cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ericus Palmén
Die 28 Novembris 1998 dissertationem Latinam publicae censurae subiecit cui titulus: De adverbiis pronominalibus localibus Latinis studia syntactica et semantica.
Cum erat lector linguae latinae in Universitate Granivicensi sive Jyväskyläensis, edidit cum aliis librum cui titulus Ad Fontes.
Scribit in variis commentariis latina latine, praecipue in Melissa.
Eresus
Eresus (Graece proparoxytono, rarius oxytono ; Neograece Ερεσός) est urbs parva, iam temporibus antiquis nota , quae haud longe ab ora maritima Aegaea distans in occidentali insulae Lesbi parte iacet.
Urbs antiqua
Eresi antiqui ruinae reperiuntur eodem fere loco, ubi nunc stat vicus Scala Eresi, maris oram adstantes imminente promuntorio abrupto, ubi olim acropolis vel arx civium Eresiorum sita fuit, nomine hodierno Vigilae distincto.
Eresi nati sunt Theophrastus et Phanias philosophi (hic fuit et rerum gestarum Eresi scriptor); ibidem et Sappho poëtria secundum fontem unum; nummus quidam urbis Eresi sub imperio Romano incusus imaginem Sapphus praebet. Alii fontes eam Mytilenarum oriundam asseverant.
Hordeum in pago Eresio cultum Archestratus saeculo IV a.C.n. super omnia alia cerealia laudavit:
Oppidum hodiernum
Eresus aevo mediaevali in mediterraneum locum remotus est; ab ora fere 4 km distat. Usque ad annum 2010 Eresus et vicus Antissa demum constituerunt singulum nomine "Eresus-Antissa" (Δήμος Ερεσού-Αντίσσης), in quo et alii vici sex comprehendebantur, scilicet Scala Eresi, Mesotopus, Batusa, Chidera, Sigrium et Pterus. Incolae fere 1100 enumerantur, sed ad Eresum ipsum Scalamque Eresi veniunt quotannis peregrinatores multi inter quos eae feminae quae hodie "Lesbianae" appellantur.
Nihil sub sole novum
"Nihil sub sole novum" sive "Nihil sub sole novi" sive "Nihil novum sub sole" sive "Nihil novi sub sole" est sententia quae in Bibliis Sacris (Libro Ecclesiastes 1:10) invenitur et hodie etiam usurpatur ad cosmotheoriam dicendum nihil in mundo unquam mutari et homines semper eodem modo se gerere.
Academia Scientiarum Borussica
Academia scientiarum Borussica (Germanice: Königlich-Preußische Akademie der Wissenschaften) ut academia scientiarum regni Borussiae condita est die 11 Iulii anno 1700 auspice Godefrido Guilielmo Leibnitio.
Comitatus Arvensis (regio historica)
Comitatus Arvensis  (Slovacice Oravská župa, Hungarice  Árva vármegye et Germanice Komitat Arva ) erat unus sexaginta trium Regni Hungarici comitatus qui nunc ad Slovaciam pertinet. Urbs Dolný Kubín erat caput huius circuli, cui 78745 incolarum anno 1910 erant.
Andreas Breton
Andreas Breton (natus Tenerchebraii in praefectura Normanniae Inferioris Olina, 19 Februarii 1896; mortuus Lutetiae, 28 Septembris 1966) fuit poëta et scriptor Francicus qui inter patres superrealismi enumeratur et auctor Manifestes du surréalisme (Praeconii superrealismi).
Et scripturam automaticam inventus est et motum dadaista paticipavit.
Perrigny (Iura)
Perrigny est commune 1529 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Nihil novi
Nihil novi est statutum a Polonico optimatum parlamento in oppido Radomia congregato anno 1505 decretum. Secundum hoc statutum, opus erat omnia consilia cum consensu omnium optimatum capi.
Peintre
Peintre est commune 135 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Amycus
In mythologia Graeca Amycus (Graece Ἄμυκος) erat gigas, filius Posidonis et nymphae Meliae, et rex Bebrycum in litore Asiatico Propontidis. Advenas persequebatur et patri suo immolabat ex alta rupe in mare praecipitando, nisi si qui valido corpore ac fortes erant, eos ad pugilatum provocabat ac sic necabat. Silva erat prope mare ubi capita sic caesorum hominum ordine collocata videre posses.
Dominicus Scinà
Dominicus Scinà, vulgo Domenico Scinà (natus Panormi Siciliae die 28 Februarii 1765; ibidem mortuus die 13 Iulii 1837), physicus et historicus, fuit primus rerum physicarum professor apud Studiorum Academiam Panormitanam et postea rector eiusdem universitatis. Fuit regi Ferdinando I Borboni historiographus, Commissionis Instructionis Publicae sodalis et unus inter auctores Constitutionis Sicilianae anni 1812. Fragmenta Hedypathiae ab Archestrato Geloo compositae ille primus e Deipnosophistis Athenaei collegit et Italice vertit. Opera insuper de Empedocle et Archimede, de Panormo, de Siciliae historia scripsit.
Amycus
Tandem Argonautis in eius regnum perventis, dum advenas ab aqua prohibere conatur, a filio Iovis, Polluce, pugilatu victus et interfectus est. Poeta Syracusanus Theocritus diversam traditionem sequitur : victus apud eum sed non occisus est Amycus. Tantum per patrem iurare coactus est se numquam in posterum talia facinora perpetraturum. Eandem traditionem secutus est artifex Romanus qui cistam Ficoroni caelavit, ubi victor Pollux Amycum ad arborem adligans conspicitur. Etiam in vasibus Lucanis fabula hoc modo picta est : unde illa traditio fortasse Italica dici potest.
Haec fabula plurimas similitudines cum Antaeo et Busiride praebet. Argumentum fuisse videtur fabulae Sophocleae hodie deperditae, cui titulus "Amycus".
De aliis Amycis.
Hoc eodem nomine poeta Ovidius utitur ad centaurum quendam designandum. Item in Aeneide pluribus locis Vergilius Troianos quosdam sic nominat.
Denverium (Coloratum)
Denverium (Anglice Denver) est maxima Colorati urbs, circiter 575 000 incolarum habens, et caput civitatis. Die 22 Novembris 1858 condita est.
Caouinum
Proprium est caouino ut impensum praecipuum coquatur, manducatur, et denique recoquatur ante fermentationem, ut enzyma in saliva amulum sacchara fermentabilia reddat (eodem pacto olim fiebat temetum Iaponicum).
