cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Germigny-sur-Loire
Germigny-sur-Loire est commune Francicum 685 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Aiellum
Aiellum (alia nomina: Ajellum, Agellum , Tylesium ) (Italiane: Aiello Calabro) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm.
Notre-Dame-de-Boisset
Notre-Dame-de-Boisset est commune Francicum 548 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Mouzieys-Teulet
Mouzieys-Teulet est commune Francicum 408 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Gyges
Gyges (Graece: Γύγης) fuit rex Lydiae, qui circiter inter annos 680 a.C.n. - 645 a.C.n. regnavit. Auctor domus Mermnadarum habetur, quae quinta subole, Croeso rege, periit.
Quid de Gyge narraverit Herodotus
Libro primo Historiarum Herodotus fabulam narrat quomodo Gyges in Lydiorum thronum ascenderit. Custos familiaris regis Candaulis erat qui consiliis amicitiaque eius confidebat. Candaules autem ille formositate uxoris ultra modum inflatus nudam eam Gygae ostendere utcumque voluit. Itaque pone ianuam cubiculi eum occultavit unde feminam vestes deponentem commode videret. Cum vero visis quae videnda ei erant ex cubiculo sese clam reciperet uxor Candaulis Gygen adspexit nec tamen exclamavit aut alio modo consciam esse facti patefecit. At mane fidelibus satellitibus stipata Gygen convocavit atque ad hoc discrimen deduxit ː aut moriendum ei statim erat aut dominum interficeret atque se uxorem duceret. Gyges obstupefactus in fine se superstitem maluit. Ita insidiis uxoris oppressus Candaules nocte proxima periit et Gyges regnum occupavit. Dissensio tamen de ea re inter Lydios fuit quia Gyges e stirpe regia Heraclidum non erat. Itaque legatos ad Pythiam Delphos miserunt rogatum rectene et ex deorum voluntate regnaturus esset Gyges. Pythia respondit secundum Gygem ; addidit tamen ultionem Heraclidum post quinque hominum saecula fore, ita regem Croesum designans. Paene eadem canebat poeta Samius Archilochus. Revera tamen etiamsi Gyges moechus reginae esse potuit ex seditione interemptum Candaulem probabilius modernis historicis videtur. Ita gens Mermnadum regno Lydiae Heraclidas spoliasse dicitur. Quinque Mermnadae regnaverunt quorum ultimus fuit Croesus. Ipse Gyges postquam dona sumptuosa ex auro et argento Delphis consecravit per triginta et octo annos regnum obtinuit nec quicquam effecit quod Herodoto memoria dignum videretur.
Poemen (patriarcha Moscuensis)
Poemen (Russice Пимен, tr. Pimen), cuius nomen civile erat Sergius Michaelis filius Izvekov (Russice Сергей Михайлович Извеков, tr. Sergej Michajlovič Izvekov; natus in Bogorodsk, hodie Noginsk regionis Moscuensis die 10 Iulii secundum calendarium Iulianum, die 23 Iulii secundum Gregorianum 1910; mortuus in Monasterio Sancti Danielis Moscuae die 3 Maii 1990), erat annis 1971–1990 quartus decimus Moscuae et totius Russiae (Rutheniae) Patriarcha et caput Ecclesiae Orthodoxae Russicae.
Carolus Ludovicus Harding
Carolus Ludovicus Harding (natus Lauenburgi (Albis) die 29 Septembris 1765, mortuus Gottingae 31 Augusti 1834) astronomus Germanicus fuit.
Croia
Croia  seu Croae (Albanice: Krujë) est urbs et municipium Albaniae, Praefecturae Dyrracenae. Urbani Croënses appellantur.
Carolus Ludovicus Harding
Carolus Ludovicus Harding filius pastorem natus est. Post studium theologiae Gottingae in Valle Liliarum (theodisce Lilienthal) magister domi filii Ioannis Hieronymi Schroeter fuit, qui eo loco observatorium astronomicum possidebat. Ibi ab anno 1796 inspector observationum Harding anno 1804 asteroidem 3 Iuno invenit.
Gyges
De Anulo secundum Platonem
Apud "Rem Pubulicam" Platonis, inter dialogum Glaucon anulum Gyges citat;
Croia
Etymologia
Nomen urbis ad verbum Albanum refertur kroi, krua - fons, a proto-albanice: *krana < *krasna.
Gyges
De Anulo secundum Platonem
Post imbribus, hiatus apperuit ubi ingressus Gyges et aenum equum comperit cuius latera porta est intus corpus inusitatus cum anulo in digito. Gyges anulo detraxit induit in digito eo qui facultatem dat non videri. Adhibuit novam potestam anuli ut necaret regem et ipse fieret novus rex.
Carolus Ludovicus Harding
Harding anno 1805 ad universitatem gottingensem professor extraordinarius astronomiae vocatus est, ab 1812 ibi professor ordinarius fuit.
Vettius Rufinus
Vettius Rufinus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus saeculi tertii et quarti fuit.
Carolus Ludovicus Harding
Harding cometes, nebulas et asteres variabiles observavit et atlantem caelestem divulgavit. Duas folias tabulae caelestium academicarum Berolinarum creavit.
Croia
Vici et municipia iuncta
Municipia extincta et iuncta ad municipium Croiae sunt: Bubq, Cudhi, Fushë Krujë, Kodër Thumanë, Nikël
Vettius Rufinus
Officia publica
Vettius Rufinus anno 323 consul ordinarius erat.
Cormé
Cormé (vocabulum Francogallicum) est temetum de sorbis fermentatum. Talis potio a Scythis antiquis confecta poëta Vergilius descripsit, nomine non dato:
Vettius Rufinus
Familia
Verisimile est eum propinquum Gaii Vettii Cossinii Rufini fuisse, qui anno 316 consulatum gesserat.
Cormé
De eadem potione Palladius, auctor de re rustica, anno circiter 400 breviter scripsit, nullo nomine dato: "Item ex sorbis maturis sicut ex piro vinum fieri traditur et acetum".
