cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aurelianus
Negotia et religiones
Imperio intra quatuor annos constituto, quod antea imperatore Quintillo dilabi visum erat, bellis Germanorum confectis Imperator negotia, quae iacebant, aluit et alia mala interna. Primum nummos renovavit pretium Aureliani inducens. Tum multis divitiis provinciarum usus est, ut thesauros in templo Saturni complere posset. His pecuniis certamen acre in corruptionem perpetuam incipere potuit, quo etiam imperatori seditio Felicissimi armis sedanda erat. Ipsa in religione nonnulla severe mutavit, ut concordiam in imperio aleret et augeret, cultum Mithrae ex oriente ortum adiuvit, cui multi milites dediti erant, cum prodatur Aurelianus in Zenobiam pugnans visionem habuisse. Veri dei antiqui auctoritatem amittebant.
Pulcinella (Stravinski)
De componenda ballatione
Aprili mense 1917 sodales operam dantes Pulcinellae in Italiam convenerunt, quo itinere Stravinski in familiaritatem venit Pauli Picasso, cui scaenam ornare et vestimenta histrionum designare operae erat. Qui viri Romae et Neapoli inter comoedos artis aliosque artifices nonnullas septimanas degerunt. Etiam sese, ut ipse dixit Stravinski, deprehensos esse, cum ad parietem Galleriae Neapolitanae minxissent; absolutos quidem esse hoc crimine, cum biocolyti illos ab operariis theatri Sancti Caroli "magistros" vocari audissent. Alioqui bene convenit his viris, et Picasso tres Inguarii Stravinski fecit picturas, quarum unius transitum milites limitanei compositori domum in Helvetiam redeunti denegarunt; qua enim pictura suspicabantur castella Italiana describi. Stravinski et Picasso in sua quisque arte pari tenore progressos esse videntur, nam post bellum etiam Picasso relicto cubismo in neoclassicismum transiit.
Aurelianus
Negotia et religiones
Vicesimo quinto Decembris 274 Romani primum natalem divinum celebraverunt, qui tum postea partus Christi acceptus esse fertur. Atque in nummis inscriptio inserta est: SOL DOMINVS IMPERII ROMANI, quo Aurelianus ipse supremus vicarius solis dei super terram se praebuit.
Finis vitae
Mors imperatoris celer et non exspectata affuit: Aurelianus necatus est in bello praeparando Parthico. Verisimile est facinus per Erotem auctorem, scribam privatam, factum esse, fortasse propter magistratus corruptos impugnandos. Demum sub imperatore Tacito Aurelianus divus declaratus est atque "Restitutor Orbis" declaratus est.
Pulcinella (Stravinski)
De componenda ballatione
Tirocinium Pulcinellae quam optime successit, nam Stravinski priscum novo miscuerat, quod criticis modernitatis amatoribus maxime placebat. Itaque ventis secundis ad summum modernismum reverterat Stravinski, quamquam eius ratio modulandi non omnibus placebat. Inter detractores erat Arnoldus Schoenberg, qui alterius generis modernismo favebat et Stravinskium "pusillum Modernski" vocitabat. Et diu quidem inter se contenderunt, donec alter alteri in modulatione aliquatenus appropinquabat. Itaque Stravinski, postquam Schönberg anno 1951 e vita excesserat, artem dodecaphonam a Schoenberg excogitatam adoptavit, qua usus naturam Stravinskianam numquam amisit. Sonum proprium per decennia excultum in operibus neoclassicis perfecit. Gradus neoclassicus a Pulcinella coeptus ad ineuntes annos 1920 permansit.
Museum tomaculorum Germanicum
Unicum Museum tomaculorum Germanicum (Theodisce: Deutsches Bratwurstmuseum) inveniebatur usque finem anni 2019 ad Holtzhusam in Circulo Ilm. Insuper finem semitae culturalis et gastronomicae, quae A cervesia ad tomaculum inscribitur, definiebat. Ex anno 2020 museum amplificatum Mulhusae Thuringorum renascetur.
Historia
Inde a die 28 Maii 2006, quando museum inauguraverunt, signum culinare Thuringiae notissimum, tomaculum in craticiis confectum, domum dignam habet. Expositio documentaria de historia, traditionibus, partibus culturalibus cibi istius regionaliter protecti narrat. Momento speciali est quod prima mentio botuli cum praecepto culinari anni 1404 in finitima urbe Arnstadio fuit in pristino monasterio Benedictinarum apud Fanum Mariae Virginis. Documentum (agitur de ratione nummaria) a praeposito Ioanne de Siebeleben signatum invenit die 13 Iulii 2000 Rudolphopoli Petrus Unger archivarius.
Mense Novembri 2008 museum nactum est Praemium Thuringiense de rebus periegeticis a Ministerio Thuringiensi rerum oeconomicarum laborisque.
Ostensa
Revera in museo quaecumque ad botulum spectantia praesentantur. Ecce res tales: porcorum educatio, instrumenta macellariorum botulariorumve, machinae botulariae, historiunculae et traditiones de perfecta salsiciorum confectione. Pleraque curat societas amicorum Freunde der Thüringer Bratwurst e.V.
Servitia
Familiis, institutionibus, circulis privatis in diaetis fastuosis eventa pulchra parari possunt. Omnibus petentibus conclavia in diversorio Scholae veteris concilientur. Praesertim diebus festis (e.g. die Laboris, die Ascensionis DNIC in caelos) migratores omnes e corde huc invitantur. Saltationes offeruntur necnon seminaria educatoria. Cooperationes fiunt cum aliis societatibus totius mundi tomaculorum culturam colentibus.
Ferrivia subterranea Novogardiae Inferioris
Ferrivia subterranea Novogardiae Inferioris est ferrivia metropolitana in Novogardia Inferiore. Anno 1985 condita est. Duas lineas (quae sunt Avtozavodskaia et Sormovsko-Meščerskaia) et quindecim stationes nunc habet. Tertia est ferriviarum subterranearum Russiae. Ferrivia tota in una ripa Rhae fluminis dextra sita est,Occam autem flumen per pontem transit.
Saint-Pierre-la-Bruyère
Saint-Pierre-la-Bruyère est commune Francicum 414 incolarum (anno 2009) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Granienum
Granienum (etiam, Granyen, Gragne, Grangen, Grangene ; Hispanice et publice Grañén, Aragonice et Catalanice Granyén) est Aragoniense municipium in Provinciā Oscā, in commarcā Monte Nigro situm. Cui 1 748 incolae anno 2017, 124 km² area et spissitudo incolarum 14,1 incolarum pro km² erat. Municipale cuius territorium Callen, Curbe , Fraellam et Montesŭsin etiam comprehendit. Antiqua eius zona suavi super colli, iuxta Ecclesiam Paroecialem Sancti Iacobi et sub umbrā reliquiarum antiqui castelli, erigitur et imminet moderno nucleo, deorsum in planitiē surrecto et usque ad stationem ferriviariam, prope viam, patente.
