cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novogardia Inferior
Novogardia Inferior (Russice Нижний Новгород, tr. Nižnij Novgorod) est urbs in Russia, metropolis regionis Novogardiensis Inferioris sedesque Districtus Foederalis Subvolgensis (Russice Приволжский федеральный округ nominati), ad confluentem Occae et Rha fluviorum sita. Incolas 1252 milia anno 2020 habuit.
Novogardia Inferior est valens industriae sedes: constructionis machinarum (e.g., urbi sita est officina, autocineta producens), metallurgiae, etc. Stationes ferriviarias, portum, et aeroportum habens, sedes transportationis videtur. Etiam est sedes scientiae et culturae: nonnullas universitates studiorum, theatra, et musea habet.
Nomen eius Russice significat Neapolis Inferior, quia Russis jam est Neapolis Magna, id est Novogardia Magna; Inferior dicitur, quod in fluxu Rha fluminis inferiore sita est.
Petrus
Simon Petrus (mortuus fere anno 65) erat unus ex duodecim apostolis qui Iesum Nazarenum dum vivebat secuti sunt. De vita Petri imprimis in Novo Testamento traditum est.
Secundum Marcum evangelistam (3:16), nomen eius erat Simon, patris autem Iona ; secundum alios patris nomen erat Ioannes. Cognomen Petrus Simoni a Iesu honoris causa impositum est expressio muneris. Petrus in lingua Graeca Πέτρος (petros) dicitur, quod est Aramaice Kepha.
Novogardia Inferior
Historia urbis
Novogardia Inferior condita est ut fortalitium in finibus Russicis, anno 1221. Ab anno 1350 fuit caput ducatus sui iuris. Facta est valens sedes mercaturae et culturae. Anno 1392 facta est pars magni ducatus Moscoviae. Cremlinum illud Novogardiae Inferioris, quod adhoc exsistit, constructum est annis ab 1508 ad 1511. Annis ab 1611 ad 1612 urbs fuit sedes formationis armatae vis, cuius duces fuere Cosmas Minin et Demetrius Požarskij, contra interventos Polonico–Lituanicos. Saeculo undevicensimo Novogardia Inferior facta est valens sedes industriae. Annis ab 1932 ad 1991 Gorkipolis seu vulgo Gor'kij (Горький) vocabatur, in honorem scriptoris Russici Sovietici Maximi Gor'kij (Максим Горький). Anno 1985 ferrivia subterranea aperta est.
Petrus
Petrus in textibus Bibliorum Novi Testamenti
Petrus cum fratre Andrea in Betsaida habitabat (Ioh 1:44). Posterior in Kapharnaum prope lacum Gennesaret Galilaeae transiebant. Possidebat casam Kapharnao, ibi habitabat cum socru (Marc. 1:30–31, Luc. 4:38). Cum frate laborabant piscatores.
Secundum Ioannem Petrus discipulus erat Ioannis Baptistae. Andreas ad Iesum Messiam fratrem adduxit (Joh 1:41s.). Diem cum Iesu egerunt et Simon Petrum nomen accipiens Iesum secutus est.
Inter apostolos Simon Petrus primas agebat. Omnibus in summariis apostolorum primus est, cum Iacobo et Ioanne Petrus est apostolus qui Iesu vicinissimus erat. Tamen difficile est, characterem describere.
Cum primo Iesum Christum appellaret, ab illo acriter admonitus sit: “Vade retro, Satana!” Petrus — ut Satanas in deserto (Mat. 4:1-11) — temptaverat Iesum a via passionis deducere (Mk 8:31ss). Postea negabat lavationem pedum (Ioh 13,6-9). Discordia demonstrabat in tempore captivitatis et crucifixionis per consilia, praepropter acta, negationem se Iesum novisse. Jesu resurrecto apparebat Petro et aliis et mandatum renovabat.
Se abscondit cum 120 discipulis Hierosolymi. Secundum narrationem biblicam die Pentecostis vis sancti Spiritus in terram veniebat (Apg 2), quocum Petrus captus tenebat efficacem homiliam. Ideo in illo die convertebant 3000 homines et novam fidem confitebantur. Ita comunitas Christiana Hierosolymensis exorta est.
Petrus cum Iacobo et Ioanne a Paulo columna ecclesiae Hierosolymiana putatus est.
Patriarchatae Hierosolymae Antiochiaeque constitutionem earum ad Petrum apostolum deducent. Novum Testamentum nos autem facit censere, Iacobum Iustum rectorem fuisse. Ille secundum scripturas antiquas a Petro et Ioanne et Iacobo ducem elegebatur. Hac re Petrus videri potest constituens et dux primus comunitatis principalis.
Commoratio Romi morte per martyrium ad circum Neronianum vel Vaticanum finem facta est. Prope sepultus est, ubi nunc, super Petri sepulcrum erecta est basilica Vaticana. Romani episcopi ministerium hinc refert. Ideo mox negabatur Petri commoratio Roma, reformatores et argumenta historica adducere volebant.
Quodcumque sit Novum Testamentum iter Petri Romam factum ignoscit. Iesus ei martyrium vaticinaretur, nihil autem de circumstantiis. Si Petrus Roma fuisset, dicitur, de re in Novo Testamento narrari deberet, exempli causa in litteris a Petro scriptis aut in Pauli litteris ad Romanos.
Tamen Clemens Ignatiusque auctores Christiani commorationem Petri Romi iam circa saeculum II commune notum factum testantur. Secundum eos circa annum 65 martyrium passus est, et in persecutione Neronis imperatoris cum multis aliis caput infra crucifixus est.
Cum Sepulcra Petri et Pauli Romi putabantur, alii Christiani ecclesiam Romanam et episcopum honorem tribuibant. Gaius quidam presbyter in litteris scripsit locum sepulcri tropaion, locus iste non certe notus est. Pio XII sedente excavationes sub basilica fiebant et reperiebatur locus maxime veneratus et in lapide inscriptiones graecae Petros eni (Petrus hic est).
Episcopus Romanus
Praeter dictionem commorationis Petri Romi est traditio Petrum ecclesiam Romanam episcopum fuisse. Haec traditio solum saeculo II commemoratur. Traditio altera Romanam ecclesiam simul a Petro et Paulo constitutam esse vult, Hieronymus postremo Petrum 25 annos sedisse. Opinio Hieronymiana autem contradicit Novo Testamento, quod Petrus annum 40 gerentem non Romae fuisse poterat.
