cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jack Comitatus
Jack Comitatus  (Anglice:  Jack County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 8763  incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbicula Jacksboro, anno 1856 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 7.9 %) oriunda ex America Latina est et haud Anglice domu (6.6 %) loquitur.
Carinula
Carinula  seu Calenum   (alia nomina: Calina, Carinola, Carinulum, Calinula, Colinidum, Colinium; olim: Forum Popilii, Urbana ) (Italiane: Carinola) oppidum Italiae est et municipium, circiter 8 290 incolarum, in Regione Campania, in Provincia Casertana et in Liburia historica ac geographica terra situm. Incolae Calinenses, Carinolenses (etiam: Callinenses ) appellantur.
Isabella
Isabella est praenomen femininum.
Carinula
Nomina
Nomina incolarum : Calinenses, Carinolenses (etiam: Callinenses).
Ecclesia Catholica Romana
Calina (Carinola) fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Calinensis vel Dioecesis Carinolensis est. Hodie municipium pertinet ad Dioecesem Suessanam.
Index nominum zoologorum
Nomina zoologorum monstrat haec pagina.
Alexius Hončaruk
Alexius Valerii f. Hončaruk, Ucrainice litteris Cyrillicis Олексій Валерійович Гончарук (die 7 Iulii 1984 Horodnja in urbe regionis Czernihoviensis Ucrainae tunc in URSS natus), est politicus Ucrainae.
Alumnus est Academiae nationalis administrationis publicae Kioviensis et scholae commercialis Mohileanae in eadem urbe. Iuris consultus ab anno 2005, deinde consiliarius politicus operam dedit iuxta ministros Inguarum Ševčenko, Stephanum Kubiv, Ajvaras Abromavičus, recentissime autem iuxta praesidem Vladimirum Zelens'kyj, qui eum ad officium primi ministri die 29 Augusti 2019 promovit.
Centrifugium
Centrifugium est apparatus qui rem in orbem circa axem fixum agit (ut in circulo circumagatur), vim perpendicularem ad axem versandi (extra) adhibens, quae vis potentissima esse potest. Centrifugium principio sedimentationis operatur, ubi acceleratio centrifugalis efficit ut particula substantiaeque densiores vel graviores extra per cursum radialem moveantur. Eodem tempore, res minus densae vel graves summoventur et ad centrum moventur. In laboratorii centrifugium quod tubis exemplariis utitur, acceleratio radialis efficit ut particula graviora ad imum tubum considunt, cum particula leviora ad summam partem consurgant.
Sunt tria centrifugiorum genera, quoque ad varias adhibitiones proprias designato. Centrifugia industrialia plerumque in fabricando et quisquiliis tractandis ad solida suspensa praecipitanda et ad liquida immiscibilia separanda adhibentur. Exemplum est separator cremi in lactariis aliquando visus. Centrifugia celeritatis amplae et ultracentrifugia, quae accelerationem valde magnam suppeditare possunt, etiam nanoparticula separant, moleculis massarum variarum non exclusis.
Magna centrifugia adhibentur ad circumiecta gravitatis vel accelerationis magnae simulanda; exempli gratia, pro exercitatione gravitatis altae gubernatoribus exploratoriis designata. Centrifugia magnitudinis mediocris in machinis lavatoriis et in nonnullis piscinis adhibentur.
Iohannes Ponce-Enrile
Iohannes Ponce-Enrile y Furagganan (natus 14 Februarii, 1924 in Gonzaga, Cagayan) est vir politicus et dux alteris eversionis (appellatus 'Edsa Revolution') vis populo ('People Power') in 1986 ubi tunc praesidentem Marcum derupisset. Senator creatus est ab populo ut praeses curiae enim maximus curio in 2008. Reciens in 2014 accusatus est peculatus. Etiam senex infirmitate intromittur nosocomio.
Apud Universitatem Philippinarum est baccalaureatus iurisprudentiae cum laude anno 1949. Apud Universitatem Harvardianae est titulus magister iurisprudentiae anno 1953.
Cosmas et Damianus
Sancti Cosmas et Damianus (obierunt 287AD) fuerunt gemini martyres Christiani qui in Arabia nati, artem medicinae in portu Aegea exercuerunt, eo tempore in Provincia Romana Syria. Quia nihil pensionis pro servitiis accipiebant, cognomen eis "anargyri" (scilicet "Sine Argento") datum est, et hoc facto, ut fertur, multos at fidem Christianam duxerunt.
Vita
Inter stragem Christifidelium imperante Diocletiano Caesare, Cosmas et Damianus arrepti sunt iussu Praefecti Ciliciae, cuiusdam Lysiae (de quo alia pauca sciuntur), et Christianismum retractare per cruciatum iussi sunt. Feruntur tamen stetisse constantes in fide, etiamsi crucifixionem, lapidationem et sagittis transfixionem passi sint, et tandem decollatione interfecti sunt. Fratres eorum minores, Anthimus, Leontius et Euprepius simul coronam martyriae acceperunt.
Miraculum notissimum a geminis patratum fuit crus transplantare hominis nigriti nuper mortui in corpus hominis vivi cuius crus ulcerosum amputatum fuit. Hoc in multis tabulis depictum est.
Sunt qui ferunt Cosmam et Damianum solummodo esse quasi substitutos Christianos pro deis paganis Castore et Polluce quorum cultus late vulgatus fuit in Italia antequam in Christianismum conversa fuerit.
Veneratio
A saeculo 4to ecclesiae Sanctis Geminis in Hierosolymis conditae sunt, necnon in Aegypto et Mesopotamia. Reliquiae sanctorum, quae thaumaturgicae habebantur, in civitate Cyrro in Syria sepultae sunt. Ecclesiae in eorum honore a Proclo Archiepiscopo aedificatae sunt et Iustinianus Caesar (527 - 565), Cyrrum sumptuose restauratum Geminis Sanctis dedicavit, reliquiis tamen Constantinopolim translatis, ubi, post sanationem per eorum intercessionem effectam, ut gratiam ageret, ecclesiam novam in nomine Cosmae et Damiani construi curavit, quae locus peregrinationis celeber factus est. Romae tamen, Felix IV Papa (526-530) Bibliothecam Pacis in Foro Vespasiani in Basilicam Sanctorum Cosmae et Damiani convertit. Ecclesia aliquociens reaedificata nota est ob tabulis tessellatis saeculi 6to quae sanctos depingunt.
