cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Howard Berman
Howard Berman (natus die 15 Aprilis 1941), causidicus, est vir publicus Democraticus Angelopolis qui in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum Californiae legatus est.
Robertus Franciscus McDonnell
Robertus Franciscus McDonnell qui dicitur Bob (Philadelphiae in Pennsilvania natus die 15 Iunii 1954), miles, alumnus universitatis Dominae Nostrae a Lacu in Indiana, est rerum politicarum peritus Americanus Factionis Republicanae, qui ab 2010 ad 2014 Virginiae gubernator fuit. Capitum corruptionis undecim die 4 Septembris 2014 convictus est.
Raimundus Martini
Raimundus Martini, Catalane Ramon Martí, fuit saeculo decimo tertio theologus et frater Dominicanus e gente Catalaunica natus. Notus est pro pugnaci suo opere Pugio Fidei (circa annum 1280). Anno 1250 fuit unus ex octo fratribus, qui linguis orientalibus studere iussi sunt, ut apud Iudaeos et Musulmanos activitatem missionalem perficerent. In Hispania missionarii munere functus est et brevi tempore etiam Tunete.
Phascogale calura
Phascogale calura, (Gould, 1844), (Anglice: Red-tailed Phascogale ), est specie animalium Marsupialium Australiana.
Guntherus Gereke
Guntherus (Günther) Gereke (natus 6 Octobris 1893 in fundo Gruna apud Delitium, mortuus in oppido Neuenhagen apud Berolinum) vir publicus Germaniae et sodalis variarum factionum fuit.
Iuventus et munus
Postquam maturitatem adeptus est, Gereke Lipsiae, Herbipolis, Monachii atque Salinis Saxonicis iurisprudentiae, rebus politicis atque oeconomiae studebat. Anno 1915 primam probationem accepit atque 1916 doctor iurisprudentiae et rerum politicarum promotus est. Anno 1918 secundam probationem accepit.
Cursus honorum in Re publica Vimariana
Gereke anno 1919 sodalis factionis popularis Germanicae nationalis et praeses pagi (Landrat) Torgau factus est. Praeterea legatus provinciae Saxoniae Borussiae electus est. Ab anno 1921 ad 1923 Hannoverae provinciae minister publicus erat. Tum magistratum reliquit, ut fundum patruum administraret. Eo tempore foedus vicorum et oppidorum condidit et ad annum 1933 mansit. Mense Maio 1924 pro factione DNVP legatus Dietae Imperii Germanici electus est et ad annum 1928 mansit. Anno 1929 factionem DNVP reliquit et novam factionem, quae "Populus Ruris" nominabatur, condidit. Ab anno 1930 ad 1932 Gereke iterum legatus Dietae imperii fuit. Et anno 1932 collegium reelectioni Pauli de Hindenburg praesidis favendum fuit. Henricus Brüning cancellarius eum commissarium statalem laboris fecit, in consilio ministrorum de Schleicher iterum ad laborem parandum commissarius et Administer Imperii sine officiis fuit. Et Adolpho Hitler cancellario paucos menses commissarius mansit.
Aqua regia
Aqua regia sive aqua regis est mixtio concentrati acidi nitrici HNO3 (65-68% massae) et hydrochlorici HCl (32-35% massae), quae relationem habent 1:3 volumine (relatio massarum reaestimando in substantias puras praeest juxta 1:2).
Guntherus Gereke
Dictatura nazista
Martio 1933 crimine peculatus damnatus et in carcerem missus est. Et anno 1936 brevi tempore in carcere fuit et iterum post coniurationem 20 Iulii 1944.
Cursus honorum post bellum
Secundo bello mundano finito Gereke primo ab auctoritate Sovietica praeses vigilum in provincia Saxonia-Anhaltino factus est. Sed anno 1946 in Zonam Britannicam fugit. In Cella urbe in Saxonia Inferiore Gereke sodalis CDU factus est. Anno 1947 legatus senatus terrae fuit. Die 9 Decembris 1946 Administer Saxoniae Inferioris rerum Internarum nominatus est, die 11 Aprilis 1947 dimissus est. A die 9 Iunii 1948 ad 21 Iunii 1950 Administer Rei Agrariae Saxoniae Inferioris erat. Anno 1949 Conradum Adenauer praesidem CDU valde vituperavit, quod is consilia divisioni Germaniae faveret. Itaque Gereke anno 1950 clam in orientem partem Germaniae iter fecit et cum Gualterio Ulbricht duce Communistarum de cibis tradendis agebat. Cum revertebat, Adenauer eum a magistratu Administri se recedere coegit. Tum ad Conventum Totius Germaniae/Foedus Fugatorum et Iure Depositorum (GB/BHE) accessit. Quam factionem anno 1951 reliquit et novam "factionem socialem Germanicam" condidit. Anno 1951 iterum legatus senatus terrae electus est. Gereke a CDU nunc valde vituperatus est: Erant, qui dicunt, Gereke esse servus communistarum. Itaque die 26 Iulii 1952 Rem publicam Democraticam Germanicam (RDG) transmigravit. Hic iterum sodalis factionis CDU (RDG) factus est. Praeterea praeses foederis educationis equorum erat.
Aqua regia
Historia aquae regiae
Primo quoque tempore describenda est a Pseudo Hebero ignoto alchemico cujus tractatūs expandebantur in Europa saeculi XIV. Procul acidum hydrocloridum inveniendo in textibus Latinis versis Hebero descriptus est modus fiendi Aquam Regis itinĕre destillationis siccae mixtionum lalii nitrici (KCl) sulfatisque cupri (CuSO4) sulfatumque duosolium (KAl(SO4)·H2O) atque ammonii chloridi (NH4Cl) in virto beneclauso opericulo cum vitrēo autem vel tegmento.
In opera Alberti Magni appellatur aqua secunda quando aquā primā acido nitrico. Aliis alchemicis nominata erat A.R. anno 1270 Bonaventura monstravit modum suum qui autem ipse usus est creandi A.R. solutione KCl in aqua forti (ac. nitrico). Etiam ille indicavit Ac. Nitricum dissolvēre Argentum id separans ab auro. Utendo A.R. is cognovit potentiam illae solvendi regem metallorum aurum, quod immutabile adhuc putabatur. Sic factum erat nomen aqua regia atque aqua regis vel A.R. symbolum alchemicum aquae regis factum erat ex signis aquae triangulo et litteris cursivis R.
