cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cretteville
Cretteville  est commune 223 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Meritocratia
Meritocratia (vox ficta usu vocabuli Latini meriti | elementi Graeci terminalis -κρατία, 'potestatem' significantis, quamquam puriore Latinitate meriticratia dici potius debuit ) est notio systematis socialis ac politici, quo munera concredantur atque honores deferantur secundum rationes ad merita, quae demonstrari possint, ad peritias, ad indoles hominum pertinentes. Meritocratiae fautores hoc systema utile esse affirmant ad efficacitatem operum ac nisuum humanorum provehendam et ad aequitatem in hominum societate fovendam, cum, meritocratia vigente, non natales, non opes, non amicitiae, non consanguinitates vel adfinitates in muneribus singulis hominibus committendis respiciantur, sed potius virtutes atque ingenia.
Meritocratiae notio, hoc fere verbo diversis linguis aptato expressa (incipiendo a meritocracy vocabulo Anglico primum anno 1958, quod nobis constet, edito), altera dimidia saeculi vicesimi parte orta ac diffusa est; consilia tamen talia, quae hodie meritocratica appellare possimus, variis temporibus variisque in orbis terrarum partibus antea capta erant.
Ericus
Ericus est praenomen virile, a Nordico Eiríkr, hoc est "aeternus rex". Primus homo praeclarus huius nominis fuit Ericus Rufus, navigator Nordicus saeculi XI qui coloniam in Groenlandiam deduxit.
Hersin-Coupigny
Hersin-Coupigny  est commune Francicum 6'288 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Sampi
Ortum esse videtur a littera Graeca archaica Ϻ ϻ San, quod denotavit sonum [S] vel ut quidam dicunt [TS], quodque tenuit locum duodevicesimum inter litteras Π π Pi et Ϙ ϙ Koppa, respondens ad litteram Phoenicicam et Hebraeam Tsade.
Gaius Aburnius Valens
Gaius Aburnius Valens (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo et secundo saeculo post Christum natum fuit. Anno 109 consul suffectus creatus est. Filius eius Lucius Fulvius Aburnius Valens iurisconsultus atque successor Iavoleni caput Sabinianae scholae iurisprudentiae fuit.
Saint-Pierre-sur-Vence
Saint-Pierre-sur-Vence  est commune Francicum 148 incolarum (anno 2010) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Padernionum
Padernionum  (alia nomina: Paternionum ) (Italiane: Padergnone) est vicus Italiae et fractio municipii Vallis Lacuum. Incolae Padernionenses appellantur.
Benediktbeuern
Benediktbeuern (Latinizatum Buria) est vicus communeque Bavaricum 3'486 incolarum (anno 2012).
Monumenta ac loci delectationis
Abbatia Burana est locus reperti poemarum Carminarum Buranarum, quae per vicum nominatae sunt.
Papleux
Papleux est commune Francicum 108 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Bellenberg
Bellenberg  est vicus et commune Bavaricum 4'479 incolarum (anno 2012).
Carolus Kennedy
Carolus Kennedy (natus in Scotia die 25 Novembris 1959; mortuus ad Fort William die 1 Iunii 2015), alumnus Universitatis Glasguensis, est rerum politicarum peritus Britannicus factionis Liberalis Democraticae, cuius dux ab anno 1999 usque ad annum 2006 fuerat. Ab anno 1983 legatus est apud Parlamentum Britannicum.
Reginaldus
Reginaldus est praenomen masculinum originis Germanicae.
Mortemer (Esia)
Mortemer est commune Francicum 205 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Missa
Missa, quae in Novo Testamento dominica cena aut fractio panis appellatur, est celebratio Eucharistiae, ut nominatur in Latinis Ecclesiae Catholicae Romanae ritibus, in Ecclesiis Catholicis Veteribus, in Anglo-Catholico Anglicanismi usu, et in nonnullis regionibus Lutheranis, civitatibus Scandinaviis Balticisque non exclusis.
Enodatio nominis
Verbum missae demitur ex illa missione, quam episcopus aut presbyter aut, si adest, diaconus profert exeuntibus ritibus: "Ite, missa est". Quod verbum primum dimissionem tantum valebat; deinde, totum ritum, quem concludebat, complexum est; in praesentia tandem, aucta verbi significatione, missa item est quasi officium seu munus, quod, antequam domos redeant, fidelibus divinitus commendatur.
Ecclesia Catholica
Missa est efficax passionis et resurrectionis Christi memoria, quae sub speciebus panis et vini perpetuatur; huiusmodi memoria tali efficacitate est praedita, ut, pronuntiatis a sacerdote verbis Christi, mutatio fiat totius substantiae panis in corpus Christi et totius substantiae vini in sanguinem eius. Quo rem clarius explicet, Ecclesia de more utitur vocabulo transubstantiationis. Hoc sensu missa dicitur quoque sacrificium Christi, quia, dum missa peragitur, ipsa mors ipsaque resurrectio eius sub aliis adspectibus se ostendunt.
In Ecclesia Catholica soli sacerdotes rite ordinati, qui viri tantum sunt, missae valide praesunt eamque valide celebrant. Ecclesia hodie servat duos usus unius eiusdemque ritus Romani, scilicet, usum ordinarium et usum extraordinarium, ut a summo Pontifice Benedicto XVI per constitutionem apostolicam motu proprio datam Summorum Pontificum constitutum est. Missa igitur utroque modo celebrari potest.
Missa ex duabus partibus praecipue constat, liturgia nempe verbi et liturgia eucharistica, quae tam arcte inter se coniunguntur, ut unum actum cultus efficiant. Adde huc quod quidam ritus missam aperiunt et concludunt. Omnia peragenda sacerdoti vel populo describuntur in ordine missae.
Partes Missae
Ordinarii missae partes, quae plerumque cantu peraguntur, sunt haec quae sequuntur:
Sine cantu:
Sunt partes propriæ missæ:
Missale Romanum 1970
Praelatus ritus Novus Ordo (Missae celebrandi) appellatur; et post Concilium Vaticanum II institutus est anno 1970, Paulo Papa VI regnante.
