cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ecclesia Nova
Ecclesia Nova, vel Swedenborgianismus, est una ex nonnullis sectis Christianis per historiam cognatis quae se novum motum religiosum evolverunt, a scripturis Emanuelis Swedenborg (1688–1772) scientistae et theologi Suecici effectum. Swedenborg dixit se revelationem ex Iesu Christo expertum fuisse quam per continuas imagines caelestes annos saltem viginti quinque acceptas viderat. Praedicavit in scripturis Deum in loco usitatae ecclesiae Christianae Novam Ecclesiam substituere, quae Deum in una persona (Iesu Christo) venerari debet. Nova Ecclesia docet necesse esse quoque homini paenitentia, correctione, et vitae regeneratione una agere. Motus in fide conditus est Deum Swedenborg ipsi explanavisse spirituales Bibliorum Sacrorum significationes ut via veritatis Secundi Iesu Adventus patefactae. Swedenborg postulavit suas scripturas inspirationem divinam habuisse, et sectatores credunt Swedenborg ipsum Iudicium Ultimum in mundo spirituali cum inauguratione Novae Ecclesiae observavise.
Inter homines vel per scripturas Swedenborgianas vel per Novam Ecclesiam commotos sunt:
Manent viginti quinque templa in Anglia et pauci ministri. Sectae saeculo undevicensimo erant plus quam centum templa in Britanniarum Regno, saepe grandissima templa modo Anglicanissima, magnis chancels. suggestibus lateralibus, et aris praedita. Paene omnia nunc excluduntur vel saeculo vicensimo refecta sunt. Nonnulla Londinii supersunt.
Saint-Michel-de-Saint-Geoirs
Saint-Michel-de-Saint-Geoirs est commune Francicum 302 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Turma Pediludica Nationalis Nigeriana
Turma Nationalis Nigeriana est pediludica nationalis Nigeriae turma. Praesens pedilusorum palaestricus magister est Lars Lagerbäck. Haec turma anno 2010 Certamen Mundanum Pedilusorium anno interest.
Adranum
Adranum seu Hadranum  (Italiane: Adrano) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Catinensi situm.
Conventio de abolitione laboris coacticii
Conventio de abolitione laboris coacticii (no. 105) est una ex octo maximis conventionibus Societatis Internationalis Laboris, decreta anno 1957, quae omnes formas laboris coacticii prohibet ad fortificationem Conventionis de labore coacticio (no. 29) anno 1930 decreta.
Hae Conventio omnes labors obligatos prohibet ad Articulo I sicut:
Hodie anno 2023, 178 civitates hanc Conventionem ratam habent, sed inter eas Malaesia et Singapura desiti sunt.
Circulus 2 (Turicum)
Circulus 2 est Turici praesens circulus secundus duodecim urbis circolorum. Huic circolo, qui ab anno 1893 ad urbem pertinet a regionibus Enge, Leimbach, et Wollishofen (antea liberis muncipiis) constitutus est, 28834 incolarum (anno 2005) sunt.
Oeconomia systematica
Oeconomia systematica-programmatica, seu oeconomia disposita vel ordinata, est genus systematis oeconomici, ubi instrumentum productionis, pecuniaria collocatio, procreatio, et allocatio bonorum capitalium per consilia oeconomicae et procreationis praedisposita effectuantur.
Oeconomia praedisposita uti valet dispositione ad centralem, minus centralem, seu participatoriam ordinationem oeconomicam more Sovietico patratam. Gradus centralis minusve centralis dispositionis in consiliis capiendis et participatione e certo rationis disceptatoriae adhibitae genere pendet.
Quemadmodum patretur
Civitates socialisticae, quae exemplo Sovietico innixae erant, dispositionem centralem adhibuerunt, etiamsi minoritas velut Iugoslavia quendam socialismi gradum mercatus instituisset (in propria operariorum administratione, quae dicebatur; Serbocroatice radničko samoupravljanje). Socialismus mercatum aboliturus mercatum factorium calculatione immediata substituit ut instrumentum actionum coordinandi variarum societatum oeconomicarum socialiter possessarum, quae oeconomiam componunt. Recentiores praedispositioni socialisticae et allocationi approximationes a quibusdam oeconimistis et scientistis computatralibus rationes praedisponendi in scientia computatrali et technologia informationis repositos oriuntur.
Oeconomiae praedispositae cum oeconomiis haud ordinatis discrepant, oeconomiis scilicet mercatus, ubi societates autonomae, quae in mercatibus operantur, consilia ineunt de procreatione, distributione, aestimatione et collocatione. Oeconomiae mercatus, quae dispositione indicativa utuntur, oeconomiae mercatus praedispositae, oeconomiae mixtae, et oeconomiae mercatus mixtae dicuntur. Oeconomia imperiosa sequitur systema administratorium imperia patrandi, quod proprium erat Unioni Sovieticae Foederique Orientali, antequam nonnullae ex his civitatibus ad oeconomiam mercatus mutabantur. Hoc auget gravissimum regiminis hierarchici momentum et publicam productionis possessionem ad allocationem opum in his rationibus oeconomicis.
Lestanville
Lestanville est commune Francicum 95 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Eulichadidae
Eulichadidae sunt familia insectorum rivulorum silvestrium ordinis coleopterorum. Huic ordini sunt plus quam quadraginta species descriptae in quinque fere genera digestae. Species aliquando in aqua vivunt.
Urbs vetus (Turicum)
Urbs Vetus  est Turici praesens primus circulus duodecim  urbis circolorum. Huic circolo, qui et ab anno 1971 in regiones City, Rathaus, Hochschulen et Lindenhof divisus est, 5572 incolarum (anno 2005) sunt.
Ut nomen indicat est antiquissima urbis pars. Alii circuli, qui municipia libera erant, cum ea anno 1893 et 1934 contributi sunt.
Eulichadidae
Genera
Familiae Eulichadidarum sunt quinque genera:
Theodorus Bibliander
Theodorus Bibliander (Germanice Theodor Buchmann ), anno 1509 natus et die 26 Septembris anni 1564 Turici mortuus, humanista Helveticus fuit. Turici et Basiliae studebat, post Lignitii et Turici, ubi cathedram post Zvinglium occupabat. Multos commentarios ad Vetus Testamentum et grammaticam Hebraeam edidit. Primus versionem Alcorani versionem Latinam a Roberto Ketenensi factam edidit. De principiis grammaticae universalis disseruit in tractato De ratione communi omnium linguarum et chronologiae universalis operam dedit.
