cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
756 Lilliana
756 , olim designationibus 1908 DC, 1949 HJ1, et 1966 FE agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Ioele Hastings Metcalf in Tantona versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 756 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Concilium Constantinopolitanum Quintum
Concilium Constantinopolitanum Quintum appellati sunt tria oecumenica concilia Ecclesiarum Orthodoxarum anno 1341, 1347 and 1351.
Sicinos
Sicinos sive Sicinus (Graece vel ) est insula ab Io ad meridiem versa, in catena insularum Cycladum inclusa. Usque ad annum 2010 nomo vel praefecturae Cycladibus attributa nunc est demus regionalis Therae unitatis ad regionem Aegaei Australis pertinens.
Cultura Atropatenae
Atropatenica cultura ut variorum ponderum resultatio evoluit, inter quae Turcarum, Persicum, Islamicum, et Caucasicum patrimonium non minus quam Russicum pondus ob antiquum Rei Publicae Sovieticae statum. Hodie, occidentale pondus, inclusa globalizata consumptorum cultura, grave est.
Gaius Furius Pacilus (consul 251 a.C.n.)
Gaius Furius Pacilus (natus saeculo 4 aut 3 a.C.n., mortuus post annum 251 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.
Cultura Atropatenae
Atropatenae populus in Atropatenicis, repraesentativa societatis parte, non minus quam in nationibus et ethnicis circulis, varias nationis areas compacte incolentibus, consistit. Sunt radiophonicae divulgationes Russica, Armeniace, Georgice, Curdice, Lezginice, et Talysice quibus Civitas pecuniam e dispensatione suppeditat. Aliquae locales stationes radiophonicae Balacani et Chazmazi radiophonicas divulgationes Avarice et Tatice faciunt. In Bacua varia diaria Russice, Curdice (Dengi Kurd), Lezginice (Samur) et Talysice produntur. Societas Iudaica "Sokhnut" diarium Aziz prodit.
Gaius Furius Pacilus (consul 251 a.C.n.)
Cursus honorum
Furius Pacilus inter Primum Bellum Punicum anno 251 a.C.n. consul electus est una cum Lucio Caecilio Metello. Consules in Sicilia pugnam contra Poenos, quos Hastrubal duxit, perrexerunt, sed nihil memorabilis perficere potuerunt, quod milites Romani timore elephantorum capti sunt.
Cultura Atropatenae
Classica Atropatenica musica mugamum (Atropatenice: muğam) nominatur et de more series cum poëse et instrumentalibus interludiis est. Canta poësis aliquando Tahririca segmenta includunt quae gutturalis cantus forma pari iubilo utuntur. Poësis proprie de divino amore et saepe Sufico Islamismo conexa est. Adversus mugamicas Mediae Asiae nationum traditiones, Atropatenicum mugamum forma liberius et minus rigidum; cum subitario iazii campo saepe confertur. Societatis Educativae, Scientificae, et Culturalis Consocietatis Nationum Atropatenicam mugamicam traditionem Summum Opus Patrimonii Oralis et Intangibilis Humanitatis die 7 Novembris anni 2003 proclamavit. Meychana (Atropatenice: meyxana) et mugamum multarum musicalium traditionum Atropatenicarum una sunt. Mugami cantor Alimus Qasimov quinque optimorum omnium temporum cantorum unus putatur. Meychana traditionalis Atropatenici peculiariter vulgaris cantus genus sine instrumentis, qui e more a variis hominibus e tempore de particulari re dicentibus perficitur. Inter nationalia musica instrumenta quattuordecim intensa, octo pulsata et sex inflata sunt. Atropatene Festivalia Cantionis Eurovisionis anno 2008 inivit ubi octavum locum inter 43 agonistas consecuta est.
Atropatenica architectura Orientalibus Occidentalia elementa typice coniungit. Multi antiqui architectonici thesauri ut Turris Virginis et Regia Sirvansarum intra Bacuensia moenia in moderna Atropatene supervivunt. Inter alios Mediaevales architectonicos thesauros variarum scholarum pondus reflectentes sunt Regia Sachorum Sirvanensium in Bacua, Regia Chanium Sacapolitanorum in Sacapoli in medio-boreali Atropatene, Templum Surachaniense in Abseronica paeninsula, pontium numerus qui super flumen Araxen se extendunt et varia mausolea. Saeculis undevicensimo et vicensimo ineunti, monumentalis architecturae paulum creatum est, sed peculiares aedes in Bacua et aliis locis aedificatae sunt. Inter recentissima architectonica monumenta, Bacuensis subterferrivia ob suum sumptuosum ornamentum notatur.
Referentiae, Patrimonii Mundani Societatis Educativae, Scientificae, et Culturalis Consocietatis Nationum temporario elencho offertae, Reservatum Nationale Gobustaniae, Templum Ignis Bacuense, Mausoleum Momini Khatun et Regiam Chanis Sacapolitanum includunt.
Atropatenicae gentiliciae et traditionales vestes sucha et papachius (Atropatenice: çuxa et papakh) sunt.
Gastronomia Atropatenica ponderis pars Atropatenicae culturae est. Climaticae diversitas fertilitasque terrae nationalibus in patinis reflectuntur quae in piscibus e Mare Caspio, localibus in carnibus (praecipue in ovilla et bubula) et in temporaria holerum copia fundantur. Safranatae oryzae pilafum (Atropatenice: plov) est Atropatenicus principalis cibus et thea nigra civitatis potio.
La Granada
La Granada (Hispanice:  La Granada ) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 1995 incolarum sunt.
Rupes Alba
Rupes Alba (Francogallice: Mont Blanc, Italiane: Monte Bianco) est mons maximus Alpium.
3298 Massandra
3298 , olim designationibus 1979 OB15, 1950 NE, 1950 NO, 1972 RT, et 1983 VC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Virginia Occidentalis
Virginia Occidentalis est civitas Civitatum Foederatarum, inter Civitates Foederatas medio-orientes sita. Accolit Virginiam in orientem finem, Kentuckiam in australem-occidentalem, Ohium in septentrionalem-occidentalem, Pennsylvaniam in septentrionalem-orientem, et Terram Mariae in orientem. Caput et maxima urbs est Carolopolis. Virginia Occidentalis comiter Anglice abbreviatus est "W.V." et "WV."
