cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viceregnum Peruvianum
Res cuniculorum
Centra ubi res cuniculorum aguntur urbes fuerunt quae celere emporia maxima circulum commerciale statuentia factae sunt. Casu Viceregni Peruviani, Lima in circulo urbium Potosiae, Collis Pascae et Huancavelicae erat.
Inter annos 1790 et 1795, secundum memorias viceregis Francisci Gil de Taboada, 827 cuniculi—728 argenteis, 69 aurei, 4 hydrargyrei, 12 plumbei et 4 cuprei—in Viceregno Peruviano invenienbantur. Ut extractio mineralium in hac aetate activitas non descripta esset, tanem prosperitas eius adeo magna fuit ut fere 40% depositorum qua hodie operant in Peruvia, inventa ac laborata fuerant temporibus viceregni.
Operae (Hispanice Obrajes)
Operae fuerunt negotia dedicantia manufacturae textuum filorumque e lana, gossypio et Agavi sisalana. Discripti ruribus viceregni, principaliter in Jauja, Huancaio, Huamanga, Lima, Huamachuco, Cusco et Paxia. Vel privatorum coeptorum (v.g., Hispanorum aut curacarum) vel Coronae esse potuerunt. In Viceregno Peruviano, prima opera ab Antonio de Ribera statuta anno 1545; deinde numerus celeriter crevit magni postulati causa inter indos laborantes in cuniculis.
Productio sua rustica fuit quia monopolium a Corona statutum non sivit eam meliorare; tamen ipsa contra textus importatos ex Hispania contendit.
Agricultura
Agricultura evolutionem amplam non habuit in viceregno. Cum hispani in America advenirent, secum productus v.g. triticum, olea, vitis, fructus citrini et animalia domestica (vaccae, gallinae, equi, et cetera) quoque advenerunt. Indi operati in agris ab initio ad tributum luendum, et technicae novae et instrumenta sunt insertata ad laborandum agrum quam maxime.
Terrae colendae relative propinquae ad urbes erant quoniam plerae species ciborum corrumpebantur celerrime. Circa Limam et Potosiam magna praedia dedicata solae productioni locali fuerunt quae multas hectareas metiebantur. Extra hunc laborem species loci ferme erant, i.e. Ullucus tuberosus et Erythroxylum coca.
Lumen electricum
Lumen electricum est machinula quae vim electricam in lucem convertit. Primum inventum luminis electrici fuit filum candescens in vitro bulbiformi inclusum, qui globulus electricus etiam nunc aliquatenus in usu habetur. Postea quidem alia genera luminum facta sunt, sicut lampas fluorescens, lampas halogena, lampas LED.
Viceregnum Peruvianum
De nummis
In principio, in occupatione, nummus commercio non fuit. Primus nummus qui adfuit in Peruvia callana appellatus est, qui pars metallica rustica cum pondere per legem fixo fuit et Caxamarca, Lima, Cusco, Piuraque adhibita est. Peso deinde factum est, qui discum rude modo sculptum crucem ambabus faciebus portabat; unum peso quadringentos quinquaginta maravedies valebat.
Ducatus, scuta dupliciaque denique adfuerunt, commercium facilius faciens. In monetis (Hispanice: casas de moneda)—quae operari coeperunt circa saeculum sexto decimo, Lima et Potosia magnopere—hi nummi cudebantur.
Res religiosa
In Viceregno Peruviano, occupatio facta "cruce ac gladio," quod fortem interactionem inter Civitatem Ecclesiamque fuisse significat. Creatus est Regius Patronatus (Hispanice: Regio Patronato) ut civitas in rebus ecclesiasticis intervenire possit cuius gratia auctoritates ecclesiasticae hispanae et americanae a Civitate eligebantur, res religiosas res civiles faciendo. Tamen idem non erat possibile quia aerarium difficultates oeconomicas sufferebat.
Ordines religiosi
Ordines religiosi in Viceregnum Peruvianum indos evangelizatum—id est, eos fidem catholicam docere—vaserunt. Ipsi et conventus et monasteria condiderunt, ac ecclesias Lima et in aliis urbibus Peruvianis aedificaverunt.
Qui in Viceregno statuti fuerunt:
Prima evangelizatio
Hac aetate credebatur evangelizationem de dogmatibus catholicis atque novis moribus accipiendis esse a novis Christianis neophytis appellatis. Una horum morum in urbibus, oppidis aut reductionibus habitare erat; ipsius causa dicitur "evangelizare erat civilizare."
Evangelizatio difficile explicatu est quia methodi aetatesque dissimiles inter se fuerunt.
Primum suppositum indigenos fides fundius contrarias ei catholicae habere. Ergo, Catholicismus imponendus erat, quominus comprehensio dogmatum vera fuisset. Haec methodos, quae Methodos Tabulae Rasae appellata, de catechismo conmemorando erat.
Cum methodos tabulae rasae efficax non plus habita erat, rectior catechesis necessaria facta est in cohaerente doctrina rerum fidei. Similitudines igitur quaesitae sunt inter fides indigenas et Catholicismum; eaedem sivit hispanos plurem scientiam de eruditione fideque indigenis habere. Quae ideo Methodos Substitutionis Similitudine appellata. Haec methodos tamen indos confudit quia adiuncta propria Catholicismi aequivalentia in religione inda non habuere. Verbi gatia, Deus Unus non intellectus ab indis, sed evangelizatores imagine dei Viracochae, divinitas creatrix, vice imaginis similis Deo Christiano usi. Ecclesiae quoque statutae super templa incas huacas appellata. Quorum causa indi fides sui in dogmata catholica transtulerunt, deos incas in ritibus catholicis venerando.
Concilia
Concilia sunt congressus ubi et episcopi et sacerdotes doctores congrediebantur ad certandum de rebus evangelizationis. Tria concilia facta Lima saeculo sexto decimo: in Primo Concilio Limense (anno 1551) Indos baptizandos esse decretum, qui ritus fidesque dissimiles fidei Catholica abicere debebant; in Secundo Concilio Limense (inter annos 1567 et 1568) imago de huacas delendo et, si ipsae amplae fuerant, ecclesias statuendo super eas iterum accepta. Tertium Concilium Limense amplissimum ex omnibus est, a Toribio de Mogrovejo convocatum anno 1582: in quo et catechismum et alios textus in linguis Hispanica, Quechua, et Aimara creari statutum: e Tertio Concilio, sacerdotes doctores de linguis vernaculis meliore scire experti sunt ad indos catechismum et fidem catholicam recte docendos.