Rivus Niger in Carinthia
Rivus Niger in Carinthia (Slovenice: Črna na Koroškem; Theodisce: Schwarzenbach) est oppidum Sloveniae, caput Municipii Rivi Nigri in Carinthia, in historica provincia Carinthia et in regione statistica Carinthia situm.
Saint-Maximin (Isara)
Saint-Maximin est commune Francicum 639 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Wiedikon
Wiedikon est Turici praesens circulus tertius duodecim urbis circolorum. Huic circolo, qui usque ad annum 1893 liberum municipium erat et ab anno 1971 in regiones Friesenberg, Veterem Wiedikon, et Sihlfeld divisus est, 45885 incolarum (anno 2005) sunt.
Lanquetot
Lanquetot est commune Francicum 1'059 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Pirara
Pirara (Italiane: Pedara) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Catinensi situm.
Rachalena
Rachalena (Italiane: Ragalna) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Catinensi situm.
Turma Pedilusoria Nationalis Lusitana
Turma Nationalis Lusitana  est pediludii nationalis virilis Lusitaniae turma. Praesens pedilusorum palaestricus magister est nunc (anno 2014) Paulus Bento. Haec turma sive anno 2010 sive anno 2014 Certamen Mundanum Pedilusorium anno interest.
Sergiopolis
Sergiopolis — nomen urbis:
Villa della Pisanella
Villa della Pisanella (ita Italice appellata) est villa rustica olim in pago Augusto Felici sub monte Vesuvio iacens cuius eruptio anno 79 omnem villam delevit. Inter ruinas iuxta Nemus Regale sitas, annis 1876 et 1894-1896 effoditas, repertus est Thesaurus Boscoregalensis hodie in Museo Lupariensi servatus. Parvum huius villae simulacrum apud Antiquarium Boscoregalense ostentatur.
4271 Novosibirsk
4271 , olim designationibus 1976 GQ6, 1976 KN1, 1985 BB2, et 1987 MZ agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4271 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Saint-Jean-le-Vieux (Isara)
Saint-Jean-le-Vieux est commune Francicum 257 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Industriequartier
Industriequartier (scilicet Latine Officinarum Regio) est Turici praesens quintus circulus duodecim  urbis circulorum. Huic circulo, qui usque ad annum 1893 una cum circulo  Aussersihl liberum municipium erat, ab anno 1971 in regiones Escher Wyss et Gewerbeschule divisus est, 12417 incolarum (anno 2005) sunt.
Sergiopolis (Russia)
Sergiopolis (Russice Сергиев Посад) urbs est Russiae regionis Moscuensis, ubi Laura Sacrosanctae Trinitatis Sanctique Sergii sita est. Circum lauram urbs crescebat. Ab anno 1930 usque ad annum 1990 Zagorsk de nomino revolutionarii celebris nominabatur. Circa 103 milia incolarum Sergiopoli habitant.
Apeldoorn
Apeldoorn potest esse:
Landes-Vieilles-et-Neuves
Landes-Vieilles-et-Neuves est commune Francicum 136 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Ryoji Noyori
Ryōji Noyari (Iaponice:野依良治 natus die 3 Septembris 1938) est chemicus Iaponicus qui anno 2001, Praemium Nobelianum chemiae cum Gulielmus S. Knowles et K. Barry Sharpless accepit, ratione studii synthesis asymmetrica ac chiralis exposidationis.
Alma mater eius Universitas Kiotoensis est ubi doctorem ingeniaris chemiae acquisit.
Mariamme I
Quid Iosephus de ea tradiderit
Hasmonaea gente orta Mariamme erat filia Ionathanis Alexandri, Aristobuli II regis filii, et Salomae Alexandrae, ethnarchae Hyrcani II filiae. Ita neptis erat amborum fratrum qui bello inter se indicendo Hasmonaeorum dynastiam praeceps dederunt. Herodes primam uxorem Dorim repudiarat ut illam adfinitatem cum regnante gente Hasmonaeorum sibi pararet (sponsalia 40 a.C.n., matrimonium 37 a.C.n.), per quam non iam absurde regnum petere Romanis visus est. Secundum historicum Iosephum, qui de Herodis rebus Nicolaum Damascenum secutus videtur, zelotypia et insano formosissimae uxoris amore vexabatur Herodes, quae superbe et aspere cum eo agere solebat et necem propinquorum suorum, in primis fratris et avi, ei aperte obiciebat.
Itaque Herodes sororis et matris, quae Mariammen ob nobilitatem generis eas superbis verbis offendentem oderant, fictis criminibus, simul et suspicionibus e zelotypia ortis motus amorem in odium vertit. Tum quod accidere necesse erat accidit ː Herodes qui coniurationes adversus se ubique videbat uxorem per iudices damnari et necari iussit. Mariammae tamen desiderium eum usque ad delirium diu persecutum esse dicitur.
In theatro moderno
Iosephi relatio optimum argumentum tragoediae multis scriptoribus visum est ː e qua Voltaire anno 1724 unam e primis tragoediis suis duxit Mariamne inscriptam, quae tamen risum potius quam admirationem movit nec magis placuit anno 1762 emendata ab auctore et in scaenam iterum producta. Tum scaenae Francogallicae Maria(m)ne iam dederant Alexander Hardy anno 1610 et Tristan l'Hermitte anno 1636 qui optimus poeta e tribus vulgo iudicatur. Anno 1725 adhuc Augustinus Nadal novam tragoediam Mariamne in scaenam producebat.
Apud Germanos Fridericus Hebbel est auctor tragoediae Herodes und Mariamne (Latine Herodes et Mariamme) Vindobonae anno 1849 primum in scaenam productae.
Item apud Hispanos Pedro Calderon de la Barca personam Mariammen in fabulam El mayor mostruo del mundo (1635, publicata 1637)) inducebat sed veritatem historicam parvi faciens omnia suo arbitrio mutabat (e.g. Octavianum rivalem Herodis apud pulchram Mariammen faciebatǃ). Idem argumentum iterum tractavit Gaspar Montesino (Herodes Ascalonita y la hermosa Mariana, 1725 ).
