cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Synagoga Vetero-nova
Synagoga Vetero-nova (Theodisce Altneu Schul, Bohemice Staronová synagoga) est synagoga veterrima in urbe Praga. Exstructa est circa annum 1270 arte gothica. Tum nota erat sub nomine Synagoga Nova seu Synagoga Magna. Nomen hodiernum curiosum nonnumquam a vocabulis Hebraicis "Al Tnai" (sub condicione) derivatur, quae perperam quasi Theodisce "Alt" (vetus) et "Neu" (novus) intellecta sunt. Causa nominis ea est quod, ut ferunt, lapides ex Templo Hierosolymitano in synagogam construendam adhibiti sunt "sub condicione" qua, cum Templum restaurandum esset, lapides ad Hierosolyma redderentur.
Apua
Apua , deinde Pons Tremulus   , (alia nomina: Pontremulus  Pontremolum , Pontremulum ) (Italiane Pontremoli) est Urbs Italiae et municipium, circiter 7 590 incolarum, in Regione Tuscia, in Provincia Massensi et Carrariensi ac in Lunexana, historica ac geographica terra, situm. Urbani Apuani sive Apuanienses deinde Pontremulenses appellantur.
Historia
Apua statio viae Francigenae fuit, quae in Aevo Medio peregrinos Romam ducebat. In itinerario Sigerici Apua nomine Pontremel submansio XXXI fuit.
Ecclesia Catholica Romana
Apua sedes episcopalis fuit, ab anno 1797 usque ad 1988; nomen suum Dioecesis Apuania seu Dioecesis Apuaniensis fuit. Anno 1988 sedes episcopalis Apuaniae cum Massa et Cararia iuncta fuit. Hodie nomen sedis episcopalis Dioecesis Massensis-Apuana est.
Sant Feliu de Guíxols
Sant Feliu de Guíxols (Hispanice: San Feliu de Guixols) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 21814 incolarum sunt.
Sursum
Sursum  seu Sursa  (alia nomina  : Sorsum) (Italiane: Sorso) est Urbs Italiae et municipium, circiter 14 670 incolarum, in Regione Sardinia et in Provincia Sacerensi/Turritana situm. Urbani Sursenses appellantur.
Municipium in Romania historica ac geographica terra situm.
Fractiones
Arboriamar, Eden Beach, Marina di Sorso, Taniga-Malafede, San Michele.
Vieille-Église-en-Yvelines
Vieille-Église-en-Yvelines est commune Francicum 777 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Saint-Senier-sous-Avranches
Saint-Senier-sous-Avranches  est commune 1433 incolarum (anno 2018) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Altis Franciae.
Foedus Iroquesiorum
Foedus Iroquesiorum Nomen Iroquesii invenitur in Io. Henr. Christiani de Selchow, Specimen Bibliothecae Iuris Germanici Provincialis ac Statutarii, ed. 5a (Goettingae: Vidua Abrami Vandenhoek, 1782), praefatio, p. 1; Immanuelis Kantii Opera ad philosophiam criticam, Vol. III, Lipsiae 1797, p. 211 (Latine vertit Fredericus Gottlob Born); Bibliotheca historica... aucta a, vol.III pars I, Lipsiae 1787, p. 296 etc.; Irocosii, — Thwaites, Ruben Gold. 1896. The Jesuit relations and allied documents: travels and explorations of the Jesuit missionaries in New France, 1610-1791. "Algonquini, Montagnesii, Irocosii" p. 70; Iacobus Augustus Thuanus, Historia sui temporis; Nicolaus Rigaltius, De Rebus Galliae (1733) p. 500; Irochenses, — Aloysii Brennae SI De generis humani consensu in agnoscenda divinitate..., vol. II, Florentiae 1773, p. 203; Antonii Godeau Theologia moralis, Augustae Vindelicorum, 1774, p. 49; Iroquaei, — Relatio missionis Canadensis, in: Mandements des Evêques de Québec, Vol. 1, Quebeci 1887, p. 20. etiam The Six Nations ("sex gentes") aut ab ipsis pronepotibus Haudenosaunee ('Populus Aedium Longarum') dictus, est populus indigenarum, situs in America Septentrionale. Circa saeculum sextum decimum, quinque nationes Novi Erboraci in hoc foedus se constituerunt. Postea natio sexta ad foedus est addita.
Historia
Circa saeculum sextum decimum, Iroquesii duo, Hiawatha et Dekanawida ('Factor Magnus Pacis'), nuntium "Legem Amplum Pacis" ad nationes tulerunt quinque, Seneca, Caiuga, Onondaga, Oneida, et Mohawk. Iroquesii fines suos expandebant ac populos alios vincebant atque Algonquinos pugnabant. Saeculo septimo decimo, Iroquesii in Algonquinos et Francogallicos bellaverunt. Anno 1722 Tuscarora in foedus intravit.
In bello Franco-Indianum Iroquesii cum Britannis contra Francogallicos dimicabant. Motu Americano Iroquesii se medium gerere conati sunt, sed Tuscarora et Oneida Americanis, Mohawk, Seneca, Onondaga et Caiuga Britannis favebant. Americani bello vicerunt. Ante bellum aliqui Iroquesii ad Quebecum et Ontarionem iverunt.
In regionibus sitis in parte Novi Eboraci occidentale, coacti sunt Iroquesii. Nunc in Canada et Civitatibus Foederatae Americae habitant.
Bobbschaefferia
Bobbschaefferia (binomen ab Paula Couto, 1970) est exstinctum marsupialium familia.
Foedus Iroquesiorum
Nexus interni
Iroquois
Thracia orientalis
Thracia orientalis sive Thracia Turcica (Turcice Doğu Trakya sive Trakya Bölgesi; Bulgarice Trakija Източна Тракия sive Одринска Тракия; Neograece Ανατολική Θράκη) est illa Turciae pars, quae in paeninsula Balcanica et ideo in continenti Europaea sita est. Nomen ab incolis antiquis, a Thracibus, deductum est. Regio est est pars orientalis Thraciae historicae.
Chambroch
Chambroch (Anglice shamrock ex Hibernico seamróg scil. "parva medica"), Hiberniae et Sancti Patricii symbolum, est alterutra ex duabus trifolii speciebus, vel Trifolium repens (Hibernice: seamair bhán) vel Trifolium dubium (Hibernice: seamair bhuí). Patricius, secundum famam, hac plantatione usus est ut de Trinitate doceret, omni folio unam partem Trinitatis repraesentante, vel Patrem, vel Filium, vel Spiritum Sanctum.