Sanctum officium in viceregno
In Viceregno Peruviano, Tribunal Sancti Officii sub vicerege Toledo statutum Regia Auctoritate diei 25 Ianuarii anni 1569, et operari coepit anno postero. In principio a Dominicanis rectum, deinde a Mercedariis, sed Iesuitae curis altissimis potiri potuerunt.
Munus Sancti Officii haeresim delendam erat ad fidem catholicam defendendam, et sic tribunali civili Hispano fungebatur. Soli catholici Hispani sub potestate ipsius erant, sed cum alia crimina concluderentur—blasphemiam, polygamiam, magiam, idolatriam, et caetera—, populus indus sub Sancto Officio quoque conclusus. Iurisdictio Sancti Officii Limensis audientias Charcensem, Chiliensem atque Quitensem quoque conclusit.
Gens adeo Sanctum Officium odit ut, cum idem abrogatum anno 1761, ea beatissima facta est, Lima principaliter.
Sanctitas in viceregno
Multi sancti atque servi Dei fuerunt in Viceregno, cuius numerus maior numero eorum in aliis viceregnis. Inter annos 1570 et 1660 principaliter adfuerunt, et pleri in societate Limense cofuerunt, v.g. Sanctus Martinus Porresis, Sanctus Ioannes Macius, Sanctus Toribius de Mogrovejo, Sanctus Franciscus Solanus et Sancta Rosa Limensis.
Zelus religiosus gentium in Viceregno Peruviano amplificatus e terrae motibus dierum 31 Martii—Cusco, e quo cultus Domini Terrae Motuum ortus—, et 20 Octobris—Lima, e quo festivitas Domini Miraculorum nata.
Res educationis
Educatio in Viceregno Peruviano exemplar Europaeum imitata est characterizata: ab usu memoriae, religione, severitate et Classicismo. Affecta est ab opere Ecclesiae per ordines religiosos, magnopere Iesuitas.
Societas in Viceregno plerumque analphabeta fuit quoniam educatio privilegium habita est Nobilitati solae; educatione autem nobilitati, non omnes gradus paedagogici contemplabat, et sic advocati aut doctores duodecim annos nati saepe videbantur. Altera parte, systema educativum neque mulieres neque gentes inferiores habitae (v.g., indi, vulgus et servi) includebat.
Educatio inverse statuta est modo educationis hodiernae, id est, primum educatio superior, deinde secunda educatio, et postremo elementaria educatio statutae sunt.
Elementaria educatio vel prima litterula
Scholae minores erant paroechiae Indae, quibus munus de legendo, scribendo atque catechizando docere erat.
Secunda educatio
Secunda educatio (Hispanice educación intermedia) facta in collegiis maioribus et caciquis: ipsa educationem similem ei hodiernae asciscebant. Collegium Sancti Philippi conditum anno 1575 antiquissimum collegiorum maiorum; Collegium Sancti Marcelli conditum anno 1582. Allia collegia maiora Limensia fuerunt Collegium Sancti Idelphonsi (anno 1608) et Collegium Agustinianorum, Collegium Sancti Bonaventurae, Collegium Fratrum Minorum (anno 1611); Cusco, Collegium Sancti Antonii Abbatis a iesuitis conditum anno 1619 amplissimum fuit. Collegia maiora non dissimiles universitatibus fuerunt, et educatio in his melior ea in universitatibus data interdum erat; titulus doctoris, tamen, universitates solae dabant.
Collegia Caciquum (Hispanice: Colegios de Caciques) creata sunt ad adiuvandam militiam exstirpandis idolatriis ut caciques filiique sui de doctrina catholica, grammatica Hispana, Latinitate, cantis Gregorianis, et caeteris discant, et sic gentes indas quae non catholicae erant evangelizent. Ampla fuerunt Collegium Principis (Limae), et Collegium Sancti Borjae (Cusci).
Seminaria quoque fuerunt in Viceregno, in quibus sacerdotes sese praeparabant; v.g. Seminarium Sancti Toribii (Lima), Seminarium Sancti Antonii Abbatis (Cusco), Seminarium Sancti Christophori (Huamanga), Seminarium Sancti Hieronymi (Arequipa), et Seminarium Sanctorum Marcelli et Caroli (Turgalio).
Educatio superior
Educatio superior (Hispanice: educación superior vel educación universitaria), facta in universitatibus, in Viceregno primum incepta anno 1551 conditione Universitatis Maioris Sancti Marci, Lima, a Dominicanis. Ipsa antiquissima institutio educationi superiori et prima creata cum omnibus hac aetate requisitis in America videtur. Aliae universitates amplae in Viceregno conditae fuerunt Universitas Sancti Antonii Abbatis (Cusco, anno 1598), Universitas Chuquisacensis (Alta Peruvia, anno 1634) Universitas Huamangensis Sancti Christophori (Huamanga, anno 1677) et Universitas Sancti Augustini (Arequipa, anno 1714).
Universitates educationem divulgationemque culturae prelo typographico ab Antonio Ricardo statuto Lima anno 1581 in Viceregno adiuvaverunt. Primus liber divulgato, Doctrina Cristiana y Catecismo para la instrucción de los indios (Latine: Doctrina Christiana Catechismumque eruditioni indorum), anno 1583 in tribus linguis—Hispanica, Quechua, Aymara—qui primus huius generis in America etiam fuit. Aliae publicationes anno 1594 adfuerunt, captivationis piratae Hawkinis gratia.
Ars et cultura
Per primos annos in Viceregno ars ista tantum sacris attigit et imprimis usa est, ut homines reddantur Christiani. Urbs Lima maximi momenti fuit maturitati artis colonicae. Causae, quibus picturae sculpturaeque urbanae Hispanicae quaesitae sint, et celeriter incrementum urbis et encomenderorum auctus divitiarum et aedificatio templorum ac ecclesiarum fuerunt. Artificia fauta fuerunt Flandrica vel Italica, quamquam Hispaliensia Baeticaque nihilominus postulata sunt.
Guardiola de Berguedà
Guardiola de Berguedà (Hispanice:  Guardiola de Berga) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 1027 incolarum sunt.
Thalamus (cerebrum)
Thalamus cerebri est structura diencephali maxima et transitus centralis signorum neuronalium. Functio sua est gubernatio somni, attentionis, conscientiae.
Etymologia
In lingua Graeca θάλαμος cubiculum sive cubiculum dormitorium significat.
