cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hilarius Putnam
De philosophia mentis
Etiam annis 1960 in philosophia mentis haec vigebat opinio, statum mentis cum certo cerebri statu congruere. Cui opinioni, quae theoria identitatis appellabatur, etiam Putnam exeuntibus annis 1960 variis scriptis opponebat, et quidem hoc argumento: Si status mentis ad certam constitutionem physicam reduci potest, sequitur, ut duobus animalibus, si eundem statum mentis habeant, eadem constitutio physica esse debeat, quod quidem fieri non potest. Nam solis hominibus cerebrorum differentiae sunt, et praeterea sine controversia imaginari possumus organismum physiologià perquam differentem, qui quidem dolorem sentire possit. Sed argumentum functionalismi adeo contendit, ut etiam robotum intellegens dolorem sentire posse putaret. Quo argumento "realificationis multiplicis" (multiple realization) in eo erat, ut functionalismum crearet, unde tota generatio investigatorum suam opinionem receptam acciperet in elaborando materialismo non reductivo.
At exeuntibus annis 1980 functionalismum reiecit et ipse ad opinionem magis pragmaticam et paene Wittgensteinianam procedere coepit, putabat enim status mentis dynamicam organismi et rerum quae circa sint conexionem requirere.
De philosophia linguae
Philosophiam linguae fere confinem esse philosophiae mentis constat. Itaque Putnam in philosophia linguae externalismum significationis defendebat (quamquam aequo iure externalismus mentis defendi potest): nec significationes linguae nec mentem "in capite" esse. Hoc enim iam annis 1970 argumentatus est, cum de causali theoria referentiae, quae dicitur, disputabat. Ut significationes "non in capite" esse sed quadam laboris divisione locutorum haerere demonstraret, decucurrit ad experimentum mentale Terrae Geminae (Twin Earth), quod multas reprehensiones conflavit. Quamvis igitur sine dubio recte dixerit non "in capite" versari significationes, experimentum mentale, quo usus est, a rerum natura perquam declinare videtur.
De ontologia
Putnam initio favit realismo metaphysico, secundum quem mundus vel universum ex entibus et qualitatibus a singulari mente et lingua liberis constat. Qui mundus velut ex Dei conspectu una perfecta et vera theoria, quae cum mundo ipso non epistemice congruat, ratione explicari potest. Deinde exeuntibus annis 1970 realismo metaphysico suum opposuit realismum internum sive pragmaticum, secundum quam opinionem controversam, rationis est de mundi compositione ontologica et de theoriarum veritate (et falsitate) loqui, modo si intra certam explicationem versamur. Si enim universum extrinsecus explicare conemur, conspectum Dei adfectemus, quod quidem fieri non potest. Praeterea, in veritate de quadam ideali rationalique probabilitate agi videtur, potius quam de linguae et universi congruentia, rebus epistemicis non haerenti. Exemplum optimum realismi metaphysici consistere constat in robusto realismo scientifico, secundum quem summa theoria scientiae naturalis, cuiusmodi "vero" sit universum sine nobis, demonstrat. Huiusmodi scientismo Putnam constanter adversabatur, etiam cum ineuntibus annis 1990 notionem veritatis interni realismi reliquit.
Historia realismi scientifici alia esset sine Hilario Putnam, qui ab annis 1950 usque ad annos 2010 realismum defendit, et praesertim, contra instrumentalismum empiricum et alia, postulationi inobservabilium entitatum theoreticarum favit. Comparatus est realismus internus modo cum idealismo Kantiano, modo cum constructivismo Kuhniano, modo cum relativismo incommensurabilitatem theoriarum propaganti, modo cum verificationismo ad empirismum logicum relato. Ipse quoque Putnam difficultates realismi interni mature deprehendit, at numquam destitit contentione, ad realismum internum pertinenti, ut descriptionem et explicationem scientificam realitatis putaret nihil esse nisi unam rationem mundi intellegendi. Hoc sensu lato Putnam, quippe qui multiplicitatem mundi articulandi efferret, inter pluralistas numerari potest.
De factis et valoribus
Putnam posterius etiam philosophiam religionis pluralistica mente perspexit. Quamquam scientia in expetendis cognitione veritatis explicationeque rationali excellit, tamen religiosam putabat vitam et cogitationem suam habere significationem, quae ad scientiam reduci non possit. Reiecit enim non solum fideismum, qui nullam inter fidem et rationem conexionem esse docet, sed etiam evidentialismum, secundum quem probabilitas rationalis fidei religiosae eadem mensura rationalitatis, neutri parti faventi, aestimari debeat ac probabilitas theoriarum scientificarum.
Opiniones religiosas, quamvis examinari non possint in quaquam officina investigatoria, tamen aestimari et examinari posse in "officina vitae". Putnam initio in sua cogitatione philosophiam scientiae omnino separatam a religiosa cogitatione formabat, donec ultimis decenniis, cum apud eum conscientia identitatis Iudaicae sensim cresceret, religionem Iudaicam commendare voluit.
Qui eum auctoritate moverint
Dubium non est, quin Putnam Aristotelem magnum habuerit auctorem, cuius cogitationem ad animam pertinentem suae philosophiae mentis antecedere putavit. Etiam Immanueli Kant favit, ante quem dixit neminem esse potuisse nisi realistam metaphysicum (sive transcendentalem, ut ipse dixit Kant). Inter pragmaticos magni fecit praesertim Gulielmum James, a quo partim oriunda sunt pluralismus pragmaticus nec non valorum factorumque dichotomiae reprehensio. Philosophiam linguae ab empiricis logicis factitatam numquam plane reliquit, ut dilucet in eius reprehensione realismi metaphysici. Etiam philosophiam posteriorem Ludovici Wittgenstein secutus varias dubias doctrinas metaphysicae reprobavit, quamquam numquam doctrinam Wittgensteinianam suam fecit.
Quos auctoritate moverit
Initio functionalismum, causalem theoriam referentiae, realismum scientificum tractavit et scripta potiora libris Mathematics, Matter, and Method et Mind, Language, and Reality anno 1975 edidit. In realismum internum conversio incohat ab opere Meaning and the Moral Sciences (1978) et ad summam venit in libris Reason, Truth and History (1981), Realism and Reason (1983), The Many Faces of Realism (1987), Representation and Reality (1988), Realism with a Human Face (1990).
