cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludovicus XVIII
Vita
Frater regis titulum gravionis Galliae Narbonensis accepit. Intellectu fratres superans classicis veteribus et philosophiae studebat, poesim exaravit, tomos plures Eduardi Gibbon in linguam Francogallicam convertit. Fratre regente se »Monsieur« titulari annuit. Mense Iunio 1791 salutem extra Franciam petivit. Bello Francis indicto Ludovicus cum fratre natu minore, Carolo gravione de Artois exercitum Borussicum intrarunt. Rege Francico decapitato delphinum Ludovicum XVII successorem proclamavit, se ipsum autem gubernatorem et fratrem Carolum praefectum militarem. Item aulam suam Veronam transtulit sub nomine gravionis Insularis. Ludovico anno 1795 vita defuncto se regem nominavit. Napoleone minante Veronam relinquere coactus est, unde denuo in Germaniam venit. Anno 1799 Jelgava in Curlandia exsul fuit, ubi usque ad Pacem Tilsiae mansit. Anno 1807 Angli eum sartum et tectum conservarunt et Aelesburiae in Palatio Hartwell studiis vacare potuit. Cum coniurati Franciam intravissent, proclamatio a Ludovico Kalendis Februariis 1814 nota facta est de throno iure capiendo. Die 26 Aprilis 1814 Calesii fuit antequam die 3 Maii Lutetiam sollemniter ingrediretur. Die 3 Iunii populo Francico chartam constitutionalem donavit; Napoleone reventuro una cum familiaribus clam munus suum Lutetiense deseruit et Gandavum iit. Post Proelium Waterlooense autem duce Duce de Wellington protegente die 8 Iulii 1815 ingressum alterum Lutetiensem celebravit.
Argumenta
Camera nova, ubi politici radicitus conservatores denuo praevaluerunt, anno 1821 gubernium Villèle habere voluit quod anno 1823 Hispaniam petivit et in rebus internis mores vetustos nimis recoquere voluit.
Ludovicus in matrimonium duxit anno 1771 Ludovicam Mariam Iosepham, filiam regis Victorii Amadei III. Prole absente fratrem Carolum X ei in throno successurum fas fuit. Commentarios autem privatos Mémoires de Louis XVIII (Lutetiae anno 1832 editos), apocryphos esse constat.
622 Esther
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 622 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sociacum
Sociacum  (alia nomina: Saciagum) (Italiane: Sozzago) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Novariensi situm. Incolae Sociacenses appellantur.
Bellum
Bellum est res socialis et politica, e concursu armato saepe constans. Bellum saepe anteceditur a discordiae tempore atque discriminis. Nostra aetate, legati ambarum factionum (vel civitatum) enixe (vel autem ficte) bellum cavere conantur. Exercitus vim fiduciamque factionis ostendunt: non numquam adversarium tantum exanimant, ut bellum ambo aemuli amovere statuant.
Pugnantur bella ad ubertatem loci tenendam, ad solvendas mercatorias vel finium controversias, propter discordiam de pecuniis, ob dissensiones civiles religionis vel doctrinae causa, ac multis de causis aliis.
Saepe in bello et vincere vincique luctuosum ac sumptuosum civitati et gentibus est. Bella a militibus informibus fere geruntur, qui a civitatibus suis solvuntur. Hi bellum cum armis gerunt quae trans tempus variant.
Ius in bello est pars iuris internationalis, et praescribit quibus de causis bella geri possint; praetera plurimae nationes orbis terrarum tantum bellum quod ad defendendum geritur probant. De causis belli iusti a temporibus Romanorum controversiae fuerunt, quae a patribus Christianis et iuris peritis sequentibus continuatae sunt, dum in Concordantia discordantium canonum Gratiani, dicta breviter decreto Gratiani, collectae sunt..
