cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grex exosus
Grex exosus suadet et exercet scelus odio commissum, loquentiam odio commisam, hostilitatem violentiamve contra homines cuiusdam ethnous, religionis, generis, propensionis sexualis, inter alia. Exempla horum gregum sunt dominii albi greges sicut Ku Klux Klan, greges skinhead et Neo-Nazistae. Pleraeque organizationes fide religiosa permoventur.
Stella neutronica
Stellae neutronicae contra ulteriorem contrationem pressione degenerationis neutronum sustinentur (effectu exclusionis principio Pauli appellato) sicut pressio degenerationis electronum pumiliones albas sustinet. Per se non sufficit tamen talis pressio ut stellam sustineat ultra, et repulsivae vires nucleares maxime interveniunt ad stellas neutronicas grandiores sustinendas. Si massa stellae excedit limitem Tolman–Oppenheimer–Volkoff duarum massarum solarium, aequabilitas pressionis et virium nuclearum insufficiens fit, et stella tum collabitur adusque foramen nigrum creatur. Stella neutronica maxima massa detecta, PSR J0952–0607, aestimatur 2.35 ± 0.17 massis solaribus.
Grex exosus
Religiosi greges exosi
Creativity Movement (olim "World Church of the Creator," scilicet Mundi Ecclesia Creatoris, appellatum), a Matthaeo F. Hale ducitur et ad violentiam intolerantiamque conexum est. Southern Poverty Law Center aestimat Nation of Islam (NOI), validus grex Afro-Americanus, gregem exosum esse sub categoria "separatista niger." NOI praedicat hominem scientiarum peritum, Yakub appellatum, creavisse homines albos, homines "diaboli," in insula Graeca Patmi. NOI, absimile a gregibus Islamicis traditionalibus, socios albos recusat; demagis a plerisque Musulmanis ramum esse legitimum non videtur. Westboro Baptist Church grex exosus habetur ob gradum eius adversum homophylophiliam.
Stella neutronica
Genesis
Stella, quae plus quam sesqualterum (exacte: 1,4) massae Solis nostri habet, cum paene omne plasma metallorum in ferri plasma mutavisset, sphaeris externis amissis contrahitur. Massa autem stellae tanta est ut electrones et protona non iam libere esse possint, sed coeant ita ut neutrona existant neutrinaque emittantur. Quae actio beta dissolutio inversa vocatur.
Renatus Olivieri
Renatus Olivieri (natus die 4 Augusti 1925 in Sanguinetto prope Veronam sed Mediolani ab anno 1939 vivens ibidemque mortuus die 8 Februarii 2013) fuit diurnarius et scriptor mythistoriarum criminalium Italicus.
Stella neutronica
Qualitates
Stella neutronica usualis circiter sesqualtera massa Solis habet, diametrum autem modo viginti chiliometrûm. Superficies frigida est,citatio desiderata sine ulla pressione atmosphaerica. Beta dissolutionis causa non e neutronibus constat, sed ferrea est, quia ferro nucleus maxime stabilis est.
In interiore autem materia e neutronibus constat, quae materia ibi quasi fluida est.
Si stella gravior est, in imo neutrona in quarcia dissolvi possint: Hae stellae hypotheticae stellae insolentae vocantur.
Stellae neutronicae radios et lucis et roentgenios emittere solent, et celerrime circum axem suam rotantur. Radii roentgenii si quasi in lineam conferti emittuntur, stella pulsar appellatur; nam haec linea radiorum propter rotationem stellae ad nos non nisi pulsata pervenit.
Stephanus Zweig
Stephanus Samuel vulgo Stefan Zweig (natus Vindobonae die 28 Novembris 1881; mortuus in Brasilia die 22 Februarii 1942) fuit scriptor Austriacus et pacifista.
Annis inter 1881 et 1918
Filius Mauritii Zweig institoris textilium, una cum Alfredo fratre media in Vindobona pueritiam egit. Familia non ita religiosa fuit; postea Zweig dixit se forte tantummodo esse Iudaeum. Absolutorio scholastico in gymnasio in Alsergrund recepto in Alma Matre Rudolphina Vindobonensi philosophiae studiosus factus est. Praelectiones autem plerumque evitans commentationes pro ephemeride "Neue Freie Presse" exarare maluit, cuius moderator Theodorus Herzl erat. Carmina prima iam ex anno 1897 variis in foliis edita erant; anno autem 1901 anthologia Silberne Saiten edita est, annoqie 1904 novella Die Liebe der Erika Ewald. Eodem anno doctoratu laureatus est pro thesi de philosophia Hippolyti Taine, professore Frederico Jodl curante. Paulatim genus scribendi proprium sibi invenit cum interpretatione psychologica, curriculo narratorio captanti, et figuris tropisve bellis. Insuper et interpres fuit operum Caroli Baudelaire et Aemilii Verhaeren. Etiam diurnarii munere fungebatur. Libros eius edidit domus editoria Lipsiensis Insel-Verlag, cuius editor Antonius Kippenberg amicus commodus erat.
Annis Salisburgensibus inter 1919 et 1933
Bello mundiali confecto, in Austriam revertit eodem die quo Carolus I, imperator Austriae ultimus, in exsilium Helveticum ire coactus est. Postea hac coincidentia in opere Die Welt von Gestern narrative lusum est. Inde Salisburgum petivit, ubi anno 1917 castellum parvum (Paschinger Schlößl) in monte Capuccinorum situm emerat. Mense Ianuario 1920, Fridericam Winternitz in matrimonium duxit, quae post divortium cum marito primo filias duas secum habuit. Inflatio monetalis Germaniam et Austriam flagellans, qua librorum peregrinorum importatio obstrueretur, consilium textuum alienorum in Germania ipsa edendorum promovit; id Zweig editori suo Lipsiensi proposuit. Sed series tales "Bibliotheca Mundi," "Libri Librorum," et "Reihe Pandora" numerum librorum venditorum non valde auxerunt. Animus eius semper contra patriae amorem nimium et revisionem historiae violentam erat, et notionem Europae unitae coram publico laudabat. Annis 1920, multa et multum scripsit: fabulas, dramata, novellas. Episodi historiae humanae in opusculo Sternstunden der Menschheit anno 1927 congestae etiam nunc inter libros maximi momenti habentur. Anno 1928, Unionem Sovieticam visitavit, ubi Maximus Gor'kij editionem librorum Russice conversorum propellebat. Alberto Einstein anno 1931 liber Die Heilung durch den Geist dedicatus est, annoque 1933 fabulae libellum pro melodramate Die schweigsame Frau Ricardi Strauss confecit.
