cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
9549 Akplatonov
9549 , olim designationibus 1985 SM2, 1981 TU1, 1987 BP3, et 1992 JK3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh et Lyudmila Ivanovna Chernykh, astronomis apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9549 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
730
730 = DCCXXX
Cerdianum
Cerdianum   (alia nomina  : Zellavanum, Celianis, Selianis, Silianis, Selanis, Oppidum Cerdiani, Zeddianum) (Italiane: Zeddiani) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Arborensi situm. Incolae Cerdianenses appellantur.
Municipium in Campidano Arborensi historica ac geographica terra situm.
3566 Levitan
3566 , olim designationibus 1979 YA9, 1951 CO1, 1962 CO, 1964 WM, 1973 GF1, 1975 XT1, 1978 PX1, 1978 QD1, 1980 BM6, 1980 BO, 1980 CP, 1984 HQ2, et 1986 WT1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Žuravlëva, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est. In honorem pictoris Isaaci Levitan nominatus est.
Dauria
Daüria seu Dahuria vel Davuria (Russice: Даурия, tr. Daurija) est nomen partis Transbaicaliae et (ad saeculum septindecimum) partis occidentalis terrarum prope fluvium Amurem; nunc in territorio Transbaicalico, Buriatia et regione Amurensi Russiae; interdum et terrae trans Amurem, quae nunc pars Heilongjiang provinciae Sinarum habentur, Dauricae putabantur. Nomen ipse Dauriae a Russis datum est e gente Daurorum Mongolica, quae regionem saeculo septindecimo inhabitabat.
thumb|Flora Baicalensi-Dahurica [[Nicolaus Turczaninow|Nicolai Turczaninow]] Dauria divisa est in partes tres, quae sunt:
Species nonnullae animalium et plantarum adiectivum 'dauricum' in nomina sua scientifica habent, e.g.:
In Dauria locata sunt Reservatum Dauricum et Iugum Dauricum.
Casalbordinus
Casalbordinus (alia nomina: Casalis Bordini) (Italiane: Casalbordino) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Teatina situm.
Bubastis dea
thumb|Bubastidis imagines [[aes|aenei, Aevo Serotino Aegypti ficti.]]
Būbastis (-is, f.) (Aegyptie Bɜśt.t, prius fortasse /p’uˈʀastʰ V tʰ/ dein /uˈβastʰǝ/) in religione Aegyptia est dea solaris et fecunditatis, quae gravidas mulieres tuebatur. Nonnulli eam habent esse iterationem Sachmis. Cultus eius fontem praecipuum habebat in urbe eiusdem nominis, Bubastis. Itaque mortuae feles medicatae et conditae ibi sepeliebantur ː nam dicta Herodoti archaeologi confirmare potuerunt. Bubastis erat uxor Phthae, ex quo mater erat dei Miysis. A tempore Hellenistico Bubastim esse filiam Isidis et Osiridis vulgo existimabant. Felis capite depingebatur ː quod animal sacrum eius erat. A Graecis Artemidi adsimulabatur quae parturientium feminarum et ferarum apud eos patrona erat.
Zur Psychopathologie des Alltagslebens
Zur Psychopathologie des Alltagslebens (scilicet "De psychopathologia vitae cotidianae") est opus a Sigismundo Freud anno 1901 divulgatum.
Clemens XIV
Vita
Ioannes (in religione Laurentius) Ganganelli puer orbatus patri, qui medicus erat, mansit. Ioannes Laurentius Arimini et Urvini studuit. Ibi duodeviginti annos natus in ordinem Franciscanorum introivit.
Ganganelli cardinalis a papa Clemente XIII creatus est, sed postea in offensionem papae irruit.
Pontificatus
Die 21 Iulii 1773 Clemens XIV edictum Dominus ac Redemptor promulgavit, quod abrogationem ordinem Iesuitarum decrevit. Iam antea praeclaram scholam Iesuitorum Collegium Romanum clauserat.
Humfredus Bogarto
Humfredus Bogarto, Italice Umperio Bogarto, est persona ficta in libro picto, anas anthropomorpha; percontator est. Amicus Scruguli, Donaldi, Gladstone, Fethry et Fulicae est.
Lingua Sindarina
Lingua Sindarina est lingua ficticia, genus Dryadicum (vide linguae Dryadicae), et una linguarum artificiosarum quarum Professorem I. R. R. Tolkien composuit cum Terram Mediam inveniret.
Novae (discretiva)
Novae potest:
Sancta Eugenia (Utraeque Separae)
Sancta Eugenia, vulgo Sainte-Ouenne, est commune Francicum 806 incolarum (anno 2012) praefecturae Utrarumque Separarum in provincia occidentali Pictaviensi et Carantonis (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis).
Lingua Sindarina
Quasi lingua viva eorum est, qui Dryades vocantur. Olim erat lingua eorum, qui "Teleri" vocantur, qui non in occidentem migravissent. Aevo tertio plures gentes (etiam nonnulli hominum gentes) lingua Sindarina utuntur. Lingua Quenya cognata est linguae Sindarin, sed lingua Sindarina non ab ea ducta est. Aliquae res grammaticae ad linguam Cambricam referri possunt: e.g. verba non declinantur, sed praepositiones casus significant et numerus pluralis mutatione vocalium indicatur. Praeterea saepe mutationes primi sonus inveniuntur. Nonnulli textus a Tolkien lingua Sindarina scripti exstant. Praeclarum est illud carmen "O regina stellarum, incendens stellarum", quo dea Varda celebratur.
Regna Diadochorum
[[Fasciculus:Diadochi LA.svg|thumb|upright=2|
Regna Diadochorum anno 301 a.C.n. {{legend|#787CAD|Regnum Ptolemaei}} {{legend|#50A249|Regnum Cassandri}} {{legend|#C38833|Regnum Lysimachi}} {{legend|#C3B933|Regnum Seleuci}} Alia regna anno 301 a.C.n. {{legend|#AF3662|Epirus}} {{legend|#A361BD|Karthago}} {{legend|#70A9BE|Res Publica Romana}} {{legend|#85AB54|coloniae Graecae}} ]]
Regna Diadochorum post mortem Alexandri Magni condita sunt; reges diadochi vocantur. His in civitatibus, quae usque ad imperium Romanum constabant, Hellenismus seu Graecianitas crescebat.
