cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herb Kohl
Herbertus Kohl qui dicitur Herb (Milvauchiae in Visconsinia natus die 7 Februarii 1935) est rerum politicarum peritus Americanus Democraticae et praesens Visconsinia senator.
9 Martii
Secundum Calendarium Romanum est ante diem septimum Idus Mar., quae a.d. VII Id. Martias abbreviatur.
Media nox
Media nox est tempus transitioni ab uno die ad proximum, temporis momentum cum cum dies mensis. Media nox in chronologia Romana antiqua fuit media inter solis occasum et solis ortum, secundum tempora anni varians. Media nox solaris est tempus adversus meridiem solarem, cum sol ad fundum proximus est, noxque aequo intervallo inter crepusculum et auroram distat. Ob adventum zonarum temporalium, quae faciunt ut tempus unum atque idem trans varios meridianos sit, et ob tempus lucem servans, cum media nocte in horologio raro congruit. Media nox solaris de longitudine et tempore anni, potius de zona temporali, dependet.
In hemispaerio septentrionali, media nox cum septentrionibus antiquitus consociata est. Polonica et Russica hanc coniunctionem conservant in earum vocabulis 'mediam noctem' significantibus: Russice полночь, Polonice północ (ambo ad verbum 'dimidium noctis'), quod etiam 'septentriones' significare potest. Similiter, meridies verbum Latinum 'regionem australem' significare potest.
Parasitismus
Parasitismus est coniunctio symbiotica inter binos organismos, ubi quidam organismus, parasitus appellatus, adiumentum ex hospite capit, saepe diutissime. Ad summam, parasiti hospitibus sunt minores, multum "specializationis" pro eorum modo vivendi habent, et hospitibis se citius et in pluribus numeris reproducunt. Incluta parasitismi exempla sunt coniunctiones inter hospites vertebrata et minuta animalia sicut cestoda, trematoda, plasmodia, et siphonaptera. Parasitismus distinguitur a parasitoidismo, coniunctione in quo hospites—saepe blattae, papiliones, formicae, et alia animalia parva—a parasito semper necantur.
Sexus
Sexus in biologia est modus geneticas proprietates coniunctandi et miscendi, qui praecipuum organismorum in virili et muliebri generibus (vel sexibus) saepe requirit. Reproductio sexualis proprias cellulas (gametas) miscet, ut formaretur progenies, quae proprietates ab ambobus parentibus hereditate accipiunt.
Aliquae gametae nihil forma actioneque differunt (tales ergo appellantur isogametae), sed saepe in eis asymmetria evoluta est, ut duo gametarum (heterogametarum) genera sexus propria existunt: viriles gametae sunt parvae, mobiles, et optime formatae, ut informationem geneticam procul ferrent; muliebres gametae sunt magnae, immobiles, cum alimentis ad auctum organismi iuvenilis sustinendum necessariis instructae.
Reproductio sexualis
Reproductio sexualis est ratio, qua organismi progeniem faciunt, notas geneticas amborum parentium commiscentes. Hac in ratione chromosomata ab altero parenti ad alterum inseruntur. Cuique cellulae est dimidia pars chromosomatum matris et dimidia patris. Notae geneticae intra acidum desoxyribonucleicum chromosomatum continentur: unumquodque chromosomatum ex utroque parenti commiscendo, organismus conformatur, qui duplicata chromosomata habet.
Haec duplicium chromosomatum statio diploides singulorum autem chromosomatum statio haploides appellatur. Organismi diploides vicissim possunt generare cellulas haploides (gametas), quae fortuito alterutrum chtromosoma utriusque paris habent, per rationem appellatam meiosem. Meiosis etiam stationem permutationis chromosomatum (Anglice chromosomal crossover) implicat, in qua regiones DNA inter comparata chromosomatum genera permutantur, ut novum chromosomatum mixtorum par conforment. Permutatio chromosomatum et fecundatio (Anglice fertilization) novum organismum gignunt, qui notas geneticas ex utroque parente habet.
Moris est considerare gametam maiorem (appellatum ovum) muliebrem et gametam minorem (spermatozoon) virilem. Organismus, qui solum magnas gametas facit, est femina, et organismus, qui solum parvas gametas facit, est mas; organismus autem, qui ambo gametarum genera facit, est hermaphroditum. Aliquae hermaphrodita se ipsa fecundare, et sine alio organismo progeniem producere possunt.
Animalia
Gametus maris, spermatozoon, (in testi factus), est parva cellula, quae unum longum flagellum se propellens habet. Spermatozoa sunt cellulae imminutissimae, quae multis partibus cellularibus pro incremento necessariis carent. Eis proprium est motilitas, ut cellulam ovalem petant et cum ea fundant in ratione appellata fecundatione. Gametus muliebris est ovum sive cellula ovalis (in ovario facta), magna et non motilis, quae alimenta et alia elementa pro bipartitione necessaria habet. Cellulae ovales cum aliis cellulis, quae partus actum sustinent, ut ovum forment, saepe consociantur. In mammalibus partus fecundatus intra matrem augetur, alimenta ex illa accipiens.
Plurima animalia moventur et coniuges sexus alterius petunt, ut se cum illis coniungant. Animalia quae aquam habitant procreare possunt fecundationem externalem adhibentes, ubi ova et spermatazoa extro liberantur et in aqua circumambienti coniunguntur. Plurimis autem animalibus, quae etra aquam vivunt, necesse est transferre spermatozoa ex mare ad feminam, ut fecundatio internalis efficiatur.
Excretio et reproductio in plurimis avibus fit per unum foramen posterius, cloacam appellatum. Aves mares et feminae cloacas contingunt, ut spermatazoas transferant per rationem osculum cloacarum appellatam. In multis aliis animalibus terrestribus, mares propria sexus organa adhibent, ut transportationem spermatazoarum adiuvent; hae maria sexus organa organa intromittentia appellantur.
In hominibus aliisque mammalibus, hoc organum est penis, qui femininum intrat tractum reproductivum (vaginam), ut efficiat inseminationem, per rationem coitum appellatam. Penis habet tubum (urethram), per quem semen movetur. In mammalibus muliebribus, vagina cum utero conectitur, organo qui auctum partus fecundati per rationem gestationem appellatam sustinet. Biologia sexualitatis humanae pondus elementorum biologicorum investigat, sicut responsum organicum et neurologicum, hereditatem, hormonta, et functiones laesas sexuales; investigat etiam prima reproductionis consilia et modos physicos, quibus coitus efficitur. Positura biologica, rei studendum adiuvans, adiuvat ad extremum in eos inquirere eosque ut quaestiones sexuales explicari adhibere.
