cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaius Vibius Pansa Caetronianus
Post necem Caesaris
Itaque initio anni 43 a.C.n. in senatus potestate fuerunt: Hirtius cum exercitu ad Mutinam profectus est, cum Vibius Pansa Romae maneret atque diu vehementissimis adversus Antonium orationibus Ciceronis ("Philippicis" dictis) in senatu  moderaretur, dum legationis ad Antonium de pacis condicionibus mittendae auctor est nec eum statim hostem publicum iudicari patitur.
Postremo tamen et ipse ad Mutinam cum quatuor tironum legionibus mense Martio iter fecit. Ad eius exercitum firmandum Hirtius de suis copiis  legionem Martiam atque cohortes praetorias ei misit. Sed Antonius, cum exercitum Pansae novam et inexpertam esse videret, eum in itinere adgredi constituit antequam copias suas  cum exercitu Hirtii coniungeret. Itaque ad Forum Gallorum, dissimulatis in vico duabus legionibus quas secum habebat, equitatum ac levem armaturam ostentavit ut hostem superiorem se fingentem in pugnam alliceret. Tum legio Martia et cohortes praetorianae impetum in hostes fecerunt, invitis legatis (ut saltem ipsi legati post cladem rettulerunt). Hoc tempore legiones Antonianae e latebris exierunt atque legionem Martiam et cohortes praetorias deleverunt. Castra etiam Vibii Pansae expugnare frustra conatae sunt, dum tirones fortiter resistunt atque eos repellunt. At consul Vibius Pansa saucius post paucos dies moritur non sine suspicione veneni per medicum adhibiti. Nonnulli auctores Octavianum veneficii huius accusare non dubitaverunt, ut Suetonius rettulit: nam consulibus ambobus occisis via ei libera erat ad consulatum et postea ad principatum.
Pansa et collega eius Hirtius funere publico a senatu honorati sunt.
Hubertus Ney
Hubertus (Hubert) Ney (natus 12 Octobris 1892 Saravi Ludovici, ibidem mortuus 3 Februarii 1984) fuit vir publicus Germaniae et sodalis Christianae Democraticae Unionis Germaniae (CDU).
Munus
Post scholam 1912 finitam Ney studium iurisprudentiae Friburgi Brisgoviae coepit, deinde Monachii et Bonnae studebat, sed iam anno 1914, cum primum bellum mundanum ortum esset, sua sponte miles fiebat. Variis expeditionibus certavit, mense Aprili anno 1918 Succenturio maior in Finlandia graviter saucius lacertum dextram amisit. Bello finito studium Bonnae perrexit, primam probationem anno 1920, secundam 1924 adeptus est. Eo tempore et doctor iurisprudentiae promotus est. Ab anno 1925 iurisconsultus Ludovici Saraviae laboravit. Post cursum honoris etiam ad annum 1967 iurisconsultus erat.
Cursus honorum
Ab anno 1920 Ney sodalis Zentrum factionis catholicae atque postea inimicus nazistarum fuit. Quamquam anno 1935, cum Saravia de futuro terrae suffragio decernerent pro Germania contendit. Annis sequentibus iurisconsultus praesertim reos, qui criminum politicorum accusabantur, defendebat, inter quos et aliqui Franci erant. Post secundum bellum mundanum Franci, qui Saraviam tum occupaverant, eum rogaverunt, an magister civium Saravipontis fieret. Sed Ney negavit. Iterum iurisconsultus laborabat atque anno 1946 cum Ioanne Hoffmann CVP (Factionem Popularem Christianam) condidit. Hanc factionem autem mox reliquit, cum sensisset Hoffmann Saraviam a Germania liberam petere. Anno 1952 praeses factionis CDU Saraviae electus est. Haec factio tum vetita erat, quod pro Saravia cum Germania unita certabat. Suffragio 23 Octobris 1955 pro Germania et contra Saraviam neutralem contendit atque cum sua factione vicit. Electione senatus terrae 18 Decembris eiusdem anni CDU factio maxima facta est atque 10 Ianuarii SPD et DPS factionibus adiuvantibus praeses ministrorum Saraviae electus est. 1 Ianuarii 1957 Saravia iterum pars Germaniae facta est. Ney autem post controversias in factione sua 4 Iunii 1957 praesidis ministrorum officium reliquit et administer iustitiae sui successoris Egonis Reinert factus est. 26 Februarii 1959 reliquit et hunc honorem et 9 Martii etiam factionem CDU. Novam factionem condidit neque anno 1960 iterum legatus senatus terrae electus est.
Stosswihr
Stosswihr (Germanice Stoßweier) est commune Francicum 1'364 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Sophia Rotaru
Sophia Michaelis filia Evdokimenko-Rotaru (Ucrainice Софія Михайлівна Євдокименко-Ротару ; Russice София Михайловна Евдокименко-Ротару ; Moldavice Sofia Rotaru) est cantrix Ucrainica, Russica, Moldaviana et Sovietica, in vico Ucrainico Marshintsy nomine die 7 Augusti 1947 nata. Pater, cuius genitores ex Moldavia migraverunt, apud facinam Chernivtsiam vitivultor moldav vitam agebat. Cum parentes Orthodoxi essent, Sofia Rotaru baptizata est.
Eugenius Dolmatovskij
Eugenius Aaroni filius Dolmatovskij (Russice Евгений Аронович Долматовский, tr. Evgenij Aronovič Dolmatovskij; natus 5 Maii 1915 Moscuae, mortuus 10 Septembris 1994 ibidem) erat poëta Russicus Sovieticus, auctor textuum multarum cantionum notarum Sovieticarum, inter eos erant libelli musicae Demetrii Šostakovič.
Rhinoceros
Rhīnoceros (-otis, m., a vocabulo Graeco ῥινόκερως < ῥίς 'nasus' + κέρας 'cornu') est genus maiorum bestiarum terrenarum familiae Rhinocerotidarum. Duae sunt species: Rhinoceros unicornis, quae in India habitat, et Rhinoceros sondaicus, quae in insula Iava Indonesiae habitat. Verus Rhinocerus unum solum cornum habet, dum aliis generibus Rhinocerotidarum sunt duo. Ambae species in discrimen exstinctionis adductae sunt.
Strueth
Strueth est commune Francicum 338 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Sundhoffen
Sundhoffen (Germanice Sundhofen) est commune Francicum 1'928 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Superestelar El Mexicano
Superestelar El Mexicano est grex musicus Mexicanus annum 2007 conditus.
Hoc grex ex originis Mi Banda El Mexicano est,similis Mi Banda El Mexicano de Germán Román.