Apparatūs aquae regis miscendo acida concentrata hydrocloridum nitricumque primo quoque tempore describitur in "alchemiā" Andreasis Lybavii (MDXMVII). Constitutio facti solvēndi metalla pretiosa aquā regiā vidētur ab alchemicis ut solutio uni problematum grandium quod fuit apparatūs alkahestis quod est solvēns universalis metallarum nobiliarum. Utendo A.R. in laborîbus alchemicorum facta erat usura gravis scientiarum de substantiis et reactionîbus chemicis. Adjuvabantur origines analysis mensuris et chemiam technicam.
In opĕra Lavoisieri, aqua regia appellatur acidum nitromuricum ut cogatio hominum de rĕ quod gas quod eminētur i.e. chlorum est quidquid alium sicut oxydum elementi murii i.e. deflogisticum acidum nitricum.
In Russia appellatur vodka korolevskya [korol est rex civilium Europae] (Lomonosov 1742) voldka tzarskaya (Parpua 1796) acidum selitrosolyanaya (Petrov 1801) acidum nitricohydrochlorum (Gess 1831). Nota sunt et alia nomina. Verbum vodka primo fiebatur in lingua Russicā
juxta saecula XIII—XIV ut parvulum ab verbo "voda" i.e. aqua et signum tale habēbat primarium ad medium saeculi XIX. Signum "potūs spirituosus" hoc verbum habuit ubique inter saecula XIV et XIX primo ut dialectum. Et in fine ad finem saeculi XIX initio saeculi XX significavit «potūs spirituosus fervidus».
Res variae
In nazi Germaniā sancitum est accipĕre Praemium Nobilis postquam anno MCMXXXV praemium pacis donatum erat hosti nazisocialismi Carlo de Osectzki. Physici Germaniae Max von Laue et Iacobi Frank fidem habuerunt ad conservandum medalias aureas suas Nilsi Bohr. Mense Aprili anno 1940 Germanicis occupatis Hafniam contraque confiscationem possibilem collegium Institutis Nils Bohr chemicus Georgi de Hevesi solvit medalias illas in aquā regis (ipse Hevesi remuneraturus Praemio de chemia anno 1943).
Post pugno finiendo collegia Nilsis Bori exceperant Aurum ex solutione Acidi Tethrachloroaureo et transtulerant eum Academiae Sueciae scientiarum Regis quae cudit medalias novas et remisit eas Laui et Franki.
Adam Schiff
Adam Schiff (natus in Framingham Massachussetae die 20 Iunii 1960) est politicorum peritus Democraticus qui in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum pro Populo 29 Districti Californiae stat.
Lanius
Lanius est homo qui carnes animalium venumdat, sicut agnorum vel boum, quae aliquando etiam caedit. Aliqui lanii carnes animalium suorum in tabernis suis, lanienis appellatis, venumdant.
Timotheus Michael Kaine
Timotheus Michael Kaine (Sancti Pauli in Minnesota natus die 26 Februarii 1958) est causidicus et politicorum peritus Americanus Factionis Democraticae, qui ab anno 2006 usque ad annum 2010 gubernator Virginiae fuit. Praeses Factionis Democraticae ab 2009 ad 2011 fuit. Ex anno 2013 iunior Virginiae senator est.
Vita
Gradus Artium Baccalaurei in oeconomica in Universitate Missouriensi anno 1979, et Juris Doctoris anno 1983 in Schola Iurisprudentiae Harvardiana accepit.
Fanum Sancti Frontiniani (discretiva)
Fanum Sancti Frontiniani potest:
et cetera.
Feux
Feux est commune Francicum 349 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Anna Finocchiaro
Anna Finocchiaro (Muticae die 31 Martii 1955 nata) est politica Italiae factionis democraticae. Ad cameram deputata est ab anno 1987 sed senator electa est anno 2006. Fuit ministra ab aequitate fortunarum a die 17 Maii 1996 usque ad 21 Octobris 1998, primo ministro Romano Prodi, et ministra a coniunctionibus parlamentariis a die 12 Decembris 2016, primo ministro Paulo Gentiloni.
Erkki Tuomioja
Erkki Tuomioja (Helsingiae natus die 1 Iulii 1946), alumnus Universitatis Helsingiensis et Universitatis Oeconomicae in eadem urbe, fuit a die 25 Februarii 2000 usque ad 18 Aprilis 2007 minister rerum externarum Finniae. Ad idem munus revocatus est die 22 Iunii 2011 et usque hodie tenet, primis ministris Jyrki Katainen et Alexandro Stubb.
Asio
Asio est genus avium familiae Strigidarum.
Species
Duae species fossilium hodie agnoscuntur:
Flavius Iosephus
thumb|Herma Flavii Iosephi vulgo dictum.
Flavius Iosephus (natus Ioseph ben Mathitjahu יוסף בן מתתיהו Hierosolymis anno 37 aut 38; mortuus Romae circa annum 100), fuit rerum gestarum scriptor Romanus, qui Graece scribebat. Quamvis sacerdotum Iudaeorum genere natus primo bello Iudaico ad Romanos transfugit dum veteris Testamenti prophetarum instar Vespasiano, tum adhuc  proconsuli, summum imperium  praenuntiat. Bello confecto cum Tito Romam reversus reliquam vitam in domo quam privatus habitarat Vespasianus degit, a Flaviis stipendiatus : nam in primo opere, historiographus rerum gestarum Titi Caesaris factus, bellum inter Iudaeos et Romanos narrabat ; in reliquis Iudaeorum mores et historiam ceteris incolis Imperii Romani qui Graece intelligebant notiores facere et adversus obtrectatores defendere cupiebat. Praeclara quoque est notio theocratiae ab eo in libris Contra Apionem inventa.
Vita
Ultimis annis ipse vitam suam litteris mandavit ad crimina sibi vulgo obiecta refellenda : ipsum igitur de se et suis moribus praecipuum fontem esse constat, cui tamen non in omnibus sine iudicio credendum. Res quas bello gesserat in libris de Bello Iudaico quoque posteritati tradidit.