Etymologia
Origo verbi saepe incognita habetur. Tradit autem Daniel Petit etymologiam quam proposuit G.-J. Pinault, quae dicit bellum coniungi potesse cognatione etymologica cum adiectivo bono et vocabulis quae ad eandem familiam pertinent. Cum radix indoeuropeana *dweno (> bonus) 'bonus, fortis' olim significavisset, radix derivata *dweno-lo- significavisset 'satis bonus vel fortis', e qua significatione, sensus duo nati essent, alter restrictus ('non omnino bonus' > 'qui bonus videtur, sed non ex omni parte', Latine bellus, sensu deminutivo), alter plenior ('vere bonus' > casu neutro, adiectivum substantivatum, 'gesta fortissima', Latine bellum). Latinitas autem medii aevi non solum bello, sed etiam vocabulo guerra (e nomine Francice *werra) utebatur. ; sic in multis linguis Europae, vocabulo derivato non a bello, sed a *werra, utuntur (Anglice war; Francice guerre; Hispanice et Italiane guerra).
Franciscus II (rex Francorum)
Franciscus, qui iuvenis propter cerebri suppurationem obiit, nullam stirpem relinquit et in Abbatia Sancti Dionysii sepultus est. Eques fuit Ordinis Aurei Velleris.
Machina Darwiniana
Machina Darwiniana (Anglice Darwin machine, locutio a Gulielmo H. Calvin per analogiam machinae Turingianae anno 1987 facta) est machina quae, sicut machina Turingiana, rationem implicat iterationis quae exitum qualitatis bonae reddit, sed, quoniam machina Turingiana logicá, machina Darwiniana iterationibus variationis, selectionis, et hereditatis utitur.
Machina Darwiniana, per significationem primam, est ulla ratio quae qualitatem omnibus sex rationis Darwinianae proprietatibus utendo modo bootstrap adhibet: (1) exemplar cum (2) variationibus (3) exprimitur ubi grex unius exemplaris variantis cum alio grege (4) contendit, sua prosperitate relativa a (5) circumiectis multiplicibus (a selectione naturali) inclinato, ut victores pro productione aliarum proximae aetatis variationum praepollent—(6) principium hereditatis Darwinianum.
Machina Darwiniana sensu latiore est ratio quae certa subcopia essentialium Darwinianorum utitur, inter quas usitate selectio naturalis, ad creandum exemplar quod se, ut in Darwinismo neurali, non regignit. Multae formae evolutionis neuralis nimium incrementorum et putatione ad exemplar utuntur, sed exemplar effectum exempla addita per se non gignit.
Locutio machina Darwiniana ad appellanda programmata computatralia ex Carolo Darwin saepe adhibetur.
Denkte
Denkte est commune Saxoniae Inferioris in Circulo Guelpherbytensi situm. Denkte e vicis Groß Denkte (2057 incolae), Klein Denkte (441), Neindorf (336) atque Sottmar (275) constat.
Historia
Denkte anno 856 nomine Mark Dengdia primo in actis descriptum est, vicus Neindorf iam anno 822. Postea possessio Guelphorum facta est. Annis 1807 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum iterum ad Ducatum, post annum 1918 Rem Publicam Brunsvicum pertinuit. Quod autem ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris est. Anno 1974 Denkte cum vicis supra dictis coniunctum est. Ab eodem anno ad Asse commune generale pertinuit. A die autem 1 Ianuarii 2015 pars maioris communis generalis Elm-Asse est.
Harde
Harde (Theodisce Hard) oppidum Cisarulanae, in Austria, circiter 12 000 incolarum.
Zygaena viciae
Zygaena viciae est papilio familiae Zygaenidarum.
Quod anniversarius
Quod anniversarius est encyclica epistula papae Leonis XIII die 1 Aprilis 1888 quinquagesimo anno iubilaei suae ordinationis presbyteralis tempore promulgata.
Savignac-les-Ormeaux
Savignac-les-Ormeaux  est commune Francicum 423 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Attray
Attray est commune Francicum 214 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Lingua Asturiana
Lingua Asturiana est Romanica lingua, quae distinctis linguisticis varietatibus in usu habetur praecipue in Principatu Asturiarum (in Hispania). Secundum existimationes, Asturiana utuntur paulum minus 700 000 hominum; 550 000 in Asturiis, ubi 100 000 loquentium eam primam linguam et 450 000 secundam habebant.
Praesens status
In Asturiis, lingua Asturiana tutela sed sine "copublice" utitur. Ob historicas demographicasque causas linguistica norma in mediis Asturiarum dialectis fundata facta est, sed denique norma non rigidissima est. Quovis casu, grammatica Asturiani, glossarium linguae Asturianae, normae orthographicae Asturiani.