Missa, quae celebratur secundum novissimum Missale Romanum, usus ordinarius Ritus Romani dicitur. Paulus VI Papa, ex praecepto Concilii Vaticani II, annuendo voluntati Pii Papae V, Missale ex toto iuxta "pristinam sanctorum Patrum normam" instauravit et in vulgus emisit. Praeterea, usus ordinarius Ritus Romani abundantioribus Sacrae Scripturae lectionibus et variis precibus locupletatur, inter quas eminent praefationes et preces eucharisticae. Hoc Missale in omnes fere linguas conversum est; et tali per universum orbem praestantia in usu est, ut vere universalis Ecclesiae conspicuum sit indicium.
Missale Romanum 1962
Ante Concilium Vaticanum II, ritus Tridentinum appellatur, sive Pii V, a nomine papae (Pii V), qui hunc ritum promulgavit. Unica lingua sollemnis est Lingua Latina. Anno autem 1962, vetus ordo a Ioanne Papae XXIII reformatus est; e.g., formula "pro perfidis Iudaeis" abrogata est. Hodie iste celebrari sine circumscriptione potest, non tamen private in diebus Tridui Paschalis.
Pancy-Courtecon
Pancy-Courtecon est commune Francicum 48 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Contacium
Contacium (Graece ) est genus hymnorum antiquorum Byzantinorum saeculo 6 creatum. Poetae maximi momenti huius generis fuerunt Sophronius Hierosolymitanus, Sergius Byzantinus et Romanus Melodus.
Les Cresnays
Les Cresnays  est commune 253 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Hernicourt
Hernicourt  est commune Francicum 478 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Systema taxinomicum Linnaeanum
Systema taxinomicum Linnaeanum est systema quod Carolus Linnaeus invenit ut animalia et plantas (videlicet biota) divideret in categorias hierarchicas.
Omnes categoriae taxinomicae
Notomithrax ursus
Notomithrax ursus est species brachyurum familiae Majidarum, in Australia meridio-orientali et Nova Zelandia endemicum. Carapax marum est circa 42 mm lata et circa 60 mm longa; carapax feminarum, circa 36 mm lata et 43 mm longa. Haec decapoda plerumque inter algas marinas in lacubus saxosis habitant, seipsa ab algis marinis ut fieri solet teguntur.
Homeridae
Homeridae, id est 'progenies Homeri', sunt collegae, qui patronum suum originemque vindicabant esse Homerum, antiquum poetam epicum Graecum. De collegio Homeridarum testantur scriptores Graeci saeculorum sexti, quinti, quarti a.C.n.
Garafía
Garafía est commune Hispanicum, in communitatis Autonomae Canariarum insula Palmaria et in provincia Nivariensi situm, cui anno 2011 1707 incolarum sunt.
Homeridae
Testimonium antiquissimum de Homeridis Pindarus poeta offert: "ut Homeridae, verborum consutorum cantores, a Iove initium faciunt." Postea Isocrates: "nonnulli Homeridarum narrant Helenam Homero dormienti visam iussisse eum de bello Troiano cantare." Interdum Plato Re publica, Ione, Phaedro Homeridas laudat. Platonici Homeridas false interpretari solent ut "Homeri admiratores".
Ex scholiis in Pindari carminibus liquet Homeridas antiquissimos re vera progeniem Homeri esse, postremos autem rhapsodos qui poemata Homeri cantabant. Nonnulli eorum nova poemata dictabant, quae Homero adscribebant, inter quos Cynaethus Chius Hymnum Homericum ad Apollinem, isque primus poemata Homeri Syracusis ab anno 504 ad 501 a.C.n. dictavit.
Ludovicus Wittgenstein
Ludovicus Wittgenstein, vulgo et plene Ludwig Josef Johann Wittgenstein (1889-1951) fuit philosophus Austriaco-Anglicus, qui ineunte saeculo XX magnopere empirismum logicum, philosophiam analyticam, ac philosophiam linguae fecundavit. Unum tantum librum ipse pervulgavit, qui inscribitur Tractatus logico-philosophicus (1921). Quo libello parva amplitudine sed magna auctoritate logicam conexionem linguae mundique serie propositionum demonstrare conatur. Tractatu in medium prolato Wittgenstein omnia problemata philosophiae solvisse se putabat, et academica relicta vita fere decem annis munere ludi magistri fungebatur, donec anno 1929 ad vitam academicam rediit.
Annis 1930 omnia, licet crediderit, problemata philosophiae nondum solvisse se perspexit. Itaque in novas vias se contulit in philosophia et natura linguae intellegendis. Fere quindecim annis adsidue operam dedit, ut in formam gravissimam disertissimamque cogitationes suas redigeret. Dum vixit, ne unum quidem librum edidit, sed suppressorum scriptorum silvam anno 1951 mortuus reliquit. Ex quibus excellebat scriptum iamiam ad edendum paratum, quod Philosophische Untersuchungen ('Investigationes philosophicae') inscriptum anno 1953 e prelo prodiit, alterum magnum opus Ludovici Wittgenstein, eodem anno etiam Anglice redditum.
De vita
Ab anno 1903 Ludovicus, qui antea domi a magistro didicerat, Lentiae eandem scholam atque Adolphus Hitler frequentavit.
Anno 1908, cum Berolini tria semestria arti ingeniariae studuisset, accepto testimonio dimissionis in Angliam transiit, ut Mancunii studia aeronautica navaret. Cum quidem magis magisque fundamentis mathematicis et rebus logicis delectaretur — perlegit enim Gottlobi Frege Die Grundlagen der Arithmetik et Bertrandi Russell Principia Mathematica — hortatu Frege anno 1911 Cantabrigiam migravit, ut sub Bertrando Russell in fundamenta logica et mathematica incumbere posset.
Wittgenstein, postquam primo bello mundano militaverat, Tractatum logico-philosophicum, clarissimum opus more positivismo logico, scripsit. Illo tempore opus tamen exitum non habebat, nam postea mathematicae ac linguae Theodiscae docendis in schola primaria et horti culturae operam dedit.
Eodem tempore Tractatus studia excitare coepit praesertim inter sodales circuli Vindobonae. Quamquam fundamenta philosophiae analyticae multum ex Tractatu et empirismo logico aedificabantur, Wittgenstein de rebus agendis circuli Vindobonae valde dubitabat, putabat enim hos potius fideles scientificos esse quam veros philosophos.
