cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helmholtz-Gymnasium Bonn
Cooperatio cum lyceis aliis
Ad facultates varias cursuum operatioriorum amplificandum lyceum Helmholtzi cum lyceo Ernst-Moritz-Arndt et lyceo Hardtberg cooperat. Si in schola parum interesentum est, ut curriculum studiorum in ratione definita fieri non possit, est facultas cursus studiori cum schola altera offerrendi.
Grex fabularum Helmholtzi
Unus magnorum gregum operariorum scholae est inceptum aequabile gragis operarii musicae. Iunio 2008 iterum spectamen musicale Fame dedit, nunc cum cogitationibus subitis ex A Chorus Line ac Step Up. Grex fabularum (ex consuetudine "Drama Group" appellatus) anno 1991 conditus est et interim in gradu alto augere potuit. Multae opportunitates gregem operarium iucundum discipulis reddunt, cum non solum saltationes, partes (semper in lingua anglica) et grex musicorum, sed etiam nonnulli greges operarii velut paries scenae construere, technica lucis et grex operarius libellorum intersit. Etiam excursio in Oberweselum ante spectacula quattuor multis discipulis vertex est.
Chorus Helmholtzi
Institutio certa lycei Helmholtzi chorus scholae est. Spectaculum Carminum Buranorum Iunio anno 2007 magnus successus erat alto in gradu musico. Septembri 2008 (theodisce) Mozart Requiem data est, qui excursione complurium dierum praeparata est.
Collaboratio cum institutionibus extra scholam
Lyceo Helmholtzi multi cooperationes cum institutionibus extra scholam sunt. Collaboratio aequabilis cum grege operario diribitorii tabellarii Germana, qui domicilium Bonna habet, et aerario comparsoro Coloniae/Bonnae.
Alles inklusive
Alles inklusive (scilicet Latine Nihil extraclusus) est pellicula comoediaque Germanica anno 2014 edita et a Dorothea Dörrie moderatrice cinematographica Germanica secundum mythistoria eiusdem tituli a ea ipsa scripta anno 2011 ducta. In hac pellicula, quae enarrat res gestas mulieris, Ingrid, quae post triginta annos rediit in Hispaniam ubi iuvenis vitam liberam et immodicam duxit, agunt:
Gregorius Potanin
Biographia
Gregorius Potanin natus est in Iamyschewensi castello regionis Omensis Imperii Russici (nunc pago regionis Pavlodarensis Kazachstaniae).
Post finem studii sui in schola militari Omensi (anno 1852), annis 1853 - 1858 functus est munus militare. Annis 1859 - 1862 in Universitate Petropolitana studebat. Ut particeps perturbationis studentium, quae anno 1861 accidit, deportatus est in Siberiam. Annis 1865 - 1874, ut particeps Societatis Independentiae Siberiae, abditus est carceri, et dein affectus est exsilio.
Annis 1863–1864 Potanin fuit particeps expeditionis Societatis Geographicae Russicae in partem meridionalem Kazachstaniae orientalis. Perfecit expeditiones in Mongoliam occidentalem et Tuvam (annis 1876 - 1877, 1879 - 1880), in Sinas septentrionales, Tibetiam orientalem et Mongoliam centralem (annis 1884 - 1886, 1892 - 1893), in montes Chingan (anno 1899). Expeditionum illarum gratia, notitiae vastae novae de terris illis collectae sunt. Potanin fuit initiator nonnullarum expeditionum in Siberiam atque conditor societatis studii Siberiae.
Asteroides 9915 Potanin in eius honorem nominatus est.
Vallis Clanis
Vallis Clanis (Italiane: Val di Chiana) est vallis  Italiae mediae, infra Provinciam Arretinam ac Senensem, in Tuscia, atque infra Provinciam Perusinam ac Interamnatem, in Umbriam, sita.
Publiciae (discretiva)
Publiciae potest:
300: Rise of an Empire
300: Rise of an Empire (Latine '300: Surrectio imperii') est pellicula historica Americana anno 2014 edita et a Noam Murro moderatore cinematographico Israelianus ducta. In hac pellicula, quae proelium navale iuxta promontorium Artemision enarrat, agunt:
Provinciae Gabonis
Gabon divisus est in provincias (Francice: provinces) novem, a gubernatore (Francice: gouverneur) rectas et vicissim subdivisas in praefecturas (Francice: départements) directa a praefecto, et aliquando in districtus (Francice: districts) directos a subpraefecto (Francice: sous-préfet). Aliqui Gabonenses ioculariter Guineam Aequinoctialem decimam Gabonis provinciam ostendunt. Provinciae secutae sunt:
Hae provinciae vicissim in 37 praefecturas divisae sunt.
Corrano
Corrano (Lingua Corsa Currà) est commune Francicum 85 incolarum (anno 2011) praefecturae Corsicae Meridionalis in provincia australi Corsica.
Antiocheis
Antiocheis est carmen epicum de Tertia Expeditione Sacra, ab Iosepho Iscano Latine scriptum paulo post annum 1190.
Verba carminis deperdita sunt; unum autem fragmentum exstat in libro Gulielmi Camden, cuius titulus est Remains Concerning Britain. Id fragmentum tractat de Britannia ut patria hominum fortium et de rege Arthuro:
Societas Sancti Ioannis Evangelistae
Societas Sancti Ioannis Evangelistae est ordo religiosus Anglicanus. Fratres vitae regulam sequuntur, et tempore professionis monasticae paupertatis, obedientiae et caelibatus vota faciunt. Ordo a Patre Ricardo Meux Benson, sacerdote Anglicano, conditus est anno 1866 apud Cowley Oxoniensi in Anglia. Socii societatis ergo "Patres Cowley" (Anglice: Cowley Fathers) dicuntur. Societas est prima stabilis virorum communitas religiosa in Communione Anglicana post Reformationem instituta.
Societati multos annos sunt monasteria in Scotia, India, Africa Australi, Iaponia, et Canada.<!--
British Congregation
Today, the Society in England is based at St Edward's House, a centre for private retreats and hospitality in Westminster, London. The English Congregation still tries to remain true to its founder's vision of a society of mission priests and lay brothers, always available to preach and teach in the church wherever it may be asked. But the Society takes "mission" in the widest sense of that word, and so their work now covers such diverse matters as teaching English to immigrants, conducting retreats, individual counselling and spiritual guidance, teaching liturgies, preaching wherever it may be asked and so on. Whatever talent an individual monk might have is used in whatever way the Community and the individual see as best giving that talent back to God's world. The Society believes that through their daily prayer life and acts of worship together, they are able to witness to the power of Jesus Christ in the world today.
