cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pseudo-Dionysius Areopagita
Auctor operum
Opera non ante annum 476 scripta esse creduntur, quia Pseudo-Dionysius elementa liturgica ponit, quae demum illo tempore a Petro Fullone in liturgiam recepta sunt. Terminus ad quem est tempus inter annos 518 - 528, quibus Severus Antiochenus verbis operum usus est.
Ecclesiae Orthodoxae
In ecclesiis Orthodoxis Dionysius Areopagita, Pauli discipulus, secundum traditionem et his diebus scriptor operum Pseudo-Dionysii habetur. Urbe Aegyptiaca Heliopoli natus astronomiam didicisse et a Hierotheo, primo Athenarum episcopo, in mysteria Christi inductus esse dicitur. Porro post episcopi mortem ipse Dionysius ei succedens disciplinam Hierothei conscripsisse et anno 96 Domintiano imperatore (81–96) nonaginta annos natus Athenis martyrium obisse fertur.
Traditio orthodoxa Dionysium inter septuaginta apostolos numerat.
Opera
Scriptor, cum Dionysius Areopagita videri velit (ep. 7,3 et div. nom. 2,10), litteras apostolis eorumque discipulis inscribit; narrat se Heliopoli obscurationem solis, quae hora mortis Christi facta sit, vidisse (ep. 7,2); affirmat se una cum Petro et Iacobo sepulturae Sanctae Maria Virginis interfuisse (div. nom. 3,2).
Pater Ecclesiae vel scriptor pseudonymus?
Quamvis iam Hypatius episcopus in dubio vocaret, quin iste Dionysius idem fuisset ac ille Dionysius Athenis a Sancto Paulo conversus, id Medii Aevi theologis satis constabat. Postquam Maximus Confessor in commentario suo omnes locos haeretice sapientes modo orthodoxo interpretatus est, omnis controversia obmutuit. Scripturae areopagiticae tantum valebant, ut scriptor etiam inter Patres Ecclesiae numeraretur.
Litterae pluries in linguam Latinam versae sunt et quidem ab Hilduino et Iohanne Scoto Eriugena (9. saec.), Iohanne Sarraceno (12. saec.), Roberto Grosseteste (13. saec.) et Ambrosio Camaldulensi (15. saec.). Commentarii magni momenti scripti sunt a Maximo Confessore (7. saec.), Iohanne Scoto Eriugena, Alberto Magno et Thomas Aquinate (13. saec.).
Primus posterorum humanista Laurentius Valla (mortuus 1457) dubitavit libros a Dionysio primi saeculi scriptos esse. Mox reformatores hanc opinionem secuti sunt. Saeculo undevicesimo auctoritas Dionysii paulatim a plurimis negabatur, donec J. Stiglmayr et H. Koch anno 1895 studiis eorum separatim editis, quae postea ab aliis continuabantur, eadem probaverunt nimirum scriptorem ignotum saeculi sexti, qui ex tunc Pseudo-Dionysius vocatus est, nomen alterius Dionysii usurpasse.
Vexionia
Vexionia, Wexionia , Wexsia , vel Wexiö (Suecice Växjö), est urbs in Suecia sita in provincia Smolandia.
Lepismatidae
Lepismatidae sunt priscorum insectorum alis carentium ordinis Thysanurorum familia, cui sunt circa centum nonaginta species descriptae. Familia duo apterygota latissime nota, Lepismam saccharinam et Thermobiam domesticam, comprehendit.
Upsalia (discretiva)
Upsalia est nomen urbium duarum, scilicet:
Thermobia domestica
Thermobia domestica, aliquando Thermophila furnorum appellata, est parvum insectum (usitate 1-1.5 cm longum), Lepismae saccharinae simile, ambobus ordinis Thysanurorum positis.
Thermobia domestica altiores praeponit temperaturas, et aliquid humiditatis requirit; in pistrinis et prope vasa calidae et fornaces inveniri possunt. Variissimis carbohydratis amylisque vescuntur, sicut farina et adligationes librorum. In plurimis orbis terrarum partibus habitant, et usitate foris sub lapidibus, stramento foliorum, et rebus similibus reperiuntur, sed etiam domi ut pestes minores inveniuntur. Intra domus et aedificia, praecipue sunt res molestae, sed maiorem noxam non efficiunt, quamquam cibum contaminare possunt, chartam laedere, et vestem maculare. Alioquin plerumque sunt innocentes. Aetate 1½ ad 4½ mensium, Thermobia domestica feminea dum temperatura est recta (90–106°F, 32–41°C) ova ponere incipit. Ad 195 ova omni in vita ponere potest. Incubatione ovorum post 12–13 dies confecto, nymphae se ex ovis excludunt. Circulus vitae sic per duos ad quattuor menses compleri potest; ergo nonnullae generationes quotannis fiant.
Bavaria (dea)
Bavaria in arte neoclassica est dea protectrix terrae Bavariae.
Ludovicus, eius nominis primus rex Bavariae, aedificationem maximae statuae Bavariae curavit, quae statua annis ab 1843 usque ad 1850 Monaci exstructa est, tota ex aere fabricata.
Inter Verniam
Inter Verniam vel Interverniam (Francogallice: Entrevernes) est commune 202 incolarum (anno 2008) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Lonchura striata
Lonchura striata est avis passeriformis familiae Estrildidarum.
Proprietates
Lonchurae striatae sunt parvae aviculae, 9–12 cm longae, robustis rostris cinereis atque subtilibus austerisque caudis, nec non dorsis et pectoribus fuscis atque floridioribus ventribus.
Non differunt pro sexu: feminae et mares vero simillimi visu, nisi quod maribus capita solidiora sunt feminarum illis; tamen differitates nonnullae ad colores pertinentes inter subspecies sunt.
Habitatio
Harum avium habitationes per Asiam orientalem meridionalemque patent; greges in Iaponiam invecti sunt. Tesqua et silvas et dumeta inhabitant.
Subspecies L. s. domestica non potest in locis naturalibus inveniri, cum alta artificiose sit.
Habitus
In densos congregant greges, quae non numquam conspici possunt in ruris, plerumque cum sint granivorae aves.
