cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stephanus O'Brien
In Tanganyika protectoratu Britannico natus, Stephanus O'Brien educatus est Mombasae apud scholam Loretto, deinde in Anglia apud scholam Sedberghensem alibique et in Collegio Emmanuelis apud Cantabrigienses. Negotiator et iuris consultus meruit. A die 22 Iulii 1999 usque in annum 2015 legatus est ad Parlamentum Britannicum pro circulo Eddisbury. A die 6 Maii 2010 ad 4 Septembris 2012 secretarius civicus vicarius pro evolutione internationali meruit (primo ministro Davide Cameron, secretario civico principali Andrea Mitchell).
Schleusingen
Schleusingen oppidum quoddam pulchrum est in Circulo Hildburghausen Thuringiae, in valle Nahe situm. Kalendis Ianuariis 2017 habuit 5391 incolas.
Historia
Anno 1268 gravio Bertoldus V Hennebergensis oppidum cum burgo splendido indicaverat. Immo Castellum Bertoldi (Theodisce: Bertholdsburg) signum urbis est, ubi residebant et habitabant graviones de Henneberg-Schleusingen. In cursu temporis reconstructiones plures fiebant secundum genus Gothicum et Renatum. In eo burgo est hodie museum historiae regionalis, lapidum, architecturae castellanae. Inter oppidum est burgum fossae altae erant, quamvis ambo moenibus eisdem protegerentur. Anno 1412 urbi statuta nova donata sunt a gravione Gulielmo de Henneberg-Schleusingen.
Usque saeculum XIX agricultura maxime valebat, quamquam iam anno 1535 fabrica chartacea quoque necnon molae variae, ergasterium in rebus vitreis et domus confectrix tibialium aderant. Postea advenerunt industriae in rebus electronicis. Inter molas haud sileatur Molendinum Vincentii anno 1300 constructum, in summa molendina respective stationes malleariae quattuordecim in Schleusingen olim exsistebant.
Res aspectabiliores
Prorsus mirandus est nucleus urbis antiquus. Opera craticia multa plateam centralem nundinarum circumdant, in qua bellus puteus Sanctae Elisabeth stat. Inter aedificia mentio fiat de sic dicta Schola Germanica et de Domo Freyberg. Mediaevales constructiones plus minusve caducae adhuc sunt ut et Turris strigarum, quae dicitur. In Fano Sancti Ioannis sepulcra gravionum Hennebergensium inveniuntur; ecclesia aspectum suum hodiernum saeculo XVIII nacta est.
Schola Latina anno 1550 condita mox gradu maiorata est (Landesschule). Anno 1577 gymnasium additum est.
Excursiones
In via nationali B 247 Sulaham conducenti monumentum unicum totius Thuringiae meridianae est, quod de felici liberatione Napoleonis Bonaparte tyranni personat. Pullulant in regione finitima loca visu digna velut Zona biosphaerica vallis Vessertal, lacus montanus Ratschersee, monticulus Adlersberg, theatrum naturale apud Steinbach-Langenbach. Hieme a nartatoribus petantur loca athleticis hiemalibus dedicata ut Schmiedefeld am Rennsteig sive Masserberg.
Adam Afzelius
Adam Afzelius (natus in Larv, Westrogothia, Suedia die 8 Octobris 1750; mortuus est Upsaliae die 20 Ianuarii 1837), Caroli Linnaei discipulus, fuit ipse botanista Suecianus. Afzelius Regalis Societatis Londinii sodalis fuit accurate in eam anno 1798 cooptatus est. Frater eius Ioannes Afzelius (1753 - 1837) et Pehr de Afzelius (1760 - 1843) clari chemicus et medicus fuerunt.
The Economist
The Economist (Latine ferme oeconomista) est Londinii editus oeconomiae nuntiorum libellus hebdomadalis Anglicus, qui primum anno 1843 apparuit.
Amazonomachia (Rubens)
Amazonomachia, i.e. Pugna Amazonum, a Petro Paulo Rubens anno fere 1615 picta est. Haec tabula hodie Monaci in Pinacotheca Vetere ostentatur.
8785 Boltwood
8785 , olim designationibus 1978 RR1, 1985 UA3, et 1997 AO13 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8785 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Calna
Calna, vulgo Calne, est oppidum comitatus Wiltoniae in Anglia occidentali situm. Hic nundinae tenebantur ab anno 1086, mercatus autem ab anno 1303.
Saint-Sigismond (Cenomannica et Liger)
Saint-Sigismond  est commune Francicum 369 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
346 Hermentaria
346 , olim designatione 1892 P agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Augusto Honoro Charlois in Observatorio Nicaeae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 346 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Saint-Remy-le-Petit
Saint-Remy-le-Petit  est commune Francicum 56 incolarum (anno 2011) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Berching
Berching  (Bavarice Bacham) est urbs et commune Bavaricum 8'479 incolarum (anno 2012).
Iuppiter et Callisto (Boucher)
"Iuppiter et Callisto" est tabula a Francisco Boucher anno 1744 picta, hodie Moscuae in Museo Puskin ostentata. Iuppiter monstratur qui formam femininam adsumit ad Callisto seducendam.
Ut unum sint
Ut unum sint est encyclica a papa Ioanne Paulo II scripta. In hac encyclica, die 25 Maii 1995 promulgata, Carolus Woityla de oecumenico officio scripsit.
Bradford on Avon
Bradford on Avon est oppidum comitatus Wiltoniae in Anglia occidentali situm. Hic nundinae tenebantur ab anno 1086, mercatus autem ab anno 1281.
Gerardus Garouste
Gerardus Garouste (Lutetiae die 10 Martii 1946 natus) est pictor et sculptor Francicus.
Castrum de Godego
Castrum de Godego (alia nomina: Castrum Godegae, Castellum de Godego) (Italiane: Castello di Godego; Venetice: Casteo de Godego) est oppidum Italiae et municipium, circiter 7 087 incolarum, in Regione Venetia ac in Provincia Tarvisana situm. Incolae Castrogodigenses appellantur.
Arthurus Evans
Arthurus Ioannes Evans (natus in Nash Mills Comitatus Hertfordiensis die 8 Iulii 1851; mortuus in villa sua Youlbury iuxta Oxoniam sita die 11 Iulii 1941) fuit archaeologus Britannicus, notus propter ruinarum Minoarum inventionem in insula Creta.