Primus omnium apud Italos Ludovicus Dolce Marianna anno 1565 publicavit.
Anglice quoque deploratum est Mariammae miserum fatum et libet memorare The Tragedy of Mariamne, the faire Queene of Jewry (Elisabeth Tanfield Cary, 1613), Herod and Antipater, a Tragedy (Gervasa Markhard et Gulielmus Sampson, 1622), Herod and Mariamne (Samuel Pordage, 1673), Mariamne : a tragedy (Elijah Fenton, 1723). Lord Byron non tragoediam sed brevem elegiam Mariammae dicavit ː Lament for Mariamne.
Circulus 6 (Turicum)
Circulus 6 est Turici praesens circulus sextus duodecim urbis circolorum. Huic circolo, qui ab anno 1891 ab urbem pertinet et qui antea a liberis municipiis Unterstrass et Oberstrass constitutus est, 29415 incolarum (anno 2005) sunt.
Mariamme I
In theatro moderno
Multa opera igitur de Mariammae tragica historia scripta sunt, nullum tamen quod per orbem terrarum famosum sit.
Lammerville
Lammerville est commune Francicum 321 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Mariamme I
In pictura
In nonnullis exemplaribus manuscriptis libri Iohannis Boccacii de claris mulieribus variae picturae Mariammae sine auctore inveniuntur. Boccacius primus e modernis reginam antiquam glorificavit.
Iohannes Gulielmus Waterhouse Mariammen a sede iudicii proficiscentem anno 1887 pinxit.
Nexus externi
Tabula I. Waterhouse cinematographice explorata et explicata
Laura Sacrosanctae Trinitatis Sanctique Sergii
Laura Sacrosanctae Trinitatis Sanctique Sergii monasterium est Ecclesiae Russicae orthodoxae in Sergiopoli situm. A sancto Sergio Rhadoneziano anno 1337 conditum est. Anno 1380 sanctus Sergius ibi Demetrium Tanaiticum in proelium Culicovianum contra Tartaros benedixit, et anno 1392 mortuus in monasterio suo in ecclesia Sanctae Trinitatis sepultus est, ubi prex illi usque adhuc continua die noctuque agitur. Huic ecclesiae Andreas Rublëv iconem suam Trinitatis celebrem pinxit. Fine saeculi XVI monasterium sancti Sergii iam maximum in Russia erat et anno 1744 laurae nomen accepit. Ab anno 1946 usque ad annum 1983 laura residentia principalis Patriarchae Mosquensis fuit. Circa 200 fratres hodie in laura laborant.
Urbanus procne
Urbanus procne est papilio familiae Hesperiidarum, ab Argentina ad septentriones per Mediam Americam et Mexicum ad Texiam meridianam endemicus. Singuli usque ad Novum Mexicum meridianum, Arizonam meridianam, et Californiam meridianam errantes raro inveniuntur.
Latitudo alarum est 37–48 mm. Sunt ternae generationes per annum in Texia meridiana.
Virgo de Coromoto
Virgo de Coromoto (Hispanice Nuestra Señora de Coromoto vel Virgen de Coromoto) est Venetiolae patrona, in urbe Guanare et in tota Venetiola venerata. Feriae eius die 11 Septembris celebratur.
Historia
Urbe Guanare anno 1591 condita indigenae qui in hac regione habebant, Cospes nuncupati, in silvam ad septentrionales partes fugerunt. Hoc actum evangelizationem ab Ecclesia Catholica suscepta cohibebat. Virginis, die 8 Septembris anno 1652, ante ducem indigenarum, Coromoto vocatur, in hac silva apparuit. Virgo sua propria lingua dicit eis: "Ite in domos gentis albae et petite ut aquam super capites vostras fundam in caelo intrandum." Coromoto hoc mandatum non oboediens rursus fugit. Virgo ab integro apparuit, sed Coromoto, iratus, prehendere eam conatus est. Virgo desapparevit et sua imago super fibrae arboris fragmentum apparuit. Haec imago in Sanctuario Nationali Beata Maria Virgo de Coromoto in praesenti veneratur.
Secundum memoriam, Coromoto a serpente venenoso morsus Guanare rediit. Hic, baptismum petivit et sibi nomen Christianum "Ángel Custodio" (Latine, Angelus Custos) ascivit.
Ludovicus Althusser
Ludovicus Althusser (natus in suburbiis Algeriae die 16 Octobris 1918; mortuus in nosocomio iuxta La Verrière Evelinarum die 22 Octobris 1990) fuit philosophus Francicus Marxianus.
Curriculum vitae
Alma mater sua fuit Schola Normalis Superior, ubi Ioannes Guitton et Gaston Bachelard tum docebant. Deinde ipse magisterium exercuit, cui discipuli inter illustrissimos fuere Michael Foucault, Iacobus Derrida, Michael Serres...
Quamquam socius Factionis Communisticae Franciae et Lenin et Mao Zedong admirabatur, tamen dogmata Factionis et Stalinismi recusavit. Cogitationem novam de Carolo Marx cum epistemologia sua, structuralismo, psychoanalysi etiam studium de Spinoza, Machiavelli, Lacan scripsit.
Stenocolus scutellaris
Stenocolus scutellaris est species coleopterorum rivulorum silvestrium familiae Eulichadidarum et typus generis. Haec insecta aliquando in aqua vivunt.
Virgo de Coromoto
Exemplaria alia
In urbe Candelaria insulae Nivariae exemplar Virginis de Coromoto in ecclesia Sanctae Annae habet, iuxta Basilicam Virginis Candelariae,(Canariarum Insularum patronae). In municipio La Guancha eiusdem insulae imago Virginis de Coromoto in parvo eremitagio vici La Guancha de Abajo monstratur.