Plantae
Sicut animalia, plantae proprias gametas viriles muliebresque evolverunt. In plurimis plantis notis, gametae mares in duris continentur tegminibus, ubi pollen gignunt. Muliebres plantarum gametae continentur intra ovula; hae a polline fecundatae semina faciunt, quae, sicut ova, alimenta necessaria continent, ut plantae embryonicae augeantur. <div class="thumb tright" style="background-color: #f9f9f9; border: 1px solid #CCCCCC; margin-left:0.6em;"> Strobili feminei (laeva) et masculi (dextra) sunt sexualia pinorum aliorumque coniferorum organa.
Multis plantis sunt flores, sexualia illarum plantarum organa. Plurimi flores, hermaphroditi, gametas viriles muliebresque gignunt. Partes muliebres, in medio flore, sunt carpella, quorum unum vel plura miscentur, ut unum pistillum conforment. Intra carpella sunt ovula, quae post fecundationem semina fiunt. Mares floris partes sunt stamina, longa organa filamentosa, quae inter pistillum et petala constantes pollen apud cacumina gignunt. Cum granum pollinis in summum carpellum considat, plantae caro granum in carpellum transfert, ut cum ovulo miscatur et semina ibi conformentur.
In pinis et aliis coniferis organa sexualia sunt strobili formis virilibus et muliebribus. Strobili feminei, familiariores hominibus, ferme sunt firmiores, ovulis intus captis. Strobuli viriles, minores, pollen faciunt, quod ad strobulos muliebres vento transfertur. Seminibus florium similia, semina pinorum intra feminam post pollinationem formantur.
Quia plantae sunt immobiles, eae ex modis passivis ad grana pollinis ad alias plantas transportanda pendent. Multae plantae, coniferis et graminibus comprehensis, leve faciunt pollen, quod ab vento ad propinquas plantas vehitur. Aliae plantae grave tenaxque habent pollen, ab insectis pro transportatione paratum: plantae haec insecta floribus nectar continentibus attrahunt; insecta vicissim transferunt pollen, dum ad alios flores movent, qui etiam, muliebria organa reproductiva habentes, pollinationem conficiunt.
Fungi
Plurimi fungi, stationes haploidem diploidemque in eorum vitis sustinentes, sexualiter regignuntur. Hi fungi plerumque sunt isogami, specializationibus virile muliebreque carentes: fungi haploides, inter se congredientes, cellulas coniungunt. In aliquibus casibus, haec coniunctio est asymmetrica, et cellula quae solum nucleum sed non comitatam materiem cellularem donat potest opinabile haberi "mas."
Nonnulli fungi, Saccharomycitibus comprehensis, genera coniunctionis habent quae dualitatem partium marum feminarumque similem faciunt. Saccharomyces idem genus coniunctionis habentes ut cellulas diploides conforment inter se non coniugunt, et solum cum saccharomycitibus aliud genus habentes inter se coniugunt (Scott et al. 2000). Fungi, ut se denuo reproductione sexuali generent, boletos faciunt: intra boletum diploides conformant cellulae, quae in sporas haploides deinde dividuntur; boleti proceritas dissipationem progenierum sexualiter factarum iuvat.
Evolutio
Reproductio sexualis abhinc annos billiona primum apparuit, et intra eukaryotes cellulam unam habentes evolvit. Causa initii evolutionis sexualis, et causa eius exsistentiae hodiernae, sunt res contentionis. Inter theorias rationi consentaneas sunt sexum creare variationem inter progenies; sexum adiuvare auctum notarum quaestuosarum; et sexum adiuvat amotionem notarum non quaestuosarum. Reproductio sexualis propria est ratio eukaryotum, organismorum quorum cellulae nucleum et mitochondria continent.
Quod est necessarium in definitione reproductionis sexualis est distinctio gametarum et binariae fecundationis naturae. Multiplicitas generum gametarum intra speciem iam habetur forma reproductionis sexualis; nihilominus, nulla gameta tertia in animalibus multas cellulas habentibus certo scitur.
Ordinatio sexualis
In principali systemate sexuali, omnes organismi sunt hermaphroditae, qui gametae viriles muliebresque faciunt. Sic sunt aliquae animalia (exempli gratia, cochleae) et plurimi planta florentes. Saepissime autem specializatio sexualis evolvit ut organismi gametas solum viriles muliebresve faciunt. Causa biologica qua organismus mas vel femina fit ordinatio sexualis appellatur.
In plurimis speciebus specializationem sexualem habentibus, organismi sunt mares (qui solum gametas mares faciunt) vel feminae (quae solum gametas muliebres faciunt). Sunt pauci exceptiones; exempli gratia, duo sexus vermis Caenorhabditis elegantis sunt hermaphroditae et mares, quod systema androdioecia appellatur.
Aliquando auctus organismi inter marem et feminam constat—status intersexus appellatus. Aliquando singulares intersexuales hermaphroditae vulgo appellantur, sed hermaphroditis biologicis non similes, singulares intersexuales sunt casus inusitati, qui ferme non sunt ambo mares et feminae feraces.
Genetica
In geneticis ordinationis sexualis systematibus, sexus organismi a genomá quam hereditate accipit ordinatur. Sexus genetice constitutus ferme ex chromasomatibus asymmetrice hereditariis quae geneticas ferunt notas quae auctum adficiunt pendet; sexus a praesentia chromosomatis sexualis vel numero chromosomatum ordinatur. Genetica sexus ordinatio, quia a digestis chromosomatum rebus ordinatur ferme rationem sexualem 1/1 progenierum marum et feminarum facit.
Aves, qui ZW constitutionis sexualis systema habent, rationem contrariam sequuntur: chromosoma W elementa quaed auctum feminarum fert, et sexus necessarius ergo est mas (Smith et al. 2003). Hoc in casu, singulares ZZ sunt mares, et ZW sunt feminae. Plurimae papiliones et blattae quoque ZW constitutionis sexualis systema habent. In constitutionis sexualis systematibus XY et ZW, chromosoma sexualis quod elementa critica fert saepe est insigniter minor, et paululum plus quam gena necessaria pro excitato cuiusdam sexus auctu habet.