Anno 1929, postquam fere decem annis philosophià se abstinuerat, Cantabrigiam rediit operam de integro resumpturus. Primum Tractatum coram Bertrando Russell et Georgio Eduardo Moore examinatoribus explicuit. Quo facto Russell et Moore suadentibus die 18 Iunii eodem anno gradum philosophiae doctoris consecutus est. Deinde stipendium a Collegio Trinitatis datum accepit, quo cogitationes suas plane aperire posset. Stipendio adfectus docere ac liberius vivere potuit, sed nihilo minus non satis cogitando vacare se existimabat. Itaque a Moore petivit, ut anno 1932 liber a docendo esse sibi liceret. Paucos habebat discipulos, sed eo cariores. Franciscum Skinner iuvenem mathematicum in amicitiam recepit, nec non Aliciam Ambrose philosopham Americanam, quibus ambobus utebatur scribis, cum materiam ad Blue and Brown Books destinatam dictaret. Cum autem Alicia contra Wittgensteinii voluntatem (at hortante Moore) de philosophia Wittgensteiniana communicare vellet symbolamque scripsisset, tanta orta est inter praeceptorem et discipulam controversia, quae abruptum discidium conflaret.
Finito post terminum paschalem quinquennio stipendii Collegii Trinitatis Wittgenstein de vitae curriculo sollicitus paulisper cogitabat in Unionem Sovieticam se conferre, ut corporis labore mercedem sibi pararet, sed mox hoc omisit consilium. In hac igitur vitae parte novum quendam cursum sciscitari videbatur. Voluit enim medicinae studere ac de usu psychiatrico cum Mauritio Drury amico suo communicare. Ideo Dublini apud Drury praesertim anno 1938 versabatur. Plurimum temporis tamen in vico Norvegico Skjolden versabatur, ubi post mortem patris anno 1913 casam erexerat. Qua in solitudine bonam cogitandi et scribendi occasionem habebat, et cum desolatum se sensit, amicos amicasque ad se invitavit.
Accidit anno 1939, ut Wittgenstein praeter exspectationem Georgio Moore succederet professori philosophiae. Praeterea post Austriae adiunctionem (Anschluß) anno 1938 factam Wittgenstein, veritus Iudaicam originem magno sibi periculo esse, civitatem Britannicam petere statuit eamque Aprili mense accepit. Crederes profecto omnia feliciter evenisse: renovatum stipendium, restituti loci docendi, inpetratus gradus professoris. Praetera denuo societatem petivit circuli scientiarum moralium, cui iam anno 1912 interfuerat proximoque iam anno reliquerat a ceteris, quod linguà favere nollet, reprehensus. Attamen ea erat natura, ut facillime fastidio quodam a vita academica abalienaretur. Nam simplicem laudabat vitam, in qua corporis labore omnes mercedem sibi parare deberent. Ita Francisco Skinner, discipulo et amico suo amantissimo, persuasit (invitis huius parentibus), ut universitatis relictis studiis manuum mercede quaestum faceret. Nunc quidem ipse dignitate professoris hunc modum vivendi ad effectum ducere potuit. A sua philosophia aedificanda vero numquam destitit, sed sua sponte extra iactationes academicas cogitare maluit. Initio quidem Wittgenstein muneribus professoris rite fungebatur, sed die 14 Octobris 1941 commeatum petivit, ut in Guy's Hospital valetudinario Londiniensi opus bellicum facere posset.
In valetudinario primum officia praestabat apparitoris medicinis dispensandis in regiones nosocomiales (dispensary porter), donec ineunte anno 1943 ad Ronaldum T. Grant et Basilium Reeve, qui "ictum vulneris" (wound shock) investigabant, se adiunxit et, cum Aprili mense Novum Castellum mutarent, cum iis profectus est adiutor laboratorii. Neque iam rite Cantabrigiae docebat, ut in litteris ad Norman Malcolm missis apparet:
At cum iam proximo anno Grant et Reeve opus suum in Italiam mutarent, Wittgenstein paulisper loco mansit, donec Martio mense Swanseam profectus apud Rush Rhees discipulum atque amicum libro suo operam dabat. Octobri autem mense, initio anni academici 1944/45, Wittgestein Cantabrigiam reversus rursus docere coepit. Super seminaria, in quibus praesertim argumenta libri Philosophische Untersuchungen tractabat, etiam post Moore suscepit praesidium circuli scientiarum moralium. His annis proximis plurimum temporis in librum praeparandam incubuit, etiam feriis aestivis quas Swanseae agebat. Medio mense Novembri 1946 acroasin fecit circulo scientiarum moralium de ratione philosophiae disceptans. Paulo ante, exeunte Octobri mense, acciderat altercatio memorabills inter eum et Carolum Popper, quae rutabulum Wittgensteinii appellatur.
De philosophia
Wittgenstein theoriam linguae depictricis ad naturam linguae investigandam non sufficere animadvertit, nam canstat linguae alios etiam usus esse quam depictionem mundi. Linguà utendi modos ludum linguae appellat, nam precationi, excusationi, detestationi, argumentationi scientificae aliisque lingua utendi modis sui cuique ludi linguae sunt. Item medicis, competitoribus autocineticis, catholicis, Lutheranis aliisque locutoribus sui cuique ludi linguae sunt. Wittgenstein eiusdem verbi in variis ludis linguae usùs monuit similitudine familiali coniungi. Quamquam ipse nihil in publicum emisit, docendo ac per discipulos post bellum ad philosophiam analyticam multum contulit. In Investigationibus Wittgenstein perquam nova ratione de philosophia linguae disserit ac modo peculiari philosophiam mentis tractat. Cum alia tum argumentum linguae privatae et hic quaestionem observandae regulae profert.
Opera praecipua
Dum vivit, unus tantum liber (h.e. Tractatus logico-philosophicus) promulgatus est; alia enim opera postuma sunt:
Gulielmus de Rocozels
Gulielmus de Rocozels (mortuus 1205) fuit episcopus Baeterrensis ab anno 1198. Familia eius orta est ut videtur e vico Rocozels (communis hodierni Ceilhes-et-Rocozels) vallis Orobis. Anno 1204 legati pontificales Petrus de Castro Novo et Radulphus Fontis Frigidi a Gulielmo postulaverunt, ut se contra haereticos adiuvaret; cum recusaret, statim ex episcopatu deiectus est. Id papa Innocentius III die 18 Februarii 1204 per epistulas confirmavit. Dioecesem mox tenuit Reginaldus de Montepetroso. Gulielmus die 22 Aprilis 1205 necatus est.