Nuclei thalami
Thalamus ex nucleis numerosis consistit, qui, per lamellas separati, in divisiones anteriorem, medialem et lateralem ordinati sunt:
Republic Comitatus
Republic Comitatus (Anglice:  Republic County) est Kansiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 5835 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Belleville, die 27 Februarii 1860 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 3.3 %) haud Anglice domu loquitur.
Divinum illud munus
Divinum illud munus est encyclica epistula papae Leonis XIII  die 9 Maii 1897 promulgata. Haec encyclica Spirito Sancto et donis eius dicata est.
Saubole
Saubole  est commune 112 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Verricourt
Verricourt  est commune Francicum 41 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Rice Comitatus (Kansia)
Rice Comitatus (Anglice: Rice County) est Kansiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 10761 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Lyons, die 26 Februarii 1867 creatus est. In hoc comitatu vigesima pars incolarum (accurate 4.9 %) haud Anglice domu loquitur.
Labarthe-Inard
Labarthe-Inard est commune Francicum 903 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Lailly-en-Val
Lailly-en-Val est commune Francicum 2'639 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Gualba
Gualba (Hispanice:  Gualba) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 1312 incolarum sunt.
Champrond-en-Gâtine
Champrond-en-Gâtine  est commune Francicum 565 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
The Rendezvous (Memphis)
The Rendezvous ('Conventus') est craticula a Carolo Vergos Memphide in Tennesia anno 1948 condita. Qui coquus occupationem in cellario popinae fratris, duobus separatis post argumentum, instituit. Mox costas, antehac coquis neglectas, fumare incipiebat et celeber fiebat. Modus carnis coquendae in genere arido ianuam pro novo modo craticulae in Memphe aperti.
Nunc filius Caroli, nomine Nicolaus, negotium gentis administrat, ad memoriam popinae boni cibi durans verus. Adhuc popina in cella eadem angiportus in urbe est, et locus vulgatus multibus hominibus facta est.
Iacobus Butcher
Iacobus Butcher (natus in Queen Anne's County die ignoto; mortuus die 12 Ianuarii 1824) fuit rerum politicarum peritus  Americanus, qui inter alia anno 1809 breviter a die 6 Maii usque ad diem 9 Iunii usque Terrae Mariae gubernator ad interim fuit.
Marsolan
Marsolan (Gasconice Marsolan) est commune 416 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Victorius Emmanuel II (rex Italiae)
Victorius Emmanuel II Sabaudiae (natus Taurini die 14 Martii 1820 - obiit Romae die 9 Ianuarii 1878) fuit rex Regni Sardiniae post abdicationem patris eius Caroli Alberti ab die 23 Martii 1849 et die 17 Martii 1861 a parlamento primum regem Italiae factus est.
Vita
Die 12 Aprilis 1842 Victorius Emmanuel Adelhaidem de Austria, Raineri Iosephi, regis vicarii Langobardiae et Venetiae et principissae Elisabeth de Sabaudia-Carignano filiam, in matrimonium duxit.
Regnum
Die 18 Ianuarii 1855 Regnum Sardiniae ad Bellum Crimaeanum accessit et Russiae bellum indixit. Victorius Emmanuel II rex sperabat Napoleo III imperator Francorum Sardiniam adiuturum, si regiones Italiae ab Austria occupatas expugnare conaretur. Die 20 Septembris 1870 Victorius Emmanuel II Romam cepit et antiqua Civitas Ecclesiae finem habuit.
Cena Dodecatheos
Cena  seu "duodecim deorum" ab Octaviano iuvene privatim celebrata est. Ibi deorum dearumque habitu discubuerunt convivae; Octavianus ipse pro Apolline ornatus est.
De hac cena in opere Suetonii De vita Caesarum legimus, qui citat epistulam M. Antonii singulorum convivarum nomina "amarissime" enumerantem. Citat et carmen populare: "Auxit cenae rumorem summa tunc in civitate penuria ac fames," addit Suetonius, "adclamatumque est postridie: omne frumentum deos comedisse et Caesarem esse plane Apollinem, sed Tortorem, quo cognomine is deus quadam in parte urbis colebatur."
Cenam Beniaminus Jonson poëta scaenicus imitavit in fabula Poetaster quem anno 1602 edidit. Ibi autem Ovidium symposiarchum fuisse praetendit et Iovis personam sustinere, Augustum in cenam irripuisse Ovidiumque in exsilium misisse.
Humbertus I
Humbertus I Sabaudiae (natus Taurini die 14 Martii 1844; necatus est Modiciae ab anarchico Caietano Bresci die 29 Iulii 1900), filius Victorii Emanuelis II fuit rex Italiae ab anno 1878 usque ad annum 1900.
Vita
Die 22 Aprilis 1868 Humbertus consobrinam suam Margaritam in matrimonium duxit.
Regnum
Dies Domini 29 Iulii 1900 sub vesperum Modiciae Humbertus I interfectus est. Sicarius eius Caietanus Bresci ergastolum condemnatus est et postea in vinculis die 22 Maii 1901 mortem sibi conscivi.
Internationalis Socialistica
Internationalis Socialistica est organizatio mundialis pro factionibus politicis socialisticis condita die 3 Iunii anno 1951. Sedes Londinii stat.
Politica organizationis est socialismus democraticus qui ius laborandi, redistributioem divitiarum et Systema polycommaticum postulat. Factiones civitatum 155 participant. Et Factio socialistica Europaeorum relationem cooperativam tenet. Linguae publicae sunt Anglica, Francogallica, Hispanica. Praeses hodie ab anno 2022 est Petrus Sánchez post Georgius Papandreu et secretarius generalis est Benedica Lasi.
Friedrichshain
Nomen sumptum est de hortis popularibus nomine Luco Fridericiano (vulgo Volkspark Friedrichshain) appellatis, qui ad septentriones spectant. Qua parte regio ad meridiem vergit, situs est Pons Trabis Superioris (vulgo Oberbaumbrücke), qui unicus regionis transitus super Spreham Lucum Fridericianum cum Monte Crucis coniungit.
Depstio (felis)
Causa
Multae theoriae causam depstionis explicant. Depstio ab maioribus feris felium fortasse exoritur, quibus opus erat graminem vel folia obterere ut nidum in tempus in quo quiescere faciant. Ita, depsens saepe est praecursor dormiendis. Etiam actio fortasse est vestigium recentis nati mammas matris depsendi ut lac secernendum excitent.
