cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Leviathan (Thomas Hobbius)
Contractus socialis, condicio pacis
Contra quod dici solet, Hobbius nequaquam solam monarchiam verum superanum esse existimavit, nam illi democratia et aristocratia aeque validae dominationis formae erant, quamquam in rebus gerendis monarchiam tutissimam esse concessit. Sed superano quaecumque natura sit, absolutam possidere potentiam oportet. Argumentum Hobbii hic ancipites implicat cogitandi rationes. Quomodo enim superanus, persona arte creatus, necessario infinite personas conditorum reprae sentet, et ideo etiam omnem quam potest auctoritatem recipiat, evanescente ceterorum auctoritate. Non est infitiandum Hobbium propensum fuisse ad perfruendum omnipotentia civitatis gubernantis, cum eam nominet Leviathan, hunc locum Iobi commemorans: "Non est super terram potestas, quae comparetur ei, qui factus est, ut nullum timeret. Omne sublime videt: ipse est rex super universos filios superbiae." In corpore sociali dominatio ("superanitas") anima artificialis est totum corpus vivificans et movens. A natura superani Hobbius accurate aliquot notas ducit ad superanum necessario pertinentes, ex quibus aliquae libertatibus superani iunctae sunt, nam superani est libere et ex libidine leges imperare, iudicandi uti potestate, de bello et pace decernere, magistratus designare, et cetera.
Alia notatio magni momenti haec est: cives a superano nihil postulare posse. Forma imperii mutari non potest, nec potestas amitti, neque quisquam de iudiciis superanum reprehendere potest. Civis solum hoc requirere potest, ut superanus munere ad quod creatus est fungatur: hoc est, ut gladius domini pacem et securitatem servet. Si hoc malum eventum habuerit, societas dissolvetur, et civibus suo officio liberatis novus supranus succedere potest. Memorabile est Hobbium, quamquam civitatem nihil esse putabat nisi instrumentum quoddam, quod commodis civium securitatique domus et corporis inserviat, diligenter ratiocinatus ad paene despoticam pervenit formam civitatis. Ut notum est, ex firmissimis argumentis philosophiae socialis est contractus socialis, qui iterum atque iterum palam venit semper novas ostendens formas etiam apud tales philosophos, quorum mores alioqui multum inter se differunt.
4754 Panthoos
4754 , olim designationibus 5010 T-3 et 1988 RH1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Troiani Ioviani attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Leviathan (Thomas Hobbius)
Hobbius, consectator materialismi
Res quas supra breviter complexi sumus solam tertiam partem huius libri quadripartiti comprehendunt. Quae reliqua parte libri continentur famae claritate huic primae parti adaequari non possunt. Sed aliquot iucunda sane numerari possunt. Nam Leviathan multos locos philosophiae attingit, quorum tractatu Hobbius argumenta ad theoriam civitatis pertinentia sustinere vult. Hobbius constans est materialista, quod illis temporibus fere extra ordinem esse putabatur. Mirum dictu, nunquam hanc persuasionem argumentis quae intellegi possint firmavit, sed eam ut planam et perspicuam sumpsisse videtur. Existimat autem nihil esse nisi corpora materialia legibus physicis subiecta, eventaque omnia motus corporum esse. In operibus physicis his cogitationibus operam dat, sed in physica praecipue coniecturali moratur. Quamquam alienum est accuratas leges pysicas mathematicasque invenire, tamen omnia quae de philosophia cogitabat ex materialismo haurit. Itaque in Leviathan indiget materialismo, quo rationem humanitatis fundare possit. Homines (sicut etiam angeli!) corporei sunt, neque sunt animae. Materialismus apte consociatur cum determinismo, de quo celebrem habebat controversiam cum Ioanne Bramhall, episcopo Armachano.
4754 Panthoos
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4754 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Leviathan (Thomas Hobbius)
Hobbius, consectator materialismi
Hobbius in primis plane hanc dixit sententiam celebrem, plenum determinismum non esse incongruentem libertati subiecti eligentis. Extra parvum notorum circulum nemo in Anglia Hobbio favebat. Itaque factus est specimen philosophi corrupti. Ideo quam plurimi scriptores eum adgressi sunt, non tam quia ab eius opinionibus ad superanum pertinentibus dissidebant quam quia gravem non tolerabant materialismum, quod non solum ad atheismum duceret sed etiam cum manifestissimis rebus discreparet. Quidnam Hobbius re vera de theologia cogitaverit, quaerere licet. Posterior libri pars, quae hodie raro legitur, in accuratam formam Christianam scripta est, eo quidem consilio, ut multis adlatis notis biblicis demonstret id, quod de natura civitatis supra expositum est, nequaquam a nuntio Christiano abhorrere. Simul vero oportet Hobbium quaestiones theologiae systematicae usque ad Trinitatem et ultimum iudicium considerare, et saepe, dum in iis versatur, mirabiles interpretationes usitatis proponit dogmatibus.
Quae pars vehementer satiram resipit. Dubium est, an (et quantopere) Hobbius in systema theologicum a sese creatum omnino crediderit. Nihilo minus, periucunda auditu est animumque occupat, nam mysteria excludere et ratione explicare vult. Hobbium putes tute blasphemandae religionis occasione oblectari. Nihilo minus eum aliquatenus credidisse constat. Sed de Deo nihil sciri potest, nam omnia quae de Deo dicuntur nihil nisi reverentiam praestare videntur sine ulla veritate significationis, et religionem nihil esse nisi institutum sociale dicit hodiernam sociologiam praesagiens. Amplissimam de religione opinionem dicit, cum religionem civitatis monet libere a superano imperari posse. Quamvis enim sua cuique fides secreta privataque maneat, tamen quod genus religionis in civitate coli debeat a suprano tantum imperari potest. Hoc modo Hobbius non solum civitatem et ecclesiam, sed etiam saecularia et spiritualia in unum confundit. Ob eam enim causam laborat, ut verbis Bibliorum ordinationes divinas demonstret reapse leges publicas Israelis esse. Constat enim Deum esse superanum populi Isrelis, ut pacto Moysis temporibus facto constitutum est. Deinde superanis profanis semper potentia divina fuit, cum cives superano oboedire debere et ratione et verbo Domini demonstretur. Cum civitati praeter superanum nulla alia auctoritas absoluta esse possit, sequitur, ut institutum ecclesiae abolendum sit vel saltem severe minuendum ac fidelium communione aedificandum.