Caouinum saeculis XVI et XVII apud Tupinambas
Quae sequuntur, pleraque ex Ioannis Lerii Historia navigationis in Brasiliam extracta, ad Tououpinambaultios vel Tupinambas spectant, qui litus medium Brasiliae saeculo XVI habitabant. Similem autem morem Brasilienses indigenae usque ad hunc diem praebent.
Paratio caouini (ut omnium alimentorum) erat munus muliebre tantum, nullis viris adiuventibus:
Potio evenit "subturbida et spissa ... ac fere lactis saporem imitatur". Caouinum sunt varietates et "rubea" et "alba" sicut vini, et pomis sapor tingi potest. Eadem prorsus ratione conficiunt similem potionem ex maizio (quod "auati" et "milii" nomine Lerius commemorat). Quoniam autem mandioca ac maizium "quolibet tempore in illa regione proveniunt, ideo quotienscumque visum est potum eiusmodi conficiunt tanta copia, ut semel plusquam triginta cados sexagenum sextariorum Parisiensium in ipsorum aedibus dispositos viderim". Quo dicto Lerius Europaeos potatores his verbis admonet: "Procul estote Germani, Flandri, Helvetii, omnesque adeo qui strenue potando palmam petitis. Vos enim audito barbarorum potandi modo sponte illis cessuros esse video:" unum solum, vel duos tranquille potare posse, sed caouinum frequentius maximis compotationibus bibi, a decem hominibus usque ad sescentos, nunnumquam ex compluribus oppidis; caouinum necessarium esse adhibitis solemnibus caeremoniis, praesertim cum captivus mactetur.
Lerius ait se cum comitibus suis conatum caouinum sine mandendo conficere, radices aliquot varietatum aypi et maniot (Manihot esculenta) cum quadam milii copia contusas fervefacientem, sed experientia eos edoxit stationem hanc non succedere, quo factum est ut paulatim aboriginali caouino assuevissent:
Simon de Vasconcellos in Chronica da Companhia de Jesu do estado do Brasil (1663) duodecim fere varietates caouini enumeravit, praecipue per materies digestas, quae materies sunt Spondias cytherea, aypi et manihot (varietates Manihot esculentae), Musa, Zea mays, Ananas comosus, Ipomoea batatas, Genipa americana, Anacardium occidentale; insuper e melle silvestri atque e saccharo; insuper varietas bacutinguy quem non definit, fortasse e fructu Platoniae insignis. Optime ex Anana comoso, sed maxima quantitate provenisse rettulit e cassuviis (fructibus Anacardii occidentalis) cuius usum Andreas Thevetus iam anno 1558 descripserat. Idem Vasconcellos confectionem caouini e cassuviis breviter evoluit:
Index Asteroidum 110001-111000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 110001 ad 111000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Passenans
Passenans est commune 318 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Fossae Papirianae
thumb|300px|right|Collocatio finium Versiliae in Provincia Lucensi Fossae Papirianae (vel Fossae Papyrianae, deinde Versilia) (Italiane: Versilia) est historica ac geographica terra Italiae, in Regione Tuscia sita, ad septemtrionem Pisarum, ad meridionem Massae et intra Alpes Apuanae et mare Ligusticum. Publice regio in provincia Lucensem comprehensa est.
Historia
Romana aetate, Fosse Papiriane magnae paludes fuerunt.
Le Pasquier
Le Pasquier est commune 251 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Pannessières
Pannessières est commune 442 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Index communium praefecturae Vallis Clausae
Hic est index communium Vallis Clausae praefecturae Francicae, cui subsunt communia 151 numero.
Gaius Valgius Rufus
Gaius Valgius Rufus (natus circa annum 65 a.C.n.; nescimus quando mortuus sit) fuit senator et poeta Romanus primo saeculo a.C.n.
Vita
Auditor Apollodori oratoris, familiaris Marci Valerii Messallae Corvini consulis anni 31 a.C.n. erat: Horatius poeta rettulit Valgium amicum esse Maecenatis et Valgium ad panegyricum Messallae hortatus est. Anno 12 a.C.n. Valgius consul suffectus creatus est.
Opera
Fragmenta tantum eius operum supersunt:
Litrum
Litrum, vel litra, in systemate metrico est unitas voluminis quae pro 1 decimetro cubico (dm3), 1000 centimetris cubicis (cm3), et 1/1000 metri cubici valet. Huic unitati sunt duo signa SI: littera Latina L, magnitudinibus parva (l) et magna (L).
Ecce Romani
Recessus
Ecce Romani de familia Romana est. Tu occurris patri nomine Cornelio, Senatori Romano, matri nomine Aureliae, filio nomine Marco, filiae nomine Corneliae et puero nomine Sexto, qui est non filius Corneli, sed amicus Marci. In parte prima libri, habitant in villa rustica sed sunt Romani.
Antonius Meucci
Antonius Meucci fuit inventor Italicus qui exsul in America vixit. Meucci telephonum invenit, sed multi alii hanc inventionem adrogant: Alexander Graham Bell, Ioannes Philippus Reis, Elisha Gray et Thomas Edison.
Ecce Romani
Lectiones I-X
Lectio I Ecce! In pictura est puella, nomine Cornelia. Cornelia est puella Romana quae in Italia habitat. Etiam in pictura est villa rustica ubi Cornelia aestate habitat. Cornelia est laete quod iam villa habitat. Cornelia iam sub arbore sedet et legit. Etiam in pictura est altera puella, nomine Flavia. Flavia est puella Romana quae in villa vicina habitat. Dum Cornelia legit, Flavia scribit. Laeta est Flavia quod Cornelia iam in villa habitat. Lectio II Cornelia et Flavia sunt amicae. Adhuc sedent sub arbore. Brevi tempore, currunt et ambulant in agris villae rusticae. Post currunt, sedent sub arbore quod sunt defessae. Tandem, relinquent arborem et ambulant ad villam rusticam.
Antonius Meucci
Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum per decretum die 11 Iunii 2002 Meucci operam in inventione telephoni recognovit.
Ecce Romani
Lectiones I-X
Lectio IV Sextus est semper temerarius et molestus. Spectat Corneliam quae dormit. Deinde conspicit eam et clamat, “Descende,Sexte !” Marcus currit ad arborem et clamat, “Descende, Sexte!” Ramus, in arbore in quō Sextus sedet, infirmus est. Tum audiunt fragor magnus. Sextus cadit ex arbore.