Crania Cosmae et Damianae hodie custodiuntur et ostenduntur in Ecclesia Iesuitica Sancti Michaelis in Civitate Monachio Bavariae.
Familia Medici Cosmam et Damianum patronos asciverunt quapropter multas ecclesias a se aedificatas huic titulo dedicaverunt.
Valetudinarium "Gemelli" in hodierna civitate Roma nomen a Cosma et Damiano ducit.
In liturgia Romana Cosmae et Damiani mentio fit in Primo, sive Antiquo, Canone (Prece Eucharistica) Missae.
Damianus
Damianus est nomen masculinum, e Graeco Δαμιανός veniens, quod fortasse "Damiae [deae] sacratus" significat.
Homines
Damian (given name) Damian
Claudius Lévi-Strauss
Claudius Lévi-Strauss (Francice Claude Lévi-Strauss []) (Bruxellis 28 Novembris 1908; Lutetiae 30 Octobris 2009) fuit ethnologus et anthropologus Francicus. Eius rationes origo structuralismi putantur. Ab anno 1957 ad annum 1982 erat professor Collegii Franciae. In Academia Francica anno 1973 cooptatus est. Omnium huius academiae sociorum, ille fuit primus qui annum aetatis centensimum attigit.
Europa (mythologia)
In mythologia Graeca Europa (Graece Εὐρώπη) erat filia Agenoris, rex Phoenicis, et Telephassae (vel secundum alios Argiopes). Soror autem Cadmi, Thebarum conditoris, fuit. E Iove tres filios genuit, Minoenque Rhadamanthumque Sarpedonnemque.
Fabula
Cum inter virgines comites in Phoenico litore luderet Europa, Zeus/Iuppiter eam conspexit ac statim pulchritudine formae exarsit. Tum, ne a Iunone/Hera uxore vel a quoquam alio agnosceretur, in tauri albi speciem auratis cornibus sese transfiguravit et gregi regio sese immiscuit : sic ad virgines accessit. Europa primo timida, mox forma et blanditiis tauri placata, ita confidens facta est ut, cornibus adprehensis, in tergum consederit. Praeda potitus Iuppiter eam trans mare in Cretam portavit, ubi Europam stupravit. Ex quo concubitu tres clarissimi filii nati sunt.Cur ab ea una ex quinque partibus orbis nominata sit, non liquet.
Post raptum Europae, iussu patris quattuor fratres eam per orbem frustra quaesiverunt et nova regna condiderunt : Cadmus, qui Thebas condidit, Cilix, qui nomen suum Ciliciae dedit, Phoenix, a quo Punici et Phoenices dicti, Phineus, qui rex in Thracia factus est.
In artibus
Non tantum antiquis aetatibus Europa rapta ab artificibus varie expressa est, sed multi clarissimi pictores aetatis modernae hanc fabulam tabulis suis tractaverunt : ut Rembrandus ("Raptus Europae"), Titianus, Gustavus Moreau, Carolus Antonius Coypel etc.
Campus Magnus
Campus Magnus (Lusitanice: Campo Grande) est urbs 765 247 incolarum (anno 2006) in provincia Matogrossensi Australi Reipublicae Brasiliensis. Urbs est caput provinciae, et in media regione condita est.
Bademus Prystaiko
Bademus Vladimiri f. Prystaiko, litteris Cyrillicis Вадим Володимирович Пристайко (die 20 Februarii 1970 natus Odessae in urbe) est legatus et politicus Ucrainae.
In urbe nativa, deinde Kioviae et Zaporizhiae educatus, alumnus est instituti polytechnici Kioviensis et universitatis commercialis et oeconomicae Kioviensis. Ab anno 1994 apud ministerium rerum externarum operam dedit, interdum Sydnei, Ottaviae, Vasingtoniae excubans. Legatus Ucrainae iuxta Canadam duos annos ab 2012, legatus iuxta NATO duos annos ab 2017 meruit. Die 29 Augusti 2019 minister a rebus externis factus est, praeside Vladimiro Zelens'kyj.
Barnabitae
Barnabitae nomen est sodalitii Congregationis Clericorum Regularium Sancti Pauli (B) Ecclesiae Catholicae Romanae.
Michaela
Michaela est praenomen muliebre, Michaelis forma feminina.
Barnabitae
Congregationis conditor Sanctus Antonius Maria Zaccaria Cremonensis fuit. Hodie in Congregatione alii duo sancti proclamantur : Alexander Sauli e Franciscus Saverius Maria Bianchi.
Placidus
Placidus est praenomen masculinum, ex lingua Latina sumptum.
Barnabitae
Nomen Barnabitarum eis datum est quia Congregatio in Ecclesia Sancti Barnabae, Mediolani, anno 1533 condita est.
David Humius
Humius in summis habetur philosophis Britanniae. In professione philosophica eius ad summum fastigium pervenit traditio plerumque empirica in Britannia dominata, quae a Guillelmo de Ockham (saeculo XIV) initium cepit. Quam traditionem postea sustinuerunt et auxerunt Franciscus Bacon, Thomas Hobbes, Ioannes Lockius, Georgius Berkeleius, David Humius, quem secuti sunt Ieremias Bentham et Iohannes Stuart Mill. Etiam hodie multae quaestiones — sicut causalitas, problema inductionis, philosophia mentis, distinctio existimationum et rerum — animos philosophorum occupant.
Barnabitae
Hodie, Congregatio Romae Casam Matrem habet, et in Brasilia (ab anno 1903), in Afghania (1931, ubi pater Iosephus Moretti B. unicus sacerdos Catholicus est), in Chilia (1946), in Argentina (1947), in Civitatibus Foederatis Americae (1948), in Respublica Populari Congensi (1949), in Canada (1961), in Hispania (1964), in Polonia in Philippinis (1989), in Albania (1996) sedes habet.
Post diem 24 Iulii 2012 praespositus Generalis pater Brasilianus Franciscus Chagas Santos da Silva est.
David Humius
Humio etiam asteroides dicatus est.
De vita et operibus
David Humius, primo Home, Edinburgi natus est die 26 Aprilis anno 1711. David puerulus duorum annorum erat, cum Iosephus Home pater mortuus est. David cum sororibus a Katherina Falconer matre familias bene educatus est. In iuventute David particeps erat sacrorum Ecclesiae Scotiae, ubi Georgius Home patruus munere pastoris fungebatur. Familia factioni Whig favebat.