Granienum etiam ponderis nodus communicationis ferriviariae est, quia illac ferrivia inter Matritum et Barcinonem per Ilerdam transit, praeter vias cum Oscā, Tardientā, Lassirā , Tramaceto et Salellis inter alia coniungentes.
Patet territorium municipale amplam per planitiem Foveae Oscae, sed iam Montinigrenses per agros, irriguos factos ope Canalis Fluminis; Homonymum flumen aedificatam zonam circumdat, quae iam oppidum anno 1785 habebatur.
Granienum proximis annis numerum incolarum paene semper amplius 1 500 incolarum servat. In elapsis aetatibus, merindas Oscae et postea sobrecollīda, verēda et corregimentum fuit. Constituit suum proprium concilium municipale anno 1834, cum montibus Curbis, Pompiani , Sodetti et Tuboënsi. Inter annos 1970 et 1980, ei se iunxerunt barria Montesŭsin et Curbe.
Ex unā parte, antiqua zona suum saporem servat, cum aedificiis e lateribus crudis et luto et plerisque cum frontibus trullizatis dealbatisque; ex alterā autem parte, altera moderna zona, deorsum, suis plurimorum tabulatorum aedificiis e latere et suis amplis viis publicis, magnis patentibus spatiis et locis cum ornamentalibus hortis depingitur. Duo urbani nuceli dissimillimi sunt; nihilominus harmonicum totum conformant.
Clima et loci natura
Granienum 332 metris altitudinis super maris aequor Montinigrensi in plantiē a Vallis Hiberi Septemtrione prope flumen Flumen situm est. 23 km ab Oscā, suae provinciae capite, distat. Annua temperatura 14,2 °C et annua praecipitatio 580 mm est.
Ferrivia subterranea Catharinopolitana
Ferrivia subterranea Catharinopolitana est ferrivia metropolitana in Catharinopoli. Anno 1991 aperta est. Unam lineam cum novem stationibus habet; lineae secunda et tertia aedificantur.
Granienum
Toponymia
Toponymum "Granyen" et suarum varietatum "Gragne", "Grangen", "Grangene" et "Granienum" (Hispanice Grañén et Aragonice Catalaniceque Granyén) fundatum sunt in Aragonensi voce Granyén, quae terminationem -én ostendit. Haec terminatio -én toponymicae terminationis -án varietas cum imālā est, quae Latino e suffixo -anus, possessionem indicante, derivat. Gerhardus Rohlfs et Ioannnes Carolus Membrado Tena id e Granianus, formato ex Romano anthroponymo Granius, interpretantur.
Antiquitas et Medium aevum
Romanā cum origine, toponymum "Granienum", "Granyen" et aliae varietates agrorum possessorem Granium nominatum commemorant. Nihilominus, huius municipii historia documentis probata usque ad annum 1104 non incipit. Paulo post huius loci Recuperationem coeptam, Granienum regalengi e locus designatum est. Sanctius Eneconnes (Hispanice: Sancho Iñíguez), primus eius dominus, in Petri I diplomaticae collectionis documentis, a professore Antonio Ubieto examinatis et editis, nominatur. Anno 1198, rex Petrus II Aragoniae episcopo Ricardo Oscae patronatūs ius super Ecclesiā Granienensi cessit, et anno 1258 rex Jacobus I Blasco Mazensi castella et oppida Granienum et Robres cessit, quae postea sicuti dominia directa baronatūs Petro I Nemanturissano et Arnuesoënsi tradita sunt. Locus Granieni Coronae Regali anno 1372 suppeditatus est, palam nuente Petro IV Aragoniae.
Aevum modernum et Aevum praesens
Saeculo XVI hoc oppidum potentibus Ducibus Villaformosae traditum est. Hac de aetate, ut Granienum domūs octoginta haberet et ad Archidiaconatum de Serrablo pertineret cognoscitur. Anno 1560, ecclesiae Granienensis salutator retrotabulum maximum optimum esse, chorum et campanas quattuor in turri habere indicavit.
Pestis hoc locum saeculo XVIII infestavit, quā solum se liberavit una familia. Anno 1785, Granien categoriam oppidi consecutum est, quamquam anno 1792 adhuc penes Ducem Villaformosae erat. Cuius temporis chronica ut ecclesia antiquissimae aedificationis esset et reparari exigeret, quia labaret, referunt. Exeunte saeculo, anno 1797, huic oppido 152 domorum erant. Anno 1849, municipale consilium independens designatum est.
Lithophaga lithophaga
Lithophaga lithophaga (binomen a Carolo Linnaeo anno 1758 statutum), Latinitate communi dactylus marinus, est molluscum bivalve familiae Mytilidarum quod paulo sub maris aequore habitat in rupibus ubi se cuniculo excavato celat. Prope litora rupestria maris Mediterranei reperitur. Cibum deliciosum hominibus praebet; venatores igitur ad dactylos extrahendos rupes explodebant. Venatio propter iniurias ita animalibus plantisque marinis factas in civitatibus Europaeis annis recentibus vetatur.
Granienum
Aevum modernum et Aevum praesens
Anno 2011, Publicae aleae nataliciae Hispanicae (Hispanice Sorteo Extraordinario de Navidad), "El Gordo" (scilicet "maximum") magis nuncupatae, primum praemium ex Aleā nationali Hispaniae (Hispanice Lotería Nacional de España) totum in Granieno cecidit.
Insigne et vexillum
In primo democraticae legislationis spatio et pellente illius temporis numicipii Consiliario cuturae et festorum Domino Iuliano Iesū Castiella Hernández, incipitur investigatio historicorum datorum, si aliquando concilium Granienense heraldicum insigne aut proprium vexillum habuisset, sed haec investigatio infructuosa evenit.
Suadentibus praeclaris historiographis sicuti Domino Antonio Durán, Domino Federico Balaguer aut Domino Adolpho Castillo Genzor, facta est prima adumbratio, fundata in aristocraticarum domorum insignibus quae aliquomodo per historiam relationem ad Granienensem iurisdictionem habuerit et quae sunt: Domus Gurrēa (saeculo XIV), Domus Torrellas (saeculo XV) et Ducatus Villaformosae (saeculo XVI); et identificativum signum, Signum Regale Aragoniae.