Lectio V Cornelia et Flavia ambulant in horto. Dies est calidus et ex horto in silvam ambulant quod est rivus frigidus. In eadem silva pueri quoque saepe errant. Ubi dies est calidus puellae sedent sub arbore. Flavia rogat “Cur Marcus non ascendit abores? Est puer ignavus?” Cornelia inquit “Marcus neque ignavus neque temerarius est.” subito lupum conspciunt prope rivum. “Marce! Sexte! Ferte auxilium!” clamant puellae. Pueri audiunt clamorem et currunt ad puellas. Lupus terret Sextum. Sextus ascendit vicinam aborem. Marcus repellit lupum baculo dum puellae currunt rursus ad villam. Puellae excipiunt Marcum laetae. Sextus non descendit quod est perterritus.
Lectio VI Quamquam non lucet Cornelia per villam ambulat. Familia adhuc dormit et Sextus dormit et non vexat eam. Tamen servi et ancillae non dormiunt. Cornelia observat ancillam nomine Syram quae purgat et Cornelia observat Thressam (alteram ancillam) quae coquit. Multi servi sunt in agris. Alii portunt aquam e rivo vicino. Cornelius et Aurelia nunc vigiles sunt. Cornelius petit Davum qui laborare in horto debet. Cornelius est iratus quod Davus sub arbore sedet et non laborat. Aurelia docet Corneliam curare villam. Ancillae purgant et coquunt et lanam trahunt. Aurelia ancillas et servos reprehendit. Cornelia vult adiuvare sed non reprehendit servos. Servi laborant strenui quod non vult incitare iram dominae.
Lectio VII Vir Romanus nomine Gaius Cornelius sedet in villa et scribit multas epistulas. Est Romanus Senator. In agris Marcus et Sextus et Cornelia errant dum observant servos laborantes. Vident nuntium. Rogat “Ubi est Gaius Cornelius?” Liberi ducunt nuntium ad senatorem. Nuntius dat ei epistulam a principe. Necesse est ire ad urbem. Princeps consulere eum vult. Sextus est laetus.
Lectio VIII Aurelia se excitat mane. Parat ire ad urbem. Conspicit servos sedentes neque laborantes. Irata est et clamat “Ite et laborate!” Aurelia intrat Marci cubiculum. Excitat eum sed Marcus non surgit. Aurelia excitat Sextum. Sextus surgit statim quod est sollicitus. Aurelia temptat excitare Marcum iterum. Marcus rogat “Cur necesse est ire ad urbem cum princeps modo patrem consulere vult?” Subito Gaius intrat in cubiculum et clamat “Excita Marce!”
Lectio IX Mane, Cornelia se excitat dum omnes dormiunt. Ambulat e villa sua et currit ad villam amicae. Ubi advenit, Flaviam excitat. Cornelia dicit, “Flavia, veni mecum ad agrum quod ibi nemo potest audire nos.” Ubi adveniunt, Cornelia dicit, “Familia mea Romam ire necesse est quod pater meus occurere vult cum principe.” Flavia ire non potest. Flavia rogat, “Cur ire necesse est nunc? Cur pater tuus non iter facit solus.” Cornelia nescit. Sunt tristes simul. Lacrimant et complectunt.
Lectio X Mane, multi servi laborant. Colligunt ita quod familia. Servi colligunt vestimenta in cistis. Familia induunt. Ubi in urbe, solent gerere togas. Davus, vilicus, reprehendit servos quod sunt ignavi. Marcus iubet servos ponere cistam in raedam. Servus Geta capit cistam et conicit in raedam, Marcus reprehendit Getam. Omnes et paedogogus Eucleides intrant in raedam. Raedarius Syrus quoque intrat et incitat equum. Tamen Cornelia non est in raeda. Cornelia currit ad raedam et intrat. Tandem, Familia discedit Romam.
<!-- Calcei punicei Titi, fratris Cornelii et avunculi familiae liberorum, faciunt fontem maioris discipulis hilaritatis .It teaches the language through a series of stories, beginning with introductory Latin and moving on to involve deeper concepts and vocabulary. The plot of the stories revolves around a wealthy family living in the town of Baiae in the Roman province of Campania in A.D. 80. The family is made up of Gaius Cornelius, a Roman senator, his wife, Aurelia, and their two children, Marcus and Cornelia. The family has also taken in a boy named Sextus, whose mother died the previous year in the eruption of Mt. Vesuvius. In the beginning chapters of the book, Cornelia often plays with her friend and neighbor Flavia.
In the beginning, the family lives the small town of called Baiae. Cornelia is best friends with a girl named Flavia, who lives in a neighboring house. Marcus and Sextus are also friends who always seem to annoy Davus, a slave from Britannia (now Britain). The boys are tutored by Eucleides, a Greek slave. The four Roman children spend time in the woods often, where they were in one instance attacked by a wolf.
Gaius receives a letter from brother Titus, in which he is told he urgently needs to go to Rome. Instead of going alone, he brings everyone in the family, including Sextus.
After their departure, Davus takes control of the farm, and deals effectively with a runaway slave.
Meanwhile, as the family is traveling down the Via Appia (Appian Way), a courier goes by quickly, forcing the family's carriage into a ditch. The carriage driver, Syrus, cannot extract the carriage from the ditch, and the family becomes stranded.
Gaius and Aurelia are worried. They finally decide to stay at an inn along the road. Aurelia understands the dangers that inns posed to wealthy Romans, and is rather afraid of staying there. Sextus and Marcus, however, are not so fearful, and accompany Cornelius to the dining area, where they are told a frightening story by a soldier staying in the inn. Afterwards, the boys are terrified to go to sleep, but both eventually drift off. The next morning, the inn's slaves help Syrus drag the family's carriage from the ditch, and they complete the journey to Rome without further mishap.
The Cornelii then throw a dinner party for friends and family. After the party is over, Eucleides comes back home wounded. He was mugged in a bad part of Rome while coming back from his brother's house. After he recovers, he takes the boys to school, where Sextus disobeys the teacher and is beaten. The reader is then introduced to Quintus Valerius, who will later be betrothed to Cornelia. Sometime later, Marcus comes of age, closely followed by Cornelia's marriage to the above named Valerius. The final chapter of Book II is the funeral of Titus.
Fontes
-->
Pagney
Pagney est commune 334 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Eugenius Hrebinka
Eugenius Pauli filius Hrebinka (Ucrainice Євген Павлович Гребінка, tr. Jevhen Pavlovyč Hrebinka; Russice Евгений Павлович Гребёнка, tr. Evgenij Pavlovič Grebёnka; 2 Februarii 1812 – 15 Decembris 1848) erat poeta, scriptor et philanthropista Ucrainicus et Russicus more Romanticismo.