Puer duodecim annorum David studia iniit apud universitatem Edinburgensem, namque iam a puero litteris delectabatur et scholaris fieri cupiebat. Cum gens Humiana iudicibus et causidicis scateret, etiam David a familia propinquisque premebatur, ut iuris prudentiae incumberet. Itaque invitus huic consilio obsequi conabatur, sed magis Ciceroni aliisque scriptoribus classicis vacabat. Tribus annis post studia sua abrupit, cum nimis ardenter, ut videtur, ad studia se applicaret.
Anno 1734 aiiquamdiu domui cuidam mercatoriae Bristoliensi officium praestabat. Quod opus sibi non placere mox animadvertit. Inde eodem anno in Franciam transiit: primo paulisper Remis versatus Flexiae in schola Iesuitarum habitavit. Ruri parce vivens scribendo operam dabat libro, quem Treatise of Human Nature (id est fere 'Tractatus de natura humana') inscripsit. In Angliam anno 1737 reversus hunc tractatum duobus tribusve interpositis annis Londini divulgavit. Quod opus ponderosum ex tribus libris constat. Liber primus (1739) de intellectu agit, etenim de ideis, perceptionibus, ratiocinatione, relationibus, metaphysica temporis et spatii, cognitione, probabilitate, opinionibus, causalitate, scepticismo, identitate personae. Secundus (1739) passiones pertractat, etenim varios adfectus et cupidines, sympathiam, indoles, liberam arbitrium. Tertius liber (1740) de moribus agit, etenim de fundamentis separationis moralis, adfectibus moralibus, distinctione ficticiarum et naturalium virtutum, denique iustitia. Treatise bonum sucessum non habuit, et Humius ipse vitam suam memoria repetens hoc opus mortuum e prelo exisse dicit.
Hunt Comitatus
Hunt Comitatus  (Anglice:  Hunt County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae76.596  incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbicula Greenville, anno 1846 creatus est. In hoc comitatu decima pars incolarum (accurate 8.3 %) oriunda e America Latina est et haud Anglice domu (8.8 %) loquitur.
Marcus Cholodenko
Marcus Cholodenko  (Lutetiae natus die 11  Februarii 1950) est scriptor  Francicus. Anno 1976 operis  Les États du désert  gratia Praemium Médicis accepit.
David Humius
De vita et operibus
Illis temporibus Humius in Scotiam patriam reversus ineuntibus annis 1740 duo volumina edidit, Essays, Moral and Political, quae paulo melius processerunt. Annis 1740 etiam bis professoris cathedram petiit, semel Edinburgi, semel Glasguae, sed sine successu, nam Treatise electoribus non placuit. Itaque academico amisso curriculo Humius, ut illis temporibus consuetum erat, praeceptor privatus fieri coactus est. Humius etiam Iacobum St Clair, militum ductorem et politicum Whig, comitatus Vindobonam et Taurinum anno 1747 visitavit. Humius, cum Treatise ne ipsi quidem iam placeret, modum dicendi, ut oblectabilior lectuque facilior esset, commutare constituit. Itaque anno 1749 librum edidit An Enquiry Concerning Human Understanding ('Inquisitio ad intellectum humanum pertinens') inscriptum (qui Enquiry I appellari solet), quo praesertim cogitationes in primo libro Treatise prolatae (praeter tempus et spatium, de quibus parum feliciter disputaverat) tractantur. Quod opus aliquanto brevius sed pugnacissimum est. Huic Enquiry I controversum adiecit capitulum, quod, ex Treatise omissum, in modum criticum miracula religionis tractat. Enquiry I igitur non solum compendium Treatise sed quam maxime opus sui iuris esse videtur.
Anno 1751 Humius divulgavit An Enquiry Concerning the Principles of Morals (id est 'Inquisitio ad principia moralia pertinens'), quod ex philosophis operibus suis optimum existimabat. Quo opere, Enquiry II dicto, praecipue de argumentis tertii libri Treatise agitur. Humius in opere suo fundamenta morum, philosophiam adfectuum, causas actionis moralis, ethicam virtutis explorat.
Post illos libros Enquiry divulgatas Humius bibliothecarii munere functus est, ab anno 1752 ad 1757 in Advocates Library ('Bibliotheca advocatorum'), praecursore Bibliothecae Nationalis Scotiae (National Library of Scotland). Quo munere effectum est, ut opus, quo de historia Angliae disputaret, The History of England scribere posset. Quod opus in sex partes digestum inter annos octo (1754-1762) e prelo exiit. Historia eo tempore optime veniit, et auctori suo satis pecuniarum et libertatem agendi constituit. Humius suo tempore nominatim historicus notus erat.
Anno 1763 Humio scribae data est facultas adsidendi legato Francico. Lutetiae cum alios tum Denis Diderot (1713–1784), Ioannem Le Rond d'Alembert (1717–1783), Baronem d'Holbach (1723–1789) convenit atque disputatum provocavit. In Britanniam rediit cum Ioanne Iacobo Russavio (1712-1778), qui in exsilio vivebat. Sed propinquitas eorum mox depravata est, cum Russavius Humium coniurationem internationalem contra se moliri suspicaretur. Res postremo in altercationem publicam pervenit.
Humius ultimos vitae annos Edinburgi egit, neque umquam in matrimonium iit, quamquam semel seriam habuit consuetudinem plus minus intimam cum ducissa de Boufflers. Cum operam dabat, ut librum de philosophia religionis scriberet, scilicet Dialogues concerning Natural Religion (id est 'Dialogi de religione naturali'), intestini contracto cancro mortuus est die 25 Augusti anno 1776. Tribus interpositis annis dialogi a nepote eius editi sunt. In quo libro auctor multiplici significatione utitur, nam in modum criticum facetumque argumenta de exsistentia Dei tractat.
De philosophia Humiana
Qui cogitationem Humianam interpretari vult, has saltem quaestiones respicere debet.