Nomen
"Diadochi" (Graece "successores", accuratius "qui aliquid pro alio suscipiunt") fuerant duces exercituum Alexandri Magni. Iohannes Gustavus Bernhardus Droysen Diadochorum nomen sensu moderno saeculo XIX in rerum gestarum litteris introduxit.
Origo regnorum Diadochorum
Alexandro Magno necopinato anno 323 a.C.n. mortuo duces exercituum regnum eius inter se diviserunt, e quibus vel maximi fuerunt Ptolemaeus, Cassander, Lysimachus, Antigonus et Seleucus; qui alius in alio et alius cum alio foederatus in toto sex Diadochorum bella gerebant. Inde civitates originem tulerunt quae usque ad regnum Romanum constabant.
Notae
מלחמות הדיאדוכים
Signum manipuli
Signum manipuli fuit signum utriusque centuriae (manipuli) legionisque. Verbum 'manipulus' fuit signum militare alternum vexilli exercitus Romani derivaturque ex 'manipulus' stramenticius imposita in culmine asseris, id est etiam, signficante milites pertinentes ad eandem manus. Fuit solum unum signum per manipulum. Primum, signa fuerunt aquila, equus, aper, minotaurus. Postea factus est solum Aquila discedente aliis.
Balduinus IV (rex Hierosolymitanus)
Balduinus IV (natus anno 1161; mortuus ante diem 16 Maii 1185), filius regis Amalrici I et Agnetis de Cortiniaco, fuit rex Hierosolymitanus, successor patri. Eo succedit nepos (filius sororis Sibyllae) Balduinus V.
Tutor sive paedagogus Balduini ab anno fere 1170 fuit Willelmus archidiaconus (et postea archiepiscopus) Tyrensis. Ille ipse Balduinum aegrotantem (sicut mox revelatur, leprosum) observavit.
Balduinus die 15 Iulii 1174 coronatus est, obeunte patriarcha Amalrico de Nesle. Saepius contra Saladinum pugnabat: ad montem Gisardi die 25 Novembris 1177, optimo successu; peiori iuxta Leontem fluvium die 10 Iunii 1179. Annis fere 1178/1179 epistulam ad regem Ludovicum VII misit (incipit "Ad gerenda regis negotia") qua postulavit nobilem aliquem e regno Francico ad Hierosolyma mittendum qui sororem suam Sibyllam duceret regnumque gereret.
Anno 1184 legationem ad Occidentem missus est, duce Heraclio pratriarcha, cui rex litteras misit (incipit "Litteras in quibus universos vos") de proeliis eo anno a Saladino gestis.
733
733 = DCCXXXIII
Collis Medii
Collis Medii (alia nomina: Collis de Menso, Madium) (Italiane: Colledimezzo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Teatina situm.
Sainte-Gemme (Utraeque Separae)
Sainte-Gemme est commune Francicum 387 incolarum (anno 2012) praefecturae Utrarumque Separarum in provincia occidentali Pictaviensi et Carantonis (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis).
Marrubium (Italia)
Marrubium   (Italiane: Marrubiu) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Arborensi situm. Incolae Marrubienses appellantur.
Municipium in Campidano Arborensi historica ac geographica terra situm.
Baulking
Baulking seu Balking fuit olim vicus in paroecia Uffington comitatus geographici et historici Berceriae. Est hodie paroecia comitatus sollemnis Oxoniensis in Anglia meridiana. Ibi nundinae tenebantur ab anno 1218, mercatus autem ab anno 1254.
Cerfallium
Cerfallium   seu Cerfallinum    (alia nomina  : Oppidum Cerfulini, Zerfalium) (Italiane: Zerfaliu) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Arborensi situm. Incolae Cerfallienses appellantur.
Municipium in Campidano Arborensi historica ac geographica terra situm.
Ioannes I Corner
Ioannes I Corner  fuit Dux Reipublicae Venetae a die 4 Ianuarii 1625 usque ad mortem.
Richardus Challoner
Richardus Challoner (natus in Lewes, Sussex anno 1691; Londinii mortuus die 12 Ianuarii 1781) fuit episcopus Catholicus Anglicus.
Universitas Massachusettensis Bostoniae
Universitas Massachusettensis Bostoniae sive anglice University of Massachusetts Boston (UMass Boston), est universitas studiorum publica quae sita est in urbe Bostonia in paeninsula Promuntorii Columbiae.
Haec universitas propter suam haud minimam famam multos alumnos attrahit tam ex America quam ex multis regionibus orbis terrarum.
Iapudiensis-Seniensis (regio Croatiae)
Regio Iapudiensis-Seniensis seu Regio Liccensis-Seniensis (alia nomina: Iapudia et Senia, Comitatus Iapudiensis-Seniensis, Comitatus Liccensis-Seniensis) (Croatice: Ličko-senjska županija) est Regio Croatiae, circiter 51 022 incolarum (ab anno 2011), cuius caput est Gospitsum (Gospicium).
Lingua Francogallica Ludoviciana colonica
Lingua Francogallica Ludoviciana colonica, aliquando lingua Francogallica colonica tantum appellata, est varietas linguae Francogallicae Ludovicianae. Cum dialectis Francogallica Acadiana et creola Ludoviciana consociatur, lingua creola cognata. Olim sermo publicus late in usu in regione quae nunc est Ludoviciana, civitate Civitatum Foederatarum, in Francogallicam Acadianam iamdudum confusa est.
Francogallica colonica commode describitur varietas linguae Francogallicae qua indigenae Ludovicianae Francicae Inferioris ante adventum Acadianorum post Magnam Eversionem medii saeculi duodevicensimi uti solebant, e qua denique dialectos Acadiana orta est. Dialectos auctoritatis iam a Creolis Acadianisque adhibita saepe a Francica colonica derivata esse dicitur, sed nonnulli linguistae hodierni has linguas distinguunt, hanc Francogallicam Societatis Plantationum appellantes.
734
734 = DCCXXXIV
Villa Sancti Petri
Villa Sancti Petri (Italiane: Villa San Pietro) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 000 incolarum, in Regione et insula Sardinia et in Provincia Caralitana situm. Incolae Villenses appellantur.
Geographia
Oppidum 1700 in parte ad meridiem versus Sardiniae situm est.
