cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helena Sander
Species et odores Helenasanderiani
Constat Helenam Sander his pro mulieribus imprimis vestimenta creavisse idonea, quae virorum exemplum secutae negotiis gerendis operam dant. Ideo ei bracae magnopere placent ad corpus muliebre adaptatae, pallia anglica levia simpliciaque, camisia alba. Ab ornamentis autem omnibus abhorret. Ne colorum quidem varietate delectatur. Inde ab anno 1978. medicamina etiam faciei creare coepit, quae ut mulieres emerent, suo ipsa vultu ubique hortata est.
Nicolaus Luhmann
Nicolaus Luhmann (natus die 8 Decembris 1927 Lunenburgi; mortuus Oerlinghausen in vico Germanico apud Biliveldam die 6 Novembris 1998) fuit philosophus, studiosus sociologiae, et iuris consultus Germanicus. Studium suum de systemate socialo controversum cum theoria Georgia Habermas factum est.
Vita
Postquam maturitatem adeptus est, Luhamann annis ab 1916 ad 1949 Friburgi iurisprudentiae studebat. Deinde minister publicus iudicio operam dedit. Anno 1960 uxorem duxit, quae anno 1977 mortua est. Liberos tris habuit. Anno 1966 doctor scientiae politicae promotus est. Anno 1968, professor universitatis Biliveldae factus est.
Ianus Nicius Erythraeus
Ianus Nicius Erythraeus (Italice Gian Vittorio Rossi et Giano Nicio Eritreo), Romae anno 1570 natus et ibidem die 13 Novembris anno 1647 mortuus, fuit humanista Italicus. Litteris Latinis in Collegio Romano studuit et ius in Studio Urbis. Ab anno 1610 cardinalis Andrea Peretti a secretis fuit. Post mortem eius anno 1628 Ianiculi in parva casa habitabat, ubi amici eius Alexander Tassoni, Leo Allatius, Gabriel Naudé et Alexander VII (tum nondum Papa, quem Erythraeus Tyrrhenum in libris suis appellat) eum saepe visitabant. Opus Erythraei notissimum Pinacotheca est, litterarum Italicarum historia prima. Eudemiae libri decem et dialogi Erythraei opera satyrica a multis laudata sunt.
Alphonsus Carafa
Alphonsus Carafa (Italiane Alfonso Carafa; Neapoli natus die 16 Iulii 1540; ibidem mortuus die 29 Augusti 1565) fuit cardinalis et bibliothecarius Ecclesiae Catholicae ab anno 1559 usque ad 1565.
Abigail Adams
Abigail Adams (nata Abigail Smith, Weymouth in vico Massachusettensi die 11 Novembris 1744; mortua Quincy in eadem civitate die 28 Octobris 1818) fuit uxor Ioannis Adams, secundi praesidis Civitatum Foederatarum, ergo ab anno 1797 usque ad annum 1801 prima reipublicae domina.
Castra carceralia
Castra carceralia sunt ergastula in unum cogendis, concludendis, custodiendis captivis, qui, quamvis nullius sceleris damnati aut accusati sint, aut propter originem suam aut propter fidem suam vel quod aliter de re publica sentiunt quam illi penes quos summa potestas est, odio habentur.
Quae cum quasi ad iniuriae exemplum maximae saeculo XIX semel atque iterum in diversis mundi partibus instituta essent, tamen numquam generi humano maiorem incusserunt terrorem quam cum tempore belli per totum orbem terrarum gesti alterius a Germanis per Europam disponerentur, ut cum zigani, homosexuales, et homines debiles tum Iudaei illuc coacti labore debilitarentur et catervatim extinguerentur. Quorum omnium notissima illa carceralia Ausviciana sunt, in quibus ad decies centena milia hominum per cruciatus esse necatos veri simile est. Carceralibus similia castra Russice breviter GULAG appellata Iosepho Stalin auctore non tam ad homines interficiendos quam ad vires et labores eorum exhauriendos excogitata sunt, quamvis mediis saeculi XX decenniis et in illis ingens captivorum multitudo mortem obierit.
Nomen "castrorum carceralium" primo in usu erat apud Anglos qui in bello Boerico captivos et cives Boericos ibi coegerunt.
Nexus externi
Internment
Acronymum
Acronymum (a verbis Graecis 'summus, extremus' et  'nomen' deductum) est verbum compendiosum figuratum ex primis elementis verborum locutionem quandam conficientium. Acronymum aut (1) exTextus litteris pinguibus scriptus prima quaque littera, aut (2) ex prima quaque litterarum continuatione, aut (3) ex amborum elementorum coniunctione nasci potest, sicut
Interdum etiam nova verba, praecipue substantiva, ex acronymis ficta sunt, sicut
Robertus Redford
Robertus Redford, vulgo plene Charles Robert Redford Jr. (in urbe Sanctae Monicae natus die 18 Augusti 1937) est histrio Americanus. In regione Angelopolitana educatus, in universitate Coloratensi matriculatus est; e qua post duos annos propter comissationes crebras eiectus, per Europam tres fere annos vagavit. In urbem Novum Eboracum reditus academiam Americanam Artium Scaenicarum anno 1959 frequentavit. In eadem urbe apud (ita dicta) operam dabat. Mox in pelliculis Ruscisilvanis partes agere incepit.
Beppe Grillo
Beppe Grillo, vulgo Giuseppe Piero Grillo, natus Savinione iuxta Genuam die 21 Iulii 1948, est histrio atque saturarum auctor Italicus nec non, ab anno 2009, una cum officinarum magistro et computatore Ioanne Roberto Casaleggio, motus politici Quinque Stellarum conditor. Anno 2012 Beppe Grillo matrimonio aequo se favere dixit.
Robertus Nobilis (1541-1559)
Robertus Nobilis Pollicianus (Roberto de' Nobili; natus die 5 Septembris 1541; mortuus Romae die 15 Ianuarii 1559) factus est cardinalis, annum gerens tertium decimum, ab avunculo Iulio III papa. Fuit cardinalis bibliothecarius Sanctae Romanae Ecclesiae ab anno 1555 usque ad mortem.
Maria Dolores Agüero
Maria Dolores Agüero, vulgo plene María Dolores Agüero Lara (die 14 Octobris 1982 nata) est politica Honduriae.
Alumna est universitatis nationalis autonomae Hondurianae universitatumque Chilensis et Heidelbergensis. Ministra rerum externarum Honduriae a die 27 Martii 2017 usque ad 23 Iulii 2019 meruit.
Lysander Rosales
Lysander Rosales, vulgo plene Lisandro Rosales Banegas (anno fere 1970 natus) est politicus Honduriae.
