cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fundus Virgarum Viridium
Fundus Virgarum Viridium (Anglice Rancho Palos Verdes) est oppidum in Angelopoli comitatu in California situm et maximum oppidum Paeninsulae Virgarum Viridium. Anno 2010, numerus incolarum erat 41 643.
Eliana
Eliana (nomen publicum in lingua Valentina L'Eliana) est municipium in comarca Camp de Túria in Communitate Valentina Hispaniae situm.
Fundus Virgarum Viridium
Nexus externi
Situs interretialis officialis oppidi
Eliana
Geographia
Municipium Elianense iuxta ripam sinistram fluminis Turiae situm est. Terra quasi plana est et non plus ultra 200 metra alta. Elianenses in Liriam vel Valentiam tendere possunt per autoviam CV-35 et lineam 2 traminis metropolitani “Metrovalencia” et laophoria publica.
Etymologia
De nominis Elianae etymologia sunt variae opiniones, sed maior pars consilio et ratione deficitur. Aliqui dicunt quendam consulem romanum habitavisse hic et habuisse filiam, nomine Heliam, et de hac “Helia” ducet originem nomen “Eliana”. Alii existimant “Elianam”, cum locus calidus esset et per plerosque anni dies solis luce gaudeat, ex Helio, deo Graeco solis, procedere. Quidam cogitant quod a coniunctione nominum sancti “Eliae” et sanctae “Annae”, sub quorum patrocinio prima villae aedicula fuit, “Elianam” deduci. Alii opinionem habent in convento huius villae Carmelitano quendam patrem priorem, Eliam nomine, forsan fuisse, et ergo, in huius clari viri memoriam, villam appellatam fuisse “Elianam”.
Ab Elia vero, sed propheta Veteris Testamenti, non quodam patre priore, nomen “Eliana” trahit originem. Eliam enim fratres ordinis Carmelitani, in illo tempore, patrem et conditorem suae religionis reputabant. Inde fratres Carmelitani adiectivum elianum vel elianam ad proprium ordinem designandum uti solebant. Etiam conventi vel domus religionis appellatae sunt "Elianae". Et domus Carmelitana in isto loco "Eliana" appellata est. Hoc certum scimus ex illius temporis instrumentis.
Initium
In isto territorio nec Romani neque Arabes villas nec vicos erexerunt, sed agri ab agricolis ex oppidis vicinis semper culti sunt. Pars viae (factae ante eram Romanam) ex Valentia ad Liriam et canalis musulmanus circa finem Elianae et Populationis Vallisbonae (iuxta centrum commerciale “El Osito II”) reperta sunt.
Die 14 Octobris 1594, Iacobus Cherta, dominus huius terrae, Michaeli de Carranza, patri priori Ordinis Carmelitani Valentiae, "domum, agros et instrumenta rustica" vendidit. Fratres Carmelitani, considerantes terram fertilem et sine rigoribus caeli, erexerunt villam rusticam, quae simul fuit conventus ut fratres infirmi convalescerent, et iuxta illam domum erectus est vicus, ubi coloni laborantes agros et suae familiae habitarent. Post aliqua decennia domus Eliana ad magnam prosperitatem devenit propter agrorum ubertatem.
Saeculum XIX
Initio saeculi conventus lucrum faciebat ex locationibus praediorum rusticorum et venditione pecudum, vini, olei, messium (maizae, tritici, secalis cerealis, caepae) et filorum serici.
Anno ab 1835 ad 1836, gubernatio liberalis (promovente praecipue Ioanne Álvarez Mendizabal) promulgavit multas leges ad ordines religiosorum exstinguendos et ad eorum bona ab hasta vendenda. Sic plus decem annis Eliana fuit proprietas rei publicae.
Circa annum 1847, secundum testem oculatum, Eliana, quae erat sub municipio Populationis Vallisbonae, sed cum proprio aedile pedaneo, sic apparebat: “pulchrus conventus cum optima cella vinaria, torcularibus, lacunis, horreis, cubiculis ad usum familiae et oratorio ad missam dicendum, et XIX domi male aedificatae, cum frontibus aequalibus, duobus planis et magnis cohortibus. . . . Habet 22 cives et 93 incolae”. Sed secundum moderna studia incolae super 200 erant. Et anno 1865 erant 412 incolae.
Inter annos 1850 et 1871, Eliana divisa est in praedia varia mensura et empta ab pluribus dominis. Postea Adolfo Yanguas, IV Marchio de “Casa Ramos y de la Fidelidad” maiorem partem agrorum elianensium paulatim emit, 40 domos erexit et novos colonos introduxit.
Et ab anno 1875 titulum marchionis de “La Eliana” obtinuit.
Anno 1888 via ferrea Valentia-Liria (vulgo cognominata “El Trenet”) constructa est.
Saeculum XX-XXI
Inter ultima decennia saeculi XIX et prima saeculi XX agricultura elianensis mercatus aliarum nationum (praecipue Britannos et Germanos) aspiciebat, et optimum lucrum faciebat ex venditione vini (usque adventum pestis phylloxerae), aurei mali et caepae.
Initio saeculi XX marchio Vicente Mariano Noguera partem conventi deruit et palatium aedificavit.
Amoenitas et maiestas Elianae inter omnes villas Campi Turiae excelluit. Die 31 iulii 1907 gubernator et magnates Valentiae convivium in palatio marchionum Elianae fecerunt, praesente Isabel de Borbón, sorore regis Alfonso XII.
Anno 1919 mortuus est marchio Vincentius Marianus Noguera y Aquavera, qui habebat quinque filios, inter quos agri elianenses divisi sunt. Post paucos annos filii agros et alia bona vendiderunt, palatium diviserunt et partes paulatim vendiderunt.
In bello civile
Anno 1936 Hispania bello civile divisa et vexata est. Eliana remansit in territorio factionis reipublicae. Plures cives Elianenses arma ceperunt ad rempublicam tuendam et pugnando in proelio XVI mortui sunt: Martialis Arnal Navarro, Iosephus Maria Badía Izquierdo, Vincentius Coll Coll, Balthasar Coll Taberner, Luis Coll Taberner, Juan Coll Valero, Juan Chisbert González, Ramón Gimeno Montaner, José María Espinosa Salvador, Miguel Montaner Clemente, José María Montaner Marco, Luis Navarro Molina, Ángel Palacios Giménez, Vicente Quinto Llopís, Gabriel Tamarit Navarro et Juan Valero Giner. Aedificium, quod olim palatium marchionum fuit, ad hospitalem et manicomium adhibitum est.
Mira Elianensium humanitas est hoc funesto tempore: dum Eliana sub factione reipublicae erat, cives factionis “sinistrae”, non sine magno periculo, proscriptos factionis “dextrae” abdiderunt in domibus suis. Et, post victoriam generalis Francisco Franco, qui furiosam persecutionem contra fideles reipublicae excitavit, cives elianenses factionis “dextrae” tutum praestiterunt concives “rubros”, ut ante nec post bellum nulla exsecutio capitalis fuit Elianae.