Carolus Ludovicus Harding
Harding die 31 augusti 1834 obiit Gottingae.
Croia
Ecclesia Catholica Romana
Croia fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, saeculo IX condita. Hodie est Sedes Titularis; nomen est Dioecesis Croënsis
Cormé
Vocabulum Francogallicum provinciarum occidentalium corme, quod fructum Latine sorbum appellatum denotat, primum saeculo XIII legitur. Nomen cormé potionis ex eo factae a Francisco Rabelaeso refertur in narratione nuptiarum regis Anarchi:
Tetramorium
Tetramorium (a Graeco, τετρα- 'quattuor' + μόριον 'pars') est genus formicarum subfamiliae Myrmicinarum familiae Formicidarum.
Cormé
Arboribus Sorbi domesticae rarius aevo nostro repertis, potionem simplicem perpauci faciunt. In Hassia Germaniae pomacium e sorbis temperatum saepius conficitur.
Tetramorium
Operarii sunt circa 2–4 mm longi. Maribus sunt antennae undecim segmenta ferentes.
Distributio
Plurimae species per regiones Afrotropicam et Orientales inveniuntur. Decem species in Iaponia observatae sunt. Tetramorium caespitum est pestis quotidiana, in Europa endemicum, sed in Americam Septentrionalem saeculo duodevicensimo introductum est.
4622 Solovjova
4622 , olim designationibus 1979 WE2, 1973 SO6, et 1985 VJ3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Lyudmila Ivanovna Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4622 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Germanaium
Germanaium est commune Francicum 141 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Murat-sur-Vèbre
Murat-sur-Vèbre (Occitanice Murat) est commune Francicum 830 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Ludovicus Malle
Ludovicus vulgo Louis Malle (natus Thumeries die 30 Octobris 1932; Angelopoli die 23 Novembris 1995 mortuus) fuit moderator cinematographicus Francicus illustrissimus.
Vita
Infans institoris cuiusdam quintus cum fratribus sex fuit, qui aetate annorum XIV primam pelliculam machina photographica patria fecit. Mox consilium cepit ut scaenarum moderator futurus esset. Attamen rebus politicis studere coepit antequam anno 1951 Lutetiam peteret velut alumnus scholae superioris cinematographicae. Nullo absolutorio recepto anno 1953 institutum reliquit theoriam nimiam deplangens. Maluit exploratorem Iacobum Ivonem Costeau comitari in navigio indagatorio Calypsonis. Ibi praxim edidicit, cum pellicula documentaria de Mundi silentio fieret. Quo opere anno 1956 Canuae palmam auream tulit. Quattuor post annos autem laborem subaquaticum deseruit tympano laeso. Tunc famulus apud Robertum Bresson erat, qui opus praetitulatum Un condamné à mort s'est échappé (1956) conficiebat.
Rebus pusillis non terminatis anno 1957 primum opus magnum cinematographicum Ascenseur pour l'échafaud confecit, cui musicam celebrem Miles Davis addidit. Secutae sunt pelliculae Vie privée (1958), Les Amants et Zazie dans le métro. Pelliculis brevioribus concinnatis anno 1965 in Mexico opus Viva Maria! praesentavit. In Franciam reversus rus se contulit Lutetiam vitaturus, ubi histrionem Annam Mariam Deschott in matrimonium duxit. Lutetiae anno 1967 pellicula Le Voleur creata est. Ambitum exaggeratum appetens crisim creatoriam perpessus est. Namque iteratorum circulum vitiosum linquere in animo habuit. Divortium atque venditio habitationis Parisiensis ante iter Indicum venerunt. In Asia documentariam originem suam rursus detexit, tempus breve. Paulo post Francia eum revidit, non autem caput eius; econtra collegae motionis "Undae novae" potius Lutetiam identidem depingebant. Annis inter 1970 et 1973 cum actrice Germanica Gila de Weitershausen vixit, qui ei filium Manuelem Cuotemoc peperit.
Verisimiliter quaestiones tales de familia atque labore notionem novam operibus inflabant, i.e. de pueritia. Autobiographica suspiceris in opere Le Souffle au coeur (1971) et biennio post in cinematea venit Lacombe Lucien de indice quodam iuveni in Francia oppugnata. Eodem tempore Malle infantes duos, quibus matres duo, curavit. Anno 1976 autem Status Unitos contendit et decem annos inter Americam et Franciam meridianam migrabat. In Francia autem fama eius crescebat. Anno 1980 ductitavit histrionem Candice Bergen. Insuper in opere Atlantic City Burt Lancaster atque tum adhuc vix nota Susanna Sarandon partes egerunt. Anno 1986 Europam revisit; anno 1987 opus maxime laudatum Au revoir, les enfants in lucem est prolatum. Pellicula Damage (1992) iterum rem praesentem monstravit. Aetate annorum LXIII cancere mortuus est.
Gravitudo
Repraesentans maximi momenti motus Undae novae se ab euphoria Lutetiensi detinebat. Cum collegae technicam Lutetiensem spernere non possent, Ludovicus Malle ipse practicus atque technicus fuit. Quies in pelliculis raro inveniuntur, scandalorum dilectio atque distantia temporalis saepe sentiuntur. Genera autem temporum actorum varia habuit: solidtudo, captatio in societate sive professione, suicidium, iuvenes inter adultos, socialia praeiudicia, burgensium blasphemia, transgressiones invitae, sexualitas, studentium res novae mense Maio 1968 factae, fascismus argumentis erant. Sors uniuscuiusque saepe inevitabilis esse videtur.
Ludovico Malle ipse autem pellicula titulata Le Voleur maioris momenti erat, cum intellegeret se ipsum pellicularium aeternum esse debere.