Confirmatio biblica ministerii Petrini in ecclesia universali
Traditio catholica aestimat Petrum primum episcopum Romae esse et antistes universalis ecclesiae. Provocat ad verbum Iesu quod Petro "in partibus Caesareae Philippi" dixit sicut Mattheus evangelista tradidit: "Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo ecclesiam meam et portae inferi non praevalebunt adversum eam. et tibi dabo claves regni caelorum et quodcumque ligaveris super terram erit ligatum in caelis et quodcumque solveris super terram erit solutum in caelis" (Mat. 16:18s).
Iste scriptum est transformis nonnumquam. "Et ego dico tibi, quod tu es Petrus" etc. "Idest, tu es probatae ac verae in me fidei, firmus et bene coctus. Tu eris primus in aedificio ecclesiae meae lapis super quem et reliquos struam, quam structuram licet in specie infirmam ipsae tamen inferorum portae non valebunt subruere. Et tibi post abitum meum tanquam successori dabo claves regni coelorum." etc.
Ecclesia Catholica Romana ministerium peculiarem Petri ducet et confirmat dignitatem Summi Pontificis, vicarii Christi in terra et rector ecclesiae universalis. Auctoritas Petri per successionem apostolicam in omnes successores Romanae cathedrae transit.
Veneratio
Memoria vel solemnitas sanctorum Petri et Pauli apostolorum est dies 29 Iunii. Patronatus multarum ecclesiarum ac civitatum testantur vivam venerationem, imprimis basilica Vaticana, cathedrales Ratisbonensis et Coloniensis; civitates Roma, Augusta Treverorum et Posnania.
Stapes
Stapes vel stapia est instrumentum ab ephippio dependens, quo eques facilius equum ascendere possit et deinde equitare.
Cum stapedes apud antiquos non in usu essent, vox est recentioris Latinitatis. Ex Plutarcho intellegitur eos, qui vias sternebant, in illis altiores quosdam lapides collocasse veluti parva suggelia, ex quibus facile quilibet poterat equos ascendere. Gothi autem stapede et calcariis usi sunt. Primo stapedes in Asia (India, Sinae) in usum venerunt; per Scythas et alias gentes nomadicas in occidentem translati sunt.
Mahometus al-Barāda'ī
Mahometus al-Barādaʿī, Arabice plenius محمد مصطفى البرادعى‎ Muḥammad Muṣṭafā al-Barādaʿī (Cairi in urbe natus die 17 Iunii 1942) fuit politicus Aegyptius et internationalis.
Alumnus est universitatis Cairensis, Instituti Studiorum Superiorum Internationalium Genavensis et universitatis Neo-Eboracensis. Rector fuit Procurationis energiae atomicae internationalis ab anno 1997 usque in 2009 atque anno 2005, Praemium Nobelianum pacis accepit. Fuit praeses vicarius ultimus Aegypti a die 9 Iulii 2013 usque ad 14 Augusti eiusdem anni atque dux factionis constitutionalis a die 28 Aprilis 2012 usque ad 14 Augusti 2013.
Castelnaud-de-Gratecambe
Castelnaud-de-Gratecambe  est commune 557 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Cistella
Cistella (Hispanice: Cistella) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 272 incolarum sunt.
Buzan
Buzan  est commune Francicum 24 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Schluchsee (commune)
Schluchsee  est vicus et commune Badense-Virtembergense 2'376 incolarum (anno 2012).
Burdigala
Urbs nota est propter vina Burdigalensia necnon cibaria exquisita, sed etiam ob splendida aedificia antiqua et patrimonium culturale. Burdigala sedes est praefecturae Girundiae et caput Aquitaniae regionis, praeterea sedes archiepiscopi Catholici.
Historia
Historia Burdigalensis tempus fere 2300 annorum amplectitur. Urbs a Celtis, Romanis et Francis habitata est; bello centum annorum a regibus et Angliae et Franciae petita a saeculo XV medio ad Franciam pertinet. Aevo Romano emporium et urbs capitalis fuit civitatis Biturigum Viviscorum.
Saeculo XVIII, Burdigala fuit civitas opulenta propter mercaturam inter Franciam et terras extra Europam.
Geographia
Burdigala in Francia austro-occidentali ab Oceano Atlantico fere 45 chiliometris distans ad Garunnam sita est, quod flumen forma cornus lati urbem transfluit. Cum fluminis forma lunae similis videtur, etiam Port de la lune (potus lunae) appellatur. Quibusdam chiliometris flumine secundo Garunna cum Duranio iungitur, quo ostium 70 chiliometrorum nomine Gironde efficitur. Aestus maritimi usque ad urbem observantur. Accessus aquae flumen repellit hydrometrum plus quam unum metrum attollens. Fluctus aquas verticosas reddunt. Interdum unda multa chiliometra flumen ascendit, quod ostentum Burdigalae mascaret dicitur.
Geologia
Sinistra Garunnae ripa, qua maxima urbis pars sita est, planities palustra est, ex qua colles humiles surgunt. Humi sunt exiles, cum autem aquae permeabiles et ad calorem retinendum idoneae sint, vini culturae maxime aptae sunt. Burdigala urbs inter regiones Médoc (flumine adverso sita) et Graves (flumine secundo sita) iacet, quarum humi similes sunt. Rura suburbana, quae ob vina eorum illustrissima sunt, non raro inveniuntur.
Dextera ripa in planitiem calcareum, quae 90 metra super maris aequor sita est, transit. Hac in planitie fere 20 chiliometris a Burdigala distantes sunt vici (Saint-Émilion, Pomerol, Fronsac), ubi quaedam ex pretiosissimis mundi vinis nascuntur.
Clima
Burdigala in meridiana zonae temperatae margine sita est. Hiemibus mitibus et longis aestatibus calidis iam vis subtropica-mediterranea sentitur. Praecipitatio, quae singulis annis plus quam 900 millimetra efficit, omnibus anni temporibus crebra est, etsi maxima pars hieme cadit.
Annuae temperaturae mediae circa 12,8 °C oscillant cum minima temperatura media 5,9 °C mense Ianuario et maxima 20,2 °C mense Iulio. Urbs fere 2000 horarum solis gaudet. Microclimata Burdigalae et regionum circa iacentium vini culturae favent: Urbs et vineta lato pineto (Forêt des Landes) a ventis marinis servantur. Praeterea Gironde temperaturas aliqua ex parte exaequat, quod aqua calorem die retentum noctu reddit nec non solem in terras adiancentes reflectit.