Liber novissime dictus iam diserte pragmatismum tractat, quae tractatio in libris Renewing Philosophy (1992), Words and Life (1994), ''Pragmatism. An Open Question (1995), The Threefold Cord. Mind, Body, and World (1999), The Collapse of the Fact/Value Dichotomy, (2002) Ethics without Ontology'' (2004) continuatur.
Lingua Romanica Pannoniensis
Lingua Romanica Pannoniensis est una e linguis romanicis quae in Pannonia floruit Imperio Romano lapso. Videtur extincta esse saeculo X.
Historia
Romanopannonienses, numerum quorum Theodor Mommsen historicus credebat 200,000 fuisse saeculo III, multas incursiones Hunnorum, Gothorum, Avarorum subierant quibus in pauca milia redacti sunt saeculo XI ineunte. Deinde maxima restantium pars latebat in oppidis munitis ut Keszthely et Fenélpuszta.
Eos autem remanuisse post saeculum V et in aliis partibus Pannoniae liquet, nam multae Christianorum reliquiae repertae sunt Sopianiis, Scarbantiae, Savariae, Intercisae, Cardiabacae (i.e. Pécs, Sopron, Szombathely, Dunaújváros, Tokod.) Societas fabrorum romanopannoniensium exorta est in Keszthely, quae jacet in Lacus Pelsodis litore ad occidentem vergente. Posteris reliquere plus quam 6,000 sepulcra multaque opuscula nonnulla quorum aurea sunt.
Ceteri romanopannonienses qui iuxta Danubium vixere invadentibus germanis et sclavis succubuere; haud autem qui iuxta Pelsodem versabantur, nam ab Avaris magni aestimabantur quia opuscula eis fabricarent.
Patronis suis a Carolo Magno peremptis, societas Pelsodensis saeculo IX ineunte evanuit.
Tempestas
Tempestas regionis Pelsodensis quasi mediterranea est et praesertim ei similis quae invenitur in lacubus Italiis subalpensibus.
Sententiá Alexandru Magdearu, romanopelsodenses illic remanere germanis incursentibus nec refugere in litora Maris Hadriatici constituere causá illius unice secundae tempestatis
Ipsa lingua
Sententiá Julius Pokorny, fieri potest ut nomen Kezthely (APA: 'kεst.hεj) cognatum sit verbo Istro-Venetico castei, id est castellum. Credit nomen Pannoniae ipsum e verbo Illyrico *pen (id est palus) oriundum esse. Pannonia igitur regio Illyrica fuisset ante Romanorum adventum.
Sunt qui opinantur Romanicam Pannoniensem haud exsistisse quia indicia desint. Árthur Sós autem dixit nonnulla verba Romanica inventa esse in muris sepulcrorum Pelsodensium; e.g. in fibula aurea nomine Bonosa inscripto.
The Navy Lark
The Navy Lark (fortasse Latine Vis comica Classis) est comoedia radiophonica Britannica in Anglico sermone a BBC inter annos 1959 et 1977 emissa. Hodierne, fabulas BBC Radio 4 Extra emittet. Series gestas cohortis classis in ficta navi quadam (HMS Troutbridge nominata) narrat. Nautae navis sunt iocose comoedici, et capitaneus (qui portum necnon navem habitat) continenter stultitiam nautarum patitur. Personae comoediae saepe dialectis regionalibus utuntur ad vim comicam augendam.
De comoedia radiophonica cinematographicam pellicullam fecerunt anno 1959.
4522 Britastra
4522 , olim designationibus 1980 BM, 1952 US1, 1952 VH, 1960 MD, 1978 TR1, 1980 BK4, 1980 CC, et 1982 OQ agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Observatorium Lowell versato, repertus est.
Ludovicus Dyer
Ludovicus Dyer (Sicagi Illinoesiae 1851–1908) fuit educator et auctor Americanus. Gradum A.B. in Collegio Harvardiano anno 1874, alterumque gradum in Collegio Balliolensi Universitatis Oxoniensis anno 1878 accepit. Munera professoris adiutoris linguae Graecae in Universitate Harvardiana (1881–1887), lectoris in Instituto Lowelliano (1889) et Collegio Balliolensi (1893–1896), ac professoris adiutoris Graecae in Universitate Cornelliana (1895–1896) sustinuit. Acroases in Institutione Regali annis 1896 et 1900 habuit, seriemque acroasium in Universitate Californiae produxit, quae in multis collegiis et universitatibus iteravit. Introduction to the Study of Political Economy, librum Ludovici Cossa, edidit (1893), atque:
4522 Britastra
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4522 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Alexandria (Sicilia)
Alia nomina
Alia nomina municipii sunt: Alexandria de Petra, Alexandria Sicula.
Stephanus Dion
Stephanus Dion, vulgo plene Stéphane Maurice Dion (Quebeci in urbe natus die 28 Septembris 1955) est politicus Canadae.
Matris Francicae patrisque Quebecensis eruditi filius, Stephanus Dion alumnus est universitatis Laval in urbe natali atque Instituti Scientiarum Politicarum Parisiensis. Ab anno 1984 usque in 1996 professor rerum politicarum fuit apud universitatem Montis Regii. Ab hoc anno legatus est ad Parlamentum Canadense pro circulo Sancti Laurentii. Minister rerum inter regimina statim promotus est, quod officium usque in annum 2003 retinuit, primo ministro Ioanne Chrétien. Brevius minister a circumiectu fuit, primo ministro Paulo Martin, annis 2004-2006. A die 2 Decembris huius anni ad 10 Decembris 2008 dux fuit factionis liberalis. A die 4 Novembris 2015 usque ad 10 Ianuarii 2017 minister rerum externarum patriae meruit, primo ministro Iustino Trudeau.
Ligustrum vulgare
Ligustrum vulgare (nomen botanicum a Linnaeo 1753 statutum) est arbustum familiae Oleacearum generis Ligustri.
Habitatio
In parte meridionali Europae, in Asia Minore, in Irania et in Africa septentrionali gignitur.
Descriptio
Arbustum est deciduum, usque ad 5 m altitudinis. Folia opposita, simplicia, hastata, coriacea sunt. Pagina foliorum superior viridis atrior, inferior pallidior. Flores albi in paniculam petiolatam congesti. Fructus baccae nigrae nitidae, hominibus venenosae.