Exsul annis inter 1934 et 1942
Cum nazisticum imperium venisset, Zweig magis magisque luctificabilis emolumenta in Germania Iuvavo finitima observabat. Die 18 Februarii 1934, vigiles publici eius domum, pacis propugnatoris, perquirebant denuntiationibus de armis apud Zweig celatis perlatis. Biduo post hamaxostice Londinium festinavit. In Germania interdum non iam licuit libros eius edere. Tamen colloquium intellectuale cum Germanis numquam interruptum est. Tunc etiam in Americam Australem iter fecit; mense Martio 1933, pellicula de novella Brennendes Geheimnis breviter in cinemateis Germanicis producta est. Fabulae libellus in operam Ricardi Strauss a Zweig scriptum Adolpho Hitler indulgente aliquoties Dresdae spectari potuit; propter similitudinem casualem cum parlamenti Germanici incendio mox ista res interdicta est.
Libri Stephani Zweig anno 1933 Berolini in Foro Fridericiano pompa magna flammis traditi sunt. In exsilio Londiniensi ex domu editoria Vindobonensi Reichner porro lectoribus subvectionem librariam providebat. Postquam Austria mense Martio 1938 a copiis Germanicis invasa est, libri eius in Suecia vulgari solebant. Deinde Zweig inter auctores Theodiscos maxime aestimatos mansit. Mense Novembri 1938 divortium cum Friderica fecit, quae inde ab anno 1934 separatim vixerat. Annos plures secretaria Carlotta Altmann origine Iudaica ei amasiuncula fuerat, quam anno 1939 ductitavit. Tamen commercium epistulare cum Friderica numquam interruptum est. Anno 1939 civis Britannicus factus est; mense Iulio 1939 Aquis Calidis habitavit et laborem de Honorato de Balzac inchoavit. Pro Sigismundo Freud amico necrologium in exsequiis die 26 Septembris 1939 ad crematorio Golder's Green Londinii habuit, quae oratio funebris titulo Worte am Sarge Sigmund Freuds edita est.
Paulo post autem Angliam deseruit timens, ne, etsi Austriacus, cum omnibus germanophonis proscriberetur. Trans Novum Eboracum, Argentinam, et Paraquariam anno 1940 in Brasiliam venit, ubi olim ovationibus salutatus erat; pro ea civitate licentiam visitationis perpetuam possedit. Quamquam Gaetulius Dornelles Vargas dictator antisemitismi fautor erat, Zweig salvus erat librum laudatorium de Brasilia scripturus. Revera anno 1941 edita est monographia Brasilien, Brasiliae laudes exaggeratae. Tituli academici anno 1941 abiudicati die 10 Aprilis 2003 rite Vindobonae redditi sunt. Nocte 23 Februarii 1942 mortem sibi conscivit. In epistula valedictoria, destructionem patriae suae spiritalis Europaeae planxit et virium migratione aeterna defectionem. Attamen suicidium auctoris locupletis multis aegre intellectum est, quod tamen symbolo intellectualium tyrannidem fugientium fiebat. In domo Petropolitana autem museum "Casa Stefan Zweig" institutum est. Anno 1952 Thomas Mann collegam Zweig tamquam pacis praeconem extulit. Zweig libertatem spirituum a vita politica flagitans utique semper pro Europa unita in vestigiis Henrici Barbusse, Romani Rolland et Aemilii Verhaeren pugnavit. Anno 2017, rectio Brasiliensis ei praemium postumum "Ordem Nacional do Cruzeiro do Sul" tribuit. Iam antea Urbe Fluminensi (in tribu Laranjeiras) via pro eo nominata est ut etiam Paulopoli. Ibi collegium Escola Estadual in tribu Ivone nomen habet velut, ex anno 2014, etiam Collegium paedagogicum Iuvavense.
Gravitudo historica
Prosa et biographiae mythistoricae (e.g. de Iosepho Fouché sive de Maria Antonia Austriaca) nostris diebus quoque libenter leguntur. Sunt novellae plurimae (Schachnovelle, Der Amokläufer, etc.) et narratiunculae in momentis historicis gravibus fultae. A Zweig affabre descripti sunt e.g. Ferdinandus Magellanus, Leo Tolstoj, Theodorus Dostoevskij, Napoleo I, Georgius Fridericus Handelius, Fouché, et Maria Antoinette in interpretatione propria. Opera omnia paucis verbis ita comprehendi possunt: tragica, dramatica, melancholica, cum spe demissa.
Protagonistae ultimo momento mirum in modum in felicitate adipiscenda impediuntur, quod etiam in mythistoria una finita Ungeduld des Herzens elucet. In novella praetitulata Der Amokläufer, animorum typologia Honorato de Balzac inspirante, persona principalis daemonice ad res infelices cogitur; et doctrina Freudiana et propositum Goethii de sic dicta obvenientia inaudita in novellis servanda bene sentiuntur. In Schachnovelle, libro maxime noto, humanitas burgensis contra mundum alienatum atque inhumanum pugnat; agitur de scaccorum lusore omnes superaturo, qui olim artem suam in carcere Germanico ad tempus terendum edidicerat.
Valde disputatum est utrum Zweig homo politicus fuerit an vir a politica abditus humanitate universali fulgens; de hoc rixabantur e.g. Henricus Mann et Ernestus Weiss. Zweig exemplum Europae uniendae in Imperio Austro-Hungarico cernebat, qua in visione Borussis contraria Iosepho Roth simillimus fuit. De hoc legimus in supra citato opere Die Welt von gestern.
Mons Summanus
Mons Summanus   (Italiane Monsummano Terme) est oppidum Italiae et municipium, circiter 20 830 incolarum, in Regione Tuscia, in Provincia Pistoriensi ac in Valle Nebulae situm. Incolae Monsummanenses appellantur.
Thermae
Montis Summani celeberrimae thermae et balnea sunt.
Fractiones
Bizzarrino, Cintolese, Grotta Giusti, Grotta Parlanti, Le Case, Montevettolini, Pozzarello, Uggia, Violi.
Werner Klumpp
Werner Klumpp (natus Baiersbronnae in oppido Germanico die 12 Novembris 1928; mortuus die 8 Ianuarii 2021) fuit vir publicus Theodiscus et sodalis Factionis Democraticae Liberalis.