Si opera omnia Humiana in toto inspiciuntur, quem Treatise locum obtineat, quaerendum est. Utrum enim opus serium est, an postea aliquatenus obsoletum? Mutata opinione sua Humius libros Enquiry scripsit? Humius in Treatise ferme negative se habet (in breviario, advertisement, novatae primi Enquiry editioni adiecto). Dicit enim sperare se, ut ea tantum, quae in Enquiry scripsit, suam philosophiam demonstrare intellegatur. Sunt etiam, qui Treatise tamquam firmamentum philosophiae Humianae esse putent.
In philosophia Humiana duae species invicem intentae inveniri possunt. Ex una parte, animo negativo philosophatur. Humius critico admodum animo metaphysicam, causalitatem, scientiam, religionem morumque fundamenta describit. Ex altera, animo adfirmativa philosophatur, nam constat Humium fortiter ratiocinationem causalem defendere, credit enim hominem experientia probabilem cognitionem consequi posse. Naturam humanam bonam esse putat: homines naturaliter consentientes, sociabiles et benevolos esse. Haec contentio, quae est inter negativa et adfirmativa, critica et constructiva, tribus notionibus declarari potest, quae ad philosophiam Humianam referri solent, scilicet empirismo, scepticismo, naturalismo.
De empirismo
Philosophia Humiana consistit in empirismo, disciplina experientiae, nam adfirmat experientiam fontem esse cognitionis. Notiones graves empirismi Humiani sunt perceptio et experientia. Re vera Humius philosophiam putabat scientiam in experientia positam esse. Conscientia profunda limitum verae cognitionis philosophiam Humii percurrere videtur, nam quam artae sint fines cognitionis, Humius cogitationes Lockii exacuens ostendit. Sicut Cartesius fere ante centum annos, Humius explorare vult, qua conditione quam certissimam cognitionem consequi possimus. Ille enim cogitando se esse intellexit, hic autem eiusmodi conatus respuit.
Humius explicanda perceptionis notione opus epistemologicum ingreditur:
Empirismus Humianus cum axiomate Peripatetico congruit: "nihil est in intellectu quod non sit prius in sensu." Quae cum ita sint, caeci non est colores imaginari, nec surdi sonos, cum prae mancis organis sensus ideae formari non possint. Interdum quidem fieri potest, ut animadversor umbram certae coloris impressionis percipere possit, quamvis haec coloris umbrae impressionem prius non sensisset. Eiam empirismum suum abruptum aliquanto mitigat, cum soli sensui dicit non esse fidendum, nam etsi remus in aqua flecti videatur, tamen "ratione et deliberatione" cavendum est, ne a vero recedamus.
Humius cognitionem ex impressionibus singulis oriri arbitratur. Rerum certarum (matters of fact) et rerum quae vero sunt cognitio in ratione causae et consecutionis posita esse debet. Quae ratio causalitatis ex nulla impressione singulari reperiri potest, nam iteratis experimentis opus est. In experiendo animadvertimus et recordamur speciem rerum (species of objects) A semper speciei rerum B contiguam esse aut in tempore succedere, ita ut causa (paulum saltem) consecutioni praeeat, sicut fit, cum quis digito flammam candelae tangens sensum caloris et doloris excipit. Humius ait omnia quae vero cognovimus in huiusmodi causalitate posita esse. Flammam adferre calorem cognovimus, quod causam et consecutionem constanter coniungi percempimus et meminimus. Constat igitur omnes ratiocinationes causales in experientia positas esse.
Humius igitur inter cognitionem a priori et a posteriori distinguit, quae distinctio apud posteriores interdum furca Humiana appellatur. Humius enim omnes propositiones in duas classes dividit, quae sunt (1) propositiones ad relationes idearum pertinentes et (2) res verae (matters of fact). Illas intuitive certas et demonstrabiles esse scimus, sicut propositiones mathematicas et logicas. Hae autem sunt propositiones rem veram adfirmantes, quae in relatione causae et consecutionis positae sunt, sicut adseverationes cotidianae et propositiones scientiae empiricae. Secundum Humium propositiones ad relationes idearum pertinentes a priori cognoscuntur, nempe modo mutuis idearum relationibus verae sunt. Non enim possumus imaginari triangulum recto angulo, cujus hypotenusae longitudinis quadratum non sit aequale summae quadratorum longitudinum cathetorum, quia hoc cum idea trianguli recto angulo non congruat. Humius putat sententiam Pythagorae probari posse nitendo relationibus per intuitionem intellectis, quae inter ideas obtinent. Quae sententia vera est, sive in natura triangula corporea sunt, sive non sunt.
Verae autem res a posteriori cognoscuntur, nec lege contradictionis admitti possunt. Quae causae et consecutionis relatones in mundo sint, tantum post experimenta scire possumus. Quae cum ita sint, quid accidat, ubi lapidem e manu demiserim, a priori scire nequeamus. Quia lapis prius in terram deciderat, non est, quin eum credamus nunc quoque in terram decidere. Probabilitatem opiniomum Humius putat constanti et repetita experientia aestimari posse, et varias opiniones praeteritis experimentis varie aestimndas esse. Itaque terras septentrionales adfirmat mense Ianuario probabilius frigescere quam terras australes. Omnia facta aeque certa aut incerta non esse. Attamen experientiae et probabilitatis fiducia non praestat cognitionem certam ac necessariam, ut in mathematica (quam Humius a priori esse putabat). Cum enim iteratam persequimur obiectorum in tempore et spatio conexionem, id est relationes causales inter ea vigentes, impressionem, quae cum idea conexionis necessariae congruat, non percipimus.
Humius ideam conexionis necessariae putat in usu vel consuetudine positam esse. Cum enim repetitam et constantem rerum conexionem percipimus et recordamur, ex consuetudine in mente ideam necessitatis subiectivae producimus. Humius experientiam futuram negat probari posse cum experientia praeterita congruere. Etiamsi omnes cycni, quos adhuc vidimus, albi tantum sunt, fieri potest, ut in futuro nigris obveniamus cycnis, quales numquam ante vidimus. Ex quo philosophia Humii in scepticismum eici videtur.