North American Congregation
The Society came to Boston, Massachusetts, United States in 1870 as members of the Episcopal Church in the United States of America. The brothers of the North American Congregation live at a monastery in Cambridge, near Harvard Square, and at Emery House, a rural retreat center in West Newbury. All are welcome to join the brothers in daily corporate prayer and worship and to attend individual or group retreats as publicized by the brothers. These are led by many of the brothers, who also lead retreats in parishes and dioceses throughout North America. The brothers preach, teach and write on the life of prayer, and offer spiritual direction and formation. Individual brothers work in a variety of local and regional ministries -- with students, with prisoners, and with persons affected by HIV and AIDS. The brothers maintain a publishing company, Cowley Publications, producing books on topics related to prayer and spirituality for an ecumenical readership. One of the brothers, Thomas Shaw, SSJE, is the Bishop of Massachusetts. The Society of St. John the Evangelist is officially recognized as a religious community by the Episcopal Church and the Anglican Church of Canada. The monastery in Bracebridge, Ontario, was established in 1928, but the order sold the building in 1985 and left the town in 1988 for financial reasons.
Fellowship of St. John
The Fellowship of St. John is a group of men and women who try to live their lives in a close relation with the monks at Society of St. John the Evangelist. They give money to the society and pray for the monks there. They make a rule of life that is similar to The Rule of the Society of St. John the Evangelist. There are about 1,000 men and woman who are a part of the fellowship. One of the most famous members is Frank Griswold.-->
Casimirus Nycz
Casimirus Nycz (natus Stara Wieś in Polonia die 1 Februarii 1950) est archiepiscopus Varsoviae.
Vita
Stanislaus Wielgus die 6 Decembris 2006 nominatus erat archiepiscopus Varsoviae (Archidioecesis Varsaviensis), sed iam die 7 Ianuarii 2007 abdicare debuerat, quia operis socius regiminis fuit inter Bellum Frigidum et dictaturam communisticam; ergo Papa Benedictus XVI die 3 Martii 2007 Casimirum Nycz, qui antea episcopus auxiliarius Cracoviae et tum episcopus Cosalinensis-Colubrigani fuerat, eius successorem creavit.
Casimirus Nycz die 20 Novembris 2010 a papa Benedicto XVI cardinalis creatus est. Conclavi mense Martio 2013 adfuit, quod Georgium Marium Bergoglio papam creavit.
Gigantes
Gigantes (Graece Γίγαντες; sg. Gigas, Γίγας) erant genus animantium humana quidem facie sed prodigiosa magnitudine atque ingentibus viribus, qui in pluribus mythologiis (Nordica, Vasconica et Graeca, exempli gratia) terras incoluisse primis mundi temporibus dicuntur.
Cochlea (anatomia)
Notae
Oor
Gigantes
Mythologia
Gigantes in mythologia Graeca erant filii deae primaevae, Terrae, et deos de caelo exturbare voluerunt, ut in eorum vicem regnarent. Montes Thessalos Oetam, Pindum, et Olympum cumulaverunt, ut in caelum exirent. Postremo tamen victi sunt et poenas dederunt. Bello inter deos et gigantes "Gigantomachia" Graece nomini fuit. Fuerunt etiam gigantes qui non perierunt in gigantomachia sed ex posterioribus fabulis noti sunt, ut Antaeus vel Tityus.
In Bibliis scriptum est gigantes ante diluvium vixisse atque ex filiabus hominum ab angelis degeneribus genitos fuisse, qui e caelo in terras descenderunt. Postea etiam Goliath gigas fuisse dicitur, scilicet quod vir insigni altitudine erat.
Boutigny-Prouais
Boutigny-Prouais est commune Francicum 1'849 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Mareau-aux-Prés
Mareau-aux-Prés est commune Francicum 1'210 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Geographia
Mareau-aux-Prés est commune quod fluvius Liger et, tributarius eius, Ligerula rigant.
Ardea (avis)
Ardea est genus circa duodecim specierum avium familiae Ardeidarum. His avibus sunt gralli (longis cruribus); eae sic sunt ex media statura ad magnam staturam, cum collo longo et gracili, plicato in "S," rostro longo conicoque. Eae in paludibus habitant, vel lacubus stagnisque, vel etiam in fluminibus.
La Villeneuve-au-Châtelot
La Villeneuve-au-Châtelot  est commune Francicum 147 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Rupella
Rupella (Francogallice La Rochelle; Occitanice La Rochèla) est urbs Francica 77 205 incolarum (anno 2019) caputque praefecturae Carantoni Maritimi in occidentali Novae Aquitaniae regione situm.
Caseus de Abundantia
Appellatio Originis Protecta
Caseus sub hoc nomine in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Caseus Abondance ab anno 1990 appellationem in Francia verificatam portat, et ex anno 2009 appellationem in Europa protectam monstrat.
Ardea (discretiva)
Ardea potest esse:
2362 Mark Twain
2362 , olim designationibus 1976 SH2, 1950 RL1, 1969 LJ, 1969 NA, 1973 YA1, et 1976 UT20 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est. Origo nominis est apud honorem scriptoris Marci Twain.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2362 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Iulius Caccini
Iulius Caccini (natus Tiburi aut Romae circa annum 1550; Florentiae mense Decembri 1618 obiit et die 10 Decembris sepultus est) fuit psaltes testudinis psalterii, magister cantus et compositor Italicus. Etiam Francisca, filia eius dicta "La Cecchina", modos musicos composuit. Scripsit carmen praeclarum Amaryllis (Italiane Amarilli).
Conca (Corsica Meridionalis)
Conca (Corsice Conca) est commune Francicum 1'083 incolarum (anno 2011) praefecturae Corsicae Meridionalis in provincia australi Corsica.