Subspecies
L. striatae pro habitatione dividintur:
Basmala
Basmala vel scriptura Arabica بسمل, aliter Bismillāh بسم الله, est nomen illius locutionis qua incipiunt fere omnia capitula Alcorani. Locutio plena بسم الله الرحمن الرحيم, litteris Latinis b-ismi-llāhi l-raḥmāni l-raḥīmi, Latine sonat "In nomine Dei Misericordis Miseratoris". Qui religionem Islamicam colunt saepe haec verba Arabice repetunt et inscribunt.
Taliter incipit formula Trinitaria Christianorum, sed aliter pergit.
4885 Grange
4885 , olim designationibus 1980 LU, 1363 T-2, 1980 KP, et 1988 RL4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolina Ioanne Spellmann Shoemaker, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Hippolytus Bogdanovič
Hippolytus Theodori filius Bogdanovič (Russice Ипполит Федорович Богданович), 23 Decembris anno 1743 in Perevoločna gubernii Kioviensis natus et 6 Ianuarii anno 1803 Kurschae mortuus, fuit poeta, interpres et diurnarius Russicus, cuius versio libera mythistoriae Ioannis Fontanae Amours de Psyché, iambis numero pedum vario facta et Russice Anima carissima (Душенька) nominata, anno 1783 in lucem edita magnam laudem accepit.
4885 Grange
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4885 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
7062 Meslier
7062 , olim designationibus 1991 PY5, 1980 PM3, et 1991 RN12 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium La Silla versato, repertus est.
Mouret (Avario)
Mouret est commune Francicum 524 incolarum (anno 2009) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
7062 Meslier
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7062 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Stregnesia
Stregnesia (Suecice: Strängnäs) municipium 12'900 incolarum (anno 2005) in Sudermannia comitatu, Suecia centrali est, prope Lacum Maeler. Municipii area 735.9 km² est. Densitas populationis 40 habitantes/km².
Thermobia
Thermobia est genus priscorum insectorum familiae Lepismatidarum. Longe notissima generis species est Thermobia domestica, quae saepe in locis calidis sicut pistrinis invenitur.
7061 Pieri
7061 , olim designationibus 1991 PE1 et 1990 HH3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alienora Francisco Helin, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
4884 Bragaria
4884 , olim designationibus 1979 OK15, 1985 FP1, et 1985 HA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4884 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Mounes-Prohencoux
Mounes-Prohencoux est commune Francicum 184 incolarum (anno 2010) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Qalam
Qalam (Arabice/Persice/Urdice/Sindhice قلم > Graeco κάλαμος 'harundo') est genus calami ex siccato generis Phragmitis harundine facti et in calligraphia Islamica adhibiti. Vocabulum in linguis Arabica, Turcica, et Curdica hodiernis et 'calamus' et 'graphis', cum in linguis Persica, Hindi, et Urdu solum 'calamus' significat. Atramentum qalam destinatum est usitatum atramentum atrum. Scientia et scriptura in Islam sunt notiones magni momenti, et ergo qalam signum sapientiae et eruditionis in Qur'an videtur; Sura 68 quidem Al-Qalam appellatur.
Chirmont
Chirmont  est commune Francicum 120 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Carolostadium (urbs)
Carolostadium, vel Carolostadium Suecicum (Suecice: Karlstad), est urbs Sueciae a rege Carolo IX condita.
Formula Trinitaria
Formula Trinitaria est locutio qua religioni Christianae haerentes fidem suam exprimunt. Locutio plena Graece in evangelio Matthaei (28.19) praedicitur, , ibique Iesus post resurrectionem discipulis nationes omnes ad fidem his verbis baptizandas praecepit. Quae verba Latine autem sonant In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti.
Basmala Mahomedanorum taliter incipit sed aliter pergit.
Carabidae
Carabidae sunt permagna coleopterorum familia, cui sunt plus quam 40 000 specierum. Circa 2000 specierum in America Septentrionali, et 2700 in Europa inveniuntur. Haec familia est una e decem maximis amimalium familiis, ut anno 2015 erat.
Insula Aureliana
Insula Aureliana sive Insula Aurelia (Francice Île d'Orléans) fuit maior urbis Novae Aureliae regio, in Ludoviciana hodierna in Civitatibus Foederatis sita.
Anno 1762, bello Franco-Indiano composituro, Francia, Britanniarum Regnum Ludovicianam occupare anticipans, omnem Ludovicianam ad occidentem Fluminis Mississippiensis versus per Foedus Fontis Bleaudi Regno Hispanico abalienavit, cum regione ad orientem fluminis Mississippiensis versus nuper definita, quae Novam Aureliam comprehendit, Insulam Aureliam appellatam.
Ut franci anticipaverant, Britanni per Foedus Lutetiense (1763) omnem Ludovicianam ad orientem Mississippiensis versus praeter Insulam Aureliam occupaverunt, quam in dicionem Floridae Occidentalis redegerunt, eorum coloniae ad occidentem Floridae Hispanicae iacentis, capite Pensacolae sito. Hispanica Ludovicianae dicio ad occidentem Mississippiensis spectans, cum Insula Aurelia, per Foedus Lutetiense etiam confirmatum est.
Insula Aurelia Flumine Mississippiensi, Sinu Mexici, lacubus Pontchartrain et Maurepas cum Bayou Manchac (olim Fluvio Iberville appellato), et Amite Fluvio continebatur.
Omnis Insula Aurelia in Emptione Ludoviciana anno 1803 comprehensa est. Meridianum Rei publicae Floridae Occidentalis finem paucis annis post constituit
Mostuéjouls
Mostuéjouls est commune Francicum 282 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Morlhon-le-Haut
Morlhon-le-Haut est commune Francicum 553 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Ariobarzanes mons
Ariobarzanes (Persice nunc البرز‎ ʔælˈboɾz) est systema magnum iugorum montium Iraniae septentrionalis, haud longe a mari Hyrcani litoris meridiani distans. Parthos a Massagetis Ariobarzanes dividit, ut Orosius dicit, id est Persiam a regionibus borealibus. Altae planitiei Iranicae Ariobarzanes pars est.