Chicklade
Chicklade est vicus comitatus Wiltoniae in Anglia occidentali situm.
1941 Wild
1941 , olim designationibus 1931 TN1, 1971 SO1, et A915 UA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Index regum Berniciae
Bernicia fuit unum inter septem (vel plura) regna Angliae temporis Heptarchiae. Bernicia extendit a muro Romano usque ad Scotiam meridionalem.
Nomina dubiosa regum priorum, Aethelfrith usque, e fabulis antiquis Berniciorum extracta sunt a scriptoribus posterioribus. Secundum alios series regum fuit: Esa, Eoppa, Ida, Aethelric cum Glappa et Adda, Hussa, Theodric, Aethelfrith et qui sequuntur.
Regnante Oswio, anno 654, Bernicia et Deira fiunt regnum coniunctum Northanhymbrorum. Vide: Index regum Northanhymbrorum.
Nexus externi
Bernicia
Alleluia
Alleluia (Graece ἀλληλούϊα; Hebraice הַלְלוּיָהּ haləlûyāh, "laudate Deum") est interiectio Hebraica quae quater et vicies in Bibliis Hebraicis (in libro Psalmorum), bis in libris deuterocanonicis, ac quater in libro Christiano Apocalypsi Ioannis reperitur.
1941 Wild
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1941 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Alleluia
In ritu Romano
In ritu Romano Ecclesiae Catholicae, alleluia appellatur cantus missae ante lectionem Evangelii productus. Hic sunt aliqui canti alleluiae:
Équilly
Équilly  est commune 154 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Salta
Salta est urbs circiter 464.000 incolarum et provinciae Argentinae provinciae Saltae caput.
Ecclesia Catholica Romana
Salta est sedes archiepiscopalis Ecclesiae Catholicae Romanae cum nomine Archidioecesis Saltensis; hodiernus archiepiscopus est Marius Antonius Cargnello, cuius sedes Cathedralis Saltae est.
Castle Combe
Castle Combe est oppidum comitatus Wiltoniae in Anglia occidentali situm. Hic nundinae et mercatus tenebantur ab anno 1315.
Phalanx (bellica)
Phalanx (Graece: ; pl., phālanges) est antiquum genus bellicum peditum aciei, cuius militibus, graves indutis armaturas atque dense instructis, plerumque hastae vel sarissae vel conti vel arma erant similia. Primum vox phalanx inveniri potest in operibus ad Homerum adscriptis: hoc verbo acies significatur firme denseque parata, contra milites singulares pugnas pugnantes.
Testificationem ultimam usūs cuiusdam phalangis formae videmus Stelam vero Vulturium, id est maioris fragmentum caelaminis quod sculptum dimidio millennio tertio a.C.n. est ad Eannatum regem Sumeranorum propter partam victoriam celebrandum; hac in stela videri pedites possunt hastati et galeati et scutati. Aegyptii quoque usi huiusce acie formae sunt.
Sed phalanges in hoplitis constantes maxime antiqui Graeci adhibuerunt; interpositis mutationibus etiam Etrusci in aciem produxerunt phalanges nec non praecipue Macedonici, qui claram excogitaverunt formam.
De phalangis usu apud Graecos antiquos
Historici fere originem phalangem adfirmant habuisse saeculo octavo vel septimo a.C.n., postquam quoquam scuti rotundi latique genere (quod notum Graeco erat nomine, aspís kóile, Latine fere "scutum concavum"; postea nomine , hóplon, unde hoplites) milites Argivi uti coeperunt, ut nonnullae comprobant in vasculis eiusdem temporis picturae. Praeterea traditur Psammetichus I Aegypti Pharao mercede nonnullas conduxisse phalanges Graecorum hoplitarum.
Consuete ordinibus parallelis se instruebant hoplitae, quibus erant hastae (, dórata; sing. ), cassides (, kórythes) Corinthiae, loricae pectoris defendendi (thoraces) et ventris (epibraxiōníoi) gratia nec numquam ocreae; apparatus belli omnis antiquitus appellatus est panoplia (, ex, pán + , hópla; Latine "arma omnia"). Tamen Lacedaemonis exceptis hic inter pedites apparatus varius erat et multiplex, quia hoplitis paranda sibi erant arma. Latum laeva manu miles sustinebat scutum, quod sinistram corporis eius partem protegebat et partem peditis dextram sinistrā positi; quam ob rem latus plerumque vulnerabile dextrum erat, nec minus extremum aciei agmen.
Impediebatur phalanx igitur tarditate motuum duorumque laterum debilitate; qua re phalangibus saepe aderant expediti milites—ut sagittarii (toxótes) et iaculatores et funditores—vel equitatus. Iphicrates, imperator Atheniensis, maxime usus in bello Corinthio est peltastis (a verbo Graeco péltē, id est genus levis scutuli lignei), Thracibus iaculatoribus; ad hoc instruxit pedites longioribus ferris et hastis atque levioribus ovatis scutis (thúreoi) et loricis.
Commissio Europaea contra Rassismum et Intolerantiam
Commissio Europaea contra Rassismum et Intolerantiam est institutum Consilii Europae anno 1993 decretum, quod contra discriminationes nativitatis, linguae vel religionis causa, rassismum, xenophobiam, antisemitismum et greges exosos pugnat et tolerantia et regnum legis favet. Praeses ab anno 2020 est Maria Daniella Marouda. Inter praesides pristinos erat Nils Muižnieks.
Phalanx (bellica)
De phalangis usu apud Graecos antiquos
Vis phalangis est pressus in milites hostiles: nam phalanges inter se vehementer scutis premebant, donec altera pressui hostium succumbebat; postea victores pedites in phalangem iam fusam fugatamve impetum faciebant.
De phalange Thebana Epaminonda duce
Epaminondas dux Thebanorum traditur phalangem obliquam (Graece:, loxé phalanx) excogitavisse: copias in dimidio agmine et in dextro latere positas attenuavit, valde autem munivit latus sinistrum plerumque non tam vulnerabile quam dextrum.
Hoc genere utendo phalangis, Epaminondas apud Leuctram dextrum omnino delevit latus Lacedaemoniorum eosque aspere profligavit anno 371 a.C.n.; ipse Lacedaemonius rex Cleombrotus I a Thebanis interfectus est.
