptor Italicus diegematorum et libellorum primus scholae quae dicitur Verismi, id est genus litterarum et musicae naturalismo propinquus. Praeclarissima fabula eius est I Malavoglia.
Vincentius Cardarelli
Vincentius Cardarelli (natus Nazarenus Caldarelli Tarquiniae die 1 Maii 1887; Romae die 18 Iunii 1959 obiit) fuit scriptor, diurnarius et poeta Italicus. Anno 1928 operis "Il sole a picco" gratia Praemium Bagutta et anno 1947 operis Villa Tarantola gratia Praemium Strega accepit.
Marcus Vettius Bolanus
Marcus Vettius Bolanus (nescimus, quo anno natus mortuusve sit) senator Romanus primo et secundo saeculo fuit. Anno 111 consul ordinarius erat. Frater ei fuit Crispinus ille cui poeta Statius carmen laudationis dedicavit, tum cum adulescens sedecim annos natus primam militiam inibat, tribunatu a Domitiano donatus.
Werner Müller
Werner Müller (natus 1 Iunii 1946 Assindiae, mortuus die 15 Iulii 2019) fuit procurator societatum et vir publicus Germaniae.
Marcus Vettius Bolanus
Pater eorum Marcus Vettius Bolanus erat, consul suffectus anno 66 et legatus Britanniae annis 69-71.
Werner Müller
Schola et munus
Müller anno 1965 oppido Meppen maturitatem adeptus deinde Manhemii oeconomiae et Thuiscoburgi atque Bremae philosophiae et glottologiae studebat. Annis 1970 - 1972 Ludovici Portus Rhenani licentiatus oeconomicae mathematicae laboravit. Deinde annis 1973 - 1980 pro societate energiae RWE, deinde ad annum 1997 apud societatem Veba laborabat.
De vita Caesarum
De vita Caesarum est opus optime cognitum ex omnibus quae C. Suetonius Tranquillus eruditus Romanus conscripsit, quod est ordo vitarum duodecim virorum qui principes imperii Romani fuerunt (hodie vulgo imperatores dicti, ex honore militari quem gerebant omnes) a Gaio Iulio Caesare, anno fere 100 a.C.n. nato, usque ad Domitianum, anno 96 necatum. Suetonius ab epistulis Latinis meruit principe Hadriano, sed ab hoc munere missus est anno 121 vel 122. Vitas Septicio Claro, patrono suo, qui eodem anno eiectus est a praefectura praetorii, dicavit.
De genere litterarum
Libri De vita Caesarum sunt series vitarum, id est, biographiarum. Non oportet id genus litterarum cum rerum gestarum narratione, id est, historia sive annalibus, confundere. Biographus personam hominis, figuram, animum (si potest!), originem, familiam, famam, necnon acta tam privata quam publica describere vult.
Ut vitarum seriatim scriptor, Suetonius inter Romanos Cornelium Nepotem, inter Graecos Plutarchum secutus est. Iam multi vitas antea scripserant, vel coaevalium vel maiorum. Genus igitur biographicum minime invenit Suetonius, sed et Plutarchus et ipse transformaverunt. Plutarchus enim, eruditissimus in litteris et rebus gestis Graeciae, fontes multos variosque citat et comparat; quo secutus Suetonius, in bibliothecis et archivis expertus, in hac re antecessori supervenit. Plutarchus autem, sicut Nepos aliique proavi, indolem animi et ingenii hominis (velut herois) vult in verbis Graecissimis describere; Suetonius autem eam rem more Latino reticens aut omnino recusans, naturam hominis surgere suadet e minutiis actorum et e varietate famae, ut ostentaret unumquemque principem aut idoneum aut improbum fuisse.
De usu fontium
In vitis prioribus, id est, a "Divo Iulio" usque ad "Neronem," et praecipue usque ad principatum Claudii, Suetonius usus est permultis fontibus, inter quas historiis Graece et Latine scriptis, monumentis, arte factis, documentis rei publicae Romanae, documentis arcanis quae in archivio imperatorum fortasse repperit, documentis etiam omnino privatis. Hos fontes saepe citat, dubitat, comparat. In vitis posterioribus, a "Galba" usque ad "Domitianum", perpaucos fontes citat. Hanc varietatem, quam eruditi in opere Suetonii facile observant, alii aliter explicant. Dicunt quidam vitas posteriores post demissionem Suetonii scriptas esse, qui scilicet ex archivo imperatorum dehinc exclusus erat; alii auctorem ab opere nimis longo requiescere volens ad finem properavisse; nonnulli autem asseverant vitas posteriores antea scriptas, Suetonio admodum iuvene et scientiae Quellenforschung seu "censurae fontium" minime experto. Oportet meminisci Suetonium ipsum anno 69 circiter natum; igitur de rebus post eum annum gestis memoria sua, una cum cum memoria coaevalium et seniorum, partem librorum et documentorum fortasse usurpavit. Memoriam patris sui citat de dictis Othonis anno 69; memoriam avi citat de ratione constructionis a Caligula pontis apud Baias; sed de vita Caesaris et de iuventute Augusti fontibus oralibus omnino carebat.
De forma et structura operis
Opus De vita Caesarum in octo libros dividitur, quorum sex priores sex vitas continent. Ronaldus Syme subiecit auctorem ibi finem posuisse prisci sui operis, ubi Nero vim sibi intulit. "Progenies Caesarum in Nerone deficit," ait Suetonius, oracula et omina modo suo subiciens, "ac subinde tacta de caelo Caesarum aede capita omnibus simul statuis deciderunt, Augusti etiam sceptrum a manibus excussum est." Nihilominus, opus continuavit vel subinde vel post spatium temporis: liber septimus vitas comprehendit Galbae, Othonis, Vitellii uno anno elevati et mortui; liber octavus familiam Flaviam, scilicet Vespasianum, Titum, Domitianum.