Creatio municipii
In bello civile, anno 1937 Eliana a Populatione Vallisbonae secessit et municipium autonomum devenit. Sed post victoriam factionis rebellis, anno 1939, secessio a Populatione Vallisbonae suspensa est usque iterum validata esset. Elianenses diligenter dederunt operam secessioni multis modis et temporibus et tandem, adiuvante generale Henrico Pastor Rodriguez, decretum die 22 februarii 1958 editum est, quo de villa pedanea Eliana facta est municipium.
Finis s. XX et initium s. XXI
Ab anno 1950 Eliana paulatim de labore agraria ad laborem industrialem devenit, et agri venditi sunt ad domos “unius-familiae” aedificandas, ut post paucas decades maior pars territorii Elianensis praedia urbana facta est. Crisis oeconomica anno 1993 parvis societatibus industrialibus Elianensibus finem imposuit, et nova crisis oeconomica anno 2008 truncavit potentes societates commerciales deditas ad aedificationem et emptionem-venditam domorum.
Hodie rara praedia agraria remanet, sed magnum viridarium, “Pinada” nomine, quasi in centro villae offert gratum locum ad otium et quietem. Commercium etiam floret Elianae, quae speciatim celebrata est propter multas tabernas restaurantes cum optimo cibo et potu.
Festum sancti Antonii Abbatis (17 Ianuarii)
In quo, mane, benedictio animalium et “panis sancti Antonii” datur, et nocte magnus rogus ante sedem municipalem accenditur et suave edulium phaseolorum (in lingua valentina: Fessolà) omnibus assistentibus gratis distribuitur.
Processio Corporis Christi (circa finem Maii vel initium Iunii)
Haec processio dominica post Sanctissimae Trinitatis sollemnitatem Elianae celebratur. Processio per plures vias villae transit et fideles sex altaria erigunt ornata floribus et candelis.
Festa patronalia (16 - 17 Iulii)
Festa patronalia (Valentine: Festes Majors) in honorem beatae Mariae Virginis de Monte Carmelo (16 Iulii) et Christus Consolationis (17 Iulii) sollemniores et celebriores sunt. Per multos dies populus elianensis cum turmis musicorum, choris, scaenis musicalibus vel comicis, mercato “medievale”, ludis infantilibus et variis spectaculis pyrotecnicis gaudet.
Ludi athletici (ab 18 iulii usque ad initium augusti)
Celebri in tota provincia sunt et cum athletarum et spectatores multitudine facti sunt.
Clari viri et mulieres Elianenses
Michael Alfonsus Carranza (Valentiae 1527-1606), pater prior Ordinis Carmelitani Valentiae, magister theologiae. Scripsit “Vita Sancti Ildefonsi”, “Camino del Cielo” y “Catecismo y Doctrina de Religiosos Novicios, Profesos y Monjas”. Propter eius consilium fratri carmelitani emerunt praedium et conventum erexerunt, qui fuit semen hodiernae villae Elianae.
Adolfus Yanguas Velandia y Hernández (Barcelona 1829-?1890) duxit uxorem María de la Concepción Hernández y Ramos, qua titulum IV Marchionis "de Casa-Ramos y de la Fidelidad” obtinuit. Sagunti anno 1874 exicitavit rebellionem militarem, quae stirpem borbonicam restauravit. Anno 1875 vice-praeses Diputationis Valentiae et primus marchio "de La Eliana” factus est.
Vincentius Marianus Noguera y Aquavera (Valentia 1857-1919), V Marchio “de Cáceres” et “Grande de España” (= Magnatus Hispaniae), iurisconsultus et deputatus ad Parlamentum. Duxit uxorem María de las Nieves Yanguas Velandia y Hernández, qua titulum V Marchionis de “Casa Ramos y de la Fidelidad” et “Eliana” obtinuit. Post eos titulus Marchionis "de La Eliana” cessavit usque ad annum 1983, quo denuo in usu est. Raimundus Chisvert Ballester (Eliana 1939), cognominatus “Gat I” (= feles primus), lusor pilae valentinae et victor certaminis nationalis 1996, 1973 et 1980.
Aloisius Chisvert Ballester (Eliana 1945), cognominatus “Gat II” (= feles secundus), lusor pilae valentinae, frater Ramon Chisvert. Lauream argenteam anno 1969 obtinuit.
Iosephus Aguilar Giner (Eliana 1951), cognominatus “Locheta”, lusor pilae valentinae. Lauream argenteam anno 1974 et 1975 vicit.
Conceptio Montaner Coll (Eliana 1981), optima athleta cum multas laureas. Victrix certaminis nationalis saltus in longitudinem (in aere libero) anno 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011 et saltus in longitudinem (sub tecto) anno 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013 et 2015. Insuper victrix certaminis nationalis cursus (100 metri piani) anno 2012 fuit et certavit in tribus Ludis Olympicis: Sydneium 2000, Pechinum 2008, Londinum 2012 et Flumen Ianuarii 2016.
Oratorium sancti Eliae et sanctae Annae
Vulgo appellatum L'Ermita, cum domo annexo, antiquius aedificium elianense est, et solae reliquiae conventi carmelitani saeculi sexti decimi, sed olim hoc locum non ad cultum sed ad receptaculum agricolam adhibitum est. Post expulsionem ordinis Carmelitarum haec cella oratorium ad usum populi facta est. Anno 1865 Eliana facta est cappella, subiecta paroecia Populationis Vallisbonae. In bello civili oratorium ad receptaculum denuo conversum est et sic permansit post bellum. Abhinc pluribus decadibus usque hodie tabernae restauranti adhibetur.
Turris Proregis vel “de Babá”
Haec aedificatio circa finem Elianae et Populationis Vallisbonae sita est. Anno 1728 dux Segorbii, dominus Populationis Vallisbonae, concessit agros Ioanni Baptistae de Babá, qui palatium cum turre erexit. Anno 1823 turrem cum agris et villam rusticam “de Columna” Felix Maria Calleja y del Rey, qui olim prorex Mexici fuit, emit. Turris ad María del Carmen Calleja de la Candara, minorem filiam eius, pervenit, quae anno 1846 Iosepho Mayans y Mayans, comiti Trigona, nupsit; unde turris cognominata est “Trigona”. Anno 1954 heredes turrem et agros vendiderunt. Anno 1991 restaurata est. Hodie turris est proprietas municipii et in cohorte spectacula musicae praebentur.
Villa rustica “Virginis de Columna” vel “Canonici”.