Hoc proposito, decernitur fieri compositionem sic: ab summo semibipartitum et bipartitum transverse, modo ut in primo quadrante Domūs Torrellas insigne collocetur, quae, secundum García Ciprés, in eius investigationibus de Aragoniensibus stirpibus, sunt azureo in quadrante argenteae turres tria male ordinatae (scilicet, una supra et duae infra); in secundo quadrante, Domūs Gurrēa, guleo in quadrante duo lupi in palum positi et gradientes. Tertio in quadrante, Signi Regalis ornatus. In apice Corona Regia apparet.
Vexillum factum est caeruleo cum recessū historicas Celticas gentes commemorante et argenteo cum balteo obliquo sicuti pacis puritatisque symbolo.
Fauna
Praeter numerosas aves Granienensia caela sulcantes, sicuti passeres, hirundines, apodes, cardueles, picas aut coronas inter alias... praedatoriae aves velut aquilae ac accipitres nisi et necrophagae velut vultures prominent.
Sed imprimis eminent ciconiae, quia urbanis centris quinque municipium conformantibus adsunt.
Alterā ex parte, cynegeticae municipii species, olim abundantes, perdix, coturnix et lepus antonomastice sunt.
Apud species flumen Flumen incolentes, eminent barbus, carpio, perca, lucius, toxostoma et austropotamobius pallipes, qui in exstinctionis periculo est propter facinora praedatoriarum specierum sicuti procambari Clarkii.
Demographia
Secundum data ab Instituto nationali statisticae Hispanico edita Kalendis Ianuariis anni 2019, praesens numerus incolarum Graniene 1762 erat, cum incolis novem magis quam anno 2018. Inferiori in graphidi numerus incolarum Granienesium ex ineunte saeculo XX usque ad annum 2019 videri potest.
Agricultura
Agri machinizatio Romanum aratrum, tribulum, patientia animalia labori dicata et fascium alligatra relinquere contulit, quae loco mota sunt potentibus tractoriis, sed agriculturalis productionis incrementum etiam contulit.
Paene exclusive communissimum commarcae productum frumentum esse asseri potest, praeter ripae arbustum et autoconsumptionis holera. Classicum frumentum sicuti triticum et hordeum oryzae amplum vacuum reliquit.
Educatio animalium
Hic sector recentibus temporibus est qui maiorem divitiarum evolutionisque fontem expertus est et qui melius ad novos commerciales motūs se aptavit. Inrigatorum agrorum collocatio iuxta cum pabuli productione exteriorem dependentiam solvit. Huic activitati dedicatio se accommodabat praecipue ad consequentem dependentiam eius temporis negotiantis qui periodice accedebat. Nihilominus, hodie, integrationum gratiā, attactum est ut istae expeditiones rusticae, vel aperti vel clausi cycli, familiares aut consociatae, machinales factae sint, ubi magnarius necessaria praebeat et integratus pecuarius suum laborem suppeditet. Eodem tempore, generatum est in mercatū postulatum aliquorum productorum sicuti gallorum, porcorum et certe cuniculorum cum incremento diaetarum carnosarum cum paulum cholesteroli et pinguis.
Industria
Localis industrialis textura ineunte praeterito saeculo, sicuti plerisque villagiis similium characterum Granienensibus, incipientem prosperitatem habuit, ferriviā adventā. Ex saeculi XX annis 50 fuerunt plurimae magni ponderis societates fabricatoriae quae Granieno sua domicilia collocare aut suas sedes additicias servare decreverunt velut Leche Ram, Gránulos Diana, Almacenes Barluenga, Harinas Arnau, Precon S.A., Tragsa, Nivelcampo, Alvisa, Hormigones Grañén, Harinas Carmelina, Talleres Villafranca, Talleres Pamplona, Magdalenas Aldeana, inter alias. Nihilominus, recentioribus temporibus, harum societatum aut sedium addicitiarum multae clausae sunt, ut accidit lactariā cum societate Leche Ram, quae saeculi XX annis 80, societariā redintegratione centralizata est et suam fabricam Granieno clausit.
Diaconiae et commercium
Municipalem intra territorium Granienense, recentioribus annis, intentus est sector tertiarius et, plerique igitur Granienenses incolae hodie hunc ad sectorem se dedicant. Sic, tabernae, thermopolia, popinae, deversoria ac hospitia, administratio publica, argentariae ac domūs pigneratitiae et multa munerum caetera diaconiis postulatis generantur.
Patrimonium
Granienensis antiqua zona suavi super colli sita est, iuxta Ecclesiam Paroecialem Sancti Iacobi et sub umbrā reliquiarum antiqui castelli.
Ecclesiam Paroecialem Sancti Iacobi Apostoli saeculi XVI templum est ubi Gothica elementa Renascentisticis coniunguntur. Cui crucis immissae ideographia est cum polygonali presbyterio trium gypsationum. Interiore in cuius parte, inest Renascentisticum retrotabulum a Petro de Aponte et Christophoro de Cardeñosa effectum, ab anno 1511 inceptum, altare maximum ornans.
Iuxta medium oppidum, Sacelli Sancti Iuliani ruinae sunt, quod modesta unius navis aedificatio cum duorum clivorum tecto erat. Hodie aedificium fere totum collapsum est, sed est propositum aedificandi novi sacelli.
Etiam, die 7 Ianuarii anni 2010, Granieno inauguratum est Europae maximum solarium et, secundum verba Consiliariae scientiae, technologiae et universitatis Gubernii Aragoniae istius temporis, Pilarem Ventura, "forsitan in toto orbe terrarum maximum". Solarium chalybeam structuram cum amplius metrorum sex diametro et paene tonnarum septem pondere ostendit. Consistit in anulo secto cum numeratione quae super dihedri parte reflectitur, angulatas praeter laminas, ubi dicitur hora. Hic modus eo uti sinit ut explicent geometria et Telluris motūs, quod id in instrumentum cum magnā didacticā et scientificae divulgationis facultate commutat. Huic solario pecunia e ratione Plan E collocata est et hoc solarium factum est cum animo ut commutetur emblematicum in elementum oppidi Granieni.
Communia coniuncta
Granyen coniunctum est cum Capite Berno (Francice Capvern et Occitanice Capvèrn), communi Francico praefecturae Pyrenaei Superioris.
Francisci Oppidum
Francisci Oppidum (alia nomina : Oppidum) (Italiane: Fortezza; Theodisce: Franzensfeste) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Bauzanensi (Alta Athesia/Tirolis Meridionalis) situm. Incolae Oppidenses appellantur
Municipium pertinet ad Communitatem Comprehensorialem Vipitinam.