Multa insecta constitutionis sexualis systema sequuntur quod ex numero chromosomatum sexualium pendet. Hoc appellatur XX/XO constitutionis sexualis systema; littera O absentiam chromosomatis sexualis significat. Omnia alia horum organismorum chromosomata sunt diploides, sed organismi unum vel duo chromosomata X hereditate accipant. In gryllinis, insectis familiae Gryllidarum, singulares cum uno chromosomate X fiunt mares, cum hae cum duobus fiunt feminae (Yoshimura 2005). In nematoda Caenorhabdite eleganti, plurimi vermes sunt XX hermaphroditae qui se ipsos fecundant, sed aliquando inusitatae in hereditate chromosomatum res ordinatim generant singulares cum solum uno chromosomate X; hi XO singulares sunt mares feraces, et dimidium earum progenierum sunt mares.
Apes, formicae, et alia insecta, constitutione sexuali haplodiploidae systemate utuntur. Hoc in casu, plurimi singulares diploides sunt feminae, et singulares haploides (qui ex ovis non fecundatis gignuntur) sunt mares. Hoc ordinationis sexus systema rationes sexuales inclinatissimas facit, quia sexus progenierum a fecundatione, non a digestis chromosomatum per meiosim rebus constituitur.
Non genetica
In multis speciebus, sexus a notis hereditate acceptis non constituitur, sed potius a causis circumiecti naturalis quas organismus per eius auctum vel in vita adulta experitur.
Multis reptilibus sunt constitutio sexualis ex calore pendens: calor quem partus per eius auctum experitur organismi sexum constituit. In nonnullis reptilibus, turturibus exempli gratia, mares a minore calore quam feminae gignuntur; differentia inter calores elegantes sit circiter 1-2 °C.
Multi pisces sexum semel in vita convertuntur, res hermaphroditismus sequentialis appellata. In piscibus subfamiliae amphiprioninarum in familia Pomacentridarum, pisces minores sunt mares, et maxima regnansque gregis piscis femina fit Multi pisces familiae labridarum, contrariam rationem sequuntur: plurimi pisces primu sunt feminae, et cum quamdem magnitudinem adsequuntur, mares fiunt. Hermaphroditae sequentiales ambo genera gametarum gignant, sed semper sunt mares vel feminae.
In nonnullis filicibus, sexus necessarius est hermaphrodita, sed filices in solio quod olim hermaphroditas sustinuit crescentes ab hormontibus residuis factae sunt mares.
Dimorphismus sexualis
In aliis speciebus, plurimis insectis et multis piscibus comprehensis, muliebres sunt maiores. Hoc consociatur cum impensa ovorum factorum, quae plus alimentum quam spermatozoum factorum exigit; maiores feminae plus ovorum possunt facere. Summus dimorphismus videtur cum mares feminarum parasiti sint.
In avibus, mares saepissime habent aspectum coloratiorem et aliquando notas (sicut longam pavonum marium caudam) quae ut videtur organismo sunt incommodum; exempli gratia, clari colores ut videtur avem praedatoriis conspicuum facit. Proposita huius rerum statús explanatio est principium incommodi, quae coniectura proponit marem talibus incommodis praeditum, vires superesse demonstrando, habilitatem geneticamfeminis praedicare—notas quae filiis muliebribus quoque prosunt, quae talibus incommodis non onerabuntur.
Sunt nonnullae variationes sexuales inter homines: viribus sunt maior magnitudo et plus lanuginis corporis; muliebribus, mammae, coxendices latiores, et plus adipis.
Bibliographia
Nonnullae res ad sexum pertinentes:
Gustavus Fröding
Gustavus Fröding (, natus die 22 Augusti 1860 in Herrenhaus Alster prope Carolostadium Suevicum; Holmiae mortuus die 8 Februarii 1911) fuit poeta Suecicus. Apud Universitatem Upsaliensem studuit.
Servius Tullius
Servius Tullius sextus rex Romanus fabulosus et secundus domus Etruscae erat.
Servus antiquitus fuerit, et in matrimonium filiam Tarquini Prisci duxisse dictus est. Post huius caedem anno 579 a.C.n. Servius ob auctoritatem Tanaquilis, socrus sua, successit. Apud Livium, Servius cum flammam iuventute sua sponte concepisset unctus est. Deinde princeps educatus est. Livius casu Servium fuisse servum non credidit, matrem vero Servii fuisse reginam ex urbe Etrusca ab Romanis spoliata sumpsit. Mater capta est sed sibi in regia vivere licuit. Alia fabula eum fuisse mercennarium Etruscum Mastarnam nominatum induxit, qui in Caelio insidit.
Bella contra Veios Etruscosque gessit et administrationem militarem civilemque Romanam emendavit. Censum instituit et cives in centurias secundum divitias divisit. Apud Fabius Pictorem census viginti quinque milia civium demonstravit.
Servius pomerium protulit, et aggere et fossis et muro urbem circumdedit. Duos alios colles, Quirinalem Viminalemque, urbi addidit, ita "Septimontium" perfecit. Aream sic inclusam in quattuor gentes urbanas divisit, Suburanam, Esquilinam, Collinam, et Palatinam. Esquiliis auxit, ibique ipse, ut loco dignitas fieret, habitavit.
Servius constitutionem Romanam funditus commutavit, ut opulentes vires maiores tenere coeperent. Aetate autem procedente pauperes favere coepit, ut gratiam apud plebes iniret. Hoc iniucundus patriciis erat et anno 535 a.C.n., annos quattuor et quadraginta regnato, ab coniuratione generi sui Tarquinii Superbi et filiae suae Tulliae necatus est. Tullia per patris corpus carpentum egit, et postea Romani locum "Vicum Sceleratum" vocabant.
Marius Delpini
Marius Henricus Delpini (natus Gallerati die 29 Iulii 1951) est archiepiscopus Italicus.
Vita
Delpini die 7 Iunii 1975 presbyter ab Ioanne Colombo, archiepiscopo Mediolanensi ordinatus est.
Die 13 Iulii 2007 a papa Benedicto XVI Episcopus Auxiliarius Mediolanensis creatus est. Die 23 Septembris 2007 cardinalis Dionysius Tettamanzi eum consecravit Episcopum.
Die 7 Iulii 2017 Archiepiscopus Metropolita Mediolanensis a papa Francisco nominatus est.