Hoc praedium erat unice regatum ab imbre (in lingua Valentina: “terra de secà”). Marianus Mascarós anno 1770 ius ad canalem dirigendum obtinuit. Hic canalis “Virgo de Columna” nominatus est. Anno 1817 Aloisius Lassala, canonicus ecclesiae cathedralis Valentiae, praedium emit et magnam villam rusticam erexit. Postea in manibus marchionum de “El Tremolar” fuit. Ab anno 1995 proprietas municipalis est. Anno 2007 restaurata et domui geriatricae adhibita est.
Templum Beatae Mariae Virginis de Monte Carmelo
Anno 1890 (secundum alium testimonium 1880) aedificari coeptum est super praedio largito ab marchione. Populus Elianensis pecuniam et omnia utilia ad aedificanda collegit, et viri, mulieres, pueri et senes ad templum erigendum operam dederunt. Templum more arte novo-gothico Valentino factus est et habet turrem cum campanis, una quarum conventum carmelitanum pertinebat et habet inscriptionem: “Ave Maria gracia plena anno 1663”. Architectus fuit José Camaña Laymón et magister constructionis fuit Iosephus Roig, cognominatus “Pep l'obrer” (= Ioseph, structor). Opera perfecta sunt anno 1894. Et die 29 Decembris 1953 ecclesia paroecialis facta est.
Diodotus Tryphon
Diodotus Tryphon e familia Seleucidarum (Graece ; mortuus 138 a.C.n.) fuit rex ab anno fere 140 a.C.n. usque ad mortem.
Regio ecclesiastica Aprutii-Molisii
Provinciae ecclesiasticae Aprutii-Molisii (subdivisiones dioecesanae)
Haec regio ecclesiastica undecim dioeceses comprehendit.
Olibanum (Latium)
Olibanum (alia nomina: Olevanum) (Italiane: Olevano Romano) est oppidum Italiae et municipium, circiter 6 882 incolarum, in Regione Latio et in Provincia Romana situm. Incolae Olibanenses appellantur.
Ioannes Carolus de Reslfeld
Vita
Natus anno 1658 in Schwaz (Tirolis Septentrionalis) iam adulescens Styram Austriae Superioris venit. A viro nobili nomine de Risenfels adiutus quadriennnium Venetii apud Ioannem Carolum Loth (Carlotto) artibus studuit. Anno 1684 reversus pictor monasterii Garstensis factus est. Mox plura quam alii pictores altarium mandata recepit. Quamquam inter familiares monasterii numeratus tamen etiam pro aliis multa opera fecit. Reslfeld die 13 Ianuarii 1735 in monasterio Garstensi mortuus est.
Stilus
Opera Caroli de Reslfeld disciplinam officinae Caroli Loth sequuntur. Sic dicto Tenebrismo innititur, id est modus lucis umbraeque pingendi, qui a Michaele Angelo Caravagio repetit. Una cum Ioanne Michaele Rottmayr, Ioannes Adam Weissenkirchner et Petro Strudel inter optimos pictorum habetur, qui stilum Lothium ab Alpibus in septentriones versus diffundebant.
6856 Bethemmons
6856 , olim designationibus 1989 EM et 1990 RB2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alienora Francisco Helin, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6856 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Curriculum
Curriculum (a currendo ) est metaphoricum hominis iter per educationem, laborem, aliasque vitae proprietates. Vocabulum varie definitur et adhibetur.
Inter periodica academica et mercatoria studio curriculorum dicata sunt Career Development International, The Career Development Quarterly, International Journal for Educational and Vocational Guidance, Journal of Career Assessment, Journal of Employment Counseling, Journal of the National Institute for Career Education and Counselling, et Journal of Vocational Behavior.
Agricultura organica
Agricultura organica est alterna ratio agriculturalis, quae saeculo vicensimo ineunte orta est, responsum usuum agriculturarum rapide mutantium, hodie a variis societatibus agriculturalibus evoluta. Laetaminibus originis organicae nititur, inter quae sunt compositum, stercus, stercus viride, et ossa contusa; ac rotationem messium, sationem comitum, et alias artes exprimit.
Graphocephala
Graphocephala est magnum familiae Cicadellidarum genus, quae a Canada meridiana ad Americam Australem septentrionalem invenitur. Typus generis est Graphocephala coccinea. Genus ab Eduardo Payson Van Duzee anno 1916 erectum ext.
Species
Inter generis species sunt:
Ergastulum militare in platea Sancti Ioannis
Ergastulum militare in Platea Sancti Ioannis (Theodisce: Kriegsgefangenenlager Johannesplatz) in tribu Ilversgehofen ad septentrionem Erfordiensem vergenti reperiebatur annis inter 1914 et 1916. Numerandum fuisse dicitur in castellis militum peregrinorum poenalibus maximis totius Germaniae tempore Primi belli pancosmici.
Historia
Quamquam Erfordia procul ab aciebus distabat, cui urbi detrimenta bomboplanis adhuc absentibus vix erant, partes maioris momenti praefectis in consiliis capiendis fuit. Hac in urbe autem officinae armorum fabriles ingentissimae Imperii Germanici inveniebantur. Aedificia publica in valetudinaria militaria redacta sunt et inauguratio novi sepulcreti ad Bindersleben anticipata est condicionibus vitae quotidianae acerbatis.
Platea Sancti Ioannis historiam bellicosam utique antea habuerat, cui addita est constructio primi caeliscalpii habitabilis Erfordiensis annis 1960. Namque phylaca militaris magna in zona inter vias Ammertalweg, Friedrich-Engels-Straße, Eislebener Straße, Magdeburger Allee tempore belli Germano-Francici regioni imposita erat. Annis inter 1914 et 1916 captivorum quindecim milia in castris laborabant e Russia, Francia, Anglia oriundi. Fortasse Erfordienses nonnulli victoriam belli Germano-Francici nolentes volentes cum victoria in bello recentiore parienda comparaverunt, propterea quod castra poenalia in eodem loco erant.
Vestigia hodierna
De historia militari circa plateam Sancti Ioannis tugurium unum solummodo testimonium directo perhibet quod in platea Postsportplatz situm est. Indici minus clariori nomen Lagerstraße (viae castrensis) sit, quo inde ab anno 1904 viam inter aulam Ilversgehofener Platz et angiportum Ammertalweg sitam nominarunt. Annis inter 1912 et 1950 via Ammertalweg ipsa nuncupabatur "Am Franzosenlager/Ad castra Francogallorum". Idem nomen nunc caupona quaedam portat cum muris vexillo Franciae ornatis. Intus in voratrina autem culina Thuringiensis offertur neque usquam usus antiquus verbis instructoriis clarificatur.
Mircea Fechet
Mircea Fechet (natus die 1 Iulii 1980 in Bacovia in Bacău circulo) rerum politicarum peritus Dacoromanicus factionis PNL est.