El Camaleón
1.-Acaramelao
2.-La aventurera
3.-El camaleón
Hierocaesarea
Historia
Anno 1914, cum rogatu ducum suorum Tuva sub protectionem Imperii Russici accepta esset, Hierocaesarea (Russice Белоцарск, Belocarsk) condita est. Anno 1917 Hierocaesarea paene tota combusta est. Post res novas Octobres anno 1918 Chem-Beldyr (scilicet Latine Confluvium), anno 1926 Kyzyl (Rubra) renominata est.
Superestelar El Mexicano
El Camaleón
4.-Como me duele
Cyprianus Carthaginiensis
Sanctus Cyprianus alias Thascius Caecilius Cyprianus (ca. 200–258), fuit episcopus Carthaginiensis, doctor Ecclesiae et apologeta necnon martyr.
Superestelar El Mexicano
El Camaleón
5.-Como quieres que te quiera
Cyprianus Carthaginiensis
Vita et passio
Natus est in Africa die ignoto ca. annum 200. Primum fuit rhetor Carthagine. Iam matura aetate conversus est ad Christum; presbyter ordinatus est, dein episcopus Carthaginiensis (248 vel 249).
Tagolsheim
Tagolsheim est commune Francicum 741 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Superestelar El Mexicano
El Camaleón
6.-La cumbia del balero
Cyprianus Carthaginiensis
Vita et passio
Tempore persecutionum, primum damnatus est exsilio (mense Augusto 257), postea, die 14 Septembris 258, securi feritus.
Superestelar El Mexicano
El Camaleón
7.-El ombliguito
Cyprianus Carthaginiensis
Vita et passio
Haec leguntur in Martyrologio Romano (14 Septembris 2001): "Carthagine, passio sancti Cypriani, episcopi, sanctitate et doctrina clarissimi, qui funestissimis temporibus Ecclesiam optime rexit, confessores fidei in aerumnis firmauit et, Valeriano et Gallieno principibus, post durum exsilium, coram frequentissimo populo a proconsule gladio animaduerti iussus martyrium consummauit. eius memoria perendie celebratur."
Superestelar El Mexicano
El Camaleón
8.-La orilla
Cyprianus Carthaginiensis
Vita et passio
De vita eius a diacono Pontio scriptum est, sub titulo Vita Cypriani. Eius passionis acta proconsularia authentica servata sunt. (Textus)
Superestelar El Mexicano
El Camaleón
9.-Que buena está la niña
10.-Dame tu mano
Cyprianus Carthaginiensis
Opera
Sanctus Cyprianus multos tractatus scripsit et litteras, ad Christianismum defendendum et ad fidem Christifidelium tuendam. Usque ad tempus Sancti Augustini, praecipuus erat scriptor ecclesiasticus Latinus. Eius opera multi legerunt.
Prudentius poeta stylum eius celebravit in poemate 13 operis cui nomen est Peristephanon liber:
Sanctus Hieronymus de eo scripsit in opere De viris illustribus, 67: Huius ingenii superfluum est indicem texere, cum sole clariora sint eius opera.
Cultus
Corpus Sancti Cypriani sepultum est Carthagine, in coemeterio Macrobii Candidiani, apud viam Mappalensium, ubi cultus eius incepit die 14 Septembris 258. Pace ecclesiae reddita, ibi exstructa est basilica. "Mensa Cypriani" erecta est in agro Sextii, ubi passus erat.
Festum sancti Cypriani apparet in omnibus calendariis liturgicis antiquissimis. Sanctus Cyprianus memoratur in canone Romano sanctae Missae.
Lautus
Lautus (ex Arabice العود al-`ūd) est chordophonum quod in Hispania psallitur. Familiae est testudinis. Secundum modum pandurii adhibetur. Ex instrumentis Arabicis, quae ex Andalusia in Europam Occidentalem lati sunt, emanavit.
Plurima instrumenta hodierna e lauto emanaverunt ut cithara Lusitanica, lautus Hispanicus, et buzucium Graecum.
Lautus Hispanicus
Nervi sunt horum tonorum:
Sopronium
Sopronium, seu Scarabantia, seu Scarbantia, seu Oedenburgum seu Sempronium (Hungarice:Sopron) est oppidorum quoddam mediae magnitudinis provinciae Pannoniae, et Hungariae hodiernae, quod urbs est cum comitatus iure cum eius 59000 incolis in Comitatu Jauriensi et Mosoniensi et Soproniensi et fines vini Sopronienses centrum est. Sententia sua est "civitas fidelissima". Urbs alte in territorium civitatis Austriae imminet. Fluvius Ikva per urbem fluit. Est in urbe universitas studiorum nomine Universitas Hungariae Occidentalis (Hungarice Nyugat-Magyarországi Egyetem). Est quoque statio ferriviaria.
Ataraxia
Ataraxia (Graece ἀταραξία, ab ἀ praefixo (alpha privativum: 'non') et perturbandi radice ταραγ- ductum, fere 'inperturbabilitas') est in philosophia Graeca terminus, qui ad tranquillitatem animi et vivendi modum ab omni perturbatione liberum refertur. Apud Pyrrhonem, Epicurum atque Stoicos valebat.
Apud Pyrrhoneos
Primum Democritus (secunda parte saeculi quinti a.C.n.), cum de beatitudine (εὐδαιμονία) loqueretur, verbo ataraxiae usus est, sed Pyrrho (c. 365-275 a.C.n.) et Pyrrhonei ataraxia usi sunt ad animi significandam tranquillitatem. Apud Pyrrhoneos enim fama erat, magistrum primo opinionum controversiis excitatum philosophari coepisse, ut ita inventa veritate tranquillitatem animi consequeretur. Sextus Empiricus initia Pyrrhoneae cogitationis ita inlustrat:
Ergo tranquillitas animi (ataraxia) velut umbra comitari videtur scepticae retentioni iudicii sive epochae. Itaque dubitatio (σκέψις) tamquam via regis ad felicitatem ducere videtur. Scepticus, quia non credit ullam se habere cognitionem veram, incuriam universalem habet contra omnia et ita suam obtinet ataraxiam. Hoc utique totum sustineri non potest, quia "adfectus in nos coacti" (κατηναγκασμένα πάθη) ignorari non possunt. Quam ob rem Pyrrhonei modestiorem ediderunt finem: ataraxia in opinionibus, moderatio (μετριοπάθεια) in rebus inevitabilibus.
Apud Epicureos
Epicurus (341–270 a.C.n.) homines, ut sine culpa voluptatem adpeterent, hortabatur, putabat enim voluptatem summum bonum esse et veram beatitudinem adferre. Epicurei voluptates corporis a voluptatibus animi distinguunt hasque illis praeferunt, quod voluptates corporis in praesenti tantum sint, cum voluptates animi in praeterito, praesenti et futuro maneant. Porro voluptates in stantes sive catastematicas et moventes sive cinematicas dividunt.