Aqua dulcis
Aqua dulcis est aqua que secundum naturam fit, et in superficie Telluris in planis glaciei, pileis glaciei, glaciariis, paludibus, stagnis, lacubus, fluminibus, et rivis, et sub terris ut aqua terrestris in aquiferis et in fluminibus subterraneis invenitur. Ea plerumque humiles habet concentrationes salum dissolutorum et aliorum solidorum dissolutorum. Nomen aquas marinam et amaram diserte excludit, sed aquas quibus sunt multa mineralia, sicut fontes chalybeati, comprehendit.
1538 Detre
1538 , olim designationibus 1940 RF et 1980 SK agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a György Kulin in Observatorio Konkoly versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1538 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Theophilus Folengus
Theophilus Folengus (natus Mantuae die 8 Novembris 1491; in oppido Bassiano anno 1544 mortuus), cuius nomen in scriptis Merlinus Cocaius, a seipso datum, fuit sacerdos et poeta macaronicus. Auctor fuit carminis epici satyrici cuius titulus est Baldus.
Vita
1514 Fit diaconus.
1515 Vitam degit Pomposae.
1517 Fit sacerdos. Macaroneorum editio princeps, Venetiis, apud Alexandrum Paganino.
1521 Vitam degit Pomposae. Macaroneorum editio secunda, etiam Venetiis, apud Alexandrum Paganino.
1525 Monachus Theophilus se dat mobilitati mentis et permanere in monasterio nolit; fit praeceptor filiorum Camilli Orsini.
1526 Edit Orlandino.
1526 Edit Chaos del tri per uno.
1530 Superna gratia respectus, ad semetipsum revertit; recedente igitur temptatione, vir Dei Theophilus, quasi spinis erutis exculta terra, praebet de virtutum segete feracissimum fructum. Vitam degit heremiticam et sanctimonia repletam in variis Italiae solitudinibus. Amicitiam cum Victoria Colonna destringit.
1533 L'umanitá del figliol di Dio (Latine Humanitas filioli Dei) edita est Venetiis, apud Aurelium Pincio.
1534 Iterum susceptus a monachis Sancti Benedicti. Edit Hagiomachiae 19 libros. Macaroneorum editio tertia, Cipadae, apud magistrum Aquarium Lodolae.
1535 Vitam degit Panormi. Scribit L'Atto della Pinta, sacram comoediam quae usque ad saeculum undevicensimum Panormi edita est.
1542 Vitam degit Bassiani.
1544 Moritur Bassiani.
1552 Macaroneorum editio quarta, Venetiis, apud Petrum Ravani.
Versus macaronici
Hos versus posuit Theophilus in Baldi libro tertio; poeta queritur, non semper iustitiam recte administratam, nec rem publicam bene gestam. Sic in saeculo eius iniquitas grassabatur; hodie, scilicet, res aliter se habet.
Steinhoff
Steinhoff:
Organismus
Organismus (Graece ὀργανισμός) in biologia appellatur quodlibet vivum (sicut Animal, Planta, Fungus, Bacterium, microbiumque), vel latissime congeries molecularum, quae tota re stabili operatur et proprietates vitae habet. Alia verbi definitio est: "quaelibet structura viva, sicut Planta, Animal, Fungus, Bacteriumve, quae potest crescere et se reproducere" (Chambers 1999). Nihilominus multi fontes proponunt definitiones, quae vira et opinabiles formas vitae non organicas (arte-factas vel arte-facturas) excludunt; pro reproductione, vira ex biochemico cellulae hospitis statu pendent.
Omnes organismi possunt tota re stabili stimulis respondere, se reproducere, augeri, et homoeostasim sustentare. Organismi sunt unicellulares aut, velut in Hominibus sapientibus, multis ex millionibus cellularum in propriis textis et organis constantes. Vox multicellularis 'multas cellulas habens' quemlibet organismum in plus quam unam cellulam constantem describit.
Organismi divisi sunt in duos greges: procaryoticum et eucaryoticum. Digeruntur procaryota in duo dominia distincta: bacteria et archaea (Cavalier-Smith 1987).
In vita multicellulari verbum organismi usitate describit omnem congeriem hierarchicalem systematum (exempli gratia systematis circulatorii, systematis digestivi, et systematis reproductivi), quae ipsa sunt congeries organorum; haec systemata vicissim sunt congeries textorum ex cellulis factorum.
In aliquibus plantis et Nematodo Caenorhabdite eleganti cellulae singulares sunt totipotentes.
Artis vocabula
Omnes organismi ab scientia taxinomiae in taxa digeruntur. Taxa sunt numerati organismorum greges, qui a re generali (dominio) ad rem specificam (speciem) patent. Usitata graduum ratio est:
Exempli gratia, Homo sapiens est binomen, quod homines hodiernos significat. Omnes speciei sapientis socii, secundum doctrinam scientiae, inter se procreare possunt. Nonnullae species ad genus quodque pertineant, sed socii variarum inter genus specierum non possunt procreare, ut progeniem feracem gignant. Generi autem Homini est solum una species extans: Homo sapiens. Priores species—Homines erectus, neanderthalensis, et ceteri—abhinc annorum multa milia exstincti sunt. Nonnulla genera ad eandem familiam pertinent, et similiter a gradu ad gradum. Tandem regnum finitimum (in casu hominum, Animalia) in unum ex tribus dominiis ponitur, secundum quasdam geneticas structuralesque notas. Omnes ab scientia noti organismi viventes ab hoc systemate digeruntur, ut species in familia quaque artius cognati et quoad genera similes inter se sint quam speciebus in aliis familiis.
Evolutio
In biologia, doctrina universi descensus communis proponit omnes terrae organismos de commune auctore generis vel proavita genorum congerie descendisse. Indicia descensus communis inveniuntur in notis, quas omnes organismi viventes habent. Tempore Caroli Darwin, indicia notarum communium solum ex observatione similitudinum morphologicarum ante oculos deducta sunt, sicut inventum omnes aves alas habere, etiam aves quae volare non solent.
Achaman
Achaman est deus caeli, maximus deorum in mythologia Guancha putatus.
Index Gubernatorum Vasingtoniae
Hic est index Vasingtoniae gubernatorum.
Garagusium
Garagusium (alia nomina: Garagusum, Garagusa) (Italiane: Garaguso) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 110 incolarum, in Regione Lucania et in Provincia Matheranensi situm. Incolae Garagusani appellantur.
Philosophia perennis
Philosophia perennis vel perennialismus vel sapientia perennis est systema philosophiae quae aeternitatem axiomatum spiritalium et naturalium affirmat. Augustinus Steuchus episcopus Italicus hoc notionem excogitavit, et Godefridus Guilielmus Leibnitius philosophus Germanicus id confirmavit.