Partes urbis
Burdigala in octo circumdaria divisa est. Circumdaria 1 - 6 in sinistra Garunnae ripa sita sunt, septimum dextram ripam significat, octavum partem urbis nomine Caudéran.
Ab anno 2007 urbs vetus Burdigalensis est UNESCO Mundi Hereditas. Regio intra pristina moenia historicus urbis nucleus est. Circa urbem veterem regiones noviores iacent, quae sicut in aliis urbibus Franciae in agglomerationem communium patent, quae non ad Burdigalam pertinent, quamquam indivisibiliter cum urbe concreta sunt.
Cultura
Burdigala est sedes archiepiscopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, et praesens archiepiscopus est cardinalis Ioannes Petrus Ricard.
Sententia urbis et insigne
Sententia urbis est "Lilia sola regunt lunam undas castra leonem." (Francogallice: Il n'y a plus que les Lys qui gouvernent la Lune, ses eaux, ses fortifications et le Léopard).
Insigne a tempore, quod Bellum Centum Annorum continuo secutum est, repetit. Lilia in campo caeruleo in parte superiore Franciam regalem significant, leo (sive leopardus) aureus in campo rubro Ducatum Aquitaniae, arx autem curiam Burdigalensem, quae tum in arce urbana collocata erat, ex qua his diebus nihil nisi turris cum Grosse Cloche exstat. Cornu lunae in undis nomen Port de la Lune (porta lunae) admonet simulque in memoriam reducit, quantum Burdigala in commercio marino valuerit. Dispositio signorum indicat Franciam sibi urbem regionemque vindicare, quod et sententia urbis demonstrat. In insigni toto integroque sententia sub clipeo posita est; super clipeo est corona muralis septem pinnas gerens (interdum cum corona comitis compensata), clipeus a dextra sinistraque a duobus dorcadibus sustentatur.
Signum trium lunae cornuum (trois croissants), quod est forma insignis simplicior, Burdigalensibus maxime gratiosum est, ut ubique Burdigalae in domibus, vestimentis et alibi videri possit.
Betula (Asinalonga)
thumb|300px|Despectus in Betulam Betula seu Betulia  (Italiane: Bettolle) est vicus Italiae, circiter 3000 incolarum, et fractio municipii Asinalongae. Incolae Betulienses seu Betulini appellantur.
Aristides Moraitines
Aristides Moraitines (Αριστειδης Μοραïτινης, natus anno 1806 Smyrnae, mortuus anno 1875 Athenarum) vir rerum politicarum peritus Graecus erat.
Cursus honorum
Moraitines, qui Lutetiae studebat, postea in patriam revertebat et bis erat pro tempore Primus minister Graeciae: Diebus 21 Februarii - 24 Februarii 1863, antequam Georgius I in regno suo advenit et iterum 1 Ianuarii ad usque diem 6 Februarii 1868.
Modus articulandi
Modus articulandi est ratio, qua consonantes digeri solent in duas partes, quae sunt resonantes et constrictivae. Modi articulandi iis definiuntur positionibus, in quibus articulatra sive meatus vocalis partes activae ita vocem humanam mutant, ut dictum, cum ex ore exit, ab aliis hominibus intellegi possit. Articulatra sunt labra (praesertim labrum inferius, quod maxillae inferioris musculis labro superiori admovetur), lingua (praesertim corona linguae) et uvula; quin etiam plicas vocales addamus, quibus phonatio nascitur.
De gradibus stricturae
Flumen aëris e pulmonibus emissum in meatu vocis quoddam aëris corpus est, quod articulatris in variis locis aut plene aut partim constringitur ita ut mutationes quaedam vocis efficiantur. Consonantium qualitates stricturae gradibus definiuntur. Strictura plena sive clausura consonantes mutas, sicut [p] et [b], efficit. Sin autem flumen aëris non plene sed satis occluditur ad sonum velut fricantem producendum, de consonantibus fricativis, sicut [f], agitur. Si vero flumen aëris, licet paullulum constringatur, paene expedite meat, de semivocalibus, sicut [w], et consonantibus lateralibus, sicut [l], agitur, quae coniunctim approximantium classem faciunt. Si denique flumen aëris in meatu vocali nullis angustiis constringitur, aperturam plenam habemus, quae vocalium propria est.
De formis stricturae
Duae species fricativarum ex forma stricturae cognoscuntur.
Sunt etiam consonantes quae quam brevissimarum mutarum serie consistunt aut simpliciter mutae brevissimae sunt.
Conspectus articulandi modorum
Consonantes modo articulandi in constrictivas et resonantes dividi possunt.
Constrictivae
In articulandis constrictivis aëris corpus aut plene aut partim constringitur articulatro.
Resonantes
Resonantes sunt consonantes natura sonorae.
Ligea (Nereis)
Ligea in mythologia Graeca fuit Nereis, filia Nerei dei marini, e Doride genita, secundum Hyginum in libro "Fabulae" inscripto, qui hoc nomen e textu Georgicon Vergilii sine dubio dempsit; Vergilius enim eam inter sectatrices Cyrenes enumeraverat, scilicet Drymo, Xantho, Ligea, Phyllodoce, Cydippe, Lycorias, Clio, Beroe, Ephyre, Opis, Asia, Deiopea, Clymene, Arethusa. Ligea (cum tribus sororibus) a poëta "caesariem effusa nitidam per candida colla" depingitur.
Lovanium
Lovanium sive Lovania (Lingua Neerlandensis Leuven, Francogallice Louvain, Theodisce Löwen) est urbs Belgiae aquiloniae caputque provinciae Brabantiae Flandrensis. A Bruxellis 25 kilometra abest.
De tribus universitatibus Lovaniensibus
Antiquissima urbs universitaria est, fuit enim sedes trium diversarum Universitatum studiorum.
Urbs cervisiae
Lovanii etiam cervisia coquitur, quae bibitur plerumque a studentibus, cuius nomen est Stella Artois.