6636 Kintanar
6636 , olim designationibus 1988 RK8, 1971 SU3, 1980 GT1, et 1990 EJ10 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a V. Shkodrav, astronomo apud Observatorium Smolyan versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6636 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Rhantus novacaledoniae
Rhantus novacaledoniae est exstinctum familiae Dytiscidarum coleopterum, in Nova Caledonia olim endemicum.
Psalmus 38
Psalmus 38 (enumeratione Graeca psalmus 37 dictus) libri Psalmorum verbis "Domine, ne in furore" incipit; etiam habet superscriptionem: "PSALMUS. David. Ad commemorandum" (sic in Nova Vulgata). In hoc psalmo aeger paenitens a Domino sanationem petit. Unus ex psalmis paenitentialibus habetur.
Iohannes Calvinus, theologiae Reformationis fautor, sic argumentum psalmi descripsit: "David morbo aliquo (ut coniicere licet) gravi et acerbo laborans, quia se a Domino castigari agnoscit, eius iram deprecator. Quo autem Deum ad misericordiam melius flectat, multis circunstantiis, mali sui atrocitatem deplorat, quas satius erit suo loco et ordine singulas notare."
Verba psalmi
Haec sunt verba psalmi 38 (37) ex versione vulgata Clementina: 1 Psalmus David, in rememorationem de sabbato. 2 Domine, ne in furore tuo arguas me, neque in ira tua corripias me: 3 quoniam sagittae tuae infixae sunt mihi, et confirmasti super me manum tuam. 4 Non est sanitas in carne mea, a facie irae tuae; non est pax ossibus meis, a facie peccatorum meorum: 5 quoniam iniquitates meae supergressae sunt caput meum, et sicut onus grave gravatae sunt super me. 6 Putruerunt et corruptae sunt cicatrices meae, a facie insipientiae meae. 7 Miser factus sum et curvatus sum usque in finem; tota die contristatus ingrediebar. 8 Quoniam lumbi mei impleti sunt illusionibus, et non est sanitas in carne mea. 9 Afflictus sum, et humiliatus sum nimis; rugiebam a gemitu cordis mei. 10 Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus. 11 Cor meum conturbatum est; dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum. 12 Amici mei et proximi mei adversum me appropinquaverunt, et steterunt; et qui iuxta me erant, de longe steterunt: et vim faciebant qui quaerebant animam meam. 13 Et qui inquirebant mala mihi, locuti sunt vanitates, et dolos tota die meditabantur. 14 Ego autem, tamquam surdus, non audiebam; et sicut mutus non aperiens os suum. 15 Et factus sum sicut homo non audiens, et non habens in ore suo redargutiones. 16 Quoniam in te, Domine, speravi; tu exaudies me, Domine Deus meus. 17 Quia dixi: Nequando supergaudeant mihi inimici mei; et dum commoventur pedes mei, super me magna locuti sunt. 18 Quoniam ego in flagella paratus sum, et dolor meus in conspectu meo semper. 19 Quoniam iniquitatem meam annuntiabo, et cogitabo pro peccato meo. 20 Inimici autem mei vivunt, et confirmati sunt super me: et multiplicati sunt qui oderunt me inique. 21 Qui retribuunt mala pro bonis detrahebant mihi, quoniam sequebar bonitatem. 22 Ne derelinquas me, Domine Deus meus; ne discesseris a me. 23 Intende in adiutorium meum, Domine Deus salutis meae.
Curia Arnstadiensis
Curia Arnstadiensis (Theodisce: Rathaus Arnstadt) demarchium vetustum media in urbe Arnstadio est. Restaurabatur annis inter 2006 et 2010, pro quo architecti praemio commendati sunt.
Historia
Complexus duarum navium in area rectangulari stat. Mentio anterioris aedificii anno 1347 facta est, quod flammae autem anno 1459 consumpserunt. Anno 1501 erectio novarum aedium fuit, quas incendium anni 1581 partiatim destruxit. Architectus Christopherus Junghans annis inter 1582 et 1586 sanationem structoriam curavit, quare aedificii antici muros diligenter adhibuit. Olim ad tempus etiam Archivum Arnstadii in curia sartum et tectum conservabatur.
Frontes
Frons meridionalis aedificii tabulatorum trium ad forum centrale spectat, cum frons orientalis ante Ecclesiam Bachianam ad Nundinas novas eferatur. In navi longa ad orientem sita olim forum rerum venalium infuit. Domus genus architecturae Batavicae redolet quae et alibi in oppido videri posset Gerardo van der Meer agente. Exemplum maioris momenti est sine dubio Castellum Neideck. Scalae meridianae anno 1753 demolitae sunt maeniano addito. Eiusdem epochae fenestrae cum arcu tres pro diaeta magna sunt. Coronantur aediculis duabus quibus insunt urbis patroni, Deipara et Bonifatius, sculpturae ligneae annorum 1370 et 1380. Medio in tympano horologium est saeculi XVI exeuntis cum figuris Viri feri (Wilder Mann) atque Feminae ferae (Wilde Frau).
In parte occidentali frontis meridianae toreumata sunt cum Iustitia et Fortitudine; trabes coronant aquila insignis urbani necnon insigne concilii urbani cum allegoria Fidei et Caritatis.
Res aspectabiliores internae
Interdum mystagogiae trans demarchium fiunt, in quibus thesauri omnes structorii demirandi aptius exhibentur. In proxima restauratione, ut ubique status originales reficeretur, intentum est. Diaeta maxima, quae sessionibus spectaculis concentibus patet, secundum photographemata historica refecta est; eius origo anno 1826 fuit.
Erasmus Darwin
Erasmus Darwin (12 Decembris 1731–18 Aprilis 1802) fuit medicus et polymathes Anglicus, unus ex philosophis Humanitatis Mediarum Terrarum maximi momenti, philosophus naturalis, physiologicus, abolitionista, inventor, et poeta. Regalis Societatis Londinii sodalis fuit, anno 1761 cooptatus. Sua poemata multum historiae naturalis tractabant, coniectura evolutionis et cognatione omnium vitae formarum comprehensis. Fuit progenies familiae Darwin–Wedgwood, inter quam erant Carolus Darwin et Franciscus Galton nepotes. Erasmus Darwin etiam fuit unus ex conditoribus Societatis Lunaris, gregis principum industriae philosophorumque naturalium disceptationi dicati. Praeterea fuit amicus Beniamini Franklinii. Domus Erasmi Darwin, domicilium eius Lichfildiae, nunc est museum vitae operibusque Erasmi Darwin dicatum.