Quintus Lutatius Catulus (consul 78 a.C.n.)
Quintus Lutatius Catulus (natus ca. 121 a.C.n., mortuus 61 a.C.n.) fuit senator Romanus qui anno 78 a.C.n. consulatum cum Marco Aemilio Lepido gessit et anno 65 a.C.n. usque ad censoriam dignitatem pervenit. Dux optimatium quidem erat sed apud plebem quoque in aliquo honore habitus est. Templum Capitolinum incendio labefactum reficiendum ei Sulla mandaverat unde Capitolinus ei cognomen fuit. Pontifex quoque et ultimis vitae annis princeps senatus erat.
De gente
Plebeia et divite Lutatiorum gente ortus, Q. Lutatius Capitolinus filius erat illius Quinti Lutatii Catuli qui una cum Gaio Mario anno 102 a.C.n. consulatum gessit atque tunc a Cimbris repulsus mox anno sequenti una cum Mario eos apud Vercellas vicit. Qui postquam Cinna et Marius anno 87 a.C.n. Urbem armis ceperunt ad voluntariam mortem compulsus est. Qua de causa filius Syllanis partibus favebat. Alios illustres maiores praeferre poterat ut ille Gaius Lutatius Catulus qui victoria navali apud Aegates insulas anno 241 a.C.n. finem primo bello Punico imposuit.
Imperator Galba pronepotem  Quintum Catulum in titulis sibi vindicare solebat quia pater eius Mummiam Achaicam, neptem Capitolini, uxorem duxerat. Adeo memoria tanti viri post saeculum Romae adhuc colebatur !
Cursus honorum
In summa de rebus publicis non multo aliter atque Cicero sentiebat Catulus Capitolinus -nam inter optimates mitior et moderatior erat- sed sagacitate constantiaque Arpinatem oratorem multo anteibat. Semper enim futurorum triumvirorum inceptis obviam ire conabatur quia cognarat illos viros ambitiosos -Pompeium, Caesarem, Crassum- qui leges pro nihilo habebant reipublicae liberae institutis et mori maiorum exitio brevi fore. Contra Cicero a Pompeio et Caesare illudebatur.
Testimonia de homine
Catuli adulescentis mores fortasse dissoluti fuere ; laus militaris modica ei erat ut qui exercitus quidem duxerat sed nullam praeclaram aut difficilem victoriam de hostibus rettulerat ; ne in oratorum quidem numero a Cicerone ponebatur quamquam opinandi in senatu prudentiam et elegantiam laudabat. Nihilominus ob moderationem ac velut sapientiam in rebus publicis gerendis a multis non tantum princeps senatus sed quodam modo princeps civitatis habebatur. Conciliator enim dissensionum civilium, non irritator erat. Qua de causa Ampelius eum ponebat inter Romanos qui in toga illustres fuere.
Ioannes Henricus Voß
Ioannes Henricus vulgo Johann Heinrich Voß (natus Sommerstorf in hodierna Megalopoli et Pomerania Citeriore die 20 Februarii 1751; mortuus Heidelbergae die 29 Martii 1826 ) fuit poeta, criticus, philologus, et interpres, qui res classicas in Germania populo gratas fecit.
Alma mater eius fuit Universitas Regia Georgia Augusta, ubi philologiae studuit.
Vita
Anno 1766 scholam in Neubrandenburg frequentavit antequam magister privatus in domo domini de Örtzen in Ankershagen institueretur. Post pascha anni 1772 Gottingam iit ubi breviter theologia se imbuebat antequam omnino philologicis vacaret. In seminario Christiani Gottlob Heyne quoque fuit. Ut alii iuvenes in circuli Gottingensi (Göttinger Hainbund) congregati poesim renovare voluit. Immo, Voß ductor eorum factus paulo se a magistro Heyne emancipatues est. Quando Henricus Christianus Boie, cuius sororem in sponsalicia prehenderat, in servitiis publicis laborare incoharetur, Voß periodicum »Göttinger Musenalmanach« moderari debuit. Haec omnia ex oppido Wandsbek (apud Hamburgum) disponebat, quo anno 1775 commigraverat. Ibidem horas felices multas habuit cum Matthia Claudius et cum Friderico Amadeo Klopstock et feminam ductitavit. Anno 1776 Otterndorf rectoratum obtinuit et anno 1778 sollemniter interpretationem »Odysseae« Homeri annuntiavit quae anno 1781 in lucem est prolata. In versione ista prima iam culmen interpretatorium dedit; sic Homerus proprietas docendorum doctorumque Germaniae factus est. Anno 1782 autem Friderico Leopoldo de Stolberg-Stolberg mediatore director Eutin in Slesvico-Holsatia declaratus est ubi anno 1786 honorario titulo consiliarii aulici coronatus est.
Interdum querelae longae philologicae cum Heyne magistro eruptae erat quae Ioannis Henrici alacritatem ad ligitandum excitavit. Postquam anno 1789 conversionem »Georgicon« librorum Vergilii edidit summo studio de geographicis et mythologicis Graeciae antiquae operam dabat. Poetica continuata bene evenerunt a momento, quo Voß hexametra quoad argumentum sibi familiaria faciebat. Optimum in hoc contextu fuit carmen idyllicum »Luise« (Regiomontii 1795), narratio amabilis de vita in domo parochiali protestantica: ei opusculum praeparatorium quasi habere potueris »Siebzigster Geburtstag«. Autumno 1802 sanitatis caussa cum emeritorio Ienam petivit ubi recensio valde disputata de interpretatione »Iliados« Christiani Heyne vulgata est in periodico »Allgemeine Literaturzeitung« (mense Maio 1803). Vane Ioannes Volfgangus Goethius, qui anno 1802 carmina Vossiana publice laudaverat, eum Ienae retinere temptavit namque anno 1805 Heidelberga appetenda erat.