Actio
Felis pede firme depremet, digitos separat ut ungues exponet, et tunc ungues claudat dum pedem tollet. Illa actio invicem pedibus, unus vel dui secundi intervallum, acta est. Acerbum est, si felis magna vel valida vel ungues acutos habens, hoc agit dum in domino sedet. Quamquam feles in superficie dura cum gaudio sedent, feles solum superficiem mollem vel flexibilem depsent. Nonnulla feles in superficie dura "nusquam iter faciunt" pro depsent.
Si felis depsens interrumpitur, interdum inritata vel oppressa visa erit.
In horta in qua feles adsunt, loci protecti effectus depsentis "feri" saepe aperiunt: nidi rotundi et instar felis in gramine longo obtriti. Et feles domesticae "nidos" ex arcis chartae densatae vel rebus similibus faciunt. Unguibus expositis depsent ut materiam radeat emolliatque. Ita, illa actio est lingua corporalis institutoque absimilis depsentis "felicis".
Feles saepe stragulum ut stragulum salutis adsument. Sunt multum depsens, submurmurans, et stragulum sugens. Feles motiones sexuales monstrare cum depsente sugenteque saepe visa sunt, haud absimilis canis crus hominum "futuendum". Catuli felium qui ex matre ante lacte depellantem capiuntur fortasse consuetudinem hominum, quem adsumptus est ut figura materna, depsendi et aurem, oculum, nasum, digitum, vel tunicam sugendi educent. Et feles ad animalia texti agunt. Feles maxime agunt dum catuli felium sunt, sed actio in adulto saepe extendet.
Obesitas
Obesitas probabilitatem variorum morborum auget, praecipue morbi cordis, diabetis generis 2, obstructivae somni apneae, certorum generum cancri, et osteoarthritis. Obesitas plerumque efficitur a mixtura nimium energiae ex cibo, inopiae activitatis physicae, et procilivitatis geneticae, quamquam nonnullae causae primum a genis, confusione endocrinae, medicamentis, vel morbo mentis efficiuntur. Non multa indicia opinionem nonnullos homines obesos minime edere sed pondus capere ob metabolismum tardum sustinent; ex contrario, ob energiam quae ad conservandam massam corpoream necesse est, homines obesi maiorem energiam expendere quam homines tenues solent.
Sabaudia (discretiva)
Sabaudia haec dissimilia significat:
Etrusci
Etrusci vel Tusci (Etrusce: antīquitus Ràsenna (𐌀𐌍𐌍𐌄𐌔𐌀𐌓), quae deinceps facta est Raśna (𐌀𐌍𐌑𐌀𐌓) vel Rasna (𐌀𐌍𐌔𐌀𐌓); Graece:, Tursenoi) populus antiquus Italicus, incolens eam regionem, cui nomen suum Etrurias dederunt, quae Tuscia quoque appellata est vel hodie Tuscania, attingens Umbriam, et terras usque ad Tiberim flumen et ad septentrionalem Latium continens. Quaedam oppida porro inventa sunt in Campania et in valle Padana a saeculo 8 a.C.n.
Historia
Origo gentis Etruscae est in dubio. Romani eorum oppida subiecerunt; olim multi credebant Etruscos ab Europa non emanavisse. Itaque Herodotus (ca. 400 a.C.n.) tradidit eos a Lydia venisse ; ceterum Dionysius Halicarnasseus (ca. 100 a.C.n.) tradidit Italiae esse aborigines, ex populo antiquo ortos, qui lingua institutisque omnino unoquoque discrepavit.
Nonnulli investigatores crediderunt illas inscriptiones Lemnias, quae Graecae non sint sed linguae Etruscae similes esse videantur, quae porro sexto saeculo factas esse putantur, hypothesem Herodoti confirmare. Aliae investigationes autem rituum funereorum nuper monstraverunt Etruscos indigenas probabiliter fuisse. Caeremoniae funereae non mutatae sunt a tempore hominum priorum Villanovae usque ad tempus Etruscorum ipsorum.
Saeculo septimo a.C.n., Etrusci multas civitates condiderunt, ex quibus sunt Arretium (𐌌𐌉𐌕𐌉𐌓𐌀), Caere (𐌓𐌔𐌉𐌀𐌂), Clusium (𐌉𐌔𐌅𐌄𐌋𐌂), Curtun (𐌍𐌖𐌕𐌓𐌖𐌂), Perusia (𐌀𐌍𐌔𐌖𐌓𐌄𐌐), Popluna (𐌀𐌍𐌖𐌋𐌚𐌖𐌚 vel 𐌀𐌍𐌖𐌋𐌐𐌖𐌐), Veii (𐌉𐌄𐌅 aut fortasse 𐌀𐌉𐌄𐌅), Tarquinii (𐌀𐌍𐌙𐌓𐌀𐌕), Vetulonia (𐌉𐌖𐌋𐌕𐌀𐌅), Volaterrae (𐌉𐌓𐌈𐌀𐌋𐌄𐌅), Volsinii (𐌖𐌔𐌋𐌄𐌅), Vulci (-𐌙𐌋𐌄𐌅). In valle Padana, antequam Celtae advenissent vestigiaque incolentium Etruscorum delevissent, fuerant Etruscae urbes Mantua (𐌀𐌖𐌈𐌍𐌀𐌌) atque Bononia (𐌀𐌍𐌔𐌋𐌄𐌚 vel 𐌀𐌍𐌆𐌋𐌄𐌚), urbesque perditae Atria Spinaque. Mos Etruscus longe ad septentrionem atque ad meridiem pandit.
Muni (flumen)
Muni (Hispanice Río Benito, Río Mbini sive Río Wele; Francice Woleu) est praecipuum Aequatoguineanae continentalis zonae flumen. Rivi Muniensis (Hispanice Río Muni; Fangice Mbini) regionem ex oriente versus occidentem transit. In Oceanum Atlanticum influit ubi Benedictopolis (Hispanice Mbini) patet. Amnis in Gabonia oritur, et 338 chiliometra longus est.
3317 Paris
3317 , olim designationibus 1984 KF, 1963 QD, 1982 BN3, et 1982 DC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Troiani Ioviani attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolina Ioanne Spellmann Shoemaker et Eugenio Merle Shoemaker, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3317 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Chabichou
Chabichou est varietas casei caprini in Pictavia proveniens. Anno 1864 in praefectura Utriusque Separis, anno 1872 in pagis Pictaviensi et Cohiacensi provenit. In suburbio Montbernage urbis Pictavii optime conficiebatur, teste Carolo de Chergé qui eodem anno sic scripsit:
Caseus chibichou Landarum iam anno 1839 relatus est, "e lacte caprino, folio castaneae involutus, sub stercore ad fermentandum positus" (chibichou, fromage de lait de chèvre, enveloppé de la feuille de châtaignier, et qu'on laisse fermenter sous le fumier).