De studiis adulescentiae
Primo anno Gai imperatoris, id est sive 37 sive 38, Hierosolymis natus Iosephus non tantum de patre Matthia, nobili sacerdote, gloriabatur sed etiam quod per matrem e regia stirpe Asmonaeorum (alias Macchabaeorum) ortus esset. Nam genealogiae nobilium gentium a sacerdotibus Templi magna cura notabantur servabanturque atque Iosepho saepe utiles fuerunt in historiis conscribendis. Optimis magistris traditus mox -si quidem ipsi credimus- tam doctus fuit in legibus Iudaeis ut adulescentulus adhuc a nobilibus viris de eis explicandis consuleretur. Simul tres sectas theologicas tum apud Iudaeos maxime vigentes, Pharisaeos, Sadducaeos, Essenos cognoscere experirique volebat. Itaque sedecim annos tantum natus in desertum secedere statuit ut magistrum Essenorum mores docentem, cui Bannus nomen erat, sequeretur. Post tres annos Hierosolyma rediit ubi sectam Pharisaeorum elegit, cui adhaereret (quamquam critici moderni dubitant utrum re vera Pharisaeorum decreta iam tum praetulerit an postea tantum tum cum opera historica componebat post templum deletum et nationem per orbem disseminatam ita censuerit). Certe rationem cur Pharisaeos praeverterit reddit dum eos Stoicis similes esse existimat. Anno 64, viginti sex annos natus, primum Romam venit ut sacerdotes quosdam sibi necessarios olim a procuratore Felice comprehensos et ad Neronem missos e custodia liberandos curaret. Quam rem quidem per Poppaeam et mimum quendam Iudaeum Aliturum nomine, Neronis delicias, feliciter peregit sed Romanorum potentiam ac disciplinam tum miratus a nemine in orbe superari illos posse sibi persuasit. Quam ob rem cum in Iudaeam redisset semina seditionis iam crescentia aegro animo spectabat, quia futuras calamitates animo providebat.
De bellɒ
Qua de causa anno 66 a senatu Hierosolymitanorum in Galilaeam missus sit Iosephus, utrum pacandorum seditiosorum hominum causa an contra ad regionis defensionem adversus Romanos praeparandam, quo titulo tum vestitus sit, quae mandata acceperit, difficile hodie dictu est, nedum qualis experientia in re militari ei tum  fuerit compertum habeamus ː adeo enim rem in scriptis suis de proposito turbavit atque obscuravitǃ Ipse quidem magno studio urbium castellorumque moenia refecisse adfirmabat sed quae tum gessit varie accusata sunt et in ipso loco a fautoribus Ioannis Giscalensis qui omni modo decretum senatus rescindere et imperium Iosephi abrogare volebant atque per breve tempus hoc Hierosolymis impetraverunt, quam a scriptoribus rerum gestarum qui Iosephum mendacii insimulabant, in primis a Iusto Tiberiade, Galilaeo historico, cui respondet in Vita sua. Certe maxima pars huius apologetici operis ad illam partem vitae pertinebat et bis narravit, et in Vita et in libris de Bello Iudaico quomodo insidias inimicorum sese interficere conantium effugerit.
Vespasiano Galilaeam ingresso primo cum militibus quibus imperabat resistere conabatur, mox tamen tanto exercitui impar in oppidum Iotapata sese recepit ubi obsidionem quadraginta septem dierum pertulit nec ullum strategema a sese ad hostes prohibendos excogitatum, propriae laudi indulgens, praetermisit. At oppido nihilo minus mense Iulio anni 67 expugnato Iosephum cum paucis commilitonibus spelunca sese occultantem detegunt Romani atque ad deditionem invitant. Iosephus tum oratione habita deditionem comitibus suadebat ; quibus recusantibus et mortem mutuam sibi invicem inferendam existimantibus Iosephus specie quidem consensit et paria sorte ducere coepit e quibus priorem posterior trucidaret. Postquam vero nescio quomodo ceteris mortuis solus cum altero relictus est sententiam mutavit et comiti persuasit ut se vivos hostibus traderent. Quod factum parum gloriosum excusare studebat tamquam mandato divino fungeretur, prophetizare Vespasiano imperium futurum iussus. Nam secundum religiosas persuasiones Iosephi Deus ipse per sortem voluntatem suam ostenderat ut servaretur. At a Iudaeis ab illo tempore proditor populi sui habitus est. Statim captus ad Vespasianum ut duceretur petiit nuntium maximi momenti ei adlaturus. Parum credulus imperator Romanus prophetam vinculis onerari iussit ; postquam vero res prophetiam Iosephi corroboravit in maiore honore eum habuit ː libertatem et uxorem ducendam ei dedit Iudaeam captivam e Caesarea Maritima ; mox eum Alexandriam secum duxit. Ibi prima uxor obiit et alteram duxit quae liberos ei peperit.
Vespasiano ad fatum imperiale adeundum Romam profecto, Iosephus eius filium Titum in Hierosolymis obsidendis familiariter comitabatur cui orator  erat ad pacem obsessis popularibus suadendam ne loca sacra eorum  culpa  perirent ː plures tales orationes in libris de Bello Iudaico transcripsit, quibus tamen nihil profecit quia maximo odio zelotis erat ; quin etiam dum ita frustra eos adloquitur graviter  quondam  telo vulneratus est. Victoria parta excidium urbis sanctae et templi flebiliter deplorabat et aerumnas suorum mitigare per gratiam suam apud Romanos nitebatur.
De otio litteratɒ
Anno 71 Titum Romam redeuntem secutus est et magnifico triumpho de Iudaeis tum celebrato et a se ultimo libro de Bello Iudaico descripto adfuit. Et libertate et civitate Romana donatus erat, unde nomen Flavius ei fuit, ut libertus quidam Flaviorum. Secundam uxorem ob malos mores repudiavit ; e tribus liberis quos ei pepererat unus superstes erat cum Vitam componebat, Hyrcanus nomine. Tertiam uxorem tum duxit Iudaeam feminam e nobili Cretensi familia e qua duos filios sustulit, Iustum et Simonidem Agrippam. Quam usque ad finem Vitae amare non desiit.
Iudaei contra, saltem illi qui dominationem Romanam aspernabantur, nihil ex odio erga Iosephum remittebant ː saepe nomen eius tamquam socium suarum coniurationum indicarunt aut aliter eum accusarunt. Nec tamen umquam fiduciam et amicitiam imperatorum Flaviorum amisit quamquam Domitiano minus familiariter quam Tito utebatur. Nam ultima opera sua non Domitiano sed Epaphrodito, Neronis liberto, dedicavit quem ultimo anno regni Domitianus necari iussit quia Neroni mori cupienti opem olim tulerat. De ipsius Iosephi morte nihil accepimus.
Opera
Omnia opera Iosephi ad res Iudaicas pertinent. Numquam enim ne apud Romanos quidem sese a maiorum moribus et religione avertit ; usque ad mortem desiderio Templi angebatur, cuius cultui a pueritia destinabatur. et sperabat scriptis suis Romanos cum Iudaeis in gratiam revocaturum.