Historia
Villa Sancti Petri est urbs antiqua, iam habitata circiter annum 2000 a.C.n.. Apud Villam Sancti Petri Nora est, Sardiniae caput aetate Romana. Media Aeva praesens oppidum conditum est.
Périssac
Périssac est commune Francicum 1'081 incolarum (anno 2012) praefecturae Girundiae in regione occidentali Aquitania (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis).
Pessac-sur-Dordogne
Pessac-sur-Dordogne est commune Francicum 484 incolarum (anno 2012) praefecturae Girundiae in regione occidentali Aquitania (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis).
735
735 = DCCXXXV
Apatelodes
Apatelodes, nunc Hygrochroa saepe appellata, est genus papilionum familiae Bombycidarum.
Casalis Incontrada
Casalis Incontrada (alia nomina: Casulis, Castrum Casalis ) (Italiane: Casalincontrada) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Teatina situm.
Potentia in Piceno
Potentia seu Potentia in Piceno (etiam Potentia Picena; Mons Sanctus usque ad annum 1862) (Italiane: Potenza Picena) est oppidum Italiae et municipium circiter 16 010 incolarum, in Regione Marchia Anconitana et in Provincia Maceratensi situm. Incolae Potentini vel Potentini in Piceno ac Santenses appellantur.
Sententia
Sententia municipalis est: Potentia in Piceno de Civitate Potentiae
Andreas Bērziņš
Andreas, vulgo Andris Bērziņš (natus die 10 Decembris 1944 in oppido Nītaure Lettoniae eo tempore rei publicae Unionis Sovieticae), alumnus Instituti Technici Rigensis et Universitatis Latviensis, olim argentarius, est a die 8 Iulii 2011 praeses Lettoniae.
Potentia in Piceno
Ecclesia Catholica Romana
Potentia in Piceno fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Potentina in Piceno est. Hodie municipium pertinet ad Archidioecesem Firmanam.
Bray (Berceria)
Bray est oppidum comitatus geographici Berceriae in Anglia meridiana. Ibi nundinae tenebantur ab anno 1225. Ibi tempore nostro gastronomicae tabernae duae florent, videlicet The Waterside Inn a Michaele Roux filioque successore Alano, The Fat Duck ab Heston Blumenthal directa.
Isabella I (regina Hierosolymitana)
Isabella (nata anno 1172; mortua die 5 Aprilis 1205), filia Amalrici I regis uxorisque suae Mariae Comnenae, fuit suo iure regina Hierosolymitana ab anno 1192. Cum tribus maritis regnavit, scilicet Conrado breviter anno 1192, mox Henrico 1197 usque, deinde Amalrico II 1205 usque.
Isabella quater nupsit:
Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie
Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie (scilicet "Tres commentationes de theoria sexuali") est opus a Sigismundo Freud anno 1905 divulgatum qui sexualitatem, inter eas masochismum, more psychanalytica tractat.
Himalaia
Himalaia (Hindi हिमालय, a verbo Sanscrito hima 'nix' et ālaya 'habitatio') vel Emodus (-i, m) est iugum montium in orbe terrarum altissimorum plerumque inter Indiam et Sinas situm.
Visconsinia
Visconsinia est civitas Civitatum Foederatarum Americae, pars Medii Occidentis (Anglice Midwest) habetur. Caput est Madisonia. Senatores sunt Tammy Baldwin et Ronaldus Johnson. Cursualis abbreviatio est WI.
Nexus externi
🇬🇷
736
736 = DCCXXXVI
Factio Communistica Italica
Factio Communistica Italica est factio politica Italica anno 1921 condita, quae post secundum bellum mundanum usque ad annum 1991 post Democratiam Christianam secundo numero suffragiorum fuit. Diarium factionis fuit L'Unità.
Ummendorf (Badenia-Virtembergia)
Ummendorf  est vicus et commune Badense-Virtembergense 4'351 incolarum (anno 2012).
Pessacum
Pessacum, vulgo Pessac est commune Francicum 59 223 incolarum (anno 2012) praefecturae Girundiae in regione occidentali Aquitania (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis). Vinum hic proveniens olim sub vinis Gravibus, hodie sub appellatione Pessac-Léognan distribuitur.
3567 Alvema
3567 , olim designationibus 1930 VD, 1930 XO, 1930 XQ, 1967 SB, 1972 VN1, 1972 XC2, 1972 YD1, et 1978 EP4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Eugeneo Iosepho Delporte, astronomo apud Observatorium Regium Belgicae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3567 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Antonius Arenskij
Antonius Stephani filius Arenskij (Russice: Антон/Антоний Степанович Аренский, tr. Anton/Antonij Stepanovič Arenskij; natus Novogardiae Magnae die 30 Iunii 1861, mortuus propter phthisem in oppido Perkjärvi gubernii Viburgensis, nunc Kirillovskoe regionis Leninopolitanae die 12 Februarii 1906) fuit compositor, clavicen, syntonarius et paedagogus Russicus.
Nicolai Rimskij-Korsakov discipulus tempore studiorum suorum in Conservatorio Petropolitano, dein ipse ut professor Conservatorii Moscuensis magister Sergii Rachmaninov, Reinholdi Glière nonnullorumque aliorum compositorum clarorum fuit.
2568 Maksutov
2568 , olim designationibus 1980 GH, 1951 PC, 1954 KD, et 1981 WN1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Zdeňka Vávrová, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2568 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Publius Ovidius Naso
Publius Ovidius Naso (Sulmone die 20 Martii 43 a.C.n. (a.d. XII. Kal. Apr.) natus; mortuus Tomis inter annos 16 et 18 ) fuit poeta Romanus. Qui potissimus propter corpus poëmatum, quae sunt Heroides, Amores, Ars amatoria distichi elegiaci, magister habetur atque iuxta Vergilium et Horatium inter tres canonicos litterarum Latinarum poetas numeratur. Quintilianus Ovidium quidem putabat Tibullo et Propertio lasciviorem esse. Poësis Ovidiana, quae ubique Antiquitate Posteriore et Medio Aevo simulata est, etiam hodie perennem thesaurum mythologiae classicae suppeditat.