De scepticismo
Humius suam philosophiam describit moderatum scepticismum, abhorrentem ab effuso skepticismo Pyrrhonis. In suo scepticismo philosophico Humius considerat, ex quo et quomodo sciamus esse veritatem externam, quae sensus nostros causaliter adficiat. Itaque, quibus argumentis probari possit, quaerit, perceptiones mentis rebus externis effici. Intuere, sodes, hanc ideam, quae mihi est: scrinium habeo album et durum. Albitudo et duritia, ideae coniunctae ad scrinium pertinentes, ex videndi et tangendi sensu sunt. Experientia praeterita credo exsistentiam scrinii illius in futuro continuari. Etiam in futuro exsistet, cogito, nec ex meis perceptionibus cogitationibusve dependet. Sed cognitio quae mihi est mensae, eius naturae et constantis exsistentiae in empirismo Humii impressionibus et cohaerentia inter praeterita et futura nititur.
Quo porro efficitur mihi sensus coloris et duritiae scrinii mei? Relationes causae et consecutionis inter species obiectorum sola experientia nos cognovisse Humius existimat. Sed quae percepta et quas memorias tenemus de eo, quod res externae eos efficiunt sensus, quos patimur et cogitamus physicas esse proprietates corporum physicorum? Qualis est relatio causalis inter mundum externum et perceptorem? Exsistentia materiae ex perceptione non pendens et eius efficientia in formandis perceptionibus firmari potest proprietates primarias a secundariis distinguendo. Multi philosophi Humio antecedentes, sicut Democritus et Lockius, primarias physicarum rerum proprietates, sicut dimensionem massam inpermeabilitatem et sic porro, in corporibus ipsis esse putaverunt. Secundariae autem proprietates rerum, ut color sonus tactus gustus et odor, proprietates sunt ex rei et perceptoris interactione effectae.
Humius validitatem huius distinctionis reicit, nam ideam cuiuslibet rei extensae requirere dicit impressiones tactu vel visu adlatas: extensionem intactilem et invisibilem intellegi non posse. Tale exemplar abstractum formare nequimus, in quo ex materia omnes proprietates sensibiles, sicut color et tactus, eripiantur:
Scepticismus Humii opinio philosophica est, nam philosophus de exsistentia mundi externi dubitat. At privatus vir realismo metaphysico credere videtur. Validissime pro interpretatione sceptica propugnaverunt Thomas Reid saeculo XVIII et T. H. Green saeculo XIX. Adfirmavit Reid Humium putare cognitionem corporum externorum proficisci ab ideis, quae in mente siderunt; quas percipi ideas, nec corpora externa. Quodsi cognitio nostra est de ideis menti infixis, quae percipimus vel recordamur, quomodo scimus has ideas res externas repraesentare? Norman Kemp Smith hanc notionem usitatam in quaestionem vocavit ineunte saeculo XX. interpretatione naturalistica.
Quae opinio deinde in studiis Humianis usu recepta est. Interpretatione naturalistica adducimur, ut aliquantum aliter Humium intueamur.
De naturalismo
Naturalismus docet validam de mundo notionem non referri ad entia vel actores, quorum exsistentia supra naturae leges egreditur. Humius putat mentem humanam ad naturam pertinere, quod ratio et cognitio in hominibus et animalibus similes sint. Quae opinio parum sceptica esse videtur. In Treatise itemque in Enquiry Concerning Human Understanding Humius penitus rationem et ratiocinationem animalium tractat, nam per analogiam probat et homines et bestias experimentis multas res discere, et quidem eosdem effectus ex iisdem causis fieri cognoscere. Neque homines nec bestiae conclusiones causales ratione facere, nam si lenta ratiocinatione deductiva confisi causas et effectus meditati essemus, species humana non superessemus.
Nec bestias perceptione omnia cognoscere, sed aliquo mentis instinctu. Homines quoque natura agunt. Iam in Treatise dicit rationem nihil aliud esse quam quendam mirabilem et incomprehensibilem instinctum in mente situm. Rationem igitur quendam definit instinctum. Quamvis diversi sint, tamen hominem docet vitare ignem eodem modo quo docet avem ova parere et pullos suos custodire. In hominum et bestiarum coniecturis rebus nixis putat Humius nullam esse differentiam essentialem. Ratiocinatio experimentalis, quae communis est homini et bestiis, nihil est nisi quidam instinctus vel vis mechanica, quae apud nos valet, nec agnoscitur. Humius, cum et hominum et bestiarum ratiocinationem causalem in experientia innatoque instinctu positam esse dicit, homines et bestias similes esse animantes naturales existimat. Vita humana et vita animalis iisdem legibus parent et postremo legibus motus subiectae sunt.
Humii ratio cogitandi, si eam naturalistico iudicio intuemur, non utique scepticismum redolet, nam putat nos, quippe qui animantes instinctibus moribus et consuetudinibus ducamur, constanter ac late, puta, de existentia mundi externi dubitare non posse.
Humii doctrina prudentiae in ipsa natura infixa etiam fundamenta accipit, sicut exsistentiam naturae hominisque, de quibus aliquid cognoscere experimentis possumus. . Scepticismus Humianus prae se fert, hoc pro certo habendum non esse, ideas nostras cum veritate libera a mente congruere, nam scepticismus opinio inrevocabilis esse videtur. In suo autem naturalismo Humius homines bestiasque putat se gerere proinde ac si natura ceterique homines exsistant, et notiones nostrae veras res describant.
De philosophia morali
Humius in Treatise (libro tertio) monet suam philosophiam moralem facile intellectu esse, dummodo lector 'impressionis' et 'ideae' notiones sibi adsumat. Nihil aliud requiri. Philosophiam moralem ait in 'passione' positam esse, quae notio ad adfectiones et cupiditates referri dicit.
Passiones Humius impressiones esse dicit. Passionum duo esse genera, directum et obliquum. Passiones directae sunt impressiones praesentes boni vel mali, doloris vel voluptatis. Obliquarum autem passionum origo similiter in impressionibus est, sed complexiones impressionum magis contortae sunt. Humius in passiones praesentes numerat cupiditatem, fastidium et aversationem, levamen, laetitiam, spem, metum, desperationem et securitatem, nec non his contraria. In obliquas autem passiones adducit impressionum complexiones, sicut superbiam, humilitatem, ambitionem, vanitatem, amorem, iram, invidiam, misericordiam, iram et liberalitatem, et his opposita. Passiones directae sunt impressiones praesentes, ut sensus doloris et voluptatis. Bestias quoque ait Humius has passiones experiri, quippe quae tamen nihil nisi voluptatis aut irae adfectus sint.