Pica pica
Pica pica (binomen a Linnaeo anno 1758 statutum) est species avium generis Picae familiae Corvidarum.
Erasmus Darwin
Coniugia et filii
Darwin bis matrimonio coniunctus est, et quattuordecim liberos genuit.
Pica pica
Descriptio
Avis longitudinis usque ad 50 cm est, alarum extentarum latitudo usque ad 60 cm est. Agnitu est facilis ceterisque avibus (praeter Cissopim leverianum) dissimilis: nam caput, collum, pectus, et dorsum nigros et lividos vel subvirentes habet, umeros autem et ventrem et acumina alarum candidos.
Erasmus Darwin
Coniugia et filii
Anno 1757, Mariam (Polly) Howard (1740–1770) in matrimonium duxit. Eis erant quattuor filii et una filia, quorum duo (filius et filia) infantes perierunt:
Pica pica
Habitatio et taxinomia
In Europa et in Africa Septentrionali passim habitat. Subspecies haec notae sunt:
Erasmus Darwin
Coniugia et filii
Obiit prima Domina Darwin anno 1770. Maria Parker, gubernatrix, mox ad curandum Robertum conducta est, et ut videtur ante 1771 exeunte, Erasmus Darwin et ea intimi facti sunt. Duas filias illegitimas genuerunt:
Hae sorores scholam habitantem puellarum deinde condiderunt. Anno 1782, Maria Sr. (gubernatrix) Iosephum Day (1745–1811), negotiatori Birminghamensi, nupsit, et ei ex illo loco emigraverunt.
Pica pica
Mores
Vocem saepe et putide emittit; interdum et voces aliarum avium imitatur. Persius in prologo saturarum de pica dicit: quod si dolosi spes refulserit nummi, corvos poetas et poetridas picas cantare credas Pegaseium nectar.
Erasmus Darwin
Coniugia et filii
Anno 1775, Darwin in Elizabetham Pole incidit, filiam Caroli Colyear, secundi Comitis Portmore et uxorem Colonel Eduardi Pole (1718–1780). Eduardo Pole mortuo, Darwin matrimonio se cum Elizabetha iunxit et ad Aedes Radbourne eius domum migravit, 6 km (4 milia passuum) ad occidentem Derbiae. Aedes et vicus nunc Radbourne appellantur. Anno 1782, ad Viam Full Derbiae migraverunt. Eis erant quattuor filii, quorum unus infans obiit, et tres filiae:
Pica pica
Mores
Pica fur (Francogallice La Pie voleuse) est fabula melodramatica Theodori Balduini d'Aubigny et Ludovici Caroli Caigniez, secundum quam drama melicum Ioachimi Rossini (Italice La gazza ladra) compositum est; diegema Alexandri Herzen eodem nomine (Russice Сорока-воровка) vitam actricis theatri servorum Russici, in quo fabula d'Aubigny narrat, magno cum successu agebatur.
Erasmus Darwin
Poema de evolutione
Suum ultimum poema longum, Templum Naturae, primum Origo Societatis (The Origin of Society) appellatum, post mortem, anno 1803 editum est. Habetur eius optimum opus poeticum. Poema, Erasmi notionem evolutionis vehementius dicens, progressum vitae a microorganismis ad societatem civilizatam indigat. Poema admirationi a Gulielmo Wordsworth erat, sed odio Samueli Taylor Coleridge, qui acriter scripsit: "Poema Darvinium omnino fastidio." Poema saepe spectavit ad Erasmi Darwin studia scientifica; exempli gratia, ad botanicam et machinas vaporarias.
Cissa (discretiva)
Gissa et Cissa significare possunt:
Gastronomia Britanniae Minoris
Gastronomia Britanniae Minoris vel ars culinaria regionis Armoricae a saeculo XV in fontibus relata est.
Lacticinia saeculi XV Bretonicorum Panthaleo de Conflentia descripsit: Gruellum Bretonicum annis 1760 in primis popinis restaurativis Parisiensibus inlatum est. Nostro tempore gwell vel iogurtum Bretonicum a nonnullis quaeritur.
Ciancianum
Ciancianum (alia nomina: Chincana, Cianciana) (Italiane Cianciana) est oppidum et municipium Italiae, circiter 3515 incolarum, in Consortio Libero Municipali Agrigentino Regionis Sicilianae situm. Incolae Ciancianenses appellantur.
Pisina
Pisina (alia nomina: Pesina ) (Italiane: Pessina Cremonese) est oppidum Italiae et municipium, circiter 693 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Cremonensi situm. Incolae Pisinenses appellantur.
Fractiones
Monticelli Ripa d'Oglio, Cà de' Ferrari, Gerazza, Sant'Antonio D'Anniata, Stilo de' Mariani, Villarocca.
Municipia finitima
Cappella de' Picenardi, Gabbioneta-Binanuova, Isola Dovarese, Ostiano, Pescarolo ed Uniti, Torre de' Picenardi, Volongo.
Valentia (linguistica)
Valentia, vel valentia verbi, in linguistica est numerus argumentorum ab verbi praedicato contentum. Coniungitur, sed non non ubique eadem, cum transitivitate verborum, quae solum obiectiva praedicati verbalis argumenta habet. Valentia verborum, ex contra, omnia argumenta comprehendit, subiecto verbi non excepto. Linguistica valentiae significatio a definitione valentiae in chemia deducitur. Haec metaphora scientifica ex opere Luciani Tesnière venit, qui ex notione valentiae verborum maiorem partem suae (rei quae deinde appellatae est) grammaticae dependentiae excogitavit, rationis syntaxis et grammaticae. Notio valentiae primum apparuit informatio ampla in Éléments de syntaxe structurale ('Elementa syntaxis structuralis'), libro Tesnierano post mortem prolato (1959).
Rudolphus Grewe
Rudolphus, vulgo Rudolf Grewe (mense Iulio 1994 mortuus) fuit mathematicus qui, a munere universitario retractus, de mediaevali rei cibariae historia inquisivit. Gradum doctoris anno 1965 apud universitatem Californiensem Angelopolitanam ascenderat, dissertationis gratia titulo On Ackermann's Set Theory de logica mathematica Gulielmi Ackermann. De manuscriptis culinariis, quorum tituli sunt Llibre de sent soví, Libellus de arte coquinaria, Cuoco Napoletano, operam dedit.