Castelmoron-sur-Lot
Castelmoron-sur-Lot  est commune 1797 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Ioannes Pyr'ev
Ioannes Alexandri filius Pyr'ev (Russice Иван Александрович Пырьев, tr. Ivan Aleksandrovič Pyr'ev; natus die 4 [17] Novembris 1901 in vico Kamen'  gubernii Tomensis, qui nunc est urbs Kamen'-na-Obi territiorii Altaici, mortuus die 7 Februarii 1968 Moscuae) fuit moderator et scriptor cinematographicus Sovieticus, conditor et praeses primus Unionis cinematographistarum URSS.
Pyr'ev, in familia agricolarum natus, in bellis primo mundano et civili Russico participavit, postquam factus est actor, et ab anno 1925 ut moderator et scriptor cinematographicus favebat operi. Notae sunt eius pelliculae comoedicae musicales Sponsa pollens («Богатая невеста», anno 1937 creata), Tractoristae («Трактористы», anno 1939), Subulca et pastor («Свинарка и пастух», anno 1941), Cosaci Cubanici («Кубанские казаки», anno 1949) cum Marina Ladynina (tunc uxore moderatoris) primas agenti.
Pro creatura sua titulo Artificis Popularis URSS (anno 1948) atque sexies Praemiis Stalinianis (annis 1941, 1942, 1943, 1946, 1948 et 1951) dignatus est.
Occa
Occa, vulgo Oca (Russice Ока), etiam υτ Aucensis fluvius nota, est flumen magnum in Russia Europaea, Rha fluminis accolarum dextrorum maximus. Occae longitudo circa 1500 chm est.
Fluxus
In regione Orelensi prope Alexandrovkam vicum oritur; per elevationem Russiae Mediae ad septentrionem in valle profunda fluens, in Orela urbe aquas Orlici accipit. In regionem Tulensem intrat et Uppam accolam accipit, post in regione Calugensi Ugram, ubi et Caluga regionis caput ad Occam sita est. Prope ad Calugam ad orientem vertit. A Serpuchovia ad Stupinopolim per confinium regionis Moscuensis et Tulensis fluit. Mosco accola in Columna urbe accepto ad meridiem et orientem per regionem Resaniensem in Resaniam fluit. Post Casimoviam per confinium regionis Volodimiriensis et Novogardiensis Inferioris flluit, ubi et Muromum urbs ad Occam situm est. In Novogardia Inferiore in Rha flumen effunditur.
Accolae
Inter flumina quae in Occam influunt numerantur (a fontibus ad ostium):
Urbes ad ripas sitae
Inter urbes in eius ripis sitas numerantur
Migrationes Europaeae populorum et gentium
Migrationes Europaeae populorum et gentium (Theodisce Völkerwanderung), etiam invasiones Barbaricae, fuerunt inter multas magnas migrationes quae aetate a saeculo altero vel tertio usque ad decimum factae sunt, forsitan ob mutationes climaticas. Europae gentes populive praesertim Germanici ab Hunnis primum propulsi sedibus commutatis in fines Romanos intereuntis regna nova condiderunt Imperii occasum efficientes.
Cur gentes migraverint
Ob causas varias Germani inter saecula alterum decimumque migrare solebant. Migrationes saeculi alterius factae sunt, quod propter iniquitatem caeli aestate in Scandia frigidiore reddita Gothi, qui in Suecia sedes habebant, agros colere iam non potuerunt; itaque ex Scandia in Poloniam migraverunt, ubi ad ripas Vistulae consederunt. Archaeologi hoc temporis spatium culturam Černjachovianam appellant.
Saeculo tertio, Germani fines Romanorum transfuerunt et Gallias vastaverunt. Germani non migraverunt, sed solum bella gesserunt contra Romanos quod ob discrimen tertii saeculi Romani inter se pugnabant.
Saeculo quarto, Romani strenue contra Germanos pugnaverunt, ita Germani strenue se in nationes creaverunt, Romanis defendendi causa. Hoc tempore cum magnae nationes barbarorum surrexerunt: Franci Salii, Franci Ribuariani, Suevi, Vandali, Gothi Tervingii, Gothi Greuthingi, etc. Hoc saeculo, Gothi ab Ulfila in Arianismum conversi sunt. Hunni Europam intraverunt anno 375 et Gothi ex Ucraina in Imperium Romanum fugerunt, sed Valens solum partem Gothorum Tervingiorum in limitibus admissit anno 376. Haec res fuit causa belli Gothici, et ita incipit migratio Visigothorum.
Saeculo quinto, vidit Magnas Migrationes primas: primo, Gallias atque Hispaniam vastata sunt ab invasoribus Rhenanis (Vandalis, Suevis atque Alanis) anno 405, et postea, a Hispania in Africam ingressi sunt. Tunc, Hunni in planitiam Pannonicam intraverunt et imperium creaverunt, dominantes omnes gentes riparum Danubii (Gepidae, Ostrogothi), et tunc ad ripas Rhenanas profecti sunt et ibi quoque gentes vicerunt. Ita, anno 440, Hunni magnum imperium habebant ultra limites Romanorum. Burgundiones Imperium Romanum intraverunt, ab Hunnis in fuga, a legionibus superati sunt et ut foederati terras accipierunt. Attila superato, regnum Hunnorum desinavit et gentes Germanicae liberae motu proprio terras limitum Romanorum ceperunt: Ostrogothi Pannoniam, Franci Belgicam et Alamanni Argentoratum. Interea, Britannia a barbaris ultra maria vastata est. Dum Imperium Romanum desinabat, gentes foederatae (ut Visigothi aut Heruli) quoque regna creaverunt in antiquis provinciis.
Saeculis sexto et septimo, regna Germanica in occidentali Imperio creata sunt, et migrationes non fuerunt, quod Germani tandem copias et terras laborandas habebant. Non pacis sed fuit tempus sedationis.
Migratio magna altera fuit tunc in saeculis octavo et nono, cum ex Oriente Slavi, Magiares et Gepidi Europam intraverunt. In hoc modo expansio Machometana incipit saeculo septimo, quae Europam intravit anno 711. Vicingi quoque Europam vastaverunt in hoc tempore.
Migrationes desinaverunt tum saeculo decimo.
De migratione Visigothorum
Anno 376 autumno, Visigothis ad Silistriam Danuvium transgressis, commeatu ad tot homines alendos deficiente, cum magistratus populi Romani avaritia commoti alimenta nimio venderent, discordia inter Romanos Gothosque nata horum nonnulli in tumultu occisi sunt.