A montibus Talyschensibus in occidente ad montes Turcomano-Chorassanicos in oriente Ariobarzanes extenditur. Cacumen altissimum est Hyrcanus mons (qui et Demavendum appellatur), 5609 m altum, mons ignifer exstinctus, haud longe ab Teherano situs.
Amphipolis
Historica
Iam circa 497 a.C.n. Histiaeus, tyrannus Milesius, oppidum in hoc loco quem a Dario acceperat aedificare volebat et a ducibus Persicis qui Thraciam tum subigebant impeditus est qui Dario scribebant periculosum esse hominem Graecum in tam opportuno loco urbem condere sinere. Post triginta duo annos Athenienses decem milia colonorum eodem deduxerunt qui Drabesci a gente Thracica Edonum caesi sunt. Post viginti et octo annos Hagnon, vir Atheniensis, e portu Eione ad Strymonis ostium profectus Edones expulit et nomen Amphipolim novae urbi indidit quam munivit illa parte qua a flumine non tegebatur. Commercium metallorum et lignorum ad naves aedificandas ibi floruit. Magnum damnum accepit igitur Foedus Delium cum bello Peloponnesio dux Spartanus Brasidas hieme 424/3 a.C.n. urbem ex improviso cepit libertatem incolis pollicitus qui mixta origine erant. Nec umquam Athenienses urbem rursus capere potuerunt quamquam iratiː magnus exercitus Cleone duce 422 a.C.n. missus cladem accepit qua dux uterque et Brasidas et Cleon perierunt. Et Amphipolitani Hagnonis monumentis deiectis Brasidam ut heroem et conditorem abhinc coluerunt. Libertatem anno 357 a.C.n. amiserunt cum Macedonum rex Philippus II urbem regno suo subiunxit, quam postea Athenienses ab eo bello et colloquiis frustra repetiverunt.
Ariobarzanes mons
Simurgi nidus in Ariobarzane fuisse Firdausius in Libro regum dicit.
Contre
Contre  est commune Francicum 123 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Arosia
Arosia (Suecice: Västerås), vel nomine antiquo Arosia Occidentalis (Västra Aros), est urbs circa 122 960 incolarum in Vestmannia provincia Suecia sita.
Lucius Staius Murcus
Lucius Staius Marcus -incerto anno natus, Syracusis anno 40 aut 39 a.C.n. mortuus- fuit vir Romanus senatorii ordinis qui bellis civilibus primum Gai Caesaris legatus fuit, post eius necem Cassii Brutique fautor, quibuscum in Capitolium sese recepit ; quibus ad Philippos victis cum navibus suis ad Sextum Pompeium in Siciliam transiit a quo volente primum acceptus, mox tamen ob accusationes ex invidia libertorum ortas necari iussus est. Staius Murcus multis navalibus proeliis hostes superavit et a militibus imperator conclamatus est.
De gente
Hoc nomen gentilitium Oscum fuisse videtur. Fortasse e Marsorum populo oriundus erat quoniam inscriptio in eius honorem Sulmone inventa est. Lucius nec maioribus nec posteris nobilibus insignitur.
De cursu honorum
In Syria tribus legionibus praeerat quibus, et a proconsule Bithyniae Quinto Marcio Crispo adiutus, Caecilium quendam Bassum, qui iam anno 46 a.C.n. interfecto provinciae praeside Sexto Iulio Caesare a republica Romana Caesariana secesserat, Apameae obsidebat cum ex inopinato (nisi potius ex compacto ?) Gaius Cassius, ille coniurationis adversus Caesarem dux, ad provinciam sibi vindicandam copiasque adversus Marcum Antonium colligendas advenit. Tum omnes tres duces (Caecilius quoque) legiones suas (octo in totum) ei tradidere. Staius Murcus pro Cassio pugnare insuper cupiebat qui eum classi praefecit.
Cum autem Cassius proconsulem Dolabellam, cui Syria provinca post consulatum ad annum 43 a.C.n. sorte obvenerat, provinciam suam reciperare conantem Laodiceae oppugnaret, Staius Murcus urbem mari oppugnabat atque in portum hostium perrupit. Mox Laodicenses sese dederunt et Dolabella sibi mortem conscivit, eo magis quod a senatu et ipse post Trebonii caedem hostis publicus iudicatus et Gai Cassii imperium in provinciis quas ceperat confirmatum erat. Rhodios quoque auxilia Cassio praestare recusantes at invictos mari sese esse iactantes bis navali proelio superavit Murcus, antequam Cassius eos subigeret.
Deinde Cassius eum circa Peloponnesum misit ut classem reginae Aegyptiorum Cleopatrae triumviris auxilio missam ab Italia intercluderet. Postquam naves Cleopatrae tempestate vexatas in Aegyptum revertisse compertum habuit portum Brundisinum custodire coepit, Marcum Antonium a transitu in Epirum ut prohiberet. Eum quidem aliquamdiu moratus est sed postquam Octavianus e Sicilia redux naves suas cum Antonio coniunxit ambo triumviri legiones suas mare Ionium traducere potuerunt.
Die tamen 3 Octobris 42 a.C.n. (eo ipso die quo ad Philippos primum pugnatum est), adiuvante Gnaeo Domitio qui ei auxilio cum septuaginta navibus a Cassio missus erat, Staius Murcus classem Domitii Calvini quae novissimum agmen triumvirorum vehebat atque multis navibus onerariis paucis navibus longis constabat, devicit. Tum in primis legio Martia submersa periit. Serius tamen erat quam ut fortuna belli civilis mutari posset... Circa idem tempus Lucius Staius denarium cudendum curavit cum titulo MVRCVS IMP. capite dei Neptuni ex una parte notatum, tropaeo ex altera. Qui titulus nos certiores facit Murcum post victoriam quandam navalem imperatorem a suis militibus adclamatum esse.
Tum Staius Marcus, qui a triumviris proscriptus erat, octoginta naves et duas legiones quas secum habebat Sexto Pompeio tradidit atque pro illo aliquandiu feliciter bellum gessit. Mox tamen a navarchis eisdemque libertis Sexti Pompei, Menecrate et Metrodoro, varie acusatus quod sibi summum imperium quaereret, Sexti iussu sine iudicio occisus est, qui insuper servos quosdam in culpa fuisse simulare non dubitavit. Quae res cognita, quia Staius Murcus sese reipublicae liberae conservandae totus devoverat, magnam indignationem commovit quae in narrationibus historicorum antiquorum facile percipi potest. Hoc nefandum scelus ceteris senatoribus nobilibusque viris qui tum Pompeio aderant metum iniecit : quapropter post Misenensem pacem, postquam in pristinum statum restituebantur, multi Pompeium deseruerunt atque Romam redierunt.