Nomen e composito (e.g. *capriculus?) verbi Latini "capra" derivatur, sicut et chibichou, cabécou in Guienna (ab anno 1853 repertum) et cabrecou sub Cantalino monte (ab 1906).
Verpillières-sur-Ource
Verpillières-sur-Ource  est commune Francicum 115 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Sauguis-Saint-Étienne
Sauguis-Saint-Étienne (Vasconice Zalgize-Doneztebe) est commune Francicum 174 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in regione australi Aquitania.
9260 Edwardolson
9260 , olim designationibus 1953 TA1 et 1991 QH agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Universitate Indianae, astronomo apud Observatorium Goethe Link versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9260 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
776 Berbericia
776 , olim designationibus 1914 TY, 1977 PN2, 1999 BO16, A910 GA, et A911 MA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Ada Massinger in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 776 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Juzet-d'Izaut
Juzet-d'Izaut est commune Francicum 203 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Pannonia
Pannonia antiquitus erat provincia Imperii Romani, ad septentrionem et orientem a Danuvio fluvio, ad occidentem ab Italia et Norico, et ad meridiem a Dalmatia et Moesia Superiori definita. Hodie Pannonia in finibus Austriae, Croatiae, Hungariae, Serbiae, Sloveniae, Slovaciae, Bosniae et Herzegovinae patet.
Hodie nomen Pannonia fere describit eam regionem, quae Transdanubia (Dunántúl) in Hungaria vocatur, et eam quae partes septentrionales prioris Iugoslaviae continent, quae in campo Pannonico locantur.
De Nominis Origine
Iulius Pokorny nomen Pannoniam ex Illyrico sermone deducit, de radice proto-Indoeuropaeano, *pen- 'palus, aquatrinum' (cf. Anglice fen 'palus, stagnum'). Quod nomen regionibus paludosis Danuvianis in campo Pannonico referre putatum est.
De Historia
Anno 6, Pannonii, Dalmati, et aliae gentes Illyricae, desciverunt, et ab Tiberio et Germanico superati sunt postquam perdifficile bellum per triennium. Rebellione anno 9 represso, provincia Illyricum dissolutum erat, et ibi terrae novis provincis, Pannoniae ad septentrionem, Dalmatiae ad meridiem, divisae sunt. Nescivimus quando divisa sit provincia, sed certe post annum 20 et ante 50. Barbari hostiles, Quadi et Marcomanni prope trans flumen aderant; propterea multae copiae (septem legiones posterius) illo positae sunt, multaque castella ad ripam Danuvii aedificata sunt.
Aliquando inter annos 102 et 107, inter primum et secundum bellum Dacicum, Traianus imperator porro dividit provinciam in Pannoniam Superiorem (occidentalem) et Pannoniam Inferiorem (orientalem). Apud Ptolemaeum, divisae sunt ab linea quadam quae ab Arrabona (Győr) ad septentrionem ad Servitium (Gradiška) ad meridiem ducit; postea, illi fines modo ad orientem se movebant. Tota terra interea Pannonias appellata est.
Pannonia Superior erat sub auctoritate legati consularis, qui prius unicam provinciam administravit, et tribus legionibus ibi imperavit. Primo Pannonia Inferior erat sub auctoritate legati praetoriani, una legione posita, post M. Aurelium imperatorem sub auctoritate legati consularis, iam modo una legione. Fines ad Danuvium duae coloniae conditae ab Hadriano Aelia Mursia (Osijek) et Aelia Aquincum (Óbuda), adiuvabant tutarier.
Diocletianus porro illas duas provincias quasque rursus in duas divisit: Diocletianus quoque partes hodiernae Sloveniae ex Pannonia emovuit, quas Norico adiunxeret.
Cum Imperium Romanum occidentalis cecedisset, Pannonia incursionibus barbaricis vastata est, quarum est prima facta ab Attila, qui agros uberos Danuvianos circum colonias Romanas, Aquincum, Savariam, quod oppidum ad viam ambricam stetit) et Sopianam (Pecs), depopulatus est. Anno 433 Pannonia ab Hunnis victa est. Attila mortuo, deinceps Pannonia sub auctoritate Ostrogothica (456-471), Langobardica (530-568), Avarica (560os-c.800), Slavica (qui populus illo inhabitabat ex anno c. 480, sua sponte c. 800-900), Magyarica (qui sunt hodie Hungarici, ex anno 900/901).
Vestigia linguae Latinae
Adventu ad campum Pannonicum Avarico, sexto saeculo pauca reliqua eorum qui Latine loquerentur, remanserunt, congregati in castellis circum Pelsonem (qui est in Hungaria occidentale). Secundum Roxanam Curcă hic populus aderat ibi usque ad nonum saeculum, cum Magyari ad Pannonicam pervenisset.
Carolus Iesualdus
Carolus Iesualdus ut in eius scriptis nomen apparet sive posteriore tempore Carolus Gesualdus, (Venusii, 8 Martii 1566–Iesualdi Campaniae, 8 Septembris 1613), Venusii princeps et Compsae comes, fuit Italicus homo nobilis, testudinista, compositor, homicida; qui, artifex Renascentiae exeunte,  madrigales et musicam sacram summe significantem insigniter composuit, quae lingua chromatica utitur non iterum usque ad saeculum undevicensimum exeunte audita.
Familia Iesualdi principatum Venusii anno 1560 adquisiverat. Avunculus compositoris fuit Carolus Borromaeus, deinde Sanctus Carolus Borromaeus; mater praeterea, Girolama, fuit fratris filia Pii Papae IV.
Levin Winder
Levin Winder (natus in Somerset County Terrae Mariae die 4 Septembris 1757; Baltimorae mortuus die 1 Iulii 1819), Belli Libertatis Americanae miles, fuit rerum politicarum peritus  Americanus factionis Foederalis, qui inter alia ab anno 1812 usque ad annum 1816 Terrae Mariae gubernator fuit.
Nexus externus
[[Categoria: ]]
Caseus Cadusciae
Caseus Cadusciae, Francogallice Chaource, est nomen varietatis casei bubuli in Francia inventae. Nomen habet ex urbe Caduscia.
Appellatio Originis Protecta
Caseus sub hoc nomine in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Caseus Chaource ab anno 1970 appellationem in Francia verificatam portabat et ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habebit.