Rioms
Rioms est parvum commune Francicum 26 incolarum (anno 2011) praefecturae Dronae in regione australi Rhodano et Alpibus.
Controversia Cypria
Controversia Cyptrica inter Graecos et Turcas in insula Cypro de statu civitatis imprimis ab annis 1960 orta est. Aestate anni 1974 Cyprus septentrionalis (fere tertia civitatis pars) a copiis Turcicis occupata et mense Novembri anno 1983 nomine Res Publica Cypri Septemtrionalis civitas sui iuris proclamata est, quae quidem ab aliis civitatibus - Turcia excepta – agnita non est.
Prayssas
Prayssas  est commune 964 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Sant Feliu de Buixalleu
Sant Feliu de Buixalleu (Hispanice:  San Felíu de Buxalleu) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 768 incolarum sunt.
Prati Golzoli
Prati Golzoli (alia nomina: Pratum Ganziolum) (Italiane: Preganziol; Venetice: Preganziol) sunt oppida Italiae et municipia, in Regione Venetia ac in Provincia Tarvisana situm.
Torraiunum
Torraiunum (alia nomina: Turris Ayonis) (Italiane: Torrioni) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania et in Provincia Abellinati situm.
Administratio Merkel 4
Angela Merkel quarto Cancellaria electa novum consilium ministrorum de factionibus CDU/CSU atque SPD die 14 Martii 2018 formavit.
Constantinus X Ducas
Constantinus X Ducas (Graece ; natus 1006; mortuus mense Maio 1067), fuit Imperator Byzantinus ab anno 1059 usque ad 1067. Isaacius fuit filius Andronici Ducae Paphlago qui fortasse gubernator Moesiae meruerat; in matrimonium duxit Eudociam Macrembolitissam patriarchae Michaelis Caerularii neptem. Imperio ab Isaacio Comneno anno 1059 abdicato, Constantinus imperator fit; cui anno 1067 mortuo filius Michael VII Ducas successit sub tutela reginae Eudociae et mox Romani IV Diogenis.
Lanneplaà
Lanneplaà est commune 290 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Ioanna Arnold
Ioanna (Anglice Joanne) Arnold (nata Fullertoniae in urbe Californiae die 1 Aprilis 1931) olim fuit actrix et puella photogenica Americana.
Vita
Arnold, quae iam antea actrix in pelliculis egit, mense Maio 1954 playmate in Playboy, Hugonis Hefner periodico erotico, depicta est.
523 Ada
523 , olim designationibus 1904 ND, 1937 NB, 1964 XN, et A902 UD agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Raimundo Smith Dugan in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 523 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Saint-Senier-de-Beuvron
Saint-Senier-de-Beuvron  est commune 299 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Cisonum Vallis Mareni
Cisonum Vallis Mareni (alia nomina: Caesona) (Italiane: Cison di Valmarino; Venetice: Cixon de Valmarin) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia ac in Provincia Tarvisana situm. Incolae Cisonenses appellantur.
Carolocoutoia
Carolocoutoia (binomen ab Candela & Goin & Olivier, 1998) est exstinctum marsupialium familia.
Lantabat
Lantabat  est commune 294 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Salon (coetus)
Salon (Francice) est coetus hominum sub tecto hospitis suavis et venusti, partim ut se oblectent, partimque ut per colloquium ad expoliendum iudicium et augendam scientiam participum habitus. Hi coetus saepe Horatianam finium poesis definitionem de industria secuti sunt: "Aut prodesse volunt aut delectare poetae / aut simul et iucunda et idonea dicere vitae." Notio salon, plerumque cum Francicis litterarum et philosophiae motibus saeculorum septimi decimi et duodevicesimi consociatum, in locis urbanis iam fit.
3053 Dresden
3053 , olim designationibus 1977 QS, 1951 LR, 1955 QV1, 1955 SZ2, 1966 QL, et 1981 XC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3053 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Maria Ferdinanda Espinosa
Maria Ferdinanda Espinosa, vulgo plene María Fernanda Espinosa Garcés (Salamancae nata die 7 Septembris 1964), parentibus Aequatorianis, est politica Aequatoriae.
Alumna est Universitatis Catholicae Aequatorianae et Facultatis Latinoamericanae Scientiarum Socialium. Rector regionalis operam dedit iuxta Consociationem internationalem ad naturam conservandam. Cancellaria i.e. ministra a rebus externis Aequatoriae a die 15 Ianuarii 2007 usque ad 7 Decembris eiusdem anni, mox legata permanens apud Nationes Unitas a mense Martio 2008, deinde ministra a patrimonio a die 19 Octobris 2009, denuo ministra a munitione ab 28 Novembris 2012 usque ad 23 Septembris 2014 meruit, praeside Raphaele Correa. Annis 2015 et 2016 legata Aequatoriana iuxta Helvetiam Genavae fuit. Praeside Lenín Moreno die 24 Maii 2017 creato, Maria Ferdinanda Espinosa eodem die cancellaria patriae iterum facta est.
Fridericus de Berchtold
Fridericus comes de Berchtold, Freiherr von Ungarschitz (Bohemice: Bedřich Karel Eugen Všemír Berchtold hrabě z Uherčic; natus in Stráž nad Nežárkou die 25 Octobris 1781; mortuus in Buchlovice Moraviae die 3 Aprilis 1876) fuit medicus et botanicus Germanicus. Siglum scientificum eius est ''' Bercht. '''.
La Villeneuve-en-Chevrie
La Villeneuve-en-Chevrie est commune Francicum 577 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Poussignac
Poussignac  est commune 265 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
524 Fidelio
524 , olim designationibus 1904 NN et 1953 UT agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Maximiliano Wolf in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 524 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Rochebaudin
Rochebaudin est parvum commune Francicum 123 incolarum (anno 2011) praefecturae Dronae in regione australi Rhodano et Alpibus.
Caecilius B. DeMille
Caecilius Blount DeMille (natus die 12 Augusti 1881 in oppido Ashfield/Massachusetta; mortuus 21 Ianuarii 1959 Ruscisilvae/California) fuit moderator cinematographicus Americanus Praemio Academico laureatus, notus propter ostentationem quam pelliculae suae exhibuerunt.