Rivus Antietamensis
Rivus Antietamensis (fortasse a locutione Algonquiniana 'flumen celeriter fluens' significans ), 41.7 milia longus, est tributarius Fluminis Potomaci in Pennsylvania medio-meridiana et plerumque in Terra Mariae occidentali in Civitatibus Foederatis situs, in regione Valle Hagerstown appellata. Qui loco praecipuo Proelii Antietamensis per Bellum Civile Americanum innotuit.
Victor Frankl
Victor Frankel (natus die 26 Martii 1905; mortuus die 2 Septembris 1997) fuit psychiatriae, psychologiae, psychoanalysis, neurologiaeque peritus Austriacus.
Sigismundum Freud cibat per epistulas et fuit pschiatricus apud valetudinarium muliebre Vindobonae ab anno 1933 ad annum 1936. Secundo bello mundano in castra carceralia Auschwitz datus est, phylae suae Iudaei causa. Bello confecto, theoriam therapiae, "logotherapiae" qui sensum vitae aestimat, et exsistentialistae excogitavit.
Astraeus (genus)
Astraeus est genus coleopterorum subfamiliae Polycestinarum familiae Buprestidarum. Nomen a Francisco Ludovico Laporte, Comite de Castelnau, et Hippolyto Ludovico Gory anno 1837 constitutum est. Typus generis est Astraeus flavopictus.
Species
Inter Astraeos digeruntur saltem quinquaginta quinque species descriptae, omnes ut videtur in Australia endemicae.
Albidus
Albidus est nomen coloris paene albi vel pallidi.
In Latinitate classica
Vultum albidum, i.e. pallidum, Caelius Aurelianus memorat idemque oculi tunicam albidam vocat. Terram cretosam albidam Vitruvius nominat, spumam Ovidius ; de pure albidissimo Celsus dicit. Columella sic albida et candida distinguit, de granis frumenti disserens: "(granum), quod extrinsecus albidum, intus etiam candidum conspicitur, leve ac vanum intellegi debet."
Conradus Ferdinandus Meyer
Conradus Ferdinandus Meyer (natus Turici die 11 Octobris 1825; mortuus Kilchberg in Horgensi districtu Helvetiae die 28 Novembris 1898) fuit poeta et scriptor Helveticus. Clarum nepotem habuit, Gulielmum Meyer-Lübke philologum. Sodalis fuit Societatis Florigerae ad Pegnesum.
Vita
Conradus Ferdinandus Meyre fuit filius Fredinandi Meyer, historici politicique. Pueritiam partim in Helvetia francophona (Genavae, Lausannae) egit, ubi linguam Francogallicam callere necnon litteris Francogallicis studere coepit. Studens factus est Turici in ordine iuridico, cum numquam materia ista incenderetur.
Multos annos historicis studiis sese dedit: itaque scientiae historicae quae in scriptis eius abundant explicari possunt. Insuper plura itinera longa fecit, anno 1857 Lutetiam, anno 1858 Romam. Attamen itineribus his absolutis usque mortem in patria Helvetica restabat.
Opera
Maturus homo scribere coepit. Prima opera »Zwanzig Balladen« (Stuttg. 1864) et »Romanzen und Bilder« (Leipz. 1871) publice negliguntur. Quo citius gloria crevit, cum edidisset poema »Huttens letzte Tage« (Leipz. 1871), coronam lyricam. Poemati idyllico-epico »Engelberg« (1872) secutae sunt novellae fabulae vigentes multicoloresque praetitulatae »Das Amulett« (1873); »Jürg Jenatsch, eine Bündnergeschichte« (1876); »Der Heilige« (1880: agitur de perfecta historia generis novi); mentio facienda est de his quoque: »Der Schuß von der Kanzel« (1878), »Gustav Adolfs Page« (1882), »Plautus im Nonnenkloster« (1882), »Die Leiden eines Knaben« (1883), »Die Hochzeit des Mönchs« (1884), »Die Richterin« (1885), »Die Versuchung des Pescara« (1887), »Angela Borgia« (1890). Quae historiae minores editae sunt in duobus tomis collectae sub titulo »Novellen« (Leipz. 1885).
Gravitudo litteraria
Quoad formam Meyer obiectivae artis optimus scriptor est. Numquam sese immiscet in personis literariis suis, nihil ipse confitetur, res autem per se efficere sinit. Optime non solum tempora narrat sed etiam homines in temporibus suis. Notissimi sunt protagonistae eius Thomas Becket (»Der Heilige«) sive Dante (»Hochzeit des Mönchs«). Inter recentiores auctores linguae Theodiscae energia plenissimus habebatur; quam energiam tradunt etiam opera poetica »Gedichte« (Leipz. 1882). In carminibus epicolyricis quoque multos scriptores superavit.
Égriselles-le-Bocage
Égriselles-le-Bocage est commune Francicum 1 229 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Pronscum
Pronscum, (Russice Пронск, Pronsk) est colonia urbana (ante annum 1926 urbs) in regione Resaniensi Russiae, sedes administrativa districtus Pronscensis. In ripis Proniae fluminis, Occae accolae, in ostio Kerdiae fluminis in Proniam influentis, situm est. Incolas 4420 habet anno 2020.
Historia
Urbs primum in Chronica Niconis memorata est anno 1131. Caput ducatus Pronscensis sui iuris erat. Duces Pronscenses postea in Magno Ducatu Lituaniae potentes erant. Ad ducatum Resaniensem pronscum adiunctus est anno 1460 vel 1470 (et anno 1520 ducatus Resaniensis ad ducatum Moscuensem). Monasterium Pronscense Transfigurationis Domini anno 1600 constructus est.
Claudia Sheinbaum Pardo
Claudia Sheinbaum Pardo (Mexicopoli nata die 24 Iunii 1962) est erudita et politica Mexici.
Avis Iudaeis e Lituania et Bulgaria migratis, alumna est universitatis nationalis autonomae Mexici ubi scientiae physicae studuit gradumque doctoris anno 1996 ascendit, inquisitionibus apud perfectis, dissertatione Tendencias y perspectivas de la energía residencial en México recepta. Collegium Mexicanum insuper frequentavit. Sodalis factionis revolutionariae democraticae, a die 5 Decembris 2000 usque ad 15 Maii 2006 secretaria a circumiectu urbis nativae meruit, praefecto urbis Andrea Emmanuele López Obrador. A die 5 Decembris 2018 ipsa praefecta urbi Mexicopoli meret.