Montsalès
Montsalès est commune Francicum 239 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Neva Gilbert
Neva Gilbert (nata die 1 Septembris 1929 Novi Eboraci) ostentarix et actrix Americana est.
Diana Webber
Diana (Anglice Diane) Webber, nomine altero Marguerite Empey (nata die 27 Iulii 1932 Angelopolis, mortua die 19 Augusti 2008 eodem loco) actrix, saltatrix atque ostentatrix Americana fuit.
Neva Gilbert
Vita
Mense Iulio 1954 amasia mensis periodici Playboy fuit
Diana Webber
Vita
Mense Maio 1955 primo amasia mensis periodici Playboy fuit. Tum nomine "Marguerite Empey" hunc titulum iterum mense Februario 1956 tulit.
Köping
Köping est oppidum Suecicum comitatús Westmannia et sedes communis Köping. Censu anno 2010 habito, 17 743 incolas habuit.
Contoire
Contoire  est commune Francicum 382 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Montrozier
Montrozier (Occitanice: Mont Rosièr) est commune Francicum 1 415 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Conteville (Samara)
Conteville  est commune Francicum 195 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Ius in rem
Ius in rem est ius personae quod non in aliam personam est (sicut ius creditoris in debitorem - vide obligatio), sed ius nexum ad rem quod ab omnibus aliis personis concedi debet.
Iurum in rem numerus clausus est, id est iura in rem constitui nisi generis lege sancti non potest.
In iure Romano exstabant ista genera iurum in rem:
Leges hodiernae variarum civitatum alia iura in rem sancire possunt.
Proprietas plenissimum inter iura in rem est, potestas plena utendi et abutendi re sua. Alia iura in rem partes lege definitae illius potestatis sunt, dicuntur iura in re aliena quia alius dominus est rei.
Iura in rem etiam iura absoluta habentur cum obligationes iura relativa sint. Illo modo exprimitur iura in rem ab omnibus concedi debere, sed obligationes solum a debitore.
Salomo Kante
Salomo Kante vel Suleimanus Kante (vulgo Solomana Kante et Souleymane Kante, 1922–1987) fuit scriptor Africanus et inventor N'Ko, abecedarii linguarum Maninkanarum Africae Occidentalis. Vocabulum n'ko in omnibus linguis Maninka 'dico' significat.
Ius in rem
Nexus externus
Studentes socialistici Vindobonenses: Exercitationes iuris Romani de iuribus in rem
Salomo Kante
Kante hoc abecedarium post noctem meditationis profundae anno 1949 excogitavit, fidei putatae respondens Africanos esse "gentem sine cultura," et quia vernaculum systema scribendi Africanum eius linguae aberat. N'ko primum in Kankan Guineae pro abecedario Maninkano adhiberi coepit et in alias regiones Maninkaniloquentes Africae Occidentalis exinde disseminatum est.
Gulielmus Ricardus Lethaby
Gulielmus Ricardus, vulgo William Richard Lethaby (Barnastapulae natus die 18 Ianuarii 1857; Bayswater in suburbio Londiniensi die 17 Iulii 1931 mortuus) fuit scriptor de principiis artis et architecturae. Ipse architectus aedificia pauca sed notabilia designavit. Inter principes fuit motús.
Filius sculptoris et inauratoris lignarii Ricardi Pyle Lethaby, tiro ab anno aetatis quindecimo iuxta architectos laboravit, primum Alexandrum Lauder in oppido nativo, deinde Ricardum Waite Derbia, atque decem annos ab 1879 Normannum Shaw. Ab 1889 ipse architectus operam dedit, aedificiis principalibus: Ab anno 1896 Scholam centralem artium technarumque Londiniensem direxit. Anno 1901 professor designationis factus est apud Regale Collegium Artium. Ab 1906 mensor meruit Abbatiae Westmonasteriensis, de cuius historia librum eodem anno divulgavit titulo Westminster Abbey and the King's craftsmen: a study of mediaeval building. Operibus Augusti Pugin Ioannisque Ruskin et Gulielmi Morris incitata, scripta eius ad motum fovendum et ad architecturam artemque interpretandas concepta sunt.
Bellum civile Graecum
Bellum civile Graecum (Neograece Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος), mense Iunio anni 1946 coeptum, die 9 Octobris anni 1949 finem habuit. Pugna fuit inter exercitum democraticum Graeciae (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, ΔΣΕ) imperio factionis communisticae Graecae rectum ac exercitum civitatis Graecae (Ελληνικός Στρατός Ξηράς), qui a Britanniarum regno usque ad annum 1947 et a mense Martio anni 1947 a Civitatibus Foederatis Americanis adiutus est.
Syllabogramma
Syllabogramma (syllaba + Graeco gramma) est signum ad syllabam verbi scribendam adhibitum. Syllabogrammata in scripto Maya usitate formam syllabae V (vocalis) vel CV (consonans-vowel) habent, quorum circa 83 agnoscuntur; signa CVC etiam inveniuntur. Duo syllabaria hodierna bene nota plerumque in syllabogrammatibus CV consistentia sunt kana Iaponica, ad eosdem sonos in variis occasionibus repraesentandos adhibita. Syllabogrammata sonos, logogrammata verba et morphemata repraesentant.
Boerosia
Boërosia (Suecice Borås) est urbs circa 73 800 incolarum in Westrogothia Suecia sita.
Praeclari cives
Boerosiae olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae:
Lindesberga
Lindesberga (Suecice: Lindesberg) est urbs circiter 8 700 incolarum in Suecia. Ad urbem est Lacus Lindesionus adest.