Orto itaque bello novae Gothorum catervae, quos Valens in fines Romanorum accipere vetuerat, Danuvium transierunt, cum interea hostes munitis oppidis ommissis agros longe lateque vastaverunt. Princeps autem, cum Romani semel atque iterum feliciter rem gessissent, fortunam belli prius periclitatus est, quam subsidia ex rei publicae partibus ad occidentem solem vergentibus missa advenerunt.
Quae cum ita essent, anno 378 Id. Augustas Valente Augusto et utroque magistro militum interfectis, exercitu ad internecionem paene deleto populus Romanus cladem accepit, qua gravior nulla fuit. Hoc proelium ad Hadrianopolim factum Ernestus Silex, rerum gestarum scriptor, veram fuisse causam dixit, cur imperium Romanum interiret.
Visigothi a Romanis Theodosio primo eius nominis imperatore duce superati, nec tamen subiecti, foedus inierunt, sed anno 395 Alaricus I populo Romano denuo bellum intulit. In Italiam irruperunt, omnia populaverunt, anno 410 Romam obsederunt ipsam. Postea Visigothi pacem cum Honorio Augusto fecerunt et tandem anno 418 sub Valia foedus sanxerunt.
Tunc Tolosae in Aquitania regnum condiderunt. Hoc regnum una cum Romanis in Hispania pugnavit contra barbaros et contra Hunnos proelio ad Campos Catalaunicos commisso. Tunc anno 507 Franci Visigothos superaverunt proelio Vogladensi, ut Gothi sedibus denuo propulsi regnum in Hispania condiderunt.
De invasoribus Rhenanis
Kalendas Ianuarii anno 406 Vandali (Hasdingi et Silingi), Suevi, et Alani per Moguntiacum supra Rhenum transfuerunt quod Rhenus gelatus est. Germani in Galliam ingressi sunt, et terras vastaverunt et populaverunt.
Tres annos Galliam populaverunt nullaeque copiae Romanae eos superaverunt, quod copiae Romanae in Italia erant, Alaricum Visigothorum pugnantes, usque ad annum 409. Quodam historicus dixit Galliam singulam pyram ignatam esse.
Eodem anno, gentes Germanica ingressi sunt in Hispaniam, quae bellum nullum viderat ab anno 69. Vandali et alii Hispaniam quoque vastaverunt, terras cupidentes. Praesidiis Romanis deletis, Vandali, Suevi, et Alani Hispaniam inter se diviserunt. Anno 411 Suevi cum Vandalis Hasdingis Gallaeciam acceperunt, Vandali Silingi, Baeticam, et Alani Lusitaniam et partem Cartaghinensis. Nihilominus, Visigothi cum Romanis foederatis Hispaniam intraverunt annis 418, et tunc, anno 455, Theodorico II duce.
Suevi reducti sunt in Gallaeciam, ubi regnum creaverunt; Vandali Hasdingi et Alani deleti sunt ab Visigothis dum Vandali Silingi et nonnulli Alani in Africam ingressi sunt, Visigothos fugentes, et tandem Carthaginem ceperunt.
Regnum Suevorum in Bracara Augusta caput habebat. Suevi continenter in provincias Hispanicas ingressi sunt et regiones vastabant, ita Romani Visigothi iusserunt eos pugnare, et Suevi pugnati sunt, sed regnum remeavit. Regnum Suevorum persistitit ad annum 585, cum Liuvigildus (rex Visigothorum) regnum cepit.
Regnum Vandalorum Africae fuit inter annos 430 et 550, cum Belisario regnum cepit. Vandali cum navibus litora Italica vastaverunt et cives servos fecerunt. Carthagine capta, Roma non accepit frumenta, et per multos annos fames in Italia fuit.
De Attila Hunnisque, et migrationibus ob Hunnos creatis
Hunni erant gens equester Asiae et necesse erat Hunnis planitias ubi equi pascebant et quoque continenter pugnare. Ita Hunni migrationem coeperunt, terras pascendantes cupiditi et cum in Pannonia advenerunt, continenter pugnaverunt.
Hunni ad ripas Danubianas pervenerunt saeculo quarto, cum fines Gothorum intraverunt, eosque superaverunt praeter Tervingios, qui in Imperium Romanum anno 376 fugerunt. Gens Hunnorum in planitie Pannonica incolebat et contra gentes limitaneas pugnabant ad annum 440, cum Attila rex Hunnorum factus esset.
Attila Hunnos strenue rexit, diversas Hunnorum nationes subiunxit, et tandem omnes gentes Germanicas apud fines Rheni et Danubii (Ostrogothos, Gepidos, partem Vandalorum, Burgundiones, Francos). Tunc magnam confoederationem barbarorum creavit, quae contra Romanos usa est. Primo contra Imperium Orientale et tum contra Occidentale (Gallia vastata est anno 451, Italia anno 452). Imperia vastata erant ad annum 451, cum Flavius Aetius Hunnos apud campos Catalaunicos superaret. Tunc Attila in nuptiis anno 453 mortuus est.
Attila defuncto, Hunni inter se pugnaverunt, Germanique subditi liberati sunt, sed ob invasiones Attilae, limes Romanorum infirmior erat ita multae gentes Germanicae in Imperium intraverunt. Heruli, Burgundiones, Gepidi, et Ostrogothi, iugo Hunnorum deleto, in dicionem Romanam redacti sunt, et provincias limitanenses sibi ceperunt, ubi regna creaverunt.
De Childerico rege Francisque
Tunc saeculo quinto Galli septentrionales fidem in Francis posuerunt, quod imperium non eis defendebat ab Hunnis et Saxonibus, ita Childericus, dux Francorum Saliorum, qui fortasse fuerat gubernator Belgicae Secundae se regem Francorum nominavit circa annum 460. Eodem modo, Galli circum Lutetiam Syagrum senatorem rege creaverunt. Childericus et Syagrius continenter pugnaverunt inter se et Franci Ripuariani interea limites antiquos Romanos intraverunt et ripas Rhenanas vastaverunt, et se apud Coloniam Agrippinam regnum creaverunt.
Childerico defuncto, Chlodovechus filius regnum accepit, et tunc Syagrum vicit, tunc Francos Ribuarianos, Burgundiones et tandem, anno 507 Visigothos superavit apud campum Vogladense. Fidem Catholicam accepit et Galliam (praeter Septimaniam) et fines Rhenanos sub imperio Francorum posuit. Ita iussit Chlovovechus Francos terras Gothorum Alamannorumque incolavissent.