Vita
In libro quarto Tristium, Ovidius patriam et diem natalem indicat:
Sulmo est municipium Italiae mediae circiter 130 chiliometra a Roma ad orientem versus mediis in montibus situm. "Uterque consul (i.e., Hirtius et Pansa) cecidit" vere anni 43 a.C.n. ad Mutinam, cum Marcus Antonius (83–30 a.C.n.) Caesare occiso urbem oppugnavit. Ovidius de gente equestri natus et paulo minor aliis poetis notis aetatis suae Bellum civile non expertus pacem Augustam non donum putavit, sed quasi factum. Romae cum fratre arti rhetoricae studebat suasoriam maxime amans. Fratre autem mortuo, etiam Ovidius cursum honorum non appetens spem patris fefellit: minoribus magistratibus tantum functus est. Cum princeps omnes res maioris momenti ipse decerneret, iuventus temporis eius rebus politicis non tam ferventer studebat. Ovidius se versus non facere frustra conatum esse narrat :
Ignota vera causa ab Augusto anno 8 Tomidem, quae urbs hodie Constantia vocatur et in Romania sita est, relegatus est. Ovidius ipse duas causas indicat: carmen et errorem quendam. Veri simile est, quod carmen Artem amatoriam significat, cum id opus eo tempore e bibliothecis remotum sit: Ovidius doctor adulterii esse accusatus est. Sed causa prima ille error esse videtur, quia Ars Amatoria iam octo annis ante publicata erat. Fortasse Iulia minor vel adulterium committens vel Agrippam Postumum successorem Augusti facere conans eo cum errore conexa est. In exilio, Ovidius tristia, praeclarissimum opus, composuit, quo maerorem relegationis patefecit. Ibi legimus:
Etiam Tiberius, sucessor Augusti, poetae veniam non dedit. Ita Ovidius et uxoris et urbis Romae numquam oblitus inter annos 16 et 18 Tomide mortuus est. Concilio urbis Romae ejus exsilium revocavit mense Decembri MMXVII.
Opera
Ovidius dicit (Pont. 4.13.19) "Getico scripsi sermone libellum," qui liber laudem Caesaris continet (v. 23 eiusdem carmen), sed nec verbum quidem talis libri habemus. Nihilominus est solus poeta Romanus qui dicitur carmen scribere, lingua nec Graeca nec Latina.
Editiones principes operum Ovidii duae sunt, anno 1471 editae: a Francisco Puteolano Bononiae et a Conrado Sweynheim et Arnoldo Pannartz Romae; editio Romana melius dicitur, et eam Naugerius elegit ubi alteram editionem Aldinam edidit.
Latinitas
"Lascivus quidem," inquit Quintilianus, "in herois quoque Ovidius et nimium amator ingenii sui, laudandus tamen partibus" (Inst. Or. 10.1.88). Sermo Ovidii saepius ludicus est, cum paronomasiis, repetitionibus, sententiis, praecipue in Amoribus, Arte Amatoria, Epistulis Heroidum, et Metamorphosesin. Exempli gratia, Her. 15.39–40,
Aut:
Formam huius distichi, in quo primum membrum revenit in versu pentametro, Ovidius bene amat. Vir doctus Barsby talem "distichon rotundum" nominat. Aliud exemplum est Her. 5.117–118,
Et:
Sanctus Annarius
Sanctus Annarius, vulgo Sainte-Eanne aut Sainte-Éanne, est commune Francicum 651 incolarum (anno 2012) praefecturae Utrarumque Separarum in provincia occidentali Pictaviensi et Carantonis (a die 1 Ianuarii 2016 Novae Aquitaniae).
Publius Ovidius Naso
Latinitas
Ovidius quam maxime symmetriam colit. Vir doctus Wilkinson exemplum praebet e Metamorphosesin, 1.5–20. Hic sunt duo enuntiata e duobus versibus et dimidio facta (v. 5–9), dein tetracolon in quo verbum nullus aut nec membrum quodque incipit (v. 10–14), dein tricolon (v. 15–17), dein aliud tetracolon cum chiasmo et antithesin (v. 17–20). Ut dicit Wilkinson, "rarius describitur Chaos tam composite, tam accurate."
Verbum autem Quintiliani lascivus 'obscenus' non significat; Ovidius numquam verbis turpibus utitur (ut faciunt, exemplorum gratia, Catullus et Martialis).
Seneca maior hanc fabulam narrat:
Ex quo apparet summi ingenii viro non iudicium defuisse ad compescendam licentiam carminum suorum sed animum. Aiebat interim decentiorem faciem esse in qua aliquis naevos esset.
Oportet aliquid dicere de re metrica. Metamorphoses est carmen epicum, hexametris scriptum, et fabula Medea debebat senariis uti. Omnia autem alia opera distichis elegiacis scribit Ovidius. Haec disticha strictissima sunt. Nulla elisio exstat trans caesuram pentametri Haec elisio est rara apud poetas Latinos: quamquam Catullus (68.10) et Propertius (1.5.32, 3.22.10) pauca exempla praebent, Ovidius numquam facit. Ultimum verbum pentametri duas syllabas habet, fere semper ; nullus alius poeta Romanus huic regulae tam stricte oboedit. Quintum elementum biceps hexametri non contrahit; hoc est, Ovidius hexametris "spondiacis" dictis non utitur, vel paene numquam. Elisio hypermetrica nulla est in Metamorphoseon libris. Secundum W. F. Jackson Knight, Ovidius versus hexametros mavult qui in syllaba brevi terminant.
Fama apud posteros
Ultimi versus Metamorphoseon dicunt,
et recte augurantur, quod carmina Ovidii semper, usque ad nostra tempora, leguntur et a pluribus poetis aliisque artificibus imitantur.
Romani
Seneca iunior opera Ovidii bene scit et saepe in dialogis et epistolis ea laudat. In fabulis, et res et sermonem Ovidii imitat; etiamsi non iam possumus fabulam de Medea cum fabula Ovidii de eadem heroide conferre, facile similitudines videmus.
Carmina epica post Metamorphoses scripta unam modo fabulam narrant, sed sententias, saevas pugnas, res moras praebent similes iis quas invenimus in carmine Ovidii. Bonum exemplum est locus libri sexti de Bello Civili Lucani ubi Sextus Pompeius ad veneficam Erichthonem venit (B.C. 6.413–830). Sermo Thebaidis Statii quoque multa Ovidio debet.
