cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bulgaria
Geographia
Bulgaria regionum Classicis temporibus notarum portiones comprehendit, inter quas Moesia, Thracia et Macedonia. Montanus reipublicae austroccidens duo iuga alpina, Rilam et Orbelum, habet, et orientalius humilior sed extensior mons Rhodope stat. In monte Rila maximum Paeninsulae Balcanicae cacumen, Musala (Bulgarice Мусала) 2925 metrorum sive 9596 pedum altum, est; longissimum montis Haemi iugum ex Occidente in orientem mediam per civitatem currit, celebris Valles Rosarum (Bulgarice Розова долина) Septemtrione. Clivosa natio et planities ad Austrorientem iuxta Ponti Euxini litus et iuxta Bulgariae praecipuum flumen, Danubium ad septemtrionem. Strandza (Bulgarice Странджа) maximus mons Austroriente est. Pauci montes et colles in Boreorientali Dobrogeae (Bulgarice Добруджа) regione sunt. Paeninsulae Balcanicae nomen a Балкан sive Стара планина (Latine Haemo) iugo per Bulgariae centrum currente et in Orientalem Serbiam patente derivatur.
Bulgaria ingentes manganicorum Boreoriente et uranii Austroccidente saxorum venas, simul et vasta carbonis suppletoria et cuprea, plumbea, zincea aureaque saxa habet. Minores ferreae, argenteae, chromiti, niccoleae, bisemuteaea at aliorum venae sunt. Bulgaria haud metalliferis mineralibus abundat inter quae saxum salsum, gypsum, caolinitum et marmor.
Natio densam circiter 540 fluminum reticulationem habet, quae pleraque, notande excepto Danubio, brevia et cum parvis aquarum aequoribus. Pleraque flumina per montanos locos fluunt. Longissimum flumen solum in Bulgarico territorio situm, Oescus, 368 km (229 milia passuum) longum est. Alia praecipua flumina Strymon et Hebrus meridie sunt.
Rila et Orbelus montium iuga circiter 260 lacus glaciales ostendunt; natio etiam complures magnos lacus in Ponti Euxini litore et amplius 2 200 lacuum structilium habet. Plurimi minerales fontes, praesertim Austroccidentalibus Centralibusque in civitatibus partibus iuxta fallas inter montes siti, sunt.
Praecipitatio media in Bulgaria circiter 630 millimetra per annum est. In terra inferiori pluvia inter 500 et 800 mm variat et in montanis locis inter 1 000 et 1 400 mm per annum. Sicciores loci Dobrogeam et Septemtrionalem litoralem laciniam includunt, dum supremae Rilae, Orbeli, Rhodopis, Haemi, Osogovonis et Scomii partes maximas praecipitationis quantitates accipiunt.
Oeconomia
Bulgariae oeconomia considerabiliter post annum 1989, cum Unionis Sovieticae collapsu et, ergo, in Sovieticum mercatum accessus deminutione, contracta est. Per Bellum Frigidum, Bulgarica oeconomia satis ab Unione Sovietica dependebat. Qualitas victus Bulgarorum 40 centesimae collata qualitati ante decennium 200 deminuit et solum antiquam qualitatem Iunnio anni 2004 recuperavit.
Demographia
Secundum censum anni 2001, Bulgariae incolae praesertim a Bulgaris (83,9%) constituuntur, cum duobus allophylis, Turcis (9,4%) et Acinganis (4,7%). Reliquae 2 centesimae incolarum a quadraginta allophylis constituitur inter quos Russi, Armenii, Valachi, Iudaei, Tartari et Saracazani excellunt. 1,1 centesimas incolarum suam ethniam in ultimo censu anni 2001 non declaravit.
Lingua publica in Bulgaria est lingua Bulgarica, 96,3 centesimae incolarum sermo patrius. Bulgarica linguarum Slavicarum circuli pars facit. Alliae linguae sunt lingua Turcica et lingua Tzigana, quamquam secundum Constitutionem lingua unica Civitatis Bulgaricae Bulgarica est.
Natio Aciganorum numerum inter 200 000 et 450 000 aestimatum habet.
Plerique Bulgari (82,6%), saltem nominatim, ad Ecclesiam Orthodoxam Bulgaricam pertinent. Inter alias religiosas denominationes Islamismus (12,2%), complures Protestanticae denominationes (0,8%) et Catholicismus Romanus (0,5%) sunt. Aliae religiones, athei et homines sine religione declarata 4,1% constituunt.
Recentibus annis, Bulgaria minimorum incolarii incrementi indicum unum habuit. Incolarum decrementum e decennio 200 propter oeconomicum collapsum et magnos migrationis indices accidit. Anno 1989 incolarum numerus 9 009 018, anno 2001 7 950 000 et anno 2008 7 640 000 erat. In praesenti, Bulgaria gravem demographicam crisin transit. Bulgaria fertilitatis indicem 1,4 filiorum pro femina anno 2007 habet, cum indice praedicto 1,7 anno exeunti 2050. Fertilitatis index indicem 2,2 filiorum pro femina attingere debet ad restaurandum indicem incrementi incolarii.
Cultura
Bulgarica traditionalis musica, velut Bulgarica saltatio et vestimenta, secundum suam regionem e qua venit variat. Generatim, alius regionis cantorem alius regionis musicam canere ob sonorum diversitatem variationemque et specialem emissionem difficile est.
Dachshund (genum)
Dachshund, nomen recte dachshund scriptum, est genum quod ad evolutionem oculi compositi arthropodorum spectat, et partes quoque agit in evolutione crurum.
Bulgaria
Cultura
Musicae historicos urbanosque eventus exprimunt, quod multos annos et multa saecula abhinc Bulgarici populi historiam et mores "invenire" et colere adiuvit. Carmina auctores non habet, quia oraliter e generatione in generationem tradita sunt et inventa per eventus sunt. Musicarum textus velut historiae problemata, festa, bella et sensationes narrantes sunt.
