cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georgius Henricus Macheleid
Vita
Macheleid sibi casulam modicam ad collem Trippstein erigi iussit in altitudine 504 metrorum. Qui locus nunc ad excursiones invitat et despectus bellos in vallem praebet. Schola in Sitzendorf anno 2012 clausa nomine Macheleid honorata est.
Boing Boing
Proscriptiones additae
Anno 2004 extremo situs proscriptiones addidit ponentes supra et a dextera sinistraque verborum principium, et anno 2005 proscriptiones in RSS quoque addidit. Editor Cory Doctorow notavit quod "Ioannes [Battelle] dixit quod difficilius erit lucrum paucum facere ad persolvendam syngrapham de bandwidth quam lucrum magnum facere et fontem bonam lucri habere de hoc." Boing Boing est membrum primum retis blog Federated Media Publishing, Inc.
Bloggores hospites
Boing Boing in latere obliquo proprietatem "bloggor hospes" habuit, at aestate anni 2004 removit.
2005, 2006 Palmae de Bloggies ablatae
Anno 2005 palmam de Bloggies abstulit ut blog gregis optimus, blog anni. Anno 2006, Boing Boing praemium Bloggies iterum abstulit ut blog gregis optimus, etiam confectio vitae.
Podcast
Anno 2006 mense Septembri Boing Boing coepit podcast hebdomadis, Boing Boing Boing nominatur, ad relationes hebdomadis et propositiones futuras nuntiandam. Actores spectaculi sunt editores Boing Boing etiam hospes hebdomadis. Illa mense quoque coepit podcast secundum, Get Illustrated nominatur, qui conloquium cum scriptoribus, artificibus, et aliis creatoribus habet.
Boing Boing Gadgets
Anno 2007 mense Augusto Boing Boing coepit co-situs qui machinationes domesticas attendit, a Joel Johnson, editore priore apud Gizmodo, ducit. Die 6 Iul 2009 Johnson abiit, et a Rob Beschizza, priore apud Wired News, substitutus est. In numero scriptoribus sunt Steven Leckart et Lisa Katayama.
Boing Boing TV
Anno 2008 mense Octobri Boing Boing coepit proprietatem Boing Boing TV habens nuntios visificos, et ab editoribus cum DECA (Digital Entertainment Corporation of America) productum. Editiones sunt in interrete et in volatibus aëroplanum apud Virgin America.
Quod continetur sub potestate CC ponitum
Ab anno 2008, res propriae quae in situ continetur est sub potestate Creative Commons Attribution Non-Commercial.
Proprietas bloggorum hospitum resurrecta
Anno 2008 potestas bloggorum hospitum resurrecta est. Hospites duas hebdomades in blog principum scribunt. In eo numero sunt Carolus Platt, Ioannes Shirley, Karen Marcelo apud Survival Research Laboratories, Ioannes Grenzfurthner apud monochrom, Rudolphus Rucker, Gareth Branwyn, Wiley Wiggins, Jason Scott apud textfiles.com, Jessamyn West apud librarian.net, actorum diurnorum scriptores Danny O'Brien et Quinn Norton et auctor comicis Ioannes Hodgman.
Unicorn Chaser
"Unicorn chaser" (Anglice; Latine remedium unicornis) est conceptum a editoribus Boing Boing creatus est ut remedium contra scripturas ostendentas imagines foedas vel terribiles. Remedium est imago unicornis, et die 18 Aug 2003 primum ostendit ut responsum ad imaginem eruptionis cutis de quo editor Mark Frauenfelder scribit ut lectores ei diagnosem facerent. Scriptura cum imagine titulum "And now, we pause for a Unicorn Moment" (Anglice; Latine Et nunc, moram Puncto temporis Unicornis facimus) habuit. Erat utilis imaginibus tumoris cerebris, hominis qui cutem facies aquā salsā inflatus est, modis variis multis ad ceram aurium sui purgandam, et conlocutioni verbosi visifici interretialis "2 Girls 1 Cup".
Die 18 Mai 2007, Boing Boing nuntiavit Virgin America, cum proposito "Name Our Planes!", nominare aëroplanum novum "Unicorn Chaser".
Controversia de Violet Blue
Boing Boing bloggorem sexualitatis Violet Blue commemoravit et cum ea conlocutus est, et ea in Boing Boing scribit. Die 23 Iun 2008, Violet Blue in blog sui, Tiny Nibbles, scribit omnes scripturam de se a Boing Boing sine explanatione deleri. Los Angeles Times in conlocutione cum Violet Blue dixit Boing Boing tace esse "inexplicabile", causans controversiam quia Boing Boing "saepe se obvenit ut suffragator culturae apertae". Disputatio magna facta est post scriptura pauca in Boing Boing de re adseveravit: "Violet se gerit in modo qui rursus considerare compulimus si auctoritatem quamquam dare vel cum ea consociari voluimus. Est blog nostri ita diiudicationem editorum fecimus, ut quotidie agimus." In conlocutione illae scripturae, "conlocutores multi coniecturam fecerunt causam esse de Blue famosam pornographiae iudicio persequente eam nomen Violet Blue uti prohibere," et conlocutores multi invenierunt amandationem turbare, sed Xeni Jardin dixit quod se spavit necessarium non esse causas facere publicas.
Altercatio cum Polo Ralph Lauren
Anno 2009 mense Septembri Boing Boing iurisconsulti apud Polo Ralph Lauren obsequi vetavit qui scripturam de imagine permutato Filipa Hamilton, in principio a blog Photoshop Disasters divulgata, removere poposcerunt. Ipsum Photoshop Disasters obsequi a hospite situs sui compulsum erat. Ralph Lauren denuntiationem DMCA "takedown" hospitibus Boing Boing et Blogspot (qui sustinet Photoshop Disasters) miserunt, dicentes usus eorum imaginis esse violentia contra ius auctoris. Blogspot compulit, at hospes Boing Boing cum Boing Boing concinuit usus imaginis esse usus iustus. Ita Boing Boing refutationem inrisionis scripsit, utens imaginem eandem iterum, et scribens denuntiationem. Refutatio late nuntiavitur, etiam in sitibus famosis ut The Huffington Post et ABC News.