Promissio comitis Raimundi VII Lutetiae facta (1229)
Promissio comitis Raimundi VII Tolosani, per quam finis bellorum sacrorum in Albigenses sancitur, Lutetiae facta est in ecclesia Dominae Nostrae die 12 Aprilis 1229. Inter alias res munera magistrorum futurae universitatis Tolosanae constituit. Promissione facta cardinalis diaconus Romanus de Sancto Angelo comitem absolvit.
Thomas Stafford Williams
Thomas Stafford Williams (natus die 20 Martii 1930 Vellingtoniae Novae Zelandiae) est cardinalis Ecclesiae Catholicae et episcopus emeritus Vellingtoniae. Mense Aprili 2005, Williams conclavi adfuit qui Iosephum Cardinalem Ratzinger papam fecit.
Paissy
Paissy est commune Francicum 69 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Anterus
Anterus   (natus die ignoto in  Graecia - obiit die 3 Ianuarii   236), fuit episcopus Romae ac Papa a die 21 Novembris 235.
Vita
Nihil de Antero, qui Graecus erat, notum est, ante quam papa creatus est. Anterus in catacumba Callisti sepultum est; sepulchrum anno 1854 inventum est.
Raimundus Berengarius (archiepiscopus Narbonensis)
Raimundus Berengarius Barcinonensis fuit filius, e matre ignota genitus, Raimundi Berengarii IV, comitis Barcinonensis. Fuit archiepiscopus Narbonensis usque ad annum 1212. Eo anno iussu papae Innocentii III ab episcopatu deiectus est, successore Arnoldo Amalrico abbate Cisterciensi.
Anterus
Fortuna
Dies feriae papae Anteri est 3 Ianuarii.
Saint-Pierremont (Arduenna)
Saint-Pierremont  est commune Francicum 91 incolarum (anno 2010) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
The Many Adventures of Winnie the Pooh
The Many Adventures of Winnie the Pooh ('Multa facinora Winnie illius Pu') est pellicula ab Ioanne Lounsbery et Wolfgango Reitherman ducta et a Walt Disney Societate anno 1977 animata. Quae pellicula fabulam de Winnie illo Pu narrat, cuius argumentum omnino in pelliculis animatis Winnie the Pooh and the Honey Tree (1966), Winnie the Pooh and the Blustery Day (1968), et Winnie the Pooh and Tigger Too (1974) consistit.
Fabricius
Fabricius vel Fabritius est cognomen et praenomen masculinum.
Bernhardus Daldrup
Bernhardus (Theod. Bernhard) Daldrup (natus die 1 Iunii 1956 in oppido Sendenhorst) rerum politicarum peritus Germanicus factionis SPD est.
Iuventus et munus
Postquam anno 1976 testimonium maturitatis accepit et officium civile absolvit, Daldrup Monasterii sociologiae rebus politicis atque philologiae Germanicae studebat et anno 1983 magister factus est. Deinde pro legato parlament et administra Rhenaniae Septentrionalis-Vestfaliae operam dedit. Tum annis 1986 - 1990 in schola administrationis eius terrae docuit. Deinde ad annum 2003 pro magistratu oppidi Beckum operam dedit.
Cursus honorum
Daldrup, qui ab anno 1975 sodalis Factionis Socialis Democraticae est, anno 2010 et 2012 legatus ad Concilium foederale Germaniae erat, quo concilio Praeses foederalis Germaniae eligitur. Anno 2013 autem legatus ad Dietam Foederalem Germaniae electus est atque etiam in electione anni 2017 mandatum Dietae Foederalis defendit.
The Black Cauldron (pellicula)
The Black Cauldron ('Olla nigra') est pellicula animata ab officina cinematographica Walt Disney Societate anno 1985 confecta et ab Eduardo Bernan et Ricardo Rich ducta. Pellicula secundum primos duo libros Lloyd Alexander seriei The Chronicles of Prydain scripta est.
Hermin
Hermin  est commune Francicum 205 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Agulo
Agulo est commune Hispanicum, in communitatis Autonomae Canariarum insula Gomera et in provincia Nivariensi sita, cui anno 2011 1202 incolarum sunt.
Urbs metropolitana Panormitana
Urbs metropolitana Panormitana (alia nomina: Urbs metropolitana Panormita, Urbs metropolitana Panormi) (Italiane: Città Metropolitana di Palermo) est urbs metropolitana Italiae, circiter 1.276.525 incolarum, in Regione Sicilia sita, cuius caput est Panormus et cuius signum est PA.
Historia
Urbs metropolitana instituita est die 4 Augusti 2015 in locum Provinciae regionalis Panormitanae, cui successit.
Municipia metropolitana Panormitana
Municipia Urbis metropolitanae Panormitanae, cum urbe, 82 sunt. Urbes, oppida et communia provinciae Latine vocari possunt.
1928 Summa
1928 , olim designationibus 1938 SO et 1969 PA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Yrjö Väisälä, astronomo apud Universitatem Aboensem versato, repertus est. Asteroides nomen accepit ex Summa, vico in Isthmo Careliano sito, apud quem Bello Hiemali quam acerrime pugnatum est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1928 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Robertus Russell
Robertus Russell (Londinii natus die 31 Martii 1946) est rerum politicarum peritus Britannicus factionis Liberalis Democraticae, qui inter alia a die 1 Maii 1997 legatus apud Parlamentum Britannicum est accurate munere populi Colchester fungitur.
8764 Gallinago
8764 , olim designationibus 1109 T-2, 1976 JJ4, et 1995 MN agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Ioanna McIsaac
Ioanna McIsaac  (vulgo Shona McIsaac, nata in Dunfermline die 3 Aprilis 1960), diurnaria, est rerum politicarum perita Britannica factionis Laboris quae a die 1 Maii 1997 legata apud Parlamentum Britannicum est accurate munere populi Cleethorpes fungitur.
8764 Gallinago
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8764 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Saint-Pierre-à-Arnes
Saint-Pierre-à-Arnes  est commune Francicum 65 incolarum (anno 2010) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
332 Siri
332 , olim designationibus A896 BA et A922 XA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Maximiliano Wolf in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 332 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
The Great Mouse Detective
The Great Mouse Detective est pellicula animata ab officina cinematographica Walt Disney Societate anno 1986 confecta. Pellicula secundum Basil of Baker Street, seriem librorum Evae Titi, scripta est.