De Anglis, Saxonibus, Eutisque
Britannia a Romanis relicta est anno 409 et Britanno-Romani sine auxilio militare remeaverunt. Saxones, Euti et Angli tunc continenter impetos fecerunt in litoribus Britannicis ab Iutlandia natale. Anno 430 Saxones et alii Britanniam intraverunt terras capiendi causa, et migrationem inciperunt. Britanni ad occidentem effugerunt dum Germanici gentes regna creaverunt in oriente, regna qua Heptarchia appellatur.
De archaeologia ad illam aetatem quae spectat
Res praecipuae aetatis migrationum sunt istae:
De invasionibus migrationibusque seris
Imperio Romano deleto, limites et fines provinciarum recti a monarchias Germanicas sunt. Antiqua territoria Germanica tunc erant deserta ergo novae gentes in eas migraverunt saeculis VII, VIII et IX.
De Langobardis
Langobardi duo saecula migrabant ab ripis Germanicis ad Italiam, trans Pannoniam. Incolebant terras quae ceterae gentes Germanicae incoluerant: exempli gratia, cum Ostrogothi Pannoniam vacuaverunt, Langobardi celeriter terras ceperunt. Similiter, Ostrogothi deleti in Italia, Langobardi Alpes transfuerunt; ibi regnum Italicum creaverunt contra potestaem Byzantinorum ad annum 774 cum Franci Langobardum regnum deluerunt.
De Gepidis, Avaris, Magiaribus
Gepidae, Avari atque Magiares erant gentes Europae Orientalis, simul Hunni, et ex planitiis Asiaticis in Europam intraverunt, terras vastando. Ob naturam territorium, hae gentes Pannoniam incolaverunt et a Pannonia impetos fecerunt contra terras Byzantinorum, terras Italicas et fines Germanicos regnorum Francorum. Gepidi ab Avaris suffecti sunt in Pannonia saeculo VII et Avari a Magiaribus saeculo IX.
De Vicingis
Gentes Norvegiae, Sueciae et Daniae saeculis VIII, IX et X e Scandia migraverunt, copiarum ac terrarum colendarum cupidi. Impetus fecerunt contra Britanniam, regnum Caroli Magni et etiam Andalusiam et regna Iberica. Haec expeditiones erant vastandi causa. Nihilominus, Normanni fuerunt mercatores et coloni. Creaverunt emporia apud Hiberniam, insulas Caledonienses et partem Britanniarum et Normanniam ceperunt. Fuerunt etiam Normanni in Ruthenia et per fluminibus Ruthenicus at Constantinopolim fuerunt. Migratio vicingorum fuit ita ad emporia creata et terras captas (Hiberniam, Britanniam) sicut ad terras novas inventas (Islandiam, Terram Viridem, Rutheniam). Leivius Eiriksson anno 1000 Americam primum invenit, quam Vinlandia nominavit.
De Slavis
Saeculo nono, magna migratio Slavorum desinavit, et ob influentiam Byzantinorum et Imperium Romanum Sacer, in regnis constituti sunt. Primo fuit Magna Moravia, tunc Polonia, et tandem Ruthenia et Bulgaria.
Moyon
Moyon  est commune 1117 incolarum (anno 2009) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
David Allen
David Allen (Melburniae Christopher David Allen natus die 13 Ianuarii 1938; cancro mortuus in Byron Bay die 13 Martii 2015) fuit musicus et citharae electricae psaltes Australianus.
Cervià de Ter
Cervià de Ter (Hispanice: Cerviá de Ter) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 895 incolarum sunt.
Beetlejuice
Beetlejuice est pellicula anno 1988 a Timotheo Burton moderatore cinematographica ducta, cuius genus partim est phantasma, partim comoedia. Musicen pelliculae exaravit Daniel Elfman.
Argumentum
Adam et Barbara, qui nuper matrimonio coniunti sunt, domum reversi autocineto colliduntur et in amnem labuntur. Cum demum domum adveniunt, paulatim intellegunt se revera mortuos esse. Mox autem domus eorum familiae Deentz venditur, quod eis displicet. Itaque primum in cassum novos habitatores terrere et ita fugare conantur, et tandem a Beetlejuice, personá permirá qui bioexorcista nominatur, petunt, ut sibi adiuvet. Beetlejuice autem amore capitur Lydiae, filiae familiae Deentz, quod minime causae Adam et Barbarae prodest.
Bullion (Evelinae)
Bullion est commune Francicum 1'950 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Fulton Comitatus (Pennsilvania)
Fulton Comitatus (Anglice:  Fulton County) est Pennsilvaniae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 14261  incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbicula McConnellsburg, die 19 Aprilis 1851 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 1.7 %) haud Anglice domu loquitur.
436 Patricia
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 436 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Who Framed Roger Rabbit
Who Framed Roger Rabbit est pellicula et pellicula animata a Roberto Zemeckis, moderatore cinematographico Americano, anno 1988 docta. Hac in pellicula agunt:
Templum Kukulkan
Templum Kukulkan (Hispanice Templo de Kukulkán, Pirámide de Kukulkán, "Pyramis Kukulkan", vel El Castillo, "Castellum") est pyramis scalarum et templum ad deum Kukulkan in Chichen Itza, quondam urbe gentis Mayae. Certo tempore inter saeculum 9 et saeculum 12 aedificium aedificabatur.
Theodorus Kohn
Theodorus Kohn (natus familia Iudaica in Březnice die 22 Martii 1845; mortuus die 3 Decembris 1915) fuit archiepiscopus Austriacus urbis Olomucii (Archidioecesis Olomucensis).
Lege etiam
Michael L. Miller: "The Rise and Fall of Archbishop Kohn: Czechs, Germans and Jews in Turn-of-the-Century Moravia," Slavic Review, tomus 63, Numerus 3 (autumno 2006).
Sund
Sund (indecl. n.) in geographia est magni maris aut oceani fenestra maior sinu, profundior creccae et latior fiordo; aut velut angustum mare aut oceani fretum inter duo aquae corpora definiri potest.
Paulum constantiae est Latine usui toponomastico.
Quebecum
Quebecum est provincia Canadae et patria nationis Quebecensium. Quebeci quasi 8'000'000 incolae sunt, teste Statisticis Canadiensibus anno 2011, id quod est 24 centesimae populi totius Canadiensis. Quebecum in orientali Canadae parte oritur, iuxta Sancti Laurentii flumen.