Saltationes complicatis motibus constituuntur qui pluries periegetas turbant. Pleraeque saltationes a centis hominum perfici possunt, velut in Guinnessano contentionis principatuum libro maxima collectiva saltatio Bulgarica putata est, quae amplius a 15 000 hominum coniunctim, manibus tentis, in capite noctu die festo saltata est.
Festa et diei festi
Secundum dies hebdomadis qui festus sit, gubernatio additionales operis dies dies Saturni declarare potest.
Nexus externi
🇬🇷
Clypeus
Clypeus est unum ex scleritorum quae sunt "facies" arthropodorum.
In insectis, clypeus inferiorem faciei marginem definit, labro secundum ventralem clypei marginem articulato. Mandibula labrum cingunt, sed clypeum non tangunt. Dorsalis clypei margo infra cava antennarum iacet. Clypeus a sulcis secundum margines laterales et dorsales saepe bene definitur, et omni forma plerumque est rectangularis vel trapezoidalis.
In arachnidis, clypeus plerumque est regio inter anteriorem carapacis marginem et oculos anteriores.
7042 Carver
7042 , olim designationibus 1933 FE1, 1964 DH, et 1985 FD1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth, astronomo apud Observatorium Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7042 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Codex ATC C
Codex ATC C est pars systematis classificationis Anatomici Therapeutici Chemicique Ordinis Mundi Sanitarii substantiarum quae effectus in apparatu circulatorio habent. Hic novem gradus perscribuntur:
Per exemplum: C03 Substantiae diureticae
← ad gradum alteriorem
Bellevue-la-Montagne
Bellevue-la-Montagne est commune Francicum 454 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Carnoy
Carnoy  est commune Francicum 111 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Organum Haller
Organum Haller est multiplex organum sensile quod ixodidae ferunt. Hoc organum hostes—quos ixodidis, quia eae parasiti obligati sunt, inveniri necesse est ut supersint—olfactione sensuque humiditatis, temperaturae, et dioxidi carbonii invenit. Organum est cavum minutum in terminali primi pari crurum segmento situm. Quodque organum ex fovea capsulaque constat, quae setas sensiles continet.
Le Cardonnois
Le Cardonnois  est commune Francicum 97 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Telomerum (morphologia insectorum)
Telomerum (ex Graeco, 'pars terminalis') in morphologia insectorum superiorum ordinum ab Orthopteris ad Hymenoptera fit. In adultis horum ordinum insectis, adligatores genitales in duobus segmentis—basimero proximali et telomero distali—evolvuntur.
4873 Fukaya
4873 , olim designationibus 1990 EC, 1955 RO, 1971 SF, et 1982 UM1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Atsushi Sugie, astronomo apud Observatorium Dynic AstroPark versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4873 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
1074 Beljawskya
1074 , olim designationibus 1925 BE, 1949 KC1, A912 VN, A914 BB, A917 QB, et A923 TA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Sergio Beljavskij in sede addititia Observatorii Pulkovensis, in vico Simeiz Crimaeae sita, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1074 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Cardonnette
Cardonnette  est commune Francicum 439 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Frons (anatomia insectorum)
Frons in anatomia insectorum est frontalis capitis insecti regio. Superiorem faciei partem super clypeum et infra antennam tegit. Musculos dilatoris pharyngealis sustinet, et usitate ocellum (oculum simplicem) fert.
4872 Grieg
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4872 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Nervus medianus
Nervus medianus est nervus periphericus motorius (efferens) et sensorius (afferens) membri superioris et unus ex quinque principalibus de plexu brachiali orientibus.
Nervus medianus ex fasciculis plexus brachialis et laterali (ex radicibus ventralibus C5 - C7) et mediali (C8 - Th1) formatur.
Est unicus nervus, qui trans canalem carpi fertur.
Multa mala obsidione nervi secundum decursum eius emanant. In syndromate canalis carpi nervus medianus intra canalem carpi causa angustiae comprimatur. Praeterea inflammationes locales, pressionem, vulnera graviora et fracturae ossium membri superioris damnum nervi perficere possint.
Cursus nervi
Coniunctione fasciculorum duorum plexus brachialis in regione axillari nervus medianus trans brachium, cubitum, antebrachium, canalem carpi ad manum fertur.
Plexus brachialis, fasciculi lateralis et medialis
Ante nervi mediani formationem fibrae nervales ab radicibus ventralibus - ab radice cervicali quinta C5 ad radicem thoracalem primam Th1 - intra plexum brachialem truncos superiorem et medialem et inferiorem formant, denique ex eis, formationis nervi, fasciculos et lateralem et medialem.
Axilla
Apud centesimae quinque hominum coniunctio fasciculorum abest. Ita fibrae nervales primum per fasciculum lateralem in nervum musculocutaneum currunt; deinde intrant ad ceteras fibras nervi in sulcum bicipitalem medialem, qui quasi canalis textu conexivo laterae mediali musculi bicipitis brachii est, coniunctio in nervum medianum completum oritur.
Brachium
Decursus nervi secundum brachium demonstrat nomen eius: In medio et ante septum intermusculare mediale invenitur nervus una cum vasis sangineis. Ratio inter nervum et arteriam brachialem mutat: In tertia parte proximali, versus truncum, nervus arteriae brachiali anterior (ventralis; nervus ante arteriam) et lateralis invenitur, decussat autem eam in brachii medio ab laterali ad medialem. Parte in tertia distali, versus cubitum, locatus est nervus arteriae medialis et dorsalis (nervus post arteriam).
Brachio nervus medianus nullos ramos musculares emittit.
Fossa cubitalis
Tectus aponeurosi musculi bicipitis brachii, vocitatur quoque lacertus fibrosus, intrat in fossam cubiti nervus medianus iuxta arteriae brachialis, rarius arteriae ulnaris (rami arteriae brachialis), latus mediale. Simul eo loco cursus nervi rectioni parvae antebrachii contra brachium ad latus ope curvae tenuis persequitur.
Canalis carpi
De consuetudine nervus medianus sub retinaculo flexorum inter tendines musculorum flexorum iacens invenitur, ubi latitudo nervi canalem intrantis 6 mm metitur.