Rouvres-sous-Meilly
Rouvres-sous-Meilly est commune Francicum 100 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Rouvres-en-Plaine
Rouvres-en-Plaine est commune Francicum 1005 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Asterope (papilio)
Asterope est genus papilionum familiae Nymphalidarum, in Oecozona Neotropica endemicus
Franciscus Brentanus
Franciscus Brentanus, sollemniter Franz Clemens Honoratus Hermann Josef Brentano (1838–1917), fuit philosophus Germanus, qui praeter philosophiam etiam psychologiam magnopere provexit. Philosophiam praesertim notione intentionalitatis ditavit, et psychologiam a philosophia liberavit. Brentanus ad philosophiam Aristotelis et scholasticorum animum intendit vehementerque ad motus empiricos et positivisticos saeculi XIX inclinavit. Franciscum Brentanum multi habent praecursorem phaenomenologiae, quia introspectione vel sui observatione usus conscientiam ex parte primae personae descripserit; et philosophiae analyticae, quia de philosophia methodos exactas scientiarum naturalium postularet.
Brentanus, praeceptor gratiosus, permultum apud Edmundum Husserl, Alexium Meinong, Thomam Masaryk, Carolum Stumpf, aliosque valuit, qua re in philosophia Europaea saeculi XXI primas partes egit.
De vita et operibus
Franciscus Brentanus natus est die 16 Ianuarii anno 1838 in claustro Marienberg prope Bopardiam, urbem Germaniae, ortus familia Germano-Italiana religiosa hominum intellectualium, nam Clemens Brentanus patruus et Bettina de Arnim amita in numerum praecipuorum scriptorum romanticismi referuntur, et Ludovicus Iosephus Brentano frater rerum oeconomicarum peritus erat.
Brentanus mathematicae, poeticae arti, philosophiae, theologiae studuit Monaci, Herbipoli et Berolini. In gradum doctoris philosophiae Tubingae in Universitate Eberhardina Carolina anno 1862 promotus est. Quo accepto gradu Brentanus theologiae studere coepit. Anno 1864 pastor ecclesiae Catholicae ordinatus est.
Attamen cursum academicum in universitate Herbipolensi continuavit. Scriptum habilitationis de psychologia Aristotelia anno 1867 edidit. Quamquam de sacerdotio eius in facultate dubium erat, anno 1873 tandem professor ordinarius factus est. Per ea tempora tamen Brentanus magis magisque conflictatus doctrina publica ecclesiae catholicae, praesertim dogmate infallibilitatis papae, a Concilio Vaticano primo anno 1870 promulgato, e sacerdotio et ex munere professoris discessit. Unde ad Ecclesiam Veterem Catholicam adhaesit.
Post habilitationem suam Brentanus studiose fundamentis psychologiae operam dedit. Anno 1874 Brentanus in universitate Vindobonensi munus professoris ordinarii accepit, et eodem anno magnum opus suum, quod Psychologie vom empirischen Standpunkt ('De psychologia empirica') inscripsit, divulgavit. Circiter viginti annis felicier docuit, et multa scripta breviora evulgavit, quorum argumenta inter aestheticam et ethicam variabant.
Anno 1880 tamen Brentanus in discrimen adductus est, nam cum Idam von Lieben in matrimonium ducere vellet, offensus est lege Austro-Hungarica, quae sacerdotibus ordinatis, etsi postea sacerdotium renuntiassent, matrimonio interdicebat. Ut hoc impedimentum superarent, civitate Saxoniae ad tempus accepta in matrimonium iuncti sunt. Quo quidem factum est, ut Brentanus munus professoris amitteret et sine mercede privatim docere (Privatdozent) cogeretur.
Anno 1888 natus est filius Ioannes Michael (mortuus 1969), et anno 1894 uxor Ida mortua est diphtheria confecta. Insequenti anno Brentanus desponso animo Austriam reliquit, sed etiam tum tres commentarios ad ephemeridem Vindobonensem Neue Freie Presse misit, quos "Meine letzen Wünsche für Österreich" ('Ultima desideria mea ad Austriam') titulavit. In ea serie commentariorum non solum philosophiam suam methodumque psychologicam delineavit, sed etiam condicionem iuridicam priorum sacerdotum in Austria acriter reprehendit. Anno 1896 Florentiae consedit, ubi insequenti anno Aemiliam Ruprecht in matrimonium duxit.
Per totam vitam magnum numerum studiosorum numeravit, quorum plerique philosophi et psychologi magni momenti facti sunt, ut Edmundus Husserl, Sigmundus Freud, Alexius Meinong, Thomas Masaryk, Christianus von Ehrenfels, Rudolphus Steiner, Casimirus Twardowski, Carolus Stumpf, Antonius Marty. Multi professores facti sunt in diversis partibus imperii Austro-Hungarici: Marty et Ehrenfels Pragae, Meinong Graeci, Twardowski in Leopoli, qui Brentanianismum per totum Imperium Austro-Hungaricum disseminaverunt.
Brentanus dicere solebat se discipulos suos hortari velle, ut mente critica et subtilitate scientifica cogitarent, praeiudicia vitarent, neque doctrinis philosophorum incaute excitarentur. At ipse, si quis discipulorum pristinorum aliquas doctrinas eius reprehenderet, acerrime respondit, reprehensionesque disputare recusavit, emendationesque neglexit. Fieri potest, ut una causa huius morositatis fuerit infirmitas oculorum, nam prae morbo oculorum aegre legere aut scribere potuit et iam ante annum 1910 caecus erat. Aemilia uxore usus est lectrice, cui etiam ultima opera sua dictavit. Itaque beneficio uxoris Brentanus Florentiae aliquot libros facere potuit.
Anno 1907 Untersuchungen zur Sinnespsychologie edidit, breviorum textuum psychologicorum collectionem. Anno 1911 non solum alterum volumen libri Psychologie vom empirischen Standpunkt divulgavit, sed etiam libros, quibus Aristotelem tractabat: Über Aristoteles et Aristoteles und seine Weltanschauung ('De cosmotheoria Aristotelis'). Cum primo bello mundano Italia bellum contra Germaniam et Austriam iniisset, Brentanus, qui se omnium trium nationum civem esse intellexit, in Helvetiam, quippe quae neutrius partis esset, transiit. Turici die 17 Martii anno 1917 mortuus est.