DeMille summam populo gratiam attinguit cum fecit pelliculas mutas Don't Change Your Husband (1919), The Ten Commandments (1923), et The King of Kings (1927). Nova pellicula The Ten Commandments anno 1956 creata, ubi Charlton Heston partem Moysis egit, hodie putatur magnum opus DeMille. Saepe et Cleopatra, anno 1934 docta, laudatur; in hac pellicula Claudette Colbert personam Cleopatrae egit.
Annis 1949 - 1950, DeMille, dum sedem in Nationali Pro Europa Libera Concilio (National Committee for a Free Europe) habuit, Radiophoniae Europae Liberae praefuit. Anno 1954 Secretarius Copiarum Aëriarum Americanarum DeMille rogavit ut novum vestitum Canditatis Praefectis Copiarum Aëriarum descripserit. Vestitus quam DeMille descripsit, usque hodie in usu est.
Kalmia
Kalmia (Anglice: sheep-laurel, lambkill, calfkill, killkid, sheep-poison, spoonwood ) est genus circa octo specierum fruticum et parvarum arborum sempervirentium 0.2–5 m altarum, familiae Ericacearum, in America Septentrionali (praecipue in orientali continentis dimidio) et Cuba endemicarum.
Sant Climent Sescebes
Sant Climent Sescebes (Hispanice:  San Clemente Sasebas) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 545 incolarum sunt.
Kalmia
Planta primum descripta est in America anno 1624, sed ex Pehr Kalm, botanista Finnico, qui exemplaria ad Linnaeum saeculo duodevicensimo misit, a Linnaeo ipso appellatur.
Romanus IV Diogenes
Romanus IV Diogenes (Graece ; natus circa annum 1030; mortuus anno 1072), fuit Imperator Byzantinus ab anno 1068 usque ad 1071. Imperatore Constantino X Duca anno 1067 mortuo, filioque huius Michaele Ducas imperare vel nolente vel impotente, Romanus die 1 Ianuarii 1068 imperium suscepit, regina Eudocia suadente. Die 26 Augusti 1071, in proelio apud Mantzicert a principe Selgiukida Alp Arslan captus est; imperio Michael successit.
Kalmia
Folia sunt 2–12 cm longa, simplicia, lanceolata, spiratim in caulibus disposita. Flores sunt albi, rosei, vel purpurei, in 10–50 corybmis florum Rhododendri similibus, sed planioribus, calyce ad instar stellae quinque petalorum coniunctorum; quisque flos est 1–3 cm latus. Fructus est capsula quinquelobata, quae se ad liberanda numerosa parva semina diffindit.
Folia comesta sunt venenosa, ovibus ad venenum pronissimis (ergo nomen Anglicum lambkill, pro nonnullis speciebus adhibitum). Folia ramunculique hominibus quoque sunt toxicarii.
Paganismus Anglosaxonicus
Paganismus Anglosaxonicus est opiniones et usus religiosi ab Anglosaxonibus inter saecula quintum et octavum per primum aevum Angliae mediaevalis habiti. Qui variatio paganismi Germanici, in multo Europae boreoccidentali inventus, diversam discordium opinionum et usuum cultorum varietatem amplexus est. A religione Aetate Ferrea Europae Septentrionalis continentalis progrediens, in Britanniam introductus est post incursionem Anglosaxonicam Britanniae  medio saeculo quinto factam, et religio obtinens in Anglia mansit usque ad Christianizationem eius regnorum saeculis septimo et octavo factam, nonnullis elementis cum rudimentis eruditionis vulgaris gradatim mixtis.
Kalmia
Larvae nonnullorum lepidopterorum nonnullis Kalmiae speciebus vesci solent, et Coleophora kalmiella solum Kalmia vescitur.
Species
Kalmiopsis leachiana est rarus frutex cognatus, in Siskiyou Montibus Oregoniae meridio-occidentalis endemicus.
Sennoris
Sennoris  seu Sennor  (alia nomina  : Oppidum Sennoris) (Italiane: Sennori) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Sacerensi/Turritana situm. Incolae Sennorienses appellantur.
Municipium in Romania historica ac geographica terra situm.
Paganismus Anglosaxonicus
Multum paganismi Anglosaxonici quod sciri videtur est exitus conatuum antiquarianorum litterariorum saeculorum duodevicensimi exeunte et undevicensimi; potissimum, notio quod poesis Anglica Vetus vestigia veri paganismi historica ante Christianitatem continet ab Anglosaxonistis quaesita est. Paganismus Anglosaxonicus fuit ratio polytheistica, quae venerationem deitatum ése (sing. ós) appellatorum expressit. Praecipuissima harum deitatum probabiliter fuit Woden, quam ob causam religio Wodenismus appellata est, sed alii dei praecipui fuerunt Thunor et Tiw. Anglosaxones etiam alias entitates supernaturales crediderunt esse, quae terram habitabat, inter quas fuerunt alfi, naiades, et dracones. Usus cultici plerumque ostentus harum deitatum studii expressit, sacrificio rerum inanimarum et animalium non exceptis, praecipue in certis feriis religiosis per compositionem anni habitis. Opiniones paganae ritus funereos etiam moverunt, ubi mortui inhumati aut cremati sunt, usitate cum bonis sepulcralibus sepulti. Prima religio Anglosaxonica etiam elementa magica habuit, ac nonnulli eruditi coniectaverunt ei proprietates shamanicas fortasse fuerunt. Hae notiones religiosae ad structuram societatis Anglosaxonicae pertinuerunt, quae fuit hierarchica, cum reges genus rectum a deo, praesertim Woden, saepe postulabant; leges hoc tempore etiam moverunt.
Deitates huius religionis in lingua Anglica origo fuerunt nominum hebdomadis. Multum autem huius religionis obscurum manet, et quod hodie de ea scitur praecipue venit ex indiciis archaeologicis quae praesto sunt. Quae de religione et eius mythologia comitante intelleguntur litteras et paganismum recentiorem ex saeculo duodevicensimo moverunt.
Dies hebdomadis
Anglosaxones, sicut aliae gentes Germanicae, nomina dierum hebdomadis accommodaverunt per eorum consuetudinem cum Imperio Romano, sed eorum deos deitatibus Romanis imposuerunt (die Saturni excepto) per rationem interpretatio Germanica appellatam:
2142 Landau
2142 , olim designationibus 1972 GA, 1960 DB, 1974 SL1, et 1977 EE agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Lyudmila Ivanovna Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est. In honorem Leonis Landau nominatus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2142 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Laroin
Laroin  est commune 933 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Villennes-sur-Seine
Villennes-sur-Seine est commune Francicum 5'115 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Cieutat
Cieutat (Occitanice Ciutat) est commune Francicum 609 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Saint-Sébastien-de-Raids
Saint-Sébastien-des-Raids  est commune 353 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Ioannes Gunnar Andersson
Ioannes Gunnar Andersson  (natus in Knista, Nericiae die 3 Iulii 1874; mortuus est die 29 Octobris 1960) fuit archaeologus, palaeontologus et geologus Suecicus, qui inter alia studiorum suorum aevo neolithico in Sinis gratia notus est. Alma mater sua fuit Universitas Upsaliensis.