Exercitus Iesu
Communitas Iesu anno 1969 condita est, cum Noel Stanton (1926–2009), tum pastor laicus in cappella Baptista vici Bugbrooke prope Northampton, East Midlands, experientia charismatica inflatus, conventum expandere coepisset, plerumque noviori cultorum aetati placens. Dum natura novae ecclesiae charismaticior fiebatur, multi cultores primum conventum reliquerunt ut in usitatioribus ecclesiis deum iam venerarentur. Communitas Iesu magnopere post initium anno 1969 crevit. Nunc sunt circa 3500 sectatores in circa viginti quattuor conventibus in variiis urbibus et oppidis Britannicis.
Municipium Rivi Nigri in Carinthia
Municipium Rivi Nigri in Carinthia (Slovenice: Občina Črna na Koroškem; Theodisce: Schwarzenbach) est municipium Sloveniae cui caput est Rivus Niger in Carinthia. Municipium in historica provincia Carinthia et in regione statistica Carinthia situm. Incolunt municipium 2.201 (anno 2020).
Monasterium Album
Munasterium Album (Italiane: Misterbianco) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Catinensi situm.
Lamberville (Sequana Maritima)
Lamberville est commune Francicum 177 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Saint-Maurice-l'Exil
Saint-Maurice-l'Exil est commune Francicum 5'995 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Circulus 7 (Turicum)
Circulus 7 est Turici praesens circulus septimus duodecim urbis circolorum. Hic circolus in regiones Fluntern, Hirslanda, Hottinga (usque ad annum 1893 libera Municipia) et Witikon, quae ab anno 1934 ad urbem pertinet, divisus est. Circolo septimo 34138 incolarum (anno 2005) sunt.
Circulus 9 (Turicum)
Circulus 7 est Turici praesens circulus septimus duodecim urbis circolorum. Hic circolus in regiones Riedam et Altstetten usque ad annum 1934 libera Municipia divisus est. Circolo 7 45504 incolarum (anno 2005) sunt.
Municipium urbanum Poetovii
Municipium urbanum Poetovii (alia nomina: Municipium urbanum Poetovionis ) (Slovenice: Mestna občina Ptuj; Theodisce: Pettau) est municipium urbanum Sloveniae cui caput est urbs Poetovium. Municipium in regione statistica Transdravania et in provincia historica Styria situm. Incolunt municipium 23.530 (anno 2020).
Vici et loci in Municipio urbano
Grajena, Grajenščak, Kicar, Krčevina pri Vurbergu, Mestni Vrh, Pacinje, Podvinci, Spodnji Velovlek, Spuhlja.
Philippus Blond
Philippus, vulgo Phillip Blond (natus die 1 Martii 1966 Liverpolii) est philosophus politicus Anglicanusque theologus et director cistae cogitationis ReiPublicae.
Iuventus
Natus Liverpolii et Schola Secundaria Puerorum Pensby institutus, Blond incoepit studere philosophiae et rebus civilibus Universitate Hulli, philosophiae continentali Universitate Warwici et theologiae Collegio Petri, Universitate Cantabrigiense. Apud Collegium Petri erat discipulus Iohannis Milbank conditoris motus theologici Radical Orthodoxy (orthodoxia radicalis) et clari critici liberalismi (philosophice accepti). Primum opus Philippi Blond, Post-Secular Philosophy: Between Philosophy and Theology (Latine : De Philosophia Post-Saeculare: Inter Philosophia et Theologia) est valde ordine Radical Orthodoxy sententiarum et comprehendit opuscula scripta a multis sociis huius motus.
Curriculum vitae
Blond fuit senior lector theologiae Christianae Universitate Cumbriae et lector facultate theologiae Universitate Exoniense. Fuit director propositi Progressive Conservatism (conservatismus progressivus) in Londinii cista cogitationis Demos. Hanc vero reliquit causa "differentiarum politicarum philosophicarumque", ut conderet suam et propriam cistam cogitationis, nomine "ResPublica".
Facta est praeclarum causa articuli in ephemeride Prospect Februario 2009 et gratia libri sui titulo Red Toryism, qui proposuit radicalem traditionalem communitarianum conservatismum pugnantem uterque civitatis monopolium mercatusque.
Isneauville
Isneauville est commune Francicum 2'574 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Oeconomia mercatus
Oeconomia mercatūs est systema oeconomicum,, ubi omnes oblatores et consumptores a moderamine pretii vacui sunt aut restrictione libertatis contrahendi non impediuntur. Nota characteristica oeconomiae mercatus est exsistentia mercatuum factoriorum, in allocatione capitalis et factoribus productionis supremi momenti vicem supplentium.
Oeconomiae mercatus variantur a mercatu licentissimo (systema "laissez-faire"), ubi actuositas civitatis ad provisionem bonorum publicorum munerumque et tutelam possessionis privatae restringitur, usque ad formas interventionisticas, ubi regimen operose se immiscet ad specialia commoda asservienda et salutem publicam provehendam. Interventio civitatis effectuatur in campis productionis, distributionis, commercii et consumptionis oeconomiae. Distributio munerum bonorumque fundamentalium sicut insituta sanitaria regulari potest a politica sanitaria aequalitaria, quae efficaciter vires oblati et quaesiti eximit.
4272 Entsuji
4272 , olim designationibus 1977 EG5, 1953 VT, 1953 VV3, 1975 XD6, et 1982 QN1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Hiroki Kosai et Kiichirō Furukawa, astronomis apud Observatorium Astronomicum Tokii (Statio Kiso) versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4272 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Aussersihl
Aussersihl est Turici praesens circulus quartus duodecim urbis circulorum. Huic circulo, qui usque ad annum 1893 una cum circulo Industriequartier liberum municipium Aussersihl erat et ab anno 1971 in regiones Hard, Langstrasse, et Werd divisus est, 26961 incolarum (anno 2005) sunt.