Alfianum (Pedemontium)
Alfianum (seu Alphianum, Altianum Natta) (Italiane: Alfiano Natta) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Alexandrina situm.
3930 Vasilev
3930 , olim designationibus 1982 UV10, 1970 QG, et 1983 YA1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Žuravlëva, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3930 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Trishagion
Trishagion (ex verbis Graecis τρίς; "ter" et ἅγιον "sanctus" compositum) est unus hymnorum Christianorum antiquissimus, qui et hodie imprimis in liturgia Byzantina constanter canitur.
Haec sunt verba hymni, qui ter cani solet:
Regio Volgogradensis
Regio Volgogradensis (Russice Волгоградская область, tr. Volgogradskaja oblast' ) est subiectum Foederationis Russicae, anno 1936 ut regio Stalingradensis creatum, ab anno 1961 nomine hodierno appellatur, et ab anno 2000 in Districtum (Circulum) Foederalem Meridianum Russicum inclusum. Cum regionibus Saratoviensi, Rostoviensi, Astrachanensi Voronegiensique et re publica Calmuccia Foederationis Russicae atque cum Kazachstania contermina, regio Volgogradensis aream 112 877 km2 et circa 2 545 milia incolarum (anno 2016) habet.
Trishagion
Cum hymno in liturgia Orthodoxa a saeculis est locus stabilis, in Ecclesia Latina rarius adhibetur. In Ecclesia Catholica Romana ad Improperia pertinens pars est memoriae passionis et mortis Iesu Christi Feria VI in in Passione Domini.
Regio Volgogradensis
Metropolis regionis est Volgogradum (Volgograd, olim Stalingrad); aliae urbes magnae Kamyschin et Volžskij sunt.
Boloria titania
Boloria titania (Anglice Titania's fritillary, purple bog fritillary) est papilio familiae Nymphalidarum, in oecozona Palaearctica endemicus.
Regio Volgogradensis
Volga cum Bolloclea et Kamyschinkia et Ruslana accolis et Tanais cum accolis Chopro et Medvedina et Pantzina flumina regionis sunt maxima; canalis Volgo-Tanaiticus in regione constructum est, et pars receptaculi aquae Tzimlianici, in quam canalis ducit, ad regionem pertinet. Lacus Elton in regione situs est.
Bogdan Filov
Bogdan Dimitrov Filov (Bulgarice  Богдан Димитров Филов, natus die 9 Aprilis 1883 in urbe Ulpia Augusta Traiana in provincia eiusdem nominis, supplicio affectus die 1 Februarii 1945 Serdicae) archaeologus, historiae artis et rerum politicarum peritus Bulgaricus fuit.
Boloria titania
Latitudo alarum est 21–23 mm. Adulti ab Iunio ad Augusto volare solent, secundum locum.
Bogdan Filov
Iuventus et munus
Filov Karlovo, Philippopolis Serdicae scholam frequentabat et anno 1900 testimonium maturitatis adeptus est. Deinde 1901 Herbipolis, 1902 - 1903 Lipsiae, anno 1904 - 1906 Friburgi archaeologiae atque historiae Romanae studebat. Anno 1906 et doctor promotus est. Annis 1907 - 1909 etiam Bonnae Lutetiae Romae studebat. Annis 1910 - 1920 director Musei Nationalis Serdicae erat. Annis 1920 - 1941 professor Universitatis Serdicensis fuit.
Cursus honorum
Anno 1938 administer institutionis publicae in consilio ministrorum Georgii Kjoseivanov factus est. Die 16 Februarii 1940 a rege Boride III ipse praeses ministrorum nominatus est. Rege die 28 Augusti 1943 mortuo Filov regens pro Simeone II rege, qui adhuc puer sex annorum fuit, factus est. A magistratu praesidis ministrorum se recessit.
Regio Calugensis
Regio Calugensis vel Kalugensis (Russice Калужская область, tr. Kalužskaja oblast’) est subiectum Foederationis Russicae, in eius Districtum (Circulum) Foederalem Centralem inclusum, cum Moscua atque regionibus Moscuensi, Tulensi, Branscensi, Smolenscensi et Orelensi conterminum.
Regio Calugensis anno 1944 creata est. In medio Russiae Europaeae sita, aream 29 777 km2 et circa 1 010 milia incolarum (anno 2015) habet. Metropolis regionis est Caluga (Kaluga). Aliae urbes regionis Mosalscum, Coselskum, Serenscum (urbs antiqua, nunc vicus) Tarusa, Borovscum, Vorotinia etc. sunt. Occa fluvius cum Ugra et Žizdra accolis per regionem fluit.
Gamelan
Gamelan est traditionalis grex musicus Iavae et Bali in Indonesia, plerumque in instrumentis percussionalibus consistens. Usitatissima instrumenta sunt metallophona a malleis ictis et tympanis manu ictis et kendhang appellatis, quae tactum edunt. Inter alia instrumenta sunt xylophona, tibiae bambusae, chordophonum arcuatum rebab appellatum, et adeo cantores sindhen appellati.
Gamelan, quamquam populo minus gratum est post musicam pop introductam, iam iustis temporibus usitate auditur, praecipue in multis caerimoniis traditionalibus Indonesiis. Plurimis Indonesianis, gamelan est pars necessaria culturae Indonesiae.
Vocabulum gamelan a gamel, registrum bassum, deducitur, quod ad genus mallei ad instrumenta icta adhibitum vel actionem malleo iciendi attingere potest. Vocabulum karawitan ad instrumenta gamelan sonata attingit, et a verbo rawit deducitur, 'contortus' vel 'subtiliter factus' significante. Vocabulum a rawit, vocabulo Iavanico originis Sanscrito derivatur, quod ad sensum levoris et elegantiae in music Iavanica cultae attingit. Pangrawit, aliud verbum ex eadem radice derivatum, hominem talis prudentiae significat, et pro honorifico est cum vulgus de musicis gamelan magni aestimatis disputat. Verbum Iavanicum altum pro gamelan est gangsa, vel a verbis tembaga et rejasa, ad elementa in aereum gamelan constructum (cuprum et stannum) adhibita, vel tiga et sedasa ad eorum proportiones (tres et decem) attingens.