Cursus honorum
Die 5 Novembris 2020 minister circumiectus Romaniae in consilio ministrorum secundo Ludovici Orban nominatus est. Erat successor Costel Alexe. Mense Decembri 2020 legatus ad Cameram Legatorum Romaniae electus est. Iam die 23 Decembris 2020 a magistratu ministri circumiectus demissus, quod novum consilium ministrorum Florini Cîțu magistratus suscepit. Minister circumiectus ei Barna Tánczos successit.
Museum Reuter-Wagner
Museum Reuter-Wagner (Theodisce: Reuter-Wagner-Museum) invenitur Ysenaci in villa rustica Friderici Reuter. Villa idyllice iacet secundum semitam in qua Castellum Wartburgense migrantibus aditur.
Museum
Anno 1895 urbs Ysenacum acquisivit villam ab architecto Ludovico Bohnstedt annis 1866-68 secundum genus Italicum neorenascens constructam, cuius frontem tres columnae efferunt. Ibi museum in honorem domni Reuter creatum est. Nicolaus Oesterlein, fanaticus musicorum entheus, Vindobonae museum privatum de Ricardo Wagner cum circa viginti milibus rerum Wagnerianarum instituerat, qui res vendere coactus est. Professor Ysenacensis Ioseph Kürschner, editor encyclopaediarum, operam dabat, ut municipium collectiones istas Vindobonenses emeret. Ricardum Wagner regione Ysenacensi valde inspiratum et inde museum Wagnerianum exoptandum esse omnibus patebat. Itaque maxima collectio Wagneriana extra Baruthum hodie Ysenaci est: consistit in bibliotheca, libellis artisticis publice affixis, diagrammatibus musicis, tractationibus periodicorum. Domus insuper spectaculis diversis (e.g. matrimonialibus caeremoniis) usurpatur.
Fridericus Reuter
Iste scriptor ad Stavenhagen (Megapolis-Pomerania Citerior) anno 1810 natus studens fuit etiam Ienae, ubi corporationi cuidam academicae sese adiunxit. Capitis damnato anno 1833 parcebatur. Usque annum 1840 in carcere fuit, inde ab anno 1845 se litteris lingua Saxonica scribendis dedicavit. Anno 1863 Ysenacum sese contulit ubi animam efflavit anno 1874.
Nexus externi
🇬🇷
Antiochus VII Sidetes
Antiochus VII Sidetes vel Euergetes e familia Seleucidarum (Graece ; mortuus 129 a.C.n.) fuit rex ab anno 138 a.C.n. usque ad mortem.
Anna Bolena (opus lyricum)
Anna Bolena  est opus lyricum a Caietano Donizetti scriptum secundum Felicis Romani libellum, qui materiam ex Mariae Iosephi de Chénier  Henri VIII et ex Alexandri Herculis Comitis Pepoli  Anna Bolena dramatatibus repetit. Primus actum est Mediolani die 26 Decembris 1830, Iudicta Pasta prima parte agente.
Posavina (discretiva)
Posavina significare potest:
4716 Urey
4716 , olim designationibus 1989 UL5, 1969 EA1, et 1978 RN16 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Cerro Tololo Inter-American Observatory versato, repertus est.
Martes
De nomine
Vocabulum martes in lingua mediaevali orta est, sed fortasse non hoc genus sed Mustelam putorium significabat. A Theodisco antiquo mardar sumptum esse videtur. Aliae formae medieavales sunt martor, martur martir. Citatio Martialis, propter quam martes in aliquibus lexicis linguae Latinae classicae reperitur, lectio erronea esse videtur.
Species
Haec sunt species apud ITIS acceptae:
Sergius a Rocha
Sergius a Rocha est quartus archiepiscopus metropolita Brasiliopolitanus. Die 9 Octobris 2016 Papa Franciscus nuntiavit die 19 Novembris a Rocha cardinalis creaturus esse.
6859 Datemasamune
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6859 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sergius a Rocha
Vita
Natus est die 21 mensis Octobris, anno 1959, in oppido Duplicata, dioecesis Iaboticaballensis, in provincia Sancti Pauli, in Brasilia. Doctis primis litteris, frequentavit cursum philosophiae apud Seminarium Dioecesanum Urbis Carolopolitanae et cursum theologiae apud Institutum Theologicum Campinarum. Apud Facultatem Theologicam "Nossa Senhora da Assunção", in Urbe Paulistana, obtinuit licentiam in Theologia Morali, et Romae, apud Accademiam Alfonsianam, eiusdem disciplinae Doctoratum.
Bovilla pestis
Bovilla pestis est morbus boum, virus generis Morbilliviri.
Pagus Salinensis
Pagus Salinensis (Bosnice: Тuzlanski Kanton; Croatice: Tuzlanska Županija; Serbice Тузлански Кантон) est unus ex decem pagis Bosniae et Herzegovinae, quibus Foederatio Bosniae et Herzegovinae constat. Urbs princeps eius est Salines.
Bovilla pestis
Aristoteles iam "strumam" pestem descripsit, cuius symptoma huius morbi similia sunt.
Pagus Salinensis
Municipia
Municipia pagi, cum capite, 13 sunt:
Bovilla pestis
Auspiciis Clementis Papae XI, Ioannes Maria Lancisius in suo libro De bovilla peste morbum anno 1715 descripsit.
Sergius a Rocha
Vita
Die 14 mensis Decembris, anno 1984, ordinatus est sacerdos, in oppido Matano, dioecesis Carolopolitanae. Anno 2001, die 13 mensis Iulii, electus est episcopus titularis Albensis et auxiliaris Fortalexiensis; consecratus est mensi Augusto eiusdem anni. Nominatus episcopus coadiutor Teresianus die 13 mensis Ianuarii, anno 2007; anno autem sequenti, die 3 mensis Septembris, venit in possessionem Archidioecesis.
Thianges
Thianges  est commune Francicum 178 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Alexander II Zabinas
Alexander II Zabinas (Graece ; necatus 122 a.C.n.) fuit rex ab anno 129 a.C.n. usque ad 123 a.C.n..
Poliuto
Poliuto est opus lyricum a Caietano Donizetti scriptum secundum Salvatoris Cammarano libellum, qui materiam ex Petri Corneille myhistoria  Polyeucte   repetit. Hoc opus scriptum anno 1838, propter Utriusque Siciliae regis Ferdinandi II interdictionem primus actum est solus post Caietani Donizetti mortem Neapoli die 30 Novembris 1848, quamquam vere antea Lutetiae sub titulo Les Martyrs secundum libellum a Eugenio Scribe mutatum actum erat.
Baptisterium
Historia
Apud antiquos baptisterium significabat piscinam frigidarii thermarum Romanarum. Christianis notio primum ad fontem baptismalem, deinde ad aedificium ubi fons patebat, translata est.