Natus est in familia nobili. Anno 1831 complevit studia sua in gymnasio. Eodem anno opera sua litteraria sub prelum ponere incepit. Ab anno 1834 Petropoli colebat. Notitiam receperunt fabulae eius, in quibus iniustitiam, licentiam feudalorum atque usus argumentorum argentariorum damnabat. Nonnulla carmina Hrebinkae, Ucrainice vel Russice scripta (e.g. «Очи чёрные», i.e. 'Oculi nigri'), facta sunt cantiones populares Russicae. In opera sua prosaeca vitam Ucrainicam (initio romantice, dein cum realismo critico) describebat.
Inter amicos eius fuit Tarasius Ševčenko, cum auxilio Hrebinkae ex statu serviti liberatus.
De re publica (Cicero)
De re publica est philosophiae tractatus, quo Marcus Tullius Cicero, auctor huius operis in sex libros divisi, varias rei publicae formas describens suam de optimo genere civitatis opinionem diligenter profert Socraticum sermonem imitans. Pars notissima rei publicae est somnium Scipionis (rep. 6.9-29), imitatio fabulae Er a Platone narratae (pol. 10.614-621).
Profectio operis
Constat Ciceronem Platonis re publica usum esse exemplari, verumtamen expositionem argumenti ad res Romanas flexisse et accommodasse. Quae antea gesta erant, publicam et privatam vitam Ciceronis perturbaverant, nam primus triumviratus, qua societate privata Caesar, Pompeius et Crassus senatus auctoritatem spernentes summum imperium obtinuerant, Ciceroni optimam rei publicae speciem in mente defixam violabat. Praeterea opera Publii Clodii Pulchri tribuni plebis magno detrimento adfectus erat. Itaque libris de re publica disserentibus etiam, quantum quoque pacto res quae tunc gerebantur ab optimo rerum statu differrent, docere voluit. Ut iram adversariorum suorum vitaret, viros temporum actorum fecit inter se sermonem serentes. Tempore enim et dramatis personis in praeterito positis simulare potuit opiniones periculosas non a se sed a maioribus cogitatas dictasque esse. Quinto fratri tamen opus suum dedicavit. Itaque in praefatione etiam res instantes tractare potuit.
Traditio textus
Maxima pars operis antiquitate posteriore et medio aevo adeo perdita erat, ut paucis exceptis fragmentis apud Nonium Marcellum et Augustinum servatis paene totum opus amissum diu haberetur. Verumtamen Macrobius finem libri sexti, somnium Scipionis, in commentario servavit. Tandem anno 1819 cardinalis Angelus Mai in bibliotheca Vaticana palimpsestum invenit, qui Augustini Enarrationes in psalmos continet saeculo VII superscriptas rei publicae apographo cuidam saeculo IV exarato, adhuc legibili. Qui palimpsestus (Vaticanus Latinus 5757) duas partes primi libri, dimidiam fere partem secundi, minores denique partes reliquorum librorum continet. Textus palimpsesti anno 1822, facsimile autem anno 1934 editum est.
Locus et tempus dramatis
In dialogo illustrium virorum Romanorum sermones in villa Scipionis Aemiliani prope Romam initio anni 129 a.C.n. habiti referuntur. Quattuor annis post Tiberii Gracchi, adversarii Scipionis, tribunatum tumultuosum novem personae (de quibus infra) ferias Latinas celebrantes tres dies de iustitia et optimo statu rei publicae disputant. Cicero forma Platonici sermonis utitur. Scipio, quippe qui saepe loquatur, personam Socratis adsumit.
Dramatis personae
Novem homines inter se colloquuntur: quinque seniores, quattuor iuniores. Qui sunt:
Iustitia
Tertius liber de iustitia disserit. Utrum iustitia opus sit ad rem publicam gerendam an non, in controversiam incidit. Ut propositio subtiliter et copiose perscribi possit, in utramque partem disputandum est: Philus orationem contra iustitiam, Laelius orationem pro iustitia habet. Philus dicit iustitiam non naturalem, sed ab hominibus factam esse. Nam sensum iustitiae pro temporibus, pro terris, pro moribus mutari. Praeterea homines solum agere ad maximas utilitates accipiendas. Leges comprobari timore poenae et imbecillitate hominum neque sensu iustitiae a natura dato. Insuper iuste agere indicium stultitiae esse, quod incommoda et civitatibus et privatis efficiantur.
Laelius dicit ius, quam „veram legem“ nominat, naturale esse: divinum, sempiternum, individuum, constans esse. Illos improbos, qui verae legi non pareant, naturam hominis fugere. Laelius etiam explicat bellum iustum esse, si salus civium in periculo sit aut bellum pro fide sociorum geratur. Ad hoc addit alias causas belli iusti: iniurias ulcisci et hostes propulsare. Iniusta ea bella esse, quae sine causa suscepta sint. Postea Laelius de hoc argumento Phili, qui expugnationes Romanas iniustas dicit, subtilius disputat: Alios populos ad regendum, alios populos ad serviendum natos esse. Imperio Romanorum subactos vitam meliorem agere quam antea, cum inuria Romanorum praesidio absit. Causa, quam Philus et Laelius disserunt, etiam nostris temporibus tractatur: Iura humana, quae a Nationibus Unitis anno 1946 constituta sunt, omnibus et undique valere, immo innata esse, dicuntur. At contra Thomas Hobbes, philosophus Britannicus, dixit homines imbecillitatis causa in civitates se coniunxisse, ut bellum omnium contra omnes consensu legum ab hominibus scriptarum prohibeatur. Philosophi neuropsychologiae anno 2011 experimentis intellexerunt quendam sensum iustitiae infantibus quindecim menses natos inesse. Qua re suspicio est sensum iustitiae innatum esse.
Fossarum Papirianarum lacus
Fossarum Papirianarum lacus (Italiane Lago di Massaciuccoli) est lacus Italiae, in Tusciae regione et in provincia Lucae situs.
Area huius lacus est 6,90 km2.
Eurotestudo hermanni
Eurotestudo hermanni est Reptile familiae Testudinidarum. In Europa meridionali habitat: subspecies typica in Hispania (continentali et insulis Balearibus), Francogallia, Italia (Liguria, Tuscia, Umbria, Latio, Aprutio, Molisio, Apulia, Lucania, Bruttio, Sicilia, Sardinia, Archipelago Tusco [ Capraria, Ilva, Monte Christi ], Sinuaria, Cossyra, Planasia); subspecies peloponnesiaca autem in Graecia (scilicet Peloponneso, ut nomen significat, meridionali).