Patrius sermo ei Aramaeus erat ; itaque primos commentarios de bello inter Romanos et Iudaeos gesto Aramaice composuit et ad Iudaeos in regnis orientalibus, in primis regno Parthorum, versantes misit ne ignorarent quae fratres in Palaestina habitantes passi essent. Postquam vero Titus eum invitavit ut illos Graece verteret, quia linguae Graecae non satis peritum se cognorat ad magnum opus litterarium illa lingua concinnandum, grammaticos litteratos conduxit qui narrationem omnibus rhetoricae ornamentis decoram efficerent ː hoc est cur tam saepe locutiones Thucydideae aut Sophocleae apud Iosephum legantur (quamquam et ipse sine dubio paulatim in litteris Graecis profecit). Aliud genus dicendi in alio opere audimus. Oratio Vitae tam nuda erat ut scripserit modernus quis editor in hoc libro verum Iosephum legi, nullo velamento litterario inter lectorem et auctorem interposito. Contra libri de Bello Iudaico rhetorica nimis abutuntur. At ob alacritatem orationis et dilucidam dispositionem duo libri Contra Apionem dicti vulgo iudicantur optimi esse quos Iosephus nobis reliquerit. Indoles ad genus bellicosum nata ei fuisse videtur...
Quattuor opera exstantia sunt haec ː Olim e testimonio Eusebii Caesariensis quartus liber Macchabaeorum Iosepho tribuebatur cuius paternitatem hodie nullus vir eruditus ei vindicat.
Non tantum Graecis hominibus sed etiam Iudaeis scribebat (nonne primos commentarios Iudaeis Asiaticis destinarat ?) quibus solacium adferre post Templi excidium et in patriis moribus retinendis eos confirmare volebat ne illorum natio dissolveretur, ac simul eis persuadere ne ulla spes in  bello adversus Romanos instaurando ponenda esset. Quae exspectatio eum longe fefellit ː non modo enim Iudaei paulo post iterum rebellaverunt sed Iosephus ab eis contemptus et neglectus a Christianis legebatur qui eum ad caelum extollebant et libros posteritati tradidere, in primis  Origenes, Eusebius, Hieronymus, Cassiodorus. Christiani quidem etiam interpolasse textum Iosephi videntur, ut in versione Slavonica manifesto apparet. Quapropter ab hominibus Medii Aevi iuxta Biblia legi solebat, quibus pretiosum nexum praestabat inter res Biblicas et Iudaicas ex una parte et res classicas, Graecas et Romanas, ex altera.
Temporibus modernis multa contra fidem historicam Iosephi scripta sunt sed archaeologi qui vestigia duorum novissimorum saeculorum a.C.n. et primi saeculi post Christum natum in Israele effodiunt sine libris Iosephi facere non possunt ː fons unicus enim manet. Ac saepe eius descriptiones locorum verae fuisse comprobantur.
De versionibus et editionibus
Iam inter quartum et sextum saeculum opera Iosephi a Christianis Latine conversa sunt ; septem libri de Bello Iudaico duos interpretatores nacti sunt ː alter textum Graecum fideliter sequebatur, alter, Hegesippus in manuscriptis appellatus, liberius interpretabatur et tres ultimos libros in unum coegit. Sexto saeculo instigante Cassiodoro Antiquitates quoque simul cum scriptis minoribus conversae sunt, qui ingens labor tum erat.
Nono decimo saeculo editiones criticae fuerunt qui aliquid emendando textui contulerunt, Immanuelis Bekkeri (1855-1856) Lipsiae apud Teubner, Gulielmi Dindorfi Graece et Latine (1845, Parisiis, secunda editio 1865) apud Firmin Didot, praesertim tamen Benedicti Niese (1885-1895, septem volumina Berolini publicata)  cuius textu omnes recentiores interpretatores et editores nituntur, ut ii qui Iosephum in serie Loeb Classical Library (1926-1965, novem volumina) Graece et Anglice publicarunt aut Graece et Francice in serie Collection des Universités de France.
Fanum Sancti Eufredi (discretiva)
Fanum Sancti Eufredi potest:
et cetera.
Benedictus de Nursia
Sanctus Benedictus de Nursia (circa 480–circa 547) pater monachorum occidentalium, Nursiae natus est circa annum 480, cum gemina Scholastica. Pater erat notus vir Romanus, eiusdem civitatis, et in pueritia certe gavisus est omnibus bonis illius provinciae. Romam missus ad studia facienda, vidit vacuitatem pompae mundi. Fugit in Sublaqueum, et ibi vixit vitam magnae paupertatis in caverna, vestitus a monacho Romano, qui etiam ei cibum dedit, in habitu monastico. Tribus annis ibi in silentio vivens Deo artius se univit, et virtutem sibi paravit. Cum iam fulsit sanctitate, electus est in abbatum monasterii localis; sed ibidem eius disciplina monachis non placuit, quare eum veneficare tentaverunt. Fugiens, revertit in cavernam, sed multi, desiderantes vitam austeram et devotam sequi, eum secuti sunt, et ibi duodecim parva monasteria erexit ibidemque sanctam regulam suam conscripsit, per quam pro veterum eremitarum rigore temperantiam omnibus in rebus commendat. Non quaerit mortificare monachos per ordinem, sed bene sciens naturam humanam temptat personam formare per vias orationis, laboris, obedientiae. Hanc regulam usque ad hodie milia monachorum per totam orbem sequuntur.
Gulielmus Foulke
Gulielmus Henricus Foulke, Anglice William Foulke, (die 12 Aprilis 1874 natus, die 1 Maii 1916 mortuus) pedilusor Anglicus, primus Chelsea capitaneus, fuit. Foulke ob maximam molem suam (fere 150 chilogrammata) notus est.
Benedictus de Nursia
Papa Pius XII eo Encyclica Epistula Fulgens Radiatur die 21 Martii 1947 millesimo quadringentesimo anno iubilaei mortis tempore promulgata dicavit.
Fontes
De vita sancti Benedicti scripsit Gregorius Magnus in secundo et quarto libro Dialogorum.
Palus (sudis)
Palus est sudis, lignum acutum, quod solet in terram defigi ad fulcienda aedificiorum fundamenta, aut castra munienda, aut cladendos hortos, aut sustinendas vites, aut similes usus.
Apud Romanos antiquos fuit inter exercitia militaria, quae palaria dicebantur, cum defico in terram palo, eum sudibus eminus, et cominis gladiis ligneis feriebant, latera, vel pedes, aut caput hostis petere condiscentes. Haec Vegetius de palaribus scripsit: "Antiqui, sicut invenitur in libris, hoc genere exercuere tirones. Scuta de vimine in modum cratium conrotundata texebant, ita ut duplum pondus cratis haberet, quam scutum publicum habere consuevit. Idemque clavas ligneas dupli aeque ponderis pro gladiis tironibus dabant. Eoque modo non tantum mane sed etiam post meridiem exercebantur ad palos. Palorum enim usus non solum militibus sed etiam gladiatoribus plurimum prodest. Nec umquam aut harena aut campus invictum armis virum probavit, nisi qui diligenter exercitatus docebatur ad palum. A singulis autem tironibus singuli pali defigebantur in terram, ita ut nutare non possent et sex pedibus eminerent. Contra illum palum tamquam contra adversarium tiro cum crate illa et clava velut cum gladio se exercebat et scuto, ut nunc quasi caput aut faciem peteret, nunc a lateribus minaretur, interdum contenderet poplites et crura succidere, recederet adsultaret insiliret, quasi praesentem adversarium, sic palum omni impetu, omni bellandi arte temptaret. In qua meditatione servabatur illa cautela, ut ita tiro ad inferendum vulnus insurgeret, ne qua parte ipse pateret ad plagam."