Lege etiam
China's Prehistory''. Holmiae: Östasiatiska museet, 2004. ISBN 91-970616-3-8.
Nāṣir ibn ʿAbd al-ʿAzīz al-Naṣr
Nāṣir ibn ʿAbd al-ʿAzīz al-Naṣr sive litteris Arabicis ناصر بن عبد العزيز النصر (Doha in urbe natus die 15 Septembris 1952) est legatus Quatariae.
Alumnus est universitatis Arabicae Berytensis ubi iuri studuit. Ab anno 1971 iuxta ministerium rerum externarum Quatarense operam dedit, ab anno 1972 ad 1974 Beryti missus, ab 1975 ad 1981 Dubai. Legatus est iuxta regimen Iordanense ab 1993, iuxta Nationes Unitas ab 1998. A die 14 Septembris 2011 usque ad 18 Septembris 2012 praeses fuit conventus generalis Nationum Unitarum. Ab eodem anno, iussu secretarii generali Ban Gimun, commissus supremus a meret.
Vaccinum
Vaccinum, est compositio medica, quae immunitatem a morbo praebet. Continet plerumque substantiam microbio morbifero similem, saepe ex microbio infirmato vel interfecto, aut eius venenis vel proteinis fabricatam. Haec pars efficax corporis systema immunitatis deinde ad microbia agnoscenda et delenda stimulat.
Temporibus nostris munera vaccinorum propter pandemiam attentionem animi obiter accipiunt et accipient.
Vaccinorum machinatio et securitas in genere
Vaccinum vere quasi pars pathologici agentis videtur, quam corpus nostrum cognoscere potest, ut primum responsum immunitatis contra alienum agens praepararet, ut illim, cum alienum agens iterum intraverit, reciperatores idenei, anticorpora dicta, ad corpus contra alienum defendendum praestent, deinde nos a contagione protegerent. Postremo haec anticorpora a systemate immunitatis numeris magnis generatur. Hodie duo modi scopum hunc procreandi noti sunt: Alter est, ut vaccino pars alieni, exempli causa pars SARS-CoV-2 proteini S (spinarum, ORF2), addatur. Alter quidem est, ut cellulis informatio alieni (e. g. proteini S) suppleatur, ut hae ipsae anticorpora forment. Iter primum dictum contra multos morbos iam adhibetur: partes alienae additae de facto minimam vim habent, neque morbum causare possunt. Alterum iter autem novum facultatibus corporis supra dictis incumbit. Ad vaccinorum securitatem spectans tantum actiones systematis immunitatis cotidie effectus exerceant. Si adest vaccinum nihil corruptionis habeat, sed modo communis reactio systematis immunitatis provocatur. Vaccinum afferre nihil aliud est, ut exercitium systemati immunitatis instituatur. Praeterea OMS systema gubernatorium constanter effectus adversos sentiendi et nuntiandi interiecit.
Cyclopes
Cyclopes (Graece Κύκλωπες, a κύκλος, "circulus", et ὥψ, "oculus") in mythologia Graeca sunt gigantes primordiales quibus unus solus oculus est in fronte. Hesiodus eos Gaea (Tellure) natos faciebat et violentos mores eis dabat. Ob ingentes lapides quibus constabant moenia Tirynthis et Mycenarum a Mycenaeis aedificata Cyclopum opus a Graecis posterioribus dicebantur. Apud nonnullos auctores fulminis Iovis Vulcano duce artifices esse dicuntur et intra montem Aetnam collocantur. Quocirca postquam Zeus Aesculapium fulminavit, Apollo morte filii iratus eos occidit. Agrestes creaturae et anthropophagae tamen plerumque habebantur, societatem inter se aspernantes, ut e nono Odysseae carmine et dramate satyrico Euripideo Cyclope inscripto apparet. Maxime notus erat Polyphemus, Posidonis filius, quem Ulixes excaecavit postquam plures comites in antro clausos voravit.
De origine
In theogonia Graeca inter primos filios Gaeae et Urani statim post centimanos nominantur cyclopes Steropes, Arges, Brontes (hoc est quasi Fulmen, Lucidus, Tonitrus). Uranus vero eos vinxit et in Tartarum deiecit unde Iuppiter eos postea liberavit. Cui Cyclopes fulmen fabricasse dicuntur quo deorum rex Titanes vicit et regnum suum stabilivit.
Andreas Hermes
Andreas Hermes (natus 16 Iulii 1878 Coloniae, mortuus 4 Iulii 1964 in vico Krählingen apud Aerwilram) vir publicus Germaniae et sodalis factionis Centri et deinde CDU erat.
Iuventus et munus
Hermes, postquam maturitatem adeptus est, 1896 - 1901 Bonnae, Ienae, Berolini agriculturae atque philosophiae studebat. Deinde (anno 1901) agriculturae magister et consiliarius educatoris (annis 1902 - 1904) laboravit et anno 1906 doctor promotus est. Deinde usque ad annum 1911 adiutor educationis in Societate Theodisca Agriculturae fuit. Annis 1911 - 1914 director Societatis Internationalis Agriculturae Romae erat. Primo bello mundano Hermes pro magistratu victus belli Germaniae laboravit. Anno 1919 magister publicus superior in Administerio Imperii Oeconomiae factus est.
Familia
Hermes anno 1920 uxorem duxit atque ex ea tres filios et duas filias habuit.
Cursus honorum
Hermes, qui anno 1920 factionem Centri accesserat, 30 Martii 1920 Administer Imperii Victus et Agriculturae in consilio administrorum Müller I factus est. Hoc magistratu et Constantino Fehrenbach et Carolo Iosepho Wirth cancellariis ad diem 10 Martii 1922 fungebatur. A die 26 Octobris 1921 usque ad 13 Augusti 1923 - etiam, cum iam Gulielmus Cuno cancellarius esset, Administer Imperii Aerarii Publici erat. Annis 1924 - 1928 legatus senatus terrae Borussiae, tum ad annum 1933 Dietae Imperii Germanici erat. Eodem tempore praeses consociationis foederum agricolarum Theodiscorum et annis 1930 - 1933 praeses societatum agriculturae (Raiffeisen) erat.