Apud Mantineam anno 362 a.C.n. phalanx obliqua Thebana iterum acies Lacedaemoniorum Atheniensiumque fudit; attamen Yhebanis  Epaminondas mortuus occasūs initium fuit.
De phalangis partibus
Numerus hoplitarum in partibus exercitūs est varius et variabilis pro aetate et necessitate.
Quomodo Macedonici phalangem mutaverunt
Philippus II Macedonicus, cum obses apud Thebanos retentus sit ab anno 368 usque ad annum 356 a.C.n., Thebanam cognovit phalangem obliquam; cum creatus rex Macedonum sit, exercitum statim renovavit claram excogitando phalangem Macedonicam.
Constabat ea in rectangulo militum graves indutorum armaturas qui conferto agmine procedebant, cuius minimae nomen parti ex 256 hoplitis constanti syntagma erat. Exercitu faciente iter, progressorum sarissae ordinum ad libram disponebantur; ordinum illae extremorum ad perpendiculum, sed flectebantur contra hostes supervenientes. Genera hoplitarum praecipua:
Praeterea phalanx Macedonica a lateribus confirmabatur ab equitibus nobili genere natis, nomine notis Hetairoi ("comites"); ab expeditis (psiloi), inter quos erant peltastae et sagittarii funditoresque; a copiis sociorum vel ab exercitu non numquam conducticio.
Maximas et admodum miras victorias Philippus II et Alexander filius hac utendo forma phalangis consecuti sunt et contra Graecos ipsos et Persas.
Post Alexandri Magni mortem, in aciem Diadochi quoque produxerunt hance praesertim formam phalangis.
Aevo antiquo
Etrusci phalanges adhibuerunt ex more colonorum Graecorum qui peninsulam Italicam incolebant; post eos etiam Sabini et Latini coeperunt phalangis uti nec non Romani antiqui, qui postea legiones in manipulos diviserunt.
Carthaginenses nonnullas in aciem produxerunt phalanges Macedonicis similes in proelio Zamensi.
Hercules et Omphale (Boucher)
"Hercules et Omphale" est tabula a Francisco Boucher anno 1735 picta, hodie Moscuae in Museo Puskin ostentata; amores Herculis et Omphalae monstrantur.
Phalanx (bellica)
Aevis recentioribus
Aevo Medio Caledones aciei excogitaverunt formam phalangi non dissimilem ad equitatum hostium repellendum, cuius erat nomen schiltron (seu sheltron seu sceld-trome).
Eandem ad finem saeculis quinto decimo et sexto decimo ut phalanges constituebantur hastis et contis utendo milites Hispanici (tercios sive Legiones Hispanorum), Batavi, Germanici, et Helvetici (landsknecti).
Saulgé-l'Hôpital
Saulgé-l'Hôpital est commune Francicum 563 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Saint-Quentin-le-Petit
Saint-Quentin-le-Petit  est commune Francicum 147 incolarum (anno 2010) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Fromundus Tegrinsensis
Fromundus Tegrinsensis (natus circa 960 - mortuus circa 1008) fuit monachus Benedictinus Abbatiae Tegrinsensis in Bavaria, notus propter opera poetica et prosaica.
Villa Publii Fannii Synistoris
Villa Publii Fannii Synistoris est villa rustica Romana satis magna in antiquo pago Augusto Felici iuxta oppidum hodiernum Boscum Regalem sita, haud longe distans a Pompeiis ad septentrionem versus. Agnomen ab hodiernis datur quia satis constat P. Fannium Synistorem ibi habitavisse. Aedificium ab ignibus Vesuvii montis anno 79 oblitum est. Archaeologi in hac villa reppererunt picturas murales, quarum maior pars Novi Eboraci in Museo Artium Metropolitano ostentatur.
Aulus Cremutius Cordus
Aulus Cremutius Cordus (natus die ignoto – mortem sibi conscivit anno 25) fuit rerum gestarum scriptor tempore Augusti Tiberiique.
Opera eius, quae de bellis civilibus tractabant, hodie amissa sunt et per paucissima tantum fragmenta nota. Tacitus autem enarrat anno 25 Lucium Aelium Seianum praefectum praetorianum Aulum Cremutium Cordum ad mortem voluntariam compulisse, dum incerta de causa ei iratus, specie tamen quia Brutum et Cassium in scriptis laudavisset, 'ultimos Romanorum' eos appellans, maiestatis eum insimulat. Mortui Cremutii Cordi libri tum quidem igni consumpti sunt ubicumque reperiri potuerunt, sed a filia Marcia (cui Seneca consolationem dicavit) occultati, Caligula imperante in lucem rursus prodiere atque in sese omnium animos converterunt ob damnationem ipsam.
Stephanus Twigg
Stephanus Twigg (Londinii in Enfield natus die 25 Decembris 1966), est rerum politicarum peritus Britannicus factionis Laboris qui a die 1 Maii 1997 usque ad diem 5 Maii 2005 legatus apud Parlamentum Britannicum fuit. Iterum electus est die 6 Maii 2010 in Parlamento ubi munere populi Liverpool West Derby fungitur. Twigg, ipse una cum Christophoro Smith, Alano Duncan, David Borrow, Ben Bradshaw, Angela Eagle et Gordon Marsden inter primos manifeste homophylophilos parlamenti legatos, pro iuribus homophylophilorum pugnat.
Beatrix Aragonensis
Beatrix Aragonensis (nata Capuae die 16 Novembris 1457 – mortua in Neapolidie 23 Septembris 1508), regis Neapolis Ferdinandi I filia, die 22 Decembris 1476 Matthia Corvino nupsit et ergo Hungariae regina facta est
Naldus Naldius
Naldus Naldius (natus anno 1436; mortuus anno 1513) fuit humanista et scriptor Italicus, qui operam in Hungaria dedit, Matthia Corvino regnante.
Berchtesgaden
Berchtesgaden  est vicus et commune Bavaricum 7'684 incolarum (anno 2012). Vicus inter alia clarus est quia in vici parte Obersalzberg Adolphi Hitler domus aestivalis erat.