Leviathan initium capit a psychologia, et quidem de motibus, qui stimulis physicis in organis sensoriis efficiuntur. Sensus varias in corpore efficiunt vibrationes, quae cogitationes vocantur. Quedam proprietates cerebri innatae sunt. Quamvis haec fundamenta psychologiae Hobbianae aspera et obscura sint, sollertissime iis utitur. Notio civitatis in Leviathan proposita magnum momentum philosophiae iuris fecit, nam Hobbius omnes leges iudiciarias in eodem ordine sociali superano subiecto comprehendit ac cetera instituta civitatis. Qua opinione Hobbius contra philosophiam iuris in praecedentium casuum exemplis positam congressus est, nam leges putabat arbitrarias esse nullasque esse per se veras, ac interpretationem legum penes superanum esse. His argumentis Hobbius initium positivismi iuridici praeparavit.
De tenebris philosophiae inanis
Etiam memorandum est ultima pars libri "De regno tenebrarum", cui vix ullus textus philosophicus comparari potest. Ad regnum tenebrarum eos pertinere dicit hostes, qui lumini rationis adversantur, scilicet fautores ecclesiae catholicae. Sed facile intellectu est Hobbium alios quoque opiniones religiosas erroresque communes significat.
Animadverti adhuc debet caput XLVI, in quo tenebras studio philosophandi effectas vituperat, et prae se fert magnam partem scientiae academicae tunc temporis non solum absurdam sed etiam plane noxiam esse. Hobbius Leviathan cogitavit scientificum esse opus, in quo ratiocinatio pressius et modo demonstrativo a rebus simplicissimis ad magis magisque tortuosas progrediatur. Varia elementa (sicut vibrationes cerebri, somnia prophetarum, dispositiones post ultimum iudicium faciendae) ad totam componendam imaginem implicantur, quae theoriam coniunctam cum explicatione virtutis formare debebat. Qua in re visio Hobbii nova fuit in scientia sociali et in philosophia praesertim late disseminata.
6910 Ikeguchi
6910 , olim designationibus 1991 FJ, 1975 FA1, 1977 RT2, 1980 DP3, 1985 BF2, 1986 GF2, et 1993 RN1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Satoru Otomo et Osamu Muramatsu, astronomis apud Observatorium Uramashu versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6910 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Belcastel (Avario)
Belcastel (Occitanice Bèl Castèl) est commune Francicum 228 incolarum (anno 2009) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Saint-Python
Saint-Python est commune 1036 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Stephanus Szerdahelyi
Stephanus István Szerdahelyi (natus die 20 Augusti 1924 Negreşti-Oaş in Circuli Satmarinensis oppido, mortuus die 21 Augusti 1987 Aquinci) philologus, iurisconsultus et paedagogus Hungarus fuit. Anno 1965 commissionem specialem esperantologicam in gremio Associationis Esperanticae Hungaricae fundavit et feliciter duxit. Anno 1966 in Universitate scientiarum Budapestinensi sectionem Esperanticam creavit ibidem multos annos praelectiones et cursus habiturus.
Vita
Studiis iuridicis Claudiopoli Aquincique terminatis (tempus ei studiosum annis inter 1942 et 1950 fuit) Aquinci insuper linguae et litteris Russicis studebat. Magisterio laureatus est anno 1953, quo doctoratum utriusque iuris et rerum politicarum quoque accepit. Anno 1966 Almam matrem Budapestinensem ditavit cathedra de rebus Esperanticis professore Geza Bárczi auxiliante. Mox Stephanus Szerdahelyi professor de rebus interlinguisticis, esperantologia et linguisticis applicatis proclamatus est. Ab anno 1985 usque ad mortem praeses fuit Associationis Esperanticum docentium internationalis, insuper adhaesit circulo Europaeo Esperantico Eŭropa Klubo; Academiae scientiarum internationali ad Sanctum Marinum (AIS) quoque operam dabat.
6909 Levison
6909 , olim designationibus 1991 BY2 et 1994 OA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Transmartiais attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolina Ioanne Spellmann Shoemaker, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Universitas Calcuttensis
Universitas Calcuttensis (Bengalice:  কলিকাতা বিশ্ববিদ্যালয়, Hindi:कोलकाता विश्वविद्यालय, Anglice: University of Calcutta) est universitas publica in Bengala Occidentalis (India).
Stephanus Szerdahelyi
Vita
Lucubrationem in glossario cui titulus Hungara-Esperanta Meza Vortaro anno 1983 incohavit, quod opus magnum post mortem eius etiam ab Helena Koutny finitum et anno 1996 Aquinci publicatum est.
Lingua Esperantica
Universitarii volumina saltem tria ediderunt de Esperanticis, quam editionem Szerdahelyi aut inspiraverat aut comitabatur, i.e.:
6909 Levison
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6909 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Theoria numerorum
Theoria numerorum, vel arithmetica sublimior, est pars mathematicae, quae de numeris naturalibus tractat. Notiones maximi momenti sunt numeri primi et compositi, congruentia, aequationes polynomiales.
Numeri primi et factores
Numeri naturales sunt 0, 1, 2, 3. . ., inter quos, 0 et 1 exceptis, omnes sunt aut numeri primi aut numeri compositi. Numerus est primus cuius divisores (positivi) sunt numerus ipse, unus, et nullus alius. Numerus est compositus si alius numerus positivus eum dividit. Exempli gratia, 6 est numerus compositus, quod. Numerus qui dividit aut metitur alium numerum est factor huius numeri; 2 et 3, ergo, sunt factores 6.