Daniel Heinsius
Daniel Heinsius (natus  Daniel Heins Gandavi die 9 Iunii 1580 – mortuus est Lugduni Batavorum die 25 Februarii 1655) fuit humanista et bibliothecarius Academiae Lugduno-Batavae.
Smutsia gigantea
Smutsia gigantea est species mammalium placentalium quae in Africa endemica est. Insectis vesci solet.
Bia
Bia seu Bi (Russice Бия, tr. Bija; Altaice Meridionali Бий-суу, tr. Bij-suu) est flumen in parte meridionali Siberiae occidentalis, in re publica Altai et territorio Altaico Foederationis Russicae.
Academia Dacoromana
Academia Dacoromanica forum summum litterarum in Romania et societas ad scientiam augendam est. Die 1 Aprilis 1866 condita est. Sedes Academiae Bucaresta est, sed sedes minores etiam Iassii, in Claudiopoli atque Timisvariae inveniebantur.
Praesides
Inter praesides et hi fuerunt:
Paars
Paars est commune Francicum 294 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Gaius Iulius Antiochus Epiphanes Philopappus
Familia
Philopappus e stirpe regia orientali natus est, nam avus eius Antiochus IV, rex Commagenes fuit. Pater eius Gaius Iulius Antiochus Epiphanes erat, qui anno 72 frustra regnum patrium contra Romanos a Lucio Iunio Caesennio Paeto ductos defendebat ː e regno eiectus est. Primo hic ad Persas fugerat, sed postea Romae vivebat statu regio. Soror eius Iulia Balbilla poetria erat, quae Hadrianum in Aegyptum secuta versus in statua colossea Memnonis incidit ubi hodieque leguntur. Maternus avus eis erat Tiberius Claudius Balbillus, astrologus ab imperatoribus Claudio, Nerone, Vespasiano in magno honore habitus.
Vita
Filius eius Philopappus ipse Athenis vivebat, ubi et Archon factus est. A Traiano imperatore in senatum adlectus est. Praeterea frater Arvalis erat et anno 109 consul suffectus creatus est. Athenis in monte Musarum mausoleum praeclarum sibi erexit.
Plura legere si cupis
Marie-Françoise Baslez, "La famille de Philopappos de Commagène. Un prince entre deux mondes", Dialogues d'histoire ancienne, 1992(18) ː 89-101
Diogenes (genus)
Diogenes est genus Paguroideorum familiae Diogenidae.
Gerhardus Glogowski
Gerhardus (vulgo: Gerhard) Glogowski (natus 11 Februarii 1943 Hannoverae) vir publicus Germaniae et sodalis Socialis Democraticae Factionis Germaniae (SPD) est.
Munus
Glogowski munus opificis machinationum didicit atque postea Hamburgi oeconomiae studebat.
Cursus honorum
Glogowski 1976 - 1981 et 1986 - 1990 magister civium superior Brunsvici erat et annis 1978 - 2004 legatus senatus terrae Saxoniae Inferioris fuit. Annis 1990 ad usque 1998 minister rerum internarum huius terrae foederalis erat. 28 Octobris eius anni successor Gerhardi Schröder praeses ministrorum electus est. Sed quod amicis e Brunsvico nimium faveret, 26 Novembris 1999 a magistratu recedere coactus est. Successor Sigmarius Gabriel (SPD) factus est.
Rituale Romanum
Rituale Romanum est liber, qui modum celebrandi id est liturgiam celebrationum sacramentalium, quae non in missali, pontificali, benedictionali et breviario contentae sunt, describit, exempli gratia ritus baptismi, matrimonii etc.
Primum Rituale, papa Paulo V regnante, anno 1614 editum est. Anno 1925 nova editio promulgata est. Post Concilium Vaticanum II, Rituale romanum ex decreto Sacrosancti Oecumenici Concilii Vaticani II renovatum, auctoritate Pauli PP. VI editum, Ioannis Pauli PP II cura recognitum promulgatum est.
Hippodamus
Hippodamus (Graece Ἱππόδαμος) Milesius fuit architectus et philosophus Graeciae antiquae, qui saeculo quinto a.C.n. vixit, annis exactis ignotis.
Iam antiquitate notissimus erat ob "formam Hippodamiam" ab eo dictam. Systema orthogonale est insularum paris magnitudinis.
Scriptores antiqui eum formam variarum urbium descripsisse volunt. Anno 479 a.C.n. in urbe Mileto denuo condendo, postquam a Persis deleta est, interfuisse dicitur. Praeterea eum portum Piraeum (circa annum 450 a.C.n.) et urbem Thurinam (445/444 a.C.n.) descripsisse tradunt.
Robertus Marley
Robertus Nesta Marley, dictus Bob Marley (natus in Nine Miles Iamaicae die 6 Februarii 1945; Miamiae Floridae mortuus die 11 Maii 1981), fuit musicus Iamaicanus, qui reggas potissimum interpretatus est.
Res publica Sinarum
'' Taivania hic redirigitur. Si de geographia insulae Taivaniae sive Formosae quaeris, vide ''Formosa.
Res publica Sinarum (Sinice 中華民國 Zhōnghuá Mínguó), communiter nostra aetate Taivania (臺灣 sive 台灣 Táiwān) vocata, olim Formosa, est civitas in Asia Orientali sita reveraque sui iuris, sed iure cum re publica populari Sinarum vicina aspere de statu disputat, quae proviciam suam contra legem depositum bellum civile post occupatam usque adhuc reclamat minationibusque cohibet ne suis legibus esse indicaret. Namque secundum bellum mundiale post, insula Formosa per pacis condiciones Rei publicae Sinarum data, statim et bello civili gesto proceres rei publicae eo in exsilium venerunt, nec iam summam cum re publica populari conciliarunt pacem, donec nostra aetate res publica omnem Sinarum regionem maximamque partem Mongoliae postulat, revera autem Formosa modo minoresque aliquot insulae in eius imperium dicionemque manent. Quae cum ita sint, tamen flagitant saepe plurima populi Taivaniensis pars ut suis legibus vivant nec Sinarum regionem vindicent neque iam Sinas sed Taivanenses sese vocent; qui cum vehementius a Rei publicae popularis principibus vituperantur nihilominus multos habent apud Civitates Foederatas sociosque illarum fautores, nec iam liquet utrum sua in tutela mansura an ut a Re publica populari vincatur sit futura.