Temporibus dictaturae Nazistarum
Hermes consilia Nazistarum omnino repudiavit et 1933 omnes magistratus deposuit. Itaque brevi tempore in carcerem coniectus est. Anno 1936 in Columbiam in exilium iit et anno 1939 revertebat, ut familia ei in exilium sequeretur. Sed cum secundum bellum mundanum interim exarsisset, hoc facere impeditus est. Hermes deinde particeps Coniurationis 20 Iulii 1944 fuit et a coniuratoribus administer agriculturae destinatus est. Idcirco iterum in carcerem missus et 11 Ianuarii 1945 ad mortem damnatus est. Sed antequam poenam solverat, Berolinum a militibus Sovieticis occupatum est.
Étriac
Étriac est commune Francicum 198 incolarum (anno 2010) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Poudenas
Poudenas  est commune 250 incolarum (anno 2011) praefecturae Oltis et Garumnae in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Michael VII Ducas
Michael VII Ducas, Parapinaces agnominatus (Graece ; natus circa annum 1050; mortuus anno 1090), fuit Imperator Byzantinus ab anno 1067 usque ad 1078, ab initio sub tutela matris Eudociae Macrembolitissae, mox Romani IV Diogenis; quo anno 1071 in proelio apud Mantzicert a principe Selgiukida Alp Arslan capto, Michael VII potestate plena successit. Anno 1078 imperium resignavit, successore Nicephoro III.
Cleostratus Tenedius
Cleostratus Tenedius (Graece ) fuit astronomus Graeciae antiquae.
Cleostratus ex insula Tenedo oriundus, ut quidam putant, calendarium solare et zodiacum introduxit, ab ariete et sagittario incipiens. Astrologiam hexametris composuit.
Rochebrune (Drona)
Rochebrune est parvum commune Francicum 52 incolarum (anno 2011) praefecturae Dronae in regione australi Rhodano et Alpibus.
Numidia
Regnum
Regnum unicum anno 202 a.C.n. constitutum est. Notiores reges fuerunt Massinissa et Iugurtha, victus a Gaio Mario, Romanorum duce, post arduum bellum. Anno 46 a.C.n. regnum primo ad populum Romanum transiit. Anno 25 a.C.n. Augustus iterum regem nominavit. Anno 40 a.C.n. Numidia iterum provincia facta est.
Provincia Romana
Provinciam Romanam factam invaserunt eam multi populi: et Vandali, et Byzantini, et Arabi, et Hispani, et Franci. Ibi notus pictor Francogallicus Mauritius Boitel picturas duos annos pinxit.
Domini Montispessulani
Hic habes indicem dominorum Montispessulani:
Marenum
Marenum (alia nomina: Marenum Plavis, Marenum de Plave) (Italiane: Mareno di Piave; Venetice: Maren de Piave) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia ac in Provincia Tarvisana situm. Incolae Marenenses appellantur.
Sant Aniol de Finestres
Sant Aniol de Finestres (Hispanice:  Sant Aniol de Finestrás) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 345 incolarum sunt.
Carolus Seimorus
Carolus Seimorus:
Finnia
Finnia sive Finlandia vel Finnonia (Finnice Suomi; Suecice Finland; Lappice Suopma) est civitas sui iuris in Europa Septentrionali sita. Paeninsula cum Sinu Finnico ad meridiem et Sinus Bothnicus ad occidentem, civitas terrestres fines cum Suecia in boreoccidentem, Norvegia in septentriones, et Russia in orientem. Estonia ad meridiem trans Sinum Finnicum iacet. Finnia in geographica Fennoscandiae (Finnice Fennoskandia; Suecice Fennoskandien) regione sita est, quae etiam Scandinaviam comprehendit. Finnica Numerus incolarum erat 5.5 milliones anno 2014, propemodum eodem gradu per ultima duo decennia manens. Plerique incolae in regione meridiana densantur. Per terminus regionis, est octava a maxima civitas in Europa et rarissime habitata civitas in Unione Europaea. Primum eius terrae nomen Latinum classicum erat Fennia.
Finnia respublica parlamentaria est principali cum gubernatione Helsingiae in capite et urbe maxima, fundata, gubernationibus locorum in communibus 317 et Alandia seu Insulis Aboensibus, regione autonoma. Plus quam 1.4 milliones hominum terram urbis Regionem Capitis incolunt, quod tertiam civitatis PDG partem producit. Ex saeculo duodecimo exeunte, Finnia constitutiva Sueciae pars erat, legatum in linguae Suecicae praevalentia et officialis eius status reflexum. Adolphi Ivaris Arwidsson (1791–1858) notionis spiritu, "nos Sueci noniam sumus, nos Russi fieri nolumus, sinite igitur nos Finnos esse", Finnica nationalis identitas constitui coepit. Nihilominus, anno 1809, Finnia in Imperium Russicum incorporata est sicuti autonomus Magnus Ducatus Finlandiae. Anno 1906, Finnia secunda natio in toto orbe terrarum quae dedit ius suffragii omnibus adultis civibus et prima in toto orbe terrarum quae totum ius suffragii omnibus adultis civibus dedit fuit. Post Res Novas Russicas anni 1917, Finnia se libera declaravit.
Anno 1918, nuper nata civitas bello civili dividitur, cum ad Bolsevicos proni Rubri ab etiam nova Unione Sovietica adiuti contra Albos ab Imperio Germanico adiutos pugnarent. Post brevem conatum constituendi regni, natio respublica facta est. Per Secundum Bellum Mundanum, Unio Sovietica Finniam capere saepenumero quaesivit, cum Finnia Careliae, Sallae, Kuusamonis et Petsamonis partes et aliquas insulas amisit, sed independens mansit. Finnia se Nationibus Unitis anno 1955 iunxit et officiale neutralitatis programma statuit. Foedus Finno-Sovieticum anni 1948 Unioni Sovieticae aliquod ponderis in Finnica ratione domestica dedit per Belli Frigidi aeram. Finnia se Organizationis Coöperationis Oeconomicae et Evolutionis anno 1969, consociationis CFAS Sodalitati pro Pace (Anglice Partnership for Peace; Francice Partenariat pour la paix) anno 1995, Consilio Sodalitatis Euro-Atlantico (Anglice Euro-Atlantic Partnership Council; Francice Conseil de partenariat euro-atlantique) anno 1997, et denique Eurozonae eius inceptione anno 1999 iunxit.