Manus
Manu emittit ramos musculares ad
Nervus accipit fibrae sensoriae a cute totius pollicis, digitorum duorum radialium cum dimidio latere proximi, velut pars radialis palmae manus.
Mala morbique nervi mediani
Functio laesa docetur concursio
Obsidiones vi structurarum anatomicarum
Functio laesa nervi mediani vi pressione, cum conductio electrica inhibitur, perfici potest. Imprimis momentum functionis mali habent :
Syndroma canalis carpi
In syndromate canalis carpi nervus medianus comprimatur.
1075 Helina
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1075 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Gaius Norbanus Flaccus (consul 38 a.C.n.)
Gaius Norbanus Flaccus, natus mortuusque primo saeculo a.C.n., fuit senator Romanus qui consulatum anno 38 a.C.n. gessit, anno 34 a.C.n. triumphavit. Bello civili fautor Octaviani Caesaris fuit.
De gente
Gaius Norbanus nepos consulis anni 83 a.C.n. vulgo habetur qui homo novus et Marianarum partium dux a Sylla victus et proscriptus tandem se in insula Rhodo ipse necavit. Tunc pater eius triumvir monetalis fuisse videtur qui denarios quosdam circa eundem annum 83 a.C.n. cudendos curavit. Alii vero nomen in denariis ipsius consulis fuisse putant. Quorum opinioni si adsenseris tunc hic Gaius Norbanus filius consulis anni 83 a.C.n. esse potest. Nec antea cursum honorum ingressus est, quia lege Syllana filii proscriptorum magistratus petere vetabantur. Quae lex anno 49 a.C.n. demum a Gaio Iulio Caesare abrogata est. Nomen ipsum hanc gentem Norba oriundam esse indicare videtur.
De cursu honorum
Praetor anno 43 a.C.n. Norbanus partes triumvirorum secutus est. 42 a.C.n. cum Lucio Decidio Saxa octo legiones per Macedoniam in Thraciam ducebat, quae velut primum agmen triumvirorum exercitus dici possunt. Nam Octavianus et Marcus Antonius in Italia adhuc morabantur, a Sexto Pompeio, Staio Murco, Gnaeo Domitio, qui navibus pollebant, impediti. Ne tyrannicidae Brutus Cassiusque ex Asia venientes ultra procedere possent, Saxa et Norbanus angustias in Via Egnatia prope Philippos  occupaverunt. Ita hostes ad longum incommodumque circuitum coegerunt : deinde antequam a tergo circumvenirentur Amphipolim sese receperunt ubi, urbe firmiter munita, reliquum exercitum expectabant. Ob quae merita ad consulatum ordinarium anno 38 a.C.n. cum Gaio Appio Pulchro gerendum a triumviris designatus, proconsul Hispaniae postea circa 36 a.C.n. fuit, de qua triumphum die 12 octobris 34 a.C.n. egit. Nec tam magna illa victoria fuisse videtur : etenim rerum gestarum scriptores antiqui de ea silent. Ab anno 31 a.C.n. proconsul Asiae erat.
Lissotriton
Lissotriton est genus caudatorum subfamiliae Pleurodelinarum familiae Salamandridarum, quod in Europa est endemicum.
Nu (mythologia Aegyptia)
Bibliographia
Nu (mythology)
Salamandridae
Salamandridae sunt familia caudatorum quae ex subfamiliis Salamandrinis et Pleurodelinis constat. Septuaginta quattuor species (quattuor aliis exspectatis) omnem habitant hemisphaeram septentrionalem: Europam, Asiam, Africam septentrionalem, et Americam Septentrionalem. Salamandrini a pleurodelinis distinguuntur quia canalibus costalibus praeter latera corporis carent, et plerumque asperam habent cutem. Salamandridis fere sunt colorum clarorum discrepantiumque exemplaria. Ei sunt quattuor membra bene evoluta, quattuor digitis in membris superioribus, et plerumque quinque digitis in membris inferioribus praeditae. Inter se a 7 cm ad 30 cm longa variant. Salamandrae atra et lanzai progenies vivas pariunt, sine statione ranunculi, sed aliae species ova in aqua ponunt. Aliquae pleurodelinae, neotenicae, regignere possunt antequam se omnino per metamorphosin transforment.
Taxinomia
Genera Chioglossa, Lyciasalamandra, Mertensiella, et Salamandra in subfamilia Salamandrinarum ponuntur; reliquae in Pleurodinis.''
Familia SALAMANDRIDAE
Fanum Sancti Valerii (discretiva)
Fanum Sancti Valerii potest esse:
Arachotus
Arachotus, vulgo Arghandab (Dari رود ارغنداب‎), est flumen Afganiae, 562 chm longitudinis. In provincia Gasnensi oritur, prope Alexandriam Arachosiam urbem fluit et in Etymandrum per delta effunditur. cuius accola maximus est. Regio historica Arachosia de flumine nomen habuisse videtur.
Codex ATC N05
Codex ATC N05 est pars systematis classificationis Anatomici Therapeutici Chemicique Ordinis Mundi Sanitarii substantiarum quae effectus in systemate nervoso cum substantiis psycholepticis habent. Hic tres gradus perscribuntur:
Per exemplum: N05C Substantiae hypnoticae et sedativae
← ad gradum alteriorem
Etymologia
Verbum psycholepticus (-a, -um) a verbis graecis ψυχή (psyche = anima) et λῆψις (lepsis = figere) derivatur.
Halucinatio
Halucinatio sive alucinatio est in psychologia et psychiatria moderna experientia sensibilis verum simulans, quae quidem cellulis cerebri sine stimulo externo sineque nuntio ex sensibus emisso sua sponte exsistit et praeter voluntatem incipit et terminatur. Halucinatio non eadem res est et illusio, nam halucinatio stimulo absente apparet, illusio autem interpretatio falsa est veri sensus. Si quis igitur sonos insono circa loco audiat, halucinetur; quodsi in profluenti aqua aliave re sonanti voces audiat, ludibrio aurium vexetur. In consuetudine clinica tamen haec differentia non satis manifesta esse videtur, nam multi homines qui non numquam "vident res quae non sunt" alias "veras res perperam videbunt."