3298 Massandra
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3298 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Virginia Occidentalis
Historia
Virginia Occidentalis in Bello Civili Americano condita est, cum incolae eius regionis non ut incolae Virginiae servitutem defenderent. Die 20 Iunii 1863 Virginia Occidentalis civitas CFA facta est.
Carbium
Carbium (alia nomina: Calvi Umbricum) (Italiane: Calvi dell'Umbria) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 000 incolarum, in Regione Umbria ac in Provincia Interamnati situm. Incolae Carbienses appellantur.
Fractiones
Piloni, Poggiolo, Santa Maria della Neve.
Gulielmus Pelissier
Gulielmus Pelissier seu Pellicier (Melgorii natus circa annum 1490; mortuus 1568) fuit legatus Franciae, botanista, episcopus Magalonensis et (sede ipso suadente mota) Montispessulanensis.
Gruissan
Gruissan (Occitanice Grussan ) est commune Francicum 4'676 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Vladimirus Ledóchowski
Vladimirus vulgo Włodzimierz Ledóchowski, nobili loco natus, fuit a die 11 Februarii 1915 usque ad mortem praepositus generalis Societatis Iesu. Quo in munere successit Franciscum Xaverium Wernz Germanum.
Cultura al Ubaid
Cultura al Ubaid vel el Obeid (fortasse Ubeidensis) est cultura archaeologica quae tempus intra historiam Medii Orientis Antiqui in Mesopotamia in transitu inter Neolithicum et Chalcolithicum (6500–3800 a.C.n.) attingit. Quae cultura e Tell al-'Ubeid (Arabice تل العبید), situ archaeologo prope Ur, appellatur. Locus principalis fuit urbs Eridu.
Vladimirus Ledóchowski
Vita
Ledochowski iuri studuit et postea apud Pontificium Collegium Germanicum et Hungaricum de Urbe et Pontificiam Universitatem Gregorianam philosophiae. Anno 1894 presbyter ordinatus est.
Cultura al Ubaid
Archaeologicae facies
Cultura al Ubeid subito evanuit, fortasse mutationis climatis causa.
Font-rubí
Fontrubí (Hispanice: Fontrubí) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 1466 incolarum sunt.
Ocha
Ocha (Graece: Όχη) est est mons Euboeae 1398 metrorum. Meridiana in insula ab urbe Carysto usque ad promunturium Caphereum ("Capo d'Oro" / Κάβο ντόρο) patet, ubi classis Graeca a Troia rediens periisse traditur. Fabula localis hic Iovem Iunonem in matrimonium duxisse vult. Mons Ocha imprimis notus est ob aedificia antiqua magnis lapidibus factis, quae ab incolis δρακόσπιτα (domus draconum) appellantur. Maxime insigne eorum summo in monte Ocha exstructum est, alia nota Styris inveniuntur. Sunt, qui haec aedificia templa Dryoporum (incolarum insulae ante adventum Graecorum) fuisse putent, sed potius erant stationes militares aut casae eorum, qui in marmorum lapicidinis laboraverunt.
Deus ti salvet Maria
Deus ti salvet Maria, Ave Maria Sardinica vulgo appellatus, est traditionalis devotionis cantus Sardinicus. A Bonaventura Licheri circa annum 1725 compositus est. Licheri textus est lingua Sarda translationis paraphrasis Marianae Iesuitae Innocenzo Innocenzi saeculo 17 attributa. Versio antiquior a Mauritio Carrus facta in rosarium e Fano Sancti Veri Milis anni 1731 inserta erat. Canitur ut gosos, genus cantici in Sardinia commune.
Anno 1974 Maria Carta cantrix in emissione televisifica "Canzonissima" hoc carmen ostendit, ut multis notum faceret, annoque 1987 comitata organo comitata in ecclesia cathedrali Sancti Patricii Novi Eboraci solemniter cecinit.
Saruman
thumb|[[Christopherus Lee, qui agit partem Sarumani in serie pellicularum Petri Jackson]] Saruman, quod nomen Sarumanus latinizamus, est persona ficta e legendario Tolkien orta. Partes Sarumani in serie pellicularum The Lord of the Rings a Christophero Lee agitur.
Garin (Garunna Superior)
Garin est commune Francicum 134 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Pachynum
Pachynum seu Pachynus   (Italiane: Pachino; Sicule: Pachinu / Bachinu) est Urbs Italiae et municipium, circiter 22 025 icolarum, in Regione Sicilia ac in Consortio Libero Municipali Syracusano situm. Urbani Pachynenses et Pachinenses appellantur.
Alia nomina
Alia nomina sunt: Pachinum.
Geographia
Pachynum situm est in Sicilia meridionale, in Promontorio Pachyni.
Vindobona
Vindobona, sive Vienna (Theodisce Wien; Hungarice Bécs; Bohemice Vídeň; Slovace Viedeň), ad Danubium sita, est caput Austriae et simul una e novem civitatibus Austriacis. Urbs 1.7 decies centena milium incolarum est maxima rei publicae, cuius in locis ambientibus quarta pars incolarum Austriae (i.e. 2.4 decies centena milium) habitat. Quoad incolas Vindobona est decima Unionis Europaeae urbs.
Una est ex quattuor sedibus publicis Nationum Unitarum. Aliae organizationes internationales magni momenti, quarum sedes primaria est Vindobonae, sunt OPEC, OSCE/OSZE et IAEA. Etiam IAEA in aedificiis UNO-City dictis prope Danubium sitis collocatum est. Cum Vindobona in rebus politicis internationalibus sit maximi momenti, inter primarias totius orbis urbes numeratur.
Vindobona, olim caput imperiale sedesque principum domus Habsburgensis atque simul caput Sacri Imperii Romani, per saecula in rebus culturalibus politicisque locus medius Europae erat.
Anno 1910 Vindobona magnitudine quarta post Londinium, Novum Eboracum et Lutetiam orbis terrarum urbs plus quam vicies centena milium incolarum habuit. Primo bello mundano confecto ferme quartam incolarum partem amiserat. Vetus urbs regimen Habsburgense revocans atque Palatium Belli Fontis ab UNESCO mundi hereditas culturalis agnita sunt. Ecclesia Cathedralis Sancti Stephani, praeter Riesenrad ('Rota Gigantea') in Prater sita et alia visu digna, est insigne Vindobonense urbem veterem eminens.