Iuventus et munus
Klumpp ab Ianuario 1944 ad Aprilem 1945 adiutor exercitus aeronavium militavit atque acerrime saucius est. Annis ab 1953 ad 1958 Tubingae iurisprudentiae et rebus politicis studebat, primam et secundam approbationem adeptus est. Tum annis ab 1966 ad 1968 iudex operam dedit, deinde ad annum 1974 minister publicus in administerio laboris et salutis Saraviae. Annis 1974 et 1975 praeses regionis Saravipontis erat
Cursus honorum
Ab anno 1957 sodalis FDP est. Klumpp anno 1970 praeses FDP Saraviae electus est; postquam haec factio electionem eius anni perdiderat neque iam legatos in senatum terrae miserat. Electione anni 1975 factio Klumpp duce in senatum terrae electa est et legatus factus est. Anno 1977, FDP coalitionem cum CDU constituit, et Klumpp administer oeconomiae et vicarius praeses ministrorum factus est. Die 26 Iunii 1979, praeside ministrorum Franciscus-Iosephus Röder (CDU) mortuo, Klumpp paucos dies eius successor fuit: die 5 Iulii Werner Zeyer (CDU) novus praeses ministrorum electus est. Etiam post electionem anni 1980 CDU et FDP coalitionem perexeunt. Anno 1982, a magistratibus recessit, ut praeses societatis aerariorum comparsorum Saraviae fieret, quo officio ad annum 1997 fungebatur. Anno 1999, iterum candidatus FDP senatus terrae factus est, sed haec factio electionem perdidit, neque legatos in senatum terrae misit.
Digitus minimus
Digitus minimus sive quintus est pars manus, accurate quintus et plerumque mininus digitorum manus vel pedis. Musculi digiti minimi sunt inter alios:
Formosa
Formosa seu Calonnesus sive Taivania  (Sinice 臺灣 Taiwan) est insula in Asia Orientali sita, quae 99 centesimas areae terrestris rei publicae Sinarum constitit. Urbs principalis et caput est Taipeia. Urbs Tainan ad oram occidentalem anno 1624 condita est.
Omnis insulae area geographica est 35 808 chiliometra quadrata, et insula 180 fere chiliometra ante meridianum et orientali Sinae continentalis litus per Fretum Formosanum iacet. Mare Sinense Orientale ad septentriones, Mare Philippinense ad orientem, Fretum Luconiense recte ad meridiem, et Mare Sinense Australe ad meridiem et occidentem versus patent.
Insula geologice est fault block proclinatum, cuius proprietas est comparatio inter duas partes orientales, quae plerumque in quinque iugis montanis e regione litoris orientis iacentibus consistunt, ac campestres leniterque volventis unius partis occidentalis planities, ubi maior incolarum pars habitat. Aliquot cacumina sunt plus quam 3500 metra alta; propter Yu Shan (3952 metra), altissimum horum montium, Formosa est quarta ab altissima orbis terrarum insula. Fines tectonici qui haec iuga genuerunt actuosi manent, et insula multos terraemotus patitur, quorum aliquot exitiales sunt; praeterea in Freto Formosano iacent aliquot montes igniferi submarini.
Clima insulana a climate hippali tropici in meridie ad clima humidum subtropicum in septentrionibus variat, et a magno hippalo Asiae Orientali regitur. Quattuor typhoni marini insulam peraeque quotannis afficiunt. Montes orientales, penitus silvosi, sunt naturalis pervariorum animalium habitatio, et homines terram in humilibus campestriis occidentalibus septentrionalibusque valde utuntur.
Flora
Ante homines in insulam adventos, vegetatio Formosana a silvis pluvialibus in terris humiles per silvas temperatas silvasque boreales, ad plantas alpinas in altitudine crescente variabat. Hodie autem plurimae planities et colles occidentales septentrionalesque agriculturae prosunt ex migrantibus saeculis septimo decimo et duodevicensimo adventis; silvae autem montanae iam variae nonnullas species endemicas, sicut Chamaecyparem formosensem et Abiem kawakamii, sustinent, et Cinnamomum camphora olim in altitudinibus humilioribus late crescebat.
Fauna
Formosa est sedes endemismi avium.
Gregorius Nazianzenus
Gregorius Nazianzenus vel Gregorius Theologus (natus in Cappadocia anno 329– obiit anno 390), Pater Ecclesiae, episcopus Nazianzi et breviter Patriarcha Constantinopolitanus fuit. Ut rhetor disertissimus Patrum Ecclesiae a multis notus est. Exercitus classice in philosophia eloquentiaque Hellenismum in Ecclesiam antiquam infudit atque exemplum Byzantinis theologis magistratibusque Ecclesiae constituit.
Formosa
Fauna
Ante industrializationem institutam, regiones montanae nonnullas animalium species et subspecies sustinebant, sicut Lophuraa swinhoii, Urocissam caeruleam, Cervum nippon taiwanensem (Cervum nippon taiouanum), et Oncorhynchum masou formosanum, quarum aliquot sunt exstinctae, aliaeque in discrimen adducuntur.
Alba Rosa
Alba Rosa (Germanice  Weiße Rose) fuit turma iuvenum Christianorum Monaci, qui contra regimen Nazistarum pugnaverunt more inviolento. In sociis motus erant Ioannes Scholl, Sophia Magdalena Scholl, Christophorus Probst et Curtius Huber.
Ioannes Chrysostomus
Sanctus Ioannes Chrysostomus, sive Ioannes Antiochensis (natus anno 344 aut 340; obiit Comanae Ponticae die 14 Septembris 407), fuit Pater Ecclesiae, Doctor Ecclesiae, et ab anno 398 Patriarcha Constantinopolitanus. Ob magnam eloquentiam suam in praedicando notus est. Post mortem, anno 407, Ioannes χρυσόστομος (id est Latine aureum os) appellatus est. In Christianitate Orientali unus ex Tribus Hierarchis habetur.
Hieronymus
Sanctus Eusebius Sophronius Hieronymus (natus circa 346; mortuus die 30 Septembris 420), doctor ecclesiae et religiosus, a Damaso papa I mandatus, sacras scripturas de Hebraico ac Graeco in Latinum transtulit, quae translata Vulgata (versio) una appellantur. "Hieronymus patre Eusebio natus oppido Stridonis" in Dalmatia, Romae adolescens est baptizatus, et liberalibus disciplinis a Donato et aliis viris doctissimis, ut Didymo, eruditus. Religionis causa, totam lustravit Palaestinam. Deinde secessit in vastam Syriae solitudinem, ubi quadriennium in lectione divinorum librorum caelestisque beatitudinis contemplatione consumpsit. Presbyter a Paulino episcopo Antiochiae factus et in Palaestinam reversus, Bethlehemam ad Christi Domini praesepe caelestem quamdam vitae rationem instituit et diaboli insidias piis laboribus ac perpetua lectione et scriptione superavit. Tamquam ad oraculum, undique ad ipsum divinae scripturae quaestiones explicandae referebantur. Illum Damasus Romanus Pontifex et sanctus Augustinus de locis scripturae difficillimis saepe consuluerunt propter eius singularem doctrinam et linguae non solum Latinae et Graecae, sed Hebraicae etiam et Chaldaicae intellegentiam. Vetus Testamentum ex Hebraeo convertit; novum, iussu Damasi, Graecae fidei redditum, magna etiam ex parte explicavit. In summa senectute obiit. Cuius corpus, ad Bethlehem sepultum, postea Romam delatum, in basilica Sanctae Mariae maiore conditum est.