Theorema fundamentale arithmeticae dicit omnem numerum naturalem maiorem quam unum esse productum numerorum primorum, et hunc productum unicum esse: numquam sunt duae copiae factorum eiusdem numeri quae inter se differant. Hoc est, si N est numerus quidam maior uno, est copia finitis numerorum primorum,, et, si sit alia copia numerorum primorum , tum m = n et omnis p_i aequat uni q_j.
Series primorum est infinita. Hoc theorema Euclides probavit, libro nono Elementorum, propositione vigesima. Nam si non est series infinita, sint omnes numeri primi. Sit N = productum omnium horum primorum. Nunc numerum N + 1 nullus primus dividit (quod omnis pi N dividit). Sed, per hypothesin, N + 1 ipse non est numerus primus (quod non est elementum copiae pi). Debet ergo factorem quendam primum habere, qui non potest esse inter illos pi. Copia finita igitur non potest omnes numeros primos comprehendere.
Hoc theorema demonstraverunt Hadamard et de la Vallée Poussin anno 1896. Hypothesis Riemanniana, si vera est, permittat melius aestimare distributionem numerorum primorum. Theoria analytica numerorum de talibus quaestionibus tractat: haec pars theoriae numerorum arte analytica et functionibus continuis utitur.
Si m et n sunt numeri naturales, aut habent factorem communem (qui dividit ambo numeros) aut nullum talem factorem habent. Si nullum factorem communem habent praeter 1, dicimus numeri sunt primi inter se. Sed si unum aut plures factores communes habent, unus horum factorem maximum est. Euclides algorithmum invenit ad maximum communem factorem (MCF) calculandum. Sint M, N numeri quorum MCF calculandus est, et sit M > N > 0. (Si M = N, tum MCF(M, N) = M.) Divide M per N:, ubi r1 est residuus minimus positivus,. Tum divide N per r1:. Fac iterum usque ad residuum zerum invenis:
Ultimus residuus qui non est zerum, rn, est MCF(M, N).
Exempli gratia, pone M = 253, N = 69. Deinde:
Ergo MCF(235, 69) = 23.
Congruentia
Si numerus m dividit differentiam numerorum a, b (hoc est, |a − b| = km, k > 0), dicimus numeros a, b congrui secundum modulum m,. Exempli gratia,, sed 7 et 4 non congruuntur secundum modulum 5 quod 5 non dividit 7−4.
Congruentia secundum modulum quendam est relatio aequivalentiae; hoc est relatio reflexiva (omnis numerus a \equiv a), symmetrica (si a \equiv b, tum b \equiv a), et transitiva (si a \equiv b et b \equiv c, tum a \equiv c), ut faciliter videtur. Et operationes inter numeros congruentes similes sunt operationibus inter aequationes:
Exemplum:
His regulis demonstratis, possumus aequationes solvere, sicut : quia 3 \equiv 8, ergo 2x \equiv 8, ergo x \equiv 4. Solutiones sunt 4, 9, 14, 19, ... et omnes numeri his congruentes secundum modulum 5.
Sed si et a dividit m, non necesse est b et c congruere (mod m). Exempli gratia,, sed. Hoc est, secundum modulum m, sunt numeri qui nullum numerum inversum habent. In exemplo, non potest dividere per 2, quod 2 est factor moduli. Haec regula similis est regulae arithmeticae ordinariae: non potest divdere par zerum. (Sed, secundum modulum 6, possumus dividere per 5, quod 5 est primus ad modulum.) Breviter, integri secundum modulum m sunt anellus sed non sunt corpus nisi modulus sit primus.
Theorema parvum Fermatium est hoc: sit a integer quislibet et sit p primus qui non dividit a. Est numerus t sicut at est congruus 1, secundum modulum p, et t dividit (p − 1). Praeterea, si t dividit s, deinde as quoque congruus est 1, tum a(p−1) est congruus 1, et ap est congruus ipsi a secundum modulum p. Exempli gratia, si a = 8, p = 3, 82 = 64 est congruus 1, et 2 dividit (3−1). Aut, si a = 8, p = 73, 83 = 512 qui est congruus 1, et 3 dividit (73−1) = 72.
Congruentia gradus primi solutionem habet si MCF(a, m) dividit b. Nam
Si d = MCF(a, m) dividit b, possumus scribere
Haec congruentia (aut, haec aequatio) solutionem habet quam invenimus methodo simili algorithmo Euclidis supra descripto. Si x'  est solutio, tum x'  + m/d, x'  + 2m/d, x'  + 3m/d, etc. sunt solutiones congruentiae primae, secundum modulum m.
Exempli:
Possumus systema congruentiarum solvere. Exempli gratia, si et simul, invenimus x = 18, quod 18 = 5×3 + 3 et 18 = 2×7 + 4. Omnes numeri congrui 18 secundum modulum 35 (qui est 5×7) sunt solutiones.
Congruentiae et  solutionem habent quando. Sit d = MCF(m, n). Deinde
quae congruentia solutionem habet si d dividit (b − a):
Si 'y'  est solutio aliquis, omnes solutiones y sunt congrui illi y'  secundum modulum n/d''. Hoc est, y = y'  + z(n/d). Sed x = a + my. Scimus ergo
Et mn/d est minimus communis dividuus numerorum m, n. Scimus ergo solutionem esse congruam x'  secundum modulum MCD(m, n).
Theorema sinicum de residuis tractat de talibus congruentiis. Hoc theorema est:
Lamothe-Cumont
Lamothe-Cumont est commune Francicum 119 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Theoria numerorum
Congruentia
. Deinde, solutio systematis est
La Bastide-Solages
La Bastide-Solages est commune Francicum 99 incolarum (anno 2011) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Theoria numerorum
Congruentia
Theorema dicitur "sinicum" quod mathematicus sinicus Sun Tsu eum scivit fere saeculum tertio.