Hisprium
Hisprium vel Hispra  (alia nomina: Hisprum, Ispratium ) (Italiane: Ispra) est oppidum Italiae et municipium, circiter 5 240 incolarum, in regione Langobardia et in provincia Varisiensi situm. Incolae Hisprienses appellantur.
Privilegium
Privilegium (<privus et lex, sc. res legi privae) est exceptio legum singulis aut certo ordini aut turmis civium data, qua iis erga ceteros commoda attribuuntur. In rebus oeconomicis mutatis mutandis monopolium, litterae patentes aut concessio fere idem valent.
Privilegium in antiquitate
Privilegia tempore rei publicae liberae non erant leges, sed exceptiones legum. Utrum partibus faverent an detrimentum afferent, a priori non licuit.
Cicero verbum privilegii iam in XII tabulis exstitisse testatur, privilegia autem privatis hominibus dare interdicta fuisse:
Cicero voce privilegii non nisi contemptim utitur ; etiam in oratione "De domo sua ad pontifices" vox sensu peiore invenitur:
Cum essent leges in singulum hominem latae, etiam Lex Gabinia aut Lex Manilia, quibus Pompeio imperia extraordinaria tributa sunt, aut venia in patriam redeundi Ciceroni anno 57 a.C.n. data inter priviligeia numeranda sunt.
Paulatim privilegium iam non nisi sensu meliore adhibitum est praerogativam a principibus (sive postea civitatis moderatoribus) gratis datam significans (ut puta „privilegium aetatis“, „privilegium creditorum“ aut „privilegium militiae“).
Privilegio quidem munera aut condiciones adiunctae esse potuerunt. Hoc sensu nomen privilegium in Corpore iuris civilis ab imperatore Iustiniano I edito notio generalis pro iure singulari fit.
Privilegium Medio Aevo et Novo Aevo ineunte
Medio Aevo et Novo Aevo ineunte privilegiis conscribendis pro individuis sive gregibus nova iura posita sunt, quibus possessores contra alios commoda assecuti sunt. Aliter ac mandato privilegio novus iuris status procreatus est, qui etiam hereditate reliqui et paucis tantum causis (sicut infidelitate beneficiarii) rursus tolli potuit. Fuerunt autem etiam privilegia, qui semper (ut puta quotannis) confirmanda erant.
Privilegia ab iis dari potuerunt, quibus iura sive possessiones libere tradere licuit, i.e. imprimis imperatoribus, regibus aut papis, sed etiam aliis dominis, qui subiectos suos privilegiis (sicut servitii liberatione) instruxerunt.
Privilegiorum fuerunt diversissimae res: donationes subiectis datae, monopolium praestitum, ius monetae percutiendae aut insignis ferendi, liberatio vectigalium aut operarum, iurisdictio, ius municipale (quo multa iura singularia comprehendebantur, ut puta personalis incolarum libertas) et multae aliae.
Summa privilegiorum ordinibus datorum fundamenta fuerunt constitutionis feudalis relationem inter principem et ordines definiens et iura domini coercens. Tempore absolutismi autem multa privilegia ad principes reciderunt.
Ad privilegia generalia accesserunt numerosa privilegia particularia: Redemptores titulum "ex privilegio principis" vel "cum privilegio regiae maiestatis" (vel similiter) appetebant, etiam in typographia singulae editiones pretiosae talibus privilegiis protegebantur. Etsi exemplo extremo imprimis editor protectus est, tamen etiam ad materiam iuridicam pertinet, quae postea sub vocibus "possessio intellectualis" et "litterae patentes" tractata est.
Privilegium saeculo undevicesimo et vicesimo
Ut iuridica hominum aequitas desiderabilior videbatur, ita privilegia plus repulsae sive oppressionis instrumenta putabantur et ergo maxima ex parte sublata sunt.
Universalis de Iure Hominum Declaratio incipit (§ 1 et 2):
''I: Omnes homines liberi aequique dignitate atque juribus nascuntur. Ratione conscientiaque praediti sunt et alii erga alios cum fraternitate se gerere debent.''
II: Quisque potest sibi assumere libertates omnes omnesque jures in hac declaratione pronuntiatos, sine ulla distinctione gentis, coloris, sexus, linguae, religionis, politicae sententiae aut omnis generis sententiae, nationis originis aut civitatis, divitiarum aut ortus aut omnis generis situs. ''Praeterea fietur nulla distinctio condita in civili decreto, juridico aut internationali gentis aut finium cujus est aliquis, sive gens aut fines liberi sunt, sive sub tutella, sive non suae potestatis sive subacti termino aliquo sui imperii. ''
Valleseco
Valleseco est commune Hispanicum, in communitatis Autonomae Canariarum insula Canaria et in Provincia Palmaria situm, cui anno 2011 3693 incolarum sunt.
Saint-Sulpice (Cenomannica et Liger)
Saint-Sulpice  est commune Francicum 178 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Saeculum 12
Saeculum 12 saeculum est quod annos 1101–1200 comprehendit.
Decennia annique
saeculum 11 - saeculum 12 - saeculum 13
Lagrange (Ager Belfortii)
Lagrange (Germanice Scheuern) est commune Francicum 115 incolarum (anno 2012) praefecturae Agri Belfortii in regione Libero Comitatu (a die 1 Ianuarii 2016 Burgundia et Libero Comitatu)
Vicus Fasciae
Vicus  seu Vicus Fasciae (alia nomina: Vicus de Fascia ) (Italiane: Vigo di Fassa; Dolomianice: Vich) est oppidum Italiae et fractio municipii Fani Sancti Ioannis Fasciae. Incolae Vicani appellantur
Ethnographia
Gentes Vicaniae linguam ladinam loquuntur.