Lenita Toivakka
Lenita Toivakka (Helsingiae nata die 28 Septembris 1961), alumna Universitatis Oeconomicae Helsingiensis, legata ab anno 2007 ad Parlamentum Finnicum, est a die 24 Iunii 2014 ministra rerum Europaearum et commercii externi, primo ministro Alexandro Stubb, atque rursus ministra commercii a die 29 Maii 2015, primo ministro Juha Sipilä.
Olyndus Pasqualetti
Olyndus Pasqualetti (1916-1996) fuit poeta Latinus, natus anno 1916 urbe Auphidae, mortuus anno 1996 in provincia Italica Piceni.
Bis in Certamine Vaticano brabium accepit.
Verneuil-Petit
Verneuil-Petit est commune Francicum 131 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Henricus Waxman
Henricus Waxman (Angelopoli in California natus die 12 Septembris 1939) est rerum politicarum peritus Democraticus in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum munere populi quinquagesimi Districti Californiae fungitur.
Villers-sous-Prény
Villers-sous-Prény est commune Francicum 344 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Faverdines
Faverdines est commune Francicum 150 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Volfgangus Bohr
Volfgangus Bohr (natus Daun in vico Rhenaniae-Palatinatus die 19 Iulii 1954, mortuus die 8 Novembris 2021 ) biologus, paedagogus, et esperantista studiosus Germanicus fuit.
Vita
Bohr horticulturae studuit Geisenheimiae (Hassiae) et Hannoverae. Munere magistri atque consultoris in horticulturalibus fungebatur.
Anno 2011 prima vice assistebat in moderanda Migratione autumnali Esperantistarum (Esperantista Migrado Aŭtuna/EMA).
Homo Vitruvianus
Homo Vitruvianus est imago "hominis bene figurati" a Leonardo Vincio anno circiter 1487 designata commentariisque scriptura speculari exaratis instructa, cuius forma membrorumque compositio e textu librorum De architectura M. Vitruvii extracta est. Haec pictura linearis hodie in pinacotheca Academiae Bellarum Artium Venetiis in urbe servatur. Textus sic sonat:
Villers-lès-Nancy
Villers-lès-Nancy est commune Francicum 14'341 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Tmolus (papilio)
Tmolus est genus papilionum familiae Lycaenidarum.
Collapsus quantitatum
Collapsus quantitatum significat abolitionem distinctionis inter vocales breves et longas procendentibus saeculis in lingua Latina.
Gythium
Gythium (Graece: (, hodie Γύθειο) est oppidum olim nomi Laconiae, hodie regionis Peloponnesi in Graecia situm. Antiquitate ut portus Lacedaemonis fungitur, quod oppidum 40 ferme chilometros abest a septentrione, usque quarto saeculo terrae motu eversum esse videtur. Hodiernis quoque temporibus autem iterum maximus portus Manis paeninsulae est.
Collapsus quantitatum
Quantitates
Aetate latinatis aurea dicta (sc. tempora posteriora rei publicae Romanae atque exordii principatus) commune inter syllabas breves distinguebatur. Sua cuique vocali quantitas fuit, quibus uno verbo variae signifiactiones fieri potuerunt. Exempli gratia:
Descriptio collapsus
Mutatio appellationis harum vocalium in sermone vulgaris verisimiliter orta est ex commutato modo accinendi: Nunc enim in consuetudinem venit syllabas accentuatas generatim longe sonare, reliquas autem brevius. Quare effectum est quod syllabae breves atque longae paulatim adaequatae sunt.
Itaque syllabae accentuatae perdiderunt distinctionem inter vocales breves
quapropter in codicibus conservatis varias rationes scribendi (sit „i“/„e“, sit „u“/„o“) invenimus.
Testimonia
Epistula secundi saeculi post Christum nobis per effossionibus Aegyptia in terra (1924 - 1934) patefactum inter prima indicia mutationis numeratur. His in litteris ista testimonia mutationem probantia legimus:
Illuvium
Illuvium est materia trans stratum terrenum, ab alio strato ad aliud per actionem aquae pluviae summota. Amotio materiae ex strato terreno est eluviatio. Transportatio materiae mechanica vel chemica esse potest. Illuviatio, ratio depositionis illuvii, est transportatio per aquam adiuta modo plerumque recto, contra alluviationem, transportationem per aquam in obliquum. Deposita consequentia deposita illuvialia sunt. Cutantes sunt genus depositi illuvialis.
Illuvium materiam organicam, silicatum argillam, et oxida hydra ferri et aluminii comprehendit. Illuvialia argillarum, oxidorum, et organicorum deposita in subsolo accumulant per distincta strata terrena, "strata B" vel "zonae illuviationis" digesta.
Illuviatio mechanica
Cum aqua pluvia percolans stratum terrenum sicciorem attingat, aqua ex suspensione per actionem capillariam microcanalium amovetur, subtilissima deposita (cutantes) secundum macrocanales percolationis ordinata relinquens. Exemplum notabile est Planities Mesarensis Cretae in Graecia.
Illuviatio chemica
Transportatio solutorum soli est dissolutio. Elementa solubilia deponuntur ob variationes in chemia soli, praecipue in pH soli et potentialitate reductionis per oxygenum.
Nemea (certamina)
Nemea, sive Ludi Nemei, inter quaternos ludos athleticos Graecos antiquos numerantur, cui numero et Olympia, Pythia, Isthmia addicuntur. Instituta esse perhibentur tamquam ludi funebres ab Adrasto sociisque eius mythicis, cum Archemorus infans Lycurgi filius a serpente morsus diem supremum obiisset.
Libri antiqui
Statii Thebaidos liber sextus
Beda
Beda, apud posteros Sanctus Beda Venerabilis (Anglice the Venerable Bede; natus anno 672 aut 673, mortuus die 26 Maii 735), fuit Anglicus ordinis Benedictinorum monachus, theologus, presbyterque monasterii Northumbriensis apostolorum Petri et Pauli, quod ad Viuraemudam (Wearmouth) et Gyruum situm erat.