Erasmus, qui epistulas eius recensuit, emendavit, edidit, sic de eius eruditione scripsit: "ut Romulum narrant non minus magnificum fuisse suorum facinorum ostentatorem quam rerum egregiarum gestorem, ita divus Hieronymus, ut divitem quandam ex omni disciplinarum et auctorum genere constructam penum habuit in pectore, ut nemo doctrinae suae opes in scriptis ambitiosius, ut ita dicam, ostentat. Adeo sancta quidem gloria quicquid in Vetere, quicquid in Novo Instrumento retrusum, quicquid in fabulis, in historiis, quicquid in haebraicis litteris exquisitum, id elicit, infulcit, inculcat" (Adagia, 3-1-1, Herculei labores).
Collectio Philippiana
Collectione Philippiana continentur tegumenta capitis, quae originem in fide, religione atque spiritualitate habent.
De collectione
Collectione Philippiana est collectio privata, quam Theodoricus Philippi, ergolabus Saravipontanus atque praeses societatis telecommunicatoriae, composuit.
In centro collectionis sunt plus quam quingenta tegumenta capitis, quae ex Christianismo, ex Islamo, ex Iudaismo, ex Caodismo, es Shintoismo, ex Buddhismo, ex Sikhismo, ex ecclesiis liberis, ex Sufismo, ex Anabaptistis atque aliis consociationibus religiosis exorta sunt.
Accedunt praeterea plus quam centum res, quae pertinent ad vestitum clericum ecclesiasticumque, velut calceamenta papae, digitabula pontificalia, pallia, pectoralia, anuli episcopales, porcellanum papale, cingula subtanei, stola cardinalis et multa alia.
Ioannes Chrysostomus
Vita
Ioannes iuvenis a patre orbatus est, et a matre ad Christi praecepta educatus est.
Collectio Philippiana
De collectione
Insuper collectione continentur quinquaginta duo funes pectoralium, qui partim opere ornamentario splendide conficiebantur. Suspensa in funibus pectoralium papa, episcopi et abbates ecclesiae Romano-catholicae pectoralia sua (id est cruces) gerunt.
Ioannes Chrysostomus
Vita
Anno 398, Patriarcha Constantinopolitanus creatus est, sed die 4 Iunii 404 propter machinationes hostium ab Augusta Aelia Eudoxia in exsilium pulsus est, ubi accurate Comanae Ponticae die 14 Septembris 407 obiit.
Collectio Philippiana
De situ
Collectio in praesenti publice non monstratur, sed visitatoribus, quorum éadem interest et qui antea telephonice se annuntiaverint, occasio invisendi praebetur. Collectio autem invenitur in oppido Kirkel in Saravia sito.
Ioannes Chrysostomus
Vita
Festa dies Ioannis Chrysostomi 14 Septembris celebratur.
Collectio Philippiana
De conceptione et scopo
In initio tegumenta capitis ad tutelam spectabant. Decursu historiae adiunctum est eorum propositum signandi: Tegumento capitis homines signabantur secundum originem, statum, munus, participationem socialem atque hierarchiam. Denique accessit propositum ornandi.
Parvam partem ex mundo petasorum reddunt capitis tegumenta religiosa spiritualiaque. Singuli repraesentantes et homines dignitate instructi éadem gerebant, unde scientes eorum gradum cognoscebant. Praeterea quaedam tegumenta capitis etiam ut ornamenta in usu sunt, cum ex materiis caris, raris pretiosisque facta sint vel metalla nobilia et gemmae ad éadem conficienda adhibitae sint. Minoris momenti hodiernis temporibus est usus tutelae.
Gregorius Nazianzenus
Gregorius theologiam Trinitatis inter et graecos et latinos theologos magne promovit, atque ut Theologus Trinitarius recordatus est. Multa ex operibus eius recentes theologos movere pergunt, maxime de coniunctione trium Personarum Trinitatis. Gregorius, et fratres eius Basilius Magnus et Gregorius Nyssenus, Patres Cappadoci appellantur.
Gregorius est sanctus in et Orientali et Occidentali Ecclesiisi. In Ecclesia Catholica Romana Doctor Ecclesiae appellatur; Ecclesiae Orthodoxae et Ecclesiae Catholicae Orientales eum ut unum Trium Santorum Hierarcharum cum Basilio Magno et Ioanne Chrysostomo venerantur.
Pater antecessor fuit in sede episcopali Nazianzena; ordinatus fuit presbyter a patre.
Sancti Gregorii homiliae theologicae, epistulae, et poemata notabilia sunt.
Dies festus
Festum Gregorii 2 Ianuarii in Occidentalibus Ecclesiis est et 9 Maii in Ecclesiis Episcopalibus. In orientlibus ecclesiis Gregorius duo festa habet: 25 Ianuarii solus habet, atque 30 Ianuarii festum Trium Sanctorum Hierarcharum est.
Menippus
Menippus fuit philosophus Graecus, qui Cynicis adnumeratur. Menippus primus in litteris satiricis orationem solutam versibus miscuit (ex quo notio prosimetri), quare tale genus litterarum "satura Menippea" appellatur.
De vita
De Menippi vita fere nihil notum est. Diogenes Laertius Menippum servum Phoenicium fuisse narrat, qui mendicando et pecunia faenori danda divitias adeptus denique Thebis in civitatem acceptus esse videtur. Postea dolo divitiis amissis se suspensisse traditur. Num autem Diogeni danda sit fides, disputatur.
Opera
De Menippi scriptis nihil nisi tituli exstant, quorum apud Diogenem Laertium mentio fit:
Diogenes Laertius eum tredecim libros conscripsisse refert, quorum argumenta in ludibrium vertit. Cum sint amissi, genus eorum tantum in aemulorum libris cognosci potest. Inter eos Lucianus Samosatensis et Marcus Terentius Varro numerantur. In Luciani Dialogis mortuorum Menippus etiam tamquam persona litteralis inducitur.
Cliodynamica
Origines
Vocabulum, primum a Petro Turchin anno 2003 excogitatum, in operibus Ibn Khalduni, Alexandri Deulofeu, Iacobi Gildstone, Sergii Kapitsa, Randall Collins, Ioannis Komlos, et Andreae Korotayev invenitur.
Anscharius Pastior
Anscharius Pastior (Cibinium in Romania natus die 20 Octobris 1927; Francofurti ad Moenum die 4 Octobris 2006 mortuus) fuit scriptor, Germanicus. Anno 2006 Praemium Georgio Büchner dicatum accepit.
Georgius Tabori
Georgius Tabori (Budapestini Tábori György natus die 24 Maii 1914; Berolini die 23 Iulii 2007) fuit scriptor etiam scaenicus Germanicus oriundus e Hungaria. Anno 1992 Praemium Georgio Büchner dicatum accepit.