Finnia relative serius se industrializavit, magnopere agraria natio usque ad annos 1950 manens. Cito provectam oeconomiam evolvit, dum modo Nordico latam civitatem opitulationis construebat, quod pervulgatam prosperitatem et unum apud maximum PDG per capita in toto orbe terrarum intulit. Nihilominus, ex anno 2012, Finnici PDG incrementum negativum fuit, anteeunte nadir -8% anno 2009. Finnia multis munerum nationalium mensuris excellit, sicuti in educatione, oeconomica aemulatione, libertatibus civilibus, qualitate vitae, et progressu humano. Anno 2015, Finnia collocata est primo loco secundum Opes Humanas Mundanas et Indicem Libertatis Imprimendi, et sicuti stabilissima civitas in toto orbe terrarum secundum Indicem Civitatum Fragilium et secundo loco secundum Relationem Mundanam de Lacuna inter Genera. Plerique Finni Ecclesiae Evangelicae Lutheranae Finnicae asseclae sunt, quamquam libertas religionis constitutione Finnica praestatur.
Etymologia
Prima cognita scripta nominis Finniae apparitio in runicis saxis tribus esse putatur. Duo in Suecica provincia Uplandia inventa sunt et inscriptionem finlonti (U 582) habent. Tertium in Gothlandia, apud Mare Balticum, inventum est, inscriptionem finlandi (G 319) habens et originem a saeculo XIII trahens. Nomen Finnorum tribui conexum praesupponi potest, qui primum anno Domini 98 memorantur. Hoc nomen Indoeuropaeum provenit fortasse ab verbo Germanico finn ("venator-convector" vel "vagus"). Sunt multa nomina locorum in Scandinavia quae Finn continent (exempli gratia "Finmarchia", "Silva Finnorum").
Nomen autem Finnicum, Suomi, unde originem trahat, incertum est. Hae duae theoriae in dubium vocandae sunt, quae aut a verbo Finnico suo ("palus") aut a suomu ("squama") originem repetunt. Probabilius autem originem ducit a verbo Proto-Baltico *žemē ("terra, regio"), a qua ductum est etiam nomen Samorum gentis. Propositum est etiam id originem trahere a verbo Protoindoeuropaeo *gʰm-on hominem significanti, quo, si verum sit, fiat ut ab eodem verbo atque nomen Latinum homo originem ducat. Nomen Finniam significans in linguis Finnicis Balticis, linguis Samicis, atque in lingua Lettonica, Lithuanica, Scotica, Estonica similis est Suomi nominis; aliis in linguis idem est similis nominis linguae Sueticae, alterae linguae publicae Finniae, in qua Finnia Finland nominatur.
Praehistoria
Secundum evidentias, regio ubi nunc Finnia est occupata est ab homine primum circa 8500 a.C.n. per Aetatem Lapideam, Aevo Glaciali retrocedente. Primi meridiei nationalis incolae e praesentibus Civitatibus Balticis oriebantur, septemtrionis autem incolae ex Europa Orientali, e praesentibus Russia et Siberia, oriebantur. Provectissimae gentes probabiliter venatores et agricolae erant, in tundra et rebus quas mare offerre posset viventes. Fictile e 5300 a.C.n. cognoscebatur. Extensi permutatorii systematis exsistentia per perihodon Mesolithicam propagatione amianti steatitique in Finnia Orientali et exsistente ardesia in Scandinavia, Russia, Lacus Onegae meridie praeter Scandinaviam Septemtrionalem indicatur. Suscipitur et probabile habetur ut linguis Finno-Ugricis loquentes in regionem per Aetatem Lapideam venirent et possibiliter primi Mesolithici coloni essent.
Mentio Fennorum apud Tacitum
Finnorum nomen saeculo primo exeunte in opere Taciti de Origine et Situ Germanorum reperitur: "Fennis mira feritas, foeda paupertas: non arma, non equi, non penates; victui herba, vestitui pelles, cubile humus: solae in sagittis spes, quas inopia ferri ossibus asperant. idemque venatus viros pariter ac feminas alit; passim enim comitantur partemque praedae petunt. nec aliud infantibus ferarum imbriumque suffugium quam ut in aliquo ramorum nexu contegantur; huc redeunt iuvenes, hoc senum receptaculum. sed beatius arbitrantur quam ingemere agris, inlaborare domibus, suas alienasque fortunas spe metuque versare: securi adversus homines, securi adversus deos rem difficillimam adsecuti sunt, ut illis ne voto quidem opus esset."
Utrum Fenni Taciti re vera fuerint genus Finnicum, an fortasse Samorum, an neutrum, usque hodie disputatur.
Sub potestate Sueciae
Primi Suecici coloni Finnicum in litus Mediaevali epocha, adhuc saeculo XII, egressi sunt, nationem sine ulla civitatis ordinatione divisam in locales familiares tribus invenientes. Historici aiunt anno 1155 Finniam in potestatem Sueciae venisse, anno 1150 religionem Christianam introductam esse. Religio Christiana ab rege Suecico Erico IX in Finniam lata est bello quod Prima Suecica Expeditio Sacra appellari solet. Archaeologica vestigia autem sunt quibus Christiana religio in Finnia Meridionali ante annum 1150 fuisse videatur.
saeculo XV a Michaele Agricola primi libri in Finnia editi sunt; eodem saeculo Suecicum Imperium quoque ad Lutheranam religionem se convertit. Suecicum Imperium in Finnia urbes condidit, sicut urbes Ingriam Caianiamque. Provinciae praefectus Petrus Brahe decem urbes et primam Academiam Aboensem condidit. Finniae exercitus in bellis Suecicis pugnavit et Finniae milites in exercitu Suecico nomine Hakkapeliittas appellabantur. Saeculo XVIII, acre bellum inter Sueciam et Russiam ut Russia bis nationem occuparet adduxit, Bellum Septemtrionale Magnum fuit, per quod Suecia contra Daniam, Norvegiam et Rem Publicam Utriusque Nationis pugnavit. Denique bellum conflictus restrictus ad Sueciam et Russiam, Bellum Finnicum nuncupatus, factum est
Magnus Ducatus Finlandiae
Anno 1906, motus "Suffragium universale" nuncupatus in natione adoptatus est. Nihilominus, relatio inter Magnum Ducatum Finlandiae et Russiam in crisin intravit, cum gubernatio Russica, ob nationis incrementum, autonomiam initio datam restringere vellet. Exempli gratia, Suffragium fuit, revera, fere absurdum, quia Russicus tzar de quavis decisione in Parlamento Finnico habita adopinari non debebat. In illo tempore, radicales liberales et socialistae primas indepenndentiae vindicationes incepere.