Piscariolum et Municipia Coniuncta
Piscariolum et Municipia Coniuncta (alia nomina: Pescarolum et Municipia Coniuncta) (Italiane: Pescarolo ed Uniti) est municipium Italiae, circiter 1 620 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Cremonensi situm. Incolae Piscariolenses appellantur.
Fractiones
Castelnuovo del Vescovo, Pieve Terzagni.
Municipia finitima
Cappella de' Picenardi, Cicognolo, Gabbioneta-Binanuova, Grontardo, Pessina Cremonese, Vescovato.
Lentinula edodes
Lentinula edodes (Iaponice shiitake ) est saprotrophicum basidiomycotum edule in Asia Orientali endemicum, quod in multis Asiae Orientalis civitatibus ab hominibus colitur et consumitur. In nonnullis medicinae traditionibus, boletus medicinalis habetur.
Taxinomia et nomina
Hic fungus primum anno 1877 nomine Agaricus edodes a Milone Iosepho Berkeley scientifice descriptus est. In genus autem Lentinulam a Davide Pegler anno 1976 digestus est. Ei sunt permulta synonyma taxinomica: Partes vocabuli shiitake (椎茸 et 椎茸), nominis huius fungi in lingua Iaponica aliisque linguis, sunt 椎 shī 'castanopsis', ex arbore Castanopse cuspidata (in cuius ligno mortuo hic fungus plerumque colitur), et 茸 take 'boletus'. Edodes, nomen specificum, dicitur vocabulum Latinum esse, 'edulis' significans.
Ioannes Giraudoux
Hippolyte Jean Giraudoux (die 29 Octobris 1882 in Bellac natus; die 31 Ianuarii 1944 Parisiis mortuus) Francogallicus scriptor et legatus fuit.
Praeclarus studens et decoratus Primi Belli orbis terrarum miles, diplomatica et administrativa munera exercet, dum mythistorias scribit (Suzanne et le Pacifique anno 1921, Siegfried et le Limousin anno 1922). Postea ad theatrum versus est, quo in arte histrio Louis Jouvet praecipua illius opera ad scaenam adhibuit et plures eorum partes ipse egit.
Diebus nostris famosus est praecipue ob theatralia opera e quibus nota sunt Amphitryon 38 (1928), Bellum Troianum non fiebit (La guerre de Troie n'aura pas lieu, 1935), Electra (Electre, 1937), Undina (Ondine, 1939) vel etiam Insana e Chaillot (La Folle de Chaillot), fabula post illius mortem acta. Similiter ac alii annorum 1930-1940 theatrales scriptores (e.g. Cocteau, Anouilh, Sartre, Camus), Giraudoux rescribere solebat antiquos mythos in moderno conspectu. Poëticam phantasiam cum insolitarum imaginum gustu miscere scivit, et tragicas levesque res elegante lingua ligare, interdum etiam poëtica, ut in Intermezzo vel Undina.
Antonius Albanese
Antonius Albanese, Anglice plene Anthony Norman Albanese (Sydnei natus die 2 Martii 1963) est politicus Australiae qui die 21 Maii 2022 primus minister Australiae electus est, antecessore Scott Morrison.
Patre Italo mox abeunte, a matre origine Hiberna educatus est. Scholam cathedralem S. Mariae Catholicorum in urbe nativa frequentavit. Alumnus est universitatis Sidneiensis, ubi sodalis Factionis laboris factus est. Legatus est parlamento Australiano pro circulo Grayndler ab anno 1996. Dux vicarius factionis Laboris primusque minister vicarius (duce et primo ministro Coemgeno Rudd) breve temporis spatium anno 2013 meruit. Die 30 Maii 2019 dux factionis suae electus est; factione ergo in comitiis nationalibus anno 2022 victrice, officium primi ministri die 23 Maii 2022 suscepit.
Dioecesis Bellicastrensis
Dioecesis Bellicastrensis fuit dioecesis cuius sedes Bellicastrum erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.
Episcopus titularis
Anno 2013 dioecesis a Archiepiscopo titulare S.E. Iosepho Rodríguez Carballo OFM regitur.
Égleny
Égleny est commune Francicum 448 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Formatio Nellie Bly
Formatio Nellie Bly est formatio geologica in Oclahoma sita, quae fossilia e periodo Carbonifera conservat. Ex Nellie Bly (1864–1922), diurnaria Americana, appellatur quae prima hominum omnium orbem terrarum intra dies octoginta circumnavigaverit.
FIDE
FIDE est abbreviatio collegi Fédération Internationale des Échecs, conditumque in Lutetia in 20 Iulii, 1924, cum proposito adparandi certaminium scaccarium in mundo et decernendi gradum lusorium ratione "Elo rating".
Cooperans apud varias genticas sodalitates scaccarium pro gubernante corpore certaminis scaccarii mundi fungitur. Dictum est "Gens una sumus". Hucusque praeses est Kirsan Iljumžinov, diu quondam praeses quoquo civitate Calmucciae (unius rerum publicarum Foederationis Russicae). Conspectissima industria est "World Chess Championship" et "Chess Olympiad". Sodalitas "International Olympic Committee"(IOC) eam agnoscit pro corpore supremo apparandum certamina scaccarium gradum mundum continentemque et earum regulas creandum. Base ratione "Elo rating" ratiocinatur gradum lusorum et titulos dat quae sunt "FIDE Master", "International Master" et "International Grandmaster".
Dyé
Dyé est commune Francicum 187 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Commentaria (Ptolemaeus I)
Commentaria sive De rebus Alexandri (Graece ) fuit opus a rege Ptolemaeo scriptum, hodie deperditum, de rebus a se et ab Alexandro Macedoni gestis. Multa ex hoc opere sumpsit Arrianus ad Anabasin Alexandri contextandam.
4523 MIT
4523 , olim designationibus 1981 DM1 et 1979 YR3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Observatorium Siding Spring versato, repertus est. In honorem Instituti Technologiae Massachusettensis nominatus est.
Commentaria (Ptolemaeus I)
Editores papyrorum Oxyrhynchi suggesserunt papyrum 679, parvum et lacunosum, verba e commentariis Ptolemaei servare de bello in Cilicia gesto; editor papyri Cairensis inv. 49653, de bello ab Alexandro in India gesto disserentis, talem identificationem proponit. Abnuente autem Pearson, dubitante Denuzzo, res incertae manent.