Basilius Rozanov
Basilius Basilii filius Rozanov (Russice Василий Васильевич Розанов, tr. Vasilij Vasil'evič Rozanov; natus die 20 Aprilis [2 Maii] 1856 Vetlugae in urbe tunc gubernii Costromensis et nunc regionis Novogardiae Inferioris Russiae, mortuus famis causa die 5 Februarii 1919 Sergiopoli in urbe tunc gubernii et nunc regionis Moscuensis Russiae) erat philosophus religiosus, criticus litterarius et diurnarius Russicus.
Rosanov anno 1882 studia sua in Universitate Moscuensi complevit, dein plus quam decem annos in gymnasiis docebat, postea diurnarius factus. De religione, historia, educatione etc. scribebat. Opiniones et opera eius aeque a marxistis rerum novarum cupidis et a liberalibus criticabatur.
Aentius Bettiza
Aentius Bettiza (natus Spalati urbe olim ad Regnum Iugoslavum pertinente die 7 Iunii 1927; mortuus die 28 Iulii 2017) fuit diurnarius, scriptor et politicorum peritus Italicus. Annis 1976 - 1994 legatus Parlamenti Europaei.
Index (anatomia)
Index sive digitus secundus est pars manus, accurate secundus digitorum, qui inter pollicem et medium positus est. Homo indicem libere ab aliis digitis movere potest.
Hic digitus dicitur index quia res indicare eo solemus.
Index Asteroidum 119001-120000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 119001 ad 120000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Helena Scylitze
Helena Scylitze, postea Helena Benizelu (Anglice Helena Schilizzi; Neograece ; Francogallice Hélène Veniselos) fuit philanthropa Britannica e stirpe Graeco insulae Chii nativo, nata 1874, mortua 1959. Fuit uxor secunda Eleutherii Benizeli.
Sphenodontia
Sphenodontia sive Rhynchocephalia (Guntherus, 1867) sunt Reptilium ordo antiquissimus (a Triassico extans), qui hodie duabus tantum speciebus (Sphenodonte guntheri et ''Sphenodonte punctato) constat.
Helena Scylitze
Helena Scylitze nata est Londinii anno 1874, filia Ioannis Scylitzae uxorisque eius Virginiae. Pater, mercator divitissimus, praemature mortuus, et uxorem et filiam opulentes reliquit, Bristelmestunae habitantes domum no. 19, Brunswick Terrace, Londinium saepe frequentantes, inter metoecos Graecos satis claras. In bello Orbis Terrarum I, Graecia in duas partes divisa, Helena domum suam Londiniensi no. 51, Upper Brook Street, donavit primum ut gubernio Munitionis Nationalis Thessalonicae adiuvaveret, postea ut legationem Graeciae apud Londonienses restitueret.
Helena Eleutherium Benizelum iam mense Decembri anni 1912 Londinii cognovit, qui illic profectus est ut deliberationis de pace Balcanica particeps. Mense Novembri anni 1920, Benizelo in suffragio populi Graeci reiecto et exsilium petente, illa eo tempore Athenis degens naviculam quandam mercede nacta est et Benizelum ipsum cum sociis fere centum a Piraeo Messanam usque conduxit. Exsilii deinde Nicaeae et Lutetiae particeps, Londinii die 15 Septembris 1921 nupsit; postea una cum illo Lutetiae, Chaniis, Athenis, rursus etiam Lutetiae habitabat. Athenis lechodochium anno 1933 e divitiis suis aedificavit, Chaniis autem (marito suadente) Odeum, ambo postea nomine Benizelo honorata. Post mortem Benizeli Lutetiae remansit ibique anno 1959 mortua est. De vita connubioque suo Francogallice scripsit sub titulo A l'ombre de Veniselos, scilicet "Sub umbra Benizeli".
Sphenodontia
Cladogramma
─o Lepidosauria ├── Squamata Oppel, 1811 └─o Sphenodontia Williston, 1925 ├── † Gephyrosauridae Evans, 1980 ├── † Pleurosauridae └─o Sphenodontidae └─o Sphenodontinae └─o Sphenodontini └─o Sphenodon Gray 1842 ├── † Sphenodon diversus Colenso, 1885 ├── Sphenodon guntheri Buller, 1877 └── Sphenodon punctatus Gray 1831
Ptilinopus pelewensis
Ptilinopus pelewensis est species avium familiae Columbidarum. In Palau endemica est, ubi avis civica est.
Ptilinopus pelewensis a 23 ad 25 centrimetra longus, et circa 93 grammata ponderis est. Caput, collum, pectus cana sunt, summo capite purpureo lineamentoque flavo.
Anularius
Anularius sive digitus anularis seu digitus quartus est quartus digitus utriusque manus, qui inter digitos minimum et medium positus est.
Etymologia
Hic digitus anularius dicitur, quia plerumque anuli huic digito inducti sunt. Quondam putabatur tenui nervo hic digitus ad cor conducere. Anularius etiam digitus medicus appellabatur, quia anulario medici, ut patientes unguinibus unguerent, utebantur.
Giurtelecu Şimleului
Giurtelecu Şimleului (sic Dacoromanice; Hungarice Somlyógyőrtelek; Germanice: Wüst Görgen) est oppidum civitatis Romaniae, in Saliensi comitatu (Sălaj) Transsilvaniae situm.
Urbicula ipsa 1,055 incolas habet (secundum censum 2002) et prope finem Hungaricam iacet ad ripas fluminis Crasna.
Historia
Giurtelecu Şimleului historiam inivit anno 1259. Usque ad annum 1919 Giurtelecu Şimleului ad Imperium Austro-Hungaricum pertinuit.
Stathiema
Stathiema (seu Statieme ac Statime, antique Statio Hiemalis ) (Italiane: Stazzema) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 230 incolarum, in Regione Tuscia, in Provincia Lucensi ac in Fossis Papirianis situm. Incolae Stathiemenses vel Statiemenses appellantur.
Vicus Stathiemae municipio nomen dat sed vicus princeps atque sedis comunalis Pons Stathiemensis est.
Fractiones
Arni, Campagrina, Cardoso, Farnocchia, Gallena, La Culla -, Levigliani, Mulina, Palagnana, Pomezzana, Pruno, Ruosina, Stazzema, Terrinca, Volegno.
Digitus medius
Digitus medius sive tertius seu summus est pars manus, accuratius tertius et in homine et aliis primatibus longissimus et fortissimus digitus. Medius inter indicem et anularium positus est.
Hic digitus etiam impudicus et infamis appellatur, quia vulva anusque sexus voluptatum causa digito medio penetrantur, et hunc digitum tollere igitur est gestus maledicus, nam signum penetrationis videtur.