Filius ducis exercituum, Tegucigalpae et Vasingtoniae educatus, et  frequentavit. Alumnus est. Rector commissionis permanentis conntingentiarum, insuper consul Hondurianus Novi Eboraci operam dedit. Die 23 Iulii 2019 minister a rebus externis factus est.
Antisemitismus
Antisemitismus ratio et cogitandi et agendi eorum est, qui populo Iudaeorum et religioni Mosaicae toti sine ulla distinctione hominum singulorum infensi sunt.
Antisemitismi certa indicia sunt,
De historia antisemitismi
Iudaeos odio quodam inveterato multi persecuti sunt homines, quo commoverentur, ut contumeliis eos afficerent, insidias eis pararent, eos opprimerent et in tumultu etiam occiderent. Quas iniurias Iudaei temporibus antiquis, cum in Palaestina sedes haberent, et medio quod dicitur aevo per Europam dispersi perpessi sunt.
Nostris autem temporibus inde a saeculo 19. praeceptores antisemitismi nationem atque sanguinem quendam Iudaicum per totum orbem terrarum emanatum esse docuerunt, ex quo, qui nati essent, his populis, quibus immixti vitam degerent, maxima afferrent detrimenta. Qua ex doctrina ortus est antisemitismus ille perniciosus, quo saevientes bello per totum orbem terrarum gesto altero Germani conati sunt, ut Iudaeos omnes exstirparent.
Ne his quidem diebus antisemitismo penitus evulso admodum multi praesertim inter Musulmanos sunt, qui rei publicae Israel infensi antizionistas se professi Iudaeos in hoc reprehendere pergant, quod ubique in omnibus negotiis, mercimoniis, civitatibus, litteris plurimum possent. Qua de causa constat antisemitismo eorum etiam animos ali, qui Dei Optimi Maximi nomine abutuntur, ut caedes a se optimo iure committi affirment.
Anno 1962 Demetrius Szostakowicz antisemitismum, quoad in populo Russico vigeret, Symphonia illa XIII ad versus Eugenii Ievtuszenko composita reprehendit, quae inscripta est "Babi Yar".
Elias Gesbert
Elias Gesbert (natus Élie Gesbert Fani Sancti Brioci due 1 Iulii 1995) est professionalis birotarius Francicus, qui hodie pro Arkéa–Samsic UCI Professional Continental team cursu viario certat. In Circuitu Franciae annis 2017, 2018, et 2019 certavit.
Summus athleta iuvenis nationalis in cursu viario anno 2013 fuit. Praemium pugnacitatis in statione 10 Circuitus Franciae anno 2017 et in statione 14 eiusdem certaminis die 20 Iulii 2019 accepit.
Gunterus Verheugen
Gunterus Verheugen (natus 28 Aprilis 1944 Cruciniaci) vir publicus Theodiscus factionis primo FDP, deinde SPD fuit.
Iuventus et munus
Verheugen anno 1963 maturitatem adeptus est et deinde actis in diurnis voluntarius laboravit. Deinde ab anno 1965 historiae, sociologiae, rebus politicis in universitatibus Coloniae et Bonnae studebat.
Robertus Eduardus Lee
Robertus Eduardus Lee (Stratford Hall Plantage Virginia, 19 Ianuarii 1807–Lexingtoniae Virginiae, 12 Octobris 1870), gubernatoris Virginiae Henrici Lee filius, fuit Exercitus Civitatum Foederatarum praefectus, et inter Bellum Civile Americanum, ab 12 Aprilis 1861 ad paene eundem diem anno 1865, Civitatum Confoederatarum generalis et imperator Exercitus Virginiae Septentrionalis.
Gunterus Verheugen
Sodalis FDP
Ab anno 1967 Verheugen sodalis FDP fuit et praeses Iuvenum Democraticorum in Rhenania Septentrionali-Vestfalia factus est. Anno 1969 pro Administro Foederali Rerum Internarum Ioanni-Theoderico Genscher laboravit. Anno 1974 Genscher ministrum etiam in Administerium Foederalem Rerum Exterarum secutus est. Anno 1978 factio eum secretarium generalem FDP elegit.
Sodalis SPD
Sed cum anno 1982 Genscher novum foedus regendi cum factione CDU constituisset, Verheugen cum aliis sodalibus sinistrae factionem reliquit et ad SPD accessit. Annis 1983 - 1999 legatus Dietae Foederalis Germaniae erat et etiam praeses vicarius fractionis SPD electus est. Anno 1998 administer statalis in Administerio Rerum Externarum Iosepho Fischer duce factus est.
Commissarius Unionis Europaeae
Mense Septembri 1999 commissarius Unionis Europeae nominatus est et primo expansionem UE, deinde ab anno 2004 industriam administrabat. Anno 2009 commissionem reliquit.
Martha Washington
Martha Washington, vel Martha Dandridge Custis Washington (Williamsburgi Virginiae, 2 Iunii 1731—Monte Vernonio in praedio Alexandriae Virginiae, 22 Maii 1802), uxor Georgii Washingtonii, viri militaris et primi Praesidis Civitatum Foederatarum, fuit a die 30 Aprilis 1789 ad diem 4 Martii 1797 prima reipublicae domina.
Lingua Latina zoologica
Lingua Latina aevi moderni a zoologis adaptatus est in usu scientiae, et praecipue ad novas species describendas.
Reges Belgarum
Reges Belgarum et alii duces civitatis Belgicae fuerunt:
Praesens rex Belgarum est:
Carolus-Hermannus Flach
Carolus-Hermannus Flach (natus Regiomontii 17 Octobris 1929; mortuus Francofurti 25 Augusti 1973) fuit diurnarius et vir publicus Germanicus et sodalis Factionis Democraticae Liberalis Germaniae.
Iuventus et munus
Anno 1946 Flach factionem liberalem (LDP) Zonae Sovieticae Germaniae accessit diurnarius apud actis diurnis huius factionis Suerini laboravit. Sed quod homines, qui doctrinam communistam repudiaverunt, in Zona Sovietica persequebantur, anno 1949 Berolinum Occidentalem fugit. Annis ab 1949 ad 1953 Berolini rebus politicis studebat. Deinde Francofurti et Bonnae diurnarius laborabat.
Cursus honorum
Anno 1956 in praetorio FDP Bonnae, certamen suffragiorum anni proximi una cum Wolfgango Döring rexit. Annis ab 1959 ad 1962 procurator FDP fuit, et factionem in certamen electionis anni 1961 duxit. Sed tum de consiliis politicis cum praeside FDP Erico Mende controversias habebat et vitam publicam reliquit. Iterum diurnarius Francofurti laboravit. Ibi et pro foedere FDP cum SPD nitebatur. Quo foedere anno 1969 constituto Flach anno 1971 secretarius generalis suae factionis factus est. Anno 1972, etiam legatus Dietae Foederalis Germaniae electus est. Mense Augusto 1973 ictu profligatus, paucis diebus post mortuus est.