Grueria (districtus)
Grueria (Francice District de la Gruyère, Germanice Bezirk Greyerz) est unus septem Friburgi pagi districtuum. Ibi incolae praeter municipium Jaun Francice loquuntur. Oppidum Butulum est caput huius districtus, cui 50'325 incolae et viginti quinque communia anno 2013 sunt. Districtus, qui nomen e vico Grueria invenit, toto orbe clarus est casei casei Grueriensis gratia. Districtus sententia est: Transvolat nubila virtus.
Ariobarzanes (discretiva)
Ariobarzanes est forma Graeca (Ἀριoβαρζάνης) nominis Persici antiqui *Aryābr̥zaⁿs
Contay
Contay  est commune Francicum 370 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Index communium praefecturae Arigiae
Hic est index communium Arigiae praefecturae Francicae, cui subsunt communia 332 numero.
7064 Montesquieu
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7064 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Iacobus Michael Reinholdus Lenz
Iacobus Michael Reinholdus Lenz (natus die 23 Ianuarii 1751 Cesvaine in Livonia, mortuus die 4 Iunii 1792 Moscae) poeta Germanicus fuit motioni "Sturm und Drang" indulgens.
Vita
Studiis theologicis Regiomontii perfectis filius parochi iam anno 1769 carmen hexametricum »Die Landplagen« et anno 1770 laudes in honorem Kantii pepigit. Drama autem »Der verwundete Bräutigam« quod iam antea concinnatum erat poeta vivo prelis numquam mandatum est.
Anno 1771 curator duorum nobilium iuvenum Livoniensium de Kleist Argentoratum petivit ubi tuendi adulescentes arma pro exercitu Francogallico sumere ardebant. Ibi Lenz consuetudinem cum Goethio, Ioanne Daniele Salzmann, Ioanne Henrico Jung-Stilling contraxit et alios poeseos amatores convenit. Tunc mos erat ut genius proprius exaltaretur et Shakesperii imitatio fieret. Quod bene videtur in opere hoc »Anmerkungen übers Theater nebst angehängtem übersetzten Stücke Shakespeares« (Lipsiae 1774) necnon in comoediis sat miris »Der Hofmeister« (Lipsiae 1774), »Der neue Menoza« (Lipsiae 1774) et »Die Soldaten« (Lipsiae 1776; hic Lenz permulta sibimetipsi visa descripsit).
Insuper Plauti res pro theatro Germanico paravit in »Lustspiele nach dem Plautus fürs deutsche Theater« (Francofurti/Lipsiae 1774). Goethio reverso Lenz anno 1772 Fort-Louis cum trossulo von Kleist iuniore vitam degit adamans Fridericam Brion Sessenheim in oppido contiguo. Cantus eius valde bellus »Die Liebe auf dem Lande« implicite de Friderica est. Tamen carmina Goethiana Fridericae data plura sunt quam illa a Lenz exarata.
Annis consecuis vane adorabat et sororem Goethianum Corneliam Schlosser et Henriettam de Waldner quae postea comitissa Oberkirch nuncupabatur. Vestigia amorum non impletorum inveniri possunt in comoedia »Die Freunde machen den Philosophen« (Lemgo 1776) et in dramate phantastico »Der Engländer« (Lipsiae 1777).
Sodalitas quaedam anno 1775 Argentorati condita cui nomen »Gesellschaft für deutsche Sprache« Reinholdum Lenz incitavit in studia linguistica patriotica de quo commentarii »Flüchtige Aufsätze von Lenz« (Turici 1776) testimonium perhibent. Lenz mense Martio 1776 post Goethii adventum Vimarianum eodem quasi ingratus migravit; Vimaria autem relinquenda erat cum Lenz scripta nimis contumeliosa edidisset. Tum in Alsatiam rediit, inde tamquam gyrovagus sine stabilitate loci Helvetiam perlustrabat. Anno autem 1777 vesania mentis captus est, quae in moris anno 1779 Emmendingen et Waldersbach apud parochum Oberlin valde gravescebat. Mense Iunio 1779, cum frater eum in patriam reduxisset, Rigam contendit, inde Petropolim et denique (anno 1781) Moscam.
Gravitudo
Dramata eius, quamquam saepe arte vere egregia egent et ex improvisu nugas inflatas praebent, tamen pro motu "Sturm und Drang" exemplaria habeantur. Econtra in cantiunculis quibusdam tonus simplex atque animum movens legitur. Post mortem edita sunt opera »Pandaemonium germanicum« (edidit Dumpf Norimbergae 1819, »Die Sizilianische Vesper« (edidit Weinhold Vratislaviae 1887), »Dramatischer Nachlaß« (edidit Weinhold, Francofurti 1884). Lenz etiam mythistoriam epistularem scripsit »Der Waldbruder. Ein Pendant zu Werthers Leiden« (legibilem in periodico "Die Horen", 1797) et narratiunculas »Zerbin« (1776) et »Der Landprediger« (1777); ad hoc »Verteidigung des Herrn Wieland gegen die Wolken, von dem Verfasser der Wolken« (edidit Erich Schmidt, Berolini 1902). Editio a Tieck anno 1828 confecta autem multa non a Lenz scripta continet.
Montpeyroux (Avario)
Montpeyroux est commune Francicum 559 incolarum (anno 2010) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Falcopia
Falcopia (Suecice Falköping) est urbs Suecica 16 350 incolarum (anno 2010) in Westrogothia provincia sita. In agris circumiacentibus sepulcra Neolithica plus quam triginta millenniorum IV et III a.C.n. videri possunt. Ipsa urbs in documentis a saeculo XII refertur: ecclesia Sancti Olavi, eo aevo constructa, a peregrinis olim petebatur.
Gasto (dux Aurelianensis)
Gasto Ioannes Baptista Franciae, dux Aurelianensis  (Francogallice Gaston d'Orléans; natus in Fonte Bleaudi die 25 Aprilis 1608, mortuus Blesis die 2 Februarii 1660) fuit tertius filius Henrici IV regis Franciae et Mariae Medicis uxoris. Propterea frater senior eius Ludovicus XIII et Ludovici XIV Gasto ipse patruus erat et appellatione solemni in curia regia dominus meus (Francice monsieur) nominatus est.