Varegi
Varegi vel Varaegi seu Waregi (Ruthenice antiqua Варѧзи) sive Varangi (Graece Βάραγγοι), e Nordico antiquo Væringjar, fuere populi, mari Baltico adiacentes. Secundum opinionem dominantem, Varegi (Варѧзи) vocabulum in litteris Ruthenicis antiquis ad saeculum tredecimum fuit nomen commune pro navigatoribus atque mercatoribus bellicosis Scandinavicis, i.e. Viccingis. Ut Nicolaus Kostomarov explicavit, Varegi vel Varangi (Varingiar), imperatoribus Byzantinis apparentes, e patria sua ad Graeciam per Rutheniam transgredientes (et flumina ut via sua utentes), facti sunt primi Scandinavorum Ruthenis noti, incolae paeninsularum Scandinavicarum, idcirco nomen eorum statale a Ruthenis in denotationem pro omnibus incolis paeninsularum Scandinavicarum et dein etiam pro omnibus incolis Europae Occidentalis transformatum est. Aliqui autem Varegos non (solum) Scandinavos, sed (etiam) Slavos (nempe Vagrios iuxta litus meridianum maris Baltici habitantes) esse putant. Opiniones aliae etiam exstant.
Mentio prima Varegorum in annalibus Ruthenicis antiquis connecta est cum legenda de "vocatione Varegorum" (cum Rurico duce). Opiniones de contributione Varegorum illorum ad creationem civitatis Ruthenicae (Russicae) antiquae tam controversae sunt quam sententiae de origine eorum: alii Varegos ut conditores veros civitatis illius aestimant, alii tamen pondus Varegorum in hac re negant. Saeculis ab nono ad undecimum Varegi in Ruthenia satis multi fuere, aut in exercitu ducali milites (duces Kiovienses Vladimirus I Magnus et Iaroslaus I Sapiens nonnumquam catervas conducticias Varegorum invitaverunt, quibus in bellis utebantur) aut in via "ex Varegis ad Graecos" mercatores, in societate Slavica celeriter assimilatione affecti.
Apeldornium
Apeldornium (Batave Apeldoorn) est urbs Nederlandiae fere 160 000 incolarum in provincia Geldria sita.
Prima mentio Apeldornii in litteris erat anno 792, cum de agri donatoin villa ut marca Appoldro scriptum est.
Apeldornium longe vicus parvus remanebit. A saeculo XVI industria chartaria celeriter crescebat.
6300 Hosamu
6300 , olim designationibus 1988 YB et 1978 EQ9 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tsutomu Hioki et Nobuhiro Kawasato, astronomis apud Observatorium Okutama versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6300 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ya'an
Ya'an, litteris Sinensibus 雅安, est urbs provinciae Sichuanensis in Serica. Homines 1,507,264 Ya'an in urbe anno 2010 habitabant.
In collibus circumiacentibus thea producitur et in urbe ipsa maxima quantitate venundata est. Ad Ya'an praesertim Tibetani conveniunt ut folia theae ad gustum Tibetanum siccata, magnis sarcinis collecta, auferant. Hic etiam primum inventum esse dicitur ferculum pullinum bang bang ji.
Circulus 10 (Turicum)
Circulus 10 est Turici praesens circulus decimus duodecim urbis circolorum. Hic circolus in regiones Wipkingen, usque ad annum 1893 liberum Municipium et Hohincum, quae ad urbem ab anno 1934 pertinet, divisus est. Circolo decimo 36219 incolarum (anno 2005) sunt.
Diospyros
Diospyros (Graece διός + πυρος 'triticum Iovis', scil. 'cibus divinus' ) est genus Ericalium cui sunt plus quam 700 species arborum et fruticum deciduarum et sempervirentium, quarum maior pars in zona tropica endemicae sunt, cum paucae species in regionibus temperatis inveniuntur. Nonnullae species magni aestimantur ob eorum lignum durum, grave, obscurum, nonnullaeque ob eorum fructus. Nonnullae sunt ornamentales, et multae magnum momentum oecologicum habent.
Arganthone
Arganthone (Graece Ἀργανθώνη) in mythologia Graeca fuit venatrix e Cio urbe, quae solitidinem et desertum omni hominum societate praeferbat. Rhesus Thracum rex cum ea venari coeperat et aliquo post tempore Arganthone eum amavit et uxor ei facta est. In bellum Troianum maritum dimittere nolebat, cum autem Rhesus a Diomede occisus esset, in locum, ubi primum Rhesus ei obviam factus erat, advenit et nullum cibum accipiens mortua est. Mons Arganthion in Bithynia nomen eius accepit.
Vettius Agorius Praetextatus
Vettius Agorius Praetextatus (natus circiter anno 320- mortuus anno 384) fuit vir publicus Romanus nobili genere natus.
Qui scripserint de vita eius
Vita eius est nobis praesertim per scriptos Quinti Aurelii Symmachi, Ammiani Marcellini atque epigrammata manifesta.
Symmachus (320 circiter-402 circiter) gravis fuit princeps patricii ordinis atque maximus temporis sui orator. Multae eius permanent epistulae, orationes atque relationes; a quorum lectura, intellegitur alterum usum alterum multum familiariter fuisse. Censebat, praeterea, Symmachus optimum Praetextatum magistratum esse et virum quidam magna virtute praeditum.
Ammianus Marcellinus (330 circiter-390 circiter) verba profert Praetextati tribus in locis suarum "Rerum Gestarum"; aliter ac alii senatores, adeo semper est iudicium Ammiani de Praetextato propitium, ut rerum multi scriptores eos esse amicos putent.
Ambrosius Theodosius Macrobius, aliter quam christianos, voluit Praetextatum primas agere partes in Saturnalium libris, qui imago sunt renovationis gentilis Romanae aetatis illius. Est tamen verisimile libros post mortem Praetextati quinquaginta annos scriptos esse, ubi iam eius imaginem perfectam effictam erat.
Zosimus, rerum scriptor in VI saeculo victus, dicit Praetextatum defensorem in libris "Historiae novae" sua fuisse cultuum gentilorum, contra, Iohannes Lidus (victus VI saeculo) memorat quendam virum magna auctoritate valentem, cui nomen erat Praetextatus (tamen nescimus utrum Vettius esset an non).