Ericus Satie compositor, aequaevus Debussyanus magni momenti, gamelan Iavanicum in Exposition Universelle annu 1889 Lutetiae etiam audivit. Iterati gamelan effectus hypnotici in Gnossienne, copia exotica Satieana pro clavile, adiecta est
Directa homages ad musicam gamelan inveniuntur in operibus pro instrumentis Occidentalibus a Ioanne Cage conceptis, praecipue in eius rebus pro piano praeparata, Colin McPhee, Ludovico Harrison, Bela Bartok, Francisco Poulenc, Oliverio Messiaen, Petro Boulez, Bronislaw Kaper, et Beniamino Britten. Temporibus recentioribus, compositores Americani sicut Henricus Brant, Stephanus Reich, Philippus Glass, Dionysius Murphy, Loren Nerell, Michael Tenzer, Evan Ziporyn, Daniel Iacobus Wolf, et Jody Diamond, ac compositores Australiani sicut Petrus Sculthorpe, Andreas Schultz, et Ross Edwards nonnulla opera quibus sunt partes pro instrumentis gamelan vel plenis gregibus gamelan composuit. I Nyoman Windha est unus inter compositores Indonesios qui compositiones pro instrumentis Occidentalibus instrumentis gamelan etiam utentes scripserunt. Georgius Ligeti, compositor Hungaricus, Galamb Borong, étude pro pianoforte, composuit, a gamelan motus. Harrius Partch quoque, compositor avant-garde, unus ex compositoribus inusitatioribus Americanis, a gamelan motus est, in compositionibus microtonicis et instrumentis quae pro eorum perfunctione construxit.
Ioannes Fahey, citharista vulgaris Americanus, elementa gamelan in multis ex suis congeriebus sonorum annis 1960 exeuntibus posuit, et iterum in The Epiphany of Glenn Jones, eius collaboratione cum Cul de Sac grege (1997). Robertus Fripp et Adrianus Belew, a gamelan moti, citharis per rhythmum imbricatis usi sunt in eorum biciniis inter se in trilogia alborum (Discipline, Beat, Three of a Perfect Pair) a King Crimson grege rockoco ab anno 1981 ad 1984 editis et in The League of Crafty Guitarists. Gamelan saltem ter adhibitum est a Michaele Oldfield, Britannico multorum instrumentorum perito, in compositionibus "Woodhenge" (1979), "The Wind Chimes (Part II)" (1987), et "Nightshade" (2005).
Saint-Pierre-la-Rivière
Saint-Pierre-la-Rivière est commune Francicum 170 incolarum (anno 2010) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Regio Tulensis
Regio Tulensis (Russice Тульская область, tr. Tul’skaja oblast’) est  subiectum Foederationis Russicae, in eius Districtum (Circulum) Foederalem Centralem inclusum, cum regionibus Russicis Moscuensi (in septentrione et septentrio-oriente), Resaniensi (in oriente), Lipetzkensi (in meridie-oriente et meridie), Orelensi (in meridie et meridie-occidente) et Calugensi (in occidente et septentrio-occidente) conterminum.
Regio Tulensis anno 1937 creata est. In medio planitiei Europaeae Orientalis sita, aream 25 679 km2 et circa 1 506 milia incolarum (anno 2016) habet. Metropolis regionis est Tula. Odoiovia et Sovetsk et Lipki aliaeque urbes regionis sunt. Occa cum Uppa accola per regionem fluit; Tanais in regione oritur.
Alta Villa (Pedemontium)
Alta Villa (alia nomina: Alta Villa Monferratentium) (Italiane: Altavilla Monferrato) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Alexandrina situm.
Geographia
Municipium in Agro Casalensi seu Monte Ferrato Inferiori iacet.
5873 Archilochos
5873 , olim designationibus 1989 SB3, 1979 OU15, 1979 QD7, et 1992 OE1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium La Silla versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5873 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Glaciarium Aletsch
Glaciarium Magnum Aletsch (Theodisce Grosser Aletschgletscher) est maximum glaciarium Alpium.
Geographia
A catena montium Alpium Bernensium confinibus meridionalibus urbis bernensis Grindelwald sc. Mons Eiger, Mons Dominae etc., moles glaciei et glaciaria montium in territorio pagi Vallesiae, commune Vallis de Vios districtu Conches, confluunt in loco dicto Planum Concordiae. Ibi ab occidentem adfluit Moles nivei Aletsch a monte Cornus Aletsch orta cui adfluit moles nivei a monte Cornus Glaciarii. Hoc glaciarium super transitum Lötschenlücke cum glaciario Vallis Illiacae superioris connectum est. A septentrioneoccidente Moles nivei Montis Dominae longa 7 chiliometra, a septentrione Moles nivei sempiterna longitudinis 8 chiliometra apud Montem magnum de Vios et ab oriente Glaciarium montis viridis veniunt ad Planum Concordiae. A Plano glaciarium latitudins 1,5 chiliometra fluit versus meridiem ad vallem Rhodani inter catenas montium. Glacies movit 180 metra annuatim.
Longitudo glaciarii Aletsch est 22,75 chiliometra et superficies 81,7 chiliometra quadrata. Glaciaria adfluentes erant ante recessum glaciei Glaciarium Aletsch superior et Glaciarium Aletsch mediale. Finis linguae glaciarii fontem flumine Massa tributario Rhodani praebit.
Victor Alexander de Otto
Victor Alexander de (Theod. von) Otto (natus 20 Martii 1852 oppido Großenhain (Saxonia), mortuus 26 Iulii 1912 Dresdae) iurisprudens et vir publicus Saxoniae fuit.
Bernardus Lama
Bernardus Lama (natus in Saint-Symphorien praefecturae Andrae et Ligeris die 7 Aprilis 1963) est athleta qui fuit pedilusor Francicus. Lama inter alia cum turma Paris SG lusit. Anno 1994 Pedilusor Francicus Anni fuit.
Glaciarium Aletsch
Unesco hereditas
Area glaciariorum Aletsch et valles in confinibus eorum die 13 decembris 2001 indice Unesco de regionibus naturalis regestae sunt. Inter regionem Vios-Aletsch Vallesianam et locum hereditatis Unesco Montes Huangshan, Sinae, cooperatio facta est.
Victor Alexander de Otto
Iuventus et munus
Pater eius mercator fuit. Otto, postquam maturitatem in schola Sancti Afrae Misniae adeptus est, Heidelbergae Lipsiaeque iurisprudentiae studebat et brevi tempore anno 1874 primam probationem accepit et doctor promotus est. Lipsiae referendarius fuit et anno 1879 secundam probationem accepit. Deinde iudex adiutor (anno 1879), deinde (1880) iudex Dresdae laboravit. Ab anno 1884 iudex adiutor in iudicio supremo Saxoniae fuit. Ab anno 1888 Otto, qui etiam multa opera iurisprudentiae publicabat, in Administerio Saxoniae Iustitiae laboravit et celeriter promotus est. Ab anno 1891 inter alia in collegio fuit, quod probationes iurisconsultorum reformaret. Praeterea multas leges Saxoniae composuit.