Voluptates cinematicae actione vel mutatione fiunt. Huius modi actio in expletione desiderii aut detractione doloris consistit, quippe quae per se homini placeant. Ad voluptates cinematicas etiam pertinent actiones iucundae, quae ad explendum quoddam desiderium non fiant, sed aliquid melius praebeant, sicut se satiare cibo et quidem sapido cibo. Voluptates animi, sicut gaudium, etiam cinematicae natura esse possunt.
Voluptas catastematica, quae corporis vel animi esse potest, ex absentia doloris vel aegritudinis provenit. Voluptas catastematica ex libertate sitis ceterarumque perturbationum corporearum oritur. Animi autem voluptas stans ex perturbatione animi provenit. Homines libertatem perturbationum adepti in statu aponiae esse dicebantur. Qui autem ab animi perturbationibus liberi essent, in statu ataraxiae esse dicebantur.
Epicurus, arbitratus omni detracto dolore neminem plus doloris pati posse, voluptatem stantem meliorem voluptatibus cinematicis esse putavit. Diogenes Laertius hoc ita commemorat: "Limes magnitudinis voluptatum, remotio omnium rerum quae dolorem adferunt. Voluptas ubi adest, quamdiu continuatur, non est dolor [sc. corporis] aut molestia [sc. animi] aut utrumque."
Apud Stoicos
Ataraxia apud Stoicos notio magni momenti est, quamquam non finis doctrinae per se, sed potius consecutio doctrinae, nam finis Stoicorum virtus (ἀρετή) est. Zeno Citieus (333-263 a.C.n.), conditor scholae Stoicae, hominem virtute praeditum docuit natura duce vivere. Homines natura rationales esse, animos ordinem universi rationalem reflectere. Status similis, a sapiente Stoico adsecutus, fuit apathia, absentia commotionis.
Rationis participis est domare passiones, quae nos in suam potestatem redigere possint. Intellegere debemus regi non posse eventa, sed ad eventa responsiones regi posse. Nisi intellegimus, rapi potest rationalitas nostra, quippe cum peiores affectus, sicut iram amaritudinem cupiditatem tristitiam libidinem, patiamur. Illi, qui passiones ratione cohibent, in statu apathiae sine passionibus sunt. Apathiam necessario status tranquillus ataraxiae sequitur. Cum igitur sceptici ataraxiam posuerint finem philosophiae suae, et Epicurei ataraxiae praecipuum dederint locum in adpetenda voluptate, Stoici, dummodo virtus non omittatur exercenda, ataraxiam fieri viderunt statum animi. Stoicum ad ataraxiam iter prorsus dissimilis erat. Pyrrho et Sceptici vitam propriam suadebant, Epicurus vitam simpliciorem, stoici autem civilem familiaremque vitam.
Epictetus (c. 50-135) philosophus Stoicus, discipulus Musonii Rufi, Epicurum reprehendit, quod discipulos suos contra matrimonium et liberos moneret et, ne in rem publicam ingredirentur, dissuaderet, discipulosque in primis adfectus vitare doceret. Stoici autem adfectus, prout oriuntur, moderari docuerunt: familiam vitamque civilem philosophia egere. Inposuerunt enim stoici philosophiae studiosis obligationem moralem sociabilitatis. Itaque, cum ataraxia finis doctrinae non esset, expeditius apud homines vivere poterant. Sicut firmitatem de currendo habemus, ataraxiam Stoici de excellentia virtutum habent.
Angelus Mai
Angelus Mai vel Angelus Majus (natus Schilparii apud Bergomum die 7 Martii 1782; mortuus Castri Gandulphi die 8 Septembris 1854) fuit philologus atque cardinalis Italicus, qui opera quaedam antiqua in chartis palimpsestis invenit ediditque, inter quae est Ciceronis De re publica, cum Bibliothecae Ambrosianae atque posteriori tempore Bibliothecae Vaticanae praefuit. Antea etiam secretarius Congregationis de Propaganda Fidei fuerat.
Summa vitae consideretur intertexuisse cum Romanae Ecclesiae hierarchia. Adulescentia ad iugendum se Societati Iesu professus est. Anno millesimo septingentesimuo septuagesimo nono tiro societatis erat, etiam viginti quinque annis postea Neapolim (ubi magister classicorum servavit) etiam dum Romae (ubi Collegio Romano sua studia perfecit) locatus est. Tum Orvienti docuit, dum inter se Pius Septimus et Napoleo pugnabant et occupatia urbs a duce Miollo anno millesimo octingentesimo octavo coercuit eum abitu. Assidue bellare certe impedimentum studendo est. Quamquam res belli faciantur pro bonos argumentos scribendi, verum dolor belli difficilis pervictu est. Napoleone in Russia victo, Mai avidus ad operam suam redire erat. Post abitu septibus anno propter paleographica eius "talenta" Ambrosiane Bibliothecae Mediolani designatus est. Ibi postea anni tribus aliquot orationes Ciceronis invenit; inter illos Pro Scauro, Pro Tullio, Pro Flacco, In Clodium, et In Curionem erant, quarum multae chartis palimpsestis inventae sunt. Mai infirior inscriptiones quibusdam chemicis recuperavit. Aliqae palimpsestis tabulas, invenit inter quos Gothicam translationem St. Pauli, orationem Isaei De haereditate Cleonymi, fragmentum Plauti Vidularia et commentarios de Publio Terentio Afro, Iulii Valerii biographiam Alexandri Magni Itinerarium Alexandri vocatam, De Virtute a Philone, dissertationem ab Themisto, fragmentum Dionysi Halicarnassensis, et Armenae scriptum translationis Eusebii Annales. Etiam diu perditas litteras inter rhetorem Marcum Cornelium Frontonem et futuros imperatores Marcum Aurelium et Lucium Verum invenit. Memoria Consili Chalcedonensis supra compositam erat. Mai operere diligenter ut conservar codicem et simul enodarem litteras debuit. Paules annis postea celeberrina gesta recuperatio Ciceronis De re publica est. Bibliis Sacris se contulit, cum sibi licuit ostendere vulgo maiorem codicem Graece scriptum.