Origines
Nescimus quando natus sit, tamen certum est ex multis scriptis Praetextatum fuisse aetatis Quinti Aurelii Symmachi et Virii Nicomachi Flaviani (334-394); praeterea, anno mortis eius 384 iam quadriginta circiter annis uxorem duxerat Aconiam Fabiam Paulinam. Si uxor prima Paulina eius esset Praetextatusque eam in matrimonio inter vigesimum et vigesimum quintum annum duceret, quod erat mos optimatum Romanorum illo tempore, eius natio possit annis inter 314 et 319 collocari. Coniectatum tamen de hoc etiam aliter est et lati differentes sunt anni inter 310 atque 324, quorum firmitas quoque pendit ex altera re, a Iohanne referta Lido, qui Praetextatum adfuisse ierophantem pontificem ritui polismós dum urbs Constantinopolis conditur (anno circiter 330) una cum Sopatro Apameae philosopho narrat; licuit enim optimatem munus suscipere sacerdotalem tum iuvenissimum et dein Praetextatum quoque ierophantem esse Vettium Agorium, qui haud dubie Vestae fuit pontifex, quamquam hoc non certum est.
Coniectatur de familiaribus Praetextati; Gaium Vettium Cossinium Rufinum (praefectum urbi Romae annis 315-316) licet eius fuisse patrem, et quia simile nomen ei est, et quia complures magistratus, etiam a Praetextato postea gesti, suscepit (correcturam Tusciae et Umbriae, proconsulatum Achaiae, pontificatum Solis auguratumque): gentibus nobilibus Romanis consuetudo erat saepe magistratus sacerdotiumque patribus et filiis postea gesta esse. Dubium tamen est Cossinium Rufinum patrem esse Praetextati, quoniam praefecturam urbi inter utram quinquaginta praeteriverunt anni (Praetextatus praefectus urbi fuit anno 367), quod si pater filiusque fuissent, difficiliter evenire potuisset; est tum Cossinium Rufinum fuisse patrem Vettii Rufini (qui consul anno 323 fuit) et hunc patrem Praetextati coniectatus.
Utcumque sint res, familia Praetextati prisca erat praeclaraque, quo Agorius utebatur multis nobilibus senatoribus familiariter. Cui, et commodis percipiendis uso, intererant certe Quintus Aurelius Symmachus paterque suus Lucius Aurelius Avianius Symmachus, Virius Nicomachus Flavianus atque, quod verisimile est, senatores Volusius Venustus Minervusque. Ex societatibus his gentium senatoriarum notandum est conubium Praetextati cum Aconia Fabia Paulina, quod evenit circiter anno 344, si anno 384 praeteriverant quadriginta anni a matrimonio; Paulina enim filia erat Fabii Aconii Catullini Philomathii, qui fuit praefectus urbi annis 342-344 atque consul anno 349. Coniuges filio quodam minime aucti sunt, qui commemoratus in carmine funebri est atque fecit in monumento inscribere dedicationem patri, statim e morte, in eorum domo Aventino monte. Quamvis rerum scriptores dicant eum marem fuisse, licet et mulierem, fortasse illam a Sophronio Eusebio Hieronymo commemoratam. Consul anni 527, Vettium Agorium Basilium Mavortium, qui non tantum cum Praetextato nomina, sed etiam amorem litterarum communicabat, licet eius fuisse pronepotem.
Cursus honorum et sacerdotia
Ara funebris Praetextati uxorisque eius Aconiae Fabiae Paulinae, hodie apud Musea Capitolina, commemorat cursum honorum eius.
Suscepit ille munus pontificis Vestae atque Solis, auguris, tauroboliati, curialis Herculis, neurocori, ierophantis, sacerdotis Liberi mysteriorumque Eleusinorum. Gessit quaesturam, correcturam Tusciae et Umbriae, praefecturam Lusitaniae, proconsulatum Achaiae et praefecturam urbi anno 384. fuit praefectus praetorio Italiae et Illyrici, etiamque consul electus anni 385, quod munus numquam suscepit, quia mortuus sero anno 384 est.
Gerente praefectura urbi, basilicam reddidit Sicinini episcopo Damaso Romae et alterum episcopum expulit Ursinum a Roma, rursusque conciliavit pacem, tametsi sectatores eius salvos praestaret. Administratio sua iustitiae laudatior fuit; iussit ea quae sunt in templis gentilibus aedificatis a privatis tollere (podia, columnae, tabulata altiora dicta maeniana) atque statuit ut omne Urbe pondera mensurasque inspecta equaliaque essent. Restituit Porticum Deorum Consentium in Foro.
Post mortem Praetextati, imperator petivit Senatui exemplarem eius orationum. cum Augusto Vestales rogarent ut ei statuas ponerentur.
Favor gentilium Romanorum
Praetextatus fuit unus ex extremis defensoribus religionis Romanae, prius quam Medium Aevum inciperet. Proconsulatu Achaiae gerente, provocavit contra Valentiniani I edictum prohibente sacrificia nocturna in Mysteriis, dicens id detrimento gentilibus futurum esse: tum Valentinianus illud abrogavit. Gerente praefectura urbi, curavit restitutionem Porticus Deorum Consentium in Foro Romano, quae ultimum erat magnum deis monumentum dicatum Romae; quamvis tantum esset restitutio aedum derutarum cultuumque renovatio, hoc maxime opertum erat, quoniam Dei Consentes protectores caelestes senatorii ordinis erant, et cum ita essent, sunt fortasse putati contra imperatorem niti. Praefectura praetorio gerente, incepit investigationes de templis a Christianis derutis in Italiam. Piissimus erga Vestam erat, tamquam uxor sua.
Amicus quoque fuit alterius praeclari optimatis gentilis Quinti Aurelii Symmachi commercium eo epistularum habentis, quod partim superest. Quondam Praetextatus Damaso episcopo: «Facite me Romanae urbis episcopum» inquit «et ero protinus Christianus».
Praetextato et Paulinae erat domus apud Amphitheatrum Flavium, pulchris cincta hortibus dictis Vettianis, quae ad stationem Romam Terminos usque pertinebant hodiernam. Hic sunt postea aliqua monumenta familiam revocantia Praetextati inventa. In his est ima statuae pars cuiusdam dicatae Caeliae Concordiae, ex ultimis unae virginibus Vestalibus, quae Praetextato post eius mortem erexerat statuam. Qua de re est maxime reprehensa a Symmacho, qui scripsit epistulam Flaviano dicens se huic obsistere, quoniam numquam Vestales ante monumentum viro, etsi pontifex maximus fuerit, erexerant.