Veteribus ecclesiae christianae temporibus mos erat baptizandi inmergendo homines adultos in aquam baptismalem. Sed hunc ritum non exercebant in ipsa ecclesia, sive quod non baptizatis interdictum erat ecclesiam intrare sive quod nefas putabatur homines in ecclesia prodire nudos; baptizandi enim orbi vestimentis in aquam baptismalem immergi solebant.
Utcumque erat, huic fonti baptismali iuxta ecclesiam suum erigendum erat aedificium. Harum aedium exempla cottidie ante oculos erant: sive solita piscina domestica quadrangula sive luxuriosius frigidarium thermarum sive mausolea octogonalia. Ea baptisteria, primo simplicia et uno contenta conclavi, mox amplificata sunt, ut ex aede (unius conclavis) in aedes (complurium conclavium) mutata et artificiose exornata essent.
Sed ut manifestum est, ad quem finem serviverint, sic rogandum est, quo modo idem ipse finis theologice expressus sit. Sententia maximi momenti in Pauli epistula ad Romanos legitur: „An ignoratis quia quicumque baptizati sumus in Christo Iesu, in morte ipsius baptizati sumus? Consepulti enim sumus cum illo per baptismum in mortem: ut quomodo Christus surrexit a mortuis per gloriam Patris, ita et nos in novitate vitae ambulemus. Sic enim complantati facti sumus similitudini mortis eius:simul et resurrectionis erimus." Has cogitationes secuti sunt, qui has veterum baptisteriorum formas explanabant: exprimi ablutionem peccatorum vitae prioris in fonte baptismali et illud mori et resurgere una cum Christo. Sed ad has deliberationes accedunt certae considerationes et contemplationes perantiquae et mysticae ad numerum octo pertinentes. Nam ut post septem dies octavus initium novae hebdomadis est, ita post creationem mundi in septem diebus dies octavus initium novae vitae in mundo novo consideratur exemplo resurrectionis Christi eodem octavo die.
Has cogitationes reperimus in carmine octo distichorum inscripto „Versus Ambrosii ad fontem". Exstat in codice Vaticano Palatino Latino 833. Hoc carmen, Ambrosio attributum, tradunt scriptum esse in parietem baptisterii Sanctae Theclae Mediolani et, servatum a peregrino quodam pio saeculi 8, qui ea verba sibi adnotanda putavit, saeculo 9 vel 10 in dictum codicem adscriptum. His versibus ad illum pertinentibus fontem, in quo Ambrosius tunc episcopus Mediolanensis nocte paschali anni 387 Augustinum discipulum suum baptizavit, „tota theologia baptismatis (...) continetur." CONFESSOSQVE REOS MACVLOSO CRIMINE SOLVENS
Baptisteria nota
Baptisteria antiquissima saeculo quarto oriunda sunt.
GMA Network
GMA Network, Inc., vel vulgo GMA, est Quezon in urbe Philippinica in  sita. Anno 1950 condita est. Pluribus tramitibus radiophonicis et televisificis in Philippinis operatur, GMA, GTV, DZBB, et DWLS.
Imperium Nicaenum
Imperium Nicaenum fuit inter successores Imperio Romano seu Byzantino, Constantinopoli instituto et a militibus quartae expeditionis sacrae anno 1204 abrupto. Imperatores Nicaeni se veros imperatores Romanos putabant et civitas Βασιλεία τῶν Ῥωμαίων (Regnum Romanorum) nuncupabatur.
Constantinopoli capta Theodorus I Lascares Nicaeam fugit, ubi incolae Latinorum imperio minime faventes eum iuverunt et ducem creaverunt. Post Theodorum Ioannes III Ducas Batatzes, Theodorus II Ducas Lascares et Ioannes IV Ducas Lascares Nicaeae regnaverunt; cum Ioanne IV Michael VIII Palaeologus imperium diviserat, qui anno 1464 Constantinopolim revertit.
Dioecesis Aliphana-Caiacensis
Dioecesi 44 paroeciae sunt.
Historia
Dioecesis Aliphana saeculo V erecta est; Dioecesis Caiacensis seu Caiatina saeculo IX; in plena unione die 30 Septembris 1986.
Pagus Posavinae
Pagus Posavinae seu Pagus Saviae (Bosnice: Posavski Kanton; Croatice: Posavska Županija; Serbice Посавски Кантон) est unus ex decem pagis Bosniae et Herzegovinae, quibus Foederatio Bosniae et Herzegovinae constat. Urbs princeps eius est Margum.
Municipia
Municipia pagi, cum capite, 3 sunt:
Nelu Tătaru
Nelu Tătaru (natus die 30 Septembris 1972 in Vaslui in Vaslui circulo) medicus et rerum politarum peritus Dacoromanicus factionis PNL est.
Institutio et munus
Tătaru ad annum 1998 apud Universitatem Medicinae et Pharmaciae Grigore T. Popa Iassiensem medicinae studebat et deinde chirurgus in Vaslui et Huși valetudinariis operam dedit.
Cursus honorum
Annis 2012 - 2016 senator Romaniae erat et ab anno 2020 legatus ad Cameram Legatorum Romaniae est. Die 11 Decembris 2019 secretarius statalis in ministerio valetudinis in consilio ministrorum Ludovici Orban nominatus est. Die 26 Martii 2020 ipse minister sanitatis factus est.
Thaix
Thaix  est commune Francicum 64 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Saint Seiya
Saint Seiya (Iaponice 聖闘士星矢 [セイントセイヤ], Seinto Seiya) est manga in shōnen generi a Masamio Kurumada picta et divulgata Shūkan Shōnen Jump libello Shūeisha domus editoriae ab anno 1986 usque ad 1989. Deinde anime factum est capitulis 114, etiam pelliculae animatae quinque, pellicula animationis computatralis una et nonnulae fabulae derivatae. De grege militum iuvenum sanctorum (Iaponice 聖闘士[セイント], Seinto) vel equitum (in versionibus occidentalibus nonnullis) appellatis narrat, cuius dux est Pegasi Seiya, et qui in nomine deae Athenae pugnant. Eadem incarnatur sub persona Saoriae Kido ad custodiendos homines a viribus malignis Tellurem aggredientibus. Sancti utuntur energia ima universo ligata cosmos (Iaponice 小宇宙 [コスモ], Kosumo) nominata, et armaturis vestibus (Iaponice 聖衣 [クロス], Kurosu) appellatis de constellationibus 88 caelestibus.
Saint Seiya plus 35 deciens centenorum milium exemplorum venditorum usque ad annum 2017 facta est amplissima et prospera. Opera nota est extra Iaponiam postquam notabilis facta est in Francia anno 1988, ubi nominata Les Chevaliers du Zodiaque (Francogallice Equites Zodiaci), quae erat divulgatio prima externa, quoniam sensus religiosus verbi sanctus vitandus erat regionibus Catholicis. Et manga et anime vicerunt quoque in Asia, Europa Americaque.