Fama colli per Europam, praepositi in Societate Iesu credere inceptaverunt eum melius operatum esse extra ordinem. Societate abii anno millesimo octingentesimo undevicesimo, sed studium profanus ecclesiasticus continuavit. A Sancto Patre arcessitus est ad in Bibliotheca Vaticana operandam et librariu bibliothecae agnotus erat. Illa efficientissima pars sua vitae erat. Mai industrio typographum erat, ut aliquot constantes ephemerides creavit qibus inventa sua sicut haec aliorum philogorum edidit. Inter nos anecdota: Scriptorum veterum nova collectiones (quod continuit decem volumina inter annos domini mille octingenti viginti quinque ad triginta octo), Classici auctores (aequo eventu ac anecdota), Spicilegium Romanum (quod decem volumina inter annos triginta novem ad quadraginta quattuor continuit), et Novum Patrum bibliotheca, quod donec morte edere proffivit (septem volumina inter annos quinquaginta duo ad quinquaginta quattuor). Feracitas eius in arena contradicere accusationes eum coacervavisse antiquos libros viditur.
Officium Praefectus Congregatio de Propaganda Fide anno tricesimus tertius accepit. Februario duodecim milesimus octogesimus tricesimus octavus fuerit Cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae. Eodem tempore, honori Sacerdos-Cardinalis Sanctae Anastasiae designatus erat. Postea quinque annis Praefectus Romanae Curiae factus erat, sed se officio mox abdicavit aetatem debuit. Continuit investigatii donec eius morte lacu de Castri Gandulfi anno mille octingenti quinquaginta quattuor. Mai praedantibus investigationibus in Ambrosiana Bibliotheca et Vaticana Bibliotheca minus laboris relictus est successoribus in translatis et editie. Antea Mai, gravis pars antiqui mundi ignota erat; postea, mortuus plures quam trecenti quinquaginta scriptores classici, generibus variis, ad lucem perlati erant. Conservare codice tamen perpetuum negotium est, et ita librarii antiquum tabularum non penuriam operae agendae habuerunt.
Ad Flexum
Ad Flexum seu Mosonium (et Magyaróvár) est urbs antiquae provinciae Pannoniae et Hungariae. nunc in Comitatu Jauriensi & Soproniensi & Mosoniensi. Anno 1939 e duobus oppidis condita est.
Michael Tarchaniota Marullus
Michael Tarchaniota Marullus (1458; 10 Aprilis 1500) fuit exsul Graecus, aetate litterarum renatarum vir doctus, humanista, bellator, et poeta, qui Latine cecinit.
Vita
Iuventus Marulli parum nota est et variae narrationes de natū eius inveniuntur. Nam dicitur vel in Constantinopoli natus esse, vel in despotatu Moreae prope locum antiquae Spartae natus esse. Filius nobilium Constantinopolitanorum, Manilii Marulli Euphrosynaeque Tarchaniotae, qui Constantinopoli a Turcis capta se refugium Ragusae petere praeparabant, qua in urbe Marullus puer decem annos habitabat, sed anno 1463, cum Ragusa a Turcis pressa esset, cum matre ad Leucadiam et inde in Italiam transivit. Carola Kidwell, mulier erudita, credit fide carminum ipsius documentorumque variorum, Marullum eo tempore Neapoli habitavisse; anno autem 1471, necessitate pulsum, ut militem mercenarium in exercitu Vladislai Draculae, principis Valachiae, inscriptum esse, et postea sub principe Stephano Magno stipendia meruisse et usque ad paeninsulam Crimeam penetravisse.
Bellum Malvinense
Bellum Malvinense sive Falklandense (Anglice Falklands Conflict et Falklands Crisis ; Hispanice Guerra de las Malvinas, Guerra del Atlántico Sur) fuit bellum inter Argentinam et Britanniarum Regnum de Falklandia (videlicet Insulis Malvinis et Georgia Australi et Insulis Sandvicensibus Australibus a 2 Aprilis 1982 ad 14 Iunii eiusdem anni gestum. Insulae Falklandenses in duabus magnis multisque parvis insulis in Oceano Atlantico Australi ad orientem Argentinae consistunt; earum nomen et maiestas etiamnnunc disputantur.
Michael Tarchaniota Marullus
Vita
Marullus anno 1476, Neapolim reversus, Ioviani Pontani discipulus factus est, et de amasia quadam "Neaera" cantavit; haec carmina Petrus de Ronsard, poeta Francicus, imitatus est. Marullus Romae anno 1485, Florentiae anno 1490 habitabat, ubi eius opera late lecta sunt ut is plurimos patrones, inter quos Medici fuerunt, adipisceretur; ibi formosam Alexandram Scalam,filia Bartolomeo Scalārum, cantavit, quam anno 1497 uxorem duxit. Amicus fuit Ioannis Pici Mirandulae, sed inimicus poetae Angeli Politiani, quippe qui olim cum Alexandra Scala ipse commercium epistolare Graecum habuisset. Quoque amicus Raffaello Maffei fuit, qui brevi ante eo morte in 10 Aprilis, anno 1500 occessit. Mortuus est non longe a Volaterris in flumine Caecina demersus.
Nicolaus Michael Oppel
Nicolaus Michael Oppel fuit herpetologus Germanicus. Natus est 7 Decembris 1782 in vico Schönficht, obiit 16 Februarii 1820 Monaci). Andreae Mariae Constantis Duméril discipulus fuit et cum eo collaboravit pro Museo Nationali Historiae Naturalis Lutetiensi, reptilia colligendo et classificando. Anno 1811 (Monaci) edidit librum "Ordines, Familiae Generaque Reptilium sicut eiusdem Historiae Naturalis Prodromum" (Theodisce Die Ordnungen, Familien und Gattungen der Reptilien als Prodrom einer Naturgeschichte derselben), in quo ordinem squamata descripsit, familiam cheloniidas colubridasque, et subfamiliam crotalinas, sicut multa genera quae etiam hodie in Taxinomia usitata sunt.
Maamme
Maamme (Finnice) vel Vårt land (Suecice), 'terra nostra', est hymnus nationalis Finniae. Originem deducit a poemate, quod Johan Ludvig Runeberg, poeta nationalis Finniae, animo inspirato, quasi facta rebellionum anni 1848 prospiceret, prima aestate anni 1846 Suecice scripserat. Modos musicos carminis fecit Fredrik Pacius, compositor Germanus, qui in Finnia consederat. Tirocinium carminis fuit die Florae Finnico (13 Maii) 1848, qui tunc erat dies festus civium Academicorum. Runeberg hoc poema praeposuit libro carminum, quem Fänrik Ståls sägner ('narrationes signiferi Stål') inscripsit annoque 1848 divulgavit. Eadem opera etiam melodiam Pacii auctoravit, cum notas musicas huius carminis operi suo adnexuit. Carmen Maamme, postquam in sermonem Finnicum anno 1867 conversum est, tantum in animis Finnorum locum dignitatis obtinet, ut, etsi nondum lege sanctus sit, hymnus nationalis indubius habeatur.
Michael Tarchaniota Marullus
Editiones et versiones
Alexander Perosa anno 1951 primum vugatum compendium operum Marulli fecit.