Annis 2009 et 2010 Vindobona urbs habetur, qua orbis terrarum nulla meliores vitae condiciones parat, Turico Genavaque sequentibus.
Geographia
Vindobona, 414.89 km² patens, est civitas minima Austriae et omnino ab Austria Inferiore circumdata, cuius pars usque ad annum 1921 erat. Vindobona simul et civitas et municipium est: 11.6 centesimae areae sunt aedificiis tectae, 11.1 viis, 2.2 astariis. Vindobona etiam civitas partis maximae hortorum est, qui 28.4 centesimae vel 117.76 km² efficiunt. Aquae (4.5%) solum in Burgenlandia plus areae explent.
Vindobona una e quattuor civitatibus Austriae est ubi vinum colitur: 1.6% areae vineis efficitur. Silvae 17.8% tegunt, 14.8% areae agriculturae destinatae sunt.
Situs
Vindobona urbs multum situi opportuno debet: inter radices Alpium boreo-orientalium in Sinu Vindobonensi iacet. Vetus urbs a Danubio in meridiem spectans orta est; hodie regio urbana in utraque fluvii ripa diffusa est. Vindobona in viarum antiquarum compito, quae ab occidente in orientem (Danubius) et a septentrionibus in meridiem (Via Sucinaria) ducebant, nata est. Danubius hic facile transiri potuit, flumine in Sinu Vindobonensi in multos ramos cum insulis se diffundente.
Post Aulaeum ferreum anno 1989 lapsa res rationesque cum civitatibus septentrionalibus orientalibusque Austriae perspicue crescunt. Vindobona tantum 60 km a Posonio, capite Slovaciae, abest; cum tanta vicinia duorum capitum Europae sit singularis, moderatores Vindobonenses ut urbs Regionis Europaeae Centrope interesset constituit.
A die 21 Decembris 2007, qua die Regio Schengeniana ad Cechiam, Slovaciam, et Hungariam extensa est, fines Austriae orientalis primo a mense Novembri 1918 ubique sine recognitione syngraphorum transeuntur.
Tractus
Non omnis urbs aedificiis vel viis tecta est: ferme dimidia pars est terra viridis, magnis in partibus etiam agricultura fit.
Vindobona a 151 m (super mare Hadriaticum) in Lobau usque ad 542 metra in colle Hermannskogel porrigitur. Hic a parte septentrionali necnon ab occidente et ab austro-occidentale colles silvae Viennensis (Calvus mons) arboribus dumetisque vestiti penitus in urbis regiones penetrant. Danubius per fauces nomine Porta Vindobonensi (Wiener Pforte) inter colles Leopoldsberg (ad dextram) et Bisamberg (ad sinistram) Vindobonam intrat. Praeterea e Silva Viennensi numerosi rivuli, quorum notissimus est fluvius Wien, in urbem fluunt. Montes occidentales a collibus aevo glaciali formatis (Wienerberg et Laaer Berg) continuantur. Haec est regio viniculturae.
Urbs orientalis ad Marchfeld pertinet, loca plana agriculturae dedicata, quae autem magis magisque inaedificantur. In meridiorientale urbis Lobau regio invenitur, cuius silvae utraque in parte Danubii virentes ad protecta loca naturalia nomine Nationalpark Donauauen pertinent.
Quod venti saepius ab occidente flant, homines divitiores in collibus occidentalibus habitant, ubi inter alia caelum salubrius est, cum regionis industriae potius orientali in margine urbis esse solebant.
Divisio administrativa
Vindobona est civitas et simul municipium, quod in 23 circulos communales dividitur. Fines veteris urbis, quae hodie plus minusve circulum primum efficit, firmis munitionibus usque ad saeculum undevicesimum medium totam regionem urbanam comprehendebant. Imperatore Francisco Iosepho regnante, annis 1850, 1890–1892, et 1904 urbs ter amplificata est. Tempore Nazistico, regio urbana quadruplo maior facta est, cum die 15 Octobris 1938 Vindobona magna (Groß-Wien) creata esset. Anno 1946 res pristinae (magna ex parte) redintegratae sunt, ab anno 1954 fines urbani immutati manebant. In plurimis circulis exteris, pristina nomina communium, quorum insignia in insignibus circulorum conservata adhuc in usu sunt. Multi vici communia agglomerata, alii proximis annis aedificati sunt.
Aevum praehistoricum, antiquitas, medium aevum
Imperio Romano lapso Vindobona non omnino deserta esse videtur. Prima commemoratio mediaevalis in litteris anno 881 in Annalibus Salisburgensibus facta est "apud Weniam" proelium contra Hungaros commissum esse; "Wenia" utrum sit urbs an fluvius quidem non liquet.
Anno 976 marchionibus Babenbergensibus Ostarrîchi (sive Marcha orientalis, postea Marcha Austriae) conditum est, cuius in regione prope limitem Hungaricum etiam Vindobona iacebat. Iam undecimo saeculo Vindobona forum maximi momenti erat, anno 1155 Henricus Jasomirgott Vindobonam caput territorii sui fecit. Anno sequente Austria Privilegio Minore ducatus elevatus et Vindobona residentia ducis facta est.
Habsburgi
Cum Rudolphus I anno 1278 Ottocarum II vicisset, Austria in potestatem Habsburgorum venit. Imperatoribus Luxemburgensibus Praga residentia imperialis facta est. Ne Vindobona recideret, Habsburgi urbem enixe exaedificabant. Rudolphus magna merita sibi comparavit, res oeconomicas prudenter tractando omnium felicitatem auxit. Auctor vocatus est, quod exemplo Pragensi Universitatem Viennensem, quae itaque Alma Mater Rudolphina nominatur, condidit atque navem gothicam Ecclesia Cathedralis Sancti Stephani principalem construxit.
Anno 1438 duce Alberto V rege Imperii Romani Sacri nomine Alberto II. electo Vindobona residentia imperialis facta est. Hoc tempore (annis 1421–1422) Iudaei Vindobonenses fugati vel necati sunt (persecutio secundum fontem Hebraicum Gesera, גזירה dicitur).
Anno 1469 urbs sedes episcopalis et ecclesia Sancti Stephani ecclesia cathedralis facta est.
Aetate imperatoris invalidi Friderici III Vindobona iugiter adversariorum partium (imprimis Matthiae Corvini) erat, quod imperator pacem salutemque mercennariis populantibus praestare nequibat.