Saint Seiya manga
Fabula de vita Seiyae pueri orbi narrat, qui in Sanctuarium Graecum ad Pegasi Vestem Aeneam quaerendam emittitur, quae est una ex armaturis gestis ab 88 militibus deae Athenae, sanctis appellatis. Cosmo excitato post exercitationem laboriosissimam, qui est energia ima in immani diruptione orta, Seiya factus est Pegasi Sanctus Aeneus et in Iaponiam rediit ad sororem eius inveniendam.
Quia soror eius abiit die ipso ubi Seiya in Sanctuario iit, convenit inter eundem et Saoriam Kido neptem Mitsumasae Kido (qui emisit orbos omnes ad sanctos fiendos regionibus aliis) ut Seiya certet in certamine Belli Galactici ubi certabit orbis aliis superstitibus exercitationum ad Sanctos Aeneos fiendos; pretium est Sagittarii Vestes Aurea, quae est potentissimum vestium genus. Si Seiya exin vincat, Saori investigationem de loco sororis incipiet. Tamen certamen interrumpitur a Phoenicis Sancto Aeneo Ikkio volenti homines qui eum emiserunt in exercitatione puniri. Ergo, Ikki furatur Sagittarii Vestem Auream et tandem pugnat contra caeteros Sanctos Aeneos: Seiya, Shun (Ikkii frater), Shiryu Hyogaque.
Postquam Ikki victus est, Sancti Aenei oppugnantur a Sanctis Argenteis sub Sanctuarii Episcopo (aut Patriarcha versionibus occidentalibus nonnullis). Cum vincerent, Sancti Aenei agnoscent Saoriam Athenam incarnatam esse Episcopumque eam occisam voluisse infantem. Sagittarii Aiolos Sanctus Aureus servavit Saoriam sed occisus est brevi post tempore. Idem dedit Saoriam Mitsumasae Kido, qui eandem curavit vice neptis adoptivae. Sic Sancti Aenei decident se sociare cum Saoria et in Sanctuarium adesse ad Episcopum vincendum; cum advenirent, tamen, Saori damnatur sagitta a Sagittae Ptolomaeo Sancto Argenteo missa. Ptolomaeus ait Episcopum solum posse sagittam removere; Sancti Aenei ita eunt eum inventum per Templa Duodecim quae custodiuntur a Sanctis Aureis, grex valentissima inter Sanctos. Nonnullis post pugnis contra Sanctos Aureos, Seiya attingit Episcopi templum, ubi reperit Geminorum Sagam Sanctum Aureum sub persona Episcopi egisse: Saga potestatis maioris avidus necavit Episcopum verum, identitatem eius usurpans. Auxilio cosmi caeterorum Sanctorum Aeneorum Seiya vincit Sagam, et Aegide de statua Athenae ad Saoriam sanandam utitur. Brevi post tempore, Saga mortem accit ad poenam luendam.
Secunda pars tractat de bello contra deum Posidonem subditosque eius Nautas (Iaponice 海闘士[マリーナ], Marīna) appellatos, qui armaturas Squamas (Iaponice 鱗衣[スケイル], Sukeiru, recte "Amictus Squamosus") appellatas gerunt. Posidon vult Tellurem inundari, et sic incarnatur corpore Iuliani Soli, qui est heres familiae opulentae potentisque. Saori decidit in Templum Subaquaneum adesse ad Iulianum rogandum ne Tellurem inundet, sed idem dicit eam aquam diluvii accipere in Columna Centrale Oceanorum, si sic vult. Altera parte, Seiya, Shiryu, Shun Hyogaque sequuntur Saoriam in Templum Subaquaneum ubi Nautae sunt eis pugnandi; quique Columnas Septem Oceanorum custodiant. Bello in medio, Ikki adest et reperit quod Sagae frater Kanon omnia paravit, Posidonem mentiens. Proelio extremo Posidon excitat in Iuliano et vincit Sanctos Aeneos. Cum Saoriam servavissent, ea Posidonis animam in amphora includit.
Pars postrema narrat de conatione dei Hadis ad Tellurem capiendam. Sigillo supra Hadem fracto, idem Sanctos Aureos occissos bello Sanctuarii ac episcopum verum Shionem resurgere fecit, et eos mittit cum nonnullis militibus eius Spectris (Iaponice 冥闘士[スペクター], Supekutā, recte "Milites Obscuri") appellatis in Sanctuarium Saoriam necatum. Caeteri Sancti Aurei fideles Athenae inimicos vincunt, sed Saori mortem accit; sic egit ut in Infernum transeat Hadem pugnatum sine mora. Shion indicat quod Sancti Aurei resurrecti vere volebant dare vestem propriam Saoriae, sed ea occisa, nunc Seiyae dat antequam remoritur. Sancti adsunt in Infernum et contra Spectra caetera pugnant, sed Shun tandem possidetur ab Hade. Saori exorcizat Hadem e Shuni corpore, sed Hades rapit Saoriam ad Elysium, et Sancti Aenei ibi adesse debent ubi Hypnos deus somniorum et Thanatos deus mortis sunt pugnandi. Subito Sancti Aenei obtinent vestes divas, genus valentissimum inter vestes omnes, cum quibus Saoriam adiuvant ad Hadem vincendum. Tamen, prius vincitur, Hades aggreditur Seiyam gladio. Finaliter, Sancti in Tellurem cum Seiyae corpore redeunt.
Saint Seiya anime
Versione animata additur pars additicia inter bellum Sanctuarii et bellum contra Posidonem sita, derivata de fabula brevi cuius titulus Capitulum de Natassia a Terra Gelida (Iaponice 氷の国のナターシャ編, Kōri no Kuni no Natāsha Hen). Fabula narrat de bello contra Bellatores Divos (Iaponice 神闘士[ゴッドウォーリアー], Goddo Wōriā) in Asgartho. Hilda Polaris sacerdotissa Odinis sub Posidonis dei Anello Nibelungorum orationes perpetuas ad gelu Arcticum conservandum cessat, tum gelu liquescit Tellurem inundans. Saori in Asgartho adest ad Hildam supponendam dum Sancti Aenei Argenteique Odinis Bellatores Divos septem vincunt, cuius armaturae Tunicae Divae nominantur. Denique Seiya obtinet Tunicam Odinis et rumpit Anellum Nibelungorum gladio Balmungo, Hildam liberans a dominio Posidonis.