Gasto, dux Andegavensis natus, ducatus Aurelianensem Carnotenaeque et comitatum Blesarum anno 1626 tempore nuptiarum primarum accepit. Post conubii nonas menses uxor prima, Maria Borbonia, Ducissa Monpenserii, dives ducum Guisii heres, filiam genuit, sed mox postea mater mortua est. Filia autem Anna Maria Ludovica Aurelianensis crevit factaque praeclara mulier est, heroina Fundae (Francice la Fronde) et patruelis Ludovici XIV. Anno 1632, Gasto duxit in matrimonium uxorem secundam Margaritam Lotharingiae, quae ei peperit quattuor filias et unum filium. Filius solus et una e filiis infantes mortui sunt.
Variis temporibus Gasto in coniuratione contra curiam regiam et consuasores Cardinales Richelaeus et Mazarinus erat, tunc recedebat in exilium, et postea item frequenter reconciliabat. Anno 1652, novissimum exilium erat domesticum ob bellum civile Fundae, et ibidem in exilio Blesis mortuus est anno 1660. Duce mortuo, titulos Philippus frater Ludovici XIV possedit.
Contalmaison
Contalmaison  est commune Francicum 123 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Parenchyma
Parenchyma est moles substantiae. In animalibus parenchyma complectitur functionium partium, visceris et in plantis parenchyma est pulpa non lignea structurae.
Syngraphus
Syngraphus sive commeatus diploma est documentum civi factum a civitate sui iuris ut ad alios civitates peregrinari possit.
Olynthus
Olynthus (Graece: Όλυνθος) erat urbs Graeca antiqua imo sinu Toronaico in Chalcidica posita, non procul a Potidaea et faucibus paeninsulae Pallenae (circiter 60 stadia). Rex Macedonum Perdiccas II eius potentiam effecit cum anno 432 a.C.n. synoecismum parvorum vicorum maritimorum in Olynthum decrevit, quae ipsa circiter km 2,5 a mari aberat. Civitas deinde fuit caput Foederis Chalchidici donec a Philippo II 348 a.C.n. obsessa et expugnata quia Atheniensium societatem inierat solo adaequata est. Simul incolas ad servitutem vendiderunt. Nam Lasthenes eorum magister equitum in pugna civitatem suam prodiderat.
Syngraphus
Syngraphi usitate continent photographema et nonnulla civis data, saltem :
Olynthus
Olyntho ab hac obsidione deserto, suadetur Archestratus ante annum 348 a.C.n. Hedypathiam scripsisse, ubi lectori consiliatus est glaucum piscem Olynthi et Megaris emere. Urbs enim numquam reaedificata estː quocirca campus archaeologicus factus multa vestigia investigatoribus revelavit.
Syngraphus
Regulis Instituti Unitarum Nationum Aviationis Civilis (ICAO), mentiones syngraphorum vel Anglice vel Francogallice vel Hispanice scriptae esse debent (praeter alios sermones quos civitas eligere potest).
Saepe syngraphus non sufficit ad finem peregrinandi et necesse est visum civitatis visitatae obtinere.
Syngraphorum sunt tria genera: generalis (civibus), muneris causa (magistratibus) et diplomaticus (legatibus).
Montlaur (Avario)
Montlaur est commune Francicum 650 incolarum (anno 2010) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Condé-Folie
Condé-Folie  est commune Francicum 871 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Cincticulus
Cincticulus, vel appellatione Graeca perizoma, est subligatura textilis quo usi sunt viri multarum civitatum antiquarum et recentiorum qui laborant aut corpora exercitant. Tale vestimentum sine alio gerebant et hodie gerunt populi praecipue climatum tropicalium nonnulli. Hoc vel simile gerunt Iaponenses qui natant et corpora exercitant, appellatione fundoshi, Indique nonnulli qui res religiosas perficiunt, appellatione kaupīnaṃ; hoc gerebant viri populorum Brasiliensium et praesertim Tupí, nuncupatione tanga.
4886 Kojima
4886 , olim designatione 1981 EZ14 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Observatorium Siding Spring versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4886 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Montjaux
Montjaux (Occitanice Montjòus) est commune Francicum 393 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Pinnes Illyricus
Pinnes Illyricus (Graece Πίννης) (circa 230-217 a.C.n.) filius regis Illyriae Agronis et primae uxoris eius Triteutae fuit. Mortuo Agrone Pinnes Illyricus rex factus est de iure sed secunda uxor regis, Teuta, regina de facto erat.
Biographia
230 a.C.n. Pinnes puer erat et regina Teuta pro eo de facto regnavit. Illo tempore regio Ardiaeorum pauper erat, igitur Illyri piraticam faciebant. Regina regente Teuta, anno 229 a.C.n. primum bellum Illyricum inter Romanos et Ardiaeos dirupit quia Teuta legatos Romanos necaverat. Anno 227 a.C.n. Romani, Gnaeo Fulvio Centumalo et Lucio Postumio Albino duce, bellum vicerunt et Teuta superata est. In pacis condicionibus abdicatio Teutae inclusa est et Pinnes rex factus est. Sed ex improviso Demetrius Pharius, dux Illyricus Phariae, rex regni Ardiaeorum se denuntiavit et Triteutam mater Pinnis uxorem duxit. Demetrius pacis conditiones ignoravit et foedus cum Macedonibus, hostes Romae, fecit. Anno 219 a.C.n. Romani exercitum et classem, duce Lucio Aemilio Paullo, in Illyria miserunt atque secundum bellum Illyricum ortum est. Septem diebus Dyrrachium expugnatum est, insula Pharia capta est et deleta est atque Demetrius in Macedonia fugit, ubi Philippus V regnabat. Postremo Pinnes Illyricus rerum potitus est sed anno 217 a.C.n. mortuus est, quindecim annos natus.
Quarenia et Cerretum
Quarenia et Cerretum (Italiane Quaregna Cerreto) est municipium Italicum circiter 2034 incolarum, in provincia Bugellensi regionis Pedemontii situm.