Nollieux
Nollieux est commune Francicum 170 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Garchy
Garchy est commune Francicum 420 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Regio Voronegiensis
Regio Voronegiensis anno 1934 creata est. In medio planitiei Europaeae Orientalis sita, cum regione Luhanskensi Ucrainae (in meridie) et cum regionibus Russicis Rostoviensi (in meridie), Bielogrodensi (in occidente), Kurschensi (in septentrio-occidente), Aquitiletana (in septentione), Tamboviensi (in septentrio-oriente), Volgogradensi (in meridie-oriente) et Saratoviensi (in oriente) contermina, aream 52 216 km2 et circa 2 333 milia incolarum (anno 2016) habet. Metropolis regionis est Voronegia. Tanais flumen regionis maximum est, Choper et Voronegia accolae eius sunt. Kostënki locus archaeologicus in regione situs est. Kalitva locorum habitatorum regionis memoranda est.
Navès
Navès est commune Francicum 691 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Niedermodern
Niedermodern (Germanice  ) est commune 782 incolarum (anno 2008) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Garchizy
Garchizy est commune Francicum 3698 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Noirétable
Noirétable est commune Francicum 1'658 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Praecessio aequinoctiorum
Praecessio aequinoctiorum vocatur motus punctorum quae dicuntur aequinoctialium in linea ecliptica. Qui motus evocatur eo quod axis terrestris ipse ita rotat ut moveatur secundum superficiem coni cuius apex est in centro telluris planetae.
"Annus Platonicus" illud temporis spatium ca. 25 700 vel 25 800 annorum vocatur quo puncta aequinoctialia semel totum circulum zodiaci permigraverunt.
Paropsisterna m-fuscum
Descriptio
Hoc coleopterum est pallidum, variantibus maculis fuscis in elytris et pronoto et aliquando clarissime coruscantibus in fundamento elytrorum. Larva est larviformis et viridis pallida sicut folia quibus vescitur.
Altomontium
Altomontium seu Altimontum (alia nomina: Babia, Balbia ) (Italiane: Altomonte) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 340 incolarum, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm. Incolae Altimontenses appellantur.
Praecessio aequinoctiorum
Liber
Isaaci Newtoni Liber tertius Theoria Lunae & Praecessio Aequinoctiorum ex Principiis suis plenius deducuntur, et Theoria Cometarum pluribus et accuratius computatis Orbium exemplis confirmatur
Niedernai
Niedernai (Germanice Niederehnheim ) est commune 1245 incolarum (anno 2008) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Episcopia (discretiva)
Episcopia significare potest:
6750 Katgert
6750 , olim designationibus 1078 T-1, 1986 AK2, 1989 SN11, et 1994 RZ15 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
4623 Obraztsova
4623 , olim designationibus 1981 UT15, 1976 UD2, et 1981 UV5 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Lyudmila Ivanovna Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4623 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Petrus Wilf
Philadelphiae educatus, alumnus universitatis Pennsylvaniensis, Petrus Wilf duos annos apud Institutum Smithsonianum, tres annos apud Michiganenses inquisitiones persecutus est. Ab anno 2002 in universitate civica Pennsylvaniensi docet, ubi ab anno 2013 professor scientiarum terrestrium meret.
Noailhac (Tarnis)
Noailhac est commune Francicum 836 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Gâcogne
Gâcogne est commune Francicum 267 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Gökhan Zan
Gökhan Zan (natus die 7 Septembris 1981) est athleta Turcicus et clarus pedilusor. Gökhan Zan exempli gratia cum turmis Çanakkale Dardanelspor et Gaziantepspor lusit. Nunc ad gregem Galatasaray Istanbul pertinet sed etiam Turmae Pedilusoriae Nationalis Turcicae lusor est.
Nages
Nages (Occitanice Najas) est commune Francicum 330 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Les Noës
Les Noës est commune Francicum 193 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Niederrœdern
Niederrœdern  (Germanice Niederrödern ) est commune 880 incolarum (anno 2008) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Agapitus Praenestinus
Fontes antiquiores
Martyrologium Hieronymianum aliaeque fontes venerationem die 18 Augusti testificantur.
Mentio nominis fit in inscriptione saeculi quarti, quae prope Praeneste in basilica extra muros super sepulcro eius aedificata invenisse dicitur. Etiam basilica Romana Papa Felice III. (483-492) in honorem Sancti Agapiti constructa venerationem demonstrat.
Passio legendaria saeculi sexti vel septimi eum iuvenem quindecim annorum vocat, qui Aureliano imperatore martyrium obiisset. . Nihil de familia narratur, cum autem papa Agapetus I Praenestinus e familia Aniciorum, ut putatur, orta sit, Marucchi coinicit etiam sanctum Agapitum ex illam gentem oriundum esse. .
In Martyrologio Romano legitur ad diem 18 Augusti:
Praeneste natalis Sancti Agapiti martyris, qui cum esset annorum quindecim et amore Christi ferveret, iussu Aureliani Imperatoris tentus ac primo nervis crudis diutissime caesus, deinde sub Antiocho praefecto graviora supplicia passus, exinde cum ex praecepto imperatoris leonibus obiiceretur et minime laesus esset, gladio ministrorum coronandus percutitur.
Si mentio imperatoris Aureliani memoriae fideli debetur, annus martyrii accurate definiri potest: Persecutio Aureliana anno 274 Romae exorta iam 275 terminata est Aureliano caeso. Inde martyrium Sancti Agapiti 274/275 fuisse verisimile est.
De translatione Agapiti intra urbem Praenestinam
Secundum Marucchi saeculo nono exeunte ossa in urbem Praenestinam translata sunt. Marucchi Sanctorum Ioannis et Stephani legendarium Vesuntinum undecimi saeculi sequitur :
Postquam omnipotens Deus christiana religione crescente glebam martyris sui Agapiti humili in loco iacentem gloriosis voluit collocari et his, qui in domo eius erant fideles, huius sancti corporis pretiosum thesaurum voluit revelari, praenestinus clerus cum populo secundum praeceptum Romani papae ad locum ab urbe milliario, ubi iacebat, devotissime pergentes, eiusque sarcophagum cum omni reverentia aperientes ad urbem cum crucibus et vexillis omnique decore laudes Deo canentes reportarunt ibique veneranda eius membra honorifice collocarunt.