Classificatio
Principio taxinomi eam eandem speciei Testudinis graecae habebant, sed anno 1789 Gmelin speciem aliam "Testudo hermanni" descripsit.
Leverkusen
Leverkusen est urbs Germanica prope Coloniam Agrippinam ad Rhenum iacens, circiter 160 000 incolarum.
Fabrica Caroli Leverkus serius a Bayer AG empta est, quae hodie sedem suam in Leverkusen habet et oeconomiae urbis maximissime interest.
Praeclara est societas pedilusoria Leverkusensis in Bundesliga, Bayer 04 Leverkusen.
RAF
RAF potest esse:
Our (Iura)
Our est commune 159 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Lauriana
Lauriana postest:
Theodorus II (antipapa)
Theodor II (natus et mortuus die ignoto) fuit breviter antipapa post mortes paparum Ioannis V et Cononis.
Pontificatus
Cum Conon iam mense Septembri 687 obiit, Theodorus bis pontificatum appetivit. Interdum etiam archidiaconus Paschalis, qui exarcam Ravennae corrumperat, pontificatum contendit, sed Theodorus primus Basilicam Sancti Ioannis in Laterano occupavit. Paschalis in parte exteriore basilicae mansit.
Cum factiones iterum convenerunt et Sergium papa elegerunt, Theodorus cladem accepit.
Ougney
Ougney est commune 306 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Orchamps
Orchamps est commune 1039 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Carolus Fridericus Schinkel
Carolus Fridericus Schinkel fuit architectus, pictor doctrinae bene institutae urbis studiosus Borussicus.
Oussières
Oussières est commune 223 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Dioecesis Oenipontana
Dioecesis Oenipontana est dioecesis Austriaca Ecclesiae Catholicae, suffraganaea Archidioecesis Salisburgensis, cui cura pastoralis civitatis Tirolis pertinet. Sedes eius est Oeniponte.
Ounans
Ounans est commune 357 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Dioscorus (antipapa)
Dioscorus  (natus in Alexandria - obiit Romae die 14 Octobris 530) fuit breviter antipapa post mortem papae Felicis III anno 530, sed historici dubitant an Dioscurus antipapa aut invicem papa fuisset.
Pontificatus
Post mortem papae Felicis III, magna pars presbyterorum romanorum, qui a Graecis constituta erat, Dioscurum die 17 Septembris 530 papam fecit, contra Gothum Bonifacium II, quem Felix III ut successorem eius elegerat, sed paulo post Dioscurus obiit et Bonifacius eum antipapam declarare fecit.
Perissodactyla
Perissodactyla (Graece: 'dispar' + 'digitus') sunt ordo mammalium. Antiquissimis aevis peryssodactylis quinque digiti erant, sicut maximae mammalium parti. Deinde quinque facti sunt tres et postea unus. Equi hodie super unum digitum eunt. Notissimi inter perissodactylos sunt tapirus, rhinoceros, equus.
Orgelet
Orgelet est commune 1733 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Tabula Imperii Romani
Tabula Imperii Romani est series chartarum vel tabularum geographicarum quae nonnullas Imperii Romani partes ad eandem magnitudinem depingunt. Huius editionis, sub patronatu Unionis Academicae Internationalis paratae, singula folia pro singulis academiis nationalibus divulgata sunt. Quae folia secundum quadraturam tabulae internationalis orbis terrarum dissecantur. Ad omnia fere folia libellus iungitur qui indicem nominum et situum comprehendit.
Heroes of Might and Magic V
Heroes of Might and Magic V (Latine Heroes potentiae magiaeque, capitulum quintum) est ludus computatralis de rebus phantasticis, pars quinta seriei eiusdem nominis.
Materia ludi bella inter gentes mythicas, quae incolunt imaginarium orbem terrarum Ashan appellatum. Personae principes sunt heroes duces exercituum, a quibus ludus nomen accipit.
De ludi fabula
Dividitur ludus sex in acta vel capitula, quorum quodque singulae sex gentium dicatum. Fabula incipiente Daemones bellum gerunt contra humanum Imperium gryphis: huius primum, illorum deinde partem sic suscipit lusor, ut utramque belli frontem agnoscat. Imperialium quidem heroum clarissima regina Isabel, daemonicorum autem Agrael. Ceterorum quattuor ludi partium quaeque unam reliquarum gentium figurat, quae sunt Necromantii, Alfi, Alfi Obscuri et Magi.
Index factionum nominum
Factio quaeque mythicarum gentium nomen accipit a loco in quo sedes habere solet. Ita sex habemus quoque factiones:
De complementis
Complementa duo ludo adhuc addita sunt:
Ephippus Olynthius
Ephippus Olynthius (Ἔφιππος ὁ Ὀλύνθιος) fuit auctor operis hodie deperditi de ultimis Alexandri Macedonis diebus.
Si cives Olynthius erat, pro certo ante annum 348 a.C.n. natus erit, quod hoc anno Philippus II Olynthum obsessus deletusque est et cives, quos cepit, in servitutem misit. Ephippus nihilominus in eadem regione Chalcidica crescebat si idem sit, ut credunt plures, qui inspector mercenariorum in Aegypto sub regno Alexandri functus est, nomine "Ephippus Chalcideus". Libro suo, cuius fragmenta quinque tantum servantur, de luxuria superbiaque aulae regiae scripsit, de ebrietate sociorum regalium necnon regis ipsius, etiam de Alexandro per iram Dionysi mortuo quippe qui urbem dei natalem (Thebas scilicet) delevisset. Lionellus Pearson proposuit Ephippum historiam de Gorgo Iasio hoplophylace scripsisse (De morte Alexandri et Hephaestionis fr. 5) pro Samiis Atheniensibusque.
Murder on the Orient Express
Murder on the Orient Express ('Caedes in Hamaxosticho Citato Orientali') est mythistoria facinorosa ab Agatha Christie anno 1934 edita.
Hamra (Dammam)
Hamra (Arabice: الحمراء al-Hamra, Arabice: المباركية al-Mubarkiyyah) praesens regio urbana Dammam, Arabia Saudiana, utrum in vicinia urbis Dammam in Orientalis Provinciae Arabia Saudiana. regio est regio, ubi nobile al-Mubarkiyyah.