Brentanus ingentem numerum manuscriptorum ineditorum reliquit, quae ab Alfredo Kastil et Anschario Kraus, discipulis Antonii Marty, ex magna parte Aenipontum translata sunt. Cogitabant enim archivum Brentani constituere, cui consilio etiam favit Thomas Masaryk, quondam discipulus Brentani et ab anno 1918 primus praeses rei publicae Cechoslovaciae. Quod archivum anno 1932 Pragae conditum est, sed propter perturbationes in Europa centrali factas mox necesse erat bonam partem archivi in diversos locos Civitatum Foederatarum transferre. Nonnullae partes postea in Europam reportatae sunt, praesertim ad Universitatem Graecensem et ad archivum familiae Brentani Bloniaci in Helvetia situm. Ad summam, Kastil et Kraus bona initia fecerunt, sed editio critica operum Brentani adhuc in spe est.
De logica
Brentanus plerumque logicam translaticiam sequitur, nec tales novationes decretorias fecit, quales Gottlob Frege paulo post eum, aut Bernardus Bolzano ante eum. Attamen dignus est, qui in historia logicae commemoretur, quia principia logica miro modo simpliciora reddidit. Secundum Brentanum, iudicia atomica ad duas formas reduci possunt: ​​X EST vel X NON EST. Quae ita intellegenda sunt: X notioni exempla sunt aut non sunt. Itaque exempli gratia sententia Aristotelia forma "aliquod S non est P" in formam "S-nonP" transferri potest. Haec sententia, quamquam mira esse videtur, tamen in historia logicae notabilem locum obtinet. Nam logici veteres paene omnes crediderant iudicia duos terminos, A et B, semper habere. Itaque Brentanus quaedam iudicia sane unum tantum habere terminum ostendit, et, cum credat actum iudicandi ipsum semper eundem esse, fit opinio, omnia iudicia simplicia unum tantum terminum habere. Oportet igitur omnia illa re vera ad aliquod obiectum referri. Ita tandem adseveravit simplicissima iudicia postremo iudicia exsistentiae esse, adfirmativa sive negativa. Putabat enim Brentanus totam logicam tunc in duobus superordinatis regulis cogitationis (sicut lege contradictionis) fundari posse. Quam opinionem iam obsolefactam esse constat.
De ethica
Brentanus in ethica de iudicio recto agi intellegit, quaerit enim: qui sensus, sive adfirmativi sive negativi, recti sunt? Quaestio magna ethicae est, quia bona sunt, quae iustum est benevole excipi. Haec argumenta tractantur in Grundlegung und Aufbau der Ethik ('Fundamenta et structura ethicae'), libro postume ex acroasibus conlecto. In ethica, quam Brentanus praesertim in Aristotele posuit, nulla dantur praecepta ad condiciones speciales relata, sed morales describuntur qualitates, proprietatesque iudiciorum valoris.
Ethica Brentani consequentialismum sequitur, id est: qualitas moralis actionum in consequentiis quae fiunt posita est, sed valor consequentiarum tandem rebus quae per se magni aestimantur nititur, sicut voluptate, conscientia, scientia recta et sensu. Inter celeberrimis operibus Brentani numeratur Vom Ursprung sittlicher Erkenntnis (1889), tractatus parvus de perspicuo quarundam moralium affectionum iure, in quo notiones boni et mali positae sunt. Brentanus singulari favet theoriae morali, secundum quam valores ethici nullo modo ex natura sed solum ex voluntate et habitu sunt. Attamen valores obiectivi validique sunt, cum aliquae voluntates per se rectae sint.
De philosophia mentis
Hodie Brentanus opinionibus ad vitam mentalem pertinentibus memorabilis habetur. Duo genera psychologiae diligenter distinxit: "geneticum" quod in fundamentis rerum versatur, et "purum et empiricum" quod eventa sincera describit. Brentanus, cum ortum psychologiae experimentalis in Austria promoveret, ipse in solam psychologiam descriptivam incubuit, et ita postea phaenomenologos posteriores inspiravit. Sed more positivistarum vehementer dicit descriptivam quoque psychologiam non solum scientificam sed etiam liberam ab inanium rerum cogitationibus et impressionibus propriis esse debere.
Brentanus mentem aliquid veri esse confidit, in quo varia phaenomena fiant; nec dubitat mentem cum corpore iunctam esse (sed quo modo mens cum corpore iuncta sit, non quaerere videtur.) At qualia sunt mentis eventa? Psychica aut corporea esse videntur. Brentanus quasdam notas psychicis eventis proprias praebet, quarum prima et maxima intentionalitas est: ad aliquid enim respiciunt, et cogitanti praesentiam quandam ostendunt. Physica autem phaenomena tales sunt animi status, qui nec intentionales sunt, nec ullam rem adpetunt, nam obiecti expertes sunt, sicut inquies aut lassitudo. Tales sunt etiam irritationes oculorum et aurium, sensorii status obiecti expertes, cum autem observationes obiectum habeant.
Multa alia sunt eventorum psychicorum propria, quae secundum Brentanum secundarium quoddam obiectum habent: quae eventa praeter obiectum primarium ad se ipsa pertinent. De obiectis secundariis, num in psychologia huius temporis utiles sint, admodum disputatum est.
In Psychologie vom empirischen Standpunkt (1874) Brentanus conspectum phaenomenorum psychologicorum creare vult, quae in tria genera praecipua dividit: Quam divisionem utilem esse Brentanus putat, quamquam descriptionem exactam multo tortuosiorem fore concedit. Eventa et obiecta tam interna quam externa mentis alia aliter observantur. Observatio interna, id est experientia ad proprios status mentis pertinens, iudicia plane recta provocare possunt. Pleraeque observationes ad res externas pertinent, et quidem, secundum Brentanum, observatio externa ad parem opinionem plerumque inducit, et quidem naturaliter sine ulla ratiocinatione, nullis enim confidit sensu datis vel mentis obiectis observandi experientiam adferentibus, quae animadvertere subiectum oporteat. Quae opinio obliqui quae dicitur realismi fuerat. Observatio externa, licet recta esse possit, non tam perspicua est quam interna. Nolit igitur Brentanus experientia interna scientiam circumscribere, admonet tamen observationem internam possidere "privilegium epistemicum" (sicut hodie dicunt).