Montfranc
Montfranc est commune Francicum 133 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Emptio Ludoviciana
Emptio Ludoviciana (Anglice Louisiana Purchase; Francice Vente de la Louisiane) fuit magna terrarum alienatio cum Civitates Foederatae amplas territorii Ludoviciani terras in media Americae Septentrionalis regione, in 828 000 milibus quadratis (2 140 000 km2, 530 000 00 acris) consistente, a Francia emeret per foedus Lutetiae die 30 Aprilis 1803 ictum et a Senatu Vasingtoniae die 20 Octobris 1803 sanctum, Thoma Ieffersonio praeside. Civitates Foederatae quingenties centena milia francorum ($11 250 000) solverunt, et aes alienum francorum duodevicies centena milium ($3 750 000) ignoverunt, quod erat summa sexcenties octogies centena milia franca ($15 000 000), quod anno 2017 pro $600 000 000 000 valuit. Territorium Ludovicianum terras comprehendebat in quindecim Civitatum Foederatarum civitatibus hodiernis et duabus provinciis Canadiensibus sitas, inter quas Arcansia, Missuria, Iova, Oclahoma, Kansia, et Nebrasca; pars Minnesotae ad occidentem Fluminis Mississipiensis; magnae partes Dacotae Septentrionalis et Meridianae; pars boreorientalis Novi Mexici; pars septentrionalis Texiae; partes Montanae, Vyominae, et Colorati ad orientem Divisoris continentalis Americae; Ludoviciana ad occidentem Fluminis Mississippiensis (cum Insula Aureliana); ac parvae regiones intra Albertam et Saskatchewanm, provincias Canadenses. Numerus incolarum non indigenarum erat circa sexaginta milia, quorum dimidium fere erant servi Africani.
De bello Iudaico
Quid sibi proposuerit auctor
In hoc opere septem libris digesto, quod primum omnium suorum hodie servatorum scripsisse Iosephum constat, simul cum bello quod excidio urbi et templo Hierosolymitanorum fuit dissensiones quoque intestinas bellaque civilia quae Iudaei passi sunt et Vespasianum a militibus imperatorem conclamatum ac mox Romae triumphantem narrabat Iosephus. Primo libro velut prooemio res gestas Iudaeorum a secundo saeculo a.C.n. et Macchabaeorum seditione repetit quas longinquas huius belli causas fuisse docebat. Nam regni adfectatores rivales ut expellerent Romanos in Iudaeam arcessiverunt iam Pompei tempore ac saepius postea. Quod ambitionis genus semper vituperabat Iosephus.
Non minus historiam et mores Iudaeorum ceteris gentibus (saltem iis quae Graece loquebantur) explicare cupiebat. Nam pietate et virtutibus et antiquissima origine sui populi gloriabatur et puchritudine magnificentiaque urbis et templi ceterorumque aedificiorum tum deletorum. Et se ipsum et Iudaeos plerosque contra accusatores defendebat qui eos cum zelotis confundebant nec dolorem dissimulabat amissis tot et tantis artificii thesauris.
De studio et odio
Primo rebelles quos oderat et qui eum ut transfugam et proditorem oderant abominandis quam maxime criminibus onerare non desinit, Romanos vero a culpa semper excusat. Populares qui arma ceperant "latrones" vel "sicarios" appellitat, eorum duces Iohannem Giscalensem et Simonem, filium Giorae, "tyrannos". Contra virtutes Titi Caesaris omni modo extollit : fortissimus omnium atque optimo consilio semper exsistit. Ut qui historiographus stipendiarius Flaviorum erat nihil quod illis displiceret scribere ei licebat. Adeo ut Iosephus non dubitet contendere Deum quem Iudaei Hierosolymis adorant a Romanis in hoc bello stare et impietatem populi sui, qui sanguine civili templum polluerat, per illos hostes punire voluisse : aliquatenus ita traditionem Biblicam prophetarum sequebatur qui negabant Hebraeos vinci posse cum pro eis Deus propugnaret. Quod ipse sicariorum dux, Eleazarus, ultima libertatis nocte Masadae obsessus recognovit siquidem verbis orationis in eius ore a Iosepho tum positae credimus. Ita omnem culpam belli ad illos Iudaeos reiciebat quos zelotas et sicarios appellabat. Attamen e pluribus locis Iosephanae relationis apparet proceres quidem nonnullos bellum vitare studuisse sed multitudinesm iam bellicosiorem fuisse (fortasse a demagogis deceptam ut volebat Iosephus)..
Combles
Combles  est commune Francicum 709 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
De bello Iudaico
De apologia pro domo
Apologiam pro domo simul scribebat. Iosephus tertia persona appellatus saepe in narrationem inducitur, libro tertio cum Galilaeam a Romanis tuebatur atque ab hostibus circumventus mori cum comitibus potius quam vivus capi recusavit atque captivus voluntarius  Vespasiano, qui legionibus Romanis praeerat, somnium narravit, ut vates divinitus monitus, quo imperium Romanorum et orbis terrarum ei praenuntiabat. Lectori deditionis hanc causam  profert quod mandata divina ad Vespasianum sibi perferenda essent. Posterioribus libris plures orationes suas refert quibus rebellibus frustra persuadere conabatur ut arma ponerent et templum urbemque sanctam posteritati servarent.
De hyperbolis et horrore
Calamitates Iudaeorum (quae quidem modicae non fuerunt) digne ut deploraret Iosephus rhetorice abuti solebat, in primis hyperbola. Ita numerum victimarum in infinitum auxisse videtur (idem fortasse duces Romanorum in relationibus faciebant, sua merita ut extollerent) : in sola expugnatione et obsidione Hierosolymorum 1 100 000 Iudaeorum perisse contendit, quod vix credibile est. Et lector postquam omni paene pagina multitudinem ingentem sive inedia sive civilibus furiis aut etiam per Romanos morientem accepit miratur quomodo die expugnationis cruoris fluctus tantus esse potuerit ut incendium extinxerit.
Nec a taeterrimis narrationibus abhorrebat atrocitatem rerum lectori ut ostentaret. Exempli gratia libro sexto femina fame excruciata suum infantem coctum comedit atque partem cenae relictam satellitibus 'tyrannorum', qui omnem cibum quotidie ei subripere solebant, servavit et adposuit (hoc modo eos fugare ei contigit). Libro quinto cum Iudaei divites antequam ad Romanos transfugerent aureos nummos haurirent ne aut sibi eriperentur aut ipsi pecuniae gratia necarentur, atque postea ventre solvendo reciperarent Arabes quidam in auxiliis Syriacis merentes spe quaestus moti Iudaeos advenientes cultro aperire constituerunt (nec semper aurum inveniebant!). Hoc miserando modo duo milia hominum perisse adfirmat Iosephus nec tamen sontes Titus supplicio adficere ausus est, quamquam illa facta severe reprehendebat, quia nimis multi in culpa erant.