Ab anno 1556 demum usque ad annum 1918 Vindobona sedes imperialis erat, Hungaria Bohemiaque sub dicionem Habsburgorum redactis.
Anno 1551 rex Ferdinandus I Iesuitas Vindobonam vocavit, ut incolas, qui plurimi disciplinam Lutheranam sequerentur, ad fidem Catholicam reducerent. Efficaci opera laboreque Iesuitarum Vindobona mox locus medius Contrareformationis factus est: Collegium condiderunt, Universitati Viennensi praefecti sunt, librorum censuram agebant. Propugnator conterreformationis erat Melchior Khlesl, episcopus Viennensis sub 1600. Praedicando, spoliando, depellendo Vindobona (et Austria) usque ad annum 1640 rursus Catholica facta est.
Vindobona a Turcis obsessa et eliberata
Anno 1529 Vindobona primo sed frustra a Turcis obsessa est. Limes inter Hungariae partes Austriacas et Ottomanicas paene 200 annos tantum circa 150 km a Vindobona in orientem versus erat, quo urbs incremento impedita, tamen munitionibus fortibus instructa est. Hae munitiones anno 1683, cum Turcae secundum Vindobonam obsederunt, urbi praesidio fuerunt, donec exercitus subsidiarius a rege Poloniae Ioanne Sobieski ductus Turcas vicit Vindobonamque eliberavit.
Gloria baroca
Turcis pulsis urbs aedificiis constructis incolis affluentibus effloruit. Multa palatia nobilium stilo baroco aedificata sunt, architectis Ioanne Bernardo Fischer de Erlach et Ioanne Luca de Hildebrandt inter omnes eminentibus. Tamen multa etiam extra moenia exstructa sunt: Ab 1704 suburbana proprias et firmas munitiones nomine Linienwall ("vallus linearum") habebant, quae ferme hodiernam viam nomine Gürtel sequebantur.
Post magnas pestilentas annorum 1679 et 1713 urbs numero incolarum increscere non desiit. Illo tempore etiam primae manufacturae conditae sunt, prima in Leopoldstadt. Canalibus instruendis et viis purgandis sanitatis cura meliorata est.
Urbe florescente etiam artes (imprimis musicae) fastigium attigerunt (Haydn, Mozart, Beethoven, Schubert).
A Napoleone usque ad primum bellum mundanum
Bellis Coalitionum Vindobona bis - annis 1805 et 1809 - a copiis Napoleonicis capta est. Anno 1804 caput Imperii Austriaci factum est, novae civitatis, quae iam suppressionem Sacri Romani Imperii (1806) portendit. Napoleone victo annis 1814/1815 Vindobonae Consilium Vindobonense habitum est, quo novus Europae ordo institutus est.
Temporis sequentis Vormärz (ad litteram "ante mensem Martium") dicti (id est temporis ante res novas mense Martio anni 1848 habitas) propria est et dominatio crudelis libertatem civium coercens et motus artium Biedermeier vocatus. Eadem aetate plurima negotia ac societates condita sunt, quo industria maxime creverit – anno 1837 primus Austriae ferriviae tractus inauguratus est, qui a Floridsdorf usque ad Deutsch-Wagram pertinuit.
Effectus rerum novarum Francicarum mense Februario anno 1848 habitarum etiam Vidobonae sensi sunt: Mense Martio cancellarius civitatis Metternicus plebe concitata ut se magistratu abdicaret coactus est, die 6 Octobris seditio recruduit. Tandem exercitus imperialis cives, qui democratiam poposcerunt, devicit; duces rebellionis, inter quos et Robertus Blum, capitis damnati sunt.
Anno 1850 urbs ultra moenia expandi coepit. Anno 1858 moenia urbem veterem tuentia rescissa sunt, in quorum loco Ringstraße ("Via circularis Vindobonensis"), quae dicitur, una cum numerosis palatiis splendidis ratione Historismi erectis aedificata est. Expositio mundana anni 1873 summum huius aetatis fastigium fuit et finis, quod inter expositionem bursa collapsa est.
Quod opera fabrilis ab saeculo XIX. medio maxime aucta est, tanti homines in urbe sedes collocaverunt, ut numerus incolarum circa annum 1870 decies centena milia, anno 1910 vicies centena milia consecutus sit. Loco domorum extra viam circularem antea humilium secundum rationem urbis amplificandae insulae quattuor usque ad sex tabulationum aedificatae sunt. Cum simul numerus operariorum ac proletariorum, qui penura afflicti minimis habitationibus vivebant, valde augeret, factioni socialisticae, quae miseriis consuleret, se adiunxerunt. Homines ex omnibus imperii partibus, imprimis autem ex Bohemia et Moravia immigrantes, Vindobonam urbem multarum linguarum ac pluriculturalem fecerunt.
Demarchus illius temporis notissimus fuit Carolus Lueger (demarchus 1897–1910), qui et multis in urbe emendationibus et acri antisemitismo in memoria est. Tum urbs summum culturae fastigium contigit. Ad hoc inter alia societas artificum Secession, quae dicitur, pertinet, qua Vindobona locus medius Generis floralis facta est. In musica Secunda schola Vindobonensis cum Arnoldo Schönberg compositore orta, in litteris, quae magna ex parte in urbis cauponis cafeariis conscribebantur, in modernismum transitum est. In scientiis inter alios Sigismundus Freud antecellit, qui artem psychoanalyticam condidit.
Primum bellum mundanum et Respublica Prima
Primo bello mundano, etsi pericula bellica urbi non imminebant, tamen incolae magis magisque rebus ad vitam necessariis carebant. Belli finis et finis Imperii Austro-Hungarici fuit. Die 30 Octobris anno 1918 nova civitas nomine Deutschösterreich (a mense Octobri 1919 Republik Österreich dicta) orta est. Die 11 Novembris anno 1918 Carolus I se imperio abdicavit eodemque die Palatium Belli Fontis reliquit; die 12 Novembris anno 1918 Vindobonae res publica proclamata est.
Ex tunc Vindobona erat urbs permagna in civitate parva, quae imperio collapso provincia maioris Germaniae fieri voluit. Quod autem vere anni 1919 a civitatibus victoribus vetitum est. Vindobona die 10 Novembris anno 1920 ab Austria Inferiore segregata et una ex novem civitatibus sive terris foederalibus Austriae declarata est, demarchus ex tunc et munere praepositi civitatis fungitur. Quod inter alia factum est, ne Austria Inferior nimis magna fieret. Regimen urbis a Sociali Democratica Factione Laboratorum constitutum potestate vectigalium bene usum permultas et pro tempore lautissimas domus, bibliothecas, balnea aliaque usui publico instituta erigi iussit.