Hymni Naturales Marulli Theodisce Otto Schönberger (Herbipoli, 1996-1997), Francogallice Iacobus Chomarat (Genavae, 1995), Italicee Donatella Copini (Florence, 1995) verterunt. Carolus Fontazzi primus opera Marulli Anglice vertit (editio Universitatis Harvardianae 2012).
Tagsdorf
Tagsdorf est commune Francicum 307 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Bellum Malvinense
Eo tempore Argentina a militum praefectis, duce Leopoldo Galtieri regebatur; prima ministra Britanniae erat Margarita Thatcher. Primo milites Argentini insulas aggressi sunt et occupaverunt; tum autem Britanni omnes insulas recuperaverunt.
Homines 907 bello interfecti sunt: 649 Argentini, 247 Britanni, 8 Sinenses, 3 Falklandenses.
Index Asteroidum 121001-122000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 121001 ad 122000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Tabula geographica
Tabula geographica, in media Latinitate etiam mappa et charta, est repraesentatio areae, ferme in plano et in scala geometrica minuta, cum terris, lacubus, fluminibus, maribus, aliisque proprietatibus geographicis pictis praedita. Scientia ad tabulas pertinens cartographia est.
Modus geometricus, quo superficiei Telluris puncta in tabulam planam proiciuntur, proiectio tabularum nominatur.
Alexander Alechin
Alexander Alexandri filius Alechin seu Alekhine (Russice Александр Александрович Алехин, tr. Aleksandr Aleksandrovič Alechin; 31 Octobris 1892–24 Martii 1946), lusor scaccorum Russicus et Francicus, in omni terrarum orbi optimus omnium scaccorum lusorum temporis ordine quartus fuit (annis 1927–1935 et ab anno 1937 ad mortem suam).
Edelgarda Bulmahn
Edelgarda (vulgo: Edelgard) Bulmahn (nata 4 Martii 1951 oppido Petershagen) femina rei publicae est et et sodalis Socialis Democraticae Factionis Germaniae (SPD) est.
Munus
Post testimonium maturitatis anno 1972 acceptum et postquam annum in Israel versata est, Bulmahn Hannoverae rebus politicis et litteris Anglicis studebat, ut magistra fieret. Tum Hannoverae in schola operam dedit.
Cursus honorum
Bulmahn, quae ab anno 1969 sodalis SPD est, anno 1987 legata Dietae Foederalis Germaniae electa est et ad hunc diem manet. Annis 1998 - 2003 praeses suae factionis Saxoniae Inferioris erat. 27 Octobris 1998 Gerhardus Schröder eam praeterea Administram Foederalem Eruditionis et Scientiae nominavit. Hunc honorem cepit ad annum 2005, cum SPD cum CDU factione foedus regnandi fecit. Die 22 Octobris 2013 praeses vicaria parlamenti electa est.
Robertus Enke
Robertus (vulgo: Robert) Enke (natus 24 Augusti 1977 Ienae; mortuus 10 Novembris 2009 Novae Civitati apud Hannoverae) fuit pedilusor Germanicus.
Enke fuit portarius (ianitor) societatis Hannover 96 et lusit octies in grege nationali Germaniae. Die 10 Novembris 2009 mortem sibi conscivit: sibi iecit ante hamaxosticho in vico Eilvese apud urbem Neustadt am Rübenberge (Nova Civitas). Die proximo, eius vidua et medicus eum depressione complures annos laboravisse edixint.
Georgius Sedov
Georgius Iacobi filius Sedov (Russice Георгий Яковлевич Седов, tr. Georgij Jakovlevič Sedov; natus 23 Aprilis 1877 in vico Krivaja Kosa regionis Exercitus Tanaitici Imperii Russici, qui nunc est oppidum Sedovo regionis Donetskensis Ucrainae, mortuus 5 Martii 1914 in mare Barentsiano prope insulam Rudolphi) erat nauta militaris, hydrographus et explorator Russicus. Anno 1912 expeditionem ad Polum septentrionalem incepit, quae tamen improspera fuit, et postquam Sedov obiit, anno 1914, finita est.
Carolus Lock Eastlake
Carolus Lock Eastlake (Plimmutae natus die 17 Novembris 1793; mortuus  Pisis die 23 Decembris 1865) fuit pictor Britannicus, qui ab anno 1855  usque ad mortem National Gallery curator fuit.
Gemini (constellatio)
Gemini est constellatio in caelo septentrionali. Consistit ex duabus stellis claris etenim Castor et Pollux, et aliquot stellis minoribus, quae sunt oculis humanis vix conspectae.
Servitus
Servitus est systema oeconomicum et sociale, in quo homines captivi, scelesti aut aere alieno demersi in mercimonii loco habentur et ad laborem compelluntur. Servus, ut primum captus aut emptus aut natus est, non solum contra voluntatem suam teneri, sed etiam iure discedendi, laborem recusandi et remunerationem poscendi privari potest. Servitus per saecula in institutionibus multarum societatum agnita est; recentioribus autem temporibus servitus in plurimis societatibus interdicitur, sed per mores servitutis in aere alieno, servitutis per pactum, servitus feudalis, operis domestici captorum custoditorum, certarum adoptionum (quibus pueri laborare ut servi compelluntur), militum puerorum, et matrimonii compulsi persistit.
Ecclesiola Uzanensis
Ecclesiola Uzanensis (alia nomina: Ecclesiola ad Pontem Uzanensem ) (Italiane: Chiesina Uzzanese) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 470 incolarum, in Regione Tuscia, in Provincia Pistoriensi ac in Valle Nebulae situm. Incolae Ecclesiolenses appellantur.
Computing machinery and intelligence
Computing machinery and intelligence est symbola ab Alano Turing scripta, anno 1950 edita. Haec symbola, qua notio examinis Turing introducta est, magnum attulit momentum ad fundamenta intellegentiae facticiae definienda.
Turing hac symbola, num machinae cogitandi facultatem habeant, requirit. Cum quidem et machinae et cogitandi notiones parum clarae sint, primum finiendum esse, quibus de machinis agatur et quibus condicionibus de cogitando dici possit. Turing machinas analogicas cogitando eximit et solum de computatris digitalibus disserit. Quoniam autem humanam cogitationem constat analogicam esse, quaeritur, quomodo cogitatio analogica (hominum) et "cogitatio" digitalis (machinarum) inter se comparari possint. Turing cogitationem, etsi certe vi quadam psychologica fiat, putavit ex effectu esse iudicandam. Itaque imitandi lusu (imitation game, p. 433-434) facto quaerit, num computatrum eiusmodi construi possit, quod responsa cuiuslibet hominis responsis similia et indistincta daret. Hic "lusus" nunc examen Turing nuncupatur.