Nihil obstat, quin halucinationes inde ab origine generis humani exstitisse opinemur, quamquam hae res apud antiquos non halucinationes sed phantasmata et simulacra et imagines vanae vocabantur. Nam neque halucinatio nec halucinari ad sensuum errores sed potius ad animi, orationis, verborum vagationes referebantur. Nihilo minus cum notio 'halucinationis' (id est, experientiae ex sensibus sine stimulo externo emissae) vocabulo a lingua Latina mutuato vulgo appelletur, consentaneum esse videtur halucinatione uti termino technico psychologiae et psychopathologiae.
Cum halucinatio error sensuum sit, delusio, quippe quae interpretatio falsa perceptionis et experientiae sit, error cogitandi est. Halucinationis et delusionis speciem habet delirium, quippe cum repentina confusio mentis et insufficientia cerebri sit.
De etymologia
Halucinatio est nomen substantivum a verbo halucinor derivatum. Duo problemata huc pertinentia tractanda sunt, scilicet etymologia et orthographia. Origo verbi halucinari unde trahenda sit, parum liquet. Sunt, qui proposuerint nomen q.e. hallus 'digitus pedis maior' huic verbo subiacere, velut si verbum a primo 'pedem illidere' significasset. Etiam sunt, qui verbum *ad-lucinor 'in nimiam lucem incido' finxerint, unde facile allucinor. Ex huius generis opinionibus etymologicis inde a medio aevo nata est consuetudo -l- litteram geminandi (sicut (h)allucinor), quae scriptio apud antiquos non testatum est. Dixit enim Gellius formas adspiratas (halucina-) antiquiores esse formis non adspiratis (alucina-). Iam apud antiquos alucinari a verbo Graeco ἀλύειν 'errabunda mente esse' mutuatum ac ad similitudinem stirpis verbi vaticinari configuratum esse putabatur. Quae etymologia, optima ex iis quae adhuc propositae sunt, usque ad nostram aetatem manet.
De causis et formis halucinationum
Causae halucinationis variae sunt, sicut defectus oxygenii, summus angor animi, experientiae traumaticae, sicut maletractatio vel mors propinqui. Halucinationem per quemlibet sensum experiri possumus, cum videmus audimus tangimus gustamus olfacimus aliquid quod in mundo externo communiter percepto neque est nec fit. Saepissime aures et oculi nos decipiunt. Nec periculosum per se neque insanum est halucinationes experiri. Quodsi cui halucinanti persuasissimum est vera se audire aut videre, de statu confini morbo mentis agitur, unde variae opiniones vanae nocentesque proficisci possunt. Saepe quidem homo psychosi laborans, cum voces vel sonos audit, errare se intellegit. Halucinationes repetitae morbum, ad quem levandum medico opus erit, indicare possunt.
De errore aurium
Si quis halucinatione auditoria sive paracusia vexetur, ei eaedem corticis cerebri stimulabuntur partes, quae vero sono audito excitabuntur. Quae cum ita sint, negari non potest eum verum sonum audisse. Apud antiquos halucinationes auditoriae ab aliquo deo emissae esse credebantur, sicut vox interna a daemonio emissa Socrati. Plutarchus de quodam Thamo narrat, qui navem mercatoriam a Graecia Italiam versus gubernabat. Cum prope Paxos ventum est, ex insula audita est vox Thamum vocans. Primum nihil respondit, nihil iterum vocanti. Tertium autem maiore voce vocator "Ubi contra Palodes perveneris," inquit, "Pana magnum nuntia mortuum esse!" Mox deinde Thamus, dum contra Palodes navigat, terram prospiciens vocemque tollens "Pan magnus", inquit, "mortuus est!" E vestigio multorum lamentatio repercussa est. Narratio Plutarchi in animum inducit non solum Thamum sed etiam alios quoque navigantes hanc vocem iubentem audisse. Sed forsitan Plutarchus audientiam Thami confuderit cum eo, quod Thamus audisse se dixerit et ceteri rumore acceperint, nam ex definitione constat halucinationem unius tantum hominis esse.
Halucinationes auditoriae verbales psychosi copulari solent, praesertim apud populos occidentales. Sed voces quae audiuntur, praesertim si benignae sunt, per se aegritudinem animi non indicant, sicut in epilepsia lobi temporalis. Etiam psychosis brevi praeterire potest, et psychosi adfectus ipse se halucinari intellegit. Saepe tamen status psychoticus insaniam indicat, praesertim si voces infestae minacesque sunt. Si voces inimicae tamquam intra caput generantur, saepius de perturbatione identiatis agitur. Sin autem voces perturbantes et iubentes alicunde extra hominem missae esse videantur, potius schizophreniam suspicari poterimus, quamquam prae symptomatum similitudine difficile est perturbationem identitatis a schizophrenia internoscere.
De erroribus oculorum
Errores oculorum sunt halucinationes visuales et illusiones visuales, quae in consuetudine clinica difficulter inter se distinguuntur, quamquam conceptualiter facilius definiri possunt. Halucinationes et illusiones involuntarie accidunt nec praedici possunt, sed illae sine stimulo externo fiunt, cum in his stimulus externus perperam intellegatur. Ab his insuper separandae imaginationes visuales, quae semper voluntariae sunt.
Apud antiquos multi errores visuales renuntiantur, sed, utrum de halucinatione an de illusione aliave imaginatione agatur, saepe ambiguum est. In fabulis halucinationes semper insaniae temporali copulantur, in veritate autem non semper de psychosi agi videtur. Notum est enim hoc eventum ab Herodoto narratum: Nam Phidippidi praeconi circa Parthenium montem currenti incidisse Pana, qui eum iuberet ab Atheniensibus interrogare, cur Pana negligerent deo illis benevolum. Nihil est quo Phidippides in psychosi fuisse demonstretur. E contra in Pseudo-Aristotelis libro De mirabilibus auscultationibus (§ 31) de quodam narratur Abydeno, qui in theatro vacuo, tamquam histriones agentes spectaret, multos dies admiratione adfectus adplauderet. Hic certe de insania agebatur: mente recepta suavius se nunquam atque eo tempore vixisse.