Adfectus, inclusis instinctibus praeter rationem, putat Humius causas esse agendi, et opinionem suam rationalismo contrariam ita concludit: "Ratio passionibus servit aut servire debet." Passiones nos honeste agentes movent. Quae motiva praestabilita sunt. Sicut in natura, res in mundo humano, sicut desideria et animi motus, ex causis efficiuntur. De libero arbitrio, Humius compatibilismo favisse plerumque putatur, id est, existimasse liberum arbitrium et determinismum causalem non plane diiuncta esse.
In metaethica Humius theoriam moralem rationalistarum reprehendit, negatque moralem boni et mali distinctionem ratione constare; moralitatem potius animi quam iudicii esse. Dicta moralia non sunt conclusiones relationibus constantes, sicut adfirmationes ad relationes idearum pertinentes, vel res in relatione causae et effectus positae, quibus valor veritatis est:
Quia passiones impressiones sunt et non propinquae ideae vel species obiectorum argumentationibus expressae, iudicia moralia argumentis veris aut falsis proponi non possunt. Ut ex furca Humiana scimus, non sunt sententiae mathematicae nec facta empirica; ergo non ratione humana investigantur.
Distinctio boni malique, cum ratione vel ratiocinatione fieri non possit, necesse est aliquo modo in impressionibus, alicuius generis sensibus et passionibus constituatur. Humius moralitatem putat postremo constiui "quodam instinctu interiore sive adfectu, quem natura universalem speciei nostrae fecit". In actibus quos honestos habemus, secundas faustasque sentimus passiones; in inhonestis autem actibus passiones adversas sentimus. Hic de facto agitur, quo non ratio sed animi adfectus pertinet. "Non in re est, sed in te ipso."
Jasper Comitatus (Texia)
Jasper Comitatus  (Anglice:  Jasper County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 35604 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Jasper, anno 1836 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 3.9 %) oriunda ex America Latina est et haud Anglice domu (5.0 %) loquitur.
David Humius
De lege Humiana
Plurimi philosophi saeculi XX consentiunt Humium aestimationem a re ipsa exacte distinguere. Quae lex Humiana ('no ought from is') interdum appellatur "guillotina Humiana", quippe quae aestimationem a re ipsa abscindat. Et sane in philosophia morali ab enuntiatione ad ipsam rem pertinenti ('est') inprudenter duci solet enuntiatio aestimativa ('debet'). Humius in omni doctrina morali hoc animadvertisse se dicit:
Videtur igitur Humius vehementer hoc admonere, rem (est) non posse continere aestimationem (esse debet): inritum igitur esse ex facto (vel ex re pura) ad aestimationem transire. Pauci loci apud Humium tantam in controversiam venerunt. Sunt qui putent eum modo negare aestimationes in modum enuntiiationum mathematicarum demonstrari posse. Quae cum ita sint, ex praemissis ad conclusionem ratiocinatione opus non est, nam eiusmodi ratiocinatio deest.
Nam si quis homicidium fecerit, obnoxium se faciat crimini et inprobationi. Sed ex homicidio per se conligi non potest hunc actum malum et damnabilem esse. Quae cum ita sint, aestimationes morales non tales sunt enuntiationes, quae aut vera aut falsa esse possint. Agitur potius de hominum sentimentis, quae quadam re quodamve casu perturbanti inducta sunt. Si haec interpretatio vera est, Humius non tam exacte inter res et aestimationes distinguit.
De philosophia religionis
Humius adversus religionem ambigue se gerebat. Quid interesset inter religionem et naturam humanam, ex una parte bene intellegebat: etsi in History ecclesiam vehementer reprehenderet, tamen munus sociale religionis ostendere studuit. Ex altera, saæpe religiones prae se ferebat noxias superstitionis formas esse.
Dialogues Concerning Natural Religion (1779, opus postumum), insignissimum opus Humii de philosophia religionis tractans, in modum conloquii scriptum, iocis ironiaque plenum est. Inter se conloquuntur Cleanthes, Philo, et Demea. Secundum opinionem translaticiam Humius maxime Philonis voce argumentatur. Cum Humius propter mordacitatem in argumentis proponendis cautus esset, difficile est intellectu, cui generi argumentorum in dialogis vere faveret. Aliquando atheos et adversarius religionis habebatur. Alii autem Humium deistam, alii agnosticum fuisse putant. De vita post mortem vehementer dubitabat.
Humius docet idearum complexiones in singulas ideas digeri posse, nam 'mons aureus' complexio idearum ex singulis ideis qs. 'mons' et 'aureus' composita est. Quamquam in mundo sensibili vix quisquam impressionem montis aurei accipere potest, tamen singularum idearum impressiones in natura quaerere possumus. Nam satis est aliquantum auri et aliquem montem vidisse.
Quid de idea 'Dei'? Deus, si criteria ab Humio posita observamus, sensu percipi non potest. Arbitratur enim Humius impressionem ideae 'Dei' respondentem probare eius esse qui hoc propositum defendere vult. Constat 'Dei' ideam ad nullam singularem impressionem reduci, quae statim cerni possit. Humius ita scribit: "Ideae nostrae ex experientia nostra non excedunt, nam nullam habemus experientiam divinarum proprietatum vel actionum." Humius enim nos simpliciter ideam 'Dei' formare existimat: cui certas proprietates adscribimus humanitati similes ac inter homines magni aestimatas, sicut vires, sapientiam, benevolentiam, quas imaginatione in infinitum efferimus, et Deum omnipotentem, omniscium, perfecteque bonum habemus.
Num hoc dictum "Deus universum creavit" in re scientifica posita est? Num concludere possumus percipi posse mundum naturalem, et ordinatum ac dispositum videri, quippe cuius prima causa Deus sit? Secundum empiristicam philosophiam causalem Humii haec conclusio non valet. Censet enim Humius sine repetita experientia intellegi non posse, quae sit causa perceptae naturae, quae ordinatim crescit: "sola experientia nobis cuiuslibet rei causam ostendere potest." Omnes opiniones ad causam et effectum relatae arbitrariae sunt. In incerto est, an ulli effectui causa sit humanae rationi comprehensibilis. Ponentes excogitatorem intellegentem humanae menti comparabilem "in eo peccamus, quod scelestissimam et angustissimam iniquitatem ostendimus, et exemplar totius universi nos facimus." Facete admonet nescire nos, an creator universi homini similis sit. Aut fortasse infinita aranea tela texens, sicut in religione Brachmanarum.