Schwarzburg
Historia
Graviones Schwartzburgenses anno 1071 sedem suam in colle cum fortalicio erigere coeperant, quae adhuc tempore Belli triginta annorum inexpugnabilis habebatur. Propter auxilium imperatori Ottoni IV datum Schwartzburgenses valde aestimabantur et territoria extendere potuerunt usque ad Vallem Schwarzatal. Pactum quoddam Ilmae anno 1599 factum (Ilmer Vertrag) territoria separavit creaturum et Ducatum Schwarzburg-Sondershausen et Ducatum Schwarzburg-Rudolstadt. Annis autem a 1909 ad 1918 gravio Guntherus Victor iterum in ambobus ducatibus regnavit, dynastia altera emortua. Saeculo XVIII burgus in commodum castellum habitatorium generis Baroci mutatus est, cuius natura ambiens ad venationem invitabat. Secundo bello mundano principibus a nazistis castellum direptum est sub praetextu exsulis regis Belgarum invitandi. Revera in animo fuit, ut hospitium maximum officiale Hitlerianum crearetur. Annis a 1940 ad 1943 quasi cuncta funditus alio modo reconstruebatur, quae opera autem bello saeviente numquam finita sunt. Hodie ruinae paulatim reaedificantur; inter aedificia hodie adhuc elucent Diaeta imperialis, quae dicitur, et armorum depositorium ubi nuper museum perbellum institui potuit. Ad Diaetam imperialem adiunguntur expositio parva et pinacotheca imperatorum et regum Germanorum. Guntherus XXI Schwartzburgensis anno 1349 menses sex imperialem dignitatem obtinuit. Arma multa, quae diu Rudolphopoli in castello Heidecksburg fuerant, anno 2017 feliciter ad Schwarzburg revenerunt. Nostris diebus zona omnis renovatur et novo usui transfertur.
Vicus Fasciae
Historia
Vicus Fasciae fuit municipium Italiae, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentinum) situm.
Die 1 Ianuarii 2018 municipium Pozzae se coniunxit cum municipiis Vici Fasciae ut constituiret municipium novum Sancti Ioannis Fasciae.
Schwarzburg
Historia
Sub burgo vicus exortus est, cuius incolae praesertim ligno negotiabantur. Ex saeculo XVIII arbores caesae replantantur. Anno 1946 schola praecipua saltuaria (Fachschule für Forstwirtschaft) aperta est. Quod institutum postea Schola Ingeniaria Thuringiensis (Ingenieurschule des Landes Thüringen) nominatum est; annis 1990 barbare abolitum est. Anno 1968 a discipulis ipsis semita educatoria pro Henrico Cotta nominata excogitata erat.
Excursiones
Tempus subsicivum a multis hominibus libenter apud Schwarzburg agitur nam pullulant loca bella in natura ambienti, velut: vallis Schwarzatal usque Albimontium conducens, Sitzendorf cum fabrica monstratoria de operibus fictilibus et cum museo historiae regionalis (cui machina vaporaria antiqua), vallis Sorbitztal. In vico Meura equos speciei Haflinger educant apud castellum venatorium anno 1715 erectum.
Monumentum in viridario ante castellum positum memoriam perhibet de eventu maximi momenti. Die 11 Augusti 1919 Vimariae disciplina nova democratica admissa est, quam eius pater Fridericus Ebert antea hic in Schwarzburg scripserat.
Ante omnes locos visitandos autem Trippstein specula eminere dicitur.
Hainevilla
Hainevilla est commune 17435 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Philippus Collins
Philippus David Carolus Collins (Anglice Philip David Charles "Phil" Collins), natus die 30 Ianuarii 1951 Londonii, est cantor, tympanista, scriba carminalis, productor musicus et actor Anglicus. Membrum Ordinis Victoriani Regalis etiam est. Collins notus est ut cantor in suo curriculo proprio et ambo ut tympanista et cantor gregis musici Genesis. Carmina notissima sua sunt e.g. In the Air Tonight, You Can't Hurry Love et Another Day in Paradise.
Christophorus Grayling
Christophorus, vulgo plene Christopher Stephen Grayling (Londinii in vico urbano Marylebone natus die 1 Aprilis 1962), alumnus Collegii Sidney Sussex apud Cantabrigienses, olim diurnarius televisificus, est politicus Britannicus factionis conservativae. A die 7 Iunii 2001 legatus est apud Parlamentum Regni Uniti pro circulo Epsom and Ewell. Minister civicus a labore a die 13 Maii 2010, secretarius civicus ab iustitia et dominus cancellarius a die 4 Septembris 2012, dux domus communium a die 9 Maii 2015 meruit, primo ministro Davide Cameron. A die 14 Iulii 2016 est secretarius civicus a commeatu, prima ministra Theresa May.
Rogerius Bernardus I (comes Fuxiensis)
Rogerius Bernardus (mortuus mense Novembri 1188) fuit comes Fuxiensis ab anno circiter 1147/1148. In matrimonium duxit Caeciliam Raimundi Trencavelli comitis Baeterrensis filiam, et ex ea genuit:
Saint-Sylvain-d'Anjou
Saint-Sylvain-d'Anjou  est commune Francicum 4'449 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Taddaeus Ugolettus
Taddaeus Ugolettus (natus Parmae floruit saeculo XV) fuit humanista Italicus qui in Hungaria, Matthia Corvino regnante, operam dedit et clarissimae  Bibliothecae Corvinianae rector factus est.
Rudus concretum
Rudus concretum (-eris, n) sive lithocolla glarea adiecta (-ae, f) est materia ad aedificandum, e sabulo et calculis facta, ferrumine glutinata.
Didelphis marsupialis
Didelphis marsupialis (binomen a Linnaeus anno 1758) est species marsupialium omnivororum, quae in America Australi habitat.
Deus vult
Verbis '''Deus vult! Deus vult!''' turba papae Urbano II die 27. Novembris 1095 in synoda Augustonemeti habita oranti respondit. Qua expressione papa ipse peregrinationis in terram sanctam interfuturos esse meditantes confirmavit cum cuipio loca sancta liberatum perigrinanti absolutionem peccatorum promitteret.
Rudus concretum
Historia
Romani antiqui rudus concretum fecerunt, opus caementicium appellatum, sed hodierno paulum se differt ubi nostre melius est. Exempli gratiae Amphitheatrum Flavium ruderis concreti factum est.
Transcarpathia (Cechoslovacia)
Transcarpathia (vel Subcarpathia, Ruthenia Subcarpathica, Ucraina Transcarpathica etc.) fuit terra ab anno 1918 usque ad annum 1939 in Cechoslovacia sita fuit, quam deinde Hungari armis occupaverunt; haec terra postremo anno 1944 ab exercitu Sovietico liberata est. Quo facto Cechoslovacia foedus cum Unione Sovietica iecit, secundum quod haec regio Sovietis concessa est; eiusdem incolae, qui Russini nuncupantur et qui plerumque ad ecclesiam uniaticam, quae ecclesia Graecocatholica appellatur, pertinebant ab coenonistis vehementer opprimebantur. Nunc autem haec regio pars Ucrainae est.