Diomedes Carafa
Diomedes Carafa (natus die 7 Ianuarii 1492 in Ariani Hirpini, Italia – mortuus est die 12 Augusti 1560 Romae) fuit ab anno 1511 Ariano episcopus. Anno 1555 Carafa a papa  Paulo IV propinquo eius cardinalis creatus est.
Index legatorum Dietae Foederalis I
Fractio CDU/CSU
Conradus Adenauer | Gualterius Bartram (a die 4 Maii 1952) | Theodorus Blank | Anna Brauksiepe | Henricus de Brentano | Hermannus Ehlers | Ludovicus Erhard | Franciscus Etzel (ad diem 5 Ianuarii 1953) | Eugenius Gerstenmaier) | Ricardus Jaeger | Iacobus Kaiser | Curtius Georgius Kiesinger | Ericus Köhler | Hinricus Krone | Robertus Lehr | Ernestus Lemmer (a die 1 Februarii 1952) | Martinus Loibl (ad diem 27 Maii 1951) | Paulus Lücke | Carolus Müller | Gulielmus Niklas (a die 30 Maii 1951) | Robertus Pferdmenges (a die 12 Ianuarii 1950) | Fridericus Schäffer | Ioannes Schlange-Schöningen (ad diem 9 Iunii 1950) | Curtius Schmücker | Gerhardus Schröder | Carolus Schröter (ad diem 25 Februarii 1952) | Guntherus Seewald (die 12 Ianuarii 1950 mortuus) | Antonius Storch | Franciscus Iosephus Strauß | Ricardus Stücklen | Robertus Tillmanns | Carolus Weber | Helena Weber | Franciscus-Iosephus Wuermeling |
Fractio SPD
Haec fractio omnino 131 legatos numeravit, e quibus hic iam 17 invenies:
Adolphus Arndt | Helimutus Bazille | Ludovicus Bergsträsser | Augustus Berlin | Gulielmus Brandt | Fridericus Erler | Egon Franke (a die 17 Maii 1951) | Bruno Leddin (mortuus die 25 Martii 1951) | Paulus Löbe | Friderica Nadig | Ericus Ollenhauer | Carolus Schmid | Curtus Schumacher (ad diem 20 Augusti 1952) | Catharina Strobel | Otto Suhr (ad annum 1952) | Heribertus Wehner | Georgius Augustus Zinn (ad annum 1951) |
Fractio FDP
Carolus Atzenroth | Maximilianus Becker | Franciscus Blücher | Thomas Dehler | Theodorus Heuss (ad diem 12 Septembris 1949) | Ericus Mende | Fridericus Neumayer | Victor-Emanuel Preusker | Hermannus Schäfer | Eberhardus Wildermuth (ad diem 9 Martii 1952) |
Fractio DP
Ioannes-Ioachimus de Merkatz | Ioannes-Christopherus Seebohm |
Fractio KPD
Gulielmus Agatz |Maximilianus Reimann |
Fractio Centri (ad usque mensem Februarium 1951)
Rudolphus Amelunxen |Helena Wessel |
Fractio Factionis Bavariae (ad usque mensem Februarium 1951)
Antonius Besold |
Martha Wayles Skelton Jefferson
Martha Wayles Skelton Jefferson (nata die 19 Octobris 1748 in Charles City County – mortua est die 6 Septembris 1782 in Charlottesville, Virginia) Thomae Jefferson uxor, tertii praesidis Civitatum Foederatarum Americae, numquam fuit tamen prima reipublicae domina quia ante initium Thomae Jefferson mandati iam mortua erat.
Index legatorum Dietae Foederalis I
Fractio Unionis Foederativae (a mense Februario 1951)
Rudolphus Amelunxen |Antonius Besold |Helena Wessel |
Manuel Iosephus Arce y Fagoaga
Manuel Iosephus Arce y Fagoaga (natus Sancti Salvatoris Urbe die 1 Ianuarii 1787; ibidem mortuus est die 14 Decembris 1847) fuit Rei Publicae Foederalis Mediae America praeses.
Der Zauberberg
upright=1.25|thumb|Montes apud [[Tavaus| Tavaum, fabulae locus]]
Der Zauberberg ('Mons Magicus') est mythistoria Bildungsroman clara scriptoris Germanici Thomae Mann mythistoria, primum anno 1924 edita, quae de diuturna statione personae ficticiae Ioannis Castorp propter phthisim apud sanatorium Tavao in vico Helvetico enarrat. Ibi multos homines cognoscit et cum his de politica, philosophia, sed etiam de amore, morbis, et morte disceptat.
Leopoldus Biwald
Leopoldus Biwald (* 16 Februarii 1731 Vindobonae, † 8 Septembris 1805 Graecii) erat professor Universitatis Graecensis.
Biwald, sodalis Societatis Iesu, doctor theologiae, 1761 professor rhetoricae et deinde physicae factus est. Annis inter 1786 et 1787 et iterum inter 1798 et 1799 rector magnificus Unversitatis Graecensis fuit.
Sexi Firmum Iulium
Sexi Firmum Iulium (Hispanice: Almuñécar) est urbs Hispaniae, in provincia Granatae locata. Sexi Firmum Iulium habet 27 703 incolarum.
Claudius Salmasius
Claudius Salmasius vel a Salmasia, vulgo Claude de Saumaise (natus die 15 Aprilis 1588 Sinemuri; Aquis Spadanis mortuus die 3 Septembris 1653) fuit philologus humanista et eruditus Francicus qui Neolatine scripsit. Inter annos 1620 et 1622 una cum Nicolao Rigaltio necnon Ioanne Baptista Hautin catalogum plenum compilavit librorum manu scriptorum Bibliothecae Regiae Francicae. Multas operae scripsit dum professor Academiae Lugduno-Batavae de rebus classicae.
Christina, regina Sueciae Salmasium in Suecia invenit anno 1650.
Georgius Merula
Georgius Merula, (natus circa annum 1430 Alexandriae;  Mediolani mortuus anno 1494) fuit humanista Italicus.
Merula, qui Mediolani Francisci Philelphi  discipulus fuerat, Graecum sermonem et rhetorica Mantuae Venetiaeque docuit.
Anno a Ludovico Sfortia invitatus in Mediolanum rediit et mandatus est familiae Vicecomitum historiam (Antiquitates Vicecomitum) parare, quae autem numquam perfecit.
Gomboc
Gomboc, recte gömböc (Hungarice, 'quasi sphaera', ex gömb 'sphaera + -öc suffixo) est convexum in tribus dimensionibus corpus eiusdem generis quod superficie plana innitens habet solum unum stabile unumque non stabile punctum aequilibrii. Ut duo aequilibria stabilia vitet, corpori necesse est minimam planitiem habere; simul ut duo aequilibria non stabilia vitet, ei necesse est minimam tenuitatem habere. Haec forma classem exprimit (hoc est, non est unica). Existentia talis classis formarum a mathematico Russico Vladimiro Arnols coniecta est.