Athanasius Alexandrinus
Sanctus Athanasius Alexandrinus (natus circiter anno 296– obiit die 2 Maii 373), pater Ecclesiae, doctor Ecclesiae, et patriarcha Alexandriae, adversum Arii haeresim pugnavit, et e sede Alexandrina quinquies depulsus est.
Vita
Athanasius Alexandriae in Aegypto natus est circiter annum ducentesimum nonagesimum quintum. Diaconi loco, anno trecentesimo vicesimo quinto, in Concilio Nicaeno, quod, Christi divinitate asseverata, Arianam damnavit doctrinam, Alexandro Episcopo adfuit, cui, anno trecentesimo duodetricesimo, ipse sucessit in Alexandrina sede, quam quadraginta annos gubernavit. Arianam doctrinam, quae, vacuefacta redemptione eiusque in homines efficacia, Christum negabat verum esse Filium Dei, ardenter oppugnavit. Quare vexatus et quinquies exsilio mulctatus, sese recepit in deserta loca, ubi cum sancto Antonio abbate, cuius vitam postea scripturus erat, aliquamdiu vixit. Res perpessus adversas, veram fidem tandem triumphare vidit: Christum verum Deum esse verumque hominem. Mortuus est anno trecentesimo septuagesimo tertio.
Ioannes de Herbeck
Ioannes de Herbeck (Vindobonae natus die 25 Decembris 1831; ibidem mortuus die 28 Octobris 1877) fuit concentus magister et compositor Austriacus qui inter alia Wiener Staatsoper praefectus fuit.
Truman Capote
Truman Capote [] (natus Truman Streckfus Persons Novae Aureliae die 30 Septembris 1924; mortuus Angelopoli die 25 Augusti 1984) fuit scriptor mythistoriarum, scriptorum scaenariorum, ludorumque, et histrio Americanus. Aliquot ex eius fabulis brevibus, mythistoriis, et ludis inter optima litterarum Civitatum Foederatarum opera ab eruditis existimata sunt, praecipue novella Breakfast at Tiffany's (1958) et In Cold Blood (1966), mythistoria generis "delicti veri," quam autem ipse mythistoriam non fictivam appellabat. Eius opera in plus viginti pelliculis et dramatibus televisificis accommodata sunt.
Capote aperte erat homophylophilus. Inter eius amicis ex pueritia erat Harper Lee, quae To Kill a Mockingbird (1960) scripsit.
Mors
Obiit Capote Bel Air in vico Angelopolis die 25 Augusti 1984. Secundum relationem magistratus qui de mortuis inquisivit, causa mortis erat "morbus iecuris implicatione phlebitis et intoxicationis multorum psychotropicorum." Periit Capote in domo Ioannae Carson, eius amicae et olim uxoris Ioannis Carson, hospitis televisifici, in cuius spectaculo Capote saepe apparuerat. Gore Vidal, certior de Capote obito factus, hanc mortem appellavit "prudentem curriculi vitae motum."
Saeptum Collegii (Terra Mariae)
Collegium Saeptum (Anglice: College Park) est urbs in Prince George's Comitatus, Terra Mariae, CFA. Anno 2010, numerus civium fuit 30 413.
Ioannes Bois
Ioannes Bois fuit homo doctus notusque, quia fuit unus ex illis viris, qui Bibliorum versionem regis Iacobi (Anglice: King James Bible) paraverunt.
Ptilinopus chalcurus
Ptilinopus chalcurus est species avium familiae Columbidarum. Quae Makateae in insula in archipelago Tuamotu Polynesiae Francicae endemica est. Eius habitatio naturalis est umidae terrarum humilium silvae tropicae et subtropicae, et adeo prope vicos invenitur.
Provincia Asculana
Provincia Asculana (Italiane: Provincia di Ascoli Piceno) est provincia Italiae, circiter 211.756 incolarum, in Regione Marchia Anconitana sita, cuius caput est Asculum Picenum et cuius signum est AP.
Municipia in Provincia Asculana
Municipia in provincia Asculana, cum capite, 33 sunt. Urbes, oppida et municipia provinciae Latine vocari possunt.
Hallex
Hallex sive allex sive hallus sive allus sive hallux est pars pedis, accurate primus et maximus digitorum.
Sanctus Constantius (Utraque Separis)
Sanctus Constantius (Francogallice Saint-Coutant) est commune Francicum incolarum (anno 2012) praefecturae Utrarumque Separarum in provincia occidentali Pictaviensi et Carantonis (a die 1 Ianuarii 2016 Aquitania Lemovicensi Pictaviensi et Carantonis). Nomen Latinum "Sanctus Constantius" in cartulario anni circiter 1092 primum legitur.
Geographia
E fonte Bruneau seu Brunault appellato, iuxta castellum Germain, oritur flumen Diva Meridiana. Cuius aquae per communia S. Solinae, Lezaium, Rauranum decurrentes in Clennim, inde in Vigennam effluunt.
Via Romana quae a Mediolano Santonum ad Pictavium ("Limonum") tendit inter oppida Brigiosum et Rauranum terras huius communis lineá rectá transivit, vico Crolour tacto.
Incolae et habitationes
Anno 1750 incolebant homines numero 840 ad focos 168; anno 1861 homines numero 899, anno 1901 numero 799, anno 1926 numero 530, anno 1954 numero 438, anno 1982 numero 272 tantum.
Vici parvi satis multi hoc commune constituunt, inter quos:
Monumenta
Aedificium quod nunc ecclesiam S. Aegidii Catholicam reputatur olim fuit prioratus Augustinorum saeculo fere XIII aedificatus, inter bella religionis delapidatus, annoque 1728 sine tecto repertus, deinde iussu abbatis Clémot in formam ecclesiae et presbyterii refectus.
Iuxta ecclesiam et coemeterium est locus templi Protestantium saeculo XIX constructi, Ioanne Baptista Guillaud architecto, Petro Melin aedificatore, hodie autem deleti.
Castellum de Germain in documento anni 1351 primum reperitur, et medio aevo tardiori aedificatum est. Castellum domaniumque eo appertinens res fuerunt iudicii Lutetiae facti, possessore Francisco Le Coq exsule nuper Londinii anno 1719 mortuo. Anno 1778 castellum de Germain partim delapidatum refertur, sed recentius restitutum est.
Iuxta castellum pistrinum saeculo sexto decimo constructum est, nomine Le Moulin de Germain, Divam fluviolum obstans, anno 1800 rotis frumentariis tribus, rota textoria una munitum.
Administratio
Domanium Sancti Constantii anno 1611 sub vicecomitatu Alnensi ordinatum est, sed castellania et iurisdictio Germain sub marchionatu Laval-Lezay. Vicus S. Constantii saeculo duodevicensimo sub senescalcia et electione Pictaviae comprehensus est; paroecia autem sub archipresbyterio Rauranensi. Recentius in pago Lezaiensi et in arrotundimento Novioritensi ordinatus est. Magister civium ab anno 1995 usque ad 2014 Caietanus Mauzé fuit, quo anno officium suscepit Odilia Thellier.