Marucchi hac relatione translationem sancti Agapiti intra urbem attestatam et etiam annum accurate indicatum videt, quod verbum „Romanus“ („Romani papae") nomen proprium interpretatur. Papa Romanus anno 898 electus et quinque mensibus post mortuus est.
Haec coniectura autem parum satis certa esse videtur: Cum de legendarii fide historica disputandum esset, tum interpretatio „Romani papae“ ut nomen proprium nec liquet nec verisimile est. In basilica Praenestina hodie reliquiarium forma capitis partem cranii sancti Agapiti continens conservatur.
Reliquiae S. Agapiti extra Praeneste
Reliquiae sancti Agapiti non solum Praeneste (pars cranii), sed etiam Vesuntione (caput), Bononiae, Tarquiniae et Cremifani (magna pars ossium) coluntur.
Vesuntio
Urbs Vesuntio caput sancti possedere credit. Fons antiquissima est legendarium supra dictum: Iussu papae corpus sancti in urbem Praeneste latum esse. „Per idem vero tempus“ imperatorem Theodosium minorem urbi Vesuntinae inter alia bracchium S. Stephani, B. Mariae pectinem, cingulum Domini et caput S. Agapiti donavisse. Quamvis „Memoriae litteris ita traditum non fuerat, relatio non est satis firma“, episcopus Waltherus (mortuus 1032) mirabiliter sanatus est. Cum successor eius, Hugo, ecclesiam amplificare vellet, die 20 Aprilis ciuisdam anni in altari maiore os bracchii et caput, illud S. Stephani, hoc S. Agapiti, inventa esse.
Id, quod legendarium narrat, fidem non debet, ut Kellner demonstrat. Secundum Froschauer autem Vesuntio erat locus medius reformationis monasticae, quae per Burgundiam se diffundebat et abbatia Gorziensi mediante etiam multa monasteria linguae Theodiscae attigit. Auctore Gulielmo de Volpiano (mortuus 1031), qui in ecclesia abbatiali Sancti Benigni renovanda caput S. Benigni, martyris, ut tum putabatur, persecutionis Aurelianae, invenerat, studium ominum martyrum Aureliani imperatoris incensum est, inter quos et Agapiti. Gulielmus „instituit scolas ... nullusque qui ad haec vellet accedere prohiberetur: quin potius tam servis quam liberis, divitibus cum egenis, uniforme charitatis impenderetur documentum.“ Froschauer conicit ipsum Agapitum iuvenem martyrem persecutionis Aurelianae iuvenum patronus maxime convenisse.
Abbatia Cremifanensis
In abbatia Cremifanensi, cuius patronus Agapitus est, reliquiae ex anno 893 probari possunt: Hoc anno imperator Arnulphus litteris donationis die 22 Octobris 893 possessiones in civitate Mutarensi monasterio Sancti Salvatoris (i.e. abbatiae Cremifanensi), dono dat, „ubi idem electus dei martyr corporaliter requiescit.“ Kellner conicit eundem Arnulphum reliquias sancti Roma Cremifanum attulisse.
Anno 1082 ecclesia abbatialis ab Altmanno Pataviensi Sancto Salvatori (quod erat patrocinium pristinum), Sancto Agapito et Sancto Blasio dedicatur. Bernardus Noricus sub 1300 refert :
Huius tempore Altmannus episcopus nostrum monasterium iam tertio consecravit anno domini prenotato precipue in honore Salvatoris et sancti Agapit martyris necnon sancti Blasii, et deinde festum sancti Agapiti cepit sollempnius celebrari et festum Salvatoris mediocriter agi cepit.
Froschauer verba „ubi idem electus dei martyr corporaliter requiescit“ in litteris anni 893 scriptis (vide supra) subditicia putat; occasione dedicationis ecclesiae anno 1082 (vel paulo post) demum reliquias sancti Agapiti Altaha inferiori Cremifanum translatas esse. Qui Agapitus autem diaconus Romanus fuisset, cuius reliquiae una cum reliquiis sancti Felicissimi anno 841 Altaham venerant. Agapitus diaconus Romanus traditionis Vesuntinae effectu cum Agapito Praenestino confusum esse.
Ultima sententia hac in re nondum est dicta; etiam collatio stricte scientifica ossium usque ad id tempus facta non est.
Veneratio Sancti Agapiti
Et Praeneste et in abbatia Cremifanensi memoria Sancti Agapiti die 18 Augusti sollemniter celebratur. Cremifani reliquiae Sancti in altari absidiali dextro ecclesiae abbatialis conservantur.
Agapitus in imaginibus semper iuvenis, saepe diaconus, describitur, ut puta in pictura murali saeculi octavi in ecclesia S. Chrysogoni trans Tiberim (Romae). In miniatura codicis manuscripti anni 1465 in bibliotheca Cremifanensi conservati una cum Tassilone duce ostenditur: Dux genuflectens Agapito in solio sedens exemplar ecclesiae abbatialis porrigit.
Agapitus est patronus praegnantium, liberorum, et adiutor contra dolores ventris et tormina.
Fredericus Ludovicus Schröder
Vita
Filius organista Fredirici Diederich cum matre, quae nupserat histrioni Conrado Ernesto Ackermann, Curlandiam, Borussiam et Poloniam perlustrans pluries partes infantiles agebat. Postea Regiomontii Collegium Fridericianum, quod nuncupabatur, frequentavit. A matre et vitrico anno 1756 desertus apud sutorem et funambulum vitam reperiebat. Denique anno 1759 parentes in Helvetia revidit, ubi artem scaenicam et ballationem edidicit. Cum Helvetiam Rhenaniamque transmigravissent, cum Societate Ackermannica anno 1764 Hamburgi se e scaenis produxit in comoediis saltationibusque. Tum autem tragoediam amplexus est, qua ingeniositatem magnam ostendit. Ackermann anno 1771 mortuo cum matercula scaenarum Hamburgensium rectionem cepit et comoedia »Der Arglistige«, cui mox plures sequebantur, in dramatibus scribendis litterarum gloriam meruit. Itaque generatim statum theatri Theodisci mediocrem auxit: unitate omnium rerum atque cunctorum hominum bonae voluntatis, moribus atque ordine servandis, praemiis spargendis. Sic scriptores Ioannes Antonius Leisewitz et Fridericus Maximilianus Klinger inter multos alios ad plumam allici potuerunt. Shakesperii tragoediis Schröder actore atque interprete scaenae Germanicae familiarescebant.