Libertas et bellum civile
Post Revolutionem Februariam, Finniae positio sicuti Russiae pars, praecipue a democratis socialibus, dubitari coepit. Quia dux civitatis Russicus tsar erat, non clarum quis dux exsecutivus post revolutionem esset erat. Democratae nuncupatam "Legem Potestatis" obsignavere, quae maximam auctoritatem parlamento daret. Nihilominus, gubernatio Russica non approbavit et parlamentum vi dissolvit, quod consideratum est illegale a democratis, quia magna pars Russici ponderis in Finnia "Lege Potestatis" finita est.
Nova comitia facta sunt et factio dextera vicit, quae praecipuus politicus democratarum hostis erat. Victa factio resultationes accipere negavit et ut parlamenti dissolutio extralegalis fuisset allegavit. Duae factiones, paene aeque potentes, maxime antagonicae factae sunt.
Post terribile bellum civile, factio dextera, a generali Gustavo Mannerheim ducta, democratas vicit, qui a Russicis bolsevicis adiuvati sunt. Foedere Bressiciensi obsignato, Germanicae copiae expositae sunt Hankonem et Idibus Aprilibus anni 1918 Helsingiam cepere. Die 13 Maii celebrata est "Finniae Albae" victoria, Russicis Sovieticis copiis natione discessis.
Inter annos 1918 et 1920, Finnia nonullas incursiones in Russica territoria fecit, quae Heimosodat nuncupatae sunt et quarum propositum erat Magnam Finniam (Finnice Suur-Suomi; Suecice Storfinland) creare, quod non accidit. Foedus Tarbatense, cum Russia pridie Idus Octobres anni 1920 obsignatum, limites inter ambas nationes definivit.
Secundum Bellum Mundanum
Per Secundum Bellum Mundanum, Finnia et Unio Sovietica bis inter se pugnavere: Bellum Hibernum (inter annos 1939 et 1940) et in huius belli continuatione inter annos 1941 et 1944, per Operationem Barbarussam (Theodisce Unternehmen Barbarossa), cum Germania in URSS invasit. Per 872 dies, Finnicae et Germanicae copiae Leninopolin obsedere, unam apud praecipuas Sovieticas urbes. Germania victa a orientalibus aciebus et ergo Sovieticis progressis, Finnia denuo foedus pangere cum URSS et reparationis exigentias et dominium accipere coacta est.
Aliquot obsignata foedere inter annos 1947 et 1948 ut Finnia Unioni Sovieticae bonam sui territorii partem cedere deberet determinavere, fuit Foedus Pacis Moscuense. Finnia Unioni Sovieticae belli damna reparare et regionis Careliae partes non minus quam urbium Sallae et Petsamonis partes cedere coacta est, quae coniunctae 10% territorii et 20% industrialis capacitatis repraesentabant, apud quas Portus Viburgensis. Circiter 400 milia evacuatorum istas terras reliquere.
Civitas subsidium Consilii Marshalliani (Anglice Marshall Plan), elaborati ad denuo structurandam Europam, reiicere debuit sed clam protecta est a Civitatibus Foederatis, quae iuvere in evolutione et contribuere iuxta cum democratis ad libertatem civitatis servandam. Finnia commercium cum Britanniarum Regno constituere coepit et belli reparationes nationem in industrialem potentiam transformavere. Adhuc reparationibus Unionis Sovieticae effectis, natio, quae aliquarum opium naturalium sicuti petrolei et ferri inops erat, partim ab URSS oeconomicis rebus pendebat.
Bellum Frigidum
Anno 1950, Finnicorum operariorum dimidium agrariis areis erat et 30% urbanas areas incolabant. Novae opportunitates in industria commercioque homines in urbes attraxere. Olympia aestiva anni 1952 multos periegetas in nationem tulere. Cum annis 1970 laboris opportunitates non crescerent, milia hominum in praecipuam Sueciae aream, praesertim inter 1968 et 1970 migravere. Finnia active commercialem liberationem Argentariae Mundanae, Fundi Monetarii Internationalis et Conventus Generalis de Vectigalibus ac Commercio participavit.
Quamquam neutra manet per Bellum Frigidum conata est, Finnia "Zona Cana" inter Occidentales nationes nuncupata est. Tractatus Amicitiae, Coöperationis et Assistentiae Mutuae Finnosovieticus (Finnice YYA-sopimus eli sopimus ystävyydestä, yhteistoiminnasta ja keskinäisestä avunannosta; Suecice Fördrag om vänskap, samverkan och ömsesidigt bistånd; Russice Договор о дружбе, сотрудничестве и взаимной помощи между СССР и Финляндией) Unioni Sovieticae magnum pondus intra Finniam dedit, cui magno fructu carpsit praeses Urho Kekkonen contra suos adversarios. Qui effectivum monopolium in rationibus cum URSS mansit, quod multo eius auram popularem auxit. Etiam conatus est politicas declarationes vitare quae antisovieticae putarentur, quod "finlandizatio" nuncupatum est. Haec censura quoque litteris et cuivis medio communicationis proderat.
Quamquam arctas rationes cum URSS habebat, Finnia suam oeconomiam activam in mercatu Occidentali mansit. Oeconomicum nationis incrementum rapidum fuit. Mortuo Sovietico dictatore Iosepho Stalin, dominium super Finnia enervari coepit: Sovietici unum apud praecipua nationis propugnacula, Purkale (Finnice Porkkala; Suecice Porkala; Russice Порккала) anno 1956 evacuavere; URSS etiam nationi se Consociationi Europaeae Liberi Commercii anno 1962 iungere permisit. Doctrina Paasikiviano-Kekkoneniana etiam bene successit, per quam Finnia compluribus Sovieticis exigentiis satisfacere consecuta est sine afficienda eius neutralitate in Bello Frigido aut politica eius libertatis.