Iared Leto
Iared Iosephus Leto (natus Bossier City Ludovicianae die 26 Decembris 1971) est histrio, cantor, et psalter in grege 30 Seconds to Mars Americanus.
Vindobona
Primum bellum mundanum et Respublica Prima
Respublica Prima autem discordia factionum quasi dilacerata et minis Germaniae nazisticae circumventa erat. Eversiones rerum imprimis Vindobonae sentiebantur: Incendium Palatii Iustitiae, quod dicitur, die 15 Iulii 1927 tumultus incitavit, quibus 94 homines interfecti sunt. Idibus Februariis 1934, pugnis inter manus socialisticas et exercitum ortis, dictatura conservatoria nomine Ständestaat (civitas ordinum) instituta est. Mense Iulio eiusdem anni rebellio nazistica quidem oppressa, cancellarius dictator Engelbertus Dollfuß autem necatus est. Die 12 Martii 1938 demum Adolphus Hitler Austriam Vindobonamque invasit et civitatem Austriacam nomine Ostmark (marchia orientalis) Germaniae adiunxit.
A tempore Nazistico usque ad annum 1955
Vix cum Nazistae rerum potiti sunt, vexatio Iudaeorum coepta est: Ex 200.000 incolarum relgionis Iudaicae fere 120.000 vexati et in emigrationem coacti (quorum notissimus fuit Sigismundus Freud), fere 60.000 interfecti sunt. Adminstratio urbis secundum rationem Nazisticam commutata et communibus adiungendis area triplicata est. A die 17 Martii anno 1944 saepissime impetus bombarum facti sunt, quibus fere quinta urbis pars deleta est. Non pugna, sed spoliatione etiam Ecclesia Cathedralis Sancti Stephani flammis comprehensa est, qui bellum bombarum salva evaserat. Mense Aprili anno 1945 Vindobona post pugnam octo dierum ab exerictu Sovietico occupata sive liberata est.
Restitutio urbis difficilis erat: Plus quam quinta domorum pars deleta, multi pontes rescissi, canales, aqae gasique ductus corrupti; multi homines a Nazistis fugati aut interfecti, plurimi pugnis trucidati, milites superstites in capitvitate. Usque ad annum 1955 Vindobona in quattuor regiones divisa erat, quibus duces civitatum victricium (Unio Sovietica, USA, Britanniarum Regnum, Francia) praefuerunt. In urbe interna, quae ad nullam regionem pertinuit, occupatio sive rectio singulis mensibus mutata est.
Ratio rebus oeconomicis fovendis Marshall Plan dicta sicut in tota Europa occidentali etiam Vindobonae ingentem incrementum oeconomicum incitavit. Operarii communistici, cum anno 1950 rerum potiri conati sint, a collegio opifico socialistico impediti sunt.
Anno 1954 area urbis ad hodiernum spatium reducta est. Die 15 Maii 1955 pacto civitati restituendae (Österreichischer Staatsvertag) civitati libertas et Vindobonae redintegratio administrativa recuperata est. Pactum die 27 Iulii 1955 in vigore venit, quo inter alia constitutum erat, ut copiiis exteris Austria intra tres menses relinquenda esset.
Tempus recens
Autumno 1956 Vindobonae multi Hungari, qui rebellione contra regimen Communisticum oppressa fugerant, tectis ac sedibus accepti sunt. Item anno 1968 multi Bohemi et Slovaci recepti sunt, qui post Ver Pragense, quod dicitur, Cechoslovaciam relinquere debuerunt.
Anno 1957 Societas Internationalis pro Energia Atomica (IAEO) sedes in urbe collocavit. Ab anno 1965 Vindobona sedes est Consociationis Civitatum Petroleum Exportantium (OPEC). Anno 1979 Vienna International Centre (tertia Nationum Unitarum sedes publica) inauguratum est. Haec et alia plurimos conventus conciliaque attraxit. Ab anno 2003 Vindobona ad regionem Europaeam nomine Centrope pertinet et cum Posonio in „Twin City“ („urbem gemellam“) coalescit, quae hodie fere tricies centena milia hominum comprehendit.
Inter opera maioris momenti Donauturm ("turris Danubii") numeratur, quae anno 1964 aedificata est. Anno 1986 praeter Danubium fluvium Neue Donau (Novus Danubius) effossus est, quo insula orta est, ubi plurimi incolae otio frui solent. Ad finem saeculi XX. in utraque Danubii ripa multa caeliscalpia erecta sunt. Praeterea nova ferrivia metropolitana facta est. Anno 2001 loco, quo olim stabulae imperiales fuerunt, MuseumsQuartier apertum est, quod inter maximas Europae institutiones culturales pertinet.
Comparata ad alias urbes Vindobona, quod bonitatem vitae attinet, anno 2011 primum locum (ante Turicum et Aucopolim) assecuta est.
Demographia
Vindobonae anno 2009 1 697 982 hominum vivebant. Numerus incolarum crescit, ut usque ad annum 2050 plus quam vicies centena milia attingere videatur.
Sub annum 1600 Vindobonae erant 29 000 incolarum, anno 1700 iam 113 000. A saeculo XVIII exeunte numerus incolarum magis magisque crescebat, imprimis a saeculo XIX medio: solum inter 1857-1869 circiter 218 000 incolarum novorum advenerunt. Undecim annis sequentibus numerus incolarum plus 261 000 hominum crescit, 1880-1890 similis numerus (267 000) accrevit, 1890-1900 numerus incolarum etiam 339 000 hominum auctus est. Inter causas principales erant immane incrementum rerum oeconomicarum ("industrializatio"), medicina efficacior, quo minores neonati morerentur, et immigratio plurimorum hominum, cum Vindobona esset caput Imperii Austro-Hungarici et inde urbs maximi momenti. 22 centesimae advenarum e Bohemia, Moravia (terra) et Silesia Austriaca, 15 ex Austria Inferiore, 15 e terris externis, tantum 4 e ceteris civitatibus Austriae hodiernae. Alii ex aliis terris imperii advenerunt. Paulo ante primum bellum mundanum Vindobona erat urbs circiter 2 100 000 incolarum et magnitudine orbis terrarum quarta. Bello confecto imperio lapso numerus incolarum primo 200 000 minutus est, quod multi mortui sunt aut urbem reliquerunt, anno 1934 autem denuo 1 935 881 hominum Vindobonam habitaverunt. Bello ac Shoa plurimi Vindobonenses vitam amiserunt, aut ut fugerent, coacti sunt. Bello finito tantum 1 616 125 incolarum erant, usque ad annum 1987 numerus ad 1 484 885 minutus est. Ex tunc numerus rurus imprimis immigratione crescit. Inter advenas sunt plurimi profugi ex Iugoslavia et operarii e Turcia.