Villenauxe-la-Grande
Villenauxe-la-Grande  est commune Francicum 2'788 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Francisca Caccini
Francesca Caccini quae dicitur "La Cecchina" (Florentiae nata circa annum 1587; mortuus anno fere 1640 seu postea), filia compositoris Iulius Caccini Iulii Caccini, fuit cantatrix, psaltes et compositrix  Italica.
La Bourdinière-Saint-Loup
La Bourdinière-Saint-Loup est commune Francicum 587 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Antirrhium
Antirrhium (Neograece: Αντίρριο) est pristinus demus et portus regionis Graeciae Occidentalis ad Sinum Corinthium situs. Nomen "exadversum Rhium" valet, quae urbs in Peloponneso in contraria Sinus Corinthii ripa sita est.
Historia
Antiquitate locus, qui ad Acarnaniam regionem pertinuit, ab urbe Molycria (Μολύκρεια/Μολυκρία) Molycrium Rhium vocatum est. Prope sunt etiam reliquiae urbis Macyniae. Turcis regnantibus locus propter fretum "Parvae Dardanellae" (Μικρά Δαρδανέλια) appellatus est.
Carantonus maritimus
Carantonus maritimus (Francogallice Charente-Maritime), olim Carentonus inferior, est praefectura Franciae a flumine Carantono nuncupata. Caput praefecturae est Rupella. Anno 1999, incolas 557 024 habebat.
Historia et geographia
Praefectura instituta est die 4 Martii 1790, secundum legem 22 decembris 1789, e duabus provinciis Alnensi et Santonensi. Die 4 Septembris 1941 nomen mutatum est, suadentibus agricultoribus qui aquam vitae Cognac in hac praefectura conficiunt, ut liceat eis verbum inférieur ab amphoris removere.
Pictaviensis et Carantoni
Pictaviensis et Carantoni (Francogallice Poitou-Charentes) fuit usque ad annum 2015 regio administrativa sive provincia Franciae, e quattuor praefecturis constituta: Caput regionis erat urbs Pictavium. Deinde cum duabus regionibus finitimis Lemovicensi et Aquitania secundum novam legem coniuncta est. Nova provincia nomen Aquitaniam Novam accepit.
Carantonus maritimus
Historia et geographia
In hac praefectura duo flumina in Oceanum Santonicum cadunt, scilicet Carantonus, Seudre; tertium, Separa Niortensis, Carantonum Maritimum a Vendea dividit; quartum etiam, longe latissimum, Garumna nomine, per aestuarium Girundiam in oceano exit et limitem meridionalem facit praefecturae. Habet quattuor insulas iuxta terram iacentes, Uliarus insula, Ratis insula, île d'Aix necnon île Madame; inter insulas Uliarum et Aix aedificatum est castellum marinum Fort Boyard.
770 Bali
770 , olim designationibus 1913 TE, A903 UA, A905 JC, A908 FB, A913 YB, et A916 QC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Adamo Massinger in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est. Nomen vulgare insulae Balyae in Indonesia habet.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 770 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Mareau-aux-Bois
Mareau-aux-Bois est commune Francicum 608 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Geographia
Mareau-aux-Bois est commune quod Ovus rigat.
Amalasuntha
Amalasuntha, etiam Amalasuentha, Amalaswintha, Amalasuintha, (nata circa annum 495, mortua die 30 Aprilis 535 in insula Martana in lacu Volsinii), filia Theoderici Magni et uxor Eutharici, fuit regina Ostrogothorum.
Plinius
Plinius hos homines significat:
Mamma Mia! (pellicula)
Mamma Mia secundum clarum gregis Suecici ABBA, cuius musicae pellicula dicata est, carmen eiusdem tituli (scilicet Latine Mater mea!) est pellicula musicalis et comoedia anno 2008 a moderatrice cinematographica Britannica Phyllida Lloyd secundum spectaculum musicale eiusdem tituli creata et ducta, in qua puella ante matrimonium tre viros, inter quos pater suus esse potest, noscere vult, ergo in insula Graeca ubi vivit eos advocat.
Caterva
In pellicula agunt clari histriones :
Les Masíes de Voltregà
Les Masíes de Voltregà (Hispanice: Las Masías de Voltregá ) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 3174 incolarum sunt.
Mons Gomerici (Alabama)
Mons Gomerici, vulgo Montgomery, est urbs et caput civitatis Alabamae (unius scilicet ex Civitatibus Americae Foederatis). Magnitudine est secunda Alabamae urbs, cum Birminghamia sit eiusdem terrae maxima. Incolae Montis Gomerici, secundum censum anni 2010, sunt 205˙764 numero. Situs est iuxta flumen Alabamam.
Villemoyenne
Villemoyenne  est commune Francicum 748 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Notio Visconsiniensis
Notio Visconsiniensis est ratio in Visconsinia, civitate Civitatum Foederatarum, proposita et effecta, qua universitates publicae populum et societatem adiuvant: "gubernationi per officium publicum, consilium de ratione publica praebendum, informationem suppeditandam, sollertiamque technicam exercendam, et civibus per quaestiones civitati magni momenti investigandas coniunctionesque externas faciendas." Altera huius philosophiae pars est conatus ad "leges bene excogitatas perferendas quae plerumque hominum iuvare conantur." Per Aevum Progressivum, suasores Notionis Visconsiniae civitatem ipsam "laboratorium democratiae" habebant, unde legum latores in Visconsinia leges sanxerunt quae exemplaria aliis civitatibus et gubernationi foederali profuerunt.
Mons Gomerici (Alabama)
Mons Gomerici ortus est anno 1819 ex unione duorum oppidorum propinquorum. Anno 1846 factus est caput Alabamae. Et inter Bellum Civile Americanum et in motibus de iuribus civilibus contra separationem rassismi in Civitatibus Foederatis Americae inter annos 1955 et 1968 habitis magni ponderis partes Mons Gomerici egit.
Comites Brenenses
Comites Brenenses (sive Briennae, Brennenses, Briennenses, de Brienna, de Brena , Brenae , de Brienne) sunt familia nobilis Francogallica Brenae oriunda, unde nomen ducunt, quae caput erat comitatus cui praefuerunt.
1122
1122 = MCXXII
Brena
Brena sive Brenna, Brienna, seu antiquius Briona vel pagus Brionensis (vulgo Brienne) est nomen variarum urbium Francogallicarum:
Les Masies de Roda
Les Masies de Roda (Hispanice: Masías de Roda) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 763 incolarum sunt.