Mores et consuetudo antiquos adduxisse videntur, ut saepius ac magis quam hodie apparentias deorum haberent, sed non est, cur causas halucinationum genere ipso non stetisse credatis. Halucinationes visuales, quamquam animum sollicitant perturbantque, non necessario insaniam indicant. Nam satis constat homines corpore aegrotantes aut drogis inretitos non numquam halucinationibus vexari. Oliverus Sacks, neurologus Britannico-Americanus, de quadam narrat muliere, cui aliquot hebdomadibus post sectionem parvam cerebri apparuerunt visiones Kermit ranunculi, quamquam ea figura ad illam nihil attineret. Quam visionem paulatim decrescentem Sacks indicio sanationis esse dixit. Etiamnunc adiciamus visiones syndromà Caroli Bonnet provocatas, quas Sacks diserte tractat. Quae visiones genere ipso homines caecatos adficiunt, cum cerebrum indito (input) visuali amisso laborans ipsum suas generet imagines. Quae visiones Bonnetianae, quippe quae perceptualibus non nutriantur vicissitudinibus, monotonae stereotypisque plenae esse solent. Praeterea nihil significare videntur. Caecati enim homines in paupertate cibi oculorum vivere coguntur velut nautae multis diebus nihil nisi aequor tranquillum intuentes.
De errore cutis
Halucinatio tactilis est falsa perceptio tactus, tamquam si formicae aliave insecta in cute vel sub cute cursent, unde formicatio dicitur. Quae perceptio vana efficitur coniunctione falsa signalium nervosorum in medulla spinali et thalamo factorum, quae in corticem somatosensorium primarium et corticem somatosensorium secundarium inmittuntur. Halucinationes tactiles saepius in morbus neurologicis apparent, sicut in schizophrenia, morbo Parkinson, syndroma Ekbom, delirio trementi. Homines dolore artus vani affecti sensibilitatem quandam experiuntur. Etiam medicamenta sicut cocainum vel alcohol causae halucinationum sunt.
De errore nasi
Phantosmia vel halucinatio odora est perceptio odoris qui non est. Qui error olfaciendi saepissime nullum malum est, nam addito tempore evanescere solet. Sed phantosmia etiam ex variis causis valetudinis fieri potest, sicut ex inflammatione nasi aut morbo dentium, ex hemicrania aut impetu epileptico, et ceteris incommodis. Etiam variarum rerum chemicarum, sicut insecticisoriorum aut dissolutrorum, adsiduitas phantosmiae causa esse potest.
De errore gustatus
Huius generis halucinatio est perceptio iniucunda gustus qui non est. Quae halucinationes accidere solent ptaesertim hominibus epilepsia lobi temporalis oppressis. Regiones cerebri halucinationem gustatus adferentes sunt cortex insularis et sulcus lateralis.
Dhani Nivat
Dhani Nivat Kromamun Bidyalabh Bridhyakon (Bancoci natus anno 1885; anno 1974 mortuus) fuit princeps familiae regiae Siamensis, bis interrex, regibus Siamensibus quinque consiliarius, rerum gestarum scriptor.
Filius fuit principis Bidyalabh qui apud legationem Siamensem Londinii operam dedit eodem tempore quo Naresr ibi legatus erat iuxta regnum Britanniarum.
Dhani Nivat intra domum regiam Bancoci educatus est quia avia ibi a vestimentis merebat. Alumnus fuit scholae Rugbeiensis et universitatis Oxoniensis. In patriam reditus ad Aiuthiam missus est (iussu principis Damrong Rajanubhab ministri a rebus internis), urbem capitalem antiquam, ubi iuxta archaeologum Boran Rachathanin laboravit. Deinde a secretis reginae Saowabha regique Vajiravudh, postea minister ab eruditione regi Prajadhipok meruit usque ad annum 1932. Interrex ab anno 1946 ad 1950, postea praeses regii consilii privati fuit.
Anno 1904 inter conditores fuit societatis Siamensis cui multo tardius praeses electus est.
Beauzac
Beauzac est commune Francicum 2'755 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Caours
Caours  est commune Francicum 602 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Taricha
Taricha est genus caudatorum quod ex tribus speciebus et quattuor subspeciebus pleurodelinarum occidentalium constat, aliquando "pleurodelinis Pacificis" appellatis. Omnes ad familiam Salamandridarum pertinent. Hae species sunt Taricha rivularis, Taricha torosa, et Taricha granulosa, et omnes sunt in regione ad occidentem Montium Saxosorum in Civitatibus Foederatarum endemicae. Omnes sunt venenosae.
7043 Godart
7043 , olim designationibus 1934 RB, 1974 KJ, 1978 US, 1987 FZ1, et 1992 YA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Eugeneo Iosepho Delporte, astronomo apud Observatorium Regium Belgicae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7043 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Vita Galbae
"Vita Galbae", saeculo 1 exeunte a Plutarcho Chaeroneensi scripta et in serie vitarum imperialium comprehensa, de vita et rebus gestis Ser. Sulpicii Galbae disserit, qui breviter anno 69 imperavit eodemque anno necatus est. Hic libellus in vitam Othonis continuitur.
Cathedra
Cathedra (Graece καθῆσθαι 'sedere'; inde cathedra 'sedes, sedes docendi') ab Antiquitate potentiam magistratuum significat. In religione Christiana episcopi tenent opus magisteriale ab apostolis traditum inter eorum officia principalia, quod opus a cathedra significatur. Inde etiam signum Successionis Apostolicae est. In templis Christianis, cathedra episcopalis locum eminemtem prope altare obtinet, quare tale templum cathedralis vocatur. Eadem cathedra et institutum sedis episcopalis publicum sive administrationem dioecesanam significat.