Anno 1780 iter magnum professionale trans Germaniam totam fecit Lutetiam visurus. Anno 1781 vocationi annuens Vindobonam iit, unde autem mox in Hammoniam revenit. Usque 1798 ibidem theatro praefuit, priusquam Relligen ad latifundium se conferret. Iterum anno 1811 moderationem cepit.
Gravitudo
Tamquam histrio tragicus in Shakesperianis excellebat; neque autem partes comicae negligendae sunt. Quando e scaenis agebat, sinceritate, modestia, sobrietate spectatores captabat. Numquam pro se gloriam talem quaesivit, qualis ab aliis histrionibus soluta effectui bono cunctorum nocuisset. Opera eius »Dramatische Werke« cum praefatione Aloysii Tieck edita sunt Berolini anno 1831 quattuor in tomis a domino Bülow.
Servet Çetin
Servet Çetin (natus in Tuzluca die 17 Martii 1981) est athleta Turcicus et clarus pedilusor. Servet Çetin exempli gratia cum turmis Fenerbahçe  et Sivasspor lusit. Nunc ad gregem Galatasaray Istanbul pertinet sed etiam Turmae Pedilusoriae Nationalis Turcicae lusor est.
Nassif Hitti
Alumnus est universitatum Berytensis Americanae et Californiae Meridionalis. Usque in annum 1999 professor fuit apud universitatem Americanam Cairensem. Deinde Lutetiae legatus Foederis Arabici iuxta regimen Francicum et UNESCO operam dedit. Minister rerum externarum die 21 Ianuarii 2020 factus est, primo ministro Hasano Diab.
Garexium
Garexium (alia nomnina: Garessium, Garetium ) (Italiane: Garessio) est Urbs Italiae Italiae et municipium, circiter 3 400 incolarum, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm. Urbani Garexini vel Garessini appellantur.
Fractiones
Cappello, Cerisola, Mindino, Trappa, Mursecco, Valdinferno.
Municipia finitima
Bardineto (SV), Calizzano (SV), Castelvecchio di Rocca Barbena (SV), Erli (SV), Nasino (SV), Ormea, Pamparato, Priola, Roburent, Viola.
Ricardus Olmstead
Doctoratum apud Universitatem Vasingtoniensem meruit propter dissertationem de genetica generis Scutellariae; mox cum in ordinatam cladi Asteridarum rationem inquisivit. Apud Universitatem Coloratensem quinque annos operam dedit. Denuo almam matrem petivit, ubi professor botanicae meret. Sodalis fuit gregis phylogenetici Angiospermarum, cuius labores anno 2016 perfecti sunt.
Amendolaria
Amendolaria (alia nomina: Amygdalaria, Hieracleopolis ) (Italiane: Amendolara) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 950 incolarum, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm. Incolae Amendolarienses appellantur.
Fractiones
Marina, Colfari, Tarianni, Fragalizzi, Pietrastoppa, Falconara, Straface
Municipia finitima
Albidona, Castroregio, Oriolo, Roseto Capo Spulico.
Xylorycta
Xylorycta est genus lepidopterorum superfamiliae Gelechioideorum. Species in Africa et Australia endemicae sunt, artissime cum proteaceis consociatae, in Hakea, Lambertia, Grevillea, Leptospermo, Macadamia, Oreocalle, Persoonia, et Telopea inventae. Larvae nonnullarum specierum caules ramosque, vel etiam florales Banksiae spicas terebrant, sed plurimae intra pinacothecam sericae inter folia textam habitant.
Planeta minor
thumb|[[Sedna, planeta minor, in photographemate a NASA facto circulo viridi signata]] Planeta minor est corpus caeleste, quod in orbita circum Solem movetur, sed neque in numerum planetarum neque cometarum includitur.
Xylorycta
Genus primum ab Eduardo Meyrick entomolgo idiota anno 1890 in Transactions of the Royal Society of South Australia divulgatum est. Hodie in familia Xyloryctidarum ponitur, sed classificationes veteriores id in subfamilia Xyloryctinarum familiae Oecophoridarum ponebant, sed investigationes recentiores monstrant Xyloryctidas familiam separatam constituere, maiores quidem cum Oecophoridis communiter habentís, sed non ex eis orientís.
Noailles (Tarnis)
Noailles (Occitanice Noalhas) est commune Francicum 213 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Planeta minor
Index
Haec sunt planetae minores:
Sinan Bolat
Sinan Bolat (Caesareae in Cappadocia natus die 3 Septembris 1988) est athleta Turcicus et clarus pedilusor. Sinan Bolat cum turma GRK Genk lusit. Nunc ad gregem Royal Standard Club de Liège pertinet sed etiam Turmae Pedilusoriae Nationalis Turcicae lusor est.
Saturno contro
Saturno contro (scilicet Latine  Saturnus contra) est pellicula anno 2007 edita et a moderatore cinematographico Italo- Turcico Ferzan Özpetek ducta. In hac pellicula hi histriones, agunt:
Ioannes Raius
Ioannes Raius, vulgo John Ray ( in Essexia die 29 Novembris 1627 natus; ibidem mortuus die 17 Ianuarii 1705) fuit naturalista. Anglice et Latine opera systematica scripsit de piscibus, de avibus, atque praesertim de plantis. Magnum opus |Historia plantarum generalis inter annos 1693 et 1704 prodiit.