Nominativus
In nonnullis linguis nominativus singularis nullo signo proprio notatur. In lingua Latina quoque generis neutri nominativus singularis nulla morpha cadit (cf. lac, ius, cornu, rete) praeter secundam declinationem (ut bell-um). Nec generis neutri nominativus ab accusativo differt. Quod vestigium linguae Protoindoeuropaeae esse putatur. Quae enim olim lingua ergativa fuisse videtur.
Subiectum
Casus nominativus subiectum sententiae indicat, sive de activa sive de passiva verbi forma agitur:
Nonnullis linguis praeterea pronomen significato vacuum subiecti vice fungitur, sicut Angl. it ('id') expletivum:
Secundum "rationem proiectionis extentam" (extended projection principle), etiam lingua Latina aliaeque linguae quae huiusmodi subiecto formali carent pronomen abstractum habent, quod quidem procedente derivatione syntactica decidit:
Linguae Anglicae etiam it cataphoricum est:
Attributum praedicativum subiecti
In verbis stativis, quae actionem non ostendunt, subiectum eiusque attributum praedicativum nominativo utuntur:
Item in verbis apparendi:
Attributum praedicativum verbi activi (sicut Ciceronem consulem creant) nominativi formam obtinet, cum verbum praedicativum in passivum transformatur:
Nominativus absolutus
Lingua Finnica etiam nominativum absolutum habet, qui ablativi absoluti Latini instar modalem clausulam non finitam designat:
Mardié
Mardié est commune Francicum 2'560 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Le Boullay-Thierry
Le Boullay-Thierry est commune Francicum 582 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Agavaceae
Agavaceae (nomen a Bartholomaeo du Mortier anno 1829 statutum) est familia plantarum florentium Asparagalium ordinis.
Caseus glaucus Arvernus
Caseus glaucus Arvernus, vulgo Bleu d’Auvergne, est varietas casei bubuli in Francia inventa, e regione Arvernia proveniens.
Appellatio Originis Protecta
Caseus Bleu d’Auvergne in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Ab anno 1975 appellationem in Francia verificatam portabat, ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habet.
Iulius Massenet
Iulius Massenet (natus in Montaud apud Sanctus Stephanus de Furano die 12 Maii 1842 - Lutetiae obiit die 13 Augusti 1912) fuit illustris compositor Francicus.
Paramaribo
Paramaribo est caput Surinamiae, in ripa Surinamiae fluminis situm, circiter 10 chiliometra a mare distans. Circa 240 000 milia incolarum habet. Statio mercatoria a Batavis anno 1630 condita est. Nomen urbis a nomine tribu Paramaribo deducitur, hoc est est para 'magnum flumen' et maribo 'incolae'. Anno 2002 media urbis pars situs Mundi Hereditatis UNESCO nominata est.
9257 Kunisuke
9257 , olim designationibus 1552 T-2, 1978 PM4, 1979 WR3, 1982 HB1, 1997 GL1, et 1998 LO2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9257 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Le Boullay-Mivoye
Le Boullay-Mivoye est commune Francicum 440 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Vita Iosephi
Vita Iosephi est autobiographia a Iudaeo historico Flavio Iosepho Romae Graece composita atque eius Antiquitatibus Iudaicis velut appendix quaedam addita. Paucae autobiographiae anteriores notae sunt, nulla servata. Iosephi praeclarissimi praecessores sunt Nicolaus Damascenus et Octavianus Augustus. Revera tamen Iosephus non tam autobiographiam quam apologiam composuit quia criminibus Iusti Tiberiadis, rerum gestarum scriptoris Galilaei, sese purgare studebat.
Quid sibi proposuerit Iosephus
Non universam vitam aequaliter in omnibus suis numeris narravit Iosephus : nam postquam originem sacerdotalem et studia in legibus Iudaeis et Pharisaeorum sectae electionem et primam Romanam peregrinationem breviter percucurrit, incipit longissima pars huius libelli quae ad annum 66/67 pertinet, id est primum annum belli cum Romanis, et ad illas res quas auctor in Galilaeam a Hierosolymitanis ad pacem tuendam missus tum gessit. Mox enim nonnulli proceres Hierosolymitanorum decerni fecerunt ut Iosephus revocaretur quia nimis ignave bellum adversus Romanos parabat et successorem acciperet Iohannem Giscalensem. Multitudine autem Galilaeorum fretus Iosephus illis restitit, Iohannis fautorum insidias cavit atque decretum irritum fecit. Postremo per amicos impetravit a Hierosolymitanorum concilio ut in imperio confirmaretur. Quae omnia iam in Bello Iudaico viginti ante annos narraverat : nunc tamen res olim tacitas addebat et nonnullas longe aliter atque in priore opere referebat. Quibus narratis Iosephus Iustum Tiberiadem increpat, qui et ipse rerum gestarum scriptor Galilaeus in Historia quadam hodie deperdita eum mendacii historici insimulabat, atque eius accusationes refellere aggreditur. De reliquo bello lectorem ad Bellum Iudaicum reiciebat et ultimis paginis honores a Flaviis Augustis sibi conlatos et uxores et liberos dinumerabat. Liquet e tali dispositione hunc libellum a Iosepho scriptum esse ad auctoritatem historicam suam tuendam, tum cum Antiquitates Iudaicas publicabat.
De genere dicendi
In hoc libello concertatorio et apologetico Iosephus orationem summissam et subtilem adhibet, nonnumquam etiam acutam, omissis ornamentis et hyperbolis rhetoricis quibus abutebatur in Bello Iudaico. Non iam tertia ut olim in historia sed prima persona sese ipsum designat. Hoc genus dicendi aliquatenus cum Xenophontis Anabasi comparare licet, quamquam Xenophon elegantior.
Res Novae Philippinicae
Anno 1869, Fossa Clysmatena aperta, nobiles quae vocantur 'ilustrados'(illustriores) emerserunt et ideas induxerunt occidentalarum liberalismum, aequalitatum, liberarum. Hi homines iura aequalitatem et repraesentationes pro indigenos. Intra illes, maxima clara fuerunt Gomburza, et Jose Rizal.