Inter civitates finitimae sunt res publica popularis Sinarum ad septentriones et occidentem, Iaponia ad septentriones et orientem, et Philippinae ad meridiem. Insulae Tavaniae est area 35 808 chiliometrorum quadratorum. Iuga montium duas partes orientales ac planities in tertia parte occidentali dominantur, ubi plurimi civitatis incolae habitant. Taipeia est caput et maxima regio metropolita. Aliae urbes magnae sunt Taipeia Novai, Kaohsiung, Taichung, Tainan, et Taoyuan. Taivaniae, cui sunt 23.7 milliones incolarum, inter densissime habitatas orbis terrarum civitates numeratur, Frequentissima civitas et maxima oeconomia est, quae socius Nationum Unitarum non est.
Res publica Sinarum 1912 condita
Sinas ex omni memoria aetatum vel reges habuere vel imperatores; libertas et res publica numquam ante est instituta. Nec Mongolica incursione consuetudo ut mutaretur, neque dominio Mandshurico iam consenescente effecit, donec admotis cum externis nationibus controversiis, bello sumpto, statimque et patefactae antiqui imperii impotentiae causa reconflatique insiti genti Sinicae spiritus, ne diutius ab alienigenis more quamvis ipsis accedente imperarentur, undique factis defectionis multa pars ad meridiem, ubi maxima novarum sententiarum auctoritas, suis legibus esse indixit. Quam cum rem animadvertere proceres, imperatore iam aetate parvulo, metu infamiae defectus ad unum Yuan Shikai, qui summam imperii tenebat, coaluere omnes; hic enim diutius bellum cum defectoribus gerens ob innumerabiles oppressos hostes magnam in infamiam erat rei publicae fautoribus, nec licuit in otio agere tempus, quamquam iam ab imperio dudum secessisset, imperatoris ministrorum precibus militiae rediit. Iam verum, nescio an necessitatis ruinae imperii conscius, sectatorem libertatis simulans anno 1911 se cum rei publicae principe Sun Yat-Sen ad evertendos Mandshuricos coniurationem coniunxit.
Interdum partis meridianae duces, seu quid de Yuan Shikai suspicarentur, seu visis imperatore familiaribusque suis potentia non iam valere, antequam illi duo res novas molirentur concilium vocaverunt, Sun Yat-sen ad magistratum summum exsustulere; quae cum exaudisset Yuan Shikai, indignitate omissi sui nominis iratus, fidem esse fractam aiens; secundo anno vi et minationibus, comitantibus contra leges armatis suis abdicationem imperatoris tutores flagitavit. Mater huius (quia id temporis tutelam una gerebat), iniquum locum ad obsistendum arbitrata, iniquiorem autem ad commorandum, dum crebrescerent rei publicae fautores qui ipsos ad mortem duci mallent quam eici, condicionibus adceptis imperium Mandshuricum edicto dissolvit. Quam cum famam tulisset Yuan Shikai, remque publicam Sinarum conditam pronuntiasset, epistulam a Sun Yat-sen accepit, qui sese ipsum concertatorem suum tamen agnoscere novae rei publicae praesidem esse fassus. Unde hic Nanchini ut curator libertatis propagandae mansit, ille Pechini praeses. Nec verum iam resedit inimicus inter eos animus; nam factioni huius adhaerenti, nomine Kuomintang, vetus diffidentia illius copiarum, quae haud multo ante Mandshuricis hostibus servirent; accedit porro, quod libertate omni expertes, dominatu eductae, ut haud dubium quorsum ruerent, si movendum est civile bellum. Eo igitur metu detenti, quin libentius gubernationem Pechini praesidemque adiuvarent, ad tempus suis legibus vivebant.
Tempus tumultuosum (1912–1927)
Mox tumultus inter eas factiones erupit; causa huius proxima est, quod Song Jiaoren, socius Sun Yat-sen duxque id temporis Kuomintang, anno 1912 suffragiis populi summae auctoritatis in conventu nationali potitus, Sciamhaevi ineunte veri suspiciosius est interfectus. Nec liquet, utrum Yuan Shikai iussu annon, dum modo credibile videbatur omnibus; equidem Sun Yat-sen ceterique socii novas iterum res moliti, proeliis decertatis, devicti penitus Iaponiam in exsilium refugerunt. Kuomintang proscripta, dimissa conventu nationali omnia in praesidem vergebant, qui tum 1914 anno restitui imperium seque imperatorem fieri pronuntiavit. Ea fama vulgata, statim insperatae novae defectiones, praetexto rei publicae tuendae, ab interna exercituum imperialium sunt exortae. Has cum videret Yuan Shikai se nequire comprimere, serius renovationem imperii abiuravit quam oportet; nam tertio anno gravescente valetudine, aestate media decessit vita, nullis in re publica reliquis, qui rerum potiri valerent. Secuti tot duces deproeliantes, quot erant provinciae; res autem publica, quamvis inpotens imperare, factionibusque Sun Yat-sen et Yuan Shikai iam pugnantibus, Pecini manebat.
Iam refugus dudum Iaponiam habitans Sun Yat-sen, confirmandamque rem publicam et duces militum subigendos ratus, anno 1917 reversus Cantoniam paratum in duces provinciales bellum. Tunc enim primo bello mundano contra Germaniam res publica interfuit, ut coloniae huius in Sinis liberarentur; nec bellum aliter confectum, quam Germania victa anno tertio, neque tamen coloniae eius, ut decretum est Lutetiae, in manu Sinarum redditae, sed assignatae Iaponiae; quam cum famam accepissent, statim ad vias ruere cunctis in urbibus turbae contra eos qui summam rerum administrant, deseruisseque et prodidisse civitatem vehementer adcusantes. Is autem reficiens Kuomintang, bello cum Pechino moto, neque verum auxilii gentium Europaeum potiri valens, cum libertatis causam subvenire eas arbitratus subsidium poposcisset, bis repulsus tandem sese ad recenter conditam Sovieticam Unionem advertit. Namque eodem tempore nec iam Iosephus Stalin rerum potitus, et cupiens communisticam doctrinam alias in gentes vulgare ipsi qui ibi rem publicam tenent factionem eiusdem doctrinae apud Sinas condere parabant; quos cum ille accedisset causa Kuomintang adiuvandi, libentius et auxilium promisere ac Adolphum Ioffe, versatum hominem in legationibus, legatum miserunt, qui Unionem Sovieticam daturam operam, ut vincantur provinciales duces, anno 1923 Sciamhaevi declaravit.