Gomboc mathematicas profecto proprietates quasi sphaera habet. Praesertim sua planitia tenuitasque sunt minimae, et hoc est solum genus rerum non degenerum hac cum proprietate. Sphaera quoque habet planitiam tenuitatemque minimas; est autem degener (Várkonyi et Domokos 2006). Die 13 Februarii 2009, Domokos in QI, programmate televisifico Britannico, gombocis operandi rationem explicavit.
Gomboc potestates animalium testís, sicut testudines et scarabaei, ut se erigant imitatur. Quidem, similis forma habet gomboc constructum a Gábor Domokos, capite Partis Mechanicarum, Materierum, Formarumque apud Universitatem Technologiae et Oeconomicarum Budapestensis in Hungaria, et ab eius discipulo, Petro Varkonyi, apud Universitatem Princetoniensem. Haec forma habet "tolerantias" unius centensimi millimetri, extra quod non erit mono-monostatica. Gomboc explanatum est in prima diurni mathematici The Mathematical Intelligencer pagina (Varkonyi et Domokos 2006).
Sextus Octavius Fronto
Sextus Octavius Fronto (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo et saecundo saeculo post Christum natum fuit. Fronto anno 86 consul suffectus creatus est. Circa eundem annum legatus Legionis I Adiutricis factus est. Anno 92 legatus Augusti pro praetore Moesiae Inferioris erat.
Bellum Peloponnesiacum
Bellum Peloponnesiacum vel Bellum Peloponnesium fuit bellum inter Athenienses et Lacedaemonios de hegemonia in Graecia (anno 431-die 25 Aprilis anno 404 a.C.n.), quod Thucydides historicus narravit. Athenarum gloria moverat invidiam Lacedaemoniorum, qui principatum Graeciae totius adfectabant, sed Periclem non fallebat Spartanorum ambitio. Optimus ille rector civitatis, peritus utilitatis dignitatisque Atheniensium, omnia ad bellum iamdudum paraverat. Ambo adversarii prope pares viribus erant. Lacedaemonii auxilia totius Peloponnesi ad se trahebant. Athenienses, gestis rebus illustres, classibus suis et divitiis confidebant; insuper socios habebant Messenios, et Thessalos, et omnes insularum populos et urbes Ioniae. Lacedaemonii diu cunctati invaserunt Atticam, duce Archidamo rege, qui misit legatum ad Athenienses. Illi legatum, ne auditis quidem mandatis, dimiserunt; tum legatus exclamavit: "Quantas calamitates illa dies adferet Graeciae!" Duo nempe potentissimi populi in bellum ruebant, quod, per septem et viginti annos, summa contentione utrinque gestum est.
Irruptio Lacedaemoniorum in Atticam
Lacedaemoniorum adventante exercitu, Pericles cives suos hortatus est ad deserendos hortos suburbanos, et villas, et praedia quae in Attica possidebant. Eos iam antea monuerat ut transferrent in Euboeam pecora iumentaque, et semetipsos urbis moenibus tutarentur. Imprimis eorum intererat rei maritimae, qua valebant, studere. Hostes Atheniensium fines depopulati sunt; sed, in populatione ceterorum, Periclis unius agros intactos reliquerant. Sperabant eo modo se concitaturos esse adversus eum civium invidiam; dolus autem irritus fuit. Pericles enim, decus patrimonio praeferens, agros suos reipublicae dono dederat. Ceterum paulo post Athenienses ulti sunt vastationem finium Atticae, nam et ipsi classem ad litora Peloponnesi appulerunt, et hostium terram depraedati sunt.
Sollemnia funera Athenis
In prima expeditione, certatum fuerat aequo Marte; pauci ex utraque parte in acie ceciderant. Athenienses autem decreto edixerunt solemnia funera civibus in proelio interemptis, quibus honores supremi in nunc prope modum habiti sunt: ossa defunctorum, recepta in capsis cupressinis, sub magno tentorio triduum exposita fuerunt. Eorum custodia parentibus commissa erat. Postquam parentes domesticis religionibus vacaverunt, publicis caerimoniis locus fuit. Ossa defunctorum in Ceramicum solemni pompa translata sunt, deinde ludi funebres rite celebrati, et laudatio mortuorum ab ipso Pericle pronuntiata. Summus ille civis sublimi oratione extulit virtutem horum virorum qui vitam patriae condonaverant, et patriam illam tali merito dignam esse proclamavit. Nempe illa civitas erat arx libertatis, sedesque artium liberalium, et, moribus, institutis, disciplinis, quasi ludus totius Graeciae patebat. Sic defunctorum laude Pericles vivorum animos gloriae amore incendebat, et ad bene merendum de patria hortabatur.
Pestis Athenis
Anno insequente, malum multo crudelius quam bellum saeviit in Attica. Pestis, ex Aegypti finibus orta, Piraei portum occupavit, ex quo Athenas ipsas invaserat. Nulla aetas aut vitae condicio e contagione mali exempta fuit: iuvenes non minus quam senes, divites aeque ac pauperes pestilentia correpti peribant. Luctuosus erat domorum adspectus, et deforme universae urbis spectaculum. Cadaveribus oppletae erant viae, porticus, aedes. Mos ille sepulturae quo Athenienses uti consueverant, omnino neglectus erat: nulla erga defunctos pietas aut ritus observantia, nulla eorum infernorum religio. Ars medicorum nullam aegrotantibus salutem afferre poterat, nullum dolorum levamen: praesens malum omnia remedia superabat.
Periclis obitus
Pericles, amicis et cognatis orbatus, domesticas aerumnas tulit eadem constantia, qua civium suorum iniquitatem perpessus erat. Iam ante bellum, eius amici Anaxagoras et Phidias exsilio damnati fuerant; ipse, bello commisso et peste ingravescente, inimicorum criminationibus obnoxius fuerat, et pecunia mulctatus. Ingratos quidem Athenienses facti poenituit, et Pericles honoribus iterum cumulatus fuit. Sed filium Parolum amisit, qui unus e gente supererat. Tum vero, cum nati duxit funus, et funebrem coronam capiti iuvenis imposuit, doloris tolerandi nescius, infelix pater effusus est in lacrimas. Nec multo post in languorem incidit, et decessit. Cum in lecto moribundus iaceret, et circumstantes amici praedicarent eius laudes: "Haec est una, inquit, mea laus, quod nulli unquam Atheniensium luctus causa fui." Periclis cineres in Ceramico quieverunt inter sepulcra civium de patria optime meritorum. Athenienses tanto duce carentes non minus fortiter bellum sustinuerunt, et per decem annos varia fortuna pugnatum est. Tandem, auctore Nicia, cum Spartanis pepigerunt pacem, quae sex annis tantum servata fuit.