Christianismus in Iaponia
Christiani missionarii venerunt cum Francisco Xaverio et Jesuitis in 1540 et breviter floruerunt, cum pluribus quam 100,000 convérsis, et pluris aliis daimyo in Kyoshu.Apostolus Iesuita Franciscus Xaverius in Iaponiam venit anno 1549, sed quamquam in Sinam anno 1551 profectus est ibi mortuusque est paulum post, discipuli in Iaponia manserunt et converterunt plures duces( daimyo,daimyō). Inter quos maximus erat Bartholomaeus Sumitada Ōmura qui conversione maxime fructus est, quod mercis partem acceperit quam inferebant naves Portugalis in portum quem constituerunt in Nagasacio anno 1571 urbis conditae, se adiuvante. In 16 saeculo item, commeabantur mercatores et missionarii christianorum e Lusitania, Batavia, Anglia, Hispania, suspectantes et timentes a shogunis praefectis iaponae ne Iaponiam illi irrupissent, peregrini intrantium vetati sunt nisi mercatores Bativiarum, Sinicarum fuisse in sola porta patefacta Dedzima nunc Nagasaci per 200 annos donec Matthew Perry, praefectus classis, apertum iaponiae ad mundum compulit anno 1854 cum Conventione Canagavae anno 1854 est.
Hodie post secundum bellum mundanum, Christanium fides protegentur a Constitutione Iaponiae.
Palatium Lambethanum
Palatium Lambethanum seu Lambethense est Londiniensis Archiepiscopi Cantuariensis domus publica in Anglia, Lambethi septentrionalis in meridiana Tamesis ripa sita, 400 fere metra ad meridiorientem Palatii Westmonasteriensis, quod vicissim domos Parlamenti in ripa opposita condit.
Bézu-Saint-Germain
Bézu-Saint-Germain est commune Francicum 977 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Deipnosophistarum epitome
Deipnosophistarum epitome est forma brevior operis Deipnosophistarum ab Athenaeo scripti. Epitome ab erudito quodam Byzantino fortasse saeculo X confecta est, nobisque utilis est quia libri I, II Deipnosophistarum originalium deperditi sunt, una cum initio libri III et paginis nonnullis ex aliis libris.
Alta definitio
Alta definitio vel pleniter televisio alta definitione visa (Anglice: high definition television aut HDTV) est unus ex modis televisionem signis mittendis, et genus televisionis digitalis, in quo nunc qualitas imaginum optime videtur. Sunt 1 aut 2 millio per quadratum imaginis(Anglice:Frame). BBC prima est qua gentium HDTV vel definitionem altam disseminavit ex Victorian Alexandra Palace in Londonio.
Conferente cum SDTV, systema norma in televisione hodie, ad minimum HDTV partem dimidiam auctam elementa imaginium(Anglice resolution) habet quam SDTV, igitur mostrare potest cum pluris subtilitis quam televisionem analogicam aut DVD.
Guayota
Guayota fuit daemon in mythologia Guancha. In historiis fabularibus suis Guanchi narrant hunc daemonum solis deum, quem nomine Magec appellant, cepisse, in interiore Montis Nivarii inclusisse et eo loco captivum tenuisse. Solis deo absente omnem terram tenebris obscuratam esse. Postquam has res cognovissent, Guanchos suum maximum deum Achamán auxilium petivisse. Guayota oppugnato superatoque Achamán denique deum solis liberavisse dicitur.
Dina Manfredini
Dina Manfredini (nata Dina Guerri in Plebe Pelagi Italiae die 4 Aprilis 1897; mortua die 17 Decembris 2012) fuit mulier Americana ex Italia oriunda, quae breviter a die 4 Decembris 2012 usque ad mortem, Americanana Besse Cooper obita, veterrimus homo vivens fuit, cuius aetas pro certo scitur. Dina Manfredini in Johnston Iovae vivebat.
Magec
Magec in mythologia Guancha est deus aut dea solis. Secundum fabulas mythologicas Magec a daemono Guayota captatus et in Montem Nivarium inclusus est, sed paulo post a deo Achamán liberatus est.
8125 Tyndareus
8125 , olim designationibus 5493 T-2, 1989 CT6, 1989 ED12, et 1990 EE1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Troiani Ioviani attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Flumen Humboldtianum
Flumen Humboldtianum, etiam Flumen Peruvianum appellatum, est frigidum humilis salinitatis flumen oceanicum quod ad boreoccidentem secundum occidentale Americae Australis litus ab australi Tsiliae apice ad Peruviam septentrionalem movetur. Id est flumen finis orientalis ad aequatorem versus fluens, et ad mille chiliometra ante litus patere potest. Magnum Oecosystema Marinum Fluminis Humboldtiani, ex Alexandro von Humboldt, naturalista Prussico appellatum, est unum ex maioribus orbis terrarum systematibus scatentibus, quod extraordinariam vitae marinae abundantiam sustinet. Propter aestivalem subtropicae pressurae altae centri remotionem, scatentia ante Peruviam omnem per annum, sed ante Tsliam solum vere et aestate fit.
Magnum Oecosystema Marinum Fluminis Humboldtiani habetur oecosystema Classis I, feracis (>300 gC/m2-yr). Id est uberrimum orbis terrarum oecosystema marinum, atque maximum scetantiae systema. Gradus ubertatis primae et secundae Fluminis Humboldtiani maxima orbis terrarum cetaria sustinent. Circa 18–20 centesimae orbis terrarum piscium ex hoc oecosystemate captorum veniunt. Species plerumque sunt pelagicae, inter quas insigniter eae generum Sardinae et Trachuri atque familiae Engraulidarum. Ubertas Magni Oecosystematis Marini Fluminis Humboldtiani alias piscatus facultates magni momenti atque mammalia marina sustinet. Aqua frigida, alimentis abundans, ad superficiem a scatentia propulsa, mirificam systematis ubertatem agit.
Certis temporibus, scatentia quae ubertatem systematis agit ab eventu Agitatione Australi El Niño / La Niña conturbatur. Hoc facto, abundantia et distributio piscium insigniter commotae sunt, saepe numeris eorum deminutis et effectibus socialibus oeconomicisque promotis. Hi eventus mutationes interdum tam promoverunt, ut Sardinae Engraulidaeque inter se ut species in oecosystemate regnantes vicissim substitutae sint. Hae mutationes specierum industriam piscatus et oeconomias civitatum quae systemate utuntur male adficere possunt.
Flumen Humboldtianum climata Tsiliae, Peruviae, Aequatoriae aliquantum refrigerat. Id plerumque siccitatem compellit quae in Tsilia septentrionali et litoralibus Peruviae et Aequatoriae australis regionibus obtinet: aer marinus a flumine refrigeratur, et ergo, quamquam nubes et caligo effundantur, praecipitationem generare non solet.