Granollers
Granollers (Hispanice:  Granollers) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 60'000 incolarum sunt.
Cuvaitum
Cuvaitum, (Arabice الكويت) plenius emiratus Kuvaitensis, est civitas in parte septentrionali paeninsulae Arabicae ad litus sinus Persici sita, cui vicinae Arabia Saudiana et Iracia sunt. Numerus incolarum circiter 3 000 000 aut 3 500 000 hominum, e quibus circiter 2 000 000 hominum advenae sunt, praesertim Asiani.
Cuvaitum est civitas magna in petroleo producendo. Consociatiomis civitatum petroleum exportantium membrum est.
Toponymia
Cuvaitum a voce Arabica كويت 'oppidum ad aquam aedificatum' fictum est. Nomen praeterea diminutivum secundum schema fuʿayl est. Pronuntiatio dialectalis [kwɛɪt] est.
Historia
Saeculo IV a.C.n. Graeci antiqui coloniam in Insula Icaro (Arabice جزيرة فيلكا) constituere. Anno 123 a.C.n., regio sub Imperii Parthici pondere cecidit et ad urbem Anthemusiam, Mesopotamiae Meridiem, valde adscribebatur. Anno 224 a.D. regio ab Imperio Sassanidico subiecta et Haiar nuncupata est. Vicissim saeculo XIV area in praesenti Cuvaitum comprehendens caliphatus Islamici partem formavit. Primi permanentes coloni in hac regione tribus Banichalida (Arabice; ني خالد) Nadii (Arabice; نجد) fuere et suam sedem in Civitate Cuvaitiana collocavere. Anno 1756 populus Sabam I filium Geberi primum monarcham Kuvaitensem elegit. Praesens familia regalis Cuvaitensis Saba est Sabae I descendens. Saba I regente, Cuvaitum progressive commercii centrum factum est. Qui iam commercii centro inter Indiam, Cornu Africae, Nadium, Mesopotamiam et Levans profuerat. Usque ad Iaponicae margaritaeculturae adventum, Cuvaitum aliquas ex opibus maritimis in Sinus Persici regione et florentem margaritarum industriam habebat. Commercium usque ad illud tempus praecipue in margaritis, ligno, condimentis, dactylis et equis consistebat.
Exeunte saeculo XIX, maior Paeninsulae Arabicae pars sub Imperii Ottomanici pondere cecidit. Ottomani dynastiae Sabae autonomiam agnovere sed etiam suverenitatem Cuvaitianam vindicavere. Anno 1899, Cuvaitum foedus cum Britanniarum Regno obsignavit quod Britanniarum Regno dominium Cuvaitensis civilitatis externae extensivum pro protectione et annuis subsidiis dedit. Hoc foedus praesertim incitatum est timore ne propositum Ferriviae inter Berolinum et Bagdatum ad Germanici ponderis expansionem in Sinu Persico adduceret. Post Conventionis Anglo-Ottomanicae obsignationem anno 1913, Mubaracus Saba diplomatice ab Ottomanis et Britannis autonomicae urbis Cuvaiti et intestinorum cazae praepositus agnitus est. Attamen, post primum bellum mundanum, Britanni foedus sustulere et Cuvaitum principatum independentem sub Imperii Britannici protectione declaravere. Protocollum Gerrhae (Arabice معاهدة العقير) anno 1922 limites inter Cuvaitum et Arabiam Saudianam et etiam zonam neutram inter Cuvaitum et Arabiam Saudianam, circiter 5 180 km² longam in Meridionali Kuvaitensi limite, statuit. thumb|200px|right| [[Zona Neutra inter Cuvaitum et Arabiam Saudianam|Zona Neutra inter Cuvaitum et Arabiam Saudianam
(Inter 2 Decembris 1922 et 18 Ianuarii 1970).
(A Protocollo Gerrhae diei 2 Decembris 1922 statuta.) ]] Civitas 19 Iunii 1961 independentiam a Britanniarum Regno adepta est. Rupia Sinus, ab Argentaria Centralis Indiae emissa, pro denario Cuvaitensi substituta est. Magnorum petrolei camporum repertio, imprimis in campis Burganensibus, magnum peregrinarum collocationum pecuniariarum affluxum in Cuvaitum provocavit. Ingens petrolei incrementum industriale Cuvaitum e paupere communitate margaritarum productoria in unam civitatum divitissimarum in Paeninsula Arabica vertit et, anno 1952, natio maxima petrolei exportatoria in Sinus Persici regione facta est. Hoc enorme incrementum multos peregrinos operarios, praesertim ex Aegypto et India, attraxit.
Cuvaitum suas controversias de limite cum Arabia Saudiana statuit cum qua etiam de petroleosorum suppletoriorum condivisione et terrae et aquae in zona neutra consensit. Post brevem difficultatem de finibus, Iracum formaliter independentiam Kuvaitensem et eius fines Octobri 1963 agnovit. Annis 1970 gubernatio societates petrolearias Kuwait Oil Company nationalizavit, finiendis consortiis cum Gulf Oil et British Petroleum.
Anno 1982 Cuvaitum magnum discrimen oeconomicum passum est post bursae Mercatus Sedis Cameli (Arabice; سوق المناخ) collapsionem et petrolei pretium deminutum. Nihilo minus discrimen periculi paulum duravit, quia productio petrolei Cuvaitensis continuo crevit ad implendam defectionem deminuta Iracensi et Iraniana productione primo bello Persici sinus partam. Anno 1983, sex diruptionum series in Cuvaito quinque homines necans evenit. Impetus a Siitica factione Dava (Arabice; الدعوة) factus est, partim ad remunerandum Cuvaitense adiumentum pecuniae Iraco eius bellum contra Iraniam.