Caput provinciae est Urbs Quebeci, sicut urbs prima est Mons Regius.
Incolae Quebeci Latine "Quebecenses" appellantur.
Praesens minister primus huius provinciae est Franciscus Legault.
Castella (Oltis et Garumna)
Castella  est commune 343 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Celrà
Celrà de Ter (Hispanice: Celrá de Ter) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 4772 incolarum sunt.
Cydippe (Nereis)
Cydippe in mythologia Graeca fuit Nereis, filia Nerei dei marini, e Doride genita, secundum Hyginum in libro "Fabulae" inscripto, qui hoc nomen e textu Georgicon Vergilii sine dubio dempsit; Vergilius enim eam inter sectatrices Cyrenes enumeraverat, scilicet Drymo, Xantho, Ligea, Phyllodoce, Cydippe, Lycorias, Clio, Beroe, Ephyre, Opis, Asia, Deiopea, Arethusa. Cydippe "virgo" a poëta describitur.
Laurentius Fabius
Laurentius, vulgo Laurent Fabius (Lutetiae natus 20 Augusti anno 1946) est politicus Francicus.
Filius est, prolis antiquariorum Iudaicorum Aschenatum e Lotharingia ortorum. Laurentius, Lutetiae educatus, lycea Janson de Sailly et Ludovici Magni frequentavit. Rhetoricam artesque liberales in Schola superiore normali atque eodem tempore res politicas didicit apud Institutum Scientiarum Politicarum Parisiense. Postea rei publicae gerendae in schola nationali administrationis studuit. Sodalis est ab anno 1974 factionis socialisticae, post quem annum cum Francisco Mitterrand ad triumphum huius factionis laboravit, et ab anno 1981 scrinium a rationibus gessit. Anno autem 1984 Primus Minister factus est, cum 37 annos tantum natus esset. Annis 1978–1981 primo legatus fuit Conventui nationali.
Ab anno 1986, cum dextrae partes sub Iacobo Chirac potestatem cepissent, usque ad annum 1997, nullum curulem magistratum egit, sed potestatem super Factionem Socialisticam frustra petivit. Annis 1986 - 2000 iterum legatus erat Conventui, annis 1989 - 1992 legatus ad Parlamentum Europaeum. Postquam autem sinistrae partes, Leonillo Jospin duce, anno 1997 potestatem consecutae sunt, Laurentius Fabius praeses nationalis consilii factus est, donec anno 2000 usque ad 2002 scrinium a rationibus iterum gessit. Anno 2002 iterum legatus conventui nationali electus est et ad 2012 mansit.
Denique, cum Iacobus Chirac referendum Francicis proposuisset de Europaea constitutione adprobanda, Fabius ille, reputans foedus istud non nisi mercatoribus fructui fore, primus vocem ausus est tollere contra, quam in opinionem Franci plerique eum secuti sunt. Deinde socialisticarum suffragia 16 Novembris anno 2006 petivit, sed frustra: nam Segolena Royal candidata factionis socialisticae facta est. Itaque Fabius opus erat cunctari necnon renovationem sinistrarum partium parare. Postquam Franciscus Hollande die 15 Maii 2012 praesidatum iniit, Fabius die 16 Maii minister rerum externarum Franciae nominatus est. Quod officium usque ad diem 11 Februarii 2016 implevit, successore Ioanne Marco Ayrault.
8934 Nishimurajun
8934 , olim designationibus 1997 AQ12 et 1978 SF1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Takao Kobayashi, astronomo apud Observatorium Ōizumi versato, repertus est.
Carolus Blesensis
Carolus Blesensis sive de Blesis, ex regia Gallica stirpe ortus, natus anno 1319 Blesis, mortuus die 29 Septembris 1364 Alraii, fuit ex hereditate patris dominus Guisiae et de iure uxoris baro Meduanae, vicecomes Lemovicensis, comes Goelonis, comes Pentevriae et dux Britanniae Minoris. Cum Ioanne Monteforti patre dein filio competitor Ioannis III Britanniae ad successionem fuit. Ob virtutes vitaeque non modo austeritatem sed vero integritatem pietatemque, post vitam defunctam ut sanctum colitur atque anno 1904 beatificatus est.
Conventiculum Latinum
Conventiculum est parvum conventum. Sunt nonnulla conventicula Latina quae quotennis habentur, exempli causa:
Carolus Blesensis
Vita
Filius natu minor erat Guidonis I comitis Blesensis et Margueritae Valensis Philippi Valensis soror. Sic erat regis Franciae, Philippi VI, nepos.
Burret
Burret  est parvum commune Francicum 42 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Carolus Blesensis
Pro uxore successor successione litigiosa
Cum viveret dux Ioannes successionem suam melius constabilire noluit, die 30 Aprilis 1341 obitus suus belli successionis Brittonici exordium praenuntiavit, quod viginti tres annorum durabit.
Caballicata competitoris eius
Iam Maio ineunte Ioannes Montisfortis, alter coniugis Caroli patruus, ut successor se sistit et Portum Namnetum intravit, deinde Lemovices se transportavit sic et urbis et Ioannis III thesauri in suam potestatem redigit, posthaec Britanniae proceribus paene desertus, citato agmine conductis militibus se praemunivit corripendo praecipua ducati castra, nonnulli sine conflicto sicut Malestretum, Venetos, Quimperlium, Rupes Piriou, Coriosopitum, Briocum, Dinnanum et Mauronium. Verumtamen non idem accidit apud Brestiam et Redonem ubi aliquantulum pugnare opus fuit. Deinceps adversario regis suis Eduardo Angliae occurrit cui homagium redit ratione comitatus Richmondiae, comitatus iste ex traditione duci Britanniae traditus, sed feudum Britanniae nisi e rege Franciae tenebatur neque hoc Montefortius hauddum confirmatus erat.
Bellator contra Montefortios
Ex rege Franciae confirmato ducati tenente, ut baiulus pro uxore, Blesensis e fratre regis Ioanne duce Normanniae adiumentum accipit et anno 1341 Octobri ineunte Andegavo Britanniam versus ingredit.