Vocales
Asturiani vocalicum systema quinque phonemata discriminat, in tribus modis aperturae (minimae, mediae, maximae) et tribus protractionibus (media, anteriore, posteriore) differentia.
Grammatica
Inter praecipuas morphosyntacticas peculiaritates discriminare Asturianum normativum ab aliis Romanicis linguis permittentes sunt hae:
Vocabularium
Lingua Asturiana evoluti Latini, in antiquorum Asturum territorio fabulati, fructus est. Ergo, maxima linguae Asturianae vocum pars, velut aliarum Romanicarum linguarum, a Latina lingua deducta est: ablana, agua, caballu, falar, güeyu, home, llibru, muyer, pesllar, pexe, prau, suañar, etc.
Huic Latinae basi addendae sunt voces quae lexicum dominii Asturici fundum e fabulatis ante Latinam linguam ventam linguis (substrato) aut post (superstrato) intravere. Substrata superstrataque ponderi versurae aliarum linguarum posteriores addendae sunt.
Substratum
De lingua Asturica valde paucum scitur, quamquam cum duabus Indoeuropaeis linguis, Celta et Lusitana, propinquitatem habuisse probabile est. Cum Praelatini substrata nomine voces e lingua Asturum aut aliis Praeindoeuropaeis linguis in hoc territorio fabulatis venientes:
''Abeduriu, boroña, brincar, bruxa, cándanu, cantu, carrascu, comba, cuetu, furacu, güelga, llamuerga, llastra, matu, mirlotu, peñera, riegu, tapín, zucar. . . .''
Proprie de Celtico substrato loqui nequimus, quamquam multae harum vocum Celtismi sint, non significat ut omnes sint. Insuper, ipsa lingua Latina voces e Celticis linguis incorporavit quae postea linguae Asturianae tradita sunt (bragues, carru . . .).
Marcus Sempronius M.f. Tuditanus
Marcus Sempronius M.f. Tuditanus (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus anno 174 a.C.n.) vir publicus Romanus erat.
Lingua Asturiana
Germanismi
Germanici populi qui in Paeninsula Hiberica statuere, speciatim Gothi et Suebi, in Asturiano voces velut blancu, esquila, estaca, mofu, serón, espetar, gadañu aut tosquilar reliquere.
Marcus Sempronius M.f. Tuditanus
Cursus honorum
Sempronius Tuditanus anno 193 tribunus plebis electus est: Plebiscito ius fidei Latinorum et Italicorum cum civibus Romanis aequavit. Anno 189 praetor fuit atque Siciliam provinciam administravit. Anno 185 una cum Appio Claudio Ap.f. Pulchre consul electus est. Ambo consules in Liguria certaverunt, Tuditanus Apuanos vicit. Anno 184 frustra candidatus censurae fuit, sed anno 183 pontifex nominatus est. Anno 174 peste mortuus est.
Lingua Asturiana
Arabismi
Arabismi in Asturianum directe, via contactuum inter dominii Asturici loquentes cum Arabibus aut Arabizatis Meridie paeninsulare gentibus venire potuere. In aliis casibus per Galaicolusum et, assiduoriter, Hispanum venire potuere. Hi aliqui arabismi linguae Asturianae sunt: acebache, alfaya, altafarra, bañal, ferre, galbana, mandil, safase, xabalín, zuna, zucre.
Versurae
Asturianus etiam bonam lexici partem e propinquiis linguis accepit, velut e lingua Hispana, Galla, Occitana, aut Gallaica. Peer Hispanum, et remotiorum linguarum voces venerunt.
In ponderis ordine, "Hispanismi" in versurarum Asturianae linguae catalogo primum locum occupant, sed et in aliis casibus, ob magnam inter Asturianum et Hispanum propinquitatem, si vox Hispanismus aut Latinae evolutionis communis fructus sit scire nequit. Aliqui hispanismi in Asturiano sunt antoxu, guerrilla, guitarra, siesta, rexa, vainilla, xaréu.