Litterae
Praetextatus librum edidit Analyticorum Aristotelis a Themistio emendatum philosopho. Praeterea socius Quinto Aurelio Symmacho Virioque Nicomacho Flaviano emendationis atque traditionis librorum moris Romani antiqui fuit.
Praetextatus quoque primas partes in libro Ambrosii Theodosii Macrobii Saturnalium agit.
Leuresthes
Leuresthes est genus piscium familiae Atherinopsidarum magnitudinis Clupeidarum, solum in Mundo Novo endemicorum, ante litora Californiae in Civitatibus Foederatis et Californiae Inferioris in Mexico, ubi ea ante litora Oceani Pacifici et Sinus Californiae inveniuntur. Generi sunt duae species, L. tenuis et L. sardinas, ambae vulgo in nonnullis linguis (inter quas Anglica, Francica, Suecica, Theodisca) grunion appellatae. Homines Leuresthibus captis per cursus citatos Leuresthium (Anglice grunion runs) fruuntur.
Colpichthys regis, species cognata, in Sinu Californiae habitat. Quamquam hic piscis Leuresthium similiter videtur et movetur, ei non est eadem procreationis ratio.
Natalia Denisenko
Natalia Denisenko, die 17 Decembris 1989 nata, Czernihoviae, est actrix Ucrainica et artis scaenicae et cinematographica. Apparebat in seriebus cinematographicis Ucrainicis et Клан Ювелірів (anno 2015, Lat.: familia magna gemmariorum) et Кріпосна (anno 2019, Lat.: serva).
Saint-Maurice-en-Trièves
Saint-Maurice-en-Trièves est commune Francicum 164 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Abrahamius Galicensis
Abrahamius Galicensis, die 20 Iulii anno 1375 mortuus, est sanctus Ecclesiae Orthodoxae Russicae, Sergii Rhadoneziani discipulus. Die 20 Iulii memoria sancti Abrahamii colitur.
Vita
Abrahamius in Monasterio Pečerensi Novogardiae Inferioris primo monachus fuerat, post ad sanctum Sergium migravit. Sergio benedicente in ducatum Galiciensem profectus est, ubi in Kostroma et ad lacum Tchuhlomensem prope Tchuhlomam urbem quattuor monasteria condidit, quorum tria usque ad saeculum XVIII existebant, quartum maximum, Monasterium Patrocinii Dei Genetricis Gorodecense, ubi Abrahamius et mortuus est, etiam nunc floret. Vita Abrahamii adhuc inedita a Protasio hegumeno huius monasterii annis a 1548 ad 1553 composita est. Imago thaumaturga Dei Genetricis Galicensis, quae in monasterio colitur, Abrahamio primo apparuit.
Theodorus Hagen
Theodorus Iosephus vulgo Theodor Joseph Hagen (natus Dusseldorpii die 24 Aprilis 1852; mortuus Vimariae die 12 Februarii 1919) fuit pictor Germanicus.
Vita
Filius institoris Arminii Theodori Hagen annis inter 1863 et 1868 in quadam academia artium publica sub alas Osvaldi Achenbach magistri venerat. Triennio post studia Hagen Vimariam in scholam artium vocatus est, ubi Maximilianus Schmidt discipulos in plagis depingendis curavit. Quae curae Theodoro Hagen mox subeundae erant. Anno 1877 rector creatus est, quod munus autem anno 1881 deposuit: itaque omnino se disciplinis dedicare licuit. Eius uxor fuit Maria Theresia Ridel.
Momentum
Hagen se naturae studium dederat secundum pictores Franciae realismi (Gustavus Courbet) et Scholae Barbizon, usque impressionismum. Quae omnia discipulis rudibus tradere in animo habuit; discipuli autem ipsi interdum consilia pretiosa magistro dare potuerunt atque voluerunt Hagen annuente.
Ex anno 1885 modum in impressionisticum pingebat, Ludovico de Gleichen-Rußwurm instigante. Theodorum Hagen iuvabat secundum naturam tam delineare quam pingere. Hagen, ut antea in Rhenania, Westfalia, Eifla, in Helvetia, ad flumina Mosellae et Lauganae, postea in circumiacentibus Vimarianis et in Thuringia spatians res peniculo mandandas quaesivit atque invenit. Inter opera maiora molendinum istud apud Vimariam situm habetur quod Vimariae in collectionibus publicis admirari potueris.
Inde ab anno 1866 Hagen se ostendit in expositionibus Academiae Berolinensis et societatis Deutscher Künstlerbund. Post decennium et Monaci res suas monstravit. Anno 1892 turbae Monacensi secessionem praeparaturae, anno 1902 gregi Berolinensi cum scopis similibus adhaesit.
Inter optimos plagarum pictores tempore impressionismi fuisse videtur. Alfredus Lichtwark, aulae artisticae Hamburgensis director, eum maximi aestimabat. Pro isto viro saepius portus Hamburgenses in quadratis aeternavit. Insuper rasiones non paucas exaravit.
Eius opera conservant urbes Vratislavia, Bucaresta, Dresda, Dusseldorpium, Monacum, Posnania, Stutgardia, Vimaria.
Scepticismus scientificus
Scepticismus scientificus est tractatio interrogandi num postulationes ab investigatione empirica sustineantur et reproducibilitatem habeant, ut pars norma rationis quae "confirmatam scientiam porrectam" sequitur. Exempli gratia, Robertus K. Merton adfirmat omnes notiones temptandas et in dicione severae et aedificatae communitatis perscrutationis esse
De nomine et eius campus
Scepticismus scientificus etiam appellatus scepticismus rationalis, et aliquando inquisitio sceptica. Nomen scepticismus scientificus videtur ortus esse scientific skepticism, nomine Anglico, in operibus Caroli Sagan, primum  Contact (p. 306), et iterum in Billions and Billions (p. 135) adhibitum.
Scepticismus scientificus, filia empirismi, realismum Platonicum penitus reicit. Scepticismus scientificus distinguitur a scepticismo philotophico, qui interrogat nostram facultatem postulandi ullam scientiam de rerum natura et quomodo eam percipimus. Scepticismus methodologicus, systematica dubitationis ratio de veritate nostrarum fidum, similis sed distincta est. Scepticismus scientificus empirismum amplectitur; in scientia sociali, scepticismus scientificus sic movere solet ad positivistum spectri disputationis poisitivismi finem, necessario reiciens antipositivismum et investigationem qualitatis, cum aliis investigationis generibus quae non sequuntur regularem rationis scientificae formam ut "inscientifica" vel non scientifica. Novus Scepticismus a Paulo Kurtz descriptus, quippe etiam est scepticismus scientificus. Magus Iacobulus Ioannes Swiss dixit scepticismum scientificum tractare de "quomodo cogitare, non quod cogitare."