Initio 2009 Vindobonae circiter 1 690 000 hominum vivebant. Secundum censum anni 2001 erant tantum 1 550 000 incolarum, e quibus 23.63 centesimae immigrati; 19.6 centesimae incolarum non sunt cives Austriaci. Circiter 48 000 Turcarum et circiter 120 000 hominum e Croatia, Bosnia et Herzegovina, Serbia, et Slovenia sunt greges maximi (50%) incolarum externorum.
Variae linguae autochthonae aestimantur et lege conservantur: Lingua Cecha, Lingua Hungarica, Lingua Slovaca, Lingua Zingarica (Sinti et Roma).
Religiones
Vindobona est archidioecesis Ecclesiae Catholicae Romanae. Praesens archiepiscopus est Christophorus Cardinalis Schönborn.
Ecclesia Catholica Romana est denominatio maxima Vindobonae, continuo autem numero fidelium decrescit. Hodie tantum 49 centesimae Ecclesiae Catholicae adhaerent, 1961 adhuc 82 centesimae. Vindobonensium 25.6 centesimae nullae denominationi adhaerent, ideo sunt, ut dicitur, sine confessione.
Denominatio magnitudine secunda est Religio Islamica, cuius praeses Austriacus, Anas Schakfeh, Vindobonae sedet. Proximis annis multae advenae religionis Islamicae Vindobonam venerunt; Religio Islamica in Austria ab anno 1912 denominatio approbata est (tum Bosni Mahometani ad Imperium Austro-Hungaricum pertinebant).
Denominatio numero tertia Vindobonae Ecclesiae Orthodoxae sunt. Ecclesia cathedralis eparchiae Austriaecae Ecclesiae Orthodoxae Russicae in circulo tertio nomine Landstraße sita est.
Vindobona sedes est lutheranae Ecclesiae Evangelicae C.A. in Austria, cuius episcopus est Michael Bünker, et reformatae Ecclesiae Evangelicae C.H. in Austria, cuius Superintendens generalis (Landessuperintendent) est Thomas Hennefeld.
Baptistae Vindobonae sunt ab anno 1847. Initio a regimine et Ecclesia Catholica Romana vexati, anno 1869 prima communitas publice constituta est (hodie: Vindobona, Mollardgasse). Inter fundatores erant Ioannes Gerardus Oncken et Eduardus Millard. Baptistis ad praesens tempus sunt octo communitates Vindobonenses, quarum duae sunt Dacoromanicae, una Hispanica et una Anglica internationalis. Etiam sedes Societatis Baptisticae Austriacae Vindobonae est.
Praeterea Vindobonae sunt communitates aliarum Ecclesiarum Evangelicarum Liberarum, ut puta Adventistae, Methodistae, Mennonitae et Exercitus Salvationis necnon communitates Societatis Communitatum Evangelicarum et Ecclesiae Pentecostalis.
Communitas Iudaica Vindobonensis (Israelitische Kultusgemeinde Wien) ab Ariel Muzicant praesidente et Paulo Chaim Eisenberg Rabbino magno dirigitur. Communitati Iudaicae, quae usque ad annum 1938 inter maximas (180 000) Europae erat, nunc circiter 7000 hominum adhaerent.
Secundum censum anni 2001 Vindobonenses sequentibus denominationibus adhaerent:
Incolae Noti
Vide Index incolarum notorum Vindobonae
Cultura
Instituta sunt imperatoria in residentia musea collectusque operum artium clarissimorum atque in orbe terrarum honoratorum. Attribuitur pariter culturae Vindobonensis hereditas imperatoria palatiorum et Imperialis, Belli Fontis, Belvedere.
Diaria
Vindobonae Wiener Zeitung orbis veterrimum diarium editum est, quod adhuc hodie venditur.
Allonnes (Ebura et Lidericus)
Allonnes est commune Francicum 341 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Alluyes
Alluyes est commune Francicum 756 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Figaró-Montmany
Figaró-Montmany (Hispanice:  Figaró-Montmany) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 1112 incolarum sunt.
Arecaceae
Arecaceae seu Palmae, olim Palmaceae, sunt familia plantarum angiospermarum ordinis Arecalium. Cui sunt fere 202 genera et 2600 species, plurimae in zonis tropica et subtropica, et fortasse climatibus temperatis. Plurimae Arecaceae foliis magnis compositis sempervirentibus, in summo caule non ramificante distinguuntur; multae autem alias proprietates habent, et miram corporis diversitatem praebent. Praeter diversitatem morphologicam, Arecaceae paene omne climatum calidorum genus intra earum distributionem naturalem habitant, a silvis pluvialibus ad deserta sicca.
Arecaceae sunt una e familiis plantarum notissime latissimeque cultis, quae partes magni momenti in historia hominum egerunt. Multae res cibique quotidiani ex eis fiunt, atque in hortis propter earum formas late videntur, ut una e plantis oeconomice utilissimis sint. Eae in multis culturis humanis iam sunt signa victoriae, pacis, fertilitatis, aliarumque notionum. In multis sectis Christianis, dominica ante diem Paschalem Dominica in Palmis vulgo nuncupatur. Eae hodie sunt symbolus tropicarum et feriarum populo gratum.
757 Portlandia
757 , olim designationibus 1908 EJ, 1931 CF, et A912 YA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Ioele Hastings Metcalf in Tantona versato repertus est.
Granès
Granès (Occitanice Granes) est commune Francicum 119 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
757 Portlandia
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 757 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Fogars de Montclús
Fogars de Montclús (Hispanice:  Fogás de Monclús) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 453 incolarum sunt.