Aequationes polynomiales "Diophanti" dictae
Aequationes polynomiales quarum coefficientes sunt integri et solutio quoque debet esse integer dicuntur aequationes Diophanti vel aequationes diophantinae. Nomen habent de Diophanto mathematico claro Alexandriae, qui tales aequationes studuit.
Lapenche
Lapenche est commune Francicum 226 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Theoria numerorum
Aequationes polynomiales "Diophanti" dictae
Exemplum est, qui sunt integri a, b, c ut a2 + b2 = c2? Hi sunt numeri trini Pythagorae qui magnitudines laterum trianguli recti esse possunt. Solutiones sunt (3, 4, 5), (5, 12, 13), et numerus infinitus aliorum.
Historia
Secundum Gauss,
Gauss anno 1801 scripsit. Postea plures mathematici theoriam numerorum coluerunt.
Graeci
Mathematici Graeci de theoria numerorum pluria sciverunt. Euclides, saeculo secundo a.C.n., numeros primos et factores in Elementis studuit. Nicomachus Gerasianus, Neoplatonicus, Introductionem Arithmeticae scripsit, circa annum 100 p.C.n. ; duo libros huius operis habemus. Diophantus, qui sicut Euclides Alexandriam habitavit, et fere anno 250 floruit, tractatum De Arithmetica tredecim librorum scripsit; sex primi iam exstant. Diophantus symbola invenit ad quantitates variabiles repraesentandas: significat quadratum aut secundam potestatem quantitatis cuiusdam (e verbo graeco δύναμις, potestas),  cubum significat (e κύβος), et cetera. Aequationes polynomiales quarum omnes coefficientes sint numeri integri (vel rationales) solvit. Non autem demonstravit viam generalem ad tales aequationes solvandas, sed exempla varia proponit et solvit.
Romani
Mathematici Romani numeris saepissime utebantur, sed theoriam quam minime coluerunt. Dicit Cicero,
Primus liber de arithmetica, non parvi momenti, lingua latina scriptus, qui iam exstat est liber Arithmetica Boethii. Est traductio libri Nicomachi.
Galaxidium
Galaxidium (Neograece Γαλαξίδι; Catharevusa Γαλαξίδιον) est urbicula et pristinus demus Phocidis in Graecia 2600 incolarum (status: 2010) ad Sinum Corinthium situs. Ab administratione reformata anno 2011 (vide: Libellus Callicratis) pars est Delphorum demi, cuius est unitas popularis (δημοτική ενότητα).
Theoria numerorum
Medium Aevum
Quod arithmetica, geometria, astronomia erant inter artes liberales, viri docti hoc aevo de rebus mathematicis studuerunt. Arabes libros graecos in lingua arabica vertebant, et, praecipue in Hispania, tales libri deinde latine vertebantur ut omnes possint legere. Libri Algorismi de Additione et Subtractione et de Computando, saeculo nono scripti, saeculo duodecimo latine apparuerunt et mathematicos Europae de numeris arabicis docuerunt.
Galaxidium
Situs
Galaxidio est parvus portus geminus a montibus circumdatus. Portus principalis, qui est profundior, navibus lusoriis ac piscatoriis locum dat et cauponis tabernisque obsitus est. A minore portu, qui est incolarum, se splendidus aspectus in Iteam et Delphos praebet.
Theoria numerorum
Medium Aevum
Leonardus Pisanus, Fibonacci dictus (ca. 1180-1250), theoriam numerorum coluit. Liber Abaci, inter annos 1200 et 1228 scriptus, numeros arabicos explicat; alios libros quoque scripsit.
Galaxidium
Historia
Galaxidium usque ad saeculum undevicesimum magnam classem onerariam habuit et copiosus mercaturae locus erat, quod magnitudine ac ornatu aedificiorum iam videtur. Forma domuum translaticia bene servata incrementum periegesis valde adiuvit.
Theoria numerorum
Medium Aevum
Iordanus Nemorarius, fortasse idem vir quam Iordanus de Saxonia qui anno 1237 mortuus est, librum Arithmeticam scripsit in quo litteris utitur ad numeros quoslibet nominandos, ut nunc facimus.
Asor
Asor sive Hazor vel etiam Hasor (Hebraice חָצֹר ḥāṣor, Graece Ασωρ) fuit locus medius Chanaaniticus aetatis aëneae in Galilaea superiore in Tell, id est in colle saepius iterata exstructione orto, situs et a Mari Galilaeae in septentriones versus. Postea urbs Israëlitica facta his diebus nihil nisi parietinae nomine Tell Hazor vel Tell al-Qeḍāh (Arabice تل القضاه) prope Safed restant. Circa 1800 a. C.n. urbs in Chanaan maxima erat. Anno 2005 reliquiae Asoris una cum Megiddo et Beer Sheba ad Patrimonium totius mundi regestae sunt.
Historia
Asor areae fere 100 ha est maximus Tell biblicus in Israël. Urbs ad vias mercaturae ac expeditionibus maximi momenti sita erat, quae Phoeniciam, Anatoliam et Syriam cum Mesopotamia et Aegypto coniungebant. Praeter commercium etiam agricultura in planitie frugifera nomine Chula reditus praebebat.
Urbs superior a millenio tertio a.C.n. repetit, urbs inferior fere 1800 a.C.n. aedificata est. Aetate aënea Asor regionem decies maiorem quam Hierosolyma tum tenuissima amplectabatur. In optima re publica urbi minimum 20.000 incolarum erant. Reges commercio divites facti litteras late lonqueque dederunt ac receperunt, ut tabulae fictiles in Asor et Mari inventae attestant. Etiam litterae proscriptionis Aegyptiacae, Litterae Amarna (EA 148, 227, 228, 364) et relationes bellicae de Asore mentionem faciunt. Aetate aënea posteriore Asor maxima urbs areae fere 74 ha maxima fuit terrae Chanaan magnitudinem urbium Megiddo vel Lais (Lachish) octies superans.