Nawaz Sharif
Mian Mahometus Nawaz Sharif sive litteris Perso-Arabicis میاں محمد نواز شریف‎ (Lahorii die 25 Decembris 1949 natus) est mercator et politicus Pakistaniae, sicut et frater natu minor Shehbaz Sharif.
Proavis Casmiriensibus ordinis Bhaṭṭa, matre etiam Casmiriensi, patre Mian Muhammad Sharif mercatore, Nawaz Sharif alumnus est scholae Sancti Antonii et collegii regiminis necnon collegii iurum universitatis Panjabensis in urbe natali. Minister vectigalium provinciae Pengabi ab anno 1981, minister principalis eiusdem provinciae ab anno 1988 fuit. Ter primus minister Pakistaniae meruit, a die 6 Novembris 1990 usque ad 18 Iulii 1993, iterum a die 17 Februarii 1997 ad 12 Octobris 1999. Hoc anno, motis, breviter incarceratus, in exsilium in Arabiam (petente Fahd rege Saudita) missus est sicut frater aliique cognati. Unde post sex annos reditus primus minister die 5 Iunii 2013 rursus inauguratus est. Annis insequentibus sub praesidibus Asif Ali Zardari et Mamnoon Hussain functus est. Denuo die 28 Iulii 2017, aeris alieni accusatus a curia suprema gratiá documentorum Panamensium, dimissionem suam protulit.
Canarienses indigenae
Canarienses indigenae sunt diversae originis Mazacensis gentes, quae insulas Canarias habitabant ante occupationem Castellanam inter annos 1402 et 1496 factam. Etiam Canarienses antiqui appellantur, et saepe Guanches, quamquam hoc nomen primum solas insulae Nivariae (Teneriffae) indigenas spectabat. Hoc nomen plerumque a vocibus guan 'homo' et chinet 'insula Nivaria' deducitur.
Canarienses unicus populus fuerunt qui regionem Macaronesiam habitavit, quoniam nulla vestigia humani cultús Azoribus, Promunturio Viridi, in insula Materiae, neque in insulis Silvestribus, ante adventum Europaeorum inventa sunt.
De origine Canariensium indigenarum pauca nota sunt, sed videtur homines in insulam non migravisse uno tempore. Opinio est primos homines e Sahara discessos circiter 3000 a.C.n. insulam advenisse; posterius homines etiam ex Africa Septentrionali Europaque eodem pervenisse, et denique inter annos ab 500 ad 800. Mazicani in insulam migravisse. Antequam Hispani insulas expugnaverant, ab 50 000 ad 70 000 Guanchorum insulas incoluerunt.
Iosephus Antonius Manchin
Iosephus Antonius Manchin (natus in Farmington Virginiae Occidentalis die 24 Augusti 1947) est politicorum peritus Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 2005 usque ad annum 2010 Virginiae Occidentalis gubernator fuit.
Urbs Sancti Petri (Florida)
Urbs Sancti Petri in Florida Civitatum Foederatarum, incolis 257 083 per aestimationem anno 2015, est maxima urbs comitatus Pinellas et quinta Floridae omnis quod ad magnitudinem pertinet.
Ab Ioanne Constantino Williams et Petro Demens anno 1888 condita est. Williams enim, urbis Detroitensis incola, terras ubi urbs S. Petri hodie floret anno 1875 emerat. Demens constructionem ferriviae pagorum citricolarum angustae, nomine Orange Belt Railway, inter urbes Sanford et S. Petri annis 1885–1888 curavit. Unde Demens nomen urbis dedit ad honorem metropolis Russicae Petropolis, ubi ipse educatus est. Williams autem primum deversorium Detroit Hotel ab urbe sua nativa nominavit. Sub forma oppidi anno 1892 sed dignitate urbis anno 1903 incorporata est. Diarium St. Petersburg Times anno 1894, electricitas urbana anno 1897, curri electrici anno 1904, portus navium maiorum anno 1908 inaugurati sunt.
Alor Setar
Alor Setar (litteris Arabicis ألور ستار) est urbs Malaesiae, prope litus occidentale paeninsulae Malaianae ad ripas fluminis Kedah stans. Caput est sultanatus Kedah. Anno 1735 a sultano Mahometo Jiwa condita est. Homines 405 523 anno 2010 ibi habitabant. A Kuala Lumpuria fere 400 chiliometris distat.
Alor Setar locum octavum tenet in enumeratione urbium capitalium civitatis Kedah, loco septimo ad oppidum Bukit Pinang attributo quod 11 chm. tantum ad septentrionem versus distat. Ad dignitatem urbis anno 2003 elevata est.
Media urbe, ad ripam dextram fluminis Kedah, stant aedificia regia, videlicet: aula regia seu Balai Besar, thesaurus musicus seu Balai Nobat, museum regium a palatio sultani Mahometi Jiwa conversum, novum palatium Anak Bukit, insuper domus "libertatis" dicta ubi collectus ad primum ministrum Tunku Abdul Rahman pertinens visitari licet. Adiacet meschita Zahir quae a sultanis ornata est etiamque hodie frequentatur. Ad ripam sinistram monstratur domus ubi Mahathir Mohamad primus minister natus et educatus est, hodie in museum conversa. In agris olim suburbanis ad orientem versus patent aedificia Collegii Sultani Abdul Hamid (olim Government English School scil. "schola Anglica Regiminis") anno 1916 constructa.
Regnéville-sur-Meuse
Regnéville-sur-Meuse est commune Francicum 47 incolarum (anno 2012) praefecturae Mosa in regione orientali Lotharingia (a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia).
Amayé-sur-Orne
Amayé-sur-Orne est commune 1024 incolarum (anno 2009) praefecturae Calvorum Dorsorum in Franciae regione Normannia Inferiori.
Epibion
Epibion est organismus qui in superficie alii organismi habitat. Epibion usitate habetur hospiti innocens; hoc in sensu, coniunctio inter ambos organismos potest haberi neutrius partis, vel commensalistica.
Quotidiani epibionta sunt arthropoda infraclassis cirripediorum in subphylo crustacearum, remorae, et algae, quae omnes in superficie magnorum maris organismorum—sicut balaenarum, pistricum, testudinum marinarum—habitant.
Narthex
Etymologia
Verbum Narthex Latine ferula valet. Quare hoc verbum in partem ecclesiae translatum sit, non liquet. Sunt, qui curriculum ferulis saeptum originem notionis novae ducant.