Onglières
Onglières est commune 74 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Offlanges
Offlanges est commune 194 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Aqua Hispalensis
Aqua Hispalensis (Hispanice: Acueducto de Sevilla seu Caños de Carmona) est aquae ductus aetatis Romanae Hispalis. Aedificatus est saeculo I exeunte vel saeculo II ineunte, et putatur relictum saeculo VI esse. Longitudinem habet 17 chiliometrorum, et sunt ducti nunnullae relictae archaeologicae. Aquas cepit ductus e cuniculo. Almohades destructum aquaeductum saeculo duodecimo refecerunt.
Onoz (Iura)
Onoz est commune 84 incolarum (anno 2008) praefecturae Iurae in Franciae orientalis regione Libero comitatu.
Diagramma Hertzsprung-Russell
Diagramma Hertzsprung-Russell anno 1913 ab Henrico Norris Russell scriptum est, qui cogitationibus astronomi Ejnari Hertzsprung usus est.
Hoc in diagrammate altera axi color altera luminositas absoluta stellarum inscriptae sunt. Omnes stellae in regionibus certe divisis in diagrammate videntur. Plurimae stellae in serie principali sitae sunt, etiam Sol. Stellae huius seriei classem spectralem V fingunt generum O, B, A, F, G, K, M, R, N, S, T (magnitudinum 6–16). Unicuique harum classium sunt decem subclasses (0–9). Gigantes, ingentissimae, subgigantes, pumiliones albae, alias classes fingunt.
Neptunium (Italia)
Neptunium (alia nomina: Neptunum, Nettunium) (Italiane: Nettuno) est Urbs Italiae ac municipium, circiter 48 585 incolarum, in Regione Latio et in Urbe metropolitana Romae Capitis situm. Urbani Neptunenses appellantur.
Fractiones
Borgo, Cadolino, Canala, Cioccati, Falasche Nord, Grugnole, Ospedaletto, Padiglione, Piscina Cardillo, San Giacomo, Sandalo di Levante, Sandalo di Ponente, Tre Cancelli.
Morbus comitialis
Morbus comitialis in lingua Latina classica, sive in usu medico hodierno epilepsia (Graece ἐπιληψία), est morbus cerebri, cuius specimina sunt accessiones quassationum et spasmorum animo plerumque alienato. Romae antiquae, ut historia fert, comitia cessabant, cum accessio morbi aegrotum affecisset, unde nomen morbi ortum est. Disciplina medicinae quae epilepsias investigat epileptologia vocatur.
De morte Alexandri et Hephaestionis
De morte Alexandri et Hephaestionis (Graece Περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου καὶ Ἡφαιστίωνος ταφῆς vel μεταλλαγῆς, seu Περὶ τῆς Ἡφαιστίωνος καὶ Ἀλεξάνδρου τελευτῆς) fuit opus ab Ephippo Olynthio scriptum, hodie deperditum, de ultimis diebus Alexandri Macedonis, de convivio huius regis novissimo, et de morte Hephaestionis Alexandri socii. Ex hoc opere quattuor vel quinque fragmenta, ab Athenaeo in Deipnosophistis citata, hodie usque servantur:
Morbus comitialis
Medicamenta, in morbis comitialibus tractandis adhibita, dicuntur anticonvulsiva vel substantiae antiepilepticae.
De morte Alexandri et Hephaestionis
Proponitur Ephippum tabernaculum Alexandri Magni descripsisse (sicut aliis verbis Chares Mytilenaeus) atque hanc descriptionem ab Aeliano (Varia historia 9.3) Polyaenoque (Strategemata 4.3.24) et Phylarcho ( 141f) sine nomine Ephippi citatam esse.
Morbus comitialis
Epidemiologia
Ex morbis neurologiae morbus comitalis cum centesima civium perturbata saepissimorum est.
Accessiones leves (Francice petit mal)
Huius specimina sunt minus notabilia, quare accessiones possunt manere indeprensae, nisi instrumenta adhibentur. Aegrotus cessat actiones et silet et obliviscit. Si aeger est infans, morbus plerumque exolescat morbus in adolescentia.
Accessiones graves (Francice grand mal)
Eius specimina sunt quassatio et spasmus membrorum cum animo relicto et (raro) morte consequiente. Aeger linguam suam mordere et urinam perdere potest.
ILAE - foedus internationale contra epilepsiam
Anno 1989 commissio foederis internationalis contra epilepsiam (Anglice: International League against epilepsy — ILAE) classificationis terminologiaeque revisionem classificationis syndromarum epilepticorum divulgavit. Anno 2017 revisio, et simul versio praesens valida, classificationis epilepsiarum divulgata est. Caput est saepimentum epilepsiarum classificationis: Primo typus convulsionis (focalis, generalis, incognitus) nominatur, deinde typus epilepsiae (focalis, generalis, focalis et generalis, incognitus) et postremo syndromae epilepticae. Comorbiditates et aetiologia (structuralis, genetica, infectiosa, metabolica, immunologica, incognita) notae sunt. Definitio encephalopathiae epilepticae mutationis structuralis nova quoque inclusa est.
Diagnosem reperire atque investigationes diagnosis adiumentum
Nihilominus ante diagnosem disquisitionibus ictuum diligentibus diversitas inter convulsiones epilepticas et profecto imitatores pernecesse est. Imitatores epilepsiarum sunt syncopa, convulsiones anoxicae, morbi mentis, perturbationes somni, perturbationes motuum paroxysmales, hemicraniae, spasmus nutans, dolor, myoclonus spinalis et alia.
Imitatores: syncopae et convulsiones anoxicae
Syncopa status transiens animo linquendi oritur, si derepente fluxus sanguinis interrumpitur. Convulsio anoxica est collapsus, stupens corporis cum vel sive motibus tonicis clonicisque inopia gubernationis corticum cerebri causa.
Imitatores: perturbationes motuum paroxysmales
Etiam perturbationes motuum, si paroxysmales visae essent, morbo comitiali similes queant. Inter eas motus spastici, stereotypiae, dyskinesiae paroxysmales, suspectus tonicus paroxysmalis, ataxiae episodicae, hyperekplexia, syndroma opsoclonus myoclonusque adduntur.
Motus spasticus
Motus spastici sunt motus involiti, in pueritia incipiens, qui non ex consuetudine oritur. Motus spastici inter simplices et complices dividunter. Si musculi pharyngis affecti sunt, sonus audiri licet.