Synagoga antiqua (Erfordia)
Historia
Erecta est proseucha anno 1094, inde elucetur istam domum inter Europae vetustissimas synagogas numerari potest. Tamen saecula plura functione liturgica carebat. Partes structoriae originales permultae usque hodie conservabantur, i.a. parietes omnes quattuor exteriores, fenestrae geminae generis Romanici, rosa vitrea generis Gothici, portae ad diaetas liturgicas ducentes.
6637 Inoue
6637 , olim designationibus 1988 XZ et 1991 PE18 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Kim Endate et Kazuro Watanabe, astronomis apud Observatorium Kitami versatis, repertus est.
Synagoga antiqua (Erfordia)
Historia
Aedificium sat grande amplumque de gravitudine communitatis Iudaicae in Thuringiae capite saeculis ab XIX ad XIV congregatae testimonium perhibet. Mercatores eruditique multi in eius membris erant. Persecutio anni 1349 communitatem exstinxit, quamvis isto casu infelici aedes Synagogae antiquae feliciter demolitionibus novis salvaretur. Cauponae finitimae nomine Feuerkugel adiuncta, proseucha nostra per saecula repositorium aut thermopolium aut ballationis aula aut conorum areola erat. Non ante annum 1989 gradatim denuo detecta est.
6637 Inoue
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6637 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Synagoga antiqua (Erfordia)
Museum Iudaicum Erfordiense
Anno 2009 museum inauguratum est, ubi e.g. illustris Thesaurus Erfordiensis saeculi XIV admirare potueris cum anulo nuptiali rarissimo. Anno 1998 in excavationibus haud procul a Ponte mercatorum effectis pretiosa fortuito in lucem venerunt. Chiliogrammata 28 thesaurum habet iste thesaurus cum monetis, gemmis, vasibus aureis argenteisve suis.
Museum imaginem vivam de communitate Iudaica mediaevali transportat artificia inter alias res praesentans. In pedeplanis de mansionis ipsius historia captanti docetur. Hinc communitas omnis Erfordiensis describitur. Thesaurus, de quo mentio supra facta est, in cellis cameratis pulcherrime exponitur. In tabulato superiori – ubi olim Erfordienses ballaverunt – documenta quaedam in connexu vitae Iudaici monstrantur. Notissimum est sic dictum Ius iurandum Iudaicum Erfordiense (Erfurter Judeneid). Tam scandalum status humilis minoritatis Iudaicae demonstrat quam linguistis de lingua Theodisca vetere indagantibus singularite sua gaudio est. Ibidem saepe et Vesperae synagogicae fiunt, i.e. conventus historicorum.
Ante ingressum in museum stant cippi coemeterii antiquissimi, quod apud angiportum Große Ackerhofsgasse fuerat. Coemeteria magis nova sunt in via Cyriakstraße et apud Aulam Thuringiae. Antequam musei portae patefactae sunt, iam discipuli seduli Gymnasii evangelici mystagogias fecerant.
Nexus externi
🇬🇷
Colymbetinae
Colymbetinae sunt subfamilia familiae Dytiscidarum, cui sunt quinque genera, in duabus tribubus digesta.
Subtaxorum perscriptio
Apud ITIS :
De permutatione
De permutatione (Graece Περὶ τῆς ἀντιδόσεως) est oratio fictitia anno 354 a.C.n. a rhetore Isocrate scripta, longissima omnium quae scripsit. Genus orationis mixtum est, partim iudiciarium quoniam se apud iudices loquentem fingit, partim demonstrativum (ἐπιδεικτικός) quoniam in rhetoricae laudem maximam sui partem impendit. A Lysimacho quodam accusatus, ut olim Socrates, quod adulescentes docendo corrumperet, Isocrates apologiam vitae et doctrinae suae nobis reliquit. Principia rhetoricae educationis explicat e quibus omnis litteraria educatio occidentalis derivata est. Cogitationes similes iam in opere Contra sophistas inscripto publicarat, quod partim tantum servatum est.
De titulo
Titulus nihil commune cum orationis argumento habet. Ipse Isocrates in praefatione narrat quomodo nuper a Megaclide quodam de permutatione bonorum (ἀντιδόσις) ad iudices accitus triremem sua pecunia instruere coactus sit. Nam Solonis lex iubebat ditissimos e civibus onerosas liturgias civitati sustinere, atque si quis ad hoc munus designatus civem ipso locupletiorem nominasset apud iudices eum vocare licere ad bonorum reciprocam permutationem. Qui si recusasset ipse liturgiam (in hoc casu trierarchiam) de suo suscipere debebat. Quod tum Isocrati accidit. Cum igitur in illo iudicio et ipse et ars sua male audissent atque a multis contemni vituperarique animadvertisset tum ad hanc invidiam convincendam orationem de permutatione scribere decrevit. Quod ut efficeret alterum iudicium effingit et Lysimachum quendam se accusantem quod discipulos corrumperet. Talis apologiae occasio fuit, in qua Socratis apologiarum meminisse perlucet.
Argumentum
Oratio est omnis in partes duas divisaː prima parte post consuetos locos communes, quia accusator ei artem obiciebat quae causam inferiorem iustiore validiorem efficeret, nec logographus qui de parvis rebus pecunia accepta scriberet nec sycophanta umquam fuisse praetendit qui lucri gratia ceteros accusaret sed de magnis rebus semper orationes excelsas publicasse. Quod ut manifestum fieret locos e recentibus operibus suis coram iudicibus recitari iubet. Deinde discipulos in sua schola formatos numquam de se questos ostendit atque eorum erga civitatem merita memoratː in primis strategum Timotheum nuper mortuum diu laudat.
Secunda parte dicendi artem optimam adulescentibus educationem praebere existimat. Arguit enim bene cogitare necesse esse eum qui bene dicit et speculum mentis esse verbum (λόγος). Humanitate enim et cultura excellere suos discipulos quibus et Athenienses inter ceteros Graecos eminent et Graeci Barbaros superant. Virtus doceri non potest (in quo a Socrate dissentiebat) sed qui apud cives suos dicit homo bonus saltem existimari debet si persuadere vult. Ex Isocratis opinione haec exercitatio philosophiae appellatione sola digna videtur. Nam astronomia, geometria, dialectica, physicae elucubrationes praesentem utilitatem non habent et tantum progymnasia videri possunt e quibus mens agilior fieret ad studia superiora percipienda. Ars dicendi vero cives qui rempublicam sapienter regant format.