De intentionalitate
In Psychologie hic locus celeberrimus legitur:
Ob hanc pronuntiationem Brentanus auctor intentionalitatis saepe vocatur, licet hoc argumentum iam diu tractatum esse ipse dixerit, nam "inexsistentia intentionalis", quamquam apud Aristotelem non invenitur, identidem apud scholasticos Aristotelios apparet. Si igitur res aliquam qualitatem sicut colorem flavum habet, res flava est, et qualitas in ea "formaliter" sive sine cogitatione apparet. Si rem flavam videam, eadem qualitas in me obiective (vel in cogitatione) appareat. Brentanus quoque phaenomenon psychicum ad obiectum intendi dicit: obiectum in phaenomeno intentionaliter inesse; obiectum non solum veram rem singularem esse non debere, sed etiam abstractionem, proprietatem vel statum rerum esse posse. Cum cogitatio ad aliquam rem pertineat, obiectum intentionale par cogitationi inest. Brentanum intentionalitatem suam in scholastica Aristotelia posuisse animadvertendum est.
At quinam est status ontologicus obiecti intentionalis? Quale obiectum observatione erronea seu imagine mentis involutum est? Qualis res ea est propositio, cui fides fiat? Quas quaestiones Twardowski, Meinong, Husserl inter alios solvere voluerunt entia realia substituendo pro irrealibus. Quorum quisque exemplaria exhibuit, in quibus duo genera rerum plane realium quodam modo posita sunt, ita ut unum genus consistat in iis, quae cogitationibus contineantur, alterum in rebus non mentalibus. Ex quibus nullo Brentanus contentus erat, nam intentionalitatem aliquid, quod cogitandi actus circumscribat, esse voluit.
Hoc modo Brentanus cum de notionibus sollemnibus declinat tum interpretationem cogitationum non relationalem sponte elaborat: intentionem solam proprietatem subiecti cogitantis fieri; obiecta intentionalia non esse. Proprietates de quibus agitur "relationibus similes" (etwas Relativliches) sunt, sed, si metaphysicam respicias, nihil relativi habent. Relationibus similes sunt tantum modo, quia in expressione linguistica aliud ens nuntiandum est, scilicet obiectum cogitationis.
De metapysica
Multi Brentanum plurimum ad metaphysicam contulisse arbitrantur, quamquam numquam aliquid de metaphysica ordinatim contexere conatus est. Solae selectiones textuum meaphysicorum hactenus editae sunt, sed ex his quoque opiniones Brentani satis manifestae sunt, nam non solum Aristotelem et scholasticos, sed etiam empiricos, sicut Humium et Millium, magni aestimavit. Sed auctoritatem Kantii perniciosam esse existimavit, et idealismum Germanicum contempsit. Propriam metaphysicam analyticam creare voluit, animadvertit enim methodum philosophiae eandem esse ac scientiae naturalis. Unitatem scientiae non commendavit, sed potius, ut philosophia requisitis rationalibus quam maxime cedat, postulavit.
Andreas Bajuk
Andreas, vulgo Andrej Bajuk (Labaci natus die 18 Octobris 1943; ibidem die 16 Augusti 2011 mortuus) fuit politicus Sloveniae. In Argentina ab anno fere 1948 educatus, alumnus fuit universitatis Nationalis de Cuyo universitatumque Chicaginiensis et Californiensis Berkeleiae ubi gradum doctoratus ascendit. Professor apud almam matrem Argentinensem meruit, sed ab anno 1976, Argentina sub regimine militari iacente, Vasingtoniae operam dedit atque ab anno 1994 Lutetiae. In Sloveniam anno fere 1999 rediit. Ibi primus minister breviter a die 7 Iunii 2000 ad 30 Novembris eiusdem anni, minister a vectigalibus a die 3 Decembris 2004 usque in annum 2008 meruit.
Franciscus Brentanus
De metapysica
Metaphysica Brentani, theoria entium exsistentium, in eo, quomodo exsistentia intelligenda sit, posita est. Exsistentiam nullam esse qualitatem arbitrabatur: cum aliquid (X) esse adfirmatur, quaerendum, num in X credere rectum sit. Quae cum ita sint, X est, si et modo si in X credere decet vel rectum est. Ad ontologiam efficiendam investigandum esse, in quid credere deceat vel rectum sit.
In principio imprimis cogitandi modum nominalistarum recentis medii aevi secutus est. Secundum hunc modum conceptualisticum certe exsistunt omnia particularium entium genera, et hoc loco etiam proprietates particulares earum quodam sensu exsistunt. Ipse numquam in universalia credidit, nam dixit in realismo conceptuali Platonis doctrinaque formarum aliquid absurdi esse. Brentanus propterea ontologiam inspicere debuit, quod difficultatibus, quae post Psychologie apparuerant, cogebatur, ut clariorem descriptionem entium intentionalium quaereret.
Postremo anno fere 1904 iterum metaphysicam suam accurate recensuit. Quae recensio "discrimen immanentiae" appellata est, quia de entibus internis quaestio praecipua est. Post hoc discrimen metaphysicam omnino novam elaboravit fundamentum philosophiae posterioris. Suo amputato mundo ne qualitates quidem nec status rerum esse denique hoc loco credidit: nihil nisi res exsistere. Quae opinio ontologica reismus appellatur. Itaque Brentanus, cum reismo faveat, etiam nominalismum strictum sustinet, qui docet in mundo singularia tantum esse entia, et quidem concreta neque abstracta. Corpora materialia et spiritualia eiusmodi sunt. Quae cum ita sint, ontologia posterior Brentani solito sterilior esse videtur.
Etiam partes coniunctionesque entium entia sunt. Mereologia sive doctrina partium instrumentum magni ponderis est in philosophia posteriore Brentani. Nam ea ratione tractare nititur abstractiones, quae nominalistas saepe molestant: qualitates abstractas esse "partes logicas" entium concretorum. Brentanus exemplis inlustravit, quomodo adfirmationes, quibus partes complurae inesse videntur, in adsertiones de singularibus transformari possent. Quodammodo analyticis posterioribus antecedit, sed reductio ontologica commendata in philosophia posteriore quam acutissima est. Quae argumenta in Kategorienlehre libro difficili tractantur (1933).
Praeter argumenta ontologica commemorari decent etiam nonnullae singulares quaestiones metaphysicae, de quibus Brentanus opiniones graves habuit. Primum, determinismi fautor severus semper omnia eventa mundi necessaria esse putavit. Tamen non putavit determinismum molestiae esse libertati aut ethicae. Quae opinio, scilicet compatibilismus, satis communis fuit, sed Brentanus libertatem praecipue requirere arbitratur, ut potestates praesentes, cogitationes, considerationes actionesque reticulo relationum causalium conectantur, nam alioqui actor penitus amittatur.