Sed ea quae historicis hominibus menda videri possunt ad litteraria merita operis fortasse aliquid conferunt : nam Flavii velut epico carmine glorificantur dum calamitates Iudaeorum instar tragoediae decantantur, Deo et fato miseros mortales excaecantibus.
De erroribus
Libro primo res Iudaeas usque ad Herodem Magnum carptim percurrit : qua de causa multae res parum recte aut accurate relata inveniuntur quas ipse Iosephus postea in Antiquitatibus emendavit. Nonnumquam sibi ipse contradicit : exempli gratia de militia Galilaea aliter in Bello Iudaico, aliter in Vita disseruit.
De versionibus
Duae versiones Latinae Medio Aevo vulgatae ad quartum vel quintum saeculum referuntur : altera anonyma et septem libris digesta, quae textum Graecum fideliter reddebat, Hieronymo, scilicet quia Iosephum Titum Livium Graecum fuisse scribebat atque eum laudare solebat, aut Rufino Aquileiensi nonnumquam tribuebatur ; altera quinque libris tantum digesta quae additiones ex Antiquitatibus ductas praebet, sub nomine supposito Hegesippi circumferebatur , quod nomen nonnulli eruditi moderni nihil alius fuisse suspicantur nisi Iosippus per scribas corruptus. Certe Medio Aevo Iosephus Latine potius quam Graece legebatur. Utraque versio Latina ab editoribus modernis in apparatu critico adhibentur quotienscumque lectio manuscriptorum Graecorum dubia est.
Versio Slavonica, fortasse decimo saeculo facta, omnium animum ad sese advertit postquam eruditi quidam, A Berendts (1906), mox etiam Robertus Eisler, proximo saeculo coniectaverunt a primigenio textu Aramaico ductam esse eam quia nonnullos locos praebebat qui in versione Graeca desunt. Quae causa fuit cur editor Iosephi apud Loeb Classical Library, H. Thackeray, excerptis novis  huius versionis paragraphis ac in linguam Anglicam conversis, libris de Bello Iudaico eos adnexit. Hodie plerique homines periti putant has additiones Christianorum interpolationes fuisse.
Circa idem tempus Iosephus in linguam Hebraicam quoque conversus est (quae interpretatio Iosippon appellari solet; e textu Latino facta parum fidelis est adeo ut nonnulli Iosephum non auctorem sed fontem huius libri fuisse aestiment) : ita Iudaeae traditioni restituebatur; hucusque enim a Christianis in primis, Eusebium et Origenem secutis, legebatur laudabaturque. Notae sunt etiam versiones Arabica et Armeniaca.
Tempore Renatarum Litterarum in linguas vernaculas converti coepit, Francicam, Italianam, et ceteras.
De editionibus typographicis
Multae editiones incunabulae Latinae Iosephi Flavii fuere, nonnullae Italianae et Francicae, atque etiam sedecimo saeculo Tedescae antequam anno 1544 tandem Basileae apud typographos Hieronymum Frobenium et Nicolaum Episcopium editio princeps textus Graeci, ab Arnaldo Arlenio curata, praelis mandaretur. Quae textum nudum sine ulla adnotatione praebebat, praefatione Latina modo praeposita.
Decimo nono saeculo exeunte Benedictus Niese ingenti labore manuscripta testimonia recensuit et textum praeclare emendavit :
Hodie textum Graecum cum interpretatione vernacula commode hic legere potes :
4887 Takihiroi
4887 , olim designatione 1981 EV26 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Observatorium Siding Spring versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4887 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Vallis Lanae
Vallis Lanae (Italiane: Valdilana) est municipium Italiae, circiter 10 988 incolarum, in in Regione Pedemontio et in Provincia Bugellensi situm.
Historia
Die 1 Ianuarii 2019 municipium Moxii coniunxit se cum municipiis Supranae, Triverii Bugellensium et Vallis Moxii ut constituiret municipium novum Vallis Lanae.
1086 Nata
1086 , olim designationibus 1927 QL, 1925 JA, et A900 YB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Sergio Beljavskij et Nicolao Ivanov in sede addititia Observatorii Pulkovensis, in vico Simeiz Crimaeae sita, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1086 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Acidum desoxyribonucleicum octonarium
Acidum desoxyribonucleicum octonarium sive ADN Hachimojiense est ADN ex nucleobasibus naturalibus communiter cum adhuc incognitis nucleobasibus constitutum, isoguanino enim et 6-amino-5-nitropyridino-2-olo et 1-methylocytosino et 2-aminoimidazo[1,2-a][1,3,5]triazino-4(1H)-ono (dS) ), consecuta est.
In natura, intra ADN, tantum nucleobases guaninum, adeninum, cytosinum, thyminum plerumque inveniuntur.
Etymologia
Verbum Hachimoji de verbis Iaponicis 八 hachi (octo), et 文字moji (litterae) derivatur.
Dies libri et iuris auctorum
Dies libri et iuris auctorum est dies internationalis ad lectionem librorum et ius auctorum promovendum institutus, qui die 23 Aprilis quoque anno celebratur. Promotus est anno 1995 a consultatione ab UNESCO convocata. Simul celebratur dies supremus et Michaelis de Cervantes Saavedra et Gulielmi Shakesperii, auctorum magnorum operum litteraturae.
Groenlandia
Groenlandia, vel Grönlandia , Gronlandia , etiam Gruntlandia , sive Terra Viridis , nonnumquam Ultima Thule (Groenlandice Kalaallit Nunaat ; Danice Grønland), est maxima orbis terrarum insula (quae non continens putatur), pars Americae Septentrionalis, in Circulo Polari Arctico, paene in medio Oceano Atlantico Septentrionali sita inter Europam (Islandiam) et Americam septentrionalem (Canadam), et civitas libera. Aream 2 166 086 chiliometrorum quadratorum occupat. Maxima insulae pars est glacialis. Geographice Americani continentis pars est.