Cathedra Petri (Romae / Basilica Sancti Petri)
Cathedra Petri in abside principali Basilicae Sancti Petri (Romae) collocata est exemplum cathedrae notissimum. Solium magnitudine plus quam verum repraesentat, qui annis 1657–1666 ab Ioanne Laurentio Bernini artifice, Alexandro Papa VII auctore (rexit 1655–1667), creatus est. Tegimentum aeneum sellam ligneam includit, quae secundum traditionem cathedra Petri fuisse dicitur. Veri simile est sellam saeculo nono pro coronatione Caroli Calvi confectam et post festum coronationis papae vel Basilicae Vaticanae donatam esse. Liturgica autem Petri cathedra, cathedra episcopi Romani, in Basilica Lateranensi invenitur.
Ex cathedra
Notio "ex cathedra" usui est ad pronuntiationes publicas papae denotandas, cum totum orbem docet. Hoc in casu cathedra potentiam docendi significat. Secundum doctrinam Catholicam papa e cathedra loquens infallibilitate in rebus fidei ac morum pollet.
Cathedra Sancti Augustini (Cantuariae)
Cathedra Sancti Augusti inter antiquissimas cathedras numeratur, quae adhuc sunt in usu. Nomen trahit a primo archiepiscopo Cantuariae, Sancto Augustino Cantuarensi, qui anno 604 mortuus est. Cathedra ex marmore facta (aut ab insula Purbeck aut ab urbe Bethesdae, Gwynedd oriundo) a spatio temporis inter saeculum sextum et duodecimum repetit. Ecclesia Cathedralis Cantuariensis, ubi cathedra collocata est, sellam olim partem sepulcralis Thomas Becket monumenti, quod interim destructum est, fuisse affirmat. . A temporibus antiquis adhibita est ad archiepiscopum Cantuariensem tertium inthronizandum: primum in presbyterio in cathedra collocatur ut episcopus dioecesanus, deinde in capitulo ut abbas titularis, tertium in cathedra Sancti Augusti ut Primas totius Angliae. Cathedra non nisi ad hanc celebrationem impenditur. Altera cathedra exstat, qua archiepiscopus aliis in causis utitur.
Locus cathedrae
Antiquitus traditus cathedrae locus est in apside post altare principale, quo loco in basilicis Romanis, quae primis ecclesiis Christianis exemplo erant, magistratus sedes suas habuerunt. Cum Medio Aevo altare ad apsidis murum collocatum sit, cathedra in presbyterii latus (plerumque sinistrum) posita esse solebat. .
Ecclesia Occidentales
In Ecclesia Catholica Romana, quod post Concilium Vaticanum Secundum saepe altare in medio positum nullum parietem tangit, cathedra rursus post altare (ut in basilicis palaeochristianis) collocatur.
In ecclesiis Communionis Anglicanae, cathedra in presbyterii latere posita esse solet, his diebus plerumque in latere evangelii (id est in sinistra altaris parte a populo aspecta).
Ecclesiae Orientales
Ecclesiae Orientales (et Orthodoxae et Catholicae Orientales) habent thronum episcopi in apside post altare (Graece βωμός) sedibus presbyterorum (Graece σύνθρονον) utraque parte adiunctis. Haec positio "locus altus" appellata Iesum Christum liturgiam praesidentem repraesentat, etiam cum epsiscopus deest. Ob eam rem saepe icon Christi super throno episcopi posita est. Episcopus thronum tantum in liturgia ascendit, ubi Trishagion canitur. Alter thronus episcopo in ecclesiae navi praeparatus est.
Cantigny (Samara)
Cantigny  est commune Francicum 112 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Beaux
Beaux est commune Francicum 809 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Cannessières
Cannessières  est commune Francicum 81 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Cultura Olmeca
Cultura Olmeca est nomen datum cultura materialis propria regionis litoris sini Mexicani, quae floruit inter annos 1500 et 300 a.C.n., tempore dicto periodus praeclassicus ab archaeologis. Etiamsi cultura materialis olmecarum nota est, qui vero erant Olmecae et genus eius ignoramus. Cultura Olmeca dicitur primam civilizationem urbanam in Mesoamerica esse.
1076 Viola
1076 , olim designatione 1926 TE agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est. In honorem plantae violae nominatus est.
Cultura Olmeca
Territorium Olmecarum est regio plana atque cum pluribus rivis, ubi centra politica atque ceremonialia primo aedicifaca sunt secundo millennio a.C.n. Loci archaelogici Tres Zapotes, Laguna de los Cerros, San Lorenzo, aut La Venta sunt fortasse optimi exempli. Haec oppida necnon urbes ornata erant cum latis foris publicis, vallis terreis et, maxime, magnis capitibus regulorum saxo sculptis. Paucas sed notas partes suburbanas etiam archaeologi effoderunt.
Artifices Olmecae iade lapidem laborabant, quae ex regionibus peregrinis importatur. Ars Olmecarum praecipue habet formas animalium silvarum depictas: feles, crocodili, atque aquilae.
1076 Viola
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1076 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
4874 Burke
4874 , olim designationibus 1991 AW, 1928 BB, 1970 EC, et 1987 EM agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alienora Francisco Helin, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4874 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Phrada
Phrada (Afganice فراه, Dari فراه, Farāh) est urbs Afganiae circiter 35 800 incolarum, Prophthasiae provinciae caput. Inter Alexandriam Arachosiam et Alexandriam Arianam sita est. Saepe loco Alexandriae Prophthasiae antiquae ab Alexandro Magno conditae Phrada sita esse putatur.
Frons (discretiva)
Frons significare potest:
Hypocentrum
Hypocentrum est punctum in subterraneo unde terrae motus vel diruptio oritur. Vox est nova latina hypocentrum versa ex Graeco ὑπόκεντρον (upokentron), ficta a Roberto Mallet. Saepe tantum in erratu usu est ut significet 'medius' anglice 'center' ut iam ita definitio est in glossario.