Secundo, per omnem vitam sibi persuasum habebat aliquam esse divinitatem omnipotentem. Itaque ad correctas probationes primae causae provocat, secundum quas series causarum necessariarum in infinitum extendi non potest. Denique, postquam cogitationes eius a Christianismo alienatae erant, more mathematico aliquam divinitatem esse demonstrare voluit. Miro modo putare videtur deum, nullo modo aeternum, in eodem mundo cum entibus mutabilibus esse, et ideo semper mutabilem et ceteris entibus contemporaneum. Tertio, etiam consectaria philosophica exactae scientiae naturalis Brentano placebant. Itaque etiam ultimis annis perspexit gravitatem theoriae relativitatis eiusque interpretationis philosophicae.
Uno tantum loco metaphysica Brentani a ceterorum philosophorum opinionibus differt, nam praesentismo favebat, id est: nihil esse nunc nisi entia praesentis temporis. Non sunt maximus elephantus anni 1900, Napoleo Bonapars, saecula futura, etc.
6460 Bassano
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6460 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Mons Springer
Mons Springer in Silva Nationali Chattahoochee in Comitatu Fannin Georgiae septentrionalis iacet. Mons nunc est meridianus Tramitis Appalachiani terminus.
Geographia
Culmen est 3780 pedes supra maris aequor.
Verrières (Vigenna)
Verrières est commune Francicum 868 incolarum (anno 2007) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
Nexus externi
Verrières
Civerium locustarum
Civerium locustarum, Catalaune llagostada, Francogallice civet de langouste, e Palinuro elephante confectum, est ferculum generis civetorum e gastronomia Catalauniae Septentrionalis. Die 15 Augusti ad festum assumptionis Mariae virginis praesertim paratur et conviviis infertur. Caucoliberi in urbe atque alibi in popinis proponitur.
Locustae viventes dissecantur. Offae abdominis in oleo sive et butyro leviter friguntur, spiritu Armaniacensi cito arderi sinantur, in vino Balneolensi coquuntur. Ius suffrictum e cepa, allio, petroselino, lycopersico, carota, pernae offulis, oleo modico et aqua separatim coquitur, deinde ad locustarum offas additur. Quae denuo ex iure demptae in patella componuntur. Ius autem, tomáli locustarum cum butyro et farina auctum et excoctum, super locustas funditur.
Sali Berisha
Sali Ram Berisha, (Tyranae die 15 Octobris 1944 natus) est politicus Albaniae conservativus et cardiologus pristinus qui fuit secundus praesidens Albaniae ab 1992 ad 1997 et primus minister ab 2005 ad 2013. Fuit etiam praeses Factionis Democraticae Albaniae bis ab 1991 ad 1992 et postea iterum ab 1997 ad 2013.
Bernardus Díaz del Castillo
Bernardus, vulgo Bernal Díaz del Castillo (anno fere 1492 Medinae Campi natus; die 3 Februarii 1584 mortuus Antiquae Guatimaliae in urbe) fuit conquisitator Hispanus, Ferdinandi Cortesii sectator. Commentarium quod de expeditione Cortesii scripsit, titulo La historia verdadera de la conquista de la Nueva España inter principales fontes habetur destructionis imperii Aztecorum.
Fokker (societas)
Fokker est societas mercatoria quae aëroplana fabricavit.
Historia
Fokker officina aëroplanorum anno 1912 ab Antonio Herimanno Gerardo Fokker Berolini condita est. Aëroplana Fokker Dr.I et Fokker D.VII et alia genera machinarum primo bello mundano proeliis adhibita sunt. 1919 officina apud Amstelodamum translata nomine N.V. Nederlandsche Vliegtuigenfabriek Fokker Dordraco aliam officinam instituit. Societas aëeroplana militaria et civilia construxit. Magni momenti inter vehicula Fokker fuerunt aëroplana Fokker F-27 Friendship quorum 1956 usque ad 1986 numero 786 fabricata sunt.
Megisto
Megisto est genus papilionum subfamiliae Satyrinarum familiae Nymphalidarum.
Vașcău
Vașcău (Hungarice Vaskoh) est Romaniae oppidum in circulo Bihor situm. Ad Vașcău etiam vici Câmp, Câmp-Moți, Colești, Vărzarii de Jos atque Vărzarii de Sus pertinent.
Historia
Vașcău anno 1552 primo in actis descriptum est. Incolae maxima parte Hungari fuerunt. Ad annum 1699 pars Imperii Ottomanici erat. Deinde Vașcău ad annum 1918 ad Regnum Hungaricum pertinuit. Post Primum bellum mundanum Vașcău cum tota regione Romaniae tradita est. Annis 1940 - 1944 autem iterum ad Hungariam pertinuit. Ab anno 1956 hic uranium partum est. Tum plus quam 4.500 homines hic vixerunt. Hodie non plus quam 2.200 incolae sunt.
Incolae
Anno 2011 hic 2.315 hominum habitabant, inter eos 2.197 Dacoromani, 15 Zingari atque 67 Hungari.
Ioannes Stadius
Ioannes Stadius, vulgo Hans Staden, qui medio saeculo XVI floruit, fuit miles et explorator Germanus. circa 1525 natum, prope Cassellam (fortasse Wolfhagen in oppido) anno circiter 1579 mortuum esse censetur. In Brasiliam anno 1547 iter fecit, anno insequenti rediit, deinde ab Hispali in expeditione ad flumen Argenteum tendente profectus est, sed, navibus tribus perditis, non ante 1552 ad continentem Americanam pervenit, ubi statim ab Amerindis Tupinambis captus est. E quibus a captivitate post duos annos effugiens nave Francica ad Honnefluctum die 22 Februarii 1555. Homburgi mox reveniens commentarium de peregrinatione sua scripsit, titulo Warhaftige Historia und Beschreibung eyner Landtschafft der wilden, nacketen, grimmigen menschfresser Leuthen in der Newenwelt America gelegen anno 1557 divulgatum. De alimentatione Tupinambarum, de conviviorum, de anthropophagia ab eis facta, pellucide disserit.
Qui liber mox variis linguis versus est: Latine in tertio volumine operis America anno 1592 prodit.