Asturianus Hispano et intermediario ut aliarum linguarum, speciatim ex America voces venirent usus est. V. gr., Hispano tradita, e Nahuatlica lingua voces venere (cacagüesa, chicolate, tomate), e Quechua (cóndor, llama), e Caribbica lingua (caimán, caníbal, piragua), et e Aravauca lingua (iguana, furacán).
Etiam traditae Hispano voces ex Anglica (esprái, fútbol, güisqui, h.oquei, water-polo), aut ex aliis linguis: bumerán (ex Aboriginibus linguis Australianis, per Anglum), cachalote (e Luso), caolín (e Sinico), kamikaze (e Japonica lingua), kiwi (e Maorica lingua, per Anglum), vampiru (e Serbio), et vodka (e Russo).
Gallicismi (voces e Gallo captae) et Occitanismi citissime apparent, quod contactus cum Ultrapyrenaicis gentibus creber fuisse indicare videtur, non solum per viam Sancti Iacobi, sed etiam via maritima. Multae harum vocum ad maritimum lexicum pertinent. Quamquam fere omnes gallicismi in Asturianum directe venere, alii traditi Hispano sunt.
Inter gallicismos, afferre possumus malvís, arranchar, chalana, xofer, coñá, espáis, foina, galipote, llixeru, malvís, mesón, pote, somier, tolete, vagamar, xalé, xarré.
Ex Occitano, voces velut hostal, parrocha, et tolla veniunt.
Scriptura
A primis textibus, Asturianus Latino alphabeto utitur. Anno 1981, Academia Linguae Asturianae orthographicas normas quibus, cum parcis exceptionibus, fere omnes in Asturiano scriptores utuntur, edidit.
Dygrapha
Haec phonemata cum dygrapho (pare litterarum) repraesentantur.
Alia graphemata
Ut determinatarum linguarum, sicut Hispani aut Angli praecipue, soni reproducantur, aliquando litteris j (jota), k (ka) et w (uve doble) utitur, quamquam partem proprie alphabeti Asturiani non forment. V. gr. Jalisco, Kuwait.
Orthographica signa
Asturianus his orthographicis signis utitur: — ¿Qué hora ye?
— Les dos y cuartu.
Dialecti
Varietates: Asturianus Occidentalis, Centralis et Orientalis. Circulus vaqueiru Asturiane Occidentaliter cum characteristico ut africatam surdam [ts] pro laterale pronuntient loquitur; id est, tsingua pro palatale laterale sonora [ll] llingua. Etiam Occidente diphthongatio o>ou et e>ei linguas Romanicas Hispaniae Septemtrionalis jungit et Occidentalem zonam usque ad Galaicum et Lusum. Intellectio inter varietatibus bona est, sed Asturiano Occidentali adaptatio orthographica opus est. Centralis Asturianus archetypum linguae putatur, et maximum loquentium numerum habet.
Alphabetizatio
Pueri inter 6 et 16 annos nati in schola Asturianae linguae modo optativo student, in aliquis lyceis ei studere inter 16 et 18 annos possibile est. In omne docente centro pollicitatio obligatoria est, quamquam in multis casibus non efficitur. Hic status nunc paulatim emendatur. Per praeteritum scholarem cursum 2004-2005 22.000 Asturiani studentes ad lectiones Linguae Asrurianae in scholis lyceisque publicis Principatus Asturiarum accedere potuere.
In probationis processu titulatio Philologiae Asturiana in Consilio Universitatum cum novo philologiarum proposito est.
Toponymia
Cum generaliter linguae Asturianae statu, contra traditionalis popularisque toponymia, ergo in lingua Asturiana, Principatus Asturiarum ponderis progressibus ultimis in annis fruitur, cum Contionis Toponymiae (Ast. Xunta de Toponimia) labore. Hactenus, plus quam conciliorum (Ast. conceyos,, sg. "conceyu") Asturianorum dimidium de originali territoriorum suorum toponymiae fasciculum elaborationem sollicitavit, jam multis eorum probatis, toponyma in lingua Asturiana (in aliis casibus conjuncte cum toponymum in Hispano acceptum et in aliis substituendo eo) ita officializans. Alii fasciculi in elaborationis vel probationis processu sunt et maximam burgimagisteriorum partem suis conciliis proximis in annis correspondentes sollicitare speratur.