Apulei mythistoria Metamorphoses, ut hic titulus clare monstrat, de corporibus in formas novas mutatis tractat. Recenter positum est ab Iuditha Hindermann Apuleium carminis Ovidii elegiacis quoque utitur ad amorem narrandum.
Aevum medium
Medio Aevo, scriptores et lingua Latina et linguis vulgaribus opera Ovidii legunt. Secundum Ludovicum Traube, duodecimum et tertium decimum saecula erant aetas Ovidiana, sicut prioria saecula erant aetas Vergiliana et aetas Horatiana.
Dantes Ovidium monstrat cum poetis optimis Homero, Horatio, Lucano in Limbo (Inf. 4.87–90).
Lingua Francogallica liber Ovidianus bene notus est Ovide Moralisé, qui omnes fabulae Metamorphoseon explicat quasi ut Ovidius Christianus esset. Auctorem huius libri nescimus.
Litterae
Saecula litterarum renatarum vident multas editiones, commentaria, versiones, imagines, imitationes operum Ovidii. Inter libros Latine scriptos, plures sunt fabulae scaenicae. Gregorius Corrarius fabulam nomine Progne anno 1427 scripsit, quae historiam narrat Procnes e Metamorphoseon libro sexto. Henricus Bellamy anno fere 1623, dum discipulus erat in universitate Oxoniensi, fabulam de Iphide scripsit (vide Met. 9.667-797). Sunt etiam carmina epica, sicut Metamorphoses Hungariae a Petro Schez compositae anno 1716.
Erasmus Epistulas heroidum commendat discipulis, qui volunt epistulas bene scribere. Alii scriptores has epistulas imitaverunt, ut docet Dörrie.
Carmen Petrarcae de Triumpho Amoris (primum carmen in libro cuius titulus Italianus est Trionfi) triumphum exponit ei quod legimus in Amoribus 1.2 similis, quamquam dicit Ovidium lascivi et lubrici et prorsus mulierosi animi fuissi. Libri Boccacii de Claris Mulieribus et Decameron animam Ovidianam habent.
Michael Montanus dicit se Metamorphoses omnibus libris praeferre, dum puer erat (Essais 1.25), et opera Ovidii saepe citat.
Michael de Cervantes se nominat "noster Ovidius Hispanicus" in carmine dedicatorio mythistoriae Dominus Quixotus a Manica nomine, et in hoc libro nonnumquam de Ovidio loquitur.
Tituli nobilitatis
Tituli nobilitatis sunt hi:
Maria (regina Hierosolymitana)
Maria Montisferrati (nata anno 1192; mortua anno 1212), filia Isabellae reginae maritique Conradus Montisferrati, fuit suo iure regina Hierosolymitana, matre mortuo, a die 5 Aprilis 1205. Sub tutela mariti regnavit, scilicet Ioannis Brenensis. Eo anno 1212 peperit filiam Isabellam sive Yolandam, quae post matrem regnavit.
Isabella II (regina Hierosolymitana)
Isabella II sive Yolanda (nata anno 1212; mortua anno 1228), filia Mariae quam Ioanni Brenensi peperit, fuit suo iure regina Hierosolymitana, matre mortuo, fere a die nativo. Anno 1225 imperatori Friderico II nupsit, eoque die 25 Aprilis 1228 filium Conradum peperit.
Verzeille
Verzeille (Occitanice  Verzelha) est commune Francicum 448 incolarum (anno 2011) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Publius Ovidius Naso
Musica
Drama melicum his saeculis coepit. Primum drama, Dafne, ab Iacobo Peri scripta, rem habet e Metamorphoseon libro primo. Plura alia dramata fabulis Ovidii utuntur, libellos habentes saepissime linguis vulgaribus. La Calisto (1651) Francisci Cavalli historiam Callistus italiane narrat; Phaeton (1683) Iohannis Baptistae Lully libellum Francogallicum habet; Niobe regina di Tebe (1688) Augustini Steffani Italiane de Niobe tractat.
Ars oculorum
Pictores fabulas e Metamorphoseon libris saepe pingunt; vir doctus Wilkinson dicit facile videri quomodo Ovidius pictores huius aetatis tantum moveat. Exemplorum gratia, Titianus pinxit Europam cum tauro, Actaeonem morientem, Dianam cum Callistu. Petrus Bruegel senior Icarum in mare cadentem, Rubens Heronem et Leandrum, Apollinem et Daphnen, Perseum et Andromedam, Phaethontem, et alias fabulas ex Ovidii libris pinxit.
Recentiores
Poetae recentiores vitam et opera Ovidii colunt. Inter carmina in certamine poetico Hoeufftiano laudata aliqua sunt Ovidiana, sicut In mulieres litteratas Petri Rosati (anno 1897), Protesilaus Iacobi Hartmann (anno 1905), Psittacus et passer Hermani Weller (anno 1918), Ultimi Ovidii dies Francisci Sofia Alessio (anno 1931), Carmen et error Nelli Martinelli (anno 1953). Liber After Ovid ('Post Ovidium' sive 'Secundum Ovidium'), editus anno 1995 a Michael Hoffman et Iacobo Lasdun, fabulas renarrat versibus Anglicis.
Nova litterarum forma saeculo septimo decimo est mythistoria per epistolas narrata, quae formae exempla notissima sunt Epistulae Lusitaniae (1669, sine nomine scriptoris), Les Liaisons dangereuses (1782) a Francico Petro Choderlos de Laclos scriptus, et Pamela ab Anglico Samuel Richardson (1741) scriptus. Haec forma ex Heroidibus partim orienda est, partim ex epistolis Abelardi et Heloisae, partim ex aliis mythistoriis de amore tractantibus, sicut illa Historia de duobus amantibus ab Aenea Silvio Piccolomini scripta (anno 1444).
Quamquam pauca dramata melica in musica libellos Latinos habent, exstat drama Apollo et Hyacinthus, anno 1767 a Mozart compositum, quod fabulam Ovidianam narrat (Met. 10.174 sqq.). Handel quoque plura dramata scripsit, quarum res e Metamorphoseon libris veniunt, sicut Acis et Galatea (Met. 13.750 sqq.) et Semele (Met. 3.251 sqq.), amborum libellis Italice scriptis. Gluck drama melicum clarissimum de Orpheo et Eurydice anno 1762 composuit (v. Met. 10.1 sqq., sed etiam Vergili Georg. 4); Iacobus Offenbach eandem fabulam tractavit in opera comica Orpheus apud Inferos (1858). Alii musicae compositores, hodie minus noti, similia dramata scripserunt, inter quae Thomas Arne, Lapsus Phaethontis (The Fall of Phaeton, 1736).