Ei fuerunt occisi icum accusationibus falsis. Eorum mortes exacerbaverunt nationem nascentem et intulerunt rebellionem ductam a Katipunan et adjuvata ab Americanis. Katipunan indixit independentiam anno 1898, quam America non agnovit, in vicem gubernaculum occupavit. Altera natio, Germania tenuit cuirassato expectante occupar, si non ita fecisset Americanae. Mox constituerunt Americanis Consortium Populorum Philippinarum.,
Satyrion
Satyrĭon sive satureum sive serapias sive serapion sive priapiscus dicuntur orches quae in usu alimentario hominibus adhibentur.
Quoniam radix bulbosa huius herbae similis est forma testibus viri, satyrion antiquitus aphrodisiacum esse habebatur, unde nomen. Antiqui maiorem bulbum saepissime terebant ut in potu dissolveretur, e.g. in aqua, in lacte caprae montanae, aut vino vel atro et austero< vel condito.
Hodie potus similis a Turcis fit, nomine sālep (Arabice: ḫasyu al-θaˁlab 'testes vulpis,' id est orchis, cui locutioni Graecam κυνός ὄρχιν 'canis testem' apud Herbarium datam confer), ex bulbo trito, saccharo, lacte, et cinnamomo, qui calefactus infertur.
Cognocoli-Monticchi
Cognocoli-Monticchi (Lingua Corsa Cugnoculu è Muntichji) est commune Francicum 178 incolarum (anno 2011) praefecturae Corsicae Meridionalis in provincia australi Corsica.
Martorelles
Martorelles (Hispanice:  Martorelles) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 4903 incolarum sunt.
Meridianum et Pyrenaei
Meridianum et Pyrenaei (vulgo Midi-Pyrénées) fuerunt usque in annum 2015 regio administrativa (sive provincia) Franciae, cui praefecturae octo erant:
Caput regionis fuit urbs Tolosa.
Athalaricus (rex Ostrogothorum)
Athalaricus (natus anno 516; mortuus die 2 Octobris 534), filius Eutharici et Amalasunthae et ergo nepos Theodorici Magni, fuit rex Ostrogothorum ab anno 526 usque ad mortem, quamquam propter iuventutem suam mater eius vicaria regis erat.
Basilica Constantiniana
Basilica Constantiniana sive Basilica Constantini vel etiam Basilica Nova est ultima maximaque basilica Romae in boreo-occidentali colle Velia sita montem Palatinum cum Esquilino coniungens. Foro Romano, ex quo hodie initur, adiacebat. His diebus etiam Basilica Maxentii appellatur, quod Maxentius basilicam exstruere coeperat.
Star Wars Episode II: Attack of the Clones
Star Wars Episode II: Attack of the Clones (Latine "Bella Stellaria - Episodium II: Impetus Clonum") est pellicula universi ficticii Bella Stellaria et quinta ordine in serie pelliculari. Anno 2002 divulgata est, Georgio Lucas moderatore, eodem cum Ionathane Hales scriptoribus.
Caseus Bellifortis
Caseus Bellifortis, Francogallice Beaufort, est nomen varietatis casei bubuli in Sabaudia inventae. Hic caseus admodum durus formam disci vel cylindri habet, diametro inter 35 et 75 cm, largitudine vel 14 cm, pondere circa 40 kg. Ex oppido Bellifortis vel Bellifortii montibusque circumiacentibus in Tarantasia provenit. Inde olim fortasse provenit caseus Vatusicus a Plinio his verbis laudato: "Duobus Alpes generibus pabula sua adprobant: Delmaticae Docleante mittunt, Ceutronicae Vatusicum".
Appellatio Originis Protecta
Caseus sub hoc nomine in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Caseus Beaufort ab anno 1968 appellationem in Francia verificatam portabat et ab anno 2009 appellationem in Europa protectam monstrabit. Verba d'été ("aestivus") et chalet d'alpage ("e tuguriis saltuensibus") addenda sunt et eadem lege definiuntur.
Polemius Silvius
Polemius Silvius (floruit annis 438-448) fuit scriptor Imperii Romani saeculi quinti. Ex Gallia oriundus Polemius aliquo munere apud palatium imperiale ante annum 438 functus est. Opus scripsit nomine Laterculus, quod calendarium anni 449 continet.
Linguadocia et Ruscino
Linguadocia et Ruscino (Francogallice Languedoc-Roussillon, Occitane Lengadòc-Rosselhon) fuit usque ad annum 2015 regio administrativa sive provincia Franciae ex quinque praefecturis constituta, quae sunt:
Tinia (discretiva)
Tinia potest:
3312 Pedersen
3312 , olim designationibus 1984 SN, 1927 UK, 1953 UN, 1958 UC, 1967 JE, 1974 VH, 1978 LL, 1978 NS7, 1979 VQ, et 1982 FJ2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Augustesen, astronomo apud Observatorium Brorfelde versato, repertus est.
Marcilly-en-Villette
Marcilly-en-Villette est commune Francicum 1'999 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Vincentius Cordouan
Vincentius Iosephus Franciscus Cordouan (vulgo: Vincent Joseph François Cordouan o Courdouan; Telone Martio 6 Martii anno 1810 natus; Telone Martio 8 Decembris anno 1893 mortuus) fuit chalcographus, pictor, lithographus et doctor Francogallicus.
Biographia
Classis scholae magister Telone Martio, de 1825 usque ad 1893 laboravit. Anno 1836 Fonte Bleaudi egit.
Praecipue facies marinae, prospectus maritimos et ruris facies perfecit. Intra eius operis "Vue de la rade de Saint Cyr a la Ciotat".
Jacobus Felix Brun, Iohannes Nicolaus Laugier, Petrus Iacobus Létuaire et Carolus Meryon a 1839 usque ad 1841 eius discipuli fuerunt.
Palindromus
Palindromus (ex verbo Anglico palindrome, ex verbis Graecis πάλιν 'iterum' + δρóμος 'via, cursus'; in lingua Graeca hodierna καρκινικὴ επιγραφή 'inscriptio cancrorum' vel καρκίνοι 'cancri') est verbum, locutio, sententia, numerus, vel alia unitatum series quae a fronte et a tergo eundem ordinem habet, accommodationibus punctuationis et disiunctionum verborum neglectis. Praeterea etiam vocabula vel sententiae palindromi appellantur quae a fronte et a tergo non eundem sensum habent. Compositio litterarum in palindromis est exemplum scripturae coactae.