Saint Seiya Episode.G
Anni septem ante eventa in opera originale, Leonis Aiolia Sanctus Aureus suspectatur a caeteris sanctis aureis quoniam frater eius Aiolos deceptor Athenae Sanctuarioque videbatur, quoque indignatio est Aioliae contra sanctos caeteros omnes magnopere aureos. Episcopo Aioliam mittente missionibus variis fidem confirmatum, Titanes armaturis Corporibus (Iaponice 楚真 Sōma, e verbo Graeco antiquo Σῶμα, "Corpus") appellatis adsunt ad Sanctuarium delendum, sic Titanomachiam novam incipens quoniam ulcisci Olympicos deos conantur. Volunt falcem Mega Drepanon (Iaponice メガス・ドレパノン Megasu Dorepanon, e verbo Graeco antiquo Μέγᾰ Δρέπανον, "Magna Falx") appellatam reciperare in quo Zeus Cronum Regem Titanum inclusit aevo mythologico. Titanes credunt Aioliam virum praedictum esse augurio maligno quia ipse aggressionibus fulgurantibus oppugnat, idoneum ad Cronum liberandum.
Titanibus iterum in terra, monstra antiqua resurgunt per totum orbem et sunt sanctis pugnanda. Interdum Titanes vicissim aggrediuntur Sanctuarium; medio in proelio Cronus liberatur ab Aiolia aggressione fulguranti, tamen nihil meminit. Reperiunt Titanes Aioliam Cronum immemorem fecisse, sic volunt ipsum regis statum mutare: Aioliae ancillam Petram Chrysallidem (Iaponice リトス・クリサリス Ritosu Kurisarisu, "Lithos Chrysallis") rapiunt ad ipsum attrahendum in Labyrintho Temporale sedi eius. Aiolia cum aliis quinque sanctis aureis adsunt ad Petram auxiliandam Titanes omnes vincens. Pontus subito adest et indicat se primum Titanes liberavisse e Tartaro quia omnia sic paravit ad Gaeam excitandam. Propositum eorum est omnia et deos et homines necare, et Tellurem capere totam. Cronus, qui post proelium cum Aiolia nunc homines diligit, Pontum oppilat Gaiae potestatem tollens et Hadi offerens ad sanctos a morte liberandos.
Saint Seiya: Next Dimension
Saint Seiya: Next Dimension - The Myth of Hades (Iaponice 聖闘士星矢NEXT DIMENSION冥王神話 Seinto Seiya: Nekusuto Dimenshon - Meiō Shinwa, "Saint Seiya: Dimensio Secunda - Hadis Mythologia") est manga a Masamio Kurumada picta primum divulgata Weekly Shōnen Champion libello a die 27 Aprilis anni 2006, cuius divulgatio hodierna capitulis novis irregulariter fiat. Haec fabula de continuatione operae originali tractat.
Medio in proelio postremo Elysio, Hades reperit Seiyam reincarnationem praeteriti inimici bello mythico. Abhinc 243 annos, puer cuius nomen est Tenma factus est Pegasi Sanctus Aeneus saeculo XVIII. Amicus optimus eius est Alone, qui votatus est vasculum huius aevi Hadi cordis purissimi gratia; Alone possesso ab Hade, Tenma conatur Alonem redimere et congreditur cum Librae Dohko Arietisque Shione, sed ei tres vincintur a duobus Iudicibus Infernalibus Gryphis Vermeerio Garudaeque Suikyo. Supersunt, tamen, aggressione Iudicum Infernalium et in Sanctuarium redeunt ad strategiam faciendam aggressioni futurae.
Interim tempore praesente Pegasi Seiya fascinatus est gladio Hadis post bellum et moriturus dies tres. Ad eum servandum, Saori decidet se cum Andromedae Shuno adesse in Templo Lunare Artemidis sed milites eius Satellites (Iaponice 月衛士 Sateraito) aggressi sunt. Artemis tandem ait Aeonem solum tempus gubernare, tum Saori Shunque ad eum eunt. Aeon convenit eos tempore praeterito adesse, sed Saoriam consulto facit infantem. Saori infantem facta adest in Templo Athenaeo et invenitur a Episcopo qui eam necare conatur; Virginis Shijima tamen Saoriam infantem servat et Piscium Cardinalem pugnat. Interim Shun adest in ianuis Sanctuarii et convenit cum Tenma; ambo decident se per Templa Duodecim transire ad Saoriam inveniundam.
Existentia simul tertii decimi Ophiuci Aesculapii Sancti Aurei patefit, qui tempore praeterito arrogans devenerat potestatis causa et exsulatus est a deis de Sanctuario. Aesculapius vult nunc Athenam mori et Sanctuarium delendum esse, sic caeteros Sanctos Aureos allegere incipit ut iuctim Athenam pugnent. Sancti plures Aurei adiuti fuerunt ab Aesculapio et nunc ei debent multa; Aesculapius credit debitorum causa caeteros Sanctos Aureos cum eodem contra Anthenam staturos esse.
Saint Seiya: The Lost Canvas - Hades Mythology
Saint Seiya: The Lost Canvas - Hades Mythology (Iaponice 聖闘士星矢THE LOST CANVAS 冥王神話 Seinto Seiya Za Rosuto Kyanbasu Meiō Shinwa, "Saint Seiya: Charta Perdita - Mythologia Hadis") est manga derivata e opera originale a Shioria Teshirogi picta primum divulgata Weekly Shōnen Champion libello a die 24 Augusti anni 2006 ad diem 6 Aprilis anni 2011; deinde TMS Entertainment fecit anime 26 capitulis a die 24 Iunii anni 2009 ad diem 20 Iulii anni 2011. Opera narrat fabulam de bello sancto saeculi XVIII.
In fabula, Tenma et fratres Alone Sashaque sunt liberi orbi oppido Italico habitantes. Repente Sagitarii Sisyphus Sanctus Aureus invenit Sasham incarnationem Athenam esse et ipsam ducat in Sanctuario. Deinde Tenma cum Librae Dohko Sancto Aureo convenit, et quoque in Sanctuario iit ad sanctum fiendum, et Alone eligitur vasculum deo Hadi a deis geminis Thanato Hypnoque quoniam ei est anima purissima in toto orbe. Brevi post tempore, Tenma factus est Pegasi Sanctus Aeneus et reperit Sasham Athenam esse. Altera parte, Alone - qui pictor est - reperit omnia ab ipso picta moriuntur, et persuadetur a deis geminis mortem salutem esse solam, sic locum Hadis occupat et copiis praeest.