Compositores in operibus sine vocibus quoque de fabulis et rebus Ovidianis tractant. Beniaminus Britten Six Metamorphoses after Ovid ('Sex Metamorphoses Secundum Ovidium') ad tibiam ligneam altisonam scripsit; partes operis sunt Pan, Phaethon, Niobe, Bacchus, Narcissus, Arethusa. Richardus Strauss Metamorphosen ad chordophona anno 1946 composuit, e carminibus Goetheano et Ovidiano.
Pictores "neoclassici" dicti saepius res apud Vergilium aut in historia quam apud Ovidium inveniunt, sed Iacobus Ludovicus David anno 1772 Apollinem et Dianam qui in pueros Niobes impetum faciunt, fabulam e sexto libro Metamorphoseon, pinxit. Anna Ludovica Girodet, discipulus eius, Pygmalionem et Galateam (Met. 10.243 sqq.) anno 1819 pinxit.
Pictores Romantici historias ab Ovidio narratas et historiam Ovidii ipsius pinxerunt. Eugenius Delacroix Francogallicus tres imagines Ovidi apud Scythas pinxit. J. M. W. Turner Anglicus etiam exsulem, Ovid e Roma exulatus anno 1838, et Persephonem raptam anno 1839 pinxit.
In astronomia asteroides 2800 Ovidius apud honorem Ovidii nominatus est anno 1960.
Pictor Americanus nostrae aetatis Cy Twombly res Ovidianas interdum pinguit, inter quas Hero et Leander (1962 et 1987), Flammeum Orphei (1971), Narcissus (1976).
Fabula scaenica Metamorphoses a Maria Zimmerman scripta Sicagi anno 1998, Novi Eboraci anno 2002 acta est.
Der Witz und seine Beziehung zum Unbewußten
Der Witz und seine Beziehung zum Unbewußten (scilicet "Facetiae quomodo ad inconscitum conexuntur") est opus a Sigismundo Freud anno 1905 divulgatum.
Publius Ovidius Naso
Recentiores
Sunt aliquae mythistoriae de vita Ovidii. Una est Betray the Night ('Noctem prode'), anno 2009 a Benita Kane Jaro scripta.
Ovidiopolis urbs Ucrainae haud longe a loco exilii Ovidii sita anno 1795 iussu Catharinae II poetae nomen cepit,
Die "kulturelle" Sexualmoral und die moderne Nervosität
"Die "kulturelle" Sexualmoral und die moderne Nervosität" (scilicet "Morale sexuale culturale et nervositas hodierna") est commentatio a Sigismundo Freud anno 1908 divulgata.
Ollastrum
Ollastrum   seu Oleaster    (alia nomina  :  Oleastrum, Oiastra, Ollastra Simaxis, Oleastra) (Italiane: Ollastra) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Arborensi situm. Incolae Ollastrini seu Oleastrini appellantur.
Municipium in Campidano Arborensi historica ac geographica terra situm.
738
738 = DCCXXXVIII
740
740 = DCCXL
739
739 = DCCXXXIX
Universitas Bostoniensis
Universitas Bostoniensis sive Anglice Boston University est privata studiorum universitas Americana sita in urbe Bostoniae civitatis Massachusettensis.
Maximum institutum est in quo docent circa 4.000 professores et docentur magis quam 30.000 milia studiosorum.
Haec universitas propter suam haud minimam famam multos alumnos attrahit tam ex America quam ex multis regionibus orbis terrarum.
Non est confundenda cum publica Universitate Massachusettensi Bostoniae.
Asthenoptycha
Asthenoptycha est paene ignotum genus papilionum familiae Tortricidarum. Paene omnes species notae in Australia meridiorientali endemicae sunt. Plurimae species sunt minus quam 20 mm longae, et eorum colores sunt maculosi, plerumque fuscus et canus.
737
737 = DCCXXXVII
Eventa
Hoc anno Birrae apud fauces Carolus Martellus dux Francorum ab urbe Narbona occurens cum parte copiarum suarum de Sarracenis victoriam obtinuit.
Der Wahn und die Träume in W. Jensens "Gradiva"
Der Wahn und die Träume in W. Jensens "Gradiva" (scilicet "Delusio et somnium in Gradiva Gulielmi Jensen") est opus a Sigismundo Freud anno 1907 divulgatum.
Iosephus Martinus Kraus
Iosephus Martinus Kraus (natus 20 Iunii 1756 et mortuus die 15 Decembris 1792) fuit compositor Germanicus aetate classica. Kraus multos annos in Suecia vixit et ibi fuit magister capellae apud regem Sueciae Gustavum III et dux Regiae Academiae Suecicae Musicae fuit qui "Mozart in Suecia" putatur qualitate operarum.
Inter opreas duodecim symphonias et musica Requiem pro Gustavo III anno 1792 sunt.
Pauillac
Pauillac est commune Francicum 5'024 incolarum (anno 2012) praefecturae Girundiae in regione occidentali Aquitania (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis).
Memorabilia (Xenophon)
Memorabilia (Graece Ἀπομνημονεύματα) sunt opus litterarium quattuor libris digestum ab Atheniensi viro Xenophonte tempore incerto conscriptum, in quibus libris breves sermones magistri sui Socratis cum diversis hominibus, tam discipulis quam non discipulis, de rebus variis habitos collegit. Plerumque illi dialogi ad quaestiones morales pertinent, nonnumquam etiam ad res politicas bellicasque (liber tertius), vel oeconomicas. Quo scribendo memoriam in primis magistri sui iniustis criminibus purgare volebat, dum utilitatem eius consiliorum ad homines meliores faciendos demonstrat ; fortasse etiam aliquid ad educationem contulisse liberorum suorum, ut eodem magistro atque pater uterentur, quamvis verisimile sit Xenophontem praeceptis Socraticis nonnulla de suo addidisse : iam enim dialogi Socratici (λόγοι Σωκρατικοί) genus litterarium erant, quo discipulus quisque suum Socratem atque suas opiniones explicabat.