Glaciarium Aletsch
Oeconomia
Aquae a glaciario orientes a saeculo 12 aquaeductis ad irrigandos pratos vicorum super vallem Rhodani decursae erant, ab anno 1969 mole Gibidum ad usum electrificinae apud Naters colliguntur.
Victor Alexander de Otto
Cursus honorum
Anno 1902 Albert I rex Saxoniae eum novum Administrum Iustitiae nominavit. Et administer leges magno momento tulit, i.a. et legem de suffragio populi augendo(1909): Ita et pauperiores cives legatos senatus terrae creare potuerunt. Praeterea lex promulgatat est de puellis instituendis. Anno 1907 nobilitatus est et praeses honoris causa societatis iudicum Saxoniae electus est. 1 Decembris 1910 de Otto etiam praeses ministrorum Saxoniae nominatus est, quem honorem ad mortem tulit. .
Glaciarium Aletsch
Ethnographia
Propter augmentationem glaciarii et inundationes aquarum Lacus Märjelen saeculo 17 incolae Viosenses cum licentia papae Innocentii XI ab anno 1678 peregrinationem ad molem glaciei usitati sunt ad protectionem vici eorum.
Ferrivia subterranea Novosibirscensis
Ferrivia subterranea Novosibirscensis est ferrivia metropolitana in Novosibirsсo. Anno 1985 aperta est. Duas lineas cum quindecim stationibus habet. Obium flumen per pontem 2145 metris transit, qui pons longissimus pontium ferriviarum urbanarum in orbe terrarum est.
Glaciarium Aletsch
Turismus
Calles et funiviae ab urbibus Vios, Grengiols et Morgia (Theodisce Mörel) districtu Rarogni orientali ad vicos montanos Alpis de Vios, Bettmeralp, Riederalp et Alpis pulchra districtu Rarogni occidentali prope glaciarium adhibentur. Pons pendulus viam pedium super voraginem fluminis Massae ducit.
In regione Aletschana societates alpinisticae nonnullas casas alpinas construxerunt, e.g.:
Ferrivia subterranea Casanensis
Ferrivia subterranea Casanensis est ferrivia metropolitana in Casano. Anno 2005 aperta est. Unam lineam cum undecim stationibus habet, altera aedificatur. Ferrivia omnis in ripa Rhae fluminis laeva sita est, Casancam autem flumen parvum per pontem transit.
Glaciarium Aletsch
Glaciologia
Ioannes Tyndall ingeniarius et glaciologus britannicus saeculo 19 studia de glaciario Aletsch duxit loco Alpis pulchra ubi monumentum in memoriam eius erectum est. Stationes scientiarum glaciologiae existunt ab anno 1937 super Iugum montis dominae et ab anno 1967 in loco Furca Alpis Riederae. Glaciarium Aletsch a glaciologis propter diminutionem glaciei observatum est. Medio saeculo 19 glaciarii longitudo 2,5 chiliometra superior erat. Et interdum altitudo glaciei ca. 100 metra diminuta est. Ad latus orientale glaciarii Lacus Märjelen propter magnam diminutionem glaciei hodie abest.
Nexus internus
Calefactio globalis
Lobesia (urbs)
Lobesia (Polonice Łobez ; Germanice: Labes) est urbs Polonica ad flumen Rega sita, caput Zachodniopomorskie. Anno 1275 condita est.
Historia
Usque ad annum 1945 urbs ad Borussiam et ergo ab anno 1871 ad Germaniam pertinebat.
Diaria
Diaria loci sunt usque ad annum 1945:
Dioecesis Curensis
Dioecesis Curensis seu Dioecesis Sancti Anthimi fuit dioecesis cuius sedes Cures Sabinorum erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.
Compositio extemporanea
Compositio extemporanea, etiam musica ex tempore composita, est agitatio creatrix ipsius temporis compositionis musicae, quae perfunctionem cum communicatione animi motuum et ratione instrumentorum componit, cum aliis musicis responso automato. Aliquando ideae musicae per compositionem extemporaneam factae automatae sunt, sed in mutationibus chordarum in musica classica et multis aliis musicae generibus condi potest. Una definitio est "perfunctio ex tempore sine consilio vel praeparatione data." Alia definitio est "ludere vel canere ex tempore, per variationes melodiae inveniendas, vel per novas melodias, rhythmos, et harmonias creandas." Encyclopædia Britannica vocabulum definit "compositio extemporanea vel perfunctio libera loci musici, usitate modo qui se ad certas normas stilisticas accommodat, a proprietatibus praescriptivis certae compositionis musicae non obligata. Musica primum ex tempore dicta est, et iam in traditionibus Orientalibus et in hodierna iaz traditione Occidentali late extemporanea est."
Per aetates mediaevalem, Renascentiae, Barocam, Classicam, et Romanticam, compositio extemporanea sollertia magni aestimata fuit. I. S. Bach, Handel, Mozart, Beethoven, Chopin, Liszt, et multi alii compositores et musici sollertiis talis rationis compositionis innotuerunt. Compositio extemporanea partes magni momenti aetate monophonica agere poterat. Primi tractatus de polyphonia, sicut Musica enchiriadis (saeculo nono), nonnulla saecula ante prima exempla notata ex tempore dicebantur plane affirmat; solum autem saeculo quinto decimo theoristae inter musicam extemporaneam a musica scripta definite distinguere coeperunt. Multae formae classicae partes extemporaneas comprehenderunt, sicut cadentiae in concertis et praeludia nonnullorum sequentiarum clavilisticarum Bachii et Handelii, quae in elaborationibus seriei chordarum consistunt, quibus actores pro fundamentis eorum artis utuntur. Handel, Scarlatti, et Bachius ad traditionem componendi ex tempore ad clavile pertinebant.
In musica classica Indiae, Pakistaniae, et Bangladeshiae, raga est "tonalis compositionis et componendi ex tempore forma." Encyclopædia Britannica ragam definit "forma melodica componendi ex tempore et compositionis."
Inter multi organistas saltem Ludovicus Lefébure-Wély, Carolus Tournemire, Marcellus Dupré, Petrus Cochereau et Petrus Pincemaille annumerantur.