Ismail Qemali
Aulonae natus, ibidem in opulenta Tosk familia educatus, Qemali developed interest in primis in linguas et dominatus amborum Gallica, Graeca, Italica, et Ottomanica in Ioannina et postea studied lex in Istanbul. Europam, praesertim Belgium, Galliam, Angliam et Italiam iter fecit, et Albaniam post Neoturcae rediit.
Vita
Ismail Qemali natus est die 24 mensis Ianuarii anno 1844 in familiam Albanicam insignem et nobilem Aulonae in urbe, quae tunc pars Imperii Ottomanici erat. Nota membra familiae eius includunt Grand Vizier Mehmed Ferid Pasha et politicus Syrja Vlora. Primam eruditionem in sua patria perfecit. Postea in Janina Zosimeam scholam altam Graecam frequentavit et ex lege Ottomanica in Istanbul scholam lectus est. Qemali mulierem Graecam duxit et filios suos misit ad recipiendam in Graeciam educationem.
Mors
Durante Bello mundo I, Ismail Qemali Lutetiae exul vixit, ubi, quamquam brevi pecunia, amplis contactibus servavit et cum correspondentia editionis continentis Epistulae Daily Mail, Somerville, commentaria scribenda, collaboravit. Eius autobiographia, post mortem eius edita, est unica commentatio nuperi Ottomanici politici Anglice scribenda et singularis est memoria liberalis et multiculturalis accessus ad problemata Imperii morientis. Anno 1918, Ismail Qemali iter in Italiam ad auxilium motus in Albania promovendum profectus est, sed imperium Italiae relinquens ab Italia prohibitus est et hospitem suum involuntarium in deversorio Perusiae mansit, multum ad eius irritationem. Ibi una vespera in cena apparens cordis impetus obiit. Corpus eius post mortem Aulona delatum et in loci Tekke conditum est.
Tutela
Qemali curriculum aggressus est ut servus Ottomanicus civilis principatum attingens dignitates in Europae et Asiae partibus imperii postquam mense Maio 1860 ad Istanbul se contulit. Quod idem est ac liberales ex reformatione cornu Midhat Bascia, auctor a Ottomanicum constitutionis (1876) Cum autem prope esset quibus Qemali adiutori constituto, vos et factus est princeps oppidum † ponat in Balcaniae. Per hos annos operam dedit ut alphabeti normationis Albaniae ad usum characterum Latinorum scribendorum in Albanian et de societate culturali Albanica instituenda.
Per 1877, Ismail visus est in parte magnarum functionum in administratione Ottomanica esse, sed cum Sultan Abdulhamid II Midhat primum ministrum dimisit, Ismail Qemali in Anatoliam occidentalem in exilium missus est, quamquam Sultanus postea eum revocavit et praefectum constituit Beirut. Soldanus Qemali anno 1892 consilium Confoederationis Balcaniae obtulit. Involvit entente inter civitates Balcanicae et imperium tandem obligatum mutua defensione et oeconomico evolutionis facultatum conventionum intra statum unum Magnum Orientis cum Imperio Ottomanico tanquam suo centro ac reditu antiqui termini. In hoc ambitu, Albania ut Macedonia, non separatim tractata est, sed pars civitatis Ottomanicae. In tempore liberalitatis suasiones eum apud Soldanum iterum in favorem labi fecit. Qemali intellegebat imperium prope interventum a Magna Potestate ob discrimen Armeni anni 1895. II positio dominatur Qemali Abdulhamid consideratum (vali) De Tripoli autem intuens sublime exsilium.
Rouvray (Clivus Aureus)
Rouvray est commune Francicum 624 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Ismail Qemali
Exilium
Mense Maio 1900 Ismail Qemali legatum Britanniae celox conscendit, asylum petitum ex imperio deportavit ubi octo annis proximis in exilio vixit. Qemali profecti Athenis et edicta et Ottomannus exponens auctoritatem imperii proiecisset Clusini servitium fugam. Studium suum ad quaestionem Albanam terminatam fuit donec haec eventa et participatio Qemali motus nationalis Albani visus est res inter circulos Albanos qui auctoritatem et auctoritatem musulmanorum Albanorum ad causam sustinendam afferrent. Etiam ad regimen constitutionis in Imperio Ottomanico promovendum functus est. Lutetiae Parisiorum occurrit Faik Konitza et duo duces in Albanian quaestiones per ephemerides divulgationes paulisper una convenerunt, ubi Qemali concordiam, oeconomicum, progressum, progressum Albaniae convocaverunt et monent de futuris periculis subiugationis a civitatibus Balcanicis. Coniugatio evenit ut Qemali Konitza reperit difficile laborandum cum Konitza invenit suum umbilicum entis politicum opprimentis et displicuisse consilium suum pro-Graecum. Qemali profectus est condere ephemerides Selamet (Salvationis) editam in Ottomanico Turcico, Albanico et Graeco quae cooperationem inter Albanos et Graecos appellavit, ob eandem rem geopolitanam utrique populo obtentam. Nonnulli actores Albaniani in motu nationali implicati censebant illas opiniones suspectas et instrumentum consilii Graeciae causa populari senescere apud Albanos.
Legio Externa Francica
Legio Externa sive Extranea Francica, Francogallice Légion Etrangère, est militaris Exercitus Francici pars, anno 1831 constituta, ut alienigenae in copiis armatis Francicis mereant. Legio, a praefectis Francicis ducta, cives Francicos quoque accipit, qui 24 centesimae tironum anno 2007 erant.
Exercitatio Legionis Externae non solum in sollertiis militaribus, sed etiam in forti spiritu corporis hodie nititur; quod eos tam confirmat ut ei una operentur, quia eius homines ex variis civitatibus et variis culturis veniunt. Ergo, exercitatio saepe describitur non solum difficillima natura, sed res angoris psychologici. Miles per pugnam pro Francia vulneratus civitatem Francicam statim petere potest sub doctrina Français par le sang versé ('Francicus per sanguinem fusum'), condicione legitima. Anno 2008, sodales ex 140 civitatibus venerant.
Legio Externa praecipue ad imperium coloniale Francicum protegendum et expandendum saeculo undevicensimo expedita est. Legio, in Algeria Francica locata, pacificationi et evolutioni coloniae interfuit.