Fabri filius, prope oppidum nativum educatus, in Collegio Trinitatis apud Cantabrigienses eruditus est, ubi anno 1649 socius minor factus est. In eadem universitate litteras Graecas artemque mathematicam docuit, sed iam annis 1650 scientiae naturali studebat: inde ortus est libellus quem anno 1660 divulgari iussit de plantis circa Cantabrigiam repertis. Protestans admodum inflexibilis, ratione theologica officium socii Collegii Trinitatis anno 1662 abiuravit.
Ab hoc tempore itinera botanica et zoologica plura cum amicis suscepit, interea aut domi ad Nutleam Nigram aut apud intimum collaboratorem Franciscum Willughbeium opera sua conscribebat. Cum discipulis Willughbeio, Philippo Skippon, Petro Courthope itinera botanica per Angliam et Cambriam iam perfecerat. Anno 1663 itinere continentali Franciam, Germaniam, Helvetiam, Italiam et Siciliam visitavit. E quibus regionibus anno 1666 reditus, anno insequenti socius Regalis Societatis electus est. Catalogum maiorem plantarum Anglicarum anno 1670 edidit. Anno 1873 acidum formicum invensit. Raius Willughbeiusque iam diu opera profundiora paraverant de systematica animalium plantarumque classificatione: Willughbeius autem pleuritide affectus die 3 Iulii 1672 mortuus est; e cuius testamento Raius heres minor modicam annuitatem nactus est. Officium accepit confectionis operum zoologicorum amici mortui. Ergo annis insequentibus ad Warwicensis comitatus paedagogus liberorum Willughbeii operam dedit, e quibus laboribus opuscula lexicographica evenerunt, de verbis proverbiisque Anglicis, de vocabulario Latino et Graeco; narrationem insuper peregrinationis Europaeae anno 1673 divulgavit, enumeratione plantarum observatarum addita. Cui libro subiunxit collectionem itinerum ab aliis factorum, a se editam, praecipue botanicorum (peregrinatio Leonharti Rauwolfii, tunc primum Anglice versa, inter alias notabilis est). Ab his annis usque ad mortem suam opera Willughbeii ad prelum paravit, videlicet Ornithologiam anno 1676, Historiam piscium anno 1686, Historiam insectorum non ante 1710 post Raii mortem auspiciis Regalis Societatis editam. Historiam piscium Samueli Pepys, Regalis Societatis praesidi, dicavit. Ipse Raius opus ornithologicum mox Anglice vertit variisque locis auxit. In praefatione de his laboribus scripsit: Opera satis brevia, e collaboratione orta, divulgavit quorum forma est tabula et enumeratio classificationis "tribuum" (vocabulo recentiori "phylorum") diagnosisque specierum tam plantarum vel stirpium quam animalium. Librum etiam de variis methodis classificationis plantarum composuit. Sed magnum opus, eisdem annis confectum, tribus voluminibus inter annos 1693 et 1704 divulgavit sub titulo Historia plantarum generalis, plantas Europaeas sed praesertim Britannicas sine imaginibus describens; quibus voluminibus fasciculum supplementarium statim addidit.
Orban (Tarnis)
Orban est commune Francicum 319 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
David McAllister
David McAllister (Berolini patre Scotico die 12 Ianuarii 1971 natus), causidicus, est vir publicus Germaniae et sodalis Christianae Democraticae Unionis Germaniae. A die 1 Iulii 2010 McAllister praeses ministrorum Saxoniae Inferioris est.
Origo, iuventus, munus
Pater eius origine Scotica centurio exercitus Britannici erat, qui ab anno 1953 Berolini militavit, quae urbs tum inter victores Belli Orbis Terrarum II divisa est. Mater magistra linguae Theodiscae et musicae fuit. Primo cum sororibus maioribus duabus Berolini vixit, anno 1982 familia in oppidum Bederkesam in Saxoniam Inferiorem movit. David et Theodiscam et Anglicam linguam edidiscit atque cives Britanniae ut Germaniae est. Anno 1989 maturitatem adeptus est et deinde ipse miles conscriptus in Exercitu Germanico fuit. Ab anno 1991 Hannoverae iurisprudentiae studebat atque anno 1996 primam, 1998 secundam probationem accepit. Posthac causidicus operam dedit.
Familia
Anno 2003 uxorem duxit et ex ea duas filias habet.
Cursus honorum
McAllister ab anno 1988 sodalis factionis CDU est atque annis 1991 - 1994 praeses Unionis Iuvenilis pagi Cuxhaven et annis 1996 - 2010 etiam legatus huius pagi erat. Annis 1996 - 2002 decurio oppidi Bederkesae et ab anno 2001 etiam magister civium hic erat. Ab anno 1998 legatus senatus terrae Saxoniae Inferioris, ab anno 2008 etiam praeses factionis CDU huius terrae est. Annis 2003 - 2010 praeses legatorum CDU in senatus terrae fuit, deinde successor Christiani Wulff praeses ministrorum electus est. Sed die 20 Ianuarii 2013 electionem senatus terrae perdidit et a die 19 Februarii successor eius praeses ministrorum Stephanus Weil (SPD) est. Die 26 Martii 2014 legatus senatus terrae Saxoniae Inferioris se recepit atque candidatus summus suae factionis electionis Parlamenti Europaei, quae die 25 Maii habenda, electus est. Hoc mense etiam sodalis praesidii summi factionis totius CDU factus est.
Daniel Faure
Daniel, vulgo Danny Faure (ad Kilembe Ugandae natus die 8 Maii 1962, parentibus Seisellensibus) est politicus insularum Seisellensium. In his insulis educatus, in Cuba deinde apud universitatem Havanensem rebus politicis studuit. In patriam reditus minister eruditionis fuit ab anno 1998 usque in 2006. Deinde minister vectigalium, sed ab anno 2010 insuper praeses vicarius meret. Praeside Iacobo Michel die 28 Septembris 2016 dimissionem suam proponente, Daniel Faure ad officium praesidis patriae die 16 Octobris eiusdem anni succedit. Die 29 Octobris 2016 ministeria a munitione et a rebus externis ipse suscepit.