Caseus de Gleola
Caseus de Gleola (Francogallice Laguiole, nonnumquam fourme de Laguiole) est varietas casei bubuli in planitie Albraco Franciae a saeculo fere XVI confecta eisdem fere modis quibus caseus Cantalinus iam antea paratus erat. Ab oppido de Gleola praefecturae Avarionis appellatur, ubi venditari solebat, sed per saltus montanos Albracenses, dum pecora et bubulci aestate ibi morabant, conficiebatur.
Appellatio Originis Protecta
Caseus sub nomine Laguiole ab anno 1961 appellationem Francicam portabat. Hi casei ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habet. Caseus bubulus eodem loco extra normas appellationis confectus fourme d'Aubrac, scilicet "forma Albracensis", appellari solet.
Ursicinus
Ursicinus (floruit 350/360) imperante Constantio II fuit magister equitum per Orientem et bellis Persicis interfuit. De militia eius per rerum gestarum scriptorem Ammianum Marcellinum certiores fimus qui in eius comitatu militabat et eum multum amabat.
In oriente apud Constantium Gallum
Ineunte parte servata Rerum gestarum Ursicinum limitem Orientalem adversus Persas Nisibi tuentem videmus, unde anno 354 Antiochiam revocatur a Caesare Constantio Gallo Orientem tum regente, ut iudiciis capitalibus velut iudex praesideret. Ursicinus qui miles, non aulicus assentatorum insidiis adsuetus erat, recalcitrans et invitus hoc munus suscepisse dicitur. Certe Ammianus invidia illorum capitalium iudiciorum amicum purgare conatur dum culpam in Galli ferociam reicit. Mox exeunte anno Constantius Augustus iratus Gallum poenali morte adficit.
In Occidente
Ipse Ursicinus tum a cubiculario Eusebio et magistro equitum per Occidentem Arbitione apud Constantium II accusabatur quod altiora meditaretur. Imperatori suadebant ne tam potentem et popularem hominem solus in Oriente relinquereturː statim itaque ad comitatum imperatorium revocatur et laesae maiestatis insimulatur Ursicinus, de cuius caede occulta sine iudicio cogitasse dicitur Constantius antequam ad clementiam resipiscentiamque rursus sese verteret , dilata deliberatione. Cum autem magister peditum per Gallias Silvanus, origine Francus, ad extrema vanis accusationibus compulsus, die 11 Augusti 355 purpuram Coloniae Agrippinae vestivit, Constantius usurpatoris opprimendi causa ad Ursicinum decurrere constituit velut ad "magnum commilitonem", non sine suspicione tamen, si res aliter vertisset, morte eius non minus quam Silvani se gavisurum fuisse. Ita Ursicinus, successor Silvano designatus, cum decem comitibus - inter quos numerandus historicus Ammianus Marcellinus- et blandis litteris - fingebat enim Constantius usurpationem ignorare - Coloniam magnis itineribus contendere iussus tamquam amicus et infortunii comes a Silvano benigne accipitur quem tamen per insidias et corruptos milites interfici iubet, ita usurpationi finem imponens. Salutem quidem, non multam gratiam ex eo beneficio ab imperatore rettulit. Nam aliquamdiu postea in Gallia  mansit, Silvani successori Marcello et Caesari Iuliano securitatem et integritatem  provinciarum restituenti morem gerens.
Rursus in eois partibus
Anno 358 Ursicinus iterum magister equitum per Orientem limitem Persicam Samosatae tuetur. Tum Constantius II successorem Sabinianum, virum Christianum, ei mittit atque Ursicinum convocat, in altissimam dignitatem eum promoturus, magisterium peditum praesentale. At cum Persae iam minaces fierent bellumque immineret, mutata principis sententia, antequam Sirmium pervenirent acceptis in itinere litteris, cum in Thracia versarentur, Ursicinus et Ammianus in Orientem statim redire iubentur. Summus militiae dux tamen Sabinianus manebat, Ursicinus eius apparitor erat. Nihilominus in Transtigranam contendit ubi subito incursu Persarum aestate 359 circumventus vix cum paucis in Armeniam Minorem evasit. Paulo post oppidum Amida, magni momenti strategici, ab hostibus obsidetur et capitur quamquam Ursicinus Sabinianum incassum hortabatur ut subsidia mitteret. Finis militiae Ursicino talis fuit, qui ad privatam vitam tum Constantio irato rediit.
Ursicino filii fuerunt e quibus unus, Potentius nomine, pugna Hadrianopolitana anno 378 oppetivit.
De Ursicini inimicis apud Ammianum
Difficultates Ammiani cum imperatore Constantio invidiae et malivolentiae nonnullorum potentium consiliariorum ab Ammiano adsignabantur, disseminantium mordaces susurros, dein propalam ficta crimina subnectentium. In primis cubicularium et eunuchorum praepositum Eusebium, ab ima sorte ad usque iubendum imperatori paene elatum ideoque intolerabilem , nominabat et Arbitionem, magistrum equitumː ut subterraneus serpens foramen subsidens occultum adsultu subito singulos transitores observans incessit, ita ille ab ima sorte etiam post adeptum summum militiae munus, nec laesus aliquando nec lacessitus inexplebili quodam laedendi proposito conscientiam polluebat. Qui tamen Arbitio honorifice ab historico Zonara memorabatur. In quos inimicos ducis sui bilem effundere numquam praetermittit Ammianusː ita Eusebius ut coluber copia virus exuberans natorum multitudinem etiam tum aegre serpentium excitans ad nocendum, emittebat cubicularios iam adultos, ut inter ministeria vitae secretioris gracilitate vocis semper puerilis et blandae apud principis aures nimium patulas existimationem viri fortis invidia gravi pulsarent ǃ
Goodnight, Irene
"Goodnight, Irene" vel "Irene, Goodnight," est normativum carmen vulgare Americana, metro valsae anno 1908 composita, anno 1934 primum edita, primumque per machinam phonographice a Lead Belly, musico blues Americano, anno 1933 impressa.
Rasinae
Rasinae (alia nomina : Rasine, -is) (Italiane: Racines; Theodisce: Ratschings) est oppida Italiae et municipia, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Bauzanensi (Alta Athesia/Tirolis Meridionalis) sita. Incolae Rasinenses appellantur
Goodnight, Irene
Verba turbulenta cantoris tempora praeterita ad Irenam, eius amasiam, enarrant, tristitiam et frustrationem attingentia. Nonnulli versus phantasias suicidii aperte significant, notissime in sometimes I take a great notion to jump in the river and drown ('aliquando insilire in flumen et summergi graviter volo'), locutione quae inspiravit Sometimes a Great Notion, mythistoriam Kennethi Kesey (1964), et carmen eiusdem nominis in Big Daddy, albo musico Ioannis Mellencamp (1989), ipso a traditionali musica vulgari Americana penitus moto.