Legio Externa Francica a Ludovico Philippo rege creata est, die 10 Martii 1831 ex legionibus externis Regni Francici. Inter tirones fuerunt milites ex externis legionibus Helvetica et Germanica monarchiae Burbonianae, nuper dimissis.
Ismail Qemali
Exilium
Primo Qemali in Austria-Hungaria evertit magnam potestatem adiuvandi Albanis in enucleando magis ignobilem opinionem nationalis de eorum futurum, fundando magis scholas Albanicas laik et linguam colendo et autonomiam consequendam. Postea, cum Italo-Albanis (Arbëreshë) prope factus est, studia in Italiam movit et consilium Italiae ad Albaniam contulit contra ambitiones territoriales Austro-Hungariae in Balcanis. Imperium Ottomanicum incepit crackdown membra et fautores motus Neoturcae (CUP) cum Mahmud Bey filio Qemali, consilio officiali rei publicae dimisso. Lutetiae, Qemali Conventui Oppositionis Ottomanicae (1902) a principe Sabahaddin constituto interfuit et factioni suae adiuvit reformationes, minoritas iura, revolutiones et interventus Europae in imperio. Congressus 1902 consecutus est in nullis institutis in Balcanis constitutis et homo ignotus personans Qemali ad varias civitates in Bulgaria pervagata est et in multis musulmanis decipiens successit. Postma anni 1902 Congressus in novo commissione centrali formatione provenit cum conatibus "consilium permanentis" creationis, tamen Qemali et Sabahaddin et Lutfullah principes Ottomanorum auxilio Armeniis non tulerunt. Postea in conventu sodalium permanentium novi consilii in domo principum Qemali praeses constitutus est. Imperium officialis CUP diurna Osmanli ab antiquis sodalibus commissionis centralis principi Sabahaddin et Qemali novae commissionis centralis data est.
Novus coetus Armenorum subscriptiones obtinere conatus est per subtilitates circa defectus differentiarum ethnicarum, dum Instituta Armenorum benigne ad figuras Qemali respondit. Ob partes eminentes Albani Qemali iaculis a novo commissione per articulos evulgatos in ephemeride Osmanli monitum partitionis a regionibus Balcaniae et occidentalis Albaniae intra imperium habitantur. Hae publicationes in Albania clam distributae sunt per Socios notos ut Xhemil Vlora (Avlonyalı Cemil) qui Qemali laboraverunt. Qemali elevaverunt ducibus de Illyrica motus parat, ut vel diu obtestanti quattuor Kastrati Faciundum est partum in Lutetia in Concilium Albanian. Acta ab Qemali aucta autonomiam Albanian promoverunt, tamen novum consilium inter Albanos favere non potuit ad suas partes. Qemali una cum principibus Ottomanicis se comparatis civitatibus reformationis Tanzimat. Per hoc tempus Qemali positiones inter eversionem soldani et magis magisque in subsidia nationalis motus Albani contorserunt. De futuris Albaniae principi respondebat originibus Albaniae, Albert Ghica qui consilium cepit de facto monarchae Albaniae et cum Preng Doçi de implicatione Qemali in munere administrativo intra Albaniam autonomam futuram. Bonae relationes cum Ghica habitae sunt, dum Dervish Hima Albanian politice cum principe Romaniano implicatus ab Ottomanicis auctoribus pignus Qemali visum est.
Insidiari contra soldanum
Auctoritates Ottomanicae diligenter attenderunt et in nonnullis casibus aulae militaris homines putabant se sociari cum Qemali in conatibus qui suas intentiones non potuerunt invenire. Lutetiae Qemali arctas contactus et bonas relationes cum diurnariis instituerunt sicut Stephane Lauzanne et William Morton Fullerton. Mense Iulio 1902, Qemali Londinum profectus est ut subsidia Britanniae pro coniuratione acciperet et in imperio Britanniae tales cum Edmundo Monson et Thoma Sanderson populo responderet et visitaret. Responsiones accepit ab Officio Externorum, Qemali autem gradu subsidii Britannici augebat, solum morale subsidium et ambiguum in ausu. Qemali interactiones cum Britannis suam profile notabilitatemque levandam gesserant, dum etiam de Ottomano filio Bitlis exilium cum iis egit. Britanni activitates Qemali et sociorum eius cognoverunt.
Qemali etiam respondebant diplomatibus Ottomanicis Londino-fundatis de consilio sicut Reşid Sadi, qui occulte pro Neoturcae laborabat. Conatus a Qemali ad convincendum Dominum Cromer factam "quaestionem Turcicam" urgebat et cum illis sententiis consensit et officio Externo respondere promisit. Abbas II Aegypti etiam occulte in conatu pecuniae tutandae et khedive in Anglico ripae insidiae positus, postea tamen haesitans de Qemali duce Aegyptio pecuniam claudentem fecit et veritus scandalum miseratus est. Qemali etiam misit conscium Albaniam Xhafer Berxhani e Graecia ad videndum Rexhep Pasha in Tripoli, Libya Ottomanica. Eqrem Vlora sodalis familiae Vlora affirmavit Rexhep Pasha hoc tempore 1000 libras in auro ad Qemali misisse et filium suum Tahir Pasha in exilio Tripoli in fuga in Europam misit. Fine Ianuario 1903, Qemali Lutetiam rediit et principes dolentes mortem patris sui Damad Mahmud Pasha reperit, omnes tamen Londinum profecti sunt ad consilium oeconomicum componendum. Postea Qemali et principes operati sunt ut singula consilii sui complerent. Qemali singulas tonagium et dimensiones habentes Athenas cum 4000 £ ad duas naves emendas reliquit.