Saeculo 13 a.C.n. urbs ab aggressore ignoto deleta est. Postea sola urbs superior iterum habitabatur. A Ben-Hadad Damascenus expugnatus et ab Omri rege Israel septentrionalis minor denuo aedificata sub 733/732 a.C.n. ab Assyris Tiglat-Pileser III funditus deleta est.
Asor in Bibliis
In Bibliis Asor vicies memoratur, in primis in libro Iosue et in libro Iudicum. Liber Iosue narrat regem Iabin, cum societatem Chanaaniticam contra Iosue in proelium duxisset, victum esse. Hoc bello Asor urbs ab Iosue incendio consumpta est. Liber Iudicum de controversia inter Iabin et Deboram, iudicem Israël, refert. Asor urbis mentio fit etiam in libris Regum (1 Reg 9,15 et 2 Reg 15,29), in libro Nehemiae (Neh 11,33) et in libro Ieremiae prophetae (Ier 49,28).
Theoria numerorum
Medium Aevum
Fortasse maximus mathematicus aevi medii, Nicolaus Oresmius (ca. 1320-1382), paene nihil scripsit de theoria numerorum.
Renascentia
Iohannes Regiomontanus (1436-1476) saeculo quinto decimo tabularium typographicum Norimbergae instituit, ubi libros rerum mathematicarum imprimeret. Problemata de triangulis et quadratis, hoc est de aequationibus gradus secundi, resolvit, sed quia anno quadragensimo aetatis mortuus est, non multa fecit.
Lucus Paciolus (1445-1514) librum scripsit anno 1487 cuius titulus est Summa de arithmetica, geometrica, proportioni, et proportionalita (in lingua italica), qui liber primus de theoria numerorum in Europa impressus est.
In Germania, Michaelus Stifel (ca. 1487-1567) librum de Arithmetica Integra anno 1544 divulgavit, librum magni momenti, quod Stifel notationibus + et − usus est praeter p et m modo Italico. Hoc est, ubi mathematici Italici m3 scribebant, Stifel −3 scribebat, ut nunc facimus.
Mathematici Italici methodum invenerunt ad aequationes gradus tertii solvandas; Scipio del Ferro (ca. 1465-1526) et Nicolas Fontanus (ca. 1500-1557), "Tartaglia" dictus (hoc est, "balbutor"), primi hoc poterant. Hieronymus Cardanus (1501-1576) methodum generaliorem descripsit in libro de Arte Magna anno 1545 edito. Deinde Ludovicus Ferrari (1522-1565) aequationes gradus quarti solvit. Difficile autem erat quod nullus iam de numeris imaginariis scivit.
Franciscus Vieta (1540-1603) primus erat qui quantitates variabiles a quantitatibus constantibus vel parametris distinguabat: litteras vocales ponebat ad variabiles nominandos, litteras consonantas ad constantes nominandos. Semper expressiones et methodos generales colitur.
Aetas Fermatiana
Renatus Cartesius (1596-1650) algebram cum geometria coniunxit; sed quamquam aequationes quadraticas et cubicas resolvit, de theoria numerorum minime studuit.
Petrus Fermatius (1601-1665) autem librum de Arithmetica Diophanti perlegit et quam maxime theoriam numerorum coluit. Multa dixit de numeris, sed sine demonstrationibus. Libri eius de geometria et analysi tractaverunt, sicut Ad locos planos et solidos isagoge et editio libri Apollonii Pergaei de locis planis; omnia quae dicebat de numeris erant in epistulis. Sed etiamsi demonstrationes non scripsit, saepissime habuit, ut videtur, quia plures coniectures eius verae sunt. Una coniectura autem non vera est: Fermat dicit omnem numerum integrum formae 22 n + 1 primum esse. Tales numeri nunc appellantur "numeri Fermatiani"; quattuor primi numeri primi sunt sed quintus non est, quod 22 5 = 641 × 6700417, ut demonstravit Eulerus.
Tria theoremata iam nunc ex nomine Fermat cognovimus. Theorema parvum Fermatianum dicit: si p sit primus et a primus ad p, deinde ap−1 esse congruum 1 secundum modulum p. Theorema duorum quadratorum dicit omnem numerum integrum formae 4n + 1 esse summam duorum quadratorum (ut, e.g., 5 = 1 + 4, aut 13 = 4 + 9). Theorema Ultimum Fermatianum dicit non potest esse numeros integros x, y, z, ut n > 2 et. Non possibile esse Fermat ipsum demonstrationem scire, sed recte coniectavit, ut nunc scimus.
Marinus Mersennus (1588-1648) erat amicus Fermatii, Cartesi, et plurium aliorum mathematicorum suae aetatis. Aliquae parva demonstravit de numeris primis. Numeri Mersenniani sunt numeri primi formae 2p−1 (p quoque primus), ut 3, 7, 31, 127. Non omnes numeri 2p−1 sunt primi: 29−1 = 511 = 7 × 73. Numerus N = 2p−1(2p−1) est numerus perfectus si 2p−1 est primus Mersenni.
Aetas Eulerana
Inter annos fere 1650 et 1750, paene nihil novi de theoria numerorum fit. Mathematici huius aetatis analysin algebrae praeposuerunt. Leonhardus Euler (1707-1783) instrumenta et methodos ex analysi ad algebram applicavit; est ergo pater theoriae analyticae numerorum. Theoremata plura, quae constetit Fermat, demonstrare conabatur.
Seriebus infinitis saepius usus est. Hoc est exemplum. Possumus partitionem facere numeri cuiuslibet n, quae est copia integrorum non negativorum quorum summa est n. Sit p(n) = numerus talium partitionum; deinde p(2) = 2, quod 2 = 0 + 2 et 1 + 1; p(3) = 3: 0 + 3, 1 + 2, 1 + 1 + 1; p(4) = 5: 0 + 4, 1 + 3, 2 + 2, 1 + 1 + 2, 1 + 1 + 1 + 1; et cetera. (Et p(0) = 1, 0 + 0.) Perdifficile est scire p(n) si n est magnus. Euler definit functionem generatricem F alius functionis f:
Deinde demonstravit:
Nunc potest analysi complexorum numerorum uti ad approximationem functionis inveniendam.