Litterae
Primum scriptum documentum, de quo constantia habetur, Forum Abiliensis urbis saeculo X, officiale documento in quo privilegiorum series urbi Abiliensi constituitur.
Asturiana lingua publicis scriptis, donationibus etc... praeest saeculis XIII et XIV. Quamquam superiores ordines eam "paucae nobilitatis" characteristicum repulit, lingua non abit, sed inter populares ordines solida manet.
Litteraria traditio, usque ad saeculum XX, parca est: exceptis Antón de Marirreguera, Xosefa Xovellanos et Antonio Balvidares (saeculo XVI), Xuan María Acebal, Caveda et Nava, Teodoro Cuesta, Pin de Pría aut Fernán Coronas (saeculo XIX et primo dimidio saeculi XX).
Hispania democratizata, producitur litteris in Asturiano resurrectio (Surdimentu), cum auctoribus Berta Piñán, Esther Prieto, Xuan Bello, Antón García, Miguel Rojo, Carlos Rubiera, Milio Rodríguez Cueto, Pablo Antón Marín Estrada aut Martín López-Vega. Omnes ei cum universalistis postulationibus, localista archetypa repellentes, Asturiano plenam litterariam dimensionem dant. In hoc processu magni ponderis adventiciarum litterarum translationes fuere: Albert Camus, Tennessee Williams, Henry Melville, Franz Kafka, T.S. Eliot, Eugénio de Andrade, etc.
Academia Linguae Asturianae (Academia de la LLingua Asturiana, A.Ll.A.) anno 1981 condita est, cum voluntate ut recuperetur antiquum institutum quod jam saeculo XVIII functum erat.
Textuale specimen
Libri "L'últimu home" excerptum
In linguam Latinam translatio
Crepitus fagineam silvam tremere fecit. Merula longe volavit. Sciurus in nido evanescit. Alius crepitus fuit, et postea alius. Homo, tunc, dum cum manibus apertis, oculis ad infinitum et suo corpore passim multum sanguinem vertente cadebat, verbum, solum unum verbum, quod resonavit et hodie adhuc in nemore et totis Asturiis resonat, clamavit: "Libertatem!"
Symbola ISO
ISO 639-1: Non habet
ISO 639-2: ast
Maubourguet
Maubourguet (Occitanice Mauborguet, id est Latine Malum parvum oppidum) est commune Francicum 2'484 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Lusigny-sur-Barse
Lusigny-sur-Barse  est commune Francicum 1'755 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Silavengum
Silavengum  (alia nomina  : Celavingium) (Italiane: Sillavengo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Novariensi situm. Incolae Silavengenses appellantur.
Vocalis posterior alta non rotundata
Vocalis postica alta non rotundata est sonus vocalis, qui [ɯ] signo notatur in abecedario phonetico internationali. Quae nota tamquam ex duarum  litterarum ligatione facta esse videtur. Vocalis postica alta non rotundata varie scribitur, sicut in nonnullis linguis Turcicae familiae littera <ı> (paločka) et <ы> littera (Atropatenice <qırmızı> [gɯɾmɯzɯ] 'ruber'; Iacutice <тыл> et <tıl> [tɯl] 'lingua'; Turcice <ılık> [ɯˈɫɯk] 'calidus').
Thaddaeus Bellingshausen
Fabianus Gottliebus Thaddaeus a Bellingshausen (Theodisce Fabian Gottlieb Thaddeus von Bellingshausen), seu Thaddeus Thaddei filius Bellingshausen (Russice Фаддей Фаддеевич Беллинсгаузен, Faddej Faddeevič Bellinsgauzen; natus 20 Septembris 1778, mortuus 25 Ianuarii 1852), fuit nauta, explorator et praetor navalis Russicus (originis Germanicae).
Ionathan Trelawny
Ionathan Trelawny (in vico Trelawne iuxta Pelynt Cornubiae die 24 Martii 1650 natus; in Chelsea Middelsexiae mortuus die 19 Iulii 1721), alumnus Collegii Westmonasteriensis moxque Aedes Christi apud Oxonienses, fuit episcopus Bristoliensis, Exoniensis et Wintoniensis. Anno 1688 ob