Ex his multae oriuntur quaestiones philosophicae (licet Turing se philosophari neget). Itaque Turing novem tractat res (p. 442-454), quae opinioni suae contradicere videntur. Hae contradictiones dignae sunt, quae singulatim breviter tractentur.
Servitus
Servitus tabulas scriptas antecedit et in multis culturis exsistit. Numerus servorum hodiernorum fortasse est inter 12 milliones et 27 milliones. Plurimi sunt servi in aere alieno, plerumque in Asia Meridiana, qui ob dolos faeneratorum in aes alienum inciderunt, aliquando per generationes. Commercium humanum praecipue ad compellendas mulieres puerosque in vitam meretriciam adhibetur.
Computing machinery and intelligence
Argumentum theologicum
Servitus
In oeconomiis societatum ante industriam ortam, servi et eorum labor fuerunt res maximi momenti. Servi et serfs fuerunt circa tres partes omnium hominum saeculo undevicensimo ineunte.
Ecclesiola Uzanensis
Fractiones
Capanna, Chiesanuova, Molin Nuovo.
Servitus
Internationalis iurum humanorum lex servitutem in omni forma prohibet.
Etymologia
Vocabula classica sunt servitus et servitium, et aliud vocabulum linguae recentioris est servitudo; tria varias significationes translatas habent (vide paginam discretivam). Homo servitute subiectus est servus, cuius synonymum mediaevale, ex saeculo IX, est sclavus, propter servitutem variarum gentium Slavorum illo tempore in servitium reductarum. Haec est radix vocabulorum in pluribus linguis Europaeis (Italice schiavo, Francogallice esclave, Theodisce Sklave, etc.).
Computing machinery and intelligence
Argumentum ex "collo occultato frutice"
Argumentum ex mathematica
Thannenkirch
Thannenkirch est commune Francicum 443 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Mons Allionis
Mons Allionis sive Aionis (Italiane Montaione) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 780 incolarum, in Regione Tuscia, in Urbe metropolitana Florentina et in Valle Elsae, historica ac geographica terra, situm.
Fractiones
Alberi, Barbialla, Casetta, Collegalli, Filicaja, Iano, Mura, Olmo, Palagio, Piaggia, Santo Stefano, Sughera, Tonda, Vignale
Clavis
Clavis est instrumentum quo claustra ostiorum, arcarum, aliarumque rerum clauduntur et aperiuntur.
Iam erant in Aegypto annum circiter 2000 a.C.n. claves ligneae.
Computing machinery and intelligence
Argumentum ex conscientia
Argumenta ex insufficientia
Argumentum ad Lady Lovelace
Argumentum ex informitate vitae humanae
Argumentum ex perceptione extrasensibili
Rex-magus Angmaris
Rex-Magus Angmarensis (sive melius Rex-Maleficus Angmaris), etiam Dominus Nazgûl, Dux Sauronis, Dominus Minas Morgul, Servus Anuli, Tenebris Dux et Dwimmerlaik ("spectrus" in Lingua Rohanica) appellatus, est famulus Sauronis et princeps Nazgûl (scilicet "spectrus Anuli") in Domino Anulorum, fabula phantastica Ioannis Raginualdi Reuel Tolkien.
Lublinum
Lublinum (Polonice Lublin) est urbs in Polonia 348 961 (anno 2010) incolarum, in parte orientalis Poloniae iacens. Quae est maior partis orientalis pars (a dextra parte a flumine Vistula), principalis Terrae Lublinensis et Palatinatus Lublinensis urbs. Iacet apud flumen Bystrzyca.
Duke Ellington
Duke Ellington, proprie Eduardus Kennedy Ellington, natus Vasingtoniae die 29 Aprilis 1899, mortuus die 24 Maii 1974 Novi Eboraci, fuit compositor Americanus, clavilista et moderator gregis musici jazz.
Lublinum
Historia
Anno 1198, nomen urbis Lublinum primum in foedere scriptum est. Primus urbis locus secundum ius Magdeburgense anno 1257 facta esse putatur. Secundum alium locum a Ladislao I Loctico rege anno 1317 decreta est.
Rex-magus Angmaris
Dominus Nazgûl ipse erat qui cum Gladium Morgulis in Amon Sûl monte Frodonem graviter vulneravit. Ab Eowyne, Rohanis Virga Clipeata, hobbito Meriadoce adiuvante, die 15 Martii 3019 aetatis III interfectus est.
Lublinum
Ecclesia Catholica
Lublinum est sedes episcopalis metropolitana Archidioecesis Lublinensis. Ibidem est Ecclesia Sacristissimi Cordis Domini Iesu Lublini.
Umerus (os)
Umerus, apud anatomos hodiernos humerus, est os unicum brachii hominis et multorum animalium vertebratorum. Proximalis umerus articulo umeri (vel glenohumerali), distalis autem umerus cubito terminatur.
Proelium Poltavense
Proelium Poltavense commissum est die 28 Iunii 1709 sive 8 Iulii 1709 stylo vetere prope Poltavam, urbem in Ucraina (in parte eius, tunc ad Russiam pertinenti) sitam, inter Russos et Suetos. Dux Suetorum fuit rex Carolus XII, Russorum Petrus I cognomine Magnus.
Carolus rex Suetorum primum cum quadraginta milia militum Smolenscum versus iter fecerat ut ibi commeatum caperet. Imperator Russorum autem Petrus I iusserat omnia deleri, quae Sueti prope Smolenscum invenire potuissent. Carolus ergo consilium cepit ut Poltavam ciborum plenam caperet et ibi exercitum suum cum viginti milibus Cosacis coniungeret. Duo tantum autem milia militum Cosacorum Poltavam iter fecerunt. Poltava defensa est a sex milia Russorum. Ludovicus Loewenhaupt (id est "caput leonis") alius dux Suetorum solummodo octo milia militum Poltavam ducere potuit quia ita cladem a Russis passus erat ut dimidiam partem sui exercitus amisisset.
E contrario Petrus octoginta milia militum adduxerat ex quibus quadraginta milia in proelio pugnaverunt. Iam ante Carolus in alio proelio sauciatus est, tamen pergebat exercitum suum ducere. In Russos non amplius quam viginti duo milites Suetici pugnaverunt. E quibus quattuor milia Poltavam expugnarent. Reliqui Russorum propugnacula aggressi sunt. Russi habebant centum tormenta ignivoma, Sueti autem solummodo duodecim.
In proelio denique octo milia Sueti caesi sunt et idem numerus captus est. 1500 tantum Russi interfecti sunt. Carolus victus se cum foederatis Cosacis Ioannis Mazepae in Moldaviam recepit posteaque ab Ahmedo III Turcorum sultano acceptus est.