Iosephus Ludovicus Lagrange (1736-1813) theoremata illius Fermat demonstravit, quae Euler nequit. Unum est theorema quattuor quadratorum, quod dicit omnem numerum integrum summam esse quattuor quadratorum (qui possunt esse zerum). Tractavit etiam de formis quadraticis, quae sunt polynomiales gradus secondi duorum variabilium, ut ax2 + 2bxy + cy2. Tales formae similes sunt matricibus:
Et determinans matricis est determinans vel discriminans formae, ac − b2.
Hadrianus Maria Legendre (1752-1833) legem reciprocitatis quadraticae demonstravit. Dicimus numerum quendam a esse residuum quadraticum alius numeri b si a sit congruus quadrato secundum modulum b. Signum Legendre hanc notionem explicat:
Haec est lex: Sint p, q numeri primi impares. Dein
Aetas Gaussiana
Disquisitiones Arithmeticae Caroli Friderici Gauss (1777-1855) est liber magni momenti anno 1802 scriptus. Hic liber de congruentiis, de residuis quadraticis, et de formis quadraticis tractat. Hi sunt partes libri:
Iohannes Petrus Gustavus Lejeune Dirichlet (1805-1853) Gauss secutus est. Theorema eius clarissimum tractat de primis inter series arithmeticas. Sit a, a + m, a + 2m, ... a + im, ... series, a < m, a et m primi inter se. Dein inter numeros huius seriei, quantitas primorum est infinita. Aliae series quoque studuit, quas nunc nominamus series Dirichletianae, quae sunt series infinitae huius formae:
Una talis series magni momenti est functio zeta Riemanniana.
Evariste Galois (1811-1832) algebram catervarum et corporum invenit. Quamquam Gauss in ultima sectione Disquisitionum aequationes axn = b modo operationibus rationalis et radicum extrationibus utens solvit, Galois aequationes polynomiales generales solvere conatus est. Relationem invenit inter catervam radicium aequationis et solutionem eiusdem aequationis. Nunc corpus finitum nominatur "Corpus Galois"; exemplum est corpus integrorum secundum modulum primum.
Aetas recens
Hodie theoria numerorum est pars algebrae quae methodis ab analysi, geometria, topologia quoque utitur. Hoc plane videtur e demonstrationis theorematis ultimi Fermatiani ab Andrea Wiles.
Bernardus Riemann (1826-1866) hanc functionem studuit:
Series &zeta(s) coit ad limem et valorem habet si s > 1 aut si s est numerus complexus cuius pars realis maior est quam 1. Est series Dirichletiana.
Iam Euler hanc functionem scivit, qui demonstravit:
Hoc est quasi interpretatio analytica theorematis fundamentalis arithmeticae.
Anno 1900, Congressus Internationalis Mathematicorum Lutetiae convenit. David Hilbert (1862-1943) orationem habuit in qua viginti-tria problemata saeculi novi posuit. Quattuor horum problematum de theoria numerorum tractant.
Octavum problema rogat de numeris primis: est Hypothesis Riemanniana vera annon? Quid de Coniectura Goldbachiana, quae dicit omnem numerum parem esse summam duorum quadratorum? Nescimus.
Nonum problema vult legem reciprocitatis quadraticae generalem in quolibet corpore invenire. Mathematicus Aemilius Artin (1898-1962) magnam partem huius problematis ab anno 1924 resolvit.
Decimum problema rogat utrum algorithmus exstet quo sciamus si aequatio quaelibit Diophanti solutionem habeat. Non exstat, ut demonstraverunt Martinus Davis, Yuri Matiyasevich, et Iulia Robinson.
Undecimum problema tractat de formis quadraticis in quolibet corpore. Helmut Haase notionem principalem anno 1921 invenit: duae formae sunt aequivalentes in corpore quodam si sunt aequivalentes in omnibus corporibus quae hoc corpus complent.
Ryknild Street
Ryknild Street sive Icknield Street est nomen mediaevalis viae cuiusdam Romanae quae per mediam provinciam Britanniam ab Bourton-on-the-Water ad septentrionem versus usque ad Templeborough tendit. Iuxta Bourton-on-the-Water, ubi oppidum Romanum nomine Latino incognito constructum est, haec via in Fosse Way confluit quae inde ad Corinium et Aquas Sulis tendit. Ultra Templeborough vestigia viae nondum reperiuntur; fortasse olim per navigationem fluvii Don usque ad Danum pergitur ut viam quae a Londinio Eboracum tendit attingeretur. In itinerariis Romanis haec via omittitur.
Saint-Momelin
Saint-Momelin (Nederlandice Sint-Momelijn, Flandrice Oudmunster  ) est commune 381 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Abulkalam Abdul Momen
Abulkalam Abdul Momen, litteris Bengalicis আবুল কালাম আব্দুল মোমেন (Sylhet in urbe natus die 23 Augusti 1947) est politicus Bangladesae et eruditus Civitatum Foederatarum.
Frater est minor natu ministri a vectigalibus Abul Maal Abdul Muhith. Alumnus est universitatis Daccaensis ubi scientiae oeconomicae studuit. Apud ministeriis evolutionis ruralis et commercii operam dedit. Ab anno 1978 in Massachusetta studia persecutus est apud universitates Harvardianam et Boreorientalem. In his universitatibus sed etiam universitate Massachusettensi recentiusque collegio Framingham docuit. Inter annos 1998 et 2003 in Arabia Saudita consiliarius oeconomicus meruit. A mense Augusto 2009 legatus permanens Bangladesae Nationibus Unitis Novi Eboraci degit. Die 7 Ianuarii 2019 minister a rebus externis Bangladesensis factus est.