Clarissimus libro secundo ineunte est apologus de Hercule inter Vitium et Virtutem posito, qui a sophista Prodico inventus, hic a Socrate narratur.
De proposito auctoris et compositione
Multi eruditi putaverunt istos dialogos, separatim per diversa tempora scriptos, postea sine certo ac praemeditato ordine sive ab auctore sive etiam post mortem eius a librariis in unum opus esse collectos ; ita Oeconomicum potuisse unum ex eis esse, qui longius sese extendit atque ideo seorsum editus est. E. Delebecque autem duos primos libros ad annum 381 a.C.n. refert, duos sequentes, tamquam ultimum opus Xenophontis, circa annum 355 a.C.n. compositos esse adfirmat : duos primos enim ad res privatas pertinere, duos ultimos  ad res publicas Athenienses.
Véraza
Véraza (Occitanice  Verasan) est commune Francicum 38 incolarum (anno 2011) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
741
741 = DCCXLI
Memorabilia (Xenophon)
De proposito auctoris et compositione
Longe aliter editor recentissimus L.A. Dorion arbitratur materiam aptissime ad Xenophontis propositum dispositam atque uno tenore opus compositum esse, cui tale summarium proponit :
Corridonia
Corridonia (olim Pausulae, deinde Castrum Pausuli et Mons Ulmi ) (Italiane: Corridonia) est Urbs Italiae et municipium circiter 15 435 incolarum, in Regione Marchia Anconitana et in Provincia Maceratensi situm. Urbani Corridoniani vel Pausulenses appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Pausulae fuerunt sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Pausulensis est. Hodie municipium pertinet ad Archidioecesem Firmanam.
Maidenhead
Maidenhead est oppidum, olim pars paroeciae Bray, deinde burgus a se ipso, sed hodie pars burgi Windesoriae et Maidenhead, comitatus geographici Berceriae in Anglia meridiana.
Corridonia
Fractiones
Colbuccaro, Passo del Bidollo, San Claudio, Contrada Sarrocciano.
Balthasar Galuppius
Balthasar Galuppius etiam loci natalis gratia il Buranello appellatur (Boreani in insula die 18 Octobris 1706 natus; Venetiae die 3 Ianuarii 1785 mortuus) fuit organi psaltes et compositor Italicus praecipue operarum, praecipue earum quae Italiane dicuntur opere buffe.
Memorabilia (Xenophon)
De proposito auctoris et compositione
Ita non solum homo pius et bonus fuit Socrates sed etiam sapiens utilisque consiliator in rebus privatis publicisque, quin etiam et peritus docendi. Etiamsi Alcibiades et Critias scelesti homines fuere, Socrates culpa vacat quia non mores imitaturi ad eum venerunt, sed iam a principio ea tantum ut discerent quae sibi ad ambitionem politicam utilia esse videbantur.
Iosephus Tartini
Iosephus Tartini  (natus die 8 Aprilis 1692 et mortuus die 26 Februarii 1770) fuit praeclarus psaltes fidiculae ac compositor Italicus more baroco.
Campi oeconomici
Campi vel sectores oeconomici sunt classicae omnium actionum oeconomicarum divisiones, qui sunt:
9551 Kazi
9551 , olim designatione 1985 UJ agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Transmartiais attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Antonio Mrkos, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Ventenac-en-Minervois
Ventenac-en-Minervois (Occitanice  Ventenac Riba d'Aude) est commune Francicum 540 incolarum (anno 2011) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Campi oeconomici
Oeconomia varios sectores sive campos, etiam industrias nuncupatos, includere potest, qui evolvunt succesivas in phases:
Adhuc in praesenti, civitates provectibiles tendunt ad confidendum magis primis duobus campis, collatae cum civitatibus evolutibus.
Secundum dominum
Oeconomia etiam potest dividi secundum dissimiles "lineas":
Apultrea
Apultrea, vulgo Appledore, est oppidum comitatus Devoniae in Anglia meridioccidentali situm. Nominibus antiquis recognoscitur æt Apuldre, Apeldres, le Apildore. Origo nominis est verbum Anglosaxonicum apuldor "malum".
9551 Kazi
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9551 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Verdun-en-Lauragais
Verdun-en-Laugarais (Occitanice  Verdun de Lauragués) est commune Francicum 266 incolarum (anno 2011) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Parempuyre
Parempuyre est commune Francicum 7'942 incolarum (anno 2012) praefecturae Girundiae in regione occidentali Aquitania (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis).
Baratilis
Baratilis   (alia nomina  : Baratuli, Oppidum Baratilis, Baratilis Sancti Petri) (Italiane: Baratili San Pietro) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Arborensi situm. Incolae Baratilenses appellantur.
Municipium in Campidano Arborensi historica ac geographica terra situm.
742
742 = DCCXLII
Les Peintures
Les Peintures est commune Francicum 1'564 incolarum (anno 2012) praefecturae Girundiae in regione occidentali Aquitania (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis).
9550 Victorblanco
9550 , olim designationibus 1985 TY1, 1951 WZ1, 1981 UB9, et 1989 RA2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Observatorium Lowell (Statio Anderson Mesa) versato, repertus est.
Pius VI
Pius VI  (nobili genere natus, Angelus Onofrius Melchior Natalis Ioannes Antonius Braschi 25 Decembris 1717 Caesenae - obiit captivus Valentiae in Francia die 29 Augusti 1799) fuit Papa catholicus, episcopus Romanus a die 15 Februarii 1775.
Vita
Braschi apud Iesuitas Caesenae et postea in universitate Ferrariensi studuit. Ibi scriba a secretis cardinalis Fabricius Ruffus in illo tempore legatus papae fit, in diocesis Ostiae ac Velitrarum Braschi auditor factus est.
Braschi collegit existimationem papae Benedicti XIV missione eius in Neapoli. Scriba a secretis papae et canonicus Basilica Sancti Petri factus est. Anno Domini 1758 Braschi promovebatur ad gradum honorarium Capellani et anno 1766 custodi thesauri camerae apostolicae.
Die 26 Aprilis 1773 Braschi Cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae a Papa Clemente XIV creatus est.