Alii sensus
Hic palindromus Friderico Augusto Wolfio philologo claro germanico attribuitur. Auctor eo carmine ut augurio Trafalgaris pugnae conscripto iam ad interitum Napoleonis allusit. Admirabili arte versificandi et prorsus et retrorsus legentibus formam distichi integri praebet, si vocabulum ultimum in alterum versum transferatur:
Wolfium auctorem esse veri simile est, quia Universitate Hallensi anno 1806 a Napoleone sublata orbus professione philologica fuit.
Villemoiron-en-Othe
Villemoiron-en-Othe  est commune Francicum 228 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Caseus glaucus Gaiensis
thumb|Caseus glaucus Gaiensis Caseus glaucus Gaiensis, vulgo Bleu de Gex, est varietas casei bubuli, ope Penicillii roqueforti mucore affecti, in Francia inventa. Nomina etiam caseus glaucus Iurassica alta (bleu du Haut-Jura) et caseus glaucus de Septem acervis (bleu de Septmoncel) uti licet. Hic caseus ex urbicula Gaio prope Genavam communibusque circumiacentibus provenit, inter quos oppido de Septem acervis.
Mythologia Graeca
Mythologia Graeca est corpus mythorum et doctrinae Graecorum antiquorum de dis heroibusque, de natura mundi, de originibus et significatione rituum suorum. Pars fuit religionis Graeciae antiquae. Periti mythologiae Graecae homines student ut institutiones religiosas et politicas Graeciae antiquae in lumen proferant, et ut naturam creationis mythorum melius intellegant.
Mythologia Graeca superest forma in magno fabularum corpore explicata et forma in artibus oculorum implicata, talibus quales sunt vasa picta et dona votiva. Fabulae Graecae origines mundi exponere conantur et vitas facinoraque deorum, heroum, animalium phantasticorum exsequuntur. Mythi primum disseminati sunt traditione orale; hodie praecipue propter litteras Graecas noscuntur.
Fontes Graeci antiquissimi noti, Homeri poëmata epica Ilias et Odyssea, de bello Troiano et eventu eius tractant. Duo carmina Hesiodi poetae circiter eiusdem aetatis, Theogonia et Opera et Dies, creationem mundi, seriem deorum regnantium, originem miseriae humanae, atque originem rituum sacrificorum narrant. Mythi etiam conservantur in Hymnis Homericis, fragmentis poematum cycli epici, carminibus lyricis, operibus tragoediographorum saeculi quinti a.C.n., operibus scriptorum Hellenismi, ac scriptis Imperii Romani Plutarchi, Pausaniae, et ceterorum auctorum.
Archaeologia fontem aestimabilem de mythologia praebet, dis heroibus saepe in decoratione artefactorum depictis. Ornamenta geometrica in figlina saeculi octavi a.C.n. depingunt fabulas cycli Troiani atque res gestas Herculis. Temporibus archaico, classico, Hellenistico picturae Homericae et aliae parent, testimonio litterario addentes. Mythologia Graeca magnum vim habuit ad culturam, artes, litterasque civilizationis occidentalis. Poetae et pictores ab antiquitate ad hoc tempus a mythologia Graeca inspirati sunt et invenerunt valorem manentem in thematibus eius.
Ladern-sur-Lauquet
Ladern-sur-Laquet (Occitanice Ladèrn de Lauquet ) est commune Francicum 259 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Mythologia Graeca
Fontes
Mythologia Graecae hodie noscitur praecipue a litteris Graecis et imaginibus visualis, a saeculo undevicensimo a.C.n. creatis. Re vera fontes litterarii et archaeologici saepe coincidunt, inter se vel confirmantes vel contradicentes. Non autem raro exsistentia huius corporis indiciorum indicat pluria elementa mythologiae Graecae radices historicas habere.
Fontes literarii
Narratio mythica fere in omnibus generibus litterarum Graecarum partes magnas agit. Nihilominus, solus libellus mythographicus generalis ab antiquitate superans est Bibliotheca, falso Apollodoro Atheniensi attributa. Hoc opus tentat fabulas contradictorias poetarum accommodare, mythologiae traditionalis et mythorum heroicorum summarium dans. Apollodorus annis circiter 180–125 a.C.n. vixit et de his rebus scripsit, fieri potest igitur ut scripta eius basim libri formaverint, sed in Bibliotheca describuntur res multo post mortem Apollodori factae; hinc auctor eius "Pseudo-Appolodorus" appellatur.
Inter antiquissimos fontes literarios sunt Homeri duo poemata epica Ilias et Odyssea. Aliae poetae "Cyclum epicum" absolverunt, sed haec carmina fere omnino perierunt. Hymni Homerici, contra nomen suum usuale, coniunctionem rectam cum Homero non habent; sunt potius hymni chorici ex prima parti Aetatis lyricae. Hesiodus, Homero fortasse aequalis, in Theogonia primorum mythorum Graecorum memoriam plenissimam offert, creationem mundi, originem deorum, Titanium, Gigantum, atque genealogias elaboratas, fabulas populares, mythos aetiologicos tractans. Opera et Dies Hesiodi, poema didactica de vita rustica, etiam continet mythos Promethei, Pandorae, et Quinque aetatum generis humani. Poeta consilium praebet de optimo modo quo homo florere posset in mundo periculoso, propter deos periculosiorem facto.
Poetae sequentes saepe argumenta ex mythis ceperunt, sed paulatim coeperunt minus mythos narrare et plus oblique mythos notare. Exempla reperiuntur apud poetas lyricos ut Pindarum, Bacchylidem, Simonidem et poetas bucolicos ut Theocritum et Bionem. Praeterhac mythos fuit pars fundamentalis dramatis Atheniensis. Poëtae tragici Aeschylus, Sophocles, Euripides actiones scripserunt de mythis aetatis heroum et belli Troiani. Multae historiae magnae (e.g. de Agamemnone et liberis suis, de Oedipus, de Iasone Medeaque) in his tragoediis formam classicam sumpserunt. Poëta comicus Aristophanes quoque mythis utus est, in fabulis Avibus et Ranis.