Primo contra patrem uxoremque
Mense Octobri 1341 proelii coeperunt inter Carolum de Bleso et comitem Montisfortis ipsos apud Castrum Celsum, posthaec Novembri urbis Namnetis obsidione Montefortius comprehensus est, captivus castro Lupariense manebit. Ioanna Flandriae pro marito nominatim bellum perrexit, eorum filium mandaverit ad Eduardum III et cum eodem foedus fecerit. Sicut Redones a parte Blesensis urbes multas captas sunt. Caroli ex progressione Hannebotum Ioanna Flandriae relinquit pro Brestia ubi copias Brittonicas Anglicasque colligaverit. Deinde per 1342 obsidione Venetorum Carolus ipse urbis deditionem obtinuerat, sed apud Brestiam et Montem Relaxum, proelis pars Caroli devicta est. Anno 1344 Montefortius, qui die 1 Septembris e captivitate aufugaverit, iterum Venetos adsumpsit. Ut copiae Anglorum ab illis Montefortii separatae sint, a Carolo Coriosopitum obsidetur et hoc praesente civitas e litore dum mare affluebat capta est atque ibi quatuordecim milia cives trucidati sunt. Anno 1345 eadem civitas a Montefortio obsessa est sed non capta et eodem anno Hanneboti adversa valetudine hic obiit.
Buchelay
Buchelay est commune Francicum 2'619 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Carolus Blesensis
Secundo contra uxorem filiumque
Rursus Ioanna Flandriae, sed hoc tempore pro filio Ioanne Montisfortis, cuius tutor Eduardus III erat, contra Ioanna Pentevriae bellum perrexit. Die 18 Iunii 1347 proelio apud Rupem Deriani per certamen septies decies vulnerabatur Carolus succubens comprehensus est. Postquam captionem per Britanniam de loco in locum ductus fuit, denique Angliam traiecto, sic captivus manserit quasi annos novem. Anglia firmiter incarceratus fuit paene per tres primos annos. Inter omne tempus bis venit in Britanniam semel Franciam. Enimvero dum anno 1351 venit in Franciam cum Carolo Cerdae mariavit filam secundogenitam suam tractavitque cum rege Franciae de redemptione sua mediante nuptialem pactionem, attamen mariti fatum praematurum die 8 Ianuarii 1354 conventioni isti finem dedit. Anno 1352 Ioannes de Bellomanerio una cum aliis proceribus in ambasciatam mandatus est Eduardum III ad tractandum cum rege Blesensis supra liberationem. Et tractato Vestomonasteriensis quem propter implicationem caedis Caroli Cerdae Eduardus nequit observare hic et Carolus promiserunt maritare filium suum primogenitum cum altera filiarum regis et pro redemptione denariorum aureorum quadringenti milia solvere. Tandem die 10 Augusti 1356 tantummodo sub alio pacto quo mediante promissionem florinorum septigenti milia solutus erit.
Cum anno 1363 in Britannia, Blesensem inter et Montefortium, bellum recruderet, uterque partem Britanniae tenebat alterumque ex finibus regionis pellebat, Ioannes Alraium obsedit. Porro Blesensis, regis Franciae opem obtinuit, qui Bertrandum Guesclinum in auxilium misit. Montefortius quoque principis Gallensis suppetias recipit qui Ioannem Candosium cum quanta potuit milites ad copias Montefortii iunxerunt. Die 29 Septembris 1364 pugna acerrima fuerat, ex proceribus Bertrandus Guesclinus captus est et confossus Carolus Blesensis interiit dum Montefortius victor evasit. Ait Ioannes Froissartius tam apud Anglos quam Francogallicos, ut hoste cadente dissentio finiretur, si alteruter innimicorum in manu incideret edictum fuisse trucidaretur.
A pietate usque ad beatitudinem
Corpus eius in locum Fratrum Minorum Guengampi primo requieverit, sed ab 1878 ossus eius ecclessia "Notre Dame de Grâces" prope Guengampum sunt. Ex beata stirpe ortus est, sanctorum duorum familia eius numerabatur, Ludovicum IX regem Franciae et Ludovicum Massiliensis episcopum Tolosae. Ratione vita et meritis ac miracula ei attribuitur inquisitione ad canonizationem requisita est.
Et vero non modo fuit humilis, simplex et begninus sed etiam magis quam ut moris devotione perfectus erat. Horas canonicas cum devotione dicebat, omnia ieiunia indicta per ecclesiam observabat, qualibet veneris die in locum piscis pulmentarium cum pane edebat, mirum in modum saepenumero confessione acceptus erat et recipiebat corpus Domini de quindena in quindenam. Non raro eleemosynas pauperibus dabat atque lavabat pedes eorum flexo uno genu et eis potum et cibum praebuit. Nonnullae donationes pro ecclesiis sacrariisque constiruit. In prosecutionem canonizationis Sancti Ivonis expendit florenorum tria milia atque dum Anglia captivus esset de vita Sancti Ivonis quamdam scriptura fecit Frequenter ad carnem induebat cilicio et sibi alias mortificationes infligabat. Inter eas insignis fuit cum de Turris Londinium recessisset, hieme gratias Deo agit pro liberatione. De campo in quo captus fuerat usque ad ecclesiam Trecorensem ubi reliquias Sancti Ivonis stabant, nihil aliud quod pallium indutus nudus pedes humo fortiter gelata iter fecit et cum Brittones miserantes stipas super semita sua sternerent strata via vitans in asperiora perseverabat; postquam nonnullis septimanis gradi nequit.
Actiones canonizatione aliquod tempus a genere Ludovico Andegavensis defensae erant dum Ioannes IV Britanniae easdem refragatus erat, lente progrediebantur cum bulla apostolica Gregorius XI eas expedire petit, nihilominus in ipso temporis Aviniono huius profectionis reversionisque Romam in oblivionem iit. . Denique die 14 Decembris 1904 a Pio X beatificatus erit.
Propago eius
Filius nothus habuit unum:
Microsoft Windows
Microsoft Windows (signum commercii Windows®, quod Anglice 'fenestras' significat) est systema administrativum computatrale iussu societatis Microsoft creatum et venditum, quod in administrativorum systematum mercatu ubique hodie dominatur. Plurima (id est, 90 centesimae) computatra personalia systemate Windows utuntur. Anno 2007, Microsoft novum systema Vista promulgavit, quod securitate pristina systemata superabat.
Systemata administrativa computatralia cum processore 16 bit
Ecce numeri inter 1.0 et 3.11, ultimos 16 bit delineatos, quae opera inter annos 1985 et 1993 edebantur.