Irruptio Atheniensium in Siciliam
Alcibiadis consiliis impulsi, Athenienses bellum redintegraverunt, et in Siciliam arma contulerunt adversus Syracusanos. Tres duces delecti fuerant: Alcibiades, Nicias, et Lamachus; sed priusquam classis e Piraeo solveret, una nocte omnes Mercurii statuae, quae in urbe erant, deiectae fuerunt et truncatae. Huius sacrilegii auctor habitus Alcibiades iam in Siciliam pervenerat, quum reus declaratus est; tum ascendit triremem quasi Athenas rediturus esset, et primum Elidem, deinde Thebas petiit. Absens damnatus capite, Lacedaemona demigravit; et postea ad praefectum regis Darii Tissaphernem se contulit, cuius in intimam pervenit amicitiam. Interea in Sicilia res primo processerant prospere Atheniensibus, et Syracusani, duobus proeliis profligati, in urbe inclusi erant. Sed Gylippus dux, a Lacedaemoniis missus Syracusanorum auxilio, profligat Athenienses, Lamachum occidit, et Syracusas obsidione liberat.
Clades Atheniensium in Sicilia
Hac re cognita, Athenienses novos duces delegant, Demosthenem et Eurymedonta, cum supplemento copiarum; sed et Gylippus classem cum auxiliis e Peloponneso accipit: ita ex utraque parte summis viribus contenditur. Primo navali certamine Athenienses victi exuuntur castris; tunc Demosthenes censuit ut abirent e Sicilia, sed Nicias manere voluit. Reparatur igitur navale bellum; Athenienses autem iterum vincuntur inscitia ducum, qui Syracusanos male aggressi fuerant inter maris angustias. Eurymedonte caeso, et navibus relictis, Demosthenes et Nicias exercitum in terram exponunt; eos insequitur Gylippus et fugat. Demosthenes, amisso exercitu, semetipsum gladio transfigit; Nicias in captivitatem abductus interficitur a Syracusanis, invito Gylippo; Athenienses capti in lautumias deiecti sunt. Pauci Athenas reverti incolumes potuerant; illi Euripidem adierunt, gratias acturi poetae, cuius beneficio salus ipsis contigerat. Eorum enim alii e vinculis emissi fuerant a dominis suis, quos docuerant quaedam Euripidis carmina; alii, qui post cladem per agros errabant omnium egeni, recreati fuerant cibo et potu propter recitatos eiusdem poetae versus aliquos.
Alcibiades revocatur ab Atheniensibus
Athenienses, perturbati cladibus in Sicilia acceptis, Alcibiadem ab exsilio revocaverunt. Is, populiscito restitutus in patriam, praeficitur exercitui apud Samum cum Thrasybulo et Theramene. Alcibiades, cum duobus collegis, Lacedaemonios superat quinque proeliis terrestribus, et tribus navalibus, in quibus ducentae hostium triremes pereunt. Praeterea recipit Ioniam, Hellespontum, redigit multas alias urbes in ora Asiae sitas, et praesertim Byzantium. Inde tres duces praeda onusti, locupletato exercitu, maximis rebus gestis, Athenas venerunt. His obviam universa civitas descendit in Piraeum; at solus Alcibiades in se convertebat omnium oculos. Ut navi egressus est, illum unum omnes prosecuti sunt, et coronis aureis taeniisque vulgo cumulaverunt. Alcibiades lacrymans talem benevolentiam civium suorum accipiebat, et simul reminiscebatur pristini temporis acerbitatem.
Alcibiadis novum exsilium
Non diu triumphavit Alcibiades, et brevi populari aura destitutus est. Ille, cui omnes honores decreti fuerant, totaque respublica domi bellique tradita, idem mox in invidiam suorum recidit. Classe in Asiam profectus, repentino Lacedaemoniorum adventu oppressus fuit, et magna caedes Atheniensium facta est. Tum Athenienses rati se victos fuisse non fortuna belli sed fraude imperatoris, Alcibiadi imperium abrogant, et alium ducem in eius locum substituunt. Hanc offensam non tulit Alcibiades; insuper veritus multitudinis impetum, Athenas reverti noluit, et in exsilium sponte sua profectus est. Primus Graecorum in Thraciam introiit; ibi tria castella communivit et agros cepit, honestius existimans locupletari barbarorum praeda quam Graecorum. Eo tempore quo Athenienses Alcibiadem eiiciebant, ducem peritum et audacem, Lacedaemonii impigrum et callidum imperatorem, Lysandrum, exercitui classique praefecerunt.
Lysander: certamen apud Aegos flumen
Lysander, vir prudens et astutus, bellum quam diutissime trahendum curavit. Sciebat enim pecuniam Lacedaemoniis suppeditari a rege Persarum, Atheniensibus autem exhaustis nihil superesse praeter arma et naves. Itaque, cum praetor Atheniensium Philocles classem constituisset apud Aegos flumen, Lysander, qui non longe aberat, noluit cum eo dimicare. Quatriduo Athenienses provocaverunt Lacedaemonios ad certamen navale: nihil illi e castris moti sunt, quia plus valebant copiis pedestribus quam navalibus. Tum classiarii Philoclis coeperunt castra nautica quotidie relinquere, et in littore palantes vagari. Frustra Alcibiades, qui erat in propinquo, eos monebat ut caverent ab hostibus. Quinta luce, speculatores Lysandro nuntiant Athenienses in terram, ut solebant, praedatum exiisse. Continuo, eius iussu, classis Lacedaemoniorum solvit anchoram, et citato remigio fertur in Athenienses: eorum naves vacuae franguntur, aliae male defensae capiuntur, nautae semiermes vulnerantur; milites, et qui e terra veniunt, et qui ad litus fugiunt, singuli pereunt, aut, inordinati, turmatim interficiuntur: fit ingens strages. E ducentis fere navibus, octo servatae petunt Athenas, nuntiaturae gravissimam illam cladem, cui mederi Athenienses non valuerunt.
Athenae captae: finis belli Peloponnesiaci
Navium adventu, stupor et consternatio Athenas invaserunt. Omnes, relictis domibus, per urbem discurrere pavidi, et patriam perditam deflere, querentes nullum iam exercitum, classem nullam superesse. Lysander captivas naves cum praeda bellica misit Lacedaemona, et in fidem recepit civitates Atheniensium tributarias. Deinde exercitum admovit Athenarum moenibus, et urbem obsidione cinxit. Athenienses, fame urgente, post multa funera petierunt pacem. In concilio Spartanorum sociorumque, multi delendam esse urbem censebant; at Lysander noluit "ex duobus Graeciae oculis alterum eruere." Pax igitur victis concessa fuit his condicionibus, ut "Athenienses destruerent muros ad Piraei defensionem olim aedificatos, reliquas naves traderent, acciperentque triginta rectores reipublicae a sociis datos." Victores celebraverunt convivio expugnationem Athenarum, et tibiarum sono moenia deleri iusserunt; in portu naves incensae sunt coram sociis, qui, floribus coronati, canebant et saltabant. Is finis fuit belli Peloponnesiaci et Athenarum potentiae.