Oppidum Marmorium
Oppidum Marmorium (Italiane: Forte dei Marmi) est oppidum Italiae et municipium, circiter 7 660 incolarum, in Tuscia regione, in Provincia Lucensi ac in Fossis Papirianis situm.
Isidorus Mvouba
Isidorus Mvouba (natus anno 1954) est a mense Ianuario 2005 Reipublicae Congensis Minister Primus.
Lucius Aebutius T.f. Helva
Lucius Aebutius T.f. Helva (quando natus sit, nescimus, mortuus est anno 463 a.C.n.) senator ac vir publicus Romanus erat.
Familia
Pater eius quidam Titus erat.
Cursus honorum
Anne 463 cum Publio Servilio Sp.f. Prisco consul electus est. Eo anno urbs Roma pestilentia gravi afflicta est. Itaque uterque consul antequam officio perfuncti essent mortui sunt.
Publius Servilius Sp.f. Priscus
Publius Servilius Sp.f. Priscus (quando natus sit, nescimus, mortuus est anno 463 a.C.n.) senator ac vir publicus Romanus erat.
Basilius Magnus
Vita
A matre Emmelia christianum in modum educatus rhetoricae, grammaticae, philosophiae Caesareae, Constantinopoli, Athenis studebat ubi consuetudinem intimam cum Gregorio Nazianzeno contraxit. Anno 357 in Asiam Minorem reversus ascetas maxime egregios visitavit in Palaestina et Aegypto unde solitudinem adamavit. Haud procul a monasterio sororis Macrinae in Ponto vitam degit velut coenobita. Anno autem 364 Eusebius Caesareae eum presbyterum fecit, cui post mortem anno 370 in munere magno successit.
Publius Servilius Sp.f. Priscus
Familia
Pater eius Spurius Servilius Priscus Structus, consul anni 476 a.C.n., filius Quintus Servilius Structus Priscus Fidenas, dictator anni 435 fuit.
Basilius Magnus
Vita
Non solum de structura in episcopatu acosmo restituenda meruit sed etiam in aciebus pugnatorum maxime orthodoxorum fuit paci ecclesiasticae conciliandae Arianismo exstirpato; unio cum ecclesia occidentali ei semper et ubique summmo impetui erat. Inconcussus minis promissionibusque omnibus resistebat, quibus Flavius Valens imperator atque haereseos Arii fautor agebat. Filii imperialis insania modo abductionem eius violentam impediit. Opes autem suas, ipse paupertatem complexus, ecclesiae dedit ad vitam monachicam promovendam. Iuste epitheton patris et magistri omnium ordinum religiosorum habet, tam Orientis quam Occidentis. Scripta eius dogmatica atque ascetica velut praedicatones litteraeve in rebus optimis christianis numerari possunt quoad genus scribendi classicum.
Liturgia orthodoxa, quae et nunc nomen Basilii portat, omnibus nomen et notitiam istius viri inter christifideles etiam nostris diebus servat.
Pons Caroli
Pons Caroli vel Pons Pragensis vel pons lapideus celeberrimus pons super Moldaviam ducens in Praga urbe locatus est. Pons Caroli duas Pragenses Urbes Veterem et Minorem coniungit. Hunc pontem imperator Romanus Bohemiaeque rex Carolus IV aedificavit anno 1357. Hodie triginta statuae sanctorum super ponte stant. Notissima est sculptura ahenea sancti Ioannis Nepomuceni, cuius corpus mortuum anno 1393 ex hoc ponte in flumen proiectum est.
Carmen de ponte
Versio Latina praeclari carminis Bohemici de ponte Pragensi (Na tom pražským mostě):
Sarongum
Sarōngum (-i, n.) est longus pannus, modo gunnae circumfusus, quem ambo sexus in Malaesia, Indonesia, in Cambosia et ceteris induunt. Vocabulum ex lingua Malaica ortum est.
Gulielmus Jahn
Gulielmus Jahn (natus in Hof die 24 Novembris 1835; Vindobonae mortuus die 21 Aprilis 1900) fuit concentus magister Austriacus qui inter alia Wiener Staatsoper praefectus fuit.
Alphonsus Capone
Alphonsus Gabriel Capone qui dicitur Al Capone (natus familia oriunda e Italia in Novo Eboraco die 17 Ianuarii 1899 - mortuus est Miamiae die 25 Ianuarii 1947) fuit scelestus homo Americanus qui industriam praecipue in potionum alcoholicorum mercatura posuit, quae inter annum 1919 et 1932 in prohibita erat.
Franciscus Jauner
Franciscus Jauner (Vindobonae natus die 14 Novembris 1831; ibidem mortuus die 23 Februarii 1900) fuit histrio et praefectus theatralis Austriacus, qui inter alia Wiener Staatsoper praefectus fuit.
Sophie's Choice
est pellicula anno 1982 ab Alano J. Pakula docta, quam eruditi Americani Pellicularum Instituti inter Centum celeberrimas pelliculas enumerant. Haec pellicula secundum fabulam a Gulielmo Styron scriptam mulieris Iudaicae (Mariae Ludovicae Streep) reducis a Castro ad captivos custodiendos in Germania Nazista vitam novam in urbe Novo Eboraco narrat. In hac pellicula agunt:
Richardus Strauss
Richardus Strauss (natus Monaci die 11 Iunii 1864; mortuus in Garmisch-Partenkirchen die 8 Septembris 1949) fuit clarus compositor Germanicus qui inter alia etiam concentus magister et Wiener Staatsoper praefectus fuit.
Arthurus Rimbaud
Arthurus Rimbaud (Jean Nicolas Arthur Rimbaud ; natus Caroli Villae die 20 Octobris 1854; Massiliae cancro die 10 Novembris 1891 mortuus) fuit poëta et mercator (post abrogasionem poemata creare circa annum vicesimum) Francicus. Amicus et breviter etiam amasius suus fuit poeta Paulus Verlaine.
Inspiratus a poesi Caroli Baudelaire, poema symbolista, modo dadaista et sine versu creavit.
Franca Villa (discretiva)
Franca Villa seu Francavilla potest esse:
Glioblastoma multiforme
Glioblastoma multiforme sive Glioblastoma est species cancri cerebri, qui haud sanabilis est. Nam quinque annos post morbum inventum, solum 2 centesimae hominum hoc cancro laborantium supersunt. Causae huius morbi adhuc ignotae sunt.
Tractatio difficile restat, in parte diversitate microcircumiectorum immunologicorum cancri. Adhuc therapiae adversus cancri angiogenesem ineffectivae videbantur.