De manuscripta traditione
Quamquam multi manuscripti hunc textum tradiderunt plerique magnam lacunam praebent ita ut anno 1812 tantum oratio integra praelo mandata sit, postquam Urbinatis manuscripti familia recognita est.
Gulielmus Hardy Eshbaugh
Gulielmus, vulgo William Hardy Eshbaugh, tertius huius nominis (die 1 Maii 1936 natus Montclair in urbe Novae Caesareae) est botanista. Alumnus fuit universitatis Cornellianae, deinde universitatis Indianensis ubi discipulus erat Caroli Heiser. Professor emeritus meret apud universitatem Miamiensem in Ohio. Praesertim de genere Capsico familiae Solanacearum inquirit: ad eius honorem Gloria Barboza speciem quandam novam Capsicum eshbaughii nominavit.
Gastronomia Normannica
Gastronomia Normannica vel ars culinaria regionis Normanniae a saeculo XV in fontibus relata est. Lacticinia saeculi XV Normannorum Panthaleo de Conflentia descripsit:
Inter cibos speciales urbium Normannorum medio saeculo XIX enumeravit Gustavus Le Vavasseur poëta Normannus: ("Urbs quaeque nostra terrae Normannae oculis ganeonum insigne suum habet: Rotomagus saccharum suum ruminat; Vira andullias, Cadomum trippas habet").
Ferrivia metropolitana Portucalensis
Ferrivia metropolitana Portucalensis, vulgo Metro do Porto, anno 2002 incepta est. Sex lineae sunt, quarum quinque per eandem viam ferream mediam urbem transeunt a statione Senhora da Hora usque ad stationem Campanhã, ferriviae nationalis terminum.
Calamonacum
Calamonacum  (alia nomina: Calamonaci) (Italiane: Calamonaci) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 360 incolarum, in Regione Sicilia ac in Consortio Libero Municipali Agrigentino situm. Incolae Calamonacenses appellantur.
Gorgo (Sparta)
Gorgo (Graece Γοργώ), paulo post 510 a.C.n. Spartae e stirpe Agiadum nata, fuit filia unica regis Cleomenis I, uxor regis Leonidae I et mater regis Pleistarchi.
Fabulae
Duas fabulas de illa regina tradidit Herodotusː cum novem annos tantum nata esset ita patrem Cleomenem monuisse dicitur tum cum Aristagoras, tyrannus Milesius, multa pecunia oblata ei persuadere conabatur ut exercitum in Asiam duceret ad civitates Ionicas liberandas et imperium Persicum subigendum ; "Pater, corrumpes te advena nisi procul ab eo abieris ." Circiter viginti post annos, cum Leonidae uxor iam esset et Xerxes Graeciam subigere decrevisset, sola intellexit strategema quo Demaratus, apud Persas exsul, populares suos de futuro bello monebat. Nam ille pugillares adhibuit e quibus ceram primo detrivit ut in ipso ligno quae vellet scriberet ac deinde novam ceram superne fudit. Ita, nescientibus regis speculatoribus qui viatores observabant, nuntius usque ad Spartam pervenit, ubi ceteris haerentibus uxor regis Leonidae, Gorgo, quid sibi vellet illa tabula sine litteris tandem intellexit. Ita Lacedaemonii primi Graecorum de consiliis Persarum certiores facti sunt.
Michael Ludwig
Michael Ludwig (Vindobonae natus die 3 Aprilis 1961) est politicus Austriae. Alumnus universitatis Vindobonensis ubi gradum doctoris anno 1992 ascendit, sodalis factionis socialis democraticae, consiliarius municipalis inter suburbia urbis nativae ab anno 1994 operam dedit. Legatus est parlamento Austriaco a die 1 Ianuarii 1996 usque ad 8 Septembris 1999. A die 24 Maii 2018 praefectus urbi nativae meret.
Aristobulus Cassandrensis
Aristobulus Aristobuli filius Cassandrensis (vel "Cassandreus"; Graece Ἀριστόβουλος ὁ Κασανδρεύς), urbis novae Cassandreae incola, origine fortasse Phocius, particeps fuit expeditionis Alexandri Macedonis, de qua senex post Alexandri mortem commentaria scripsit. Ingeniarius vel architectus, iussu Alexandri ipsius Aristobulus sepulchrum Cyri regis Persarum, Pasargadis repertum et nuper a raptoribus desecratum, descripsit restaurarique curavit. Usque in annum aetatis nonagesimum vixit.
Navalia (Croatia)
Navalia (alia nomina: Nouaia ; olim fortasse: Cissa, Gissa ) (Croatice: Novalja; Italiane: Novaglia) est urbs et municipium Croatiae, in Regione Iapudiensi-Seniensi sita. Incolunt municipium 3.663 (ab anno 2011).
Municipium in insula Pago situm.
Ecclesia Catholica Romana
Navalia, cum nomina 'Cissa fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Cissensis est.
Pozalum et Municipia Coniuncta
Fractiones
Villanova Alghisi, Brazzuoli, Castelnuovo Gherardi, Solarolo del Persico..
4524 Barklajdetolli
4524 , olim designationibus 1981 RV4, 1935 SC1, 1935 SN, 1973 FH, et 1988 RR6 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Žuravlëva, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4524 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
La Vaupalière
La Vaupalière est commune Francicum 960 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Pauliana (Croatia)
Pauliana (alia nomina : Pouiana, Poviana) (Croatice: Povljana; Italiane: Pogliana) est oppidum et municipium Croatiae, in Regione Iadrensi et in Dalmatia historica terra situm. Incolunt municipium 759 (ab anno 2011).
Geographia
Municipium in insula Pago situm.
Noterus
Noterus est genus coleopterorum familiae Noteridarum, cuius species in Oecozona Palaearctica (inter quam Europa), Oriente Propinqua, et Africa Septentrionali endemicae sunt.
Vatteville-la-Rue
Vatteville-la-Rue est commune Francicum 1'107 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Carolus Clement
Carolus Clement, vulgo plenius Charles Roland Clement (die 4 Augusti 1950 Providentiae in insula Rhodensi natus) est biologus et oecologus. Manai in Brasilia versatur apud Institutum Nationale Inquisitionum Amazonensium.
Alumnus est universitatum Connecticutensis, Costaricensis, Havaiiensis: apud hanc, dissertationis gratia de specie Bactris gasipaes, gradum doctoris ascendit.