Nolinoideae
Nolinoideae sunt subfamilia monocotyledonum familiae Asparagacearum in APG III classificationis systemate anni 2009 enumerata, quae olim Ruscaceae, familia distincta, sensu lato tractabatur (Chase, Reveal, et Fay 2009). Nomen familiae ex Nolina, nomine typi generis, deducitur.
Subfamilia genera prius in varias familias digesta amplectitur, inter quae Ruscaceae sensu stricto, Nolinaceae, Dracaenaceae, Convallariaceae, Eriospermaceae. Sicut multi greges monocotyledonum lilioideorum, genera hic perscripta olim in familiam Liliacearum sensu lato digesta sunt.
Genera
Fortasse imperfectus generum in Nolinoideis comprehensorum index infra perscribitur. Ascriptio est fontis qui genus in hanc subfamiliam digerit. Genera hic perscripta quod ad eorum fines et classificationem in familiis et subfamiliis spectat late variata sunt; nonnullae classificationes in familiis non Nolinoideis quae in litteris inveniuntur subscripta sunt.
Bithis
Bithis  (alia nomina  : Bitthe, -is) (Italiane: Bitti) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Nuorensi situm. Incolae Bithenses appellantur.
Municipium in Barbaria Bithensi historica ac geographica terra situm.
Lavardens
Lavardens (Gasconice Lavardens ) est commune 397 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Sehlde
Historia
Sehlde anno 941 nomine Selida primo in actis descriptum est. Postea locus possessio Guelphorum facta est, sed annis 1807 - 1813 Sehlde pars Regni Westphaliae, ab anno 1814 pars Regni Hannoverani erat. Anno 1866 ut totum Regnum Hannoveranum ad Borussiam pervenit. Anno 1941 cum Circulo Goslariensi pars Rei Publicae Brunsvici et anno 1946 pars Saxoniae Inferioris factum est. Ab anno 1974 ad Circulum Guelpherbytensem et Baddeckenstedt commune generale pertinet.
Leo Trotski
Leo Trotski, plenius Leo Davidis filius Bronsteinus "Trotski" (Russice Лев Давидович Троцкий, Lev Davidovič Trockij, cuius nomen primum erat Лейба seu Лев Давидович Бронштейн vel translitteratione scientifica internationali Lejba seu Lev Davidovič Bronštejn), fuit rerum novator, philosophus, rerum gestarum scriptor Ruthenus. Praefuit Consilio Petropolitano anno 1905 et 1917, rerum eversione coorta, intra conditores reipublicae quae URSS inscribitur fuit. Obiit spartas varias novo sub regimine donec, iussu inimici Stalinis, in exilium profectus est ad litora Mexicana.
De iuventute
Leo Bronstein natus est die 7 Novembris 1879 (26 Octobris, calendario Iuliano) a divite familia agricolarum Iudaeorum in praedolio rustico prope vicum Ianovka gubernii Chersonensis Imperii Russici (qui nunc est vicus Bereslavka regionis Kirovohradensis Ucrainae). Dum versatur in universitate urbis Odessae, nactus est viros qui motus ordebantur, itaque rebus novis incipit studere. Anno 1900, ut legum praevaricator iniectus in cellam promptuariam est Odessae (ibi e nomine clavicularii accepit nomen Trotski), posteaque iussus est in exsilium proficisci ad fines Siberianos. Quamvis teriturus esset quattuor annos hoc in carcere, anno 1902 datum ei fuit e Siberia fugere atque, tota Europa emensa, deverticulum invenire Londinii. Hic ad amicitiam pervenit cum Vladimiro Lenino, qui illis temporibus ephemeridi nomine Iskra ('Fomes') preaerat. Anno 1903, cum bellum acre opponeret propositiones Mensevicorum et Bolscevicorum, Trotski maluit se iungere cum Mensevicis: quod valde exitiale fuit in amicitia cum magistro Bolsevicorum Lenino.
De Motibus ac Bello Civili
Anno 1905, se revertit in fines Russicos, sed, cum interfuisset universali reclamationi mensis Octobris, palam commendavisset res novas et Consilio (seu Soviet) Petropolitano praefuisset, rursus trusus ex liminibus Russicis est, utpote damnatus tamquam reipublicae turbator exsilio. Dum initium dant novatores russici mensis Februarii anno 1917 Motui, quo nutavit et occidit Tzaris monarchia, in Novum Eboracum versabatur. Cum in Russiam redivisset, cum factioni Bolsevicorum se iunxit, in qua valde polluit. Mense Octobri eodem anno, album calculum addidit ad regimen temporarium Alexandri Kerenski delendum.
Cum creata esset URSS, factus est populi legatus ad res externas praepositus, porroque ad res militares. Interea, novum exercitum reipublicae instruxit, scilicet Copias Rubras. Cum fine belli mundani primi anno 1918 de instrumento pacis Bressiciensis ageretur fuit dux partium Russicarum post Adolfum Ioffe. Inter fata belli civilis, quo Albae Copiae ducibus Kornilovo ac Denikini arma in Bolsevicos novumque regimen contulerunt, Trotski dux fuit Copiarum Rubrarum, atque habetur primus auctor rubrorum victoriae.
De adversatione Stalini et morte
Lenino anno 1924 mortuo, statim collineabantur Stalin et sui, praecipue Gregorius Zinoviev et Leo Kamenev, qui versabatur in triumviratu (Russice тройка, trojka), quibus valde salivam movebat edita munera factionis communisticae obire, se exparte Trotski expediri, brevique Trotski coactus est abdicare exofficio legati populi ad res militares ac navales. Hinc factio Trotskiana instructa est versus factionem Stalinianam, ac vocitata est "Sinistrae Adversatio." Ut patefaciamus propositiones aliquas quibus Stalini pugnabat Trotski, dicamus in summa tales erant:
Sed propositio strenuissime tuenda a parte Trotskiana erat "theoria perpetue novandi" seu "revolutionis permanentis", qua contendebatur ut necesse esset non in Russia tantum, sed quidem in omnem orbem gentium placita Marxiana eiciere. E diametro obiectus, Stalin theoriam "Communismi una in republica introducendi" vocitatam autumabat. Anno 1927, factio adversatorum ut seorsum rerum novarum natalium celebrarent orta est, sed mastigophori reipublicae iussi sunt eos cohibere atque prohibere. Statim Trotski Zinovievque trusi sunt e Factione Communistica Sovietica, utpote noxii populo iudicati. Primum fugit Almatrum, tum in Turciam, deinde in Franciam et Norvegiam, postremo in Mexicum, ubi ab Iosephi Stalin agenti in rebus interfectus est.