Frons (anatomia)
Frons significare potest:
Gens Hostilia
Gens Hostilia Romae antiquitate fuit familia multum observata, quae Romulo regnante oriri dicebatur. Clarissimus gentis homo fuit Tullus Hostilius, tertius rex Romanus; omnes autem Hostiliorum aetatis rei publicae erant plebeii. Primus homo gentis Hostiliae pro certo notus fuit Hostus Hostilius, aliique bellis Punicis enitebant. Primus consul Romanus fuit Aulus Hostilius Mancinus, anno 170 a.C.n. electus.
Vita Othonis
"Vita Othonis", saeculo 1 exeunte a Plutarcho Chaeroneensi scripta et in serie vitarum imperialium comprehensa, de vita et rebus gestis M. Salvii Othonis disserit, qui breviter anno 69 imperavit eodemque anno mortem sibi intulit. In hoc libro Vita Galbae eiusdem auctoris continuitur.
Beaune-sur-Arzon
Beaune-sur-Arzon  est commune Francicum 221 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Cellulae Kenyonanae
Cellulae Kenyonanae (Anglice Kenyon cells) in systemate nervorum arthropodorum sunt neurona corporum pedunculatorum quae ex cellulis globuli deducuntur. Nonnullae species centies milia cellularum Kenyonanas habent. Cellulae in duo subgenera dividuntur; exempli gratia, eae quorum corpora cellularia extra calycem sunt cellulae Kenyonanae unguinatae appellantur. Celluluae Kenyonanae primum ab F. C. Kenyon anno 1896 descriptae sunt.
Candas
Candas  est commune Francicum 1033 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Francus Francicus
Francus Francicus (Francice franc ), primum francus et franchus tantum appellatus, signoque ₣ ab Eduardo Balladur, Ministro Oeconomiae, anno 1988 proposito, fuit moneta Francica. Hic nummus ab anno 1360 ad annum 1641 erat nummus valoris unius librae turonensis, et vocabulum huius valoris pecuniae vulgo manebat. In systemate decimali anno 1795 restitutus est. Iterum aestimatus est anno 1960, quoque franco novo (NF) valorem 100 francorum veterum habente. Designatio NF nonnullos annos continuabat, antequam nummus iterum francus tantum appellari coepit; homines quidem Franci res per francum vetustum iam aestimabat, pro nova centesima (Francice centime) valentem, donec euro annis 1999 (in confectione tabularum) et 2002 (nummis et notis argentariis) introductum est. Francus Francicus saeculis undevicensimo et vicensimo erat moneta reservata, usitate inter civitates seposita.
Hostus Hostilius
Hostus Hostilius in mythologica historia Romana fuit nobilis Romanus antiquus, Romulo regnante. Fortissime arcem Romanam defendens pugnavit, mortuusque cum Sabini in Romam post Sabinas raptas invaderent. Quandam Hersiliam, mulierem Sabinam, in matrimonium duxit, ac Tullus Hostilius, eorum nepos, fuit tertius rex Romanus. Hostus Hostilius est primus homo Gentis Hostiliae notus.
Canchy (Samara)
Canchy  est commune Francicum 310 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Cthulhu (genus)
Cthulhu est genus protistorum classis Parabasalium. Hoc protistum est parvum flagellatum parabasalianum, singulo nucleo anteriore cum axostylo robusto consociatum. Axostylus in totam cellulae longitudinem extenditur, in parte posteriore prominens, ubi in punctum finitur. Circa viginti flagella in uno fasciculo aliquantulum subanteriore emergunt. Flagella anteriora una pulsantur, singulum fasciculum magnum efficientia, quod ad posituram omnino ad partem anticam extensam provolvitur et tum in flagella laxa diffinditur quae ad partem posticum verberantur. Nonnullis autem singulis aliquando est unum flagellum.
Typus generis est Cthulhu macrofasciculumque. Hostis typicus est Prorhinotermes simplex (Isoptera, Rhinotermitidae).
Bactrus
Bactrus, vulgo Balkh (Dari بلخ, Afganice بلخ), est flumen Afganiae, 471 chm longum. In Baba iugo Paropamisi ortum, inter montes et per deserta fluit; in Oxum olim influebat, sed nunc aqua Bactri ad terras irrigandas omnis absumitur, nec ullus ramus ad Oxum pervenit. Bactra urbs in ripa dextra Bactri fluvii sita est.
Caucasiae portae
Caucasiae portae (Graece Καυκάσιαι πύλαι), nunc fauces Darialicae (Ossetice Арвыком, Georgiane დარიალის ხეობა), sunt vorago magna, qua Terekius fluvius iugum Caucasicum Maiorem transit; per has angustias et via unica e Georgia in Ossetiam Septentrionalem ducit.
Robertus Mallet
Robertus Mallet (natus die 3 Iunii 1810, Eblana, obitus 5 Novembris 1881) est conditor scientiae seismologiae. Patronatus a Regale Societate Londini, ad Lucaniam ivit anno 1858, ut calamitatem terrae moti vestiget.
Aeolia (mythologia)
Aeolia (Graece Αἰολία) in mythologia Graeca est filia Amythaonis et uxor Calydonis, eponymi urbis Calydonis in Aetolia, regione montana in sinu Corinthio sita. Cui erant duae filiae: Epicaste, uxor Agenoris, et Protogeneia, mater Oxyli per Arem.
Burgus Sancti Syri
Burgus Sancti Syri (Italiane: Borgo San Siro) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Langobardia, in Provincia Papiensi ac in Agro Laumellino situm.
Beaumont (Liger Superior)
Beaumont est commune Francicum 271 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Parabasalia
Proprietates
Flagella in uno vel pluribus fasciculis prope anteriorem cellulae partem ordinantur. Eorum corpora basalia ad fibras parabasales conectuntur quae ad apparatus Golgianos prominentes, gregi proprios, adligantur. Qui plerumque plagulam proferunt sicut crux microtubulorum quae per mediam cellulam patet atque aliquando praeter finem imminit. Hic crux microtubulorum axostylus appellatur, sed structurá ab axostylis oxymonadum differt. Parabasalida sunt anaerobici qui mitochondriis carent. Parva continent hydrogenosomata quae se ut videntur ex mitochondriis imminutis evolutae sunt. Reliquia similia in aliis flagellatis sine mitochondriis inveniuntur, et parabasalida probabiliter ad eos coniuguntur, gregem metamonada appellatum constituentes. Carent canalibus vescendi qui in plurimis Parabasalibis aliis inveniuntur.