La Bastide-l'Évêque
La Bastide-l'Évêque est commune Francicum 826 incolarum (anno 2012) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Saint-Pierre-Brouck
Saint-Pierre-Brouck (Nederlandice Sint-Pietersbroek ) est commune 918 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Larrazet
Larrazet est commune Francicum 649 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Fanum Sancti Gingulphi (Helvetia)
Fanum Sancti Gingulphi (Francogallice: Saint-Gingolph; Arpitanice: Sent-Gingolf vel Sent-Gingœlf) est oppidum et municipium Helvetiae, circiter 932 incolarum (anno 2008), qui ad Pagum Valesiam et ad Districtum Monthey pertinet.
Nomina latina oppidi
Nomina latina oppidi fuerunt Fanum Sancti Gengulfii (1153), Villula Sancti Gingulphi (1204), Fanum Sancti Gingulfi (1230), Fanum Sancti Gingurphi et Fanum Sancti Gingulphi (1348).
Saint-Pol-sur-Mer
Saint-Pol-sur-Mer (Flandrice Sint-Pols-aan-Zee ) erat commune 21783 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto qui anno 2010 cum Dunquerca contributum est.
Agenville
Agenville  est commune Francicum 118 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Franciscus Paschalis Obama Asue
Franciscus Paschalis seu vulgo Francisco Pascual Obama Asue est politicus Guineae Aequinoctialis et a die 22 Iunii 2016 primus minister patriae sub praeside Theodoro Obiang Nguema Mbasogo. Minister fuerat antea ab iuventute, ab oeconomia, a progressu sociali, a valetudine.
Saint-Martin-sur-Écaillon
Saint-Martin-sur-Écaillon est commune 499 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Catharina Maksimova
Catharina Sergii filia Maksimova (Russice Екатерина Сергеевна Максимова, tr. Ekaterina Sergeevna Maksimova; Moscuae nata die 1 Februarii 1939, ibidem mortua die 28 Aprilis 2009) fuit clara saltatrix, dein etiam paedagoga ballationis Sovietica et Russica, titulo Artificis Popularis URSS (anno 1973) et Praemio Publio URSS (anno 1981) nonnullisque aliis signis laudis ornata.
Ioannes Fairfield
Ioannes Fairfield (natus in Saco Cenomannicae die 30 Ianuarii 1797; Vasingtoniae die 24 Decembris 1847 mortuus), causidicus, fuit rerum politicarum peritus  Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1839 usque ab anno 1841 et iterum ab anno 1842 usque ad insequentem annum Cenomannicae gubernator fuit. Praeterea Fairfield sive in Camera Repraesentantum Civitatum Foederatarum munere populi primi Cenomannicae districti functus est sive postea in Civitatum Foederatarum senatu Cenomannicae legatus fuit.
Iter a Lugduno Arelate
Iter a Lugduno Arelate usque per vias Romanas, ab hodiernis interdum Via Agrippa appellatum, partim in Itinerario Antonini describitur sub titulo "A Mediolano per Alpes Graias Vienna" (344,3-). Ea pars huius itineris quae a Valentia usque ad Arelate ducit in Tabula Peutingeriana et in itinerario Burdigalensi describitur. Milia passuum 172 enumerantur a Lugduno Arelate usque.
Universitas Eurasiana Gumilëv
Universitas Eurasiana Gumilëv (Kazachice Гумилев атындағы Еуразия ұлттық университеті, Russice Евразийский национальный университет имени Л. Н. Гумилёва) est universitas publica in urbe Astana Kazachstaniae.
6911 Nancygreen
6911 , olim designatione 1991 GN agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Interioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alienora Francisco Helin, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Eduardus Kavanagh
Eduardus Kavanagh (natus in Newcastle Cenomannicae die 27 Aprilis 1795; ibidem die 22 Ianuarii 1844 mortuus), causidicus, fuit rerum politicarum peritus  Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1843 usque ab anno 1844 Cenomannicae gubernator fuit. Praeterea Kavanagh in Camera Repraesentantum Civitatum Foederatarum munere populi tertii Cenomannicae districtus functus est.
Belriguardum
Belriguardum (Italiane: Bereguardo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Langobardia, in Provincia Papiensi ac in Agro Papiensi (specialiter in Agro Papiensi Superno) situm.
Sosibius (Ptolemaei IV minister)
Sosibius (Graece ) fuit minister regis Ptolemaei IV; post cuius mortem (anno 204 a.C.n.) Sosibius cum Agathocle coniurationem fecit ad reginam Cleopatram necandam regnumque pro puero Ptolemaeo V gubernandum. Sosibio anno 203 a.C.n. mortuo, Agathocles minister principalis et regens factus est.
An hic Sosibius filius fuerit anterioris Sosibii Tarentini, qui dux somatophylacum regis Ptolemaei II meruit, non constat. Ipse filios duos genuit, scilicet Ptolemaeum et Sosibium.
Evocatus
Evocatus, pl. evocati fuerunt pedites Romani, qui missione iam accepta militiam in exercitu Romano rursus suscipiebant.
Historia
T. Flavius Domitianus, Augustus Domi Flaviorum; nomen evocati usus est in iuvenibus qui cubiculum suum curabant. Aliquod tempus hos pedites "Evocati Augusti" nominatus fuerunt.
Augustinus de Betancourt
Augustinus de Betancourt et Molina (Hispanice Agustín de Betancourt y Molina vel plenius Agustín José Pedro del Carmen Domingo de Candelaria de Betancourt y Molina; Russice Августин Августинович де Бетанкур, tr. Avgustin Avgustinovič de Betankur; natus in Puerto de la Cruz in familia ex Iohanne Betencurtio originem ducenti die 1 Februarii 1758, mortuus Petropoli die 26 Iulii 1824) fuit artis ingeniariae (e.g. mechanicae et ingeniariae civilis) et architecturae peritus Hispanicus, qui ab anno 1808 in Imperio Russico favebat operi.