Historia eventusque recentes
Usque ad 1991, Praeses Magnus Koivisto et duae e tribus praecipuis factionibus, Factio Centri (Finnice Suomen Keskusta et Suecice Centern i Finland) et Factio Socialis Democratica (Finnice Suomen Sosialidemokraattinen Puolue et Suecice Finlands Socialdemokratiska Parti) ideae uniendi Unioni Europaeae adversabantur et se tractatui Spatii Oeconomici Europaei iungere malebant. Nihilominus, postquam Suecia suam petitionem sodalitatis anno 1991 subiecisset et Unio Sovietica exeunte hoc anno soluta esset, Finnia suam propriam adhibitionem ad Unionem Europaeam Martio anni 1992 subiecit. Accessionis processus gravi publica disceptatione notatus est, ubi opinionis dissimilitudines factionum doctrinas non sequebantur. Officialiter, omnes tres praecipuae factiones sodalitati Unionis favere, sed omnium factionum socii ambitionem contra adiunctionem participaverunt. Ante parlamentariam decisionem uniendi Unioni Europaeae, consultativum plebis scitum die 16 Aprilis anni 1994 habitum est, in quo 56,9% suffragiorum adiunctioni favere. Accessionis processus Kalendis Ianuariis anni 1995 completus est, cum Finnia se Unioni Europaeae iunxit iuxta cum Austria et Suecia. Finniam in Unionem Europaeam ducere praecipua adeptio Centristico-Conservativae gubernationis ab Eskone Aho, tunc in munere, ductae putatur.
Oeconomico consilio, accessio ad Unionem Europaeam magnas mutationes cum se ipsa implicavit. Quamvis politici antehac se ponendis faenoribus involvebant, argentariae centrali mandatum cum scopo de inflatione datum est donec Finnia se eurozonae iunxit. Per duas successivas Primi Ministri Pauli Lipponen gubernationes inter 1995 et 2003, aliquot magnae societates publicae omnino aut partim privatizatae sunt. Duo Matthiae Vanhanen consilium ministrorum idem fecere usque ad autumnum anni 2008, cum civitas principalis Finnicae telecommunicativae societatis Elisa actionarius facta est ut confirmaretur Finnica proprietas strategice praecipuae industriae.
Praeter rapidam integrationem in Unionem Europaeam, securitas contra Russicum influxum amplificata est construenda re militari omnino consociationi CFAS consentanea. Mille copiarum (magna quantitas per capita) consociationum CFAS ac Nationum Unitarum actionibus simul commendatae sunt. Finnia etiam energeticis inceptis contradixit quae de Russicis importationibus dependentiam augerent. Sub idem tempus, Finnia una apud ultimas haud consociationis CFAS socias in Europa mansit et videtur non fore satis adiumenti completae sodalitiae si Suecia primum non se coniungat.
Populositas assenescit cum indice natalium 10.42 natalium pro milli incolarum aut cum indice fertilitatis 1.8. Cum media aetate 41.6 annorum, Finnia una apud nationes cum altissima media civium aetate est.
Geographia
Propemodum inter latitudines 60º et 70º Septemtrionem et longitudes 20º et 32º Orientem iacens, Finnia una apud septemtrionallimas nationes in toto orbe terrarum est. Apud mundana capita, solum Reykiavica magis Septemtrione quam Helsingia iacet. Distantia e meridionallimo loco, Hankone (Finnice et Boreosamice Hanko; Suecice Hangö), usque ad septemtrionallimum in natione, Nuorgam (Finnice et Suecice Nuorgam; Boreosamice Njuorggán), 1 160 chiliometrorum seu 720 milia passuum sunt.
In Finnia notanda est multitudo lacuum: omnes enim 187 888 lacus areae plus quam 500 metrorum quadratarum seu 0.12 agrorum eo iacent. E quibus lacus cum maxima area est Saimaa (Finnice Saimaa et Suecice Saimen), quartus maximus lacus in Europa; altissimus Piente (Finnice Päijänne et Suecice Päijänne seu Päjäne), plurimum autem lacuum in Finniae orientalibus terris sunt, cuius una pars vere Finnia Lacuum (Finnice Järvi-Suomi et Suecice Insjöfinland) nominatur. Haud profundi sunt lacus Finnici, media altitudine septem metrorum. Complures insulae in lacubus insunt, sicut invenitur multitudo insularum etiam in oris Finniae, praesertim ad urbem Aboam et circa magnam insulam Fastam Alandiam (Finnice Manner-Ahvenanmaa seu Ahvenanmanner; Suecice Fasta Åland ). Maxima insula est Saaminginsalo (Finnice et Suecice Sääminginsalo) cum area 1069 chiliometrorum quadratorum seu 413 milium passuum quadratorum; secunda maxima est Fasta Alandia ipsa cum area 685 km². Omnes 179 584 insulae in lacubus et in partes Finniae Baltici maris numeratur. Maxima insularum conglobatio Austroriente in Mari Archipelagi (Finnice Saaristomeri; Suecice Skärgårdshavet) inter continentalem Finniam et praecipuam Alandiae (Finnice Ahvenanmaa; Suecice Åland; Boreosamice Ålánda) insulam invenitur.
Multa e Finnica geographia Aevo Glaciali explanuntur. Glaciaria densiora erant et magis in Fennoscandia quam in reliqua Europa perstiterunt. Quorum erodentes effectus Finnicum prospectum plerumque planum cum paucis collibus et paucissimis montibus reliquere. Pars meridionalis atque ora Ostrobothniae sunt regiones aequales, media autem pars civitatis est tumulosa. Saltus Finniae orientalis et montes Lapponiae (pars montium Scandinavicorum systematis) relicti sunt ab iugo montium olim inter Careliam orientalem et Lapponiam prominentium. Locus altissimus civitatis in Halti (Finnice Halti seu Haltitunturi seu Haltiatunturi; Suecice Halde fjäll; Boreosamice Háldi seu Háldičokkha) monte, 1 324 metra seu 4 344 pedes alto, iacet, in boreali puncto extremo Lapponiae (Finnice Lappi; Suecice Lappland; Boreosamice Lappi eanangoddi), apud limitem inter Finniam et Norvegiam. Altissimus mons suum culmen omnino in Finnia habens est Ridnitsohcca (Finnice et Suecice Ridnitšohkka; Boreosamice Ritničohkka), 1 316 metra seu 4 318 pedes altus, monti Halti directe conterminus.
Recedentia glaciaria terram cum moraenicis congestibus modo cristarum glacialium reliquere. Quae sunt cristae e stratificatis ruderibus harenaque, percurrentes e Boreoccidente versus Austrorientem, ubi antiqua glaciarii acies quondam iacebat. Apud quarum maximas sunt tres Salpausselcae (Finnice Salpausselät et Suecice Salpausselkä seu Stängselåsen) cristae Finniam meridionalem transeuntes.