Neulise
Neulise est commune Francicum 1'282 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
4624 Stefani
4624 , olim designationibus 1982 FV2, 1969 UC2, et 1987 CL agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolina Ioanne Spellmann Shoemaker, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4624 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
6751 van Genderen
6751 , olim designationibus 1114 T-1, 1976 SF5, 1976 UZ5, 1987 QE11, et 1991 RN2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Vinum Sancti Emilionis
Vinum Sancti Emilionis, Francogallice vin de Saint-Émilion, sub categoria vinorum Burdigalensium comprehensum, in agris villae Sancti Emilionis communiumque circumiacentium producitur. Collegium (syndicat) vineariorum S. Emilionis anno 1884 constituta est. Appellatio Saint-Émilion ab anno 1937 lege protecta est.
6751 van Genderen
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6751 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Episcopia (Italia)
Episcopia (Italiane: Episcopia) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Lucania ac in Provincia Potentina situm.
Donaldus Bradman
Donaldus Georgius Bradman, sive Donald George Bradman, saepissime ‘the Don’ appellatus (natus die 27 Augusti 1908, mortuus die 25 Februarii 2001), fuit battuens criccetii lusus Australianus, unus ex optimis lusoribus omnis historiae criccetii lusus dictus. Et in vita et post mortem battuens magna cum fama ac signum terrae gentiumque Australiae videtur.
Cootamundrae anno 1908 natus, puer solebat baculo tenui atque pila tenisiae ludere conari, quomodo augebat virtutem ludendo. Manu Australia visus, anno 1928 primo criccetium lusit patriae sui, et in duobus decadibus secundis plus centuriae cursusque omnibus aliis battuentibus qui in eo tempore ludebant fecit. Iam in vita unus ex optimis omnium temporum appellabatur; medius battuentium eius etiam hodie altissimus omnium manet. Anno 1936 dux manus Australiae factus est, annoque 1948 in ultimo itinere manum Angliam invicti superaverunt. Anno 2001 mortuo, hodie unum ex optimis omnibus lusoribus memoratur.
Pueritia Primique Anni Ludendi
Donaldus Georgius Bradman, Cootamundrae in Nova Cambria Australis die 27 Augusti anno 1908 natus, unus ex quinque liberi erat. Duobus annis passis familia Bradman ad oppidum Bowralem profecti sunt ut illic propius amicae matris eius esse possent. Iam in pueritia Bradman criccetium lusum magnopere amabat, et saepissime baculo tenui atque pila tenisiae ludere conabatur. Hic ludus, qui difficilius est criccetio luso, a Bradman ipso invenitus est, et eo modo ut frequentius conabatur ita melius ludere poterat. Duodecim annos natus primam centuriam suam fecit trivirgasque primas ludo suo cepit, et in eadem aestate lusum criccetium inter manus Australia Angliaque primo vidit.
Quattuordecem annos natus ludum reliquit ut pecuniam accipiret, et domus vendere curam dedit. Hoc tempore multi cursus in lusibus inter oppida rustica fecit; 234 et 320* cursus contra duas alteras manus fecit, quod in diariis apud Sydneium scriptum est. Anno 1927 nova manu criccetii manuum suppletus est, et in primo lusu 110 cursibus facientibus centuriam fecit. Cum cursus plurimae manui sui fecissit, eodem anno manui criccetii Novae Cambriae Australis ludere vocatus est, et in primo lusu primi gregis centuriam iterum fecit. Anno 1928 plenis centuriis factis vocatus est ut Lusus Duros manui Australiae ludere possit.
Lusus Duri Australiae
In suo primo Luso Duro, in quo Bradman ipse 18 cursus in conato primo et unum in conato secondo fecit, manus Australia manu Anglia victa est. Ante Secundo Luso ob quem rem demissus, in Tertio Luso illius anni primam centuriam fecit, quamquam manus Australia iterum victa est - sed in Quinto Luso 123 cursus in primo conato fecit ut manus Australia manum Angliam superaret. Annis 1929-30 in lusibus primi gregis multos cursus fecebat, in quo conati 340*, 225 et 452* inclusi sunt. In conato in quo 452* cursuum fecit, ante trivirgas fere septas horas manebat - in eo tempore nemo plus cursus in uno conato unquam fecerat.
Bradman anno 1930 cum manu Australia Angliam profectus est; hoc iter fere praeclarissimum omnium est, nam Bradman tam plurimi cursus fecit ut manu Australia Praemium Cinerum recepit. In Primo Luso centuriam fecit; in Seconduo Luso, 254; in Tertio Luso, 334; et in Quinto Luso cursuum 232 in primo conato fecit. Ea aestate contra manum Angliam 974 cursuum fecit, in quo numero quartae centuriae erant; medio battientium eius erat 139.14. Haec numera etiam nunc altiora sunt omnibus conatis omnium aliorum; anno 1930 pervenit Bradman ad summam artis suae.
Varnerius Bormann
Varnerius vulgo Werner Bormann (natus die 27 Octobris 1931 Berolini, mortuus die 16 Maii 2013 Hammoniae) oeconomicus, docens et Esperantici fautor Germanicus fuit.
Actiones linguisticae
Bormann varium in modum pro Esperanticis operam dabat et in motione esperantistarum multa evolvebat atque propagabat. Annis inter 1995 et 1998 Academiae Esperanticae praefuit. Apud Sanctum Marinum in universitate Akademio Internacia de la Sciencoj (AIS) professor ordinarius factus est. Anno 1970 Universalis Societas Esperantica (UEA) eum inter primos cooptavit, cuius in commissionibus iam antea multa decennia activus fuerat. Insuper opus fundatum FAME et, annis inter 1967 et 1977, Consociationem Esperanticam Germanicam (GEA) bene moderatus est.
Saligny (Icauna)
Saligny est commune Francicum 664 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Varnerius Bormann
Actiones linguisticae
De linguiticis plura opuscula edidit, inter quae multis notae sunt praelectiones quaedam praetitulatae Bona Ŝanco (1971). In Universitate Hammoniensi quoque de rebus ad linguas spectantibus docuit. Res eius ad oeconomiam pertinentes feliciter multos neologismos Esperanticos genuerunt.