Deus vult
Res ita a Roberto Monacho refertur:
Haud dissimiliter, sed sermone vulgari Romano vel Francogallico, sententia Deus lo vult (ad pedem litterarum "Deus illud vult") in insignibus anno 1113 instituti subscribitur.
Transcarpathia (Cechoslovacia)
Caput erat Užgorod (Bohemice et Slovace Užhorod, Hungarice Ungvár); aliae magni momenti urbes Peregium et Munchatium (Russinice Мукачово) fuerunt.
Chippenham
Chippenham est oppidum comitatus Wiltoniae in Anglia occidentali situm. Hic nundinae et mercatus tenebantur ab anno 1189, mercatus autem ab anno 1205.
8786 Belskaya
8786 , olim designationibus 1978 RA8, 1990 WL7, et 1995 OG4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Claes-Ingvar Lagerkvist, astronomo apud Observatorium Europaeum Australi versato, repertus est.
Valsequillo de Gran Canaria
Valsequillo est commune Hispanicum, in communitatis Autonomae Canariarum insula Canaria et in Provincia Palmaria situm, cui anno 2011 9090 incolarum sunt.
8786 Belskaya
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8786 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Augustinus Casaroli
Augustinus Casaroli (Castrum Sancti Ioannis apud Placentiam die 24 Novembris 1914; mortuus Romae die 9 Iunii 1998) fuit archiepiscopus titularis Carthaginensis, cardinalis Italicus et Secretarius Status ab anno 1979 usque ad annum 1990.
Wipo
Wipo, vel Wippo, plenius Wipo Burgundiensis (c. 995– c. 1048), fuit presbyter et scriptor, qui capellanus Imperatori Romano Sacro Conrado II commodavit, de quo Gesta Chuonradi II imperatoris scripsit.
Alia opera quae extant sunt Proverbia (1027 or 1028) et Tetralogus Heinrici, carmen hexametricum ad honorem Henrici Imperatoris, anno 1041 compositum. Late creditur auctor esse Sequentiae Paschalis in liturgia Romana, Victimae paschali laudes.
Ibraimus Isaac Sidrak
Ibraimus Isaac Sidrak (natus in Banî Shouqayr Aegypti die 19 Augusti 1955) est a die 15 Ianuarii 2013 episcopus Aegyptianus et Ecclesiae Coptae Catholicae patriarcha Alexandriae Magnae (Eparchia Alexandrinus Coptorum). ;
Die 18 Ianuarii 2013 a papa Benedicto XVI ecclesiasticam communionem accipit.
Iosephus Utkin
Iosephus Pauli filius Utkin (Russice Иосиф Павлович Уткин, tr. Iosif Pavlovič Utkin; natus 27 Maii 1903 in statione ferriviaria Chingan Sinarum, mortuus 13 Novembris 1944 in calamitate aeroplani prope Moscuam) fuit poeta et diurnarius Russicus Sovieticus, particeps Bellorum Civilis Russici et Magni Patrii. Opera sua ab anno 1922 publicabat.
Berg (Oberfranken)
Berg  est vicus et commune Bavaricum 2'240 incolarum (anno 2012).
Chitterne
Chitterne est vicus comitatus Wiltoniae in Anglia occidentali situm. Hic nundinae et mercatus tenebantur ab anno 1257.
Émondeville
Émondeville  est commune 350 incolarum (anno 2009) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Drobeta
Drobeta  (Dacoromanice Turnu Severin Hungarice Szörényvár) est Romaniae urbs circiter 108 000 incolarum (anno 2007) ad ripam sinistram Danubii fluminis iacens intra fauces quae "porta ferrea" appellantur. In agris huius municipii iacet vicus Schela Cladovei, locus archaeologicus tam mesolithicus quam Romanus.
Flavius Anicius Maximus
Flavius Anicius Maximus (natus saeculo 5, mortuus in Campania anno 552) vir publicus Romanus sub regno Ostrogothorum fuit.
Familia
Inter maiores eius Petronius Maximus imperator fuit, pater eius Flavius Volusianus anno 503 consul fuit, ad gens Aniciam pertinuit. Fratrem Marcianum et avunculum Liberium habuit. Anno 510 primo uxorem duxit.
Cursus honorum
Anno 523 sine collega consulatum administravit. Consul venationes in Amphitheatro Flavio dedit, sed a rege Theodorico vituperatus est, quod pecunia magna ita perdida esset. Inter annos 525 et 535 patricius nominatus est. Anno 535 Thiudahadus rex ei filiam e gente regia in matrimonium dedit et eum primicerium domesticorum fecit. Praeterea fortunam Marciani fratris accepit, quam postea iussu Iustiniani imperatoris cum Liberio avunculo communitare debuit. Anno 537, inter obsidionem Romae urbis, Anicius Maximus a Belisario duce militum cum aliis senatoribus expulsus est, ne Ostrogothis obsidiatoribus auxilio esset. Anno 538 in urbem rediit. Cum Totila die 17 Decembris 546 Romam expugnavisset, Anicius in ecclesiam Sancti Petri fugit. Captus et in Campaniam missus est. Anno 552, cum Narses Romam expugnavisset, Anicius in urbem redire in animo habuit. Sed a Gothis de morte regis Totilae irati eum necaverunt.
Rogerius Bernardus II (comes Fuxiensis)
Rogerius Bernardus (mortuus anno 1241) fuit comes Fuxiensis ab anno 1223. Fuit filius comitis Raimundi Rogerii uxorisque eius Philippae.
1942 Jablunka
1942 , olim designatione 1972 SA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Luboš Kohoutek in Observatorio Hamburgi versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1942 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Defensio personalis
Defensio personalis est disciplina quae circulatur conlectionem principiorum adhibitorum pro prohibendo actionem iniuriosa effecita contra quoquam.
Technicae defensionis personalis recepti sunt generatim de artibus martialibus ab maioribus traditibus et perfectibus et purificatibus apud propositum excolendum suam efficacitatem et accomodandum eas ad sententiam contentionis in conditionibus veribus de vitae.
In defensione personali quidam technicis austeris utuntur et quidam devitandum motus multiplices tentant.