De suo nomine scripsit in autobiographia in capitulo de "prima fuga": "Manibus tenui Homerum a Gniedicio hexametris Russis scriptum. In pera habui syngraphum cui ipse fortuito nomen Trotski inscripseram. Nesciebam id per omnem vitam futuram meum nomen factum iri."
Civitas Dei (Urbs Fluminensis)
thumb|right|210px|Imago Civitatis Dei
Civitas Dei (Lusitanice: Cidade de Deus), notissimus vicus civitatis Urbis Fluminensis.
Brevissima historia
Hic vicus conditus est anno 1960, ex scissione vici Jacarepaguae, quia administratio municipalis novas casas pauperibus dare voluit.
Anno 2000, in hoc vico Civitas Dei 38.000 pauperes habitabant, et hodie dicunt vicum perniciosum esse. Multae Associationes voluntariorum nata sunt ad vicum adiutandum.
Eodem anno pelliculam Cidade de Deus egerunt
Manuscrit trouvé à Saragosse
Manuscrit trouvé à Saragosse (vel Latine Manuscriptum Caesaraugustae inventum) est mythistoria a Polonico auctore Ioanne Potocki saeculo undevincesimo ineunte in Francogallica scripta. Cuius compositioni Potocki, anno 1797 opere incepto, annos fere duodeviginti dedit, propter longitudinem fabulae ex pluribus septingentis paginis constantis formamque laboriosam. Quare quamvis saeculo vincesimo mythistoria ista tota semel atque iterum edita sit, tamen adhuc complures versiformesque sunt auctoris chirographi eiusdem operis, saepe inter se partim diversi. Servantur multis in locis Europae, scilicet Bibliotheca Leninopolitana, Archivio Nationali Cracoviae atque collectione privata comitis Marecis Potocki, scriptoris cognati.
De mythistoria etiam pellicula eodem titulo tracta est, Wojciech Georgius Has moderatore.
De mundo
Mythistoria in Hispania ponitur saeculo duodevincesimo, et plurimum in Saltu Castulonensi (Hispanice Sierra Morena), qui Castellam a Vandalitia separat. At praeter hanc scaenam principem multi Hispaniae loci nominantur libro currente, in iis Matritum caput, Burgi, Gades et certe Caesaraugusta, a qua mythistoria titulum trahit. Primum lectori Saltu Castulonensi mira ac arcana accidere videntur et Hispaniam a Potocki pictam mysteriosam esse, etiam si mirabilia cuncta rationaliter explicentur finiente mythistoria.
Narrata et narratiunculae
Manuscriptum Caesaraugustae inventum est specimen illustre e narratis et narratiunculis pluribus compositum. In quo perficiendo Potocki exempla operum Galfridi Chaucer et Iohannis Boccacii quidem secutus est. Enim incepta mythistoria traditur manuscriptum quoddam -hinc titulus- Caesaraugustae post urbem obsessam a Francico milite inventum esse, dein autem Hispanico centurione adiuvante Francice versum. Narrativa fictione scribit manuscriptum quidam Alphonsus van Worden, Vallonorum Vigiliarum centurio, qui iter ad Matritum per Saltum Castulonensem faciens mira vidit multa multosque invenit incolas, quorum quisque ei de vita sua narratiunculam tradit. Hinc forma laboriosa mythistoriae: saepe enim persona aliquae narrationum istarum ipsa narrator secundus fit, narratiuncula breviora praebens, et hoc iterum accidere potest. Sic narrata, quasi in marginibus iam iamque minoribus conscripta, unum in altero articulatim includuntur, labyrinthum arduum narrationum efficiens. Affirmat Alphonsus se in Saltu Castulonensi sexaginta sex moratum esse dies, post quos Matrito nonnullis rebus gestis expletis a rege tribunum militum creatum esse.
De personis
Praeter Alphonsum van Worden, partes primae, complures adsunt personae, in iis nomades, musulmani, Iudaei et fures, qui omnes et ipsi agunt et acta aliena narrant. Inter eos frequentissimi sunt:
Ludovicus Martin
Ludovicus Martín García fuit a die 2 Octobris 1892 usque ad mortem vicensimus quartus generalis Societatis Iesu praepositus.
Gramazie
Gramazie (Occitanice Gramasia) est commune Francicum 101 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Val Kilmer
Val Kilmer (Angelopoli die 31 Decembris 1959 natus) est histrio Americanus.
L'Estany
L'Estany (Hispanice: Estany) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 393 incolarum sunt.
Gourvieille
Gourvieille (Occitanice Gorvièla) est commune Francicum 56 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Chianti (vinum)
Vinum vallis a Chianti in Tuscia producitur. Vina huius nominis, prima omnium, die 24 Septembris 1716 decreto definita sunt. Olim ex eo pago quae Italiane Chianti, Latine Clanti nuncupatur, sed ab anno 1932 e regione multo latiore a Florentia ad occidentem et meridiem tendente proveniunt. Ex eodem anno vini in ipsis Clantis nata nomine Chianti Classico distinguuntur.
Allaines-Mervilliers
Allaines-Mervilliers est commune Francicum 332 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Heraclia (Venetia)
Heraclia vel Heraclea  (alia nomina: Heraclia Nova, olim Grisolera ) (Italiane: Eraclea; Venetice: Eraclea) est Urbs Italiae et municipium, circiter 12 500 incolarum, in Regione Venetia et in Urbe metropolitana Veneta situm. Urbis incolae Heracleenses vel Heracliani appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Heraclea vel Civitas Nova Heracliana fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Heracleensis est.
Fractiones
Brian, Ca' Turcata, Eracleamare, Ponte Crepaldo, Stretti, Torre di Fine, Valcasoni.
Loci
Busatonda, Coda di Gatto, Murazzetta, Pradivisi, Revedoli, Tombolino.
Municipia finitima
Caorle, Jesolo, San Donà di Piave, San Stino di Livenza, Torre di Mosto.
Antonius Anderledy
Antonius Maria Anderledy (1819–1892) fuit ab anno 1883 usque ad mortem praepositus generalis Societatis Iesu.
L'Espunyola
L'Espunyola (Hispanice: Espunyola) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 268 incolarum sunt.