Classificatio
Parabasalida in decem ordines nunc dividuntur:
Mythologia Aegyptia
Mythologia Aegyptia est corpus mythorum ex Aegypto antiqua, qui gesta deorum Aegyptiorum ad mundum intellegendum describunt. Fides quas hi mythi exprimunt sunt partes religionis et culturae Aegypti antiquae magni momenti. Fabulae saepe in scriptis et arte Aegyptia videntur, praecipue in fabulis brevibus et materiis religiosis, inter quas sunt hymni, textus rituales, textus funerei, et ornamenta templorum. Hi fontes plenas mythorum narrationes raro continent, sed saepe solum fragmenta brevia describunt.
Aegypti antiqui, a circulis naturae inspirati, tempus praesens habebant copiam exemplarium redeuntium, contra prima temporis spatia, quae linearia fuerant. mythi, in illis temporibus primordialibus constituti, exemplar circulorum praesentium praebent. Eventus praesentes proinde eventus mythorum iterant, ergo Maat, fundamentalem universi ordinem, renovantes. In eventibus maximi momenti ex praeterito mythico sunt mythi creationis, in quibus dei universum ex chao primordiali formant; fabulae de regno Ra, dei solis, supra terram; et mythus Osiridis, de certaminibus deorum Osiridis, Isidis, et Hori contra Seth, deum disturbantem. Inter eventus ex praesente qui mythi habeantur sunt quotidianum dei Ra iter per mundum et Duat, itineris res gemella aetherea. Argumenta quae in his narrationibus redeunt sunt certamen fautorum maat et virium confusionis, momentum pharaonis in Maat conservando, et continua deorum mors et regeneratio.
Spurius Tarpeius
Spurius Tarpeius est persona fortasse tam mythologica quam historica, qui arci Romanae sub Romulo rege imperabat. Omnem autem urbem Tarpeia filia patribus surreptarum mulierum Sabinarum prodidit, praemium postulans omnium quae bellatores Sabini in brachiis laevis gerebant, Sabinos armillas anulosque aureos in brachiis laevis gerere putans, qui autem puellam avaram scutis in bracchis laevis gestis contuderunt.
Clemens Venceslaus Coudray
Vita
Coudray in vestigiis patriis decorationes confecit antequam architecturae superiori Lipsiae et Dresdae studere inciperet. Berolini moratus, qua in urbe cum multis illius illustris Scholae Berolinensis collegis consuetudinem contraxit, iter Parisiense fecit. Ibi annis inter 1800 et 1804 magister ei erat Ioannes Nicolaus Durand professor in Academia polytechnica notissimus. Coudray aliquando confessus est se Lutetiae permulta addidicisse. In Italia autem, quo pergebat, rebus classicis satis frui potuit.
Domus Auriaca eum breviter Fuldae retinuit ante iter Vimarianum Goethio vocante. Mox architectus primus aulicus nominatus annos triginti vitam in isto ducatu grandi Musis dedicato degebat qui lucubrationes atque opera eius libentissime accepit et incessanter promovit. Cum Goethio ipso multa excogitavit et effecit. Vimariae anno 1817 Grapheum structorium fundatum est. Coudray multas res valde diversas fecit: vicos flammis consumptos renovavit (e.g. Berka, Buttstädt, Rastenberg), desideria privatorum implevit, vias novas strevit, res caducas vivificavit, festa atque caeremonias artificialiter expinxit.
Meritum autem maximum in Vimaria magonicanda et convenustanda habuit, ut gravitudo politica in dies crescens aedificiis opulentis elluceret. Genus classicum nobile adhibuit quippe qui umquam nec aedium utilitatis nec oppidi totius corporis oblivisceretur.
Opera selecta
Ecce res nonnullae, quas praeter fana et instituta educatoria publica ubique in ducatu sparsa, in ipsa urbe Vimariae creavit: Alibi haec fieri iussit: Res quae non (iam) ad effectum venerunt:
4875 Ingalls
4875 , olim designationibus 1991 DJ, 1931 KH, 1948 NG, 1948 OD, 1975 RZ1, 1978 JY2, 1979 YX3, 1985 MG, et 1988 JJ2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Yoshio Kushida et Reiki Kushida, astronomis apud Observatorium Meridianae Basis Yatsugatake versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4875 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Pleurodelinae
Pleurodelinae sunt caudata familiae Salamandridarum. Non omnes caudata aquatica pleurodelinae habentur. Pleurodelinae Americam Septentrionalem, Europam, et Asiam habitant. Eae se per metamorphosin tribus vitae evolutionariae stationibus transformant: larva aquatica, iuvenibus terrestribus, ) et adultis. Adultis corpora quasi lacertilia sunt, et vivere possunt vel omnino aquatici, in aqua perpetuo habitantes, vel semiaquatici, in terra habitantes sed ad aquam ut regignant quotannis redientes.
Taxinomia
Circa duae partes omnium specierum salamandridarum sunt pleurodelinae, in his generibus digestae:
Coniunctiones inter genera sunt incertae.
Distributio
Tria communia genera Europaea sunt Triturus, Lissotriton, et Ommatotriton. Aliae species Europaeae sunt Plurodeles waltl, magna pleurodelina Europaea, Calotriton, Euproctus, et Mesotriton alpestris.
In America Septentrionali sunt Notophthalmus, quorum Notophthalmus viridescens est amplissima species, sed solum in regione ad orientem Montium Saxosorum. Tres pleurodelinarum litoralium vel occidentalium species sunt Taricha rivularis, Taricha torosa, et Taricha granulosa (omnibus ad genus Taricha pertinentibus), in regione ad occidentem Montium Saxosorum endemicae.