Historici Herodotus et Diodorus Siculus, et geographi Pausanias et Strabo, mythos locorum quo itinera faciebant notaverunt, saepe formas paulo notas dantes. Herodotus in primis conatus est in mythis radices certaminis inter Graecos et Barbaros invenire et traditiones gentium variorum reconciliare.
Poesis temporum Hellenismi et Romae antiquae sicut opus litterarium potius quam religiosum componebatur. Nihilo setius, multa singula magni momenti continet, quae aliter perierint. In hoc numero sunt:
Inter scriptores prosaicos Graecos et Romanos eorundem temporum oportet notare Apuleium, Petronium, Lollianum, Heliodorum Emesenum, Hyginum, Philostratum Lemnium, Philostratum IV, ac Callistratum.
Denique indicia utilia, sed cum inclinatione animi Christiana, reperiuntur apud scriptores Imperii Romani Orientalis, ut Arnobium, Hesychium Alexandrinum, Ioannem Tzetzem, Eustathium Thessalonicensem, atque auctorem Sudae.
Fontes archaeologici
Inventiones culturae Mycenaeae saeculo undevicensimo ab archaeologo Germanico Henrico Schliemann et culturae Minoae saeculo XX ab archaeologo Britannico Arthuro Evans convenerunt ad multis quaestionibus de poematibus Homeri respondendo, indicia de dis heroibusque praebentes. Infeliciter indicia de mythis ritibusque in locis Mycenaeis et Minois omnino in monumentis continentur, quod scriptura horum gentium, Linearis B, praecipue in tabulis adhibebatur, sed nomina ali aliquorum deorum heroumque dubie reperi possunt.
Picturae geometricae in figlina saeculi VIII a.C.n. fabulas cycli Troiani atque res gestas Herculis depingunt. Hae imagines mythorum multum valent de causis duabus. Primo, multae fabulae Graecae in vasibus antequam in litteris conspicantur: e.g. ex duodecim laborum Herculis, sola res de Cerbero in scripto saeculi VIII reperitur. Secundum, fontes visuales aliquando depingunt mythos, minime in fontibus literariis non superantes. In temporibus archaico (c. 750–500 a.C.n.), classico (c. 500–323 a.C.n.), Hellenistico (323–146 a.C.n.) picturae Homericae et aliae parent, testimonio litterario addentes.
Historia mythica
Mythologia Graeca mutavitur secundum mutationem culturae Graecae. Incolae priores paeninsulae Balcanicae fuerunt populus rusticus, sectatores animismi; id est, animam cuique naturae proprietati assignaverunt. Deinde hae animae incertae figuras humanas ceperunt, ut di mythologiam loci intrantes. Cum tribus a septentrione invaserint, novum gregem deorum attulerunt cum emphasi in victoria, virtute, violentia. Di rustici priores contributi sunt cum novis aut ceciderunt.
Circa annum 630 a.C.n., introductione paederastiae correspondentes, fabulae de propinquitatibus inter deos heroesque mares facti sunt magis magisque frequentes. Ad saeculum quintum a.C.n. poetae saltem unum eromenon, puerum vel adulescentem amatum, cuique deo magno (praeter Martem) et multis heroibus assignaverunt. Mythi iam exstantes, ut res Achillis et Patrocli, sententiam paederasticam acquisiverunt. Etiam poetae Alexandrinae, deinde mythographi Romani, hoc modo fabulas Graecas accommodaverunt.
Poetae epici, cyclos litterarios creantes, novum rerum ordinem elaboraverunt, mythos in locos definitos historiae mundi ponentes. Cum discrepantiae in fabulis vetent ordinem absolutum, ordo propinquus discernari potest. Sic historia mythica dividi potest in aetates tres vel quattuor:
Auctores archaici et classici praeoptaverunt aetatem heroicam tractare; exempli gratia, poëmata epica Ilias et Odyssea et longitudine et popularitate maiores fuerunt quam Theogonia et Hymni Homerici, qui aetatem deorum respecti sunt. Sub auctoritate Homeri um incremento in veneratione heroum notio dei strictius definita est: regnum deorum a regno mortuorum (heroum) separatum est, di chthonii a dis Olympi.
Hesiodus in Operis et Diebus schemate quinque aetatum (vel gentium) hominum utitur: aureae, argenteae, aëneae, heroicae, ferreae. Aetas aurea a Saturno aetatesque sequentes a Iove creatae sunt. Aetate heroica excepta, successio aetatum gradus deiectioni generis humani respondet. Hesiodus originem mali attribuit Pandorae, quae ollam a Iove recepit, cui omne malorum genus inerat, quia Pandora ollam aperiens terram morbis calamitatibusque replevit.
Origines mundi et deorum
Mythi originis conantur verbis humanis principium mundi explicare. Hesiodus fabulam celebrissam scripsit in Theogonia sua. In principio erat Chaos, inane tenebrosum. Ex chao emerserunt Terra aliique entitates divinae: Tartarus, Amor, Erebus, Nox. Terra sola Caelum genuit, tunc de coïtu eorum nati sunt Titanes—sex mares (Oceanus, Coeus, Crius, Hyperion, Iapetus, Saturnus) et sex muliebres (Thia, Ops, Themis, Mnemosyne, Phoebe, Tethys). Secuti sunt Cyclopes, uno oculo in fronte, et Centimani, qui omnes a Caelo sub terra sunt absconditi. Terra furens Saturno persuasit ut patrem exsecuerit. Quo facto, Saturnus factus est rex Titanum, cum Ope coniunctus.
Cosmos Club
Cosmos Club (Anglice; 'Sodalitas Cosmi' ) est sodalitas virorum honestorum Vasingtoniae in Districtu Columbiae, a Ioanne Wesley Powell anno 1878 condita, una cum Clarentio Eduardo Dutton, Henrico Smith Pritchett, Gulielmo Harkness, et Ioanne Shaw Billings. Inter suos fines declaratos est "Promotio suorum sodalium in scientia, litteris, et arte." Inter sodales sunt tres praesides Civitatum Foederatarum, duo praesides vicarii, duodecim iudices Maximi Iudicii, 32 acceptores Praemii Nobeliani, 56 acceptores Praemii Pulitzerani, et 45 acceptores Praemii Libertatis Praesidentialis. Ex 1982, sedes sodalitatis in Domu Ricardi T. Townsend in Ordine Legationum sunt.