Cuvaitum multam pecuniam Iraco per octo annos eius belli contra Iraniam collocaverat. Hoc bello finito, Cuvaitum Iracensem petitionem recusavit ut debitum 65 000 millionum dollariorum remitteretur. Oeconomicum bellum inter duas nationes crevit postquam Cuvaitum suam petrolei productionem 40% augeret. Tensiones inter duas civitates adhuc magis crevere postquam Iracum Cuvaitum suis iuribus terebrandi campi petroleosi Rumailae (Arabice; حقل الرميلة) abusum esse argueret. Die 2 Augusti 1990 Cuvaitum a copiis Iracensibus occupatum et annexum est. Saddamus Hussein, in illo tempore Iracensis praeses, illius temporis amiralem Geberem Sabam deiecit et Ali Ahmedum Almadzid novum Cuvaitianum gubernatorem imposuit. Per Iracensem occupationem, circiter mille civium Cuvaitensium interfecti sunt et amplius 300 000 incolarum e Cuvaito effugerunt. Postquam diplomaticarum negotiationum series frustrum esset, 34 nationum coalitio, a Civitatibus Foederatis ducta, in Bello Sinus Persici Altero conflixit ut vires Iracenses e Cuvaito eiicerentur. Die 26 Februarii 1991, coalitio vires Iracenses expellere et amiralem Cuvaitensem in potestate reponere assecuta est. Cuvaitum 17 milliones dollariorum Statunitensium coalitionis viribus propter earum conatus in bello solvit. Coalitione progressa, vires armatae Iracenses terrae ustae actum fecerunt, quod 737 Cuvaitensibus puteis petroleosis nocuit, e quibus propemodum 600 incensa sunt. Aestimantur usque a illud momentum circiter quinque aut sex milliones doliorum (950 000 m³) petroleorum usta sunt uno die horum incendiorum causā.
Olei et fuliginis accumulatio totam Sinus Persici regionem affecit et ingentes petroleosi lacus creati sunt circiter cum 25 aut 50 millionibus doliorum (7,9 millionibus m³), 5% Cuvaitensis areae tegentes. Summatim, circiter 11 milliones doliorum (1,7 milliones m³) olei in Sinu Persico affusi sunt et additae 2 centesimae 96 000 doliorum (1,53 × 1010 m³) Cuvaitensium petroleosorum suppletoriorum crematae sunt donec incendia constricta sunt. Incendia menses novem duravere dum exstincta sunt omnino et fecerunt ut Cuvaitum amplius biennium ac amplius 50 billiones dollariorum Civitatum Foederatarum sumeret in denuo construenda infrastructura quae petrolei productionem ante invasionem attingeret. Cuvaitum, ex illo tempore, plerasque sociooeconomicas, ambitales consequentias et publicae salutis effectus e Bello Sinus Persici Altero ortos superavit.
Anno 2003, Cuvaitum praecipuae stationi temporariae prodest ut coalitionis vires, a Civitatibus Foederatis ductae, in Iracum invadant.
Ṣabāḥ al-Aḥmad al-Ṣabāḥ Amiralis Cuvaitensis Ianuario 2006 factus est.
Geographia
Boreorientali Paeninsulae Arabicae angulo situm, Cuvaitum est una inter minimas nationes in toto orbe terrarum secundum terrestrem aream. Inter latitudines 28º et 31º Septemtrione et longitudinem 46º et 49º Oriente. Planum et harenosum Desertum Arabicum maximam Cuvaiti partem tegit. Natio generatim demissa est, cum altissimo loco 306 m (1 004 p) super aequore maris. Novem insulas habet, quarum omnes, excepto Icaro (Arabice; فيلكا), incolis carent. 860 km² (330 m.q.) lata, insula Bubiyan (Arabice; بوبيان) maxima in Cuvaito est et conexa est reliquae nationi per pontem 2 380 m (7 808 p) longum. Terrestris area arabilis putatur et dispersa vegetatio iuxta longum 499 km² litus invenitur. Urbs Cuvaitum apud Sinum Cuvaitensem, naturalem aquarum profundarum portum, sita est.
Champhol
Champhol est commune Francicum 3'531 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Cuvaitum
Geographia
Cuvaitum copiosorum camporum petroleosorum aliquos in toto orbe terrarum habet, cum Campo Burganensi totam 70 billionum doliorum (1,1×1010 m3) capacitatem e confirmatis petroleosis suppletoriis habente. Per Kuvaitensium camporum petroleosorum incendia anni 1991, amplius 500 petroleosi lacus creati sunt aream 35,7 km² (13,8 m.q.) latam tegentes. Consectaria soli contaminatio propter petrolei ac fuliginis accumulationem Orientalem ac Austrorientalem Cuvaiti partes inhabitabiles fecere. `Harena et petroleosum residuum magnas Kuvaitensis deserti portiones deminuere pro semibituminatis superficiebus. Petroleum per Bellum Sinus Persici Alterum affusum etiam asperiter marinas Cuvaiti opes affecit.
Clima
Tempus ver Martio tepidum et blandum est cum occasionalibus tempestatibus harenae. Crebri Boreoccidentales venti frigidi hieme ac vere et calidi aestate sunt. Austrorientales venti, plerumque calidi umidique, inter Iulium et Octobrem surgunt, dum calidi et sicci venti vere ac ineunte aestate praevalent. Samal (Arabice شمال), Boreoccidentalis ventus inter Iunium et Iulium communis, ingentes tempestates harenae adfert. Temperatura in Cuvaito aestate 25 °C (77 °F) superat. Perscripta maxima temperatura 54,4 °C (129,9 °F) fuit quae est maxima in omnibus Mesanatolicis nationibus.
Oecologia
Intra deserticum bioma totum Cuvaiti territorium occupans, Ordo Mundi Naturae Tuendae seu WWF inter duas oecoregiones distinguit quae sunt deserta et mons xerophilus Arabiae et Sinai Occidentali extremo; et deserta et semideserta Sinus Persici reliqua natione.
Civilitas
Antiquus primus minister, saechus Saba Ahmedus Geber Saba (Arabice; صباح الأحمد الجابر الصباح) amiralis Saba IV die 29 Ianuarii 2006 factus est, succedens amirali Saado Abdallae Salimo Sabae (Arabice; سعد العبد الله السالم الصباح), qui die 24 a Parlamento propter salutis problemata dimissus erat et qui solum dies quattuor rexit quia Gebere III, die 15 Ianuarii mortuo, successerat.
Usque ad Maium 2005, 15% incolarum ius suffragii habebant; feminae excludebantur civico militarique e corpore. Aetas minima suffragandi 21 est. Die 16 Maii 2005 Parlamentum legis comitialis emendationi suffragatum est quae ius suffragii feminis dabat. Cantonis Ndlabulallensis articulus primus legis comitialis, originem trahentis a 1962, ante emendationem, ius suffragii et eligibilitatis viribus restringebat, quamquam Constitutio Cuvaitensis pro aequalitate inter sexus spondet. Quod electorum numerum e 145 000 hominum ad 350 000 amplius, scilicet 37% e 956 000 incolarum auticthonum augebit.