9550 Victorblanco
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9550 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Pius VI
Pontificatus
Anno 1782 Pius VI Vindobonam iit. Nam papa imperatori Iosepho II, qui multis legibus et praescriptis iura et cultum Ecclesiae Catholicae minuit, persuadere volebat ut politicam mutaret; sed frustra. Papa Vindobonae a Carolo Theodoro electore Bavariae invitatus Romam rediens iter per Monachium fecit, ubi aliquos dies mansit magna pompa a Carolo Theodoro ornatus populoque acceptissimus.
Cum mense Iulio 1790 Francia inter eversionem disciplinam civilem pro clericis (Francogallice Constitution civile du clergé) adscivit et postea clericos ad iusiurandum supra nova Magna Charta adegit, papa Pius VI (mense Martio 1791) hanc disciplinam condemnavit. Clerici et Francici omnes in duas partes discesserunt. Aliqui Rerum Francicarum eversionem acceperunt, alii fidem Ecclesiae catholicae servaverunt. Hi clerici dicti sunt ecclésiastiques réfractaires, quia ad iusiurandum supra novam Magnam Chartam recusaverunt.
Die 14 Septembris 1791 urbs Avenio, quae ad domania sub dicione pontificia erat Franciae iuncta est.
Die 15 Februarii Francici ipsam urbem Romam ceperunt et Pius comprehensus et quamquam senex fuisset postea in Franciam translatus est. Die 29 Augusti 1799 Pius captivus Valentiae in Francia obiit.
Conventiculum Bostoniense
Conventiculum Bostoniense, a Facultate linguarum Latinarum et Graecarum Universitatis Massaciusettensis Bostoniae institutum, fine mensis Julii per unam hebdomadem perducitur.
Variola
Variola fuit quadragenarius morbus contagiosus hominis et animalium. Fons est virus quod praecipue per aerem transmittitur. Tempestas incubationalis a quinque ad septemdecim, media habita ratione quattuordecim dies est. Variola hominis aut variola vera magnae contagionis nota est, ab alta temperatura (ad 40 C), dolore capitis, dolore ossis sacri regionis et nausea oritur. Diei tertii fine impetigo apparet. Morbus per 35-45 dies tenet. Est etiam variola nigra vel variola haemorrhagica cum eruptionibus sanguinis et magnae mortalitatem atque varioloeidos. Variola vera, iam Aegypto Romaque antiquis et Europa mediaevali nota, nunc per vaccinationem cavetur ab Eduardo Iennero anno 1796 et antivariolario gamma-globulino sanatur. Anno die 8 Maii 1980 Organisatio Sanitatis Curae Mundana morbum in natura eradicavit.
Seru Epenisa Cakobau
Seru Epenisa Cakobau (IPA: [θakombau]; 1815–1883) fuit dux Vitiensis. Tribus belligerentes patriae suae pacavit univitque, et assumpsit titulum Tui Viti 'Rex Vitiensis' 5 Iunii 1871. Die 10 Octobris 1874, terram suam Victoriae, Reginae Britanniarum, cessit.
Lingua Francogallica Ludoviciana
Lingua Francogallica Ludoviciana (Francogallice français de la Louisiane; lingua creola Ludoviciana françé la lwizyàn) est grex dialectorum Francogallicarum quae homines in Ludoviciana civitate Civitatum Foederatarum loquuntur, et olim alibi in Ludoviciana Inferiori loquebantur. Nonnullas varietates habet. Secundum Censum Civitatum Foederatarum, fere 3.5 centesimae Ludovicianorum quinque annos nati Francogallice vel creolice in Francogallica condita domi loqui solent, et 7 centesimae incolarum civitatis Francogallicam intellegunt et/aut Francogallice loquuntur.
Genus Francicae Ludovicianae latissime in usu est lingua Francogallica Ludoviciana colonica, etiam Francogallica-Choctaw Ludoviciana ethnous creoli Ludoviciani appellata. Quae lingua ante adventum Acadianorum per Magnam Eversionem saeculi duodevicensimi orta est. Praeterea, lingua Creola Ludoviciana est lingua creola cognata.
Seru Epenisa Cakobau
Cakobau succeeded his father, Ratu Tanoa Visawaqa, as the Vunivalu (Paramount Chief) of Bau on 8 December 1852. Claiming that Bau had suzerainty over the remainder of Fiji, he asserted that he was in fact the King of Fiji. However, Cakobau's claim was not accepted by other chiefs, who regarded him as merely the first among equals, if that, and he engaged in constant warfare for almost nineteen years to unify the islands under his authority. In 1865, a Confederacy of Independent Kingdoms of Viti was established, with Cakobau as Chairman of the General Assembly. Two years later, however, the confederacy split into the Kingdom of Bau and the Confederation of Lau, with Cakobau assuming kingship of the former. Supported by foreign settlers, he finally succeeded in creating a united Fijian kingdom in 1871, and established Levuka as his capital. He decided to set up a constitutional monarchy, and the first legislative assembly met in November of that year. Both the legislature and the Cabinet were dominated by foreigners.
Conventiculum Bostoniense
Hoc conventiculum apertum est omnibus qui, fundamentis linguae praediti, quandam Latine loquendi peritiam consequi velint. Participes jusjurando constricti ne alia lingua quam Latina per unam hebdomadem utantur,   sessionibus in quibus rationes et viae Latinam modo vivo docendi demonstrantur, textus Latini leguntur, acroaseis habentur, intersunt.
743
743 = DCCXLIII
Seru Epenisa Cakobau
The United States government had recognized Cakobau's claim to kingship over a united Fijian nation, long before his claims were accepted by his fellow chiefs. In the long term, however, this was not to count in his favour. The American government held him responsible for an arson attack against the Nukulau Island home of John Brown William, the American Consul, in 1849 (before Cakobau was even the Vunivalu, let alone King), and demanded $44,000 compensation. Unable to pay the debt caused by the Rewan Chiefs, and fearing an American invasion and annexation, Cakobau decided to cede the islands to the United Kingdom. He was also motivated partly by the hope that British rule would bring civilization and Christianity to Fiji. Cakobau, a former cannibal, had himself converted to Christianity and renounced cannibalism in 1854. He retained his position as Fiji's paramount chief as Vunivalu of Bau, and lived quietly until his death in 1883.
Conventiculum Bostoniense
Habebatur olim Conventiculum Bostoniense prope oppidum Massaciusettense quod vulgo vocatur Dartmouth; nunc autem habetur Jerosolymae Massaciusettae, vulgo Salem, Massachusetts.