Notio
Narthex in basilicis palaeochristianis et byzantinis est vestibulum unius tabulationis saepe angustum, quod per totam ecclesiae latitudinem pertinens cum navi arcuatura coniungitur. Si narthex est intra ecclesiam Esonarthex appellatur, si extra Exonarthex.
Hoc aedificii genus interdum etiam in occidente invenitur, ubi partim verbis vestibulum, Atrium, Paradisus vel Galilaea vocatur. Stricte dictum atrium est peristylium (claustro monasterii simile), narthex autem solum transeptum angustum ecclesiae antepositum. Occidentali in latere collocari solebat et baptismati (si baptisterium non est), paenitentiae et tempestate mala olim etiam matrimonio destinatus erat. Praeterea peregrinis, catechumenis ac poenitentibus locum praebebat.
Galilaea
Litterae saeculi duodecimi narthecem, qui ecclesiae monasticae adiacebat, Galilaeam vocant. Nomen e liturgia illius temporis deductum est, in qua processio divino officio aut missae anteibat. Iter apostolorum in Galilaeam, ubi Christum ressurectum viderent, symbolice repraesentabat. Ad stationem ante ipsum cultum divinum etiam expiatio pertinebat, quae in "Galilaea" acta est. Ita "Galilaea" locus transitus interpretatus est, quia salvator a passione in ressurectionem, a morte in vitam transiit.
Ientaculum liberorum (Anker)
Ientaculum liberorum, vulgo Kinderfrühstück, est tabula ab Alberto Anker anno 1879 picta. Pictura hodie in Museo Artium Basileensi visitatur.
Herbipolis
Herbipolis sive Artaunum (Germanice Würzburg), sita ad fluvium Moenum, est urbs et caput Franconiae Inferioris. Quinta est inter magnas urbes Bavaricas; hodie ei sunt incolae iuxta 130 000. Etiam est caput Catholicae Romanae Dioecesis Herbipolitanae. Urbes maiores propinquae sunt Francofurti ad Moenum (circa 120 chiliometra), Norimberga (circa 115 chiliometra), et Stuttgartum (circa 140 chiliometra). Anno 2004, Herbipolis anniversarium suum millesimum trecentesimum concelebravit.
Geographia
Herbipolis est divisa ab fluvio Moeno in partes binas, in quarum occidentali castellum in Monte Mariae ("Marienberg") situm est. Cincta est urbs pago terrestri, qui etiam Herbipolis appellatur.
Historia
Anno 689, missionarii Kilianus, Colonatus, et Totnanus incolas ad Christianitatem convertere coeperunt. Primum in documenta de eo mentionem facta erat die 1 Maii 704. Circa annos 741 vel 742 Dioecesis Herbipolitana cum Praelato Burkardo condita esse putatur. Circa annum 1000, castellum celticum attestatum est. Inter Bellum tricennale die 18 Octobris 1631 copiae Sueciae Gustavo II Adolpho rege Herbipolim expugnaverunt.
Praeclari cives
Herbipoli olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt homines infra perscripti:
Bézu-le-Guéry
Bézu-le-Guéry est commune Francicum 259 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Rui Maria de Araújo
Rui Maria de Araújo (Mape in vico natus die 21 Maii 1964) est medicus, repugnator et politicus Timoriae Orientalis.
Alumnus est universitatum urbis Semarang ubi medicinae, Udayana in insula Bali ubi otorhinolaryngologiae, Otagoënsis apud Dunedinum ubi saluti publicae studuit. Minister a valetudine ab anno 2001, primus minister vicarius ab anno 2006 usque in 2007 meruit. Primus minister factus est die 16 Februarii 2015, antecessore Xanana Gusmão, praeside Taur Matan Ruak.
Energia solaris
Energia solaris est lux et calor e sole radiantes, qui per technologias evolventis sicut calorificatio solaris, photovoltaica, energia thermalis solaris, architectura solaris, officinae electricitatis salsae, et photosynthesis artificiosa extrahuntur et continentur ; quae energia est fons energiae renovabilis magni momenti, et eius technologiae aut solarem passivam aut solarem activam late describuntur, secundum modum per quem energiam solarem capiant atque in electricitatem solarem distribuant. Inter activas artes solares sunt ratio photovoltaica, electricitas solaris contracta, et calorificatio aquae solaris ad energiam continendam. Inter passivas artes solares sunt orientatio aedificiorum ad solem, selectiio materiarum quibus est massa thermalis vel proprietates quae lucem dissipant, et designatio spatiorum quae aerem naturaliter movent.
Validum Tadinum
Validum Tadinum vel Tadinum (alia nomina: Gualdum Nuceriae, Waldum, Gualdum Tadinum; olim: Tarsina, Tadinae -arum) (Italiane: Gualdo Tadino) est Urbs Italiae et municipium, circiter 15 740 incolarum, in Regione Umbria ac in Provincia Perusina situm. Urbani Tadinates (Tadinas - atis) appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Tadinum cum Nuceria Camellaria et Asisio sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae est. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Assisiensis-Nucerina-Tadinensis est.
Fractiones
Boschetto, Busche, Caprara, Casale, Cerqueto, Corcia, Casone, Crocicchio, Gaifana, Grello, Morano Osteria, Morano Madonnuccia, Nasciano, Palazzo Ceccoli, Palazzo Mancinelli, Petroia, Piagge, Pieve di Compresseto, Poggio Sant'Ercolano, Rasina, Rigali, Roveto, San Lorenzo, San Pellegrino, Sant'Antonio di Rasina, Vaccara.
4 Martii
4 Martii dies 63ª anni est (64ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 302 dies manent.
Secundum Calendarium Romanum est ante diem quartum Nonas Martias, quod a.d. IV Non. Mar. abbreviatur.
Mari Alkatiri
Mari Alkatiri (Dili in urbe natus die 26 Novembris 1949) est politicus Timora Orientalis.
E familia Arabum Hadramensium, mercatorum Dili in urbe sub imperio Portugallensi degentium, ortus est. Iuvenis Angoliam, deinde Mozambicum petivit ubi anno 1975, Timora Orientali ab Indonesia obsessa, praesidium motus patriae libertandae, nomine FRETILIN, constituum est. Ibi usque in annos 1990 habitabat et apud universitatem Maputensem iuribus studuit. In patriam denuo reditus, libertate nacta, bis primus minister meruit, a die 20 Maii 2002 usque ad 26 Iunii 2006 (praeside Xanana Gusmão) et a die 15 Septembris 2017 (praeside Francisco Guterres).