Rentius Piano
Laurentius Piano (natus Renzo Piano Genuae die 14 Septembris 1937) est architectus Italus qui opera ad varia orbis terrarum loca destinata designavit. Anno 1995, Praemium Erasmianum arque Praemium Imperiale accepit.
Morbus comitialis
Suspectus tonicus paroxysmalis
Rarum syndroma neuro-ophthalmologicum infantibus cum deviationibus oculorum sursum et infans de repente brevi tempore suspiciens.
Tractatio et remedium
Aegro dedecet eiusdem modi natatio, stimulatio nervi vagi et autocineti gubernatio. Loci proclives et aequora et lumina frequenter fulgentia ab eo vitanda sunt. Nonnumquam aegrotus, antequam accessionem patitur, vidit fulgura aut spectat assidue ad utrum latus aut sentit molestiam in epigastrio vel submersionem. Hae alterationes appellantur "aura". Etiam famae sunt, quod canes accessiones antequam sentiunt.
Quamvis hodie pluria remedia anticonvulsiva vel antiepileptica in usu sunt, eis solum accessiones minus crebrae fiunt, sed morbus non sanatur.
Medicamenta anticonvulsiva
Exempla anticonvulsivorum sunt:
Adeluoldus
Sanctus Adeluoldus (natus Vintoniae 912; mortuus 984) fuit monachus Benedictinus, ecclesiae reformator. et episcopus Vintonensis. In curia Athelstani Regis Saxonum Occidentalium serviebat antequam cum Dunstano amico suo ab archiepiscopo Aelfego ordinatus est, quem comitatus brevi postea tempore ad Glastoniam ivit ut simul vitam coenobiticam, longe lapsam, restaurarent. Praefectus illi monasterio factus, Adeluoldus nihilominus poposcit ut Franciam visitaret ad novam regulam monasticam reformatam apud Abbatiam Cluniacensem discendam. Rex Edredus tamen ei abbatiam derelictam Abindonensem donavit, quam a monachis de Glestonia adiutus restauravit. Anno 963, episcopus Vintonensis creatus est
Britannia (dea)
Britannia, tam in religione Romana quam in arte neoclassica, est dea cum tridente scutoque ac protectrix insulae Britanniae.
Polychorium
Polychorium, olim Heraclea (alia nomina: Policorium , Policornu , Heraclia , Heraclea Lucaniae , Heracleia) (Italiane: Policoro) est Urbs Italiae et municipium, circiter 17 260 incolarum, in Regione Lucania et in Provincia Matheranensi situm. Urbani Polychorienses appellantur.
Gelduba
Gelduba (Theodisce Gellep) erat castra Romana cum vico Ubiorum ad Limitem Germanicum inferiorem in hodierno agro urbano Crefeldiae sita.
Gelduba in Itinerario Antonini Augusti memorata est inter Novaesium et et 9 leugae ab ambobus.
Gelduba in Historiis Taciti: Seditio Batavorum
Cornelius Tacitus in Historiis suis iterum de Gelduba in seditione Batavorum narrat:
4.26: Ingressis Novaesium sexta decima legio coniungitur. additus in partem curarum  legatus; nec ausi ad hostem pergere. . . (loco Gelduba nomen est) castra fecere. ibi struenda acie, muniendo vallandoque et ceteris belli meditamentis militem firmabant. utque praeda ad virtutem accenderetur, in proximos pagos, qui societatem  acceperant, ductus a Vocula exercitus; pars cum Herennio Gallo permansit.
4.32: Lectae deinde pro contione epistulae Antonii ad Civilem suspiciones militum inritavere, tamquam ad socium partium scriptae et de Germanico exercitu hostiliter. mox adlatis Geldubam in castra nuntiis eadem dicta factaque, et missus cum mandatis ad Civilem ut absisteret bello neve externa armis falsis velaret: ..."
4.35+36: ... primum agmen securum incessit, nondum satis firmo Civile. qui ubi rursum missos Novaesium frumentatores datasque in praesidium cohortis velut multa pace ingredi accepit, rarum apud signa militem, arma in vehiculis, cunctos licentia vagos, compositus invadit, praemissis qui pontis et viarum angusta insiderent. pugnatum longo agmine et incerto Marte, donec proelium nox dirimeret. cohortes Geldubam perrexere, manentibus, ut fuerant, castris, quae relictorum illic militum praesidio tenebantur. ... duplex hinc seditio, aliis revocantibus Voculam, aliis redire in castra abnuentibus. ... Interim Civilis Vetera circumsedit: Vocula Geldubam atque inde Novaesium concessit, ...
4.58: [Vocula disseruit:]... tot bellorum victores, apud Geldubam, apud Vetera, fuso totiens hoste, si pavetis aciem, indignum id quidem, sed est vallum murique et trahendi artes, donec e proximis provinciis auxilia exercitusque concurrant.
Gelduba post seditionem Batavorum
Castra confirmata Geldubae demum post seditionem Batavorum anno 71 aedificata sunt.
Anno 274 Franci regionem circum Geldubam invaserunt et castra everterunt.
Circa annos 294-295 castra nova aedificata sunt. Quamquam castra amplia erant, nomen Gelduba in annis sequentibus non inveniebat. Fieri potest sed incertum est nomen  in eo tempore nomen Geldubae esse.
Circa annum 353 Gelduba iterum a Francis eversa est.
Circa annum 370 ultima castra Romana Geldubae aedificatae sunt. Anno 459 Franci Geldubam ceperunt.
Gelduba post Romanos
Probabiliter duces Francorum Geldubae sedem habebant. Ibi sepulcrum ducis Franci inventum est cum vase quod inscriptionem fert: "ARPVAR ERAT (F)ELEX UNDIQUE PRE" (scilicet: praecelsus). Inde putatur nomen ducis  esse.
Ruina Geldubae usque ad saeculum 13 aspectabilis erat.
E Medio aevo, Gelduba modo vicus parvulus est. Initio saeculi 19 una cum vicis vicinis Langst, Kierst et Stratum dictis erat pars municipii (Bürgermeisterei, mairie) Langst. Anno 1845 Gelduba et vicus vicinus maior Stratum in commune Gelduba-Stratum coniuncti sunt. ; anno 1929 commune Gelduba-Stratum denique ad urbem Crefeldiam (tum Crefeldia-Castra Ordeonii ad Rhenum dictam) adiunctum est.
Hodie vicus parvulus remanet, sed magna pars superficiei pristinorum castrorum Romanorum a portu fluviali Crefeldiae operta est.