Phascomurexia naso
Phascomurexia naso, (Jentink, 1911), (ex:  Antechinus naso), (Anglice: Long-nosed Antechinus; Long-nosed Dasyure), est specie animalium Marsupialium vivens in Indonesia, Papua Nova Guinea et Nova Guinea.
Beda
Vita
Beda in terris monasterii Viremuthensis natus est. Septem annos nato ei propinquis curantibus contigit ut a Benedicto Biscop abbate ac deinde a Ceolfrido erudiretur. Exinde totam vitam in eodem monasterio peregit. Maxime meditationi scripturarum operam dabat atque inter observantiam disciplinae regularis et quotidianam cantandi in ecclesia curam semper aut discere aut docere aut scribere in deliciis habebat. Undevicesimo autem aetatis anno diaconatum, tricesimo gradum presbyteratus, utrumque per ministerium reverendissimi episcopi Iohannis, iubente Ceolfrido abbate, iniit. Mortuus est anno septingentesimo tricesimo quinto. Ecclesia Catholica die 25 Maii eum commemorat.
Eumaeini
Eumaeini sunt tribus papilionum familiae Lycaenidarum. Usitate in subfamilia Theclinarum ponuntur, sed Eumaeinae, subfamilia distinct, aliquando habentur.
Systematica
Grex Eumaeus
Beda
Commentarii
in Pentateucum Mosi, Iosue, Iudicum; in libros Regum et Verba Dierum; in librum beati patris Iob; in Parabolas, Ecclesiasten et Cantica Canticorum; in Isaiam prophetam, Ezram quoque et Neemiam. (1) De sex aetatibus saeculi, (2) de mansionibus filiorum Israel, (3) De illo Isaiae 'Et claudentur ibi in carcerem et post multos dies visitabuntur', (4) De ratione bissexti, (5) De aequinoctio iuxta Anatolium. (1) Liber vitae et passionis sancti Felicis confessoris de metrico Paulini opere in prosam Beda translatus. (2) Liber vitae et passionis sancti Anastasii (male de Greco translatum, et peius a quodam inperito emendatum) ad sensum correxit Beda. (3) Vitam sancti patris monachi et antistitis Cudbercti (id est de Cuthberto) et prius heroico metro, et postmodum plano sermone, descripsit Beda (opus geminum).
Eumaeini
Systematica
Grex Brangas
Grex Atlides Grex Micandra (olim in grege Atlides) Grex Thereus
Grex Satyrium
Aldo, Giovanni & Giacomo
Aldo, Giovanni e Giacomo est grex comoedicus Italianus a Ioanne Storti, Aldo Baglio et Iacobo Poretti anno 1991 constituto.
Consultatio Vindobonae (1855)
Consultatio Vindobonae a die 15 Martii ad usque 26 Aprilis 1855 Vindobonae facta est. Legati Britanniae, Franciae cum legato Imperii Russici de Bello Crimaeano finiendo frustra agebant. Praeses consultationum legatus Austriae habebat.
Eleutherna
Eleutherna (Graece ), etiam Apollonia appellata (Graece ), fuit urbs antiqua in promonturio Montis Ida insulae Cretae in Graecia sita. Circa 25 chilometra a meridio-oriente oppidi Rhithymnae abest. Locus, ab archaeologicis effossus, a temporibus aetatis obscurae Graeciae usque ad aevum Byzantinum floruisse videtur.
Eumaeini
Systematica
Grex Callophrys
Grex Thestius Grex Allosmaitia
Grex Lamprospilus
Grex Strymon
Grex Tmolus
Grex Panthiades
Grex Hypostrymon
Grex Erora
Dies Iurum Humanorum
Anno 2006 Ludovica Arbour, Curatorix suprema Consociationis Nationum de Iuribus Humanis, paupertatem violationem iurum humanorum et allevatio paupertatis necesse esse dixit. Sententia anno 2022 "Dignitas, libertas et iustitia omnibus" est.
Hodie principia sunt:
Cuminum cyminum
Cuminum cyminum, apud antiquos cuminum vel rarius cyminum (Graece κύμινον), est species herbae, indigena regionis a mari Mediterraneo orientali ad Asiam australem patentis. Cuius semina angusta et oblonga in arte coquinaria multarum gentium adhibentur.
Gaius Plinius Secundus haec de cumino scripsit: "condimentorum tamen omnium, quae fastidiis, cuminum amicissimum. nascitur in summa tellure vix haerens et in sublime tendens in putribus et calidis maxime locis, medio serendum vere. alterum eius genus silvestre, quod rusticum vocant, alii Thebaicum, si tritum ex aqua potetur, in dolore stomachi prodest. in Carpetania nostri orbis maxime laudatur, alioqui Aethiopico Africoque palma est; quidam in hoc Aegyptium praeferunt."
Dies internationalis contra cruciatum
Dies internationalis contra tortura est dies die 26 Iunii quoque anno 1998 celebrata, quam Conventio contra Torturam, alteram Atrocem, Inhumanam seu Humiliantem Tractationem seu Poenam anno 1987 declaravit. Consociatio Nationum diem eo consilio consecravit, uti hominum cruciatum sublevetur atque compensationem victimis cruciatuum det.
Verneuil-Grand
Verneuil-Grand est commune Francicum 210 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Venae cavae
Venae cavae sunt duae venae, quae sanguinem e corpore ad atrium cordis dextrum ferunt:
Olympia hiemalia 1924
Olympia hiemalia 1924 fuerunt primi ludi Olympici hiberni. In vico Campo Munito in Francia sito facti sunt.
Nationes participes
Ecce index 16 nationum, quarum athletae in Olympiis certaverunt:
23 Decembris
23 Decembris dies 357ª anni (358ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano est. 8 dies manent.
Secundum Calendarium Romanum est ante diem decimum Kalendas Ianuarias (a.d. X Kal. Ian.).
Regnum Syagrii
Regnum Syagrii vel Regnum Suessonense fuit civitas Antiquitatis Posterioris in Gallia, quae per annos 25 fuit inter regna Visigothorum et Francorum, capite Suessonis. Creatum est regnum ab Aegidius, magister militum per Gallias sub principatu Maioriani, qui Maioriano occisso anno 461, potestatem in Gallias sibi obtiniut.
Rexit Aegidius usque ad mortem anno 464, et tunc filius Syagrius suscepit regnum. Sed tunc Chlodovechus rex bellum gessit ex Belgia in Syagrium, et eum vicit anno 486. Fuit tunc territorium pars regnorum Francorum, et ultime idem territorium vocatum est Neustria.