4755 Nicky
4755 , olim designationibus 1931 TE4, 1969 TM3, et 1982 JO1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Clyde Gulielmo Tombaugh, astronomo apud Observatorium Lowell versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4755 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Lauzerte
Lauzerte (Occitanice Lausèrta) est commune Francicum 1'488 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
4756 Asaramas
4756 , olim designationibus 1950 HJ, 1976 FD, et 1983 RH9 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Observatorio Astronomico La Plata, astronomo apud Observatorium Astronomicum La Plata versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4756 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Oeconomia administrativa
Velut disciplina finitima macrooeconomiae etiam oeconomia administrativa (Anglice: Business administration) fundata est in quaestione de mercimoniis generatim artis brevibusque quorum moderatio quam sapientissime atque diligentissime dirigatur. Cum prima disciplina theoriam describat, altera praxim uniuscuiusque officinae perscrutatur.
Finis historiaque
Finis est ut homines singuli actiones quam optime ponant instruanturque de processibus emendandis. Tam cum hominibus quam cum bonis omnibus et circumiectis oeconomicis officinae fabricaeque unitatem quaestuariam forment atque sollerter patefaciant.
Notio scientiarum commercialium, quae oeconomiae administrativae recentiori antecesserant, iam saeculo XVII cernitur. In terris linguae Theodiscae ex anno 1898 scholae oeonomicae maximi momenti erant Lipsiae, Aquisgrani, Coloniae Agrippinae et Vindobonae. Sunt libri in quibus legatur scientiam hanc saeculo XIX exeunte ortam esse. Id autem falsum esse videtur, cum iam in Aegypto vetere scriptura specialis, computatio, pecuniae solutio, rationum apologistica necnon perfectio itinerum commercialium optima accurate docebantur.
Sectiones
Oeconomia administrativa divisa est in partes duas quarum unam generalem, alteram autem specialem nominemus. Specialis autem ramus adhuc separandus in functionalem et in institutionalem partem.
Oeconomia administrativa generalis
Ramus generalis homines instituit, qui incepta, moderationes, computationes officinis aptent. Eius disciplinae est ut genera officinarum omnia observentur et vicissim bene moveantur. Itaque decisiones et cogitationes communes feliciter promoveantur.
Oeconomia administrativa specialis
Ramus hic in quaestiones pusilliores nititur quarum momentum in minoribus minimisve solummodo iacet:
Sancti Ioannis Capella
Sancti Ioannis Capella (Francogallice Saint-Jans-Cappel et Nederlandice Sint-Janskappel) est commune 1479 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Xiao Jie
Xiao Jie seu litteris Sinicis 肖捷 (mense Iunio 1957 natus in pago Kaiyuan provinciae Liaoning) est politicus Sinarum. Alumnus est universitatis populi Sinarum, unde anno 1982 absolutus apud ministerium vectigalium operam dare incepit. Ibi usque adhuc meret, sed ab anno 1987 ad 1989 in Germania occidentali, ab anno 1992 iuxta institutum vectigalium ipsius ministerii atque ab 1994 in schola centrali factionis communisticae studia sua persecutus est usque in annum 1995 quo gradum doctoris ascendit. A mense Septembri 2001 minister vicarius vectigalium fuit (ministro principali Xiang Huaicheng) et a mense Iulio 2005 gubernator vicarius provinciae Hunanensis. A mense Augusto 2007 director fuit administrationis vectigalium nationalis. Die 7 Novembris 2016 minister vectigalium creatus est, antecessore Lou Jiwei.
Territorium Permicum
Territorium Permicum (Russice Пермский край, tr. Permskij kraj) est subiectum Foederationis Russicae, die 1 Decembris 2005 formatum, cum regio Permica et districtus autonomus Komiensis Permicus coniunctae essent. In Districtum foederalem Subvolgensem inclusum est.
In parte septentrionali Europae Orientalis situm et cum re publica Komi (in septentrione) et regione Sverdloviensi (in oriente) et rebus publicis Baschkiria (in meridie) et Udmurtia (in occidente) et regione Kirovensi (in septentrio-occidente) conterminum, aream 160 236  chm² et plus 2610 milia incolarum (anno 2019) habet. Metropolis est Permia. Kungura, Tserdinum, Solicamium et aliae urbes in territorio Permico sitae sunt. Flumen territorii maximum est Cama; Tschussowa, Vishera aliaque flumina per territorium fluunt.
thumb|left|Magnae Permiae pars (ex [[Atlas Imperii Russici|atlante Ioannis Kirilov)]]
Abul Hasan Mahmud Ali
Abul Hasan Mahmud Ali seu litteris Bengalicis আবুল হাসান মাহমুদ আলী (Dinajpur in urbe natus die 2 Iunii 1943) est legatus et politicus Bangladesae.
Alumnus est universitatis Daccaensis. Legatus breve temporis spatium Pakistanensis Novum Eboracum degens populum Bengalensem ibi habitantem ad libertatem patriae postulandam incitare curabat. Qua libertate anno 1971 nacta, legatus deinde Bangladesensis in variis urbibus operam dedit, Novi Eboraci iuxta Nationes Unitas, mox Novi Dellii, Pechini, Thimphu, Berolini, Catmandi, denuo usque in annum 2001 Londinii. In patriam reditus, in rebus politicis agens, parlamento legatus est ab anno 2009. Minister a rebus externis a die 21 Novembris 2013 usque ad 7 Ianuarii 2019 meruit, prima ministra Sheikh Hasina.
Bayonvillers
Bayonvillers  est commune Francicum 356 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
6912 Grimm
6912 , olim designationibus 1991 GQ2, 1977 RC16, 1978 WV2, et 1990 AQ agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium La Silla versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6912 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Bayencourt
Bayencourt  est commune Francicum 83 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Balaguier-d'Olt
Balaguier-d'Olt est commune Francicum 135 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Saint-Hilaire-lez-Cambrai
Saint-Hilaire-lez-Cambrai est commune 1636 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Pakalitha Mosisili
Bethuel Pakalitha Mosisili (prope Qacha's Nek natus die 14 Martii 1945), e populo Sotho ortus, est politicus Lesothi.