Inter musicos qui hoc carmen per machinam phongraphice impresserunt sunt The Weavers (1950), Franciscus Sinatra (1950), Red Foley et Ernestus Tubb (1950), Jerry Lee Lewis (1957), Ioannes Cash (1958), The Originals (1966), Trinio Kingstoniana, Ricardulus (1972), Ry Cooder (1976), Meat Puppets (1994), Thomas Waits (2006), Deer Tick (2009), Ericus Clapton (2013), et Keith Richards (2015).
Rasinae
Municipium pertinet ad Communitatem Comprehensorialem Vipitinam.
Bülent Ecevit
Bülent Ecevit (Constantinopoli die 28 Maii 1925 natus; die 5 Novembris 2006 Ancyrae mortuus), alumnus Collegii Robert, olim diurnarius, fuit primus minister Turciae.
Ad Fictas
Ad Fictas (alia nomina : Phize, -is, Vallis Phizis) (Italiane: Val di Vizze; Theodisce: Pfitsch) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Bauzanensi (Alta Athesia/Tirolis Meridionalis) situm. Incolae Phizenses appellantur
Municipium pertinet ad Communitatem Comprehensorialem Vipitinam.
Alix Aquensium Statiellorum
Alix Aquensium Statiellorum (seu Alix Bellumcollis) (Italiane: Alice Bel Colle) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Alexandrina situm.
Geographia
Municipium in Agro Aquensi, parte Montis Ferrati Superioris, iacet.
Constituentia
Constituentia seu districtus comitialis sive electoralis seu circumscriptio comitialis sive electoralis seu regio creandis est divisio electoralis seu comitialis nonnullis a cuius territorii incolis conformata qui suffragium ferunt et suffragii unitatem constituunt. Constituentiae magnitudo variat secundum comitiorum genus; verbi gratiā, in comitiis municipalibus, constituentia municipium seu commune est; in comitiis nationalibus, constituentia amplior divisio administrativa est, aut in comitiis Parlamenti Europaei, constituentia quaeque natio Unionis Europaeae membrum est.
Dioecesis Foronovana
Dioecesis Foronovana fuit dioecesis cuius sedes Forum Novum (Episcopium) erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.
Samuel Bochart
Samuel Bochart (Rothomagi anno 1599 - Cadomi 1667) fuit clericus reformator francicus et eruditus.
Erat peritus 17 linguarum inter quas coptica, phoenica et chaldaica. Scripsit etiam dictionarium linguae arabicae in quo 30000 verba definiuntur. Fuit legatus reformatorum apud synodum Loduniense anno 1659. Anno 1652, vocatus est ad aulam suam a regina Christina Sueciae: quod antea eventum est Renato Cartesio.
Inivit multas controversias cum theologis catholicis, inter quas illa quam sustinuit anno cum Iesuita Veron. Cum disputaret cum theologo reformatore Huet, morbo captus est, quo die 16 maii 1667 vita defunctus est.
Opera
Opera omnia apud Post Reformation Digital Library
Atrophaneura sycorax
Atrophaneura sycorax est papilio familiae Papilionidarum, in Sumatra, Birmania australi, et Iava occidentali endemicus.
Latitudo alarum est 130–140 mm. Alae sunt nigrae, signo albo sordido in quaque ala posteriori praeditae. Totum corpus setis flavis tegitur. Feminae sunt nigrae vel atrofuscae. Venis alarum sunt marginibus albis.
Larvae Aristolochia cathcartii, Aristolochia coadunata, Aristolochia singalangensi, et speciebus generis Thotteae vescuntur.
Saint-Quentin-les-Chardonnets
Saint-Quentin-lès-Chardonnets est commune Francicum 277 incolarum (anno 2009) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Ferrivia subterranea Samarensis
Ferrivia subterranea Samarensis est ferrivia metropolitana in Samara. Anno 1987 aperta est. Unam lineam cum decem stationibus habet. Ferrivia omnis in ripa Rhae fluminis laeva sita est.
Bergomum
Bergomum  (alia nomina: Bergamum ; etiam : Burgomatis civitas, Pergama, Pergamea civitas, Pergamum, Pergamus, Vergamum) (Italiane: Bergamo) est Urbs Italiae et municipium, circiter 119 145 incolarum, in Regione Langobardia situm et caput Provinciae Bergomatis. Urbani Bergomates seu Bergomenses (etiam: Bergamenses, Bergomatenses , Pergamenses ) appellantur.
Bergomum est urbs circiter 118,700 incolarum, divisum in partes duas, quarum veterem quae urbs alta (Italiane: città alta) appellatur supra collem, novam quae urbs infima (Italiane: città bassa) est sub colle.
Sententia
Sententia est: URBS MILLE.
Geographia
Bergomum in infimis collium radicibus, apud Praealpes et Sari vallem, situm est.
Antiquo Aevo
Circiter saeculum VI a.C.n. Tusci occupaverunt atque communiverunt regionem Bergomascam.
Ad annum 550 a.C.n. regio capta est a Gallis Cenomanis, qui effrenate vastaverunt et caedes perfecerunt. Nomen urbis fit "Berghèm," ab Antiquo Germanico "Berg," collis et "Hem," domus. Ergo traducendum est "domus in colle."
Cum C. Iulius Caesar proposuit edictum, quo Transpadani in civitatem recepti sunt, Bergomasci etiam facti sunt cives Romani (anno 49 a.C.n.).
Primi Christiani Bergomi apparuerunt inter secundum et tertium saeculum p.C.n.
Anno 303 sanctus Alexander, nunc patronus Bergomi, mortuus est martyr.
Aevo Medio
Saeculo V, post Romani Imperii Occidentale casum, Barbari populaverunt urbem semel atque iterum: anno 402 Alarici Gothi, circiter 450 Attilae Hunni, deinde Vandali atque Byzantini.
Saeculo VI Bergomum fit magnum ducatum Langobardorum, una Brixia atque Tridentum. Primus Langobardus Bergomi dux fuit Wallari (Paulus Diaconus, Historia Langobardorum, II, XXXII|[…] Langobardi per annos decem regem non abentes, sub ducibus fuerunt. Unuisquisque enim ducum sua civitatem obtinebat: Zaban Ticinum,Wallari Bergamum, Alichis Brexiam, Eoin Trientum, Gisulfus Forumiuli).