Ludovicus II (rex Francorum occidentalium)
Ludovicus sive Ludowicus Balbus cognomento, natus die 1 Novembris 846, mortuus die 10 Aprilis 879, fuit rex Francorum occidentalium.
Vita
Filius Caroli Calvi ex altera Irmentrude uxore mense Decembri 877 in Compendio in regem occidentalium Francorum ab Hincmaro Remensi episcopo unctus est. Mense Septembri 878 coronatio Trecis Papa Romanorum ecclesiae de novo factus est, sed novus rex iam paucis menses post in Compendio obiit.
Cum Ansgarde uxore eius quattuor filios et filias habuit.
Cum Adelheide altera uxore eius unum filium et unam filiam habuit
Besenellum
Besenellum (alia nomina: Bisinellum, olim Besenum ) (Italiane: Besenello; Theodisce: Pysein) est oppidum Italiae ac municipium, circiter 2 500 incolarum, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirolo Meridionali et in Provincia Libera Tridentina situm. Incolae Besenelotici appellantur.
Municipium pertinet ad Communitatem Lagarinam.
Etymologia
Nomen communis est Deminutivum Beseni vocis, nomen collis communem imminentis, sedis castri homonymi. Documenta anni 1172 Besenum nominant (forsitan derivatum a bis-senum, quod flumen Athesia ibi in duos ramos dividitur).
Geographia
Besenellum ad sinistram Athesis situm. Castrum Besenum loco edito valli Lagarinae imminet; commune Besenellum in radicibus collis extenditur vinetis pomariisque circumdatum.
Historia
Titulus ecclesiae parochialis est Sancta Agatha virgo et martyr, in qua duo lapides sepulcrales inveniuntur gentis Trappianae, quae ultima Castrum Besenum possidebat.
Fractiones
Acquaviva, Compet, Dietrobeseno, Golla, Màsera, Ondertòl, Posta Veccia, Sottocastello.
Municipia finitima
Aldeno, Bosentino, Calliano, Centa San Nicolò, Folgaria, Nomi, Trento, Vattaro, Vigolo Vattaro.
Ludovicus III (rex Francorum occidentalium)
Ludovicus III natus die 1 Novembris 864, obiit die 10 Aprilis 882, rex Francorum occidentalium fuit.
Hayā Rāšid Āl Ḫalīfa
Hayā Rāšid Āl Ḫalīfa seu litteris Arabicis هيا راشد آل خليفة (nata die 18 Octobris 1952) est iuris consulta et politica Baharinae.
Proneptis est curatori ʿĪsā ibn ʿAlī, rectori Baharinae usque in annum 1932, cui abnepos est rex Ḥamad ibn ʿĪsā ibn Salmān. Hayā Rāšid alumna est universitas Cuvaitensis universitatumque Aegyptiacarum Alexandrinae et 'Ain Šams. Legata Baharinensis Lutetiae in urbe iuxta regimen Francicum ab anno 1999 usque in 2004 meruit. A mense Septembri 2006 usque ad Septembrem 2007 praeses fuit Communis Conventus Nationum Unitarum.
Cornelia Schmalz-Jacobsen
Cornelia Schmalz-Iacobsen (nata 11 Novembris 1934 Berolini nomine Cornelia Helmrich) rerum politicarum perita Theodisca factionis FDP est.
Familia
Cornelia Schmalz-Jacobsen nupsit et tres liberos habet.
Iuventus et munus
Post maturitatem anno 1954 acceptam Berolini litteris et cantui studebat atque ab anno 1962 diurnaria laborabat.
Lingua Latina botanica
Lingua Latina aevi hodierni a botanicis in usum scientificum asciscitur, et praecipue ad nova taxa describenda usque adhuc obligata est. Haec lingua a Carolo Linnaeo multisque aliis eruditis usitata a lingua Latina antiqua, et vocabulis et grammatica, discrepat.
Alcibiades
Alcibiades (Graece: ; natus 450 a.C.n.; mortuus 404 a.C.n.), Cliniae filius, fuit vir politicus et militaris Athenarum, qui apud Bellum Peloponnesiacum Athenienses duxit in proeliis, et foederis cum Spartanis rupti auctor fuit.
De vita
Educatus fuerat in domo Periclis, et a Socrate philosopho eruditus. Filius eiusdem nominis ei fuit circa 416 a.C.n. natus quem mox in Siciliam proficiscens reliquit et post patris mortem Lysias accusavit et in alia oratione Isocrates defendit (De bigis). Filia ei fuit quoque quam a fratre corruptam dicit Lysias.
Expeditio in Syracusas
Segestani anno 415 a.C.n. auxilium petiverunt Atheniensibus in pugna contra Selinuntes, Spartanorum foederatos. Alcibiadis consiliis impulsi, Athenienses bellum redintegraverunt, et in Siciliam arma contulerunt adversus Syracusanos. Tres duces delecti fuerant : Alcibiades, Nicias et Lamachus. Sed priusquam classis e Piraeo solveret, una nocte omnes Mercurii statuae, quae in urbe erant, deiectae fuerunt et truncatae.
Huius sacrilegii auctor suspectus Alcibiades iam in Siciliam pervenerat, cum reus declaratus est ab ecclesia accusantibus factionibus inimicorum Alcibiadis; tum ascendit triremem quasi Athenas rediturus esset, custodiam effugit et primum Elidem, deinde Thebas petiit. Absens damnatus capite, Lacedaemona demigravit; et postea ad praefectum regis Darii Tissaphernem se contulit, cuius in intimam pervenit amicitiam.
Alcibiades revocatur ab Atheniensibus
Athenienses, perturbati cladibus in Sicilia acceptis, Alcibiadem ab exsilio revocaverunt. Is, populiscito restitutus in patriam, praeficitur exercitui apud Samum cum Thrasybulo et Theramene. Alcibiades, cum duobus collegis, Lacedaemonios superat quinque proeliis terrestribus, et tribus navalibus, in quibus ducentae hostium triremes pereunt. Praeterea recipit Ioniam, Hellespontum, redigit multas alias urbes in ora Asiae sitas, et praesertim Byzantium. Inde tres duces praeda onusti, locupletato exercitu, maximis rebus gestis, Athenas venerunt. His obviam universa civitas descendit in Piraeum; at solus Alcibiades in se convertebat omnium oculos. Ut navi egressus est, illum unum omnes prosecuti sunt, et coronis aureis taeniisque vulgo cumulaverunt. Alcibiades lacrimans talem benevolentiam civium suorum accipiebat, et simul reminiscebatur pristini temporis acerbitatem.