Praecipue quidam utuntur obstructiones, retentiones, et vectes pro reducendo adversarium modi celerissimi possibilis et minuens temporum pugnae pro devitando pericula et deponendo in secundo proposito differentias corpora.
Defensio cum palma inermi, potest complendum se cum armis propris aut non propris, aut cultellis aut armis igniferis aut omni elemento ad quod quidam possunt appropinquandum in puncto tempori contentionis.
Ambitus civilis
In ambitu civili, quidam tentat reducendum adversarium modi securi et sine provocando damnas immoderatas responsabilitatem civilem actionis defensionis donans quando limites defensionis legitimae exceditur. Basis defensionis personalis fundamenta aliquorum ludorum athleticorum vel artum martialum ut ziudo, aikido, et carate sunt. Proprietas praecipua defensionis personalis evitatio de virum est, dum ut, generatim, adversarii possunt essendo homines dimensionum ampliorum aut apud vires musculosas maiores quam nostrae. Est pro hac ratione, ut technicae primae ut ictus unicus (ei qui quidam exsequitur contra adversario apud zonam specialem nostri corporis) ut usus palmae manus, articulationum digitorum et digitorum in zonas blandas aut ictus genus, iens in super per technicas plus ad professionem pertinens ut diversa exempla ictus pedis, et etiam provectior ut desaequilibria aut immobilizationes (quidam assuefacet adhibendum eas in defensione personali securitatis urbanae curae aut in modalitatibus athleticis ut carate) usus sunt in eis qui defensionis personalem intellegunt.
Ambitus militaris
In ambitu militari, quidam utuntur technicis cum maiore potestate iniuriosa et letali valida includens armarum.
Lucius Licinius Varro Murena
Lucius Licinius Varro Murena (mortuus 22 a.C.n.) fuit senator Romanus qui anno 23 a.C.n. insidiarum in Augustum accusatus morte poenas dedit. Legatus Syriae 24/23 a.C.n. Damascenos ab incursionibus latronis Zenodori liberarat.
De gente
Quis fuit Lucius Licinius Varro Murena (siquidem hoc nomen rectum est ) ? Aenigmatis nodus nondum persolutus est et saepe cum consule ordinario anni 23 a.C.n. confundebatur, Aulo Terentio Varrone Murena. Secundum opinionem nonnullorum eruditorum coniecturis fortasse abutentium filius consulis anni 62 a.C.n. Lucii Licinii Murenae esse potuit ab Aulo Terentio Varrone quodam (Pompei legato in bello civili ?) adoptatus et ita  etiam frater adoptivus consulis anni 23 a.C.n., et semifrater Gai Proculei, Octaviani amici, factus. Nisi potius filius Auli Terentii Varronis Murenae a fratre consulis anni 62 a.C.n. Gaio Licinio Murena adoptatus ? Certe Terentiam, uxorem Maecenatis, eius sororem fuisse testatur Dio Cassius. Itaque idem esse potuit atque augur Murena qui Maecenati Brundisium iter facienti apud Horatium domum suam praebebat.
Quomodo victima Augusti irae ceciderit
Longissima huius coniurationis relatio apud historicum Dionem Cassium legitur, qui eam ad consules Lucium Arruntium et Marcum Marcellum, id est ad annum 22 a.C.n. referebat. At quia Dio sine dubio omnem coniurationem semel narrare voluit, initia rerum ad annum 23 a.C.n. referre licet.
De Marci Primi iudicio
Marcum Primum quendam accusatum quod proconsul Macedoniae Odrysis sponte sua bellum intulisset patronus defendebat Varro Murena. Reus sive ex ipsius Augusti sive ex successoris designati, Marcelli, mandatis egisse contendebat. Tum Augustus sponte in ius venit falsum esse testaturus. Murena vero eum rogasse dicitur a quo vocatus venisset et imperator respondisse "a re publica". Aegre tamen tulit insolentiam princeps eo magis quod Primus damnatus quidem est, sed non ab omnibus iudicibus. Fuere igitur iudices qui testimonium Augusti reicerent. Quocirca suffragia secreta in posterum abolevit.
De coniuratione Caepionis et Murenae
Paulo post coniuratio de vita Augusti cui Fannius Caepio praeerat a Castricio quodam denuntiata est : inter socios, sive vere sive falso ob dicendi audaciam, ut scribebat Dio Cassius, Licinius Murena nominatus est. Et ambo accusante in senatu Tiberio absentes damnati sunt, quia fugere ante iudicium properaverant. Aqua et igni interdictus, Murena in Cilicia mox adprehensus cum philosopho Athenaeo statim trucidatus est nec sese purgandi facultas ei data. Oppressa autem coniuratione Augustus,  velut  magna parta victoria,   deis  sacrificiis gratiam agendam iussit.
Petrus Ranzanus
Petrus Ranzanus (natus Panormi anno 1428 – mortuus anno 1492), Antonii Cassarino discipulus, fuit Dominicanus, episcopus , humanista et rerum gestarum scriptor Italicus. Tres annos etiam in Hungaria, Matthia Corvino regnante, ut regis Neapolis Ferdinandi I nuntius vixit.
Cultus imperatorius
Cultus imperatorius est genus religionis civitatis qua imperator vel domus imperatoria (enim ducum, regium, vel dux titulis eiusdem genus, etc.) colatur vel adoratur sicut messias vel semideus vel deus.
Placita Marxiana
Placita Marxiana, vel Marxismus, est sententia civilis, oeconomica, et sociologica, in materialistica explanatione historiae, explicatione Marxista capitalismi, theoria commutationis socialis, et iudicio liberationis humanae condita, et de operibus Caroli Marx et Friederici Engels deducta.
Cultus imperatorius
Cultus hic significat 'veneratio', non sensu hodierno atrociter pudendaque. Cultus fieri potest personae nuper assurgentis figurae Euhemerus vel identitatis nationalis (e. g. Pharao Aegyptius, Imperium Aethopium, Imperium Iaponensis) vel identitatis gentium in civitate multorum ethnium (e.g. Imperium Sinensis, Imperium Romanum). Rex divinus est (monarcha) habetur numine a suis et ministrat sicut caput civitatis vel nume vel figura capitis religionis. Iste genus dictionis coniungit theocratiam et regnum absolutum (monarchiam absolutam).