Hoc post proelium Russorum potentia in Europa crevit, potestas Suetorum autem in Europa valde deminuta est.
Mayhem
Mayhem (mutilatio) est grex musicus Norvegicus qui in genere metallo nigro ludat. Quator discus mutilationis portati sunt: De mysteriis dom Sathanas, Grand Declaration of War (Declaratio magna belli), Chimera (Chimaera) et Ordo ad Chao (sic scriptum est nomen disci, sed propius esset "Ordo ad chaos," reversans sententiam Massonicam "ordo ab chao.")
Spiritus Sanctus
In religione Iudaica
In Bibliis Hebraicis, varia nomina reperiuntur: רוּחַ אֱלֹהִים (ruach Elohim, spiritus Dei), רוּחַ יְהוָה (spiritus Iehovae vel Domini), ac רוּחַ קָדְשְׁ (ruach codes, spiritus sanctus).
In religione Christiana
In religione Christiana, Spiritus Sanctus est tertia persona Sanctissimae Trinitatis post Pater et Filium; nonnulli autem Christiani Spiritum Sanctum solum vim Dei aut amorem vivum Dei esse putant.
Signa actionis Spiritus Sancti sunt aqua baptismi (quae hominem renovat) et chrisma (unctio). Symbola tamen eius ignis, nubes, lumen, tonitrus, columba, digitusque Dei sunt.
Spiritus Sanctus a nonnullis Consolator Advocatusque appellatur. Eius dies festus eiusque descensus in discipulos Iesu est Pentecoste.
Libri Bibliorum inspiratione Spiritus Sancti, a scriptoribus variis, compositi esse dicuntur. Etiam prophetae a Spiritus Sancti inspiratione moti locuti esse dicuntur.
In religione Islamica
Quattuor mentiones Spiritus Sancti (Arabice روح القدس, ruh al-qudus) in Alcorano reperiuntur, ubi is nuntios a Deo fert. Saepe idem habetur qui Gabriel archangelus.
Tenzin Gyatso
In altissimo Tibetanae buddhicae religionis dignitatis gradu collocatus die 17 Novembris 1950 usque ad aetatem nostram principatum illius sectae obtinet. Imperium autem omnem in terram Tibetanam summae pontificis iure tenebat, donec deiectus a Sinis hostibus anno 1959 refugit in Indiam, ubi regimen exsulum Dharmasalae in urbe montana instituit, quod his temporibus in populari ratione floret. His et aliis curis, quas in populi Tibetani salute defixit, anno 1989 praemium Nobelianum pacis abstulit.
Gulielmus Boxall
Gulielmus Boxall (natus iuxta Oxoniam die 29 Iunii 1800; mortuus die 6 Decembris 1879) fuit pictor Britannicus, qui ab anno 1866 usque ad annum 1874 National Gallery curator fuit.
Georgius Trittin
Georgius (vulgo: Jürgen) Trittin (natus 25 Iulii 1954 Bremae) vir in rebus politicis peritus et sodalis Foederis 90/Virides est.
Iuventus et Munus
Trittin anno 1973 maturitatem accepit et militiam coepit, sed tum munus civile absolvit. Deinde Goettingae rebus socialibus studebat et eodem tempore sodalis foederis Communistarum fuit. Post studium finitum Trittin diurnarius laboravit.
Cursus honorum
Trittin ab anno 1980 sodalis Viridum est. Anno 1984 legatus senatus terrae Saxoniae Inferioris creatus est. Anno 1990 Administer eius terrae rerum Foederalium et Europaearum a Gerhardo Schröder nominatus est et ad annum 1994 mansit. Annis 1994/1995 iterum legatus senatus terrae Saxoniae Inferioris erat. Annis 1994 - 1998 etiam pro factione sua Germaniae dicebat. Anno 1998 in Dietam Foederalem Germaniae electus est. Cum tum Virides cum SPD factione foedus regnandi fecissent, Gerhardus Schröder novus Cancellarius Foederalis eum Administrum Foederalis Oecologiae fecit. Hunc honorem tenuit, dum Schröder post electonem anni 2005 a magistratu recedere coactus est. Trittin in Dieta Foederalis manet et 2009 praeses legatorum suae factionis electus est. Die 10 Novembris 2012 nuntiatum est, Trittin una cum Catharina Göring-Eckardt candidatum primum Viridum electionis Dietae Foederalis anno 2013 futurum esse. Sed comitiis diei 22 Septembris 2013 Factio Viridum victa est. Trittin tamen legatus ad parlamentum Germanicum manet neque autem praeses legatorum.
Clive Harcourt Carruthers
Libros, qui Anglice inscribuntur Alice's Adventures in Wonderland et Through the Looking Glass, Latine vertit sub titulis Alicia in terra mirabili et Aliciae per speculum transitus.
Hebrus (discretiva)
Hebrus potest esse:
Baryonyx walkeri
Baryonyx (de Graeco βαρως 'gravis' + ονυξ 'unguis') fuit genus dinosauriorum familiae Spinosauridarum. Adhuc cognoscitur una Baryonycis species, scilicet Baryonyx walkeri. In Britannia et Lusitania Hispaniaque inventae sunt eius reliquiae. Secundum fossilia hucusque reperta, Baryonyx putatur Aevo Cretaceo ineunte primum floruisse.
Descriptio
Baryonyx fuit fere 28 metra longus. Caput crocodili simile, et circa 96 dentes (numerus duplex plerumque Theropodum) ad captandos pisces habuit.
Traubach-le-Bas
Traubach-le-Bas (Germanice: Niedertraubach) est commune Francicum 501 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Lucius Aradius Valerius Proculus
Lucius Aradius Valerius Proculus signo Populonius (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) vir publicus Romanus saeculi quarti erat.
Familia
Maiores eius ad gentem claram Valeriorum pertinuerunt.
Cursus honorum
Fuit sacerdos collegiorum multorum, Augur, Quindecimvir atque Pontifex Flavialis. Erat praeterea praetor tutelaris, consularis Numidiae, peraequator census Gallaeciae, praeses provinciae Byzacenae, consularis Siciliae, consularis Europae et Thraciae. Anno 319 proconsul Africae erat atque praefectus praetorio Africanarum provinciarum. Tum erat comes palatii atque 10 Martii 337 ad usque 13 Ianuarii 338 praefectus urbi Romae. Anno 340 cum Septimio Acindyno consul erat et 8 Decembris 351 ad usque 9 Septembris 352 iterum praefectus urbi Romae.