Interim et Sun Yat-sen tanta rei publicae servandae mole fessus et aegritudine anno 1925 vita excessit. Iam enim factio sua, vacillans ambigensque utrum danda in consultores Sovieticos fides, qui coniunctionem cum communistica factione hortarentur (namque erant et omnes communisticae factioni adhaerentes id temporis pars multa Kuomintang), in duas partes est divisa, quarum haec cum Sovieticis consentiebat, illa vi ob metum perimere communistas studebat, ultraque ad Chiang Kai-shek, qui Sun Yat-sen exstinctum post militiae praevalebat, ut arbiter controversiarum spectabant. Qui cum primum sese ad partem Sovieticis fautorum adpellens, alterae ducibus in custodiam traditis, qui iam amentius in sicam capitaleque odium occurrebant; mox verum et contra eam faciens impetum, Sovieticis consultoribus in exsilium pulsis, gradatimque in vim apertam recurrens die 12 Aprilis 1927 vel ad mortem duci vel adeo protinus trucidari in viis communistas iussit. Nec talem caedem sine causa fecit; equidem quod priori anno bello rursus moto cum Pechino, multis provinciis in Kuomintang obvenientibus, quarum multa pars populi communistis concors, his autem cadentibus in suspicionem, ne novarum provinciarum favori freti contra ipsum sentirent, Nanchino capto decrevit ne iam superesse communistas pateretur. His proscriptis, bello perfecto, capite Nanchini rei publicae instituto, summae imperii potitus Chiang Kai-shek bellum cum ceteris provincialibus ducibus iam parabat.
Decem anni Nancini (1927–1937)
At ubi primum Nanchinum captum, simul venit plurima pars provinciarum ad Chiang Kai-shek praesidem petitum clementiam, cum se in eius nomen iuraturum profiterentur; relictam unam, Mandshuriam olim terram, tum sub duce Zhang Zuolin subiectam Nanchinum Tokiumque ambo, ubi crescebat militaris factionis auctoritas, ut iungerent suam in dicionem certabant. Namque apud Iaponenses saepe et tunc praevalebant, qui inevitabile bellum fore cum Sinis gerendum rati, Mandshuriam autem, quia proxima est suae parti orbis terrarum, sub sese ut primum subiciendam; hi cum exaudissent Zhang Zuolin cum Kuomintang pactum pacemque conciliatam, metu praematurae Nanchini victoriae postridie (4 Iunii 1928) illum redeuntem pyrobolis in vicino Mukden interfecere. Quo defuncto, filius Zhang Xueliang rerum potitus, aggressionis Iaponiae timore mox ad Chiang Kai-shek refugit; postea enim cunctas in dicione Sinas hic tenebat.
Nec tamen pace diu fructi sunt. Namque et intestinum malum, dum proscripti communistae assidue res novas moliti, quamquam iterum iterumque oppressi, tamen locum montanum inter meridiem et solis ortum occupabant; porro quidem ac externis hostibus circumventum, adeoque Iaponenses frustrationis ante memores. Hi enim die 18 Septembris 1931 incursionem incohavere, praetexto autem hoc, quod via ferrata, qua coloniae suae cum ceteris partibus continentis terrae conexae, Sinensibus a militibus perdita esset; quinto die, cuncta Mandshuria devicta, simulque Chiang Kai-shek sese omni magistratu abdicavit. Captam terram, quia periculum adiectionis victori videretur, Europaeis nationibus vetantibus, sub libertatis specie in imperium novum Mandshukuo revertere, imperatore Puyi, qui et ante ultimus fuit familiae Cim. Hac et aliis cladibus incensi communistae, quorum summa iam ad Wang Ming relata, Sovietica re publica instituta bellum in Nanchinum movere; mox minis belli civilis proceres rei publicae Chiang Kai-shek ut rediret ad magistratum poposcere. Is cum communistas esse delendos censuisset, adcepto magistratu, impetum quinquies factum, praeferens civili defectioni quam hostibus externis opprimere, anno 1934 tandem capiti eorum appropinquabat. Qui iniquum locum arbitrati seque movendum ad occasum solis, donec tuti et remoti quicumque adessent loci reperirentur; itaque eiecto Wang Ming, novo duce Mao Zedong (is enim libro suo De Bello Diuturno maxima in gratia fuit apud eos) locum quem adhuc occupavere reliquere, iter magnum per vastas fecere, advenientes secundo anno in vicino Yan'an, qui adhuc a sociis Sovieticorum copiis regnabatur, se suis legibus esse contra Chiang Kai-shek indixere. Hic cum famam eam exaudisset, Zhang Xueliang primum, mox et ducem Yang Hucheng imperavit ut novum caput communistarum obsidentes delerent.
Consilium autem his duobus aliud fuit; namque alter scilicet iniure a Iaponia captis patriae finibus iratus memorque patris necis, alter verum, seu concordia occulta cum communistis, ut sunt qui dicant, sive minacibus externorum hostium sine dolo impulsus. Utcumque id esset, consentiebant neque oboediendum duci et vi eundem adprendendum, cum nullo modo aliter ei suaderi ut consilium mutaret videretur; quam ob rem, Chiang Kai-shek ad Siganum nuntiato adventu, die 12 Decembris 1936 suos imperare ut praesidem apprensum abriperent. Exaudita fama, ut includebatur in custodiam praeses, legatos ad Mao Zedong admisere causa paciscendi: populum auctores coniurationis vehementer hortatos, ut uno animo bellum cum Iaponiensibus gereretur. Reliqui verum, qui rem publicam tenebant, condicionibus disceptare simulantes, ceterum parata expediendi ratione exercitus inducere in coniurationis principes. Nec tamen ad arma concurrere; communistis participibus praesidis necis fieri nolentibus, vituperantibus aliis nationibus, quorum imprimis Iosephus Stalin tum Sovieticorum princeps, vix remorata est illius liberatio. Unde sane causis in auctores actis, dato iudicio; sed item remissis in communistas impetibus, metu adductus, ne bis in tantum capitis periculum esset neve peterent Iaponenses ultionem, ad tempus animadvertebat praeses externos ad hostes.