Lingua Suebica
Lingua Suebica est dialectos seu idioma linguae Germanicae in regione pristini pagi Suebiae seu nostra aetate in terra foederali Badenia et Virtembergia locuta.
Pauca exempla
Vide etiam poema Iosephi Eberle Suebice factum.
Cohors Exercitus Rubri
Cohors Exercitus Rubri (Theodisce Rote Armee Fraktion sive RAF) fuit societas tromocratica Germanica quae imperialismo evertendo et communismo propagando studuit.
Anno 1970 ab Andrea Baader, Gudrun Ensslin, Horst Mahler, Udalrica Meinhoff, aliis instituta exemplum imitavit eorum, qui in urbibus Americae meridionalis extremae doctrinae sinistrae addicti contra dominationem possidentium rebellabant. Molita est multa atque horribilia facta tromocratica, nam 34 homines necavit, nonnullas societates argentarias spoliavit, pyrobolis in via latentibus infanda damna effecit. Anno 1998 denique se dissolutam declaravit.
And Then There Were None
And Then There Were None ('Et Tum Erant Nemo') est mythistoria facinorosa ab Agatha Christie scripta, primum in Britanniarum Regno a Collins Crime Club die 6 Novembris 1939 titulo Ten Little Niggers ('Decem Nigelli') edita, qui propter epitheton phyleticum ad titulum And Then There Were None mense Ianuario 1940 a Dodd, Mead and Company commutatus est.
Pelops
In mythologia Graeca Pelops erat filius Tantali, regis Lydorum, et Diones, filiae Atlantis. Mox in Graeciam venit ubi Hippodamiam, filiam Oenomai, Pisae regis in Elide, uxorem duxit. E qua multos liberos genuit, inter quos Atreus et Thyestes odio fraterno celebres fuere. Per Atreum Pelops avus Agamemnonis est, Graecorum ducis in bello Troiano. E Pelope paeninsula quae cum reliqua Graecia isthmo Corinthiaco coniuncta est, nomen duxit. Peloponnesus enim vocata est, id est insula Pelopis. Inter alios filios fuere Troezen et Pittheus qui Troezenem in Argolide condiderunt atque ibi regnaverunt
De Tantali convivio.
Zeus/Iuppiter Tantalum filium hospitio et amicitia sua dignatus erat. Ille vero, superbia amens factus, cum deos ad cenam invitasset, eis filium Pelopem in membra caesum, postquam aeneo caccabo incoxerat, in convivio adposuit. Cupiebat scire num fraudem dei detecturi essent. Omnes autem animadvertere et carne horrentes abstinuerunt, praeter Demetera/Cererem, quae, maerore raptae filiae occupato animo, laevum umerum Pelopis comedit. Dii puerum miserati membra rursus conglutinaverunt et Pelopi vitam reddiderunt : in vicem non iam exstantis partis, eburneum umerum collocaverunt. Ac iusserunt Tantalum aeternas et crudeles poenas in Tartaro dare.
Laurentius (antipapa)
Laurentius (natus die ignoto - obiit circiter anno 506 aut 507) fuit antipapa ab anno 498 usque ad annum 506, id est inter pontificatum papae Symmachi.
Pelops
De petitione Hippodamiae
In Graeciam deinde Pelops venit, ubi Hippodamian, filiam Oenomai in coniugium petivit. Sed regem Oenomaum oraculum monuerat, mortem a genero caveret. Itaque certamen instituerat, ne filia nuberet : nam cum equos Aquilone velociores possideret, edixerat filiam se daturum  ei tantum qui quadrigarum velocitate suas vicisset. Victi vero interficiebantur, quod iam plurimis procis acciderat. Nihilominus Pelops certamen non abnuit sed fraudem adhibuit. Nam, cum ei dimidium regnum polliceretur, Myrtilo, regis aurigae, persuasit ut clavos in rotam ponere omitteret. Ita currus regis, vehementer concitatus, dissiluit et equi infrenato cursu Oenomaum iam mortuum rapiebant. Postea Pelops Myrtilum necavit, ne promissa traderet, et regnum Oenomai, ut coniunx Hippodamiae, solus possedit. At priusquam moreretur Myrtilus Pelopem diris imprecationibus exsecratus est : unde fatum horrendum Atridarum et Pelopidum per plures aetates.
De Pelope Olympico
Ob quod certamen et quia Pisa non longe ab Olympia aberat, Pelops nonnumquam unus e conditoribus Olympicorum ludorum fuisse traditur. Hyginus vero adfirmat Herculem in honorem Pelopis ludos postea condidisse. Ubi cultum heroicum Pelopis fuisse -ariete nigro ei quotannis immolabant cuius carnes in cinerem redigebant - testatur Pausanias, viator et scriptor secundi saeculi, qui vetustissimum Olympiacum monumentum "Pelopion" nominat : hodie moderni archaeologi putant hunc esse tumulum magnis lapidibus tectum, iam tertio millennio a.C.n. aedificatum ac postea quarto saeculo a.C.n. muro circumdatum, introitu magnifico addito. In magno templo Iovis quoque statua Pelopis cum Oenomao et ipso Iove intra fastigium orientale sita erat. Nam in Elide ita ceteros heroes superabat Pelops ut Iupiter ceteros deos.
Laurentius (antipapa)
Pontificatus
Laurentius, qui illustris archipresbyter ecclesia romanae erat, post mortem papae Anastasii II a minore parte presbyterorum romanorum, qui socii Byzantinium erant, papa factus est, sed maioris factio senatorum Symmachum papam elegit. Post multos tumultus rex Ostrogothorum Theodoricus, qui iudex inter competitores creatus est, electionem Symmachi confirmavit.
Carnelevarium Viae Regis
Carnelevarium Viaregense seu Carnelevarium Viae Regis clarissimum in Italia est.
Carnelevarium Viae Regis celebratur. Exordium carnelevarii est Dominica Septuagesima vel hodiernis temporibus acuratius Dominica tertia ante Quadragesimam, finis est dies ante Diem Cinerum, seu acuratius Feria tertia Carnelevarii.
Fridericus II (imperator)
Fridericus II (vel Federicus II), qui vivus Puer Apuliae et Stupor Mundi appellabatur (natus Aesi apud Anconam die 26 Decembris 1194; mortuus in "Florentino" Apuliae die 13 Decembris 1250), fuit rex Siciliae ab anno 1198 usque ad mortem, rex Hierosolymae, rex Germanicus, et imperator Romanus.