De Regno et Britannis
Cum Britanni auxilium petierunt Romanis contra Saxones, ut narratur in Gemitu Britannorum, fortasse non imperatore sed Syagrio auxilium petierunt.
1629 Pecker
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1629 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Bibliorum versio regis Iacobi
Bibliorum versio regis Iacobi (Anglice: King James Version (KJV), King James Bible (KJB), Authorized Version (AV)) est Bibliorum versio Anglica primum completa anno 1611, quae iussu Iacobi I regis Angliae pro Ecclesia Anglicana confecta est. Temporibus sequentibus septies edita versio Anglica maximi momenti facta est; editio anni 1769 usque ad hos dies maxime in usu est.
Sclopetatio
Sclopetatio vel emissio est actus vel processus emittis arma ignifera et alias arma missiles. Etiam, emittere artilleriam, telum, granatam, rochetam, missilem appellari potest emissio. Sclopetatio occuri potest in zona sclopetationis, campo in venatu, ludo sclopetatione, ludo sclopetatione, dimicatione.
Xaverius Becerra
Xaverius Becerra (natus Sacramenti, California die 26 Ianuarii 1958) est politicus Democraticus et causidicus, qui ex 2017 Advocati Fisci Californiae tricensimi et tertii munere hodie fungitur. Olim in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum Californiae legatus fuit.
Testes Iehovae
Testes Iehovae (Anglice Jehovah's Witnesses) sunt societas religiosa, quam constituit Carolus Taze Russell circa annum 1874, in Civitatibus Foederatis. Biblia Sacra ad verbum interpretari solent; et sic favere propriis doctrinis, ut novos semper gregales sibi cogant.
Nomen
Nomine utuntur Iehovah, quae est pronuntiatio nominis Dei IHVH, quod indicatum est Moysi iuxta rubum. Quae nominis deformatio inde venit, quoniam nulli licebat Iudaeorum dicere nomen divinum. Propterea, nomen eorum dei proferebant cum sonis vocalibus verbi Adonai, quod Hebraice idem valet atque dominus. Non ergo sine causa in conversionibus Veteris Testamenti sive in linguam Latinam sive in Graecam nomen domini substituebatur in locum nominis Dei IaHVeH.
Nomen Iehova[h] depromptum est ex Isaias 43, 10-12, ut sequitur: "10 Vos testes mei, dicit Iehova, et servus meus quem elegi. Propterea scietis, et credetis mihi, et intelligetis quod ego sum; ante me non est formatus Deus, nec post me erit. 11 Ego, ego sum Iehova, et nullus praeter me servator. 12 Ego annuntiavi, et servavi, et audire feceram; et non in vobis alienus. Vos ergo testes mei, dicit Iehova, quod ego sim Deus."
Doctrina
Testes Iehovae sunt communitas religiosa Christianitatis. Condebantur in Civitatibus Foederatis anno 1879. Sunt plus quam septem milliones testium Iehovae ubique in orbe terrarum. A quibusdam autem secta habetur.
Testes Iehovae credunt verba biblica veritatem esse. Deum Iehovam creatorem mundi et vitae omnis putant, ut in Biblia in Libro Genesis scribitur. Evolutum esse hominem negant.
Nomen Iehovae sanctum censent. Exsistentiam Trinitati Sanctae negant. Reiiciunt dogma purgatorii et infernorum ardorum. Expectant resurrectionem mortuorum et vitam venturi saeculi in terra.
Testes Iehovae sanguinem sub omni specie ingerere abhorrent.
Honestas eorum nota est. Arma et militias obiectores conscientiae repudiant.
Paene in nationibus cunctis terrae testes Iehovae homines omnes de Biblia Sacra, Deo et nomine eius Iehova, filio eius Iesu Christo et regno celesti futuro narrant. Studium Bibliae offerunt.
Regiones in quibus societas prohibetur
Aegyptus, Afgania, Algerium, Arabia Saudiana, Bhutan, Bruneium, Corea Septentrionalis, Emiratus Arabici Coniuncti, Iemenia, Insulae Maldivae, Iordania, Iracum, Libya, Marocum, Res publica popularis Sinarum, Singapura, Tunesia, Usbecia, Vietnamia.
Farges-en-Septaine
Farges-en-Septaine est commune Francicum 1'011 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Theodorus Ballu
Theodorus Ballu (Lutetiae die 8 Iunii 1817 natus; ibidem mortuus die 22 Maii 1885) fuit clarus architectus Francicus.
Periodus Frigida Aetatis Obscurae
Periodus Frigida Aetatis Obscurae (Anglice: Dark ages cold period ) fuit tempus frigidior inter annos 400 et 800, praecipue in Europa occidentale et Mediterranea. Periodus dicitur unam ex causis migrationum Germanicarum esse, ob quam Germanicae gentes ex Germania in Imperium Romanum intraverunt. Erat tam frigida aetas quam Rhenus ipse glaciatus plene est anno 406.
Argumenta pro Periodo Firgida inveniuntur in modificationibus annellorum arboricorum, in nucleis glacialibus Groenlandicis et auctione palludorum Danicorum.
Gangnihessou
Gangnihessou primus ex duodecim regibus Dahomiae erat. Circa 1620 regnavit. Signa sua avis Gangnihessou, tympanum, et bacula erant. Non manifestum est utrum rex ipse an vir potens et magni moenti fratris sui Dakodonou, qui vere rex erat, esset.
Hilda Solis
Hilda Solis (Angelopoli Californiae nata die 20 Octobris 1957) est rerum politicarum perita Democratica quae in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum munere populi trigesimi secundi Districti Californiae fungitur.
Hernosandia
Hernosandia (Suecice: Härnösand) est urbs in Angermannia et sedes Hernosandiae Municipii in Västernorrland Comitatu Sueciae, 18 003 habitantium anno 2005 habens.
Nexus externi
Härnösand (gemeente)
Zhuang
Aestimatur eos circiter 18 540 000 esse (2010). Maxima pars incolae Quansiae sunt, sed etiam in Yunnan (1 600 000), Quantunia (600 000) vivunt.
Eruditio
Huang Xianfan (1899–1982) libros nonnullos de gente Zhuang scripsit, inter quos investigationes carminum (1957) et historiae huius populi (1957, 1988). Huang Xianfan fuit initiator nonnullarum investigationum in Sinarum atque conditor studiorum Zhuang.
Nousis
thumb|250px|Ecclesia municipii Nousiainen Nousis (Finnice Nousiainen; Suecice Nousis) est municipium Finnicum fere 4 860 incolarum in regione Finnia Propria situm. In Nousi fuit Finniae prima confirmata sedes episcopalis. Secundum legendam, Upsaliae episcopus Henricus, qui primus episcopus Finniae autumatur, in Nousi sepultus est anno 1156. Sedes autem episcopalis anno 1249 aut iam ante translata est in Aboam.