Mythologia Graeca
Origines mundi et deorum
Thema filii cum patre pugnantis iteratum est cum Iuppiter Saturno patri obviam iit. Saturnus, qui patrem suum plovigaverat, metuebat ne progenies idem fiebant, itaque unumquemque infantem Ope natum cepit et devoravit. Ops hoc detestabatur; decepit igitur Saturnum, Iovem abdens et lapidem ostendit pannis involutum, quem Saturnus acceptum sine mora devoravit. Cum Iuppiter adultus fuisset, patri potionem venenatam dedit, quem ille bibitum ceteros liberos cum lapide evomuit. Deinde Iuppiter in bello de regno deorum provocavit. Postremo Iuppiter fratresque sui vicit, cum Saturnus Titanesque in custodiam in Tartarum iacti sunt.
Cosmos Club
Sodales primum in Aedificio Corcorano conveniebant, in compito viarum quinti decimi et F, boreoccidentalium, sed ad Quadratum Lafayettense anno 1882 migravit. Denique sodalitas domus Tayloeanam et Dolley Madisonianam in orientali quadrati latere occupavit, et duas domus seriales solo aequavit ut spatium additum haberet. Sodalitas, ut praedium vacuefaceret a gubernatione foederali impulsa, ad Domum Townsendianam anno 1952 migravit.
Mythologia Graeca
Origines mundi et deorum
Iuppiter cura simili vexatus est: post prophetiam de potestate pueri futuri, primam uxorem Metin glutivit. Ea autem iam praegnans erat, et Minerva ex Iovis cerebro erupit, adulta et ad proelium accincta.
Cosmos Club
Ex 1887, usitatus locus conveniendi Societatis Philosophicae Vasingtoniae aedes conveniendi sodalitatis fuit, nunc auditorium Ioannis Wesley Powell appellatum. Societas Geographica Nationalis in sodalitate anno 1888 et Societas Desertorum ibi anno 1935 conditae sunt.
Mythologia Graeca
Origines mundi et deorum
Primi Graeci theogoniam exemplare poësis genus ducebant et vires fere magicas ei assignabant. Orpheus, poëta idealis, etiam est cantor idealis theogoniarum, quibus maria tranquillat et corda deorum inferorum movit. In hymno Homerico, cum Mercurius lyram invenit, primo canit ortum deorum. Hesiodi Theogonia habet non solum plenissima de dis narrationem, sed etiam plenissimam narrationem quae exstat munus poëtae archaicae tractantem, in invocatione Musarum contentam. De origine deorum etiam scriptum est in pluribus carminibus perditis, Orpheo, Musaeo, Epimenidi, Abaridi, aliisque vatibus ascriptis, quae in variis ritibus purgationis et mysteriis adhibebantur. Mentiones harum carminum in citationibus philosophorum Neoplatonicorum reperiuntur, atque in papyro Derbeniense saeculo V scripto et anno 1962 denuo invento, qui commentarium praebet theogoniae Orpheo attributae.
Cosmos Club
Sodales notabiles
Inter sodales notabiles sunt:
Mythologia Graeca
Origines mundi et deorum
Prima scripta Graeci varias notiones mythicas de mundi natura patefaciunt, secundum quas mundus constabat ex orbe plano, in Oceano natante, sub hemisphaerii caeli iacente. Solis cottidie in curro aureo caelum percurrebat, et nocte in calice aureo circum orbem navigabat; similitar facebat Luna. Sol, terra, caelum, flumina, venti in orationibus adorabantur et ad testes esse vocabantur. Fissurae naturales habebantur aditus ad inferos, domum Plutonis et mortuorum. Aliquando nova themata mythica ex gentibus vicinis venerunt.
Di principales
Titanibus subversis, novus deorum grex confirmatus est, secundum mythos temporis classici. Di principales sub oculis Iovis Olympum montem habitabant. Praeter eos, Graeci varios colebant deos rusticos: Pana deum pastorum, nymphas (Naiades aquarum, Dryades arborum, Nereides maris), deos fluviorum, satyros, et alios. Etiam erant di inferi, ut Erinyes (sive Eumenides, Latine Furiae vel Dirae), quae reos persequebantur. Poëtae antiqui ad singulos deos honorandos hymnos Homericos composuerunt..
Di Graeci describuntur corpora carnalia sed perfecta habuisse, non notiones nec appellationes fuisse, sed personae vere viventes. Plures artes inhumanas habebantur: morbis non afficiebantur, et solum raris casibus vulnerari poterant. In primis nec moriebantur nec senescebant; immortalitatem capiebantur nectarem bibentes et ambrosiam edentes, quibus sanguis divinus in venis renovabatur.
Quisque deus suam originem, suas artes, suas delicias habet, sed descriptiones mythicae oriuntur ex multitudine deorum locorum propriorum, qui non semper inter se concordant. Di in poëse, precibus, ritibusque saepe nomine vocantur cum epitheto, quod certam dei formam, originem, munusve indicat; exempli gratia, Apollo Musagetes est "Musarum princeps"; Phoebus autem est "clarus" Apollo, deus solis. Nonnulla epitheta iam tempore classico perantiqua erant.
Plurimorum deorum propriae sunt definitae vitae partes. Nam Venus erat dea amoris pulchritudinisque, Mars deus belli, Dis pater rex inferorum, Minerva dea sapientiae virtutisque. Nonnulli di, inter quos Apollo et Dionysus, naturas et munera multiplicia habebant; alii autem, inter quos Vesta et Sol, paulo maiores erant quam formae humanae rerum inanimatarum. Maxima templa parvo numero deorum dedicabantur, quos omnes Graeci venerabantur. In singulis autem pagis minores quoque di colebantur. Etiam cives variarum urbium deos notissimos honorabantur insolitis ritibus fabulisque locorum propriis.
Aetas deorum mortaliumque
Fabulae amoris saepe stuprum cum muliere mortali a deo factum tractant, ex quo progenies heroica nascitur. Consuetudo inter deos mortalesque vitanda esse monitur; nam etiam coniunctionibus consensús mutui raro iucundi sunt exitûs. Interdum dea cum viro mortali copulat, ut in hymno Homerico in Venerem, ubi dea cum Anchisa cubat et Aeneam gignit.