Bellum Iaponicum (1937–1945)
Exercitus Iaponici, occupata iam Mandschuria, concitante ea factione quae perdomandi Sinici populi studiosae pacem dirimere, haud multo demissum e carcere Chiang praesidem post bellum rursus commoverunt, hostis suspicantes debilitatem et tunc civili dissensione adflicti; eo autem praetexto, quod miles quidam Iaponensis a Pechino prope collocatus – namque praesidium eo aliae disposuere civitates et Iaponia a tumultu pugilium sedato – suspiciosissimo more e conspectu abiit, sclopetoribus utrimque iaculatis, cum hi pontem nomine Marci Pauli die 7 Iulii 1937 cepissent. Qui cum ancipiti proelio ad tempus viso disceptare condicionibus rogassent, statim et violatis indutiis atque inferentes rursus signa in hostem, subsidio summisso, donec denuntiato Sinis ac Iaponiae bello omnia per Sinarum terram flagrabant. Inde Chiang praeses, qui iam imperii summae praeerat, Pechino Tianjinque portu eius captis foedus cum communistis quamvis sibi invisissimis icere quaesiit; classibus tamen omnino carens haud sane diu obstare potuit, quin expugnato Sciamhaevo secundo mensi caput urbs Nanchinum obsideretur. Is cum vitari cladem non posse videret effugit in Chungkinam urbem quae ad occidentem vergit, Iaponenses autem capti Nanchini incolarum multam partem, hoc est 40,000 minime vel maxime 300,000, ut habent ipsi Sinenses, ignobili saevitia trucidaverunt multisque per vim obtulerunt vitium mulieribus, quod facinus trucidatio Nanchinensium nunc vocatur.
Derepto iam Nanchino rei publicae gubernacula duobus cecidit. Namque expulso illinc Chiang praeside alteri rem publicam victores permiserunt, nomine Wang Jingwei; is enim et ante iram praesidis acuit causa flagitandae communistis clementiae, tum vero reportata a Iaponensibus victoria se ad causam eorum professus adiutorem summaque tradita imperii Nanchini ut praeses regnabat. Nec tamen cogere potuit populum Sinicum totum in deditionem venire, gesto quattuor fere annos bello, cum dimicabat in acie Chungkinensis exercitus, communistae verum ut solebant proelio supersedebant, donec occasionibus ad novissimos carpendos uterentur. Quae cum ita sunt, extracto diutius quam quod velint bello, tandem conflare coacti Iaponenses alterum in Civitates Foederatas, quia id temporis commeatum ipsis praebere abnuebant, arbitratae res reddendas Sinensibus iniure victis; idcirco die 7 Decembris 1941, impetu in Portum Margaritarum facto talem intulerunt cladem Americanis, ut proficiscerentur in expeditionem hostes concidere iurantes; accedit porro, quod Britannia, quae vectigalia aliis prope a Sinis civitatibus imposuit et praesertim Birmaniae, iam bello Germanico tumultuosa multas clades accepit, Hongcongo, Singapura aliisque urbibus captis. Tertia autem Unio Sovietica, quamquam Chungkinae diffidebant, tamen communistis sociis auxilium praebere conabantur; his adiutoribus victoriae multae, etsi multo sanguine et vulneribus, tamen partae sunt a Sinensibus et undique per eorum regionem conclamatae.
Morvillers
Morvillers est commune Francicum 437 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Res publica Sinarum
Bellum Iaponicum (1937–1945)
Iaponenses autem, adversas res videntes in Pacifico Oceano, adversiores in Mandshuria, dum adeo consumptus Germanico bello Ruber Exercitus Unionis Sovieticae, veterum memoris cum illis inimicitiarum, Germania victa statim eo irrumpebat, explosisque duobus pyrobolis atomicis magno cum detrimento postremo se Americanorum imperio subiecerunt. Tum externo bello confecto vindicatisque quae adhuc Iaponensium dicionis erant terris intestinum rursus bellum impendere rati, abnuentibus rei publicae rectorum iussus communistis, cui imperium iam auxilio Sovietico praestantius fieret, ad unum omnes parabant.
Bellum civile (1945–1949)
Paulo post invasores pulsos factiones Sinarum iterum bellum civile coeperunt, sed hoc tempore communistae victoriam reportaverunt. Mense Septembri 1949, Chiang Kai-Shek cum militibus suis a terra continenti fugere coactus est, et in Taivaniam insulam se recepit. Quam communistae expugnare non potuerunt, quod Civitates Foederatae eos arcebant. In terra continenti 1 Octobris 1949, Res Publica Popularis Sinarum rite condita est.
Res Publica Sinarum in insula Taiwan (ab anno 1949)
Chiang Kai-Shek se praesidem totius Sinae esse praedicare non desistebat, neque terram continentem expugnare potuit. Itaque nunc duae res publicae sinarum fuerunt. Chiang Kai-Shek quasi dictator regnavit, et paucos annos post mortem eius (anno 1975) Chiang Ching-kuo, filius, anno 1978 praeses factus est, qui paulatim democratiam induxit. Anno 2000 denique primus praesidens, qui non factioni Kuomintang interest, creatus est.
Negotia extera
Anno 1949, omnes paene civitates Rem Publicam Sinarum comprobaverunt et Rem Publicam Popularem Sinarum esse negaverunt, sed postquam communistae 1964 primam bombam atomicam accenserunt, multae civitates eos recognoverunt, ut anno 1979 etiam Civitates Foederatae. Hodie pauci admodum nationes legatos in Taivanim mittunt.
Hermies
Hermies  est commune Francicum 1'168 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Gustavus
Gustavus est nomen et praenomen masculinum.
Antiarrhythmicum
Substantiae antiarrhythmicae sive brevius antiarrhythmica sunt simul substantiae chemicae et medicamenta pharmaceutica arrhythmias cardiales, ut fibrillationem atrialem, tachycardiam ventricularem, fibrillationem ventricularem supprimentes.
Trinitas Zyrianica
Trinitas Zyrianica (Russ. Зырянская Троица, Zyrjanskaja Troica) imago sacra Russica orthodoxa est fine saeculi quartodecimi more scholae Vologdensis picta. Anno 1778 inventa est in parva ecclesia Sanctae Trinitatis in Vozhema gubernii Vologdensis (nunc regionis Archangelopolitanae). In Musaeo Vologdensi nunc servatur.
Antiarrhythmicum
Classificatio Vaughan Williams
Anno 1970 Miles Vaughan Williams classificationem suam divulgavit.