Urbes et oppida vicina municipii Nousiainen sunt Aboa, Aura, Masku, Poeytyae, Rusko, Wirmo.
Hypotheclini
Hypotheclini sunt parva tribus papilionum familiae Lycaenidarum. Solum duo genera continet, sed index generum, quia non omnes Theclinae in tribuus digestae sunt, ad tempus stat.
Zoologia solorum
Zoologia solorum est studium animalium quae plene vel partim in solo (fauna humi) habitant. Vocabulum primum ut videtur adhibitum est in congressu zoologorum soli qui compertas eorum investigationum res in Universitate Nottinghamiensi anno 1955 praebebant.
Tanana (solum)
Tanana est publicum Alascae terra, quae in solis tenuibus (deorsum autem usque ad pruinam perpetuam), bene siccatis, moderate perviis, in materiis ex calce tempestate afflicta effectis consistit. Haec sola leniter ad arduissime in clivis collum calcareorum proclinantur, plerumque a zero ad 12 centesimas variantia. Formantur ubi praecipitatio peraeque per annum ducta circa 12 unciae, et temperatura circa 26 gradus Fahrenheit est. Ex Tanana, magno flumine Alascano, appellantur.
Algonquini
Etsi nobis Algonquini cum multis nominibus olim noscebantur, nomen communius "Algonquinus" a vocabulo elakómkwik pervenire putatur, quod lingua Maliseet significat "sunt cognati/socii nostri". Grex major, qui etiam nomine Algonquino denotatur, ab hac natione nomen trahit.
Plerique Algonquinorum in provincia Quebeci incolunt. Omnes novem tribus Algonquinorum qui ibi sunt habent in toto 11 000 habitantium. Ante Europæos ventos in Americam Septentrionalem, Algonquini incolebant partes meridionales orientalesque de id quod hodie est provincia Quebeci. Hodie habitant in novem communitatibus Quebecanis et una Ontariana.
Multi apud Algonquinos etiamnunc loquuntur Linguam Algonquinam, quæ illorum lingua Anicinàpemowin generaliter vocatur, vel certius Omàmiwininìmowin. Apud loquentes linguæ juniores, Lingua Algonquina a lingua populi Cree multa vocabula mutuatur. Antiquo consuetudine, Algonquini habitant simul in tumulis, vel ligneis vel a corticibus betulæ facti. Hi tumuli sermone eroum mìkiwàm vocantur si ex ligno facti, aut wìkiwàm si a betulæ corticibus facti sunt. Hodie Algonquini solent in eisdem domis habitare ut eis in quibus habitant ceteri Canadenses.
Religio antiqua Algonquinorum nomine Midewiwin vocatur, quod sermone Latino "Via Recta" significat. Secundum hanc religionem, spiritus vel numina, quæ illorum lingua vocantur manitòk, inhabitant mundo naturale. Missionarii Francogallici multos Algonquinos converterunt ad fidem Catholicam inter sæcula septimum decimum et octavum decimum. Hodie manent nihilominus multi qui Viam Rectam semper sequuntur, aliique qui religionem Midewiwin miscent cum Christianismo.
Secundum antiquissimam historiam oralem Algonquinorum, dicunt illi ipsos olim a ripa Atlantica migravisse. Cuncti cum aliis populis dictis Anicinàpek, advenerunt ad locum qui vocant "Prima Quies," qui circa Montem Regium hodiernum erat. Donec alii apud populum Anicinàpek perseveraverunt per viam quæ sequebatur Flumen Sancti Laurentii, Algonquini manserunt circa flumen quod vocant Kitcisìpi, quod nos appellamus "Flumen Ottaviensium" vel "Flumen Ottaviæ." Identitas Algonquinorum nihilominus jam non erat plene constituta usque ad quoddam tempus post adventum aliorum populorum Anicinàpek in locum dictum "Tertia Quies." Academici cum archæologia, glottologia et eádem historia orale conati sunt eventus historiarum Algonquinorum recreare. Secundum ipsos academicos, hæc itinera quæ narrabant Algonquini antiqui abhinc circa duos milia annorum occurrerunt.
Post adventum Europæorum in Americam Septentrionalem, imprimis Francogallici et Batavi, nationes Algonquinæ factæ sunt mercatores in commercio pellis. Hoc duxit Algonquini in bella contra nationem potentem Irocosiorum, quorum confœderatio circa hodiernam civitatem Novi Eboraci incolebat. Anno 1570 Algonquini cum nationem Montagnesium, cujus terræ pertinebant ad orientem et protendebant ad oceanum Atlanticum, affinitatem fecerunt.
Adveniunt Francogallici
Algonquini primo Europæos inciderunt cum Samuel Camplenius invenerit convivium gregis Kitcisìpirini dicti, qui a Duce Tessouat regebantur. Occurrit anno 1603, in oriente regionis quæ hodie est provincia Quebeci, circa vicum hodiernum Tadoussac. Id convivium in medio erat celebrationis de victoria recenti super Irocosios. Aderant etiam quidam Montagnesium et Etecheminium, socii Algonquinorum. Camplenius quærebat amicitias colere cum maximis populorum aborigineorum quod poterat, sed minime capiebat quomodo sese gerebant gubernio. Non enim habebant Algonquini, ut putabat Camplenius, nationem unicam sicut apud Europæos solebatur, sed coibant inter se sequentes fœderationem potentem inter multas gentes vel tribus. Nihilominus, Algonquini cupiebant armas igniferas ad melius pugnandum contra inimicos suos, et inde amicitia est facta.
Anno 1613, Camplenius expeditionem primam per flumen Ottaviensem coepit. In Insula Morrison invénit vicum dictum Kitcisìpirini, ubi quaedam gens Algonquina incolebat, dicta Kitcisìpiriniwak. Ubi plerique Algonquinorum gentes solebant nomades esse, rursus Kitcisìpiriniwak constabant semper in hac insula, propterea quod locus erat saluber ad commercium gerere inter Lacus Magnos et Flumen Sancti Laurentii. Ibi prosperabat hæc gens propter commercium castoris pellis ac propter maizium cultum.
Bella Franco-Indianum et Septem Annorum
Vide etiam: Bellum Franco-Indianum
Confœderatio Irocosia populum Algonquinum e terris ejus rejecit. Batavi illam adjuverunt, et postquam Anglici quoque, vendentes Irocosiis armas igniferas. Irocosii et Anglici Francogallicos Algonquinosque vicerunt.