Pathophysiologia
In morbi cursu cellulae gliomata numero crescunt. Microcircumiectorum planitie diversitas insolita inter cellulas neoplasticas et non neoplasticas emergit. Abundissime sunt cellulae generis tumori associatorum macrophagocytorum (TAM), ergo cellulae systematis immunitatis innati, quae 40% massa cancri constituunt.
Symptomata
Generalia indefinitivaque symptomata sunt convulsiones novae vel adhuc incognitae, capitis dolor, nausea, vomitus, memoriae spoliatio, ac alia symptomata neurologica circumscripta, quamquam spectrum symptomatum de tumoris loco pendat; per haec symptomata se attollere aut celerrime queant, aut longe occultare.
Classificatio glioblastomatum
Classificatio ordinis mundi sanitarii (WHO) anni 2016 notat: Comparatio classificationis 2016 cum veta 2017 criteria genetica addita esse ostendit: IDH mutandum et typum ferocem.
Tractatio
Adhuc sanatio glioblastomatis restat difficilis et estimatur tumorem recursurum esse. Therapia per resectionem neurochirurgicam, radiotherapiam, chemotherapiam, et medicamentum temozolomidi fit.
Formae tractationis adhuc vel non generaliter probatae
In scientia hodierna medica novas tractationis formas investigantur ut, verbi gratia, inhibitores receptorii EphA3, inhibitores EGFR (includens anticorpora monoclonalia), inhibitores VEGF.
Inhibitores VEGF
Glioblastomatibus multiformibus permulta vasa sanguinea sunt, ergo inhibitionem angiogenesis (generationis novorum vasorum sanguineorum) investigabatur. In angiogenesi factor crescentis endothelialis vascularis (VEGF) velut receptorium suum, receptorium VEGF (VEGFR), momenta habent. Adhuc tamen numquam strategia contra angiogenesem incrementum tumoris inhibere potuit. Effectus inhibitoris kinasum tyrosini Regorafenib incerti restant.
Interleukin 12
Interleukinum 12 (IL-12) est cytokinum cum effectibus contra cancrum. Nuper C HIOCCA et al. textui gliobastomatis genum IL-12 generantem applicaverunt.
Conventio Austro-Hungarica
Conventio Austro-Hungarica (Theodisce Österreichisch-Ungarischer Ausgleich) est summa pactionum, quibus anno 1867 Imperium Austriacum in Imperium Austro-Hungaricum immutatum est: Die 12 Iunii conventio constituta et 21 Decembris rata facta est.
Nexus externi
De conventione Austro-Hungarica:
Dionysius Sassou-Nguesso
Dionysius, vulgo Denis Sassou-Nguesso (natus in Edou provinciae Oyo anno 1943), e populo Mbochi ortus, scholarum militarium Caesareae Iol et Sancti Maxencii alumnus, dux exercituum, est ab anno 1997 Reipublicae Congensis praeses. Iam antea praeses ab anno 1979 usque ad annum 1992 fuerat.
Ignominia Chartarum Pandorae
Dionysius Sassou N'Guesso mense Octobri 2021 in ignominiam Chartarum Pandorae citatus est. Secundum internationale diurnariorum consortium, anno 1998 factum est, mox post eius reditum in potestatem, illa societas Inter African Investment renuntiatum est in Insularum Virginis Britannicarum portum tributum Caribbeanum. N'Guesso autem accusationem negat.
Sedunum
Sedunum est urbs Helvetica 30363 incolarum (anno 2010) et pagi Valesiae et Regionis Seduni (una ex tredecim regionum) caput.
Ecclesia Catholica Romana
Sedunum est sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae (Diocoesis sedunensis), et praesens episcopus (ab anno 1995) est Norbertus Brunner.
Quanto conficiamur
Quanto conficiamur  est encyclica epistula papae Pii IX episcopis Italicis scripta et die 10 Augusti 1856 promulgata. In hac encyclica papa episcopos et presbyteres qui novas philosophias (exempli gratia liberalismum sustinebant, oppugnavit.
Versus
Versus (a verbo vertere) est poesi series numerorum more metrico dispositorum. Ordo ergo numerorum – interdum extremis syllabis consonantibus - est primaria versus condicio, numerus ordine iteratus metrum vocatur, singulae metri partes sunt pedes vel membra, metrorum usum metrica et prosodia docent. Prout in versu metrum vel pes semel aut saepius continetur versus Monometer, Dimeter, Trimeter, Tetrameter, Pentameter et Hexameter appellatur. Quod ultimum versus metrum non semper integrum est, versus in catalectici et acatalectici dividuntur. Si versus in medio metro extremo finem capit, brachycatalecticus vocatur, si una syllaba longior fit, hypercatalecticus.
Versus biblicus est minima sectio textus biblici. Numeratio versuum a Iudaeis Medio Aevo pro Vetere Testamento inventa est, in religione Christiana autem demum saeculo decimo septimo in editione biblica a Ioanne Leusden facta introducta et in Novum Testamentum translata est.
Alexander Reformatskij
Alexander Alexandri filius Reformatskij (Russice Александр Александрович Реформатский, tr. Aleksandr Aleksandrovič Reformatskij; Moscuae natus die 16 [29] Octobris 1900, ibidem mortuus die 3 Maii 1978) fuit linguista Russicus Sovieticus. De phonologia, transcriptione, orthographia, morphologia, semiotica, historia linguisticae scripsit. Eius magnum opus, anno 1947 primo in lucem editum, est Introductio ad linguisticam («Введение в языковедение»), liber definitivus.
Maria Ludovica Streep
Mariana Cotillard propter pelliculam multa praemia accepit inter alia praemium Academiae anno 2008 ut actrix optima.
Franciscus Schalk
Franciscus Schalk (natus die Vindobonae 27 Maii 1863; mortuus in Edlach die 3 Septembris 1931) fuit concentus magister Austriacus qui inter alia Wiener Staatsoper praefectus fuit.
Trochilidae
Trochilidae sunt familia avium ordinis Apodiformium, quae in America endemicae sunt. Inter minimas aves sunt, plurimis speciebus a 7.5 ad 13 centimetra longis. Minima species avium exstans est Mellisuga helenae, 5 centimetra longa et minus quam 2.0 grammata ponderis. Trochilidae sunt nectarivora.
Ioachim Yhombi-Opango
Ioachim Yhombi-Opango (natus die 12 Ianuarii 1939; m. die 30 Martii 2020) Reipublicae Congensis praeses fuit ab anno 1977, cum consobrinus eius Marien Ngouabi inter decoctam seditionem necatus est, usque ad annum 1979.
Exultavit cor nostrum
Exultavit cor nostrum est encyclica epistula Papae Pii IX, die 25 Decembris 1851 promulgata, iobeleo anni 1850 et fructibus eius dicata.