In bello inter Sanctos Spectraque, Tenma et Sasha contra Alonem pugnant, qui Chartam Perditam pingere incipit quae est pictura magna in caelo cuius propositum est viventia omnia necare. Alone nondum plene possesso ab Hade, Pandora cum Hypno Thanatoque copiis praesunt Spectrorum. Tamen, deis geminis inclusis in capsulis ab episcopo Sage et Arae Hakureio Sancto Argenteo, Alone invitat caeteros Sanctos in Templis Nefandis, quae sunt templa custodita a Spectris deceptoribus Hadi ad Chartam Perditam defendendam. Cum sancti per Templa itinerarentur, reperitur quod Alone non possidetur ab Hade potestate dei pro propositis suis utens. Etiam Tenmae parentes Mephistophelis Youma Bubonisque Partita adsunt ut Pegasi Vestis Aenea mutet in Veste Diva cosmo Tenmae excitato summo gradu, sic reincarnationes eius pugnare deos caeteros deasque poterit ad Athenam adiuvandam.
Proeliis post nonnullis, Tenma Alonem pugnat et vincit, Chartam Perditam delens. Finaliter Hades plene possidet Alonem et conatur Sasham necare, sed animae sanctorum occisorum eum expellent in Templo Nefando postremo et Tenma, Sasha Aloneque decident se eum sequi ad Hadem vincendum. Duo tantum sancti supersunt: Librae Dohkus qui sigillum super Hadem Spectraque inviset, et Arietis Shion qui episcopus novus fiet ad Sanctuarium parandum bello futuro.
Saint Seiya Ω
Saint Seiya Ω (Iaponice 聖闘士星矢Ω[セイントセイヤオメガ] Seinto Seiya Omega) est anime a Toei Animation derivatum de opera originali. Factum est in commemoratione vicesimi quinti anniversarii negotii, et divulgatum a die 1 Aprilis anni 2012 ad diem 30 Martii anni 2014. Fabula narrat de Pegasi Koga Sancto Aeneo et caeteris Sanctis Aeneis novae aetatis.
Annis post 25, Saori est adhuc in Tellure ad orbem protegendum contra deos qui mundum aggressi sunt. Koga exercet ad Sanctum fiendum sub Ophiuci Shaina. Subito Mars deus belli cum militibus eius Martianis (Iaponice 火星士[マーシアン] Mashiansu) appellatis adest et Saoriam rapit ut energia eius utatur ad Martem planetam in Tellure nova mutandum, Sanctuarium capiens et Sanctos Argenteos Aureosque mentiens. Koga sic decidet se sociare cum aliis Sanctis Aeneis qui exercent in Palaestra: Leonis Minoris Soma, Aquilae Yuna, Draconis Ryuhus et Lupi Harutus. Brevi post tempore reperiunt puellam cuius nomen est Aria votatam esse a Marte ad Athenam novae aetatis fiendam. Sancti Aenei debent tandem per Templa Duodecim transire ut Saoriam servent antequam moriatur. Marte victo, Koga capitur ab Abzu deo obscuritatis qui adsunt ad omnia delenda, sed Sagitarii Seiya adiuvat Kogam liberari a potestate Abzus, et coniunctione cosmorum caeterorum Sanctorum Aeneorum Koga deum obscuritatis vincit.
Postquam Abzu victus est, Pallas dea caritatis adest sub forma puellae in Tellure quia vult homines delendos esse ut Athena soli ei esset amanda, et custodita a militibus Pallasitibus (Iaponice 刻闘士 parasaito, recte "Milites Temporales") appellatis. Saori iubet Sagitarii Seiyam Pallam necare, sed Seiya negat quoniam non vult puellam damnatam esse, plus non decorum habetur ab ipso. Sic, Saori iubet Kogam congredi cum caeteris Sanctis qui per totum orbem dispergunt ad Pallae copias pugnandas. Reperitur tandem quod omnia parata sunt a Saturno deo temporis qui adest in principio sub persona Equlei Subarus et vult super homines gubernare ad ordinem statuendum quia omnia damnantur ab eis. Finaliter, Koga facit Saturnum reperire quod homines possint miracula facere si sic volunt, et meminisse vitam eius sub persona Subarus; ergo, Saturnus decidet se noniam Tellurem gubernare.
Saint Seiya: Saintia Sho
Saint Seiya: Saintia Sho (Iaponice 聖闘士星矢・セインティア翔 Seinto Seiya - Seintia Shō) est manga picta a Chimakia Kuori, et nunc divulgatur Champion Red libello a die 13 Augusti anno 2013. Anime interretiale quoque factum est et divulgatum die 10 Decembris anno 2018 decem capitulis.
Fabula narrat de puella Shokoa nominata, quae tempore praeterito redepmta est a Sancto Aureo. Nunc Shoko sororem quae evanuit abhinc quinque annos quaerit, et sic apud Graad Organizationem adest ad auxilium rogandum ducissae Saoriae Kido quia Kyoko accepta est ab ipsa organizatione. Subito, daemonium malum aggreditur Shokoam sed defenditur a Kyoko sorore quae facta est Saintia Equulei. Reperitur Saintias esse Sanctas speciales cuius munus est Athenam sub persona Saoriae hodierna defendere, et daemonium ad milites deae Eridos Dryades (Iaponice 邪精霊 Doriādo) appellatos pertinere, cuius armaturae Folia (Iaponice 邪霊衣[リーフ] Rīfu, recte "Amictum Spirituale Malignum"); Sancti corrupti etiam in copiis Eridos sunt, cuius nomen in opera Phantasmata (Iaponice 邪霊士[ゴースト] Gōsuto, recte "Milites Spirituales Maligni"). Shoko votata est vasculum Eridos, sed Kyoko capitur in loco eius ad sororem servandam; Saori sic promittit se Kyokoam recuperare Shokoque decidet se Saintiam fieri.
Sanctuarium simul capitur a Geminorum Saga Sancto Aureo sub persona Episcopi et vult Saoriam necari ad mundum universum capiendum.
Saint Seiya: Soul of Gold
Saint Seiya: Soul of Gold (Iaponice 聖闘士星矢・ソウル・オブ・ゴ ールド Seinto Seiya Sōru obu gōrudo) est anime interretiale a Toei Animation factum et divulgatum a die 11 Aprilis ad diem 26 Septembris anni 2015 tridecim capitulis.
Medio in proelio contra Hadem, duodecim Sancti Aurei sacrificaverunt vitas ad Murus Lamentationum delendum. Subito, Leonis Aiolia adest in Asgartho sine causa. Ibi congreditur cum Lyfia puella nominata, ipsa quae eum rogat contra Andream Rise pugnare, qui novus sacerdos Hildam surrogans. Brevi post tempore caeteri Sancti Aurei etiam adsunt in Asgartho, sed ulli eorum nesciunt quare resurrexerunt; sic, alteri sicut Cancri Mascimortalius, Piscium Aphroditus et Librae Dokho vitam novam vice temporis secundi habent, alteri sicut Virginis Shaka et Tauri Aldebaran nihil autem faciunt. Tamen, eventa mysteriosa sunt Asgartho: ibi tempore praeterito terra frigidissima erat, nunc calida et repente prospera devenit; simul, Bellatores Divi iterum adsunt sed sub Andrea mala agunt.