Ibi dum Qemali deceptus est cum procuratione navium et mora media comitiorum membra Athenas eunt. Reşid Sadi advenit et invenit naves magnas non esse et Qemali in domo castris adiutoris ad Monarcham Graecum. Qemali Reşid Sadi certiorem fecit se decipi et in Graecia difficile esse naves idoneas invenire. Postea Sabaheddin iter ad khedive adiit et pecunias et naves comparare neglexit ubi postea Athenas rediit et ultimo tempore cum Qemali, Reşid Sadi et Vasileos Musurus Ghikis convenerunt. Qemali vellet ire Neapolim navibus illinc vero alteri insidias statuisset desistere. Defectio consilii diversis rationibus cum Qemali reprehendit tractatum de navibus obtinendis, dum Rexhep Pasha vidit Qemali tepidum animum ob ausum rationem mutare animum. Ex interiore circulo Sabaheddin intus visum fuit Qemali pecuniam ad suos usus lucrandam accepisse. Sententiae eae ab illis communicatae sunt ut Haydar Midhat qui novum consilium centrale deseruit postquam cognovit Qemali in Albania laborasse pro rebus Graecis et in stipendio esse. Post anni 1908 Iuvenes Turk revolutionem quidam hominum, qui COCULA adversabantur, contra Qemali allegationes fecerunt de ratione ignari insidiarum, pro suis commodis operati sunt et "pecuniam" quae a principe pecuniam sumpsit. Qemali vincula cum Novaturcae fregit et die 16 mensis Augusti anno 1903 colloquium cum Italica ephemeride in munere suo "patriot Albani" dedit et novam sollicitudinem cum Albania futurum persecutus est.
Albanica causa
Mense Ianuario 1907 pactum secretum inter Qemali signatum est, ducem motus nationalis tunc Albaniae et regimen Graeciae quod possibilitatem confoederationis contra Imperium Ottomanicum pertinebat. Non multum notitiae de conventu sed de quibusdam fontibus affirmant duo latera constat futurum limites Graeco-Albanianos in montibus Acrocerauniis collocari cum sine actione armata Illyrica in area pro commutatione Graecae libertatis Albanae. Hoc non acceptum est ab Albanis nationalistae et patriots CUP graviter reprehendit Qemali ob pactum cum Graecis. In Roma Iulii 1907, Qemali multam colloquium cum instrumentis Italicis dedit ubi cooperationem inter gentes Balcanicae, "greco-albanan entente" appellavit, et affirmavit Albaniam linguam suam, litteras, historiam et traditiones et ius libertatis et libertatis habere. . Etiam contra cooperationem Albanicam cum Bulgaribus Macedonibus et subsidia Albaniae seditionis tamquam sui serviendi et firmandi motus ob deperditionem copiarum Albaniae spectavit. Causae Qemali arctioris cum Graecis hoc tempore subsidia libertatis lbaniae et ambitiones Bulgarorum in ampliore regione Balcaniarum obsistere censebat, minas Graeciae et Albaniae septentrionalis in Macedonia una cum ambitionibus territorialibus Austro-Hungaricis.
Per hoc tempus Qemali peregre vivus non fuit dux motus Albaniae, propter eius fortes pro-Britanni et pro-Graecorum positio. Ut CALIX dux Albanus Qemali infestus erat et ordo eum propter occultam prudentiam cum Graecis fugiebat ad partes occidentales imperii provincias Balcanicae dividendas. Vivens Qemali culturam Graecam cum favore et observantia spectavit, amicitias cum Graecis servavit et inter eos et Albanos cooperationem promovevit. Diplomaticam solutionem promovit ut libertas Albaniae crearetur, accessus ab aliquibus coetibus Albaniae aetatis reiectis, qui pro bello contra imperium guerilla favebat. Qemali interventus a Magna Potestate in rebus Albanianis favere potest et illae accusationes contra eum factae sunt a minoritate adversariorum. Subinde tamen factus est nationalista Albanus et ab anno 1912 libertas Albaniae declaratura.
Novaturcae Revolution et countercoup
Per eventus Revolutionis Novaturcae (1908), rumores temporis habuerunt quod Abdul Hamid II tamquam ultimae obstinationis Qemali auxilium petiverunt et responsum fuit quod solum Albanis restitutionem constitutionis Ottomanicae 1878 placaret. Post 1908 revolutionem et constitutionem restitutionis Qemali ab exilio rediit et legatus factus est Antipatrea repraesentans in parlamento Ottomanico restituto, politicis liberalibus laborat  et Britanniae. Et ex Turcis operam ad Young (cup) diurna Tanim urbem, ubi dicitur Qemali imperio habituros. Qemali dux legatorum Albaniae factus est in parlamento Ottomanico et non restitit annexioni Bosnae Austro-Hungariae addens recognitionem motus debere cautiones securitatis implicare pro imperio in casu belli cum civitatibus Balcanicis in territorio.
6462 Myougi
6462 , olim designationibus 1994 AF2, 1977 CX2, et 1987 WE2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Takao Kobayashi, astronomo apud Observatorium Ōizumi versato, repertus est.
Ismail Qemali
Nationalismum
Eius rei publicae postea curriculum in solum nationalismum Albanian contrahitur. Guerilla actio augendae in Albania Australi ad Qemali in suspicionem venit ab imperio Ottomanico per menses aestivos 1909. Legati Athenae Imperii Ottomanici nuntiaverunt Qemali tractasse de ordinatione pecuniarum a divitibus Albanian Tosks et Graecia de unione fictis. Qemali ab Athenis ad Istanbul rediit postquam parlamentum eum purgavit ab implicatione motus contra-revolutionis, factusque est princeps coetus "liberalium modernorum" qui fuerunt membra factionis Ahrar pristinae. Anno 1910 Qemali in sententiis ad legatum Austro-Hungarium reprehendit regimen Iuvenis Turci promovendi super alias nationes in imperio et eorum consilia de Albanis dividendo et impera.
6462 Myougi
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6462 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ismail Qemali
Albania independientia
Bella Balcanorum in regione imperii finem Ottomanicum designavit. Mense Septembri 1912, Qemali una cum Luigj Gurakuqi ad Bucharest iter fecit ad consulendum cum communitate Albaniae in Romania. Postea Viennam profectus est et per telegraphum cum ministris Austro-Hungaricis continuatus est et solutionem eorum interventu in Albania sustentavit. Die XII mensis Novembris Qemali convenerunt cum ministris exteris ministerii Austro-Hungarici, eique de suis miseriis erga Albanos et eorum condicionem responderunt sed propter continuam bellum multum facere potuerunt. Externorum minister comitis Leopoldus Berchtoldus opiniones Qemali de quaestione Albana confirmavit et scapham suo arbitrio collocavit. Ex Tergeste, Qemali navigaverunt ad Dyrrachium per medium November autem suo maneat in Macedonia et brevi tempore in conspectu auctoritates pertinacius Serb copias appropinquare urbi reliquit atque ipse enim cum advenissent in Aulona 26 on November. Interea filius Ethem Bey Vlora ex tota Albania acciverat legatos Albanian ad Vlores.