Rationes externae
Civitas Cuvaitensis socia civitas 111 Consociationis Nationum pridie Idus Maias 1963 facta est. Est longaevum Foederis Arabici et Organizationis Cooperationis Islamicae (Arabice منظمة التعاون الإسلامي, Francice Organisation de la Coopération Islamique sive OCI et Anglice Organisation of Islamic Cooperation sive OIC) membrum. Etiam praecipuum membrum est Consilii Cooperationis Civitatum Arabicarum Sinus (Arabice مجلس التعاون لدول الخليج العربية), etiam Consilii Cooperationis Sinus nuncupati, iuxta cum Baharina, Quataria, Phylarchiarum Arabicarum Confoederatione, Omania et Arabia Saudiana. Ad instar Unionis Europaeae, civitates sociae commercio libero fruuntur et Consilii Cooperationis Civitatum Arabicarum Sinus cives in alias Consilii Cooperationis Civitatum Arabicarum Sinus nationes cum suam civilem identificationem sine requisitis visis peregrinari possunt.
Cuvaitianae relationes cum suis vicinis ab Arabo-Iraniano conflictu affectae sunt. Post anni 1979 Seditionem Iranianam, Cuavitia Arabico Iracensi Saddami Hussein regimini favere coepit in eius subsequenti octo annorum bello contra firmum Iranianum regimen. Quamquam priores tensiones, Cuvaitum et Arabia Saudiana considerabile pecuniarium adiumentum Saddami Hussein Iraco praebuere. Cuvaitensia vincula cum Iraco dirrupta sunt post anni 1991Bellum Sinus Persici Alterum usque ad Saddami Hussein regimen casum. Cuvaitum arctis conexionibus cum Arabia Saudiana fruitur, quae considerabile adiumentum demissae regali familia Cuvaitianae praebuit.
Cuvaitum et Irania plenas diplomaticas et commerciales relationes habent, quamquam tensio per Bellum inter Iraniam et Iracum fuit. Cuvaitiana vincula cum civitatibus Saddami Hussein invasioni faventibus, tali Iemeniae et Consociationi pro Liberatione Palaestinae, acridula manent, etsi Cuvaitia vincula cum Israele statuere semper recusavit.
Cuvaitum forti relatione cum Civitatibus Foederatis fruitur, hospitio praecipuis Americanis stationibus militaribus accipiens. Quia Civitates Foederatae velut dux Cuvaitum liberare enisae sunt, ambae nationes politicas et oeconomicas relationes finxere. Quamquam pleraeque Arabicae nationes in Iracum invasioni a Civitatibus Foederatis ductae anno 2003 repugnavere, Cuvaitum eas adiuvit et suum territorium eis mensam ad falaricam librandam per invasionem suppeditavit.
Vires armatae
Civitas Cuvaitensis circiter quinque billiones dollariorum defensioni erogavit. Eius vires armatae in Exercitu Cuvaitensi, cum aestimata vi 15 000 hominum; in Classi Cuvaitensi cum 2 000 classiariorum et 400 militibus litoreis; et in Classi Aëria Cuvaitensi, cum aestimata vi 2 500 hominum consistunt. Custodes Nationales Cuvaitenses sunt praecipua intestina vis securitatis. Propter eius demographia et paucos incolas, Cuvaitia magnas vires armatas struere nequivit, quamobrem magnopere cum peregrinis nationibus ad servandam suam securitatem cooperatur. Cum liberatum esset ex Iraco, Cuvaitum diuturna defensivae collaborationis foedera cum Civitatibus Foederatis, Britanniarum Regno ac Francia obsignavit et apparatus militares ex Aegypto, Russia ac Republica Populari Sinarum etiam emit.
Divisio administrativa
Cuvaitum divisum est in muhafazas (Arabice محافظة) sex. Vicissim muhafazae in districtibus subdivisae sunt.
Demographia
Anno 2013, Cuvaitenses incolae 2,7 milliones esse aestimabantur, inter quos sunt 1,3 milliones haud nationalium. Gubernatio rare municipatum advenis concedit ad servandum eorum statum. Cuvaitensis index migratorius certus 16,01 est, tertius maximus in toto orbe terrarum.
Ethnē
Octoginta centesimae Kuwaitensium incolarum Arabes, 9 centesimae Meridiani et Orientales Asiani et 4 centesimae Iraniani sunt. Anno 2009, 580 000 Indi in Cuvaito vivebant, quod eos maxima exsul communitas ibi faciebat. Anno 2003 etiam aestimabantur 250 000 Pachistaniani, 260 000 Aegyptii, 100 000 Syriaci et 80 000 Iraniani in Cuvaitia. Postquam Cuvaitum ex Iracensi invasione occupationeque a coalitionis viribus, a Civitatibus Foederatis ductis, liberatum sit, plerique Palaestini Cuvaitum incolentes eiecti sunt, quia Consociatio pro Liberatione Palaestinae aperte Iracensibus viribus faverat. Anno 2012 80 000 Palaestini in Cuvaito habitabant.
Linguae
Cuvaitensis lingua officialis lingua Arabica litterarum est. Lingua Arabica Cuvaitensis, Arabicae Sinus subdialectos, Cuvaiti dialectos colloquialis est. Lingua Anglica ample intellegitur et crebro in usu est velut lingua commercialis.
Religio
Plerique Cuvaitenses cives Musulmani sunt; officiales numeri non sunt, sed aestimantur inter 60 ac 70% Sunnitae et inter 30 ac 40% Siitae esse. Plerique Siitae Duodecimanam scholam (Arabice شيعة اثنا عشرية) sequuntur. Cuvaitum autochthonicam Christianam communitatem circiter 200 hominum habet. Exsules Christiani plerosque Christianos in Cuvaito constituunt, dum Cuvaitenses Christiani autochthones minorem communitatem constituunt. Etiam sunt parvus numerus civium Cuvaitensium Bahaistarum. Quamquam Religio Islamica religio civitatis est, natio etiam magnam exsulum Hinduistarum (600 000 aestimatorum), Christianorum (450 000 aestimatorum), Buddhistarum (100 000 aestimatorum) et Sichistarum (10 000) communitatem habet.
Cristiani ad circulos a Gubernatione agnitos pertinentes cultus loca construere possunt, quamquam restrictiones sunt, nihilominus Hinduistae, Sichistae et Buddhistae nequiunt. Gubernatio de clericorum et synergorum numero partes imponit quos circuli religiosi agniti in nationem afferre possunt. Haud agnitarum congregationum asseclae se colere posse sine gubernativa interferentia refert dummodo suos vicinos non turbent aut leges quae ad coetum et proselytismum attineant non violent.