Cum idea 'Dei' inobservabilis sit, nec constantem causae et effectus experientiam ad Deum et universum pertinentem habeamus, Humius agnosticismum sustinere videtur: "Hoc argumentum omnino extra humanam experientiam est".
De posteriore vi et effectu
Ex altera parte philosophia Humii reprehensiones passsa est. Thomas Reid aequalis Humium scepticum insanabilem existimabat. Intellectum Reidianum secutus V. I. Lenin Humii philosophiam putavit incredibilem idealismum subiectivum esse (in Материализм и эмпириокритицизм, 1909; id est: 'Materialismus et empiriocriticismus'). Inde ab extremis decenniis saeculi xx increbruerunt studia, praesertim historica, ad philosophiam Humii pertinentia. Ab anno 1975 Hume Studies periodicum bis in anno editur.
Proximis temporibus orta est disputatio studiosa inter philosophos 'novo Humio' (New Hume) faventes et philosophos 'veterem Humium' (Old Hume) sequentes. De interpretatione causalitatis agitur.
De Davide Humio rerum scriptore
Quamquam Humius nunc maxime philosophus commemoratur, suis temporibus non minus virtute rerum scriptoris excelluit, nam historiam Angliae (History of England) in quattuor voluminibus inter octo annos (1754-1762) edidit, quae historiam Britanniae ab antiquissimis temporibus usque ad finem saeculi XVII comprehendit. Lectoribus saeculorum XVIII et XIX non modo quilibet rerum scriptor esse videbatur, sed rerum scriptor philosophicus, qui personarum historicarum animos inspicere eorumque causas agendi detegere posset. Materia politica toti Historiae subiacens nota inter inter Tory et Whig factiones controversia est.
In Britannia saeculi XVII inter has factiones de natura historica regiminis Anglici, utrum monarchia absoluta an limitata esset, magna erat contentio. Nam fautores Tory monarchiam more maiorum absolutam esse credebant, et imperium praerogativa regia niti. Fautores autem Whig more maiorum limitatam monarchiam esse credebant, et fundamentum gubernationis requiescere in uniuscuiusque civis libertate, voce parlamentaria populi expressa. Humius historicus se in rebus politicis moderatum esse sentiebat, commodaque et icommoda in contrariis opinionibus cernere.
Simona Veil
Simona Veil (nata Simona Jacob in familia Iudaica Nicaeae die 13 Iulii 1927; mortua 30 Iunii 2017) fuit femina rebus publicis Francicis et Europaeis dedita. Praecipue nota est ob legem poenas adversus aborientes feminas abrogantem quam Sanitatis Publicae ministra anno 1974 pertulit et quia anno 1979 prima praeses primi parlamenti Europaei universorum populorum suffragio electi fuit ; tum, ob ea quae in castris Auschwitz passa erat, Europae cum Germanis reconciliatae velut pignus erat.
De iuventute et studiis
Familia Iudaea quae avitam religionem non observabat Nicaeae nata, Simona Jacob cum cetera familia anno 1944 paucis post diebus quam baccalaureum absolverat a Germanis adprehensa primum Drancy deinde Auschwitz deportata est. Patre et fratre in Lituania obscure necatis, matre typho in castris mortua, cum sorore anno 1945 in Franciam atrocia perpessa sed viva rediit. Tum Parisiis iuri studere coepit, simul professores Instituti Scientiarum Politicarum audire solebat, familiam condidit et tres liberos genuit. Nihilominus quia matrem viderat dolentem quod omni proprio reditu destituta e mariti arbitrio penderet, vitam ipsa sibi laborando quaerere omnino volebat. Quod tandem anno 1954 non sine contentione cum marito Antonio Veil, qui et ipse Iudaea familia Iacobis ditiore ortus, tum alumnus Scholae Nationalis Administrationis (ENA) erat, consecuta est.
De cursu honorum
Magistratus facta primo apud Iustitiae Ministerium carceribus praeposita est, cui muneri multo studio operam dedit. Deinde cum diversis ministris varia opera absolvit donec anno 1974  primus minister Iacobus Chirac eam praesidi Valerio Giscard d'Estaing commendavit, Sanitatis ministra ut fieret. In primis praeses Giscard ei mandavit ut legem qua abortum in Francia facere liceret apud parlamentum defenderet. Tum enim de ea re consensus non erat, immo adversarii multi et vehementes ob religiosas causas obviam ibant. Simona Veil praeclaram orationem die 26 novembris 1974 habuit qua ostendebat feminas quae satis pecuniarum haberent in vicinis civitatibus palam aborientes, ceteras adeo miserandis conditionibus in Francia idem facientes ut saepe earum valetudini sine remedio noceretur. Ita et lex aperte contemnebatur et magna damna humana accipiebantur. Post asperas disceptationes lex Veil dicta ineunte anno 1975 promulgata est.
Anno 2005 Praemium principum Asturiarum accepit. Anno 2007 autobiographiam Une Vie, ut mythistoria Guidonis de Maupassant, inscriptam publicavit et in Academiam Francicam anno 2010 cooptata est. Anno 2008, socia Academiae Francicae electa est. Ultimis annis memoriae Shoah fovendae variisque celebrationibus operam dedit. Culmen honorum, paucis postquam mense Iunio 2017 decessit diebus praeses Emmanuel Macron nuntiavit Simonam Veil cum marito in Pantheum humatum iri, quod monumentum in monte Sanctae Genovefae Parisiensi magnis hominibus patria grata dedicavit. Quae translatio die 1 Iulii anno 2018 facta est.
Collegium Gubernii (Rangunum)
Collegium Gubernii (Anglice Government College) conditum est in urbe Yangon Birmaniae anno 1878 sub nomine Rangoon College ut collegium affiliatum Universitatis Colcatensis. Anno 1904 renominatum est Government College, anno autem 1920 cum Collegio Judson in Universitatem Yangonensem (University of Rangoon) inclusum.
Nicaragua
Nicaragua, rite Respublica Nicaraguae (Hispanice República de Nicaragua), est civitas sui iuris circiter 5 900 000 incolarum in America Media sita. Finitima est meridie Orae Opulentae et septentrione Honduriae, et ab Oceano Pacifico et Mari Caribico circumdatur. Caput est Managua.
Toponymia
Nominis "Nicaraguae" origo aliquantum obscuri est, habetur conglutinatio ab Hispanis colonis novata, cuius fundamentum in nomine Nicarao, maximae Amerindicae tribus duce, et Hispanico vocabulo agua, scilicet 'aqua', consistit.
Historia
Anno 1524 duae primae Hispanicae urbes, Legio sive Leo et Granata sive Granada (Hispanice León et Granada, proprie), conditae sunt in Nicaragua hodierna. Fuit velut huius Europaeae potentiae colonia usque ad 1821, cum declarata est Americae Mediae libertas. Brevi biennio facta est liberae civitatis pars rursus, Primi Imperii Mexicani pars, denuo liberae civitatis pars. Res Publica Foederalis Mediae Americae usque ad 1840 supervixit. Per saeculum undevicensimum successere varii conatus denuo coniugendae Americae Centralis sine successu. Per saeculum vicensimum Nicaraguensis historia variis Civitatum Foederatarum armatis interventionibus valde affecta est, et directis et indirectis per pecuniarium militareque subsidium Contris, contrarevolutionariis per Sandinisticas gubernationes. Anastasius Somoza Debayle et Anastasius Somoza García republicam per decennia gubernavere donec substituerentur a Sinistrana gubernatione Frontis Sandinisticae Liberationis Nationalis (Hispanice Frente Sandinista de Liberación Nacional). Sandinistica gubernatio suam primam comitialem cladem ineunte decennio 200 passa est et denuo gubernare non consequeretur usque ad exeuntem 2006: hoc intervallo inter 1990 et 2006 tres electi praesides in coalitionem contra Sandinismum (Hispanice Sandinismo) fuerunt. In praesenti, post ultima comitia, Nicaraguensis praeses denuo est Sandinisticus praepositus Daniel Ortega.
Geographia et clima
Nicaragua terrestrem massam 130 967 chiliometrorum quadratorum occupat, comparabilem ad eam Graeciae aut civitatis Alabamae. Iacet inter latitudinem 10º et 15º Septemtrionalium et inter longitudinem 82º et 88º Occidentalium.
Fere una quinta territorii pars areae protectae velut saepta nationalia, reservata naturalia et reservata biologica designatur. Respublica finitima est Honduriae Septemtrione, Mari Caribico Oriente, Orae Opulentae Meridie et Oceano Pacifico Occidente. Nicaragua lamina Caribica, oceanica lamina tectonica subiacente sub America Media et lamina Cocoina, circumdatur. Quia America Centralis praecipua zona subductionis est, Nicaragua maiorem Arcus Vulcanici Americae Centralis (Hispanice Arco Volcánico de América Central) partem accipit.
Terrae inferiores Pacificae
Nationis Occidente, haec terrae inferiores in lata, calida et fertili planitie consistunt. Per hanc planitiem sparsi sunt varii magni montes igniferi Cordillerae Maribiorum, inter quos Mombachum (Hispanice Mombacho) prope extra Granatam et Momotombum prope Legionem. Terrarum inferiorum area e Sinu Fonseca (Hispanice Golfo de Fonseca) ad Nicaraguenses Pacificos limites cum Ora Opulenta, Meridie Lacus Nicaraguae, patet. Lacus Nicaragua maximus aquae dulcis lacus in America Centrali et vicesimus secundum magnitudinem in toto orbe terrarum est, ubi etiam vivit unica aquae dulcis pistrix, carcharhinus leucas. Terrarum inferiorum Pacificarum regio maximum numerum incolarum habet, cum dimidio numeri incolarum in republica. Caput Managua est urbs cum maximo numero incolarum et unica urbs amplius cum 1,5 millionibus incolarum. Nicaraguensium Occidentalium quadraginta vulcanorum eruptiones, quorum multi adhuc activi, aliquando catoecias devastavere sed etiam terram cum fertilium cineribus stratis locupletavit. Geologica activitas vulcanismum producens etiam potentes terraemotus conserit. Tremores regulariter per Pacificam zonam accidunt et terraemotus fere caput Managuam magis quam semel destruxere.
Maior Pacificae zonae pars est terra calida (Hispanice tierra caliente), elevationes sub 610 metrorum. Ubi temperaturae virtualiter constantes per totum annum manent, cum maximis inter 29,4 et 32,2 °C. Post tempus siccum a Novembri ad Aprilem durans, pluviae Maio incipiunt et usque ad Octobrem pergit, terris inferioribus Pacificis inter 1016 et 1524 mm praecipitationis dantes. Bona sola et favens clima se coniungunt ad faciendam Occidentalem Nicaraguam nationale oeconomicum demographicumque centrum. Austroccidentalis ora Lacus Nicaraguae 24 chiliometra iuxta Oceanum Pacificum iacet. Sic lacus et Flumen Sanctus Ioannes crebro proposita sunt saeculo undevicensimo velut longissima canalis pars per Americae Centralis isthmum. De canali propositiones periodice resuscitantur saeculis vicensimo et vicensimo uno. Propomodum saeculum post Canalis Panamensis aperturam, Nicaraguensis oecocanalis (Hispanice ecocanal) prospectus velut notabile thema manet.
Praeter eius oras et vicos recreationis, terrae inferiores Pacificae maximam Nicaraguensis Hispanicae colonialis architecturae et artefactorum partem continent. Urbes velut Legio et Granata colonialibus architecturis abundant; anno 1524, Granata est antiquissima colonialis urbs in Americis.
Terrae superiores Boreocentrales
Terrae superiores centrales significative minorem numerum incolarum et minorem oeconomicam evolutionem in Septemtrionali area habet, inter Lacum Nicaraguam et Mare Caribicum. Reipublicae terram temperatam, cum elevationibus inter 610 et 1524 m, terrae superiores placidis temperaturis fruuntur cum quotidianis maximis inter 23.9 et 26,7 °C. Haec regio longius madidiusque tempus umidum habet quam terrae inferiores Pacificae, quod facit erosionem problema clivis. Asperi agri, arda sola et pauca spissitudo incolarum hanc aream generatim depingunt, sed Boreoccidentales valles fertiles et cum incolis satis sunt.
Inter regionis mediae silvarum aves sunt pharomachrus mocinno, carduelis psaltria, trochilidae, cyanocoraces, et aulacorhynchus prasinus.