Alcibiadis novum exsilium
Sed non diu triumphavit Alcibiades, et brevi populari aura destitutus est. Ille, cui omnes honores decreti fuerant, totaque respublica domi bellique tradita, idem mox in invidiam suorum recidit. Classe in Asiam profectus, repentino Lacedaemoniorum adventu oppressus fuit, et magna caedes Atheniensium facta est. Tum Athenienses rati se victos fuisse non fortuna belli sed fraude imperatoris, Alcibiadi imperium abrogant, et alium ducem in eius locum substituunt. Hanc offensam non tulit Alcibiades ; insuper veritus multitudinis impetum, Athenas reverti noluit, et in exsilium sponte sua profectus est. Primus Graecorum in Thraciam introiit; ibi tria castella communivit et agros cepit, honestius existimans locupletari Barbarorum praeda quam Graecorum. Eo tempore quo Athenienses Alcibiadem eiiciebant, ducem peritum et audacem, Lacedaemonii impigrum et callidum imperatorem, Lysandrum, exercitui classique praefecerunt.
Triginta "tyranni"
Post Peloponnesium bellum Athenasque devictas, Spartani principatum Graeciae obtinuerant. Triginta tyranni praepositi civitati a Lacedaemoniis brevi gravissimam tyrannidem exercuerunt. Primum tria millia satellitum ad custodiam suam statuunt, et septingentos milites spartanos a Lysandro accipiunt. Deinde, metuentes Alcibiadis reditum et ultionem, certos homines in Asiam mittunt, ad eum comprehendendum aut interficiendum. Sicarii Alcibiadem occidere aperte non ausi sunt ; at nocte, casam, in qua dormiebat, incenderunt : ipse e flammis evasit, sed telis eminus missis interfectus est. Hoc metu liberati tyranni miseras Athenas caedibus et rapinis exhauriunt.
Nicolaus Rolin
Nicolaus Rolin (vulgo Nicolas Rolin, seu Rollin) (natus Augustoduni anno 1376, ibidem mortuus anno 1462) fuit magnus vir rerum civilium peritus Francicus saeculi XV, qui quadraginta annos fuit cancellarius fuit Philippi III "Boni", Burgundiae ducis. Dominus fuit Ameriae, Raismes (1406–1457), Rugny, ac vigesimus vicarius domini Durocatalauni (1444–1462). Belnae cum uxore Guigona de Salins nosocomium Belnense condidit ubi Iudicium universale a Rogerio van der Weyden pictum servatur.
Apollinarius Mabini
Apollinarius Mabini, vulgo Apolinario Mabini y Maranan (natus 23 Iulii 1864 Talagae in provincia Batangarum insularum Philippinarum - mortuus Manilae 13 Maii 1903) fuit propugnator et unus e principibus rerum novarum Philippinarum. Constitutionem quoque scripsit novae rei publicae quae breviter vigebat (inter annos 1898 et 1899).
Primo sacerdos fieri voluit, sed postea mentem mutavit, pauperes defendere desiderans. Titulum quoque professoris linguae Latinae adeptus est. Deinde Universitatis Sancti Tomae discipulus fuit ut iurisconsultus fieret, quod evenit anno 1894. Anno 1896, paralysi infantili (poliomyeliti) adflictus est. Quamobrem postea Ille sublimus paralyticus appellatus est. Societatis nomine "La Liga Filipina" quoque membrum fuit. Postea officio primi ministri et ministri rerum alienarum functus est sub Aguinaldo.
Cholera adflictus die 13 Maii 1903 Manilae obiit.
Retno Marsudi
Retno Lestari Priansari Marsudi (Semarang in urbe nata die 27 Novembris 1962) est legata et politica Indonesiae.
In urbe nativa educata universitatemque Gadjah Mada frequentavit. Alumna est etiam universitatis Hagensis et instituti Clingendael in Nederlandia. Iuxta ministerium rerum externarum operam dedit, ab anno 2005 usque in 2008 legata regimini Norvegico, ab 2012 ad 2014 regimini Nederlandensi missa. Die 27 Octobris huius anni ministra rerum externarum facta est, praeside Joko Widodo.
Lucianus Monari
Lucianus Monari (natus die 28 Martii 1942 Saxuli, in Italia) a die 12 Iulii 2017 episcopus emeritus Brixiae (Dioecesis Brixiensis) est. Introivit in cathedrale Brixiae die 14 Octobris 2007.
Presbyterus, anno 1965 ab Episcopo Gilberto Baroni consacratus est.
A die 23 Iunii 1995 usque ad annum 2007 Episcopus Placentinus-Bobiensis fuit.
Sententia atque insigne heraldicum
Evangelium non erubesco
Quintus Vibius Secundus
Quintus Vibius Secundus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo et secundo saeculo post Christum natum fuit.
Familia
Quintus Vibius Secundus filius Lucii Vibii Secundi, equitis Romani et procuratoris Mauretaniae fuit. Patruus eius Lucius Iunius Quintus Vibius Crispus, qui ter (annis 61, 74, 83) consul suffectus erat.
Cursus honorum
Vibius Secundus anno 86 mensibus Aprilis et Maii consul suffectus creatus est et postea vel anno 101/102 vel 113 proconsul Asiam administravit.
Ioannes Frenkel
Ioannes Abrahami filius Frenkel  (Russice Ян Абрамович Френкель, tr. Jan Abramovič Frenkel' ; natus familia Iudaeica die 21 Novembris 1920 aut 1925 Kioviae, mortuus die 25 Augusti 1990 Rigae) fuit musicae compositor et musicus (violinista ac clavicen) Sovieticus, auctor musicae multarum cantionum notarum Sovieticarum (e.g. «Русское поле» et «Журавли»). Anno 1982 Praemium Publicum URSS, et anno 1989 titulum Artificis Popularis URSS recepit.
Pericles
Pericles (Graece Περικλῆς), 495 a.C.n.-429 a.C.n.) aetate aurea fuit politicus, egregius vir ingenio, bonis omnibus disciplinis ornatus, dux exercitus Attici, praecipue inter bella Persicum et Peloponnesiacum. Itaque, vel cum contra voluntatem Atheniensium loqueretur, vox tamen iucunda et popularis erat.
Minuta
Quodam vespere, improbus et petulans homo eum maledictis insectabatur, e foro domum revertentem. Aedes ingressus Pericles, cum iam nox esset, mandavit uni e servis sui ut accenderet lumen, et conviciatorem comitaretur ac domum reduceret.