Hvalfiordum
Hvalfiordum (Islandice: Hvalfjörður 'fiordum balaenarum') est altum fiordum in Islandia situm, 30 km longum et 5 km latum, in Faxaflói sinum influens. Cuniculus Hvalfjordensis anno 1998 apertus est.
Carolus Holroyd
Carolus Holroyd (Ledesiae natus die 9 Aprilis 1816; mortuus die 17 Novembris 1917) fuit pictor Britannicus, qui ab anno 1906 usque ad annum 1916 National Gallery curator fuit.
Carolus Holmes
Carolus Holmes (natus anno 1868; mortuus anno 1936) fuit pictor Britannicus, qui ab anno 1916 usque ad annum 1929 National Gallery curator fuit.
Nexus externus
Caroli Holmes tabulae apud Tate collectionem
Murena Nasidieni
Muraena Nasidieni est ferculum a Nasidieno primo inventum seu perfectum, secundum historiam vel ficticiam vel satyricam sermonis octavi libri alterius Sermonum Q. Horatii Flacci.
In cena Nasidieni hoc ferculum sic describitur:
Avis (discretiva)
Avis:
Aves etiam refert:
Alphonsus Legros
Alphonse Legros (natus Divione die 8 Maii 1837; mortuus in Watford, Comitatus Hertfordiensis die 8 Decembris 1911) fuit pictor Francicus.
Herbertus Hoover
Herbertus Hoover (West Branch in Iova natus die 10 Augusti 1874; mortuus Urbe Nove Eboraco die 20 Octobris 1964) fuit trigesimus primus praeses Civitatum Foederatarum, anno 1928 electus. Anno 1929, catastrophe occurrit Civitates Foederatas Americae. Magna Depressio Oeconomica civitatem decem annos devastavit. Herbertus Hoover a plurimis accusatus est Magnae Depressionis. Successus est a Franklino D. Roosevelt.
Silvanus Lévi
Silvanus Lévi (Sylvain Lévi; natus Lutetiae die 28 Martii 1863; mortuus ibidem die 30 Octobris 1935), Indologus, fuit professor Scholae Studiorum Superiorum Practicae et ab anno 1890 professor apud Collegium Franciae. Fuit ab anno 1928 1935 usque praeses Societatis Asiaticae.
Novendial a Scissa datum
Novendial a Scissa quadam datum, post mortem servi sui quem mortuum liberaverat, ab Habinna describitur in episodio "Cena Trimalchionis" mythistoriae Satyricon a Petronio Arbitro compositae (cap. 65-66). "Sed tamen suaviter fuit," ait Habinnas, "etiam si coacti sumus dimidias potiones super ossucula eius effundere!"
Silvanus Lévi
Silvanus Lévi recensuit textus nonnullos Sanscritos; interpretationi linguae seu linguarum Tocharicarum operam dedit. Inter discipulos eius fuerunt Paulus Pelliot, Alfredus Foucher. Fuit per multos annos particeps et anno 1920 praeses Consociationis Israeliticae Universalis; anno 1898 de re Alfredi Dreyfus epistulam publicam conscripsit.
Novendial a Scissa datum
Fercula cenae
"Habuimus tamen
Eduardus Poynter
Eduardus Poynter, vulgo plenius Edward John Poynter (Lutetiae natus die 20 Martii 1836; mortuus die 26 Iulii 1919) fuit pictor Britannicus, qui ab anno 1894 usque ad annum 1906 National Gallery curator fuit.
Fridericus Gulielmus Burton
Fridericus Gulielmus Burton (natus die 8 Aprilis 1816; mortuus in Kensington prope Londinium die 16 Martii 1900) fuit pictor Hibernicus, qui ab anno 1874 usque ad annum 1894 National Gallery curator fuit.
Leopolis
Leopolis (alia nomina Latina: Lemberga, Leoberga, Luwo) (Ucrainice Львів, Lviv ; Polonice Lwów) est urbs 724,713 incolarum in Ucraina occidentali sita, regionis Leopolitanae et archidioecesis Leopolitanae Latinorum caput. Urbani Leopolitani appellantur.
Urbs vetus a Societate Educativa, Scientifica, et Culturali Consocietatis Nationum vocata patrimonium culturae mundi declarata est. Ibi floret Universitas Leopolitana.
Historia
Leopolis saeculo XIII (circa 1256) a Daniele, rege Rutheniae, condita nomine filii eius Leonis appellata fuit caput urbsque magna Regni Galiciae et Lodomeriae. Anno 1349 urbs a rege Poloniae Casimiro III capta erat et postea, anno 1772, una magnarum civitatum Poloniae erat. Anno 1772 in Austriam incorporata est. Primo bello mundano confecto in Poloniam reverta, sed post secundum bellum mundanum Unioni Sovieticae tum in finibus Ucrainae adiuncta et.
Leopolis tres Catholicas sedes archiepiscopales habebat: rituum Latini, Graeci, et Armeni.
Nonnulli Poloni clari Leopoli nati sunt vel ibi vivebant, quorum multi vicissim in sepulcris Łyczakowskibus sepulti sunt.
Illo tempore magna colonia Iudaica Leopolin incolebat, nam quarta pars incolarum Iudaei erant. Nunc autem pars maxima (81.1%) incolarum Ucraini ethnici sunt.
Sanctus Laurentius Scorialensis
Sanctus Laurentius Scorialensis est monasterium ordinis Sancti Hieronymi ad Matritum situm.
Isidorus Thessalonicensis Metropolita
Isidorus Thessalonicensis Metropolita (* inter annos 1380 et 1390 Thessalonicae; † die 27 Aprilis anno 1463 Romae) sive Isidorus Kioviensis Graece, fuit politicorum ecclesiasticorum peritus Graecus saeculo 15 et adiutor unionis ecclesiarum Florentiae.
Thessalonicae
Isidorus natus saeculi 14 fine, urbs natalis sua iam sub regno Turcarum fuit (ab anno 1387 usque ad 1391, 1394–1402, postremo 1430–1912). Filius parentium Graecorum vel Bulgarorum educatus est in monasterio sancti Demetrii Constantinopoli. Anno 1434 ad Concilium Basiliense missus est ab Ioanne VIII imperatore Byzantino auxilium Papae in Turcas appetendi causa.
Moscuae
Anno 1437 Isidorus Metropolita Kioviae et totius Russiae factus est ab Iosepho II patriarcha Constantinopolitano, regnans ab anno 1326 non Kioviae, sed Moscuae. Cum Ioanne Imperatore, Basilio Bessarione et delegatione russica in partem Concilii Basiliensis venit anno 1438, sed cum fratris suis fidei russicis distractus est auxilii unionis ecclesiarum causa. Admiratio culturae theologiaeque Latinae Isidori non vagata est apud fideles Orthodoxos.