Filius Arthuri Bormann et maritus Elisabethae duos infantes habuit nomine Iudith et Thomae.
Notae
<References/>
Saint-Valérien (Icauna)
Saint-Valérien est commune Francicum 1'635 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Boxa
Boxa (Italiane: Bosia) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm.
Padiès
Padiès est commune Francicum 197 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Onur Kıvrak
Onur Recep Kıvrak (natus in Alaşehir die 1 Ianuarii 1988) est athleta Turcicus et clarus pedilusor accurate ianitor. Onur Recep Kıvrak cum turma  Karşıyaka SK lusit. Nunc ad gregem Trabzonspor pertinet sed etiam Turmae Pedilusoriae Nationalis Turcicae lusor est.
Palleville
Palleville est commune Francicum 440 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Agricultura intensiva
Agricultura intensiva (contra agriculturam extensivam), sive agricultura industrialis, est genus agriculturae, quae ambas plantas messium et animalia tractat, ad altiores gradús initús exitúsque per cubicam areae terrestris unitatem. Suae proprietates principales sunt minor ratio novalis, maior usus inituum sicut capitale et labor, ac maiores fructus messium per unitatem areae terrestris.
Plurima agricultura commercialis variis modis intensiva est. Genera quae magnopere rationibus ingeniariae innituntur saepe agricultura industrialis appellantur, quae innovationibus ad fructus augendas designatis favet.
Altmannus Pataviensis
Altmannus Pataviensis (vel Passaviensis), natus sub 1015 in Vestfalia, mortuus die 8 Augusti 1091 in Zeiselmauer (commune Austriae Inferioris) fuit episcopus dioecesis Passaviensis, qui Sanctus colitur.
Vita
Altmannus inter 1013 et 1020 natus, nobili genere Saxonico ortus, scholam cathedralem Paderbornensem frequentavit, quam postea ipse moderatus est. Praepositus Aquisgrani, tum capellanus aulicus imperatoris Henricus III et canonicus Goslariae fuit.
Anno 1065 episcopus Pataviensis factus in clero reformando operam consumpsit. Monasteria Canonicorum Regularium S. Nicolae (1070) Bataviae Bavariae et Abbatiam Gottwicensem (1083) in Austria Inferiore, quae anno 1094 in monasterium Benedictinum immutata est, condidit, monasteria Sancti Floriani, Cremifanensis, Mellicensis et Sancti Hippolyti reformavit et ibi ecclesias lapideas aedificari iussit.
Anno 1074 decreta Gregorii VI. papae ecclesiae reformandae promulgavit. In lite de investitura ad causam papae se adiunxit, anno 1076 dietae imperiali Wormatiensi non interfuit et regem Rudolphum de Rheinfelden contra Henricum IV. adiuvit. A sectatoribus Henrici IV., qui 1077/1078 Bataviam Bavariae populati sunt, urbe depulsus est. Episcopalia iura dominica super urbem amissa comiti castrensi Udalrico ab imperatore constituto translata sunt.
Annis 1079 et 1080 Altmannus Romae synodis tempore quadragesimali habitis interfuit. Legatus et vicarius apostolicus Germaniae nominatus animum Leopoldi II. Babenbergensis, ducis Austriae, pro partibus papae conciliavit. Anno 1085 ab imperatore episcopatu dimissus plerumque in territorio Leopoldi II. Babenbergensis commoratus est.
Mortuus in Zeiselmauer in Abbatia Gottwicensi sepultus est. Loco sancti cultus est, quamquam non est canonizatus. Dies festi est 8 Augusti.
Saint-Sérotin
Saint-Sérotin est commune Francicum 532 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Conradus Ernestus Ackermann
Conradus Ernestus vulgo Konrad Ernst Ackermann (natus die 1 Februarii 1712 Suerini, mortuus die 13 Novembris 1771 Hamburgi), histrio atque renovator theatricus Germanicus fuit.
Venceslaus Svěrkoš
Venceslaus Svěrkoš (natus in Třinec die 1 Novembris 1983) est athleta Cechicus et clarus pedilusor. Václav Svěrkoš exempli gratia cum turmis Borussia M'gladbach et Borussia M'gladbach lusit. Nunc ad gregem FC Sochaux pertinet sed etiam Turmae Pedilusoriae Nationalis Cechicae lusor est.
Altmannus Pataviensis
Nexus externi
Fons lemmatis: de:Altmann von Passau
Néronde
Néronde est commune Francicum 477 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Conradus Ernestus Ackermann
Vita
Ackermann anno 1740 Societati Ioannis Frederici Schönemann se aggregavit; annis inter 1742 et 1744 uxoris futurae collegas artifices convenit quibuscum anno 1746 Gedanum, anno 1747 autem in Russiam iit.
Thesaurus Athenarum
Thesaurus Athenarum Delphis ad munera urbis Athenarum asservanda exstructus est. Ad viam sacram, quae ad templum Apollinis ducebat, situs erat. Datatio exacta aedificii ex marmore Pario in formam templi in antis ordinis Dorici facti fieri nequit, sed inter annos 510 et 490 a.C.n. aedificatum esse conicitur.
Conradus Ernestus Ackermann
Vita
Anno 1751 in Germania turbam histricam propriam conscripsit, quae Regiomontii, Gedani, Mogontiaci, in Polonia et in Helvetia se de scaenis praesentabat. Anno 1764 cum suis Hamburgum petivit ubi usque ad mortem moderator eorum fuit, triennio post annum 1767 salvo quo opus »Dramaturgie« Lessingianum ortuum est.
Thesaurus Athenarum
In pariete exteriore huius thesauri duo hymni in honorem Apollinis insculpti erant, e quorum fragmentis in ruderibus repertis partim textus integri restituti sunt. Auctor alterius hymni Limenios quidam est, nomen alterius deperditum est. Utrique carmini notae musicae antiquae additae sunt.