Vita
Pericles fuit Xanthippi Agaristisque filius. Athenis decennis dominus fuit. Quem inter decem strategos quotannis populus eligebat.
Causae erant: Primum, ingenium suum et consilia temeraria. Deinde, aequa inter viros: Atticae enim agricolae, artifices mercatoresque Athenarum, nautae Piraei, cives metoikoique congruebant. Tandem, negotia Athenarum florebant. Magnitudo Athenarum, Pericle regente, ita valebat ut aevum appellatum est «Saeculum Periclis». Urbs enim erat “ludus Graeciae” (Thucydides, II, XLI). Ab Aristotele (Ethica Nicomachea, VI, 5, 1140 b 7) habetur inter homines publicos «sapientes» (phronimoi), cuius consilia oriantur e ratione.
Cum Cimo principum dux opineretur amicitiam icisse cum Sparta et in exsilium anno 461 exigeretur, Pericles vitam publicam coepit. Democratiam (potestatem populi) auxit post ancipites victorias Persicorum bellorum, in quibus populus totus (demos) mactabatur. Fide autem populi, continuo strategus electus est quindecim annos. Ex constituto Clistheni, quamquam honores summos non habebat, magna aut minuta consilia cepit.
Vir
Pericles ortus est ex duabus gentibus nobilibus. Pater erat Xanthippus, imperator populi, quem plebs in exsilium pepulit, qui Persas in Mycale anno 479 vicerat; mater autem Agarista, Clisthenis nepos, qui Athenas in viam democratiae duxit. A gente enim pro populo Alcmaeonidarum veniebat.
Duo quidem magistri valuerunt ad eum educandum:
Parce vivit quamquam magnae divitiae ei sunt; de quo sui amari eum obiurgant.
Amici
Litterarum historiographiaeque peritus, admirabatur philosophos et sophistas. Pericli omnem diem degere libebat in iuris responsis disputandis de criminibus cum sophista Protagora.
Plures amici erant clarissimi inter quos
Omnibus admirantibus aut offensis, amica Aspasia, meretrix magno cultu e Mileto, ab eo sincere amabatur.
Domi
Domi, primum Pericles Athenas rexit cum Ephialta. Ambo pugnaverunt contra “senatum” Aeropagum. Senatores post bella Persica iura recuperaverant. Causis actis quae famam huius concilii deiiecerent, Ephialtes Periclesque ei extulerunt «supersumpta munera»; quae munera populus resumpsit, in populi concilio, in consilio Quingentorum et populi tribunali «Helieae».
Nova democratia
Omnis civis, quaecumque bona possideat, accedere ad honores publicos potest. Ephiata occiso, Cimone in exsilium coacto, Pericles, certus dux popularum partium factus ad hunc successum diligentia agit. Ab anno 457 vel 456, zeugiti (cives tertiae classis census) ad archontem accedunt. Quod munus antiquum, imperiis spoliatum a creatis strategis, maximam famam servat. At Aristoteles tradit etiam thetos (cives quartae classis census) ad archontem admitti. Sortiri ad magistratus designandos e religione venit in principio sed partes populares hoc ritu utuntur comitiorum vice ut iura augeant Institutio novissima Periclis est pauperibus, candidatis ad honores, praebere quod stipendia amissa compenset. Quam reformationem eximiam, quae plerisque civibus inire in res publicas licet, traditur Damonem Pericli suasisse. Bouleuti enim (participes concilii Quingentorum), archontes, magistratus, iudices tribunalis Helieae accipiunt mercedem pro muneribus sed nullum stipendium datur in sedendo in populi concilio. Tamen summa munera, exempli gratia strategia, meri honores sunt: itaque attribuuntur solis divitibus civibus.
Nautae, pedites (hoplites), equites ad curandos equos, omnes pauperes cives accipiunt «misthum» (stipendium). Itaque militia, summum officium civium, cum terra marique expeditiones multae sint necesitate eis proficit.
At Pericles favores dat coloniis (Apoikiais) quae Imperii civitates custodiunt. Pauperes illuc mittuntur terrae sorte (kleros), etsi iura sua Athenis servant. Itaque multi thetoi zeugites harum terrarum mercede fiunt (transeunt a quarta ad tertiam classem civium)
Consilium aedificandorum monumentorum.
Pericles magna aedificia Athenis erigi iubet: Artifices, fabri, operarii, structoresque collaborant quo Athenae, patria populi, ceteris civitatibus pulchriores sint atque quo plebs divitior fiat. Historicus Plutarcus: «utebatur divitiis reipublicae, inquit, ad opera quae ei darent cum confecta essent, famam immortalem, cum autem conficerentur, delectationem subitam ; resumendo omnes artes et omnes lacertos ciendo, praebent mercedem toti civitati vel paene. (cap XI) Ruinae Bellorum Persicorum et aemulatio aliarum coloniarum in Sicilia, quae maximo studio construebant, Athenas exhortae sunt ad magnas res.
Acropolis Athenarum
Secundo bello Persico pacato, monumenta acropolis sive arcis Athenarum paulum restituta fuerunt. Periclis et varia et fixa constitutio antiqua vestigia religionum maiorum servare potest. Phidias collem sacrum constituit quasi fiebat liberalium artium procurator. Primum Pericles studia Clisthenis, qui condiderat populum, resumpsit ut Athenae deae, patronae civitatis daretur templum quod dignum sit ea et incolis. Partheno (templum virginis) eximiis mensuris (frons octo columnarum at non sex, sicut in plerisque fanis) egregium est. Serta autem ionica ornant doricam aedem. Triangula praetexta in orienti natam Athenam demonstrant,in occidenti autem disputationem Atticae inter Athenam Poseidonemque, quae palam veteribus gentibus fabularum facta est. Dea auxiliumque suum civitati ab antiquissimis temporibus ibi sublata sunt. Pugnae Gigantum, Amazonum, Centaurorum, urbs Troia capta pinguntur in metopis sertorum doricorum. Ordo vicit licentiam, animus autem molam atque constituta, confusa. Tandem, in sertis ionicis Panathenearum,in latere nobili Occidentis, Athenarum totus populus deis sedentibus in gravi contione dona ferunt laetitia communi. In fano (naos), dea armata (Athena virgo) quae custodit urbem victoriam tollit. Bello Peloponnesi incipienti, aditus immanis arcis, appellatus graece Propyleae (ante portas) paene consumptus est. Pericle mortuo, aliae aedes, totae ionicae, secundum constituta Phidiae eriguntur. Satis quidem constat Erechteion, duplex templum Athenae Poseidonisque, qui eximie Atticam protegunt, quod religionum antiquissimarum patriae accepturum esset, inceptum esse, Pericle vivo.
Piraei, forum frumenti (alphitopolis).