Prospectus
Sceptici scientifici credunt empiricam realitatis investigationem ad veritatem ducere, et rationem scientificam esse viam optimam ad hunc finem. Ut in severitate rationis scientificae, scientia ipsa simpliciter organizata scepticismi forma considerari potest. Hoc significat scepticum scientificum necessario esse scientistam qui experimenta viva non gerit (quamquam gerere potest), sed usitate postulationes quae probabiliter sua sententia sunt verae in hypothesibus quae temptari possunt et cogitatione eleganti conditur.
Sceptici scientifici postulationes verifiabilitate et falsifiabilitate existimare conantur, et postulationes in fide vel indiciis narratiuncularum conditas acceptas dissuadent. Sceptici saepe animadvertunt postulationes quas ei putant incredibiles, dubias, vel plane contra scientiam late acceptam. Sceptici scientifici non adfirmant postulationes inusitatas necessario reiectas esse (ratione a priori), sed arguunt postulationes rerum paranormalium vel anomalarum temptari debere, postulationesque extraordinarias extraordinaria indicia adfirmantes exigere.
Ex cosmotheoria scientifica, coniecturae multis normis existimantur, inter quae falsifiabilitas, novacula de Ockham, potestas explanatoria, ac gradu quo eorum praedictiones et eventus eorum experimentorum congruunt. Scepticismus est pars rationis scientificae; exempli gratia, eventus experimenti constitutus non habetur donec libere iterari possit.
Secundum principia scepticismis, exemplar optimum est omnem hominem res statuere posse pro se per indicia, contra obtestationem auctoritatis, aut scepticae aut non. Per quotidianum autem usum, hoc est difficile propter quantitatem gnaritatis nunc a scientia possessae, et ergo maximi momenti est facultas cogitationis elegantis compensata cum aestimatione consensus inter scientistas qui ad rem diligentissime spectant.
Non omnis marginum scientia est scientia falsa. Nonnulli qui suadent memorias repressas rationem scientificam diligenter adhibere et re vera certum earum gravitatis firmamentum repperiunt, quamquam coniecturae consensum scientificum non iam acceperunt.
Sceptici empirici aut scientifici scepticismum philosophicum non profitentur. Quoniam scepticus philosophicus ipsam gnaritatis existentiam negare potest, scepticus empiricus signa tantum probabilia petit antequm illam gnaritatem accipit.
Exempla
Inter res quas litterae scientiae scientificae interrogant sunt postulationes salutis quae certos cibos, rationes, et medicinam alternam sustinent; verisimilitudo et realitas facultatum supernaturalium (e.g., lectio tarot) vel entitates (e.g., poltergeist, angeli, dei, inter quod Zeus); monstra cryptozoologica (e.g., monstrum lacus Nesae); praeterea creationismus / descriptio intelligens, aquam divinans, doctrinaes coniurationum, et aliae postulationes quam scepticus ob causas scientificas non probabiles considerat.
Iacobus Randi et alii sceptici celeberrimi facti sunt quia postulations ad nonnullas harum spectantes refellunt, sed Iosephus Nickell, investigator rerum paranormalium, monet debunkers postulationes paranormales serio et curare debere: qui arguit investigationem sine propensione animi probabiliorem esse mentes mutare potius quam debunking. Multi sceptici sunt atheistae vel agnostici, et naturalisticae cosmotheoriae favent; nonnulli autem firmi sceptici scientiae falsae, inter quos Martinus Gardner, eorem fidem deo commemoraverunt.
Scepticismus falsus
Ricardus Cameron Wilson, in commentario in New Statesman prolato, scripsit nonnullos qui suadent fides abrogatas, sicut negatio AIDS, negatio Holocausti et negatio calefactionis globalis, se gerunt in moribus scepticismi falsi cum ei se appellant scepticos quamquam ei "cerasos carpiunt," indicia quae priori fidei obtemperant. Apud Wilson, qui hanc rem in libro Don't Get Fooled Again (2008), vehementius dicit, distincta scepticismi falsi proprietas est eius cor non esse aequabilem veritatis indagationem, sed defensionem praeiudicati iudicii ideologici." Qua pro causa scepticismus scientificus ipse aliquando detrectatur.
Praeterea, locutio scepticismus falsus nonnumquam in campis controversis adhibetur ubi scientistae sceptici mendacia strenue provocant. Exempli gratia, anno 1994, Susan Blackmore, parapsychologa quae facta est scepticior et deinde anno 1991 se coniunxit cum CSICOP, descripsit rem quam ea nominavit "pessimum scepticismi falsi genus." :
Robertus Todd Carroll in Skeptic's Dictionary de nominibus "dogmatico" et "pathologico" quae Societas Investigationis Scepticae criticis investigationum paranormalium tribuit, arguit illam societatem
Percepta scientiae false pericula
Skepticismus se postulationibus inusitatis vel mirabilibus dedit ubi dubitatio fidei anteponitur cum indicia certa carent. Sceptici usitate putant fidem hypothesi extraterrestriali et potestatibus psychicis in errorem inductam, quia nulla indicia empirica talium rerum exstat. Plato, philosophus Graecus antiquus, credidit liberare alium hominem ab ignorantia quamquam is primum resistat esse grandem rem et nobilem. Hodierni scriptores sceptici se huic rei variis modis dedunt.
Bertrandus Russell arguit actiones singulorum in fidibus hominis qui agit conditas esse, et cum fides per indicia non sustineantur, tales fides homines in actiones perniciosas inducere posse. Iacobus Randi quoque saepe scribit de fraude a psychicis et fide sanatores commissa. Ei qui alternam detrectant medicinam saepe indicant consilium improbum a suasoribus temerariis datum, quod in gravem iniuriam vel etiam mortem inducere potest.