Placita Marxiana
Tria maiora principia Marxismi sunt:
43 a.C.n.
43 a.C.n. (XLIII a.C.n.) = 710 a.U.c.
Placita Marxiana
Historia
Carolo Fredericoque mortuis, schola Marxiana in diversas partes discedebat. Una pars ex democraticis socialibus factionum democraticarum socialium Germaniae (vide Socialis Democratica Factio Germaniae) et aliarum civitatum constabat; aliae partes hic Vladimiri Lenin et illic consilio-communistarum erant. Haec divortia initio Belli Orbis Terrarum I aperta sunt, cum discordia inter discipulos Marxianos inter alia de bello incipiente orta est.
43 a.C.n.
Roma et Italia.
Vibio Pansa et Aulo Hirtio consulibus.
Placita Marxiana
Historia
Vladimiro Lenin mortuo, eius discipuli in factiones Iosephi Stalin et Leonis Trotzki discesserunt. Deinde Mao Zedong illustris discipulus Iosephi Stalin et Vladimiri Lenin fuit.
Praeter homines res novas praxi studentes, etiam multi alii scholarum universitatumque homines exstant, qui discipuli et doctores placitorum Marxianorum sunt.
De doctrina
Placita Marxiana de rebus oeconomicis et socialibus sed etiam de philosophia magnopere agitur. Carolus Marx placita quae rerum oeconomicarum periti Britannici in primis Adamus Smith et David Ricardo docebant excutiebat.
Illi rerum oeconomicarum periti classici ut nuncupantur res oeconomicas medii aevi invenerant quae multis regulis legibus canonibus ordinatae erant libertate hominum in rebus oeconomicis agentium magnopere cohibita.
Cives novi aevi res novas egerant, regulas canonesque absolverant et libertatem negotii agendi instituerant. Sed quomodo oeconomia sine regulis canonibusve extare potest? Adam Smith responsum dedit quod libera mercatura quasi manu invisibili ordinaretur. Ut unusquisque suum luctum solum properaret, tamen ordo harmonicus et aequalis fieret quasi manus invisibilis hominibus insciis omnes res oeconomicas ordinaret.
Hanc doctrinam Carolus Marx acri subtilique ingenio et iudicio percensuit. Ut ordo fieret, tamen nec naturalis nec aequus esset sed ordo quo alii alios exinanirent. Si omnia bona fabricata ut mercimonia mutari debent pecunia opus est qua omnia mercimonia pretium suum exprimere possint. Quamobrem pecunia magni momenti est. Pecunia mundum regnat, ut vulgus ait.
Pecunia propriam rationem habet. Pecunia emere aliquid sine ratione est nisi aliquid iterum vendi potest maiore pecuniae summa. Ex quadam summa pecuniae maius summa pecuniae fieri ratio postulat. Sed ex quo hic valor augendus oriri potest, si nemo alium exinanit aetatibus infelicioribus interitis? Classi vel corpore sociali hominum opus est qui operarii seu laboratores valorem non solum suo labore transferunt sed etiam suo labore augent. Valor mercimoniorum augeri potest, quod classis vel corpus hominum exstat qui homines nihil vendendi habent nisi suam laborandi potestatem. Eam vendere debent si quaestum facere volunt ad vivendum necessarie.
Ex altera parte, classis vel corpus hominum extat, qui homines omnia instrumenta machinas pecuniam aedificia materiam bonis fabricandis necessaria possident. Illi potestatem laborandi ab operariis emunt, operarios laborare faciunt et bona facta ut mercimonia vendunt. Sed mercimonia vendere rationem non habet nisi cum lucro venduntur. Id fieri potest, quod operarii ut quaestum ad vivendum necessarium faciant solum id mercis postulare possunt quod ad vivendum necessarium est, quod enim solum laborandi potestatem possident quam utique vendere debent si vivere volunt. Omnis valor qui supra valorem operariis ad vivendum necessarie creatus est, gratis iis obtingit qui in possessione rerum fabricandi necessariarum sunt. Eo modo hi valorem vel summam capitalem accumulant.
Quid faciunt cum lucro suo? Lucrum erogant ad plus lucri faciendum postero fabricandi temporis tractu. Id duabus rationibus fieri potest. Una ratio est lucrum ita erogare ut postero tractu aequaliter et plus machinarum instrumentorumque et plus potestatis laborandi emi possint. Altera ratio est lucrum ita erogare ut singulus operarius cum pluribus vel maioribus machinis sive instrumentis laborare possit. Ea re fit ut singulus operarius plus fabricare possit. Productivitas ut dicitur laborandi augetur. Carolus Marx putavit plus fabricari posse si pecunia erogatur non aequaliter et in plus operariorum et in plus machinarum, sed in primis in plus instrumentorum, machinarum materiaeque per singulos operarios. Si non in hoc ratio est pro capitalistis ut dicunt, etiam in hoc ratio est pro societate hominum tota?
Minime, inquit Marx, quod pecuniae summa erogata per singulum operarium crescente minus pecuniae superest quae uti potest ut plus operariorum in fabricis collocentur. Ergo numerus operariorum qui ad lucrum faciendum necessarii sunt minus minusque augetur. Numerus laborandi facultate carentium e contrario augetur. Ex quo fit ut oeconomia capitalistica ad crises oeconomicas tendat. Quae cum ita sint multi operarii sunt quorum laborandi potestate opus non est quamquam de laborandi potestatis vendendae facultate dependent ut quaestum pro vita agenda facere possint. Numerus facultate laborandi carentium auget atque auget. Illi infelices copiae oeconomiae capitalisticae subsidiariae sunt, Marx ait.
Quae cum ita fiunt capitalistae inter se aemulantes viam rationem fabricandi plus plusque emendant. Ut capitalistae rationem fabricandi emendent id mandatum historicum capitalistarum est, Marx ait. Hoc modo per Rationis calliditatem, ut diceret Hegelius, fit, ut fundamentum exstruitur quo novus ordo rerum oeconomicarum politicarum socialium institui potest. In hac aetate futura, Marx speravit, res oeconomicae aliaeque non legibus quasi naturalibus mercimoniorum mercaturae regnabuntur sed omnium hominum consilio. Haec aetas ut adveniat operarios classium proelio pugnare necesse est.