cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nukunonu
Homines
Secundum censum anni 2006, numerus insulanorum fuit 426; plusquam 95 centesimae partes Ecclesiae Catholicae Romanae sunt.
Maximus atolli vicus est inter occasum solis et meridiem a lacuna in Insula Nukunonu vera situs. Pons concreto factus duos viculos coniungit. Aliae atolli insulae sunt Ahua, Apia, Avakilikili, Te Fakanava, Fatigauhu, Te Kamu, Laulauia, Motuhaga, Motufala, Niututahi, Te Puku, Punalei, Taulagapapa, Te Puka e Mua, Saumagalu, et Tokelau.
Witness
Witness  (scilicet Latine  Testes) est pellicula anno 1985 a Petro Weir moderatore cinematographico Americano ducta et edita. In pellicula enarratur de Samuele Lapp puero qui Philadelphiae est testes homicidii, cuius auctor politiae inspector decurio James McFee est. Inter histriones huius pelliculae sunt:
Lingua Sicula
Lingua Sicula (illa ipsa lingua sicilianu) est sermo Siculorum. Plurimi linguae Siculae locutores etiam Italiane, lingua publica Italiae loquuntur. Lingua Sicula habet propriam grammaticam; inveniuntur variae dialecti.
Origo
Paene omnes gentes Mediterraneae et aliae multae per Siciliam transierunt. Ergo, lingua Sicula a fontibus multis deducta est. Parentes huius linguae gravissimae sunt linguae Latina vulgata, Graeca et Italiana; sed et linguae Gothica, Hispanica, Francogallica, Catalana, Langobardica et Arabica omnes Siculae dedere verba et proprietates grammaticae.
Hac tabula Pater noster, oratio primum Graece dicta, in quinque linguas propinquas conversa illustratur.
My Big Fat Greek Wedding
My Big Fat Greek Wedding est pellicula, accurate comoedia, ab Ioel Zwick moderatore cinematographico anno 2002 ducta, secundum libellum a Nia Vardalos scriptum, quod de vita eius enarrat; id est de nuptiis puellae cuius familia oriunda e Graecia est cum viro Americano. In hac pellicula hi histriones agunt:
Functio
thumb|[[graphum (mathematica)|Charta functionis exemplaris,
]] Functio in arte mathematica est congruentia inter duas copias, quae ad quodque elementum primae copiae unum elementum secundae copiae destinat. Prima copia dominium dicitur,  altera codominium. Si x quoddam elementum primae copiae designat, x variabilis independens est. Si f functio est, quae mathematice per y = f(x) scribitur et significat "y esse elementum codominii ad elementum x dominii destinatum", variabilis y dependens appellatur.
Functionem definire licet per formulam aut regulam aut tabulam, dum modo unum elementum codominii sit quod ad quodque elementum dominii destinetur. Functiones sunt species relationis: functio f est copia parium ordinatarum (a, b) ut f(a) = b.
Analysis est theoria functionum. Analysis numerorum realium est theoria functionum quarum dominium (et codominium) est \mathbb{R}; analysis numerorum complexorum est analysis earum, quarum dominium est \mathbb{C}. G. H. Hardy dicit, "Illa notio, quantitatem variabilis ex quadam alia dependere, fortasse notio potissima in tota arte mathematica est."
Si dominium est copia quantitatum binarum, sicut, functio duas variabiles independentes habet. Exempli gratia,. Quae functio f par elementorum (x, y) ad unum elementum codominii (quod est \mathbb{R}) destinat, velut par (2, 3) ad. Functiones autem tres, quattuor pluresve variabiles independentes habere possunt.
Altera notatio functionum est notatio lambda, quae variabiles independentes post lambda litteram enumerat. Scribitur: quod eandem functionem atque f(x) = x^2 describit. Forma sicut appellatur combinatoria.
Si ad quoddam elementum y codominii aut nullum aut unum elementum x dominii destinatur, functio appellatur functio iniectiva, aut functio unum elementum uni elemento attribuens. Si omne elementum y codominii habet elementum x (aut plura elementa ...) dominii quod ad y destinatur, functio appellatur functio superiectiva. Functio quae simul iniectiva et superiectiva est, functio biiectiva appellatur.
Quaedam functio biiectiva f habet functionem inversam f^{-1}, cuius dominium est codominium functionis f cuiusque codominium dominium functionis f. Si f(x) = y, tum est. Exempli gratia: functio f(x) = x/2 habet functionem inversam. Formulam functionis inversae describere saepenumero haud facile est.
Compositio functionum est nova functio per quam elementum dominii primae functionis cum elemento codominii secundae functionis congruit. Si sunt functiones, et si dominium functionis f est (aut continet) codominium functionis g, scribi potest. Exempli gratia, sint. Nunc, et. Non sunt eaedem functiones: si, sed.
Copia omnium functionum invertibilium quarum dominium et codominium eadem copia est caterva appellatur. Idem factor catervae est functio quae quodque elementum cum eodum elemento coniungit: f(x) = x; operatio catervae est compositio.
Maximus Girotti
Maximus Girotti (natus die 18 Maii 1918 in Molliano iuxta Maceratam; Romae die 5 Ianuarii 2003 mortuus) fuit histrio cinematographicus Italicus.
Ernestus Ruska
Ernestus Ruska (Heidelbergae natus die 25 Decembris 1906; Berolini mortuus die 27 Maii 1988) fuit physicus Germanicus. Anno 1986 Nobelianum Physicae Praemium una cum Gerd Binnig et Henrico Rohrer abstulit ratione studii microscopii electronici. Alma mater sua fuit Universitas Technica Monacensis.
Patres Apostolici
Patres Apostolici appellantur auctores Christiani saeculi primi exeuntis et saeculi secundi ineuntis, qui apostolos novisse putantur vel magnam ab iis vim acceperunt, Patres Ecclesiae ergo generationis secundae et tertiae. Item Canon litterarum ab iis Patribus Ecclesiae scriptarum Patres Apostolici vocatur.
Papa Benedictus XVI eos "generatio ecclesiae secunda post apostolos" appellavit.
Patres Apostololici
Nonnulli harum litterarum (Epistula Barnabae, Prima epistula Clementis, Pastor Hermae, Didache) saeculis secundo tertioque interdum ad canonem Novi Testamenti numerabantur, sed definitive non assumptae sunt.
Hae litterae maximi ponderis sunt ad Ecclesiam antiquam illius temporis cognsoscendam.
Alii ecclesiae antiquae scriptores illustres, qui autem, quoniam serius vixerunt, in numero Patrum Apostolicorum non habentur, sed Patres Ecclesiae appellantur, sunt Irenaeus Lugdunensis, Iustinus Martyr, Tertullianus, Clemens Alexandrinus, Origenes et Cyprianus Carthaginiesis.
Canon (Biblia)
Canon Bibliorum est series librorum, quos in religione Iudaica et Christiana partes Bibliorum esse statutum est (i.e. qui canonizati sunt). Quo norma (canon) religionis facti sunt.
Fakaofo
Fakaofo, olim Insula Bowditch, est atollum nonnullarum curalii insularum inter Tokelau in Oceano Pacifico, et australissimum rei publicae atollorum.
Canon (Biblia)
In religione Iudaica primo Pentateuchus normativus, i.e. Liber sacer, habebatur (circiter 800–250 a.Chr.n.), cui alii libri (prophetarum ac sapientiae) adiuncti sunt. Sub annum 100 definitive statutum est, qui libri Hebraici ad Tanach (quod Christiani Vetus Testamentum aut Primum Testamentum nominant) pertinent.
Fakaofo
Homines
Secundum censum anni 2006, numerus insulanorum fuit 483; tantum autem 370 homines nocte census adfuerunt. Fere 70 centesimae partes Ecclesiae Congregationalis sunt, et 22 centesimae Ecclesiae Catholicae Romanae.
Collis Aureus
Collis Aureus (Francogallice Côte-d'Or) est praefectura regionis administrativae Burgundiae Franciae. Caput est urbs Divio.
Venkata Raman
Venkata Raman (natus in Tiruchirappalli die 7 Novembris 1888; Bengaluri mortuus die 21 Novembris 1970) fuit physicus Indianus. Anno 1930 Nobelianum Physicae Praemium abstulit. Studium et inventum die 28 Februarii 1928 de mutatione longuitudonis undae luminis fecit, quod "diffusio Raman" nominatur.
Collis Aureus
De nomine
Clivus Aureus est unica praefectura Francica quae ratione geographica stricto sensu nominata non est. Nomen istud a Carolo Andrea Remigio Arnoult Divioni causidico apud parlamentum atque delegato apud Conventum Constituentem anni 1790 instigatus est. Inspiratio poetica sua a foliorum vitis colore autumnali pagorum viticolarum clivis sibi suggesta est. Verbum Francogallicum côte 'clivus', ex geomorphologia regionis tantulum montuosae ubi vites crescunt marcescuntque earum folia debetur. Inter instigationes alias, inter quas Alta Sequana et Sequana et Arar (Francogallice Haute-Seine et Seine-et-Saône), fuit Clivus Aureus qui causam obtinuit.
Fakaofo
Homines
Principalis Fakaofonis vicus est Fakaofo ipse, ad occidentale atolli latus. Paululum in occidentali longior est Fenua Fala, amplus insula. Aliae circuli insulae sunt Fenua Loa, Lalo, Matangi, Motu Akea, Mulifenua, Nukulakia, Nukumatau, Saumatafanga, et Teafua.
Senatus atolli consistit in omnibus civibus sexaginta annos habentibus.
Canon (Biblia)
Religio Christiana omnes libros Tanach Hebraici recepit, ad hoc et alii Graeci Septuagintae. Fere usque ad annum 350 Ecclesia antiqua eos nomine Vetus Testamentum canonizavit, quod scriptis Novi Testamenti fere usque ad annum 400 canonizati praeposuit, eo modo vim permanentem Veteris Testamenti pro fide Christiana ostendens. Divisio Christianorum effecit, ut in denominationibus Christianis ambitus Veteris Testamenti variet: Cum Biblia Lutheri tantum libros Tanach Hebraici complectatur, Ecclesia Catholica Romana et Ecclesiae Orthodoxae etiam nonnullos libros Septuagintae Graece scriptos canonicos habent.
In Ecclesia Catholica Romana
Concilium Tridentinum Ecclesiae Catholicae Romanae canonicas scripturas sic definivit:
Testamenti Veteris: Quinque Moysis, id est Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri, Deuteronomium; Iosue, Iudicum, Ruth, quattuor Regum, duo Paralipomenon, Esdrae primus et secundus, qui dicitur Nehemias, Tobias, Iudith, Esther, Iob, Psalterium Davidicum centum quinquaginta psalmorum, Parabolae, Ecclesiastes, Canticum Canticorum, Sapientia, Ecclesiasticus, Isaias, Ieremias cum Baruch, Ezechiel, Daniel, duodecim prophetae minores, id est: Osea, Ioel, Amos, Abdias, Ionas, Michaeas, Nahum, Habacuc, Sophonias, Aggaeus, Zacharias, Malachias; duo Maccabaeorum, primus et secundus.
Testamenti Novi: Quattuor Evangelia, secundum Matthaeum, Marcum, Lucam, Ioannem; Actus Apostolorum a Luca Evangelista conscripti; quattuordecim epistulae Pauli Apostoli: ad Romanos, duae ad Corinthios, ad Galatas, ad Ephesios, ad Philippenses, ad Colossenses, duae ad Thessalonicenses, duae ad Timotheum, ad Titum, ad Philemonem, ad Hebraeos; Petri Apostoli duae; Ioannis Apostoli tres; Iacobi Apostoli una; Iudae Apostoli una et Apocalypsis Ioannis Apostoli.
The Agony and the Ecstasy (pellicula)
The Agony and the Ecstasy est pellicula a moderatore cinematographico Carolo Reed anno 1965 ducta, quae Michaelis Angeli Bonarotii res gestas secundum Irving Stone mythistoriam eiusdem tituli enarrat.
Otto Stern
Otto Stern (natus in Sohrau in Silesia Superiori die 17 Februarii 1888; mortuus in Berkeley die 17 Augusti 1969) fuit physicus Americanus oriundus e Germaniae. Anno 1943 Nobelianum Physicae Praemium abstulit studii momemti megnetici de photon causa. Etiam volubilitatem studuit.
Alma mater euis Universitas Wratislaviensis deinde Universitas Goethii Francofurtensis fuit.
Matrona superior
Matrona superior, Francogallice Haute-Marne, est praefectura regionis Campaniae et Arduennae Franciae. Caput praefecturae est urbs Calmontium.
Matrona (praefectura Franciae)
Matrona, Francogallice Marne, est praefectura regionis Campaniae et Arduennae Franciae. Caput praefecturae est urbs Durocatalaunum.
Augustus Hlond
Augustus Hlond Salesianus (natus die 5 Iulii 1881 in Brzęczkowice apud Mysłowice,Polonia; Varsovia die 22 Octobris 1948 mortuus) fuit ab anno 1925 Katovici episcopus, insequenti anno archiepiscopus gnesnensis et posnaniensis Primas Poloniae et ab anno 1946 archiepiscopus varsoviensis. Consecratus die 3 Ianuarii 1926 a eminentissimo domino Alexandro cardinali Kakowski archiepiscopo varsoviensi. Die 20 Iunii 1927 creatus cardinalis Sanctae Romanae Ecclesiae.
Autessiodurum
Autessiodurum, recentius interdum Antissiodorum et Auxerra, Francogallice: Auxerre, est urbs Francica et praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia caput. Aevo Romano, civitati Senonum a principio attributum, Autessiodurum civitas a se ipsa erectum est.
Ecclesia Catholica
Autessiodurum cum Agedinco est sedes archidioecesis Senonensis-Antissiodorensis in Ecclesia Catholica Romana. Nostro rempore archiepiscopus est Ivo Patenôtre.
Episcopus qui primus perpetuo Autessioduri sedit sanctus Amator fuit extremo quarto sæculo, cui sanctus Germanus successit.
Barbarinum Mucilli
Barberinum vel Barbarinum Mucilli (alia nomina: Barberinus, Barberinum Mucelli) (Italiane: Barberino di Mugello) est oppidum Italiae et municipium, circiter 10 860 incolarum, in Regione Tuscia, in Urbe metropolitana Florentina ac in Agro Mugellano, historica ac geographica terra, situm. Incolae Barberinenses appellantur.
Fractiones
Cafaggiolo, Cavallina, Làtera, Mangona, Montecarelli, Montecuccoli
Vincentius Vela
Vincentius Vela (natus die 3 Maii 1820 in Ligornetto in Helvetiae pago Ticino - mortuus est Mendrici die 3 Octobris 1891) fuit sculptor et politicorum peritus Helveticus saeculo XIX.
Durocatalaunum
Durocatalaunum sive Catalauni (Francice Châlons-en-Champagne) est urbs Franciae et caput praefecturae Matronae. Ab terminis saeculi duodevicecimi usque ad annum 1995 atque spatium inter menses Aprilis Decembrisque anno 1997 Francogallice urbs « Châlons-en-Champagne » ut « Châlons-sur-Marne » nota erat.
Donaldus A. Glaser
Donald Arthur Glaser (natus Cleveland in urbe Ohii die 21 Septembris 1926; mortuus ad Berkeley Californiae die 28 Februarii 2013) fuit physicus Americanus. Alumnus fuit institutorum technologicorum Case urbis natalis et Californiensis in Pasadena. Professor fuit apud Universitatem Michiganensium, deinde Universitatem Californiensem iuxta Berkeley. Anno 1960 Nobelianum Physicae Praemium abstulit.
Buguruslan
Buguruslan (Russice Бугуруслан) est urbs regionis Oropolitanae Russiae. Incolas 49 585 habuit anno 2017. Nomen urbis Tataricae originis est.
Historia
Sloboda Buguruslanica erat, anno 1748 primo memorata. Anno 1781 in numerum urbium inclusa est. Urbs gubernii Oropolitani et gubernii Samarensis tempore diverso erat. Tempore Belli Civilis Georgius Žukov in proeliis prope Buguruslanem contra Kolčak primo in gloriam venit.
Nicolaus Bucharin
Nicolaus Ioannis filius Bucharin  (Russice: Николай Иванович Бухарин, tr.  Nikolaj Ivanovič Bucharin; natus Moscuae die 27 Septembris secundum calendarium Iulianum - die 9 Octobris secundum Gregorianum - 1885 ; ibidem necatus est die 15 Martii 1938) fuit oeconomiae et politicorum peritus Sovieticus Factionis Communisticae Unionis Sovieticae, socius Academiae Scientiarum URSS (ab anno 1929), qui, Stalin duce, inter aetatem quae dicitur terroris (1936- 1938) post falsum iudicium ut proditor supplicio affectus est.
Unicellulare
Unicellulare dicitur vivum sive organismus unà cellulà constans. Unicellularia sunt Biota pristina velut Prokaryota, Bacteria, Archaea, Amoebae. Cum talia animalia primum in microscopio vidit, Antonius van Leeuwenhoek ea animalcula nominavit.
Gerhardus Binnig
Gerhardus Binnig (natus Francofurti ad Moenum die 20 Iulii 1947) est physicus Germanicus. Anno 1986 Nobelianum Physicae Praemium una cum Henrico Rohrer et Ernesto Ruska abstulit studii mocroscopii electronicae causa.
Et scientiae spectri et semiconductri peritus est.
Calmontium
Calmontium (Francice Chaumont usque ad annum 1971 Calmontium in Bassiniacum, Chaumont-en-Bassigny) est urbs Francica 22'678 incolarum (anno 2012) et caput praefecturae Matronae Superioris in regione (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Loiai
Loi-Ai fuit civitas inter eas quas Britanni, Birmania anno 1886 debellata, in provincia Civitatum Shan includerunt. Haec civitas superficiem habuit 156 milium passuum quadratorum. Anno 1930 territorium in civitatem Hsamonghkam inclusum est.
Renatus Char
Renatus Char (natus in L'Isle-sur-la-Sorgue in praefectura Valle Clausa die 14 Iunii 1907; mortuus Lutetiae die 19 Februarii 1988) fuit poeta Francicus, qui pro repugnatione Francica pugnavit. Et motum surrealismi participavit.
Chronicon Petroburgense
Chronicon Petroburgense est recensio Chronicorum Anglosaxonum quae usque ad annum 1121 recensionem Wintoniensem (seu Chronicon Parkerianum) sequitur, documentis nonnullis interiectis quae antiquitatem Abbatiae Petroburgensis monstrare praetenduntur; post hunc annum duae continuationes, in aliis recensionibus minime repertis, historiam Angliae et praecipue Petroburgi usque ad 1154 describunt. Recensio Petroburgensis e libro manu scripto Laud 636 Bibliothecae Bodleianae legitur.
Donatus Bramante
Bramante (Donatus Bramante), accurate Donato di Pascuccio d’Antonio , (natus Firmidiani apud Urvinum Mataurense circa annum 1444 - mortuus est Romae die 11 Martii 1514 ) fuit celeberrimus architectus Italicus aetate Renascentiae.
Theologia fundamentalis
Theologia fundamentalis est, in theologia Christiana, disciplina quae Dei revelationem qua talem tractat, una cum eiusdem credibilitate et acceptatione per hominum fidem. Theologia fundamentalis etiam de theologia qua scientia in revelatione divina fundata, de methodo theologica, de rationis humanae partibus in rebus religiosis necnon de dialogo inter ipsam theologiam et ceteras scientias intercedente agit.
Kyaukku
Kyaukku fuit civitas inter eas quas Britanni, Birmania anno 1886 debellata, in provincia Civitatum Shan includerunt. Haec civitas superficiem habuit 76 milium passuum quadratorum. Anno 1928 territorium in civitatem Pwehla inclusum est.
Loimaw
Loimaw fuit civitas inter eas quas Britanni, Birmania anno 1886 debellata, in provincia Civitatum Shan includerunt. Haec civitas superficiem habuit 48 milium passuum quadratorum. Anno 1928 territorium in civitatem Yawnghwe inclusum est.
Carus (praefectura Franciae)
Carus,  Francogallice Cher, est praefectura Francica regionis Centri et Vallis Ligeris. Praefecturae caput est urbs Avaricum Biturigum.
Carolus Townes
Carolus Hard Townes (natus in urbe Greenville Carolinae Meridionalis die 28 Iulii 1915; mortuus Berkeleiae die 27 Ianuarii 2015) fuit physicus Americanus qui mechanicae quanticae peritus fuit. Alumnus antea universitatum Furman et Duke, gradum doctoris apud Institutum Technologiae Californiense attigit. Anno 1964 propter inventionem instrumenti laserici atque mesar ex unda micrometrica Nobelianum Physicae Praemium una cum Nicolao Basov et Alexandro Prochorow abstulit. Apud universitatem Californiensem professor physicae universitarius anni 1967 factus est Pontificiae Academiae Scientiarum sodalis fuit.
Eluvio verna
Eluvio verna est periodica fluminum exundatio, cum nive tabescente aquae fluminis ex alveo egrediantur et late, interdum et latissime valles adiacentes diluviant. Hora eluvionis de hora nivis tabescendi dependet; saepius mense Martio vel Aprili eluviones fiunt. Eluviones vernae praecipue in regionibus nivosis accidunt, sicut Europa Orientalis, Scandinavia, Canada, et Civitates Foederatae. Molium et receptaculorum aquae aedificatio in talibus regionibus non solum energiae hydroelectricae elaborandae prodest, sed etiam ab eluvionibus vernis defendit; nam aquae abundantes in receptaculo colliguntur et pedetemptim per molem emittuntur.
Hamlet
Hamlet, tragoedia a Gulielmo Shakespeare composita, inter opera praeclarissima litterarum Anglicarum accipitur. Scripta est inter annos fere 1599 et 1601, edita in quarto anno 1603 rursusque 1604 (quae editio saepius reimpressa est, lectionibus variis) et in editione in folio (titulo Mr. William Shakespeares Comedies, Histories & Tragedies) anno 1623 complexa.
Fontes, quibus auctor usus est in hoc ludo elaborando, difficiles sunt enumeratu; constat autem historiam ducis Amlethi Dani, a Saxone Grammatico in Gestis Danorum libb. 3 et 4 narratam, originem monstrare fabulae. Ante ludum nobis cognitum exstiterat et alius, cuius textus hodie deperditus protypum auctori praebuerit, ab eruditis appellatione Ur-Hamlet designatus.
Hi versus notissimi sunt:
Historia
Historia Amlethi invenitur in Gestis Danorum auctoris Saxonis Grammatici. Maxima argumenti pars inventa est a Gulielmo ipso Shakespeare.
Actio prima
Hamlet (fontibus Latinis "Amlethus") est princeps Daniae, cuius pater, qui appellatur etiam Amlethus, occiditur in castello Elsinoriensi (Danice Elseneur) a fratre suo Claudio. Claudius regnat vice Amleti et uxorem ducit matrem ipsius Amleti Gertrudam, res, quae antiquitus turpis habebatur incestuosaque. Quadam nocte larva regis superioris ante oculos vigiliarum paulisper apparet, antequam e visu evanescere possit. Dum Amlethus ac comes Horatius se larvam regis opperiri constituunt subsequenti nocte; effigies apparet atque filio suo confirmat se dormientem veneno a Claudio posito in aure interfectum esse et cupis Amlethum mortem ulturum esse suam, quod Amlethus ulla dubitatione intermissa probat. Attamen larva imperat, ne Amletus matrem occideret, immo ad divinam voluntatem reliquendam.
Actio secunda
Amlethus se insanum esse simulat ad consilia simpliciter cogitanda. Polonius, regalis consiliarius, insaniam mentis Amlethi ortam ob non responsum amore amorem erga filiam suam, Opheliam, putat. Ipso tempore Amlethus coetum histrionum parat ad tragoediam agendam in regia, cuius argumentum est haud dissimile a contextu Amletho dicto a patris umbra.
Actio tertia
Tragoedia acta Claudius abit maxime perturbatus et se in cubiculo suo recipit ad preces fudendas. Dein regem rogantem vidit Amlethus nec necare eum vult, ne moriatur in gratia divina. In controversia aspera cum Gertrude Amlethus interfacit Polonium se pone lintea occultantem ac rex in Angliam Amlethum de medio tollendum mittit.
Actio quarta
Ophelia, cum patrem mortuum videret atque Amlethum eiectum in exsilium, se occidit a dolore oppressa. Laertes frater ulcisci sororem vult et ad pugnam provocare et quidem sine missione Amlethum, pernicies Claudio machinante et Laertem hortante. Eodem tempore Amlethus ab Anglia effugit, in qua de consiliis Claudii erat necandus.
Actio quinta
Pugna inter Laertem atque Amlehtum incipit et de voluntate regis vinum cum veneno est bibendum Amleto, sed hoc non fit. Dein Gertruda vinum bibit, Laertes Amlethum gladio sauciat imbuto veneno, deinde Amlethus carpit gladium Laertis venenatum ac vulnerat eum. Gertruda moritur, Laertes cadit et patefacit omnia regis consilia; quam ob rem Amlethus pugione percutit Claudium, qui emittit animam una cum Laertis illa. Amlethus moriens facit, ut Fortinbras princeps Norvegiae fieret rex in Elsinore, qui Amletho iusta funera et magna solvit.
Versiones
Ludus Hamlet multoties Francogallice divulgatus est:
Sloboda
Sloboda est genus vici vel coloniae, quod saepe in historia Russiae et Ucrainae et Rutheniae Albae memoratur. Sloboda vocabulum Russicum svoboda (i.e. libertas) in sermone cotidiano contortum est, nam coloni slobodae de servitute, qua rustici omnes opprimebantur, iure liberati sunt. Slobodae saepe circa urbes magnas oriebantur et homines eodem studio in iis colligebantur; exempli gratia pyrobolistae (streltsy, unde Streletska sloboda ) vel aurigae veredarii (ямщики, unde Ямская слобода, Jamskaja sloboda) etc. Etiam peregrini in sua sloboda colligebantur, quae in Moscua in Lefortovo districtu hodierno sita erat Germanica (Nemetskaja) appellabatur (nam omnes Europaei in Russia saepe Germani vocabantur). Aliae slobodae non circa urbes, sed in locis desertis oriebantur, saepe a cosacos slobodenses dictos aedificatae. Initio saeculi XVIII ius slobodarum proprium et libertates earum sublatae sunt, sed nomen manebat. Saeculis XVIII et XIX nomine sloboda saepe suburbia vel vici non magni, unius viae vel plateae, appellabantur, quorum incolae rei rusticae minime studebant, sed alias artes habebant.
Birmania
Birmania (Birmanice Myanmā aut vulgo  Bamā) sive publice Unio Birmaniae (Birmanice ) est civitas in continentali Asia Meridiana et boreo-oriente Sinae, oriente Laotiae, austro-oriente Thailandiae, meridie Mari Andamanensi et Freto Coci, occidente Sinu Gangetico et boreo-occidente Bangladeshae et Indiae finitima. Anno 2006, caput ex Yangone in Naypyidaw (scilicet 'urbs regalis', Birmanice နေပြည်တော်) translatum est.
Birmania a Britanniarum Regno libera die 4 Ianuarii anni 1948 cum "Unionis Birmaniae" nomine facta est, designatione, qua denuo post periodon "Rei Publicae Socialisticae Unionis Birmaniae" (e die 4 Ianuarii anni 1974 ad die 23 Septembris anni 1988) usa est. Die 18 Iunii anni 1989, Birmanum militare regimen publicum civitatis nomen futurum esse Unionis Myanmaris nuntiavit. Nova designatio Consociatione Nationum et Unione Europaea agnita est, sed non a Civitatum Foederatarum et Britanniarumque Regni gubernationibus.
Varius Birmanus populus fundamentale munus ad definiendas civitatis civilitatem, historiam, et demographiam modernis temporibus habuit. Cuius politicum systema hodie sub Consilii Civitatis pro Pace et Evolutione, militari gubernatione ex anno 1992 ab imperatore exercitus Thane Shwe ducta, stricto dominio manet. Exercitus Birmanus super gubernationem dominatur ex tempore, quo imperator militaris Ne Win subitaneam rerum conversionem fecit ad vellendam civilem primi ministri U Nu gubernationem anno 1962. Birmania adhuc ethnicis tensionibus occurrit. Cultura civitatis in Buddhismo Theravadico loci elementis temperato fundatur.
Etymologia et usus
Nomina "Birmania" et "Myanma" eandem etymologicam originem possident. Latinum vocabulum Birmaniae e loci nomine Bam-mā venit, mediante Francico vocabulo Birmanie, quod antiquarum Anglicarum formarum Birman, Birma adaptatio est. Bam-mā vicissim formarum una est per quam loci incolae ad civitatem referunt, iuxta cum vernaculo nomine Maran-mā sive Mranmâ.
Birmanicum vocabulum ´mjanmaːɐ (originaliter transcriptum Latine velut Maran-mā sive Mranmâ) litteraria, scripta, forma civitati est, dum Bam-mā conloquialis, oralis forma est. Ambabus formis incolae utuntur, et in orali Birmanica distinctio inter duas minus clara est quam id, quod translitteratio suggerit.
Anno 1989 consilium militare Anglicumm civitatis nomen (e Burma in Myanmar) et diversarum urbium versionem publice mutavit, velut Yangonis (e Rangoon in Yangon). Publicum nomen Birmanicum (´mijanmaːɐ) non mutatum est.
Renominatio politice controversa est, nam Birmani circuli se militari regimini opponentes adhuc vocabulo Birmaniae utuntur, quia nec praesentis gubernationis legitimitatem nec eius auctoritatem ad mutandum civitatis nomen agnoscunt. Nonnullae Occidentales gubernationes, velut Americana, Australiana, Canadensis, Hibernica, et Britannica, Anglica forma Burma (ad Latinam Birmaniam correspondente) adhuc utuntur. Unio Europaea et Consociatio Nationum vocabulo Myanmar utuntur.
Lingua Latina plerumque vocabulo Birmaniae uti solet.
Historia
Primus circulus ethnicus in inferioris Aeravatis (Birmanice: ဧရာဝတီမြစ်) vallem migrantes Moni fuisse creditur, qui, regionis Meridiem dominantes circa annum 900 a.C., inter primos Theravadicum Buddhismum adoptantes in Asia austro-orientali fuere. Saeculo primo a.C.n., linguae Tibeto-Birmanae, Pyuvi secuti sunt, qui diversas civitates urbanas in media Aeravati condiderunt. Pyuvicum regnum saeculo nono regno Nanzhaoensi (in praesenti Iunannia) deletum est.
Birmani (in praesenti praecipua ethnia Birmaniae) e regno Nanzhaoensi in Aeravatis vallem migrare e saeculo septimo coeperunt, et anno 849 parvum regnum cum sede in Pagane condiderunt. Anavrata rege (inter annos 944–1077) Paganis pondus per territorium simile praesentis Birmaniae expansum est. Monico capite capto anno 1057 Birmani Theravadicum Buddhismum adoptavere et Birmanicam scriptionem, in Monica fundatam, evolverunt. Paganis reges plurima templa et pagodos in natione aedificavere prosperitate commercio apportata utentes.
Paganis pondus in valle Aeravatis in extremum venit, Cubilaii Chanis virium Mogolis invadentes, ex anno 1277; Pagan anno 1287 vastata est. Etiamsi Mogoli in valle Aeravatis non mansissent, Sanus (Sanice: ) populus stirpis Tai eos comitatus in regione domicilium conlocavit. Regno Paganensi parvarum civitatum, generatim a Sanis locali culturae adiunctis subiectarum, congeries successit, velut regna Avae et Pegus. Anno 1527 Sani Avae caput ceperunt.
Birmanis ex Ava fugitis adiuvantibus, Birmanicum parvum regnum Taunguense potens regnum Moni cum Pegus, et Birmaniam Inferiorem circiter anno 1540 denuo coniunxit. Postea Birmaniam Superiorem anno 1555, Manipur anno 1556, Civitates Sanicas anno 1557, Tziangmaia (Thailandice เชียงใหม่) anno 1557, Siamense regnum Ayutthayae inter annos 1564 et 1569, Laoticum regnum Lanxangiae (Laotice: ລ້ານຊ້າງ) cepit, sic dominatum in maximam Occidentalem Austrorientis Asiani partem. Rege Braginoco mortuo anno 1581 regnum eius ruit. Ayutthayae Siamenses Birmanos expulerunt, dum anno 1599 Arracanensis ethniae vires, Lusitanis mercenariis adiuvantibus, Pegu (nunc regni Taungus caput) vastavere. Praecipuus Lusitanus mercenarius, Philippus de Brito e Nicote, contra suos Arracanenses magistros rebellionem fecit et in tunc portum maximi ponderis in Birmania, Saluenensem, dominari consecutus est.
Birmani, a rege Anaucpetluno (1605–1628) ducti, se ad novam rationem redegere et Lusitanos anno 1611 vicerunt. Anaucpetlunus regnum minorum dimensionum cum base Avae et Superiorem Inferioremque Birmanias et Sanicas Civitates (sed neque Arracanenses neque Tenasserinenses (Birmanice တနင်္သာရီတိုင်) includens) restituit. Posterior illius regni inclinatio prospera Monorum rebellione coram ex anno 1740 adfuit, Francicis adiuvantibus et Siamensibus stimulantibus; Moni Birmaniam Inferiorem anno 1747 ceperunt et a tota domu Taunguensi anno 1752 sustulerunt, prolapsa Ava.
Rex Alaungpaya (1752–1760) domum Combaungam in Svebone anno 1752 instituit, Yangon anno 1755 condidit et, cum mortuus est, civitatem rursum unificaverat. Cum Tsingianis Sinis et Siamensibus conflictus secundo saeculi duodevicensimi dimidio decretoriam resultationem non habuerunt, sed Birmani Arracanenses Septemtrione capere adsecuti sunt, praeter formalem Manipuris adiunctionem anno 1813.
Birmani rebellionem in Manipure anno 1819 suffocavere et eodem anno regnum Assamense, usque ad tunc liberum, ceperunt. Talia parta Birmanicum territorium usque ad Indiam Britannicam dilatavere. Britannici Birmanos Primo Bello Anglo-Birmanico (1824-1826) vicerunt, cuius resultatio fuit, ut Birmania Assam, Manipur, Arracanum et Tenasserinum cederet. Secundum Bellum Anglo-Birmanicum, anno 1852, tres menses duravit, post quod Britannici relictas litorales provincias adiunxerunt: Aeravatiam, Yangon et Pegu (Birmanice ဧရာဝတီမြစ်, ရန်ကုန et ပဲခူးမြို့ proprie), cum novo Birmaniae Inferioris nomine. Post regnum popularis regis Mindonis (1853–1878), qui Mandales condidit, Britannici e regno debilem regem Thibaum (1878–1885) amoverunt in Tertio Bello Anglo-Birmanico (reapse, simpliciter capite Mandala capta). Birmanica regia familia in Indiam pulsa est. Birmaniae Superioris Inferiorisque sicut una Indiae Britannicae provincia iunctae et administratae sunt.
Tempus coloniale (1886–1948)
Britannici scholas, carceres, et ferrivias construxerunt. Birmanica acerbitas cum coloniali occupatione fortis manet et quandoque violentas seditiones afflabat. Offensa maxime eo quod irreverentia culturae et moribus Birmanicis videbatur provocabatur, v. gr. ut Britannici claceis uterentur in Buddhistica templa et fana intrantes. Birmanici Buddhismo repugnantiae capite uti coeperunt et Buddhistici monachi pro libertate motus primum agmen facti sunt.
Per secundum bellum mundanum Birmania se in Asia austro-orientali theatri primam aciem convertit. Britannica administratio ruit ob Iaponicam antecessionem et circiter 300 000 profugorum silvam in Indiam transgressi sunt, quorum solum 30  000 vivi advenerunt. Iaponica expeditio Britannicos e Birmania expulit, sed Britanniarum Regnum impetum contra Iaponicum impetum cum copiis exercitus Indo-Britannici fecit et anno 1945 civitatem receperat. Copiae vernaculae in ambobus belli agminibus pugnavere.
Anicia Iuliana
Familia
Anicia circa annum 478 Flavio Areobindo Dagalaifo Areobindo nupsit, qui anno 506 consulatum gessit. Eorum filius Flavius Olybrius Iunior fuit, qui anno 491 consul erat.
Birmania
Res publica democratica (1948-1962)
Pridie nonas Ianuarias anni 1948, libera res publica, extra Britannicam Consortionem, cum nomine publico Unionis Birmaniae facta est. Sao Shwe Thaik (Birmanice: စဝ်ရွှေသိုက်) praesidatum et U Nu primi ministri munus recepit. Bicamerale parlamentum institutum est. Anno 1961, Birmanicus U Thant secretarius generalis Consociationis Nationum electus est, primus socius non Occidentalis qui organizationis internationalis principatum occupavit; qui in munere per decennium manebat.
Regimen militare (1962-praesens)
Democraticum regimen anno 1962 desivit, cum imperator exercitus Ne Win militarem subitaneam rerum conversionem duxit. Qui per fere viginti sex annos gubernavit et cuius rationes impletae sunt cum nomine "viae Birmanicae in Socialismum". Anno 1974 armatae vires intercessiones contra gubernationem per U Thant funus violente represserunt.
Anno 1988 mala oeconomica gestio et politica repressio vulgatas significationes pro democratia provocaverunt. Securitatis vires significationes cum centenorum hominum nece suffocavere. Generalis Saw Maung subitaneam rerum conversionem duxit et Consilium Civitatis pro Restauratione Legis et Ordinis (reapse, gubernationis civitatis) creavit. Anno 1989 consilium legem Martialem ad pugnandum contra ceteras intercessiones declaravit et officiale nomen nationis Anglicum in Union of Myanmar ('Unio Myanmaris') mutavit.
Maio anni 1990, gubernatio libera comitia primum post fere triginta annos provexit. Liga Nationalis pro Democratia, factio Aung San Suu Cii, 392 inter 489 sellas in Concilio Populari assecuta est, sed resultationes a Consilio abrogatae sunt, quod potestatem relinquere recusavit. A Than Shwe ductum ex anno 1992 militare regimen ecechiriarum pacta cum plerisque ethnici clandestini belli circulis conciliare consecutum est. Anno 1997 Consilium Civitatis pro Pace et Evolutione nuncupari coepit.
Die 23 Iunii anni 1997 Birmania Societati Civitatum Asiae Meridionalis et Orientalis haesit. Die 27 Martii anni 2006 militare consilium caput ex Yangone (Birmanice: ရန်ကုန်မြို့) in locum prope Pyinmanam (Birmanice ပျဉ်းမနားမြို့), qui Naypyidaw (Birmanice နေပြည်တော်) appellatus est, tradidit.
Antonius Franciscus Doni
Antonius Franciscus Doni (natus Florentiae anno 16 Maii 1513 - mortuus est mense Septembri 1574 in Monselice) fuit scriptor Italicus.
Birmania
Regimen militare (1962-praesens)
Tamen Interceotio regitimis a vi militaris die 1 Februarii 2021 fit et praeses Win Myint et Aung San Suu Cii potestatem politicam privati sunt et iam in custodia dantur.
Civilitas
Birmania a stricto regimine militari gubernatur, cuius nomen "Consilium Civitatis pro Pace et Evolutione" est. Praesens dux Civitatis Consilii praeses est, Generalis Than Shwe. Consilii ministrorum munera a militaribus officiariis occupantur. Praecipuae nationis factiones politicae Liga Nationalis pro Democratia et Liga Nationalitatum Sanicarum sunt, quamquam earum activitates a militari regimine valde regulantur et supprimuntur quod, praeterea, diversarum factionum et politicarum organizationum munera prohibuit.
Variae iurum humanorum organizationes, inter quas Human Rights Watch et Amnestia Internationalis, militaris gubernationis abusuum casus contra iura humana referunt et potestatem iudicialem in civitate non esse firmant. Operum coactivorum, hominum commercii furtivi, operum adulescentium relationes sunt et gubernatio nota est, quia sexuali violentia velut dominii instrumento utitur.
Parlamentaria comitia anni 1990 primae in triginta annis fuerunt, in quibus Liga Nationalis pro Democratia, ab Aung San Suu Cii ducta, amplius 60% suffragiorum et amplius 80% selliorum in Concilio recepit. Interea, militare regimen comitiorum resultationes abolevit. Aung San Suu Cii, quae inter civitates famam velut activista pro democratia in sua civitate consecuta, est et Nobelianum pacis anno 1991 recepit, in custodia domiciliaria manet.
Electi repraesentantes anni 1990 Gubernationem Nationalis Coalitionis Unionis Birmaniae, gubernationem in exilium, formaverunt, quae illegalis a militari regimine putatur.
Anno 1993 gubernatio militaris Conventum Constituentem instituit. Die 10 Maii anni 2008, 92.4 centesimae viginti duorum millionum electorum in civitate putative constitutionem a militaribus scriptam per referendum probavere, cum participatione urnis putative 90 centesimarum, in mediis typhonis Nargis effectibus. Prima comitia e nationalibus comitiis anni 1990 fuerunt. Nova constitutio militaribus 25 centesimis selliorum in parlamento concedit. Nyan Win, Ligae Nationalis pro Democratia orator, referendum impugnavit, "mendaciis et fraudibus per totam civitatem abundare; in nonnullis vicis, auctoritates et comitialis campi functionarios ipsos schedulas signare et eis nihil facere permittere" asseverans. Nova constitutio quin Aung San Suu Cii publica munera occupet obstat. Alii quinque milliones electorum die 24 Maii in Yangone et in Aeravatis (Birmanice: ဧရာဝတီမြစ်) delta, typhone Narge affectissimis areis, suffragium ferrent.
Repressio politica et abusus contra iura humana ut Concilium Salutis Consociationis Nationum Birmaniam in suo ordine operum includeret fecere. Societas Civitatum Asiae Meridionalis et Orientalis militari regimini ut civitatem in democratiam ducat instat.
Geographia
Tota 678 000 chiliometrorum quadratorum lata Birmania maxima civitas in continentali Asia Austrorientali est et inter civitates telluris trigesimum nonum locum secundum aream occupat. Terra paulum maior Fodinarum Generalium et Sanctae Catharinae Brasiliensium civitatum aut Germaniae et Italiae arearum additione est (ut melius comparetur, Mozambicum 801 590 chiliometrorum quadratorum latum est).
Boreoccidente Bengaliensi Delta Gangis divisioni, cum limite 193 chiliometra longo, et Indicis civitatibus Assamensi, Nagalandensi, et Manipurensi, cum limite 1463 km longo, finitima est. Boreoriente, Sinensibus Thibeto et Iunanniae, cum limite 2185 chiliometra longo, finitima. Austroriente Laotiae (cum limite 235 km) et Thailandiae (cum limite 1800 km) finitima. Birmania continuum litus 1930 km longum Sinu Gangetico et Mari Andamanensi perfusum possidet. Eius terrestres limites omnes 5876 km faciunt.
Septemtrione, Montes Hengduanici (Sinice: 横断山脉) Sinae finitimi sunt. Chacaborazium (Birmanice: ခါကာဘိုရာဇီ), in Catziniae (ကချင်ပြည်နယ) civitate situm, maximum culmen in Birmanico territorio est, dum Iugum Arracanense, Iugum Peguense et Oropedium Sanicum Birmaniam e Septemtrione in Meridiem, ex Himalaia, transeunt et eam in tres nationis sinus hydrographicos, fluminum Aeravatis (ဧရာဝတီမြစ်), Saluenis (သံလွင်မြစ်) et Sittaungi (စစ်တောင်းမြစ), dividunt. Quorum Birmaniae primum et longissimum, cum 2170 chiliometris, est cuius vallem plerique Birmani incolunt. Valles inter iuga fertiles planities possident.
Maxima Birmanici territorii pars inter Cancri Tropicum et Aequatorem invenitur. Civitas in Asiana hippalorum regione sita est, quod ut eius litorales regiones 5000 mm pluviae in annos singulos recipiant facit. Praecipitatio in regione delta Aeravatis (Birmanice: ဧ​ရာဝတီမြစ်) fere 2500 mm est, maior quam siccae zonae Birmaniae mediae, cum vix 1000 mm. Septemtrionales nationis regiones frigidiores sunt, cum mediis temperaturis 21 °C. Litoralis et deltica regiones medias temperaturas 32 °C ostendunt.
Lentum oeconomicum incrementum Birmanicum ad eius naturae circumiectae et oecosystematis servationem attulit. Amplius 49 centesimae nationalium terrarum silvis teguntur quae Tectonam grandem, Heveam brasiliensem, acaciam, bambusam, manglia, cocoem nuciferam, et catechu includunt. Septemtrione in oropedio, quercus, pinus, aliaeque rhododendrorum species inveniuntur. Terrae iuxta litus omnes tropicorum pomorum varietates sustinere possunt. In zona sicca, vegetatio spargitur.
Iosephus Piłsudski
Iosephus Clemens Piłsudski (Polonice Józef Klemens Piłsudski, natus Zalavas in vico apud Vilnium, hodie urbem ad Lituaniam pertinentem, die 5 Decembris 1867; mortuus Varsoviae die 12 Maii 1935) fuit miles et post primum bellum mundanum rerum politicarum peritus Polonicus.
Pangmi (civitas)
Pangmi fuit civitas inter eas quas Britanni, Birmania anno 1886 debellata, in provincia Civitatum Shan includerunt. Haec civitas superficiem habuit 30 milia passuum quadratorum. Anno 1947 territorium in singulam Civitatem Shan Birmaniae independentis inclusum est.
Birmania
Statistica
Inter opes naturales hominibus utiles sunt petroleum, lignum, stagnum, stibium, zincum, cuprum, wolframium, plumbum, carbo, marmor, alia genera saxorum, lapides pretiosi, gasium naturale, et energia hydroelectrica.
Iosephus Piłsudski
Historia Poloniae
Birmania
Statistica
Usus soli:
cultus permanens: 1%
pastus permanens: 1%
silvae: 49%
alii: 34% (aest. 1993).
Solum irrigatum:
10680 km² (aest. 1993).
Bernardinus Luini
Bernardinus Luini (natus circa annum 1480 in vico prope lacum Verbanum; Mediolani anno 1532 mortuus) fuit illustris pictor Italicus Renascentiae.
Birmania
Statistica
Accidentia naturalia:
Terrae motus et typhones; inundationes et terrarum labes multum crebrae sunt per pluviarum tempus (ex Iunio in Septembrem); periodicae aritudines.
Ambitus - problemata praesentia:
desilvatio; industrialis contaminatio; cloacarum systema valde deficiens autparum aptum; tropicales morbi.
Oeconomia
Birmania in Austroriente Asiano pauperrimarum nationum una est et decenniis abhinc oeconomicam stagnationem, malam administrationem et solitudinem patitur. Eius PDG 2,9% per annum crescit, quod parvum indicem collatum aliis regionis oeconomiis putatur.
Regentibus Britannicis, Birmania opulentissimarum nationum una in Austroriente Asiano et in mundo maxima oryzae exportatoria erat. Petroleum producebat et naturales humanasque opes possidebat et eius plerique incolae valde alphabetizabantur. Circa 75% tectonae grandis in mundo productae ex hac natione oriebatur.
Post subitaneam rerum conversionem anni 1962, gubernatio industrias publicas facere conata est, sed anno 1989 oeconomiam decentralizare coepit. Recentibus annis, Sina et India Birmaniae ad lucrandum appropinquavere. Multae nationes, sicut Civitates Foederatae, Canada et Unio Europaea commerciales et pecuniariae collocationis sanctiones imposuere. Peregrinae pecuniae collocatio e Sina, Singapura, Republica Coreana, India et Thailandia egreditur.
Praeter illegales drogas sicut opium, Birmanica oeconomica activitas agriculturales, textiles, ligneos subfructus, aedificationis materiam, lapides pretiosos, metalla et gasium naturale includit.
Agri oryzae fere 60% cultae areae tegunt; oryza ad 97% productionis grani (per pondus) respondet.
Demographia
Birmaniam circiter 55 milliones, grosso modo, incolarum colunt quia ultimus partialis census in natione ab anno 1983 originem trahit. Spissitudo incolarum parva est, 75 incolarum pro km².
Milliones Birmanicorum operariorum in Thailandia (plerique illegales immigrantes) sunt. Indo-Birmanicus, Bengalo-Birmanicus et Thai-Birmanicus limites hospitio campos profugis excipiendis accipiunt, qui in Malaesia quoque adsunt.
Quattuor magnae linguisticae familiae in Birmania adsunt; Sino-Thibetana, Austroasiatica, Thai-Cadaica et Indoeuropaea. Linguae cum maximo loquentium numero Sino-Thibetanae, Birmanicam, Carenicam, Catzinicam, Dzinicam et Sinicam includentes, sunt. Praecipua Thai-Cadaica lingua Sanica est. Monica, Deangica et Va praecipuae linguae Austroasiaticae sunt. Duae principales Indoeuropaeae linguae Pali, liturgica Theravadici Buddhismi lingua, et Anglica sunt.
Birmania magnam ethnicam diversitatem ostendit. Quamquam gubernatio 135 dissimiles ethnicos circulos agnoscat, exactus census de ethnicis circulis difficilis putatur. Saltem 108 dissimiles ethnolinguistici circuli in natione, praesertim Thibeto-Birmanici, sunt. Birmani 68% incolarum formare aestimantur, quos Sani (10%), Careni (7%), Arracani (4%), ethnice Seres (3%) et Moni (2%) secuti sunt. Olim magna et ponderis communitas, Anglo-Birmanici nationem ex anno 1958 relinquere coeperunt, quorum pauci in Birmania manent.
Cultura
Etsi localium culturarum plethora in Birmania sit, plerorumque incolarum cultura praesertim Buddhistica et Birmanica est. Birmanica cultura continenter vicianrum nationum ea affecta est. Plerumque artes et imprimis litterae valde Birmanico Theravadici Buddhismi modo affectae sunt. Putatum nationale Birmaniae epicum carmen, Yama Zatdaw Ramayanae adaptatio est quod Thailandiensi, Monica et Indica textus versionibus valde affectum est. Buddhismus una cum Natorum sive spirituum (Birmanice: နတ်) adoratione colitur.
In traditionali Birmanico pago, monasterium culturalis vitae centrum est et laici monachos verentur et alunt. Omnes Buddhisticarum familiarum pueri novitii et monachi fieri debent, quamvis brevi tempore.
Britannica colonialis gubernatio Occidentalia elementa in locali cultura introduxit. Educativum systema velut normam Britannicam habet. Colonialia architectonica pondera obviissima magnis urbibus velut in Yangone sunt. Multi allophyli velut Careni, in Austroriente, et Catzini Dzinique, in Septemtrione et Boreoccidente, Christiani sunt.
BL Cotton Tiberius B.i
Cotton Tiberius B.i est liber manu scriptus, olim in Bibliotheca Cottoniana inclusa, hodie in Bibliotheca Britannica. Codex comprehendit et recensionem Abindoniensem (i.e. abbatiae Abindoniensi attributam) Chronicorum Anglosaxonum et versionem Anglosaxonicam, iussu regis Alfredi confectam, Historiarum adversum paganos Pauli Orosii cum supplementis de navigationibus Ohtherii et Wulfstani.
Ebura et Lidericus
Ebura et Lidericus sive Ebura et Laedus, Francogallice Eure-et-Loir,) est praefectura Francica regionis Centri et Vallis Ligeris. Caput praefecturae est urbs Carnotum.
BL Cotton Domitian A.viii
Liber manu scriptus Cotton Domitian A.viii, olim Bibliothecae Cottonianae, hodie in Bibliotheca Britannica comprehensus, recensionem praebet Chronicorum Anglosaxonum bilinguem, annalibus et Anglosaxonice et Latine exscriptis. Textus interdum titulo Annales Domitiani Latini recognoscitur.
Rudolphus Mössbauer
Rudolphus Mössbauer (natus Monaci die 31 Ianuarii 1929, mortuus ibidem die 14 Septembris 2011) fuit physicus Germanicus. Anno 1961 Nobelianum Physicae Praemium una cum Roberto Hofstadter ratione studii radiationis gammae abstulit. Mössbauer Pontificiae Academiae Scientiarum sodalis fuit.
Alma mater eius Universitas Technica Monacensis fuit.
Patres Ecclesiae
Patres Ecclesiae appellantur auctores Christiani a primo ad octavum saeculum, qui plurimum ad doctrinam stabilemque conscientiam ecclesiae contulerunt.
Theologia Catholica
Ecclesia Catholica Romana patres ecclesiae quattuor regulis metitur:
Inter Patres Ecclesiae Magnos in oriente Athanasius, Basilius Magnus, Gregorius Nazianzenus et Ioannes Chrysostomus numerantur, in occidente Ambrosius, Hieronymus, Augustinus et Gregorius Magnus.
Contra non omnes Doctores Ecclesiae notam antiquitatis habent, at alias notas eminentis eruditionis et expressae ecclesiae declarationis.
Auctores ecclesiastici sive scriptores ecclesiastici ab Ecclesia Catholica ii appellantur, qui quidem antiqui, sed non orthodoxi aut sancti sunt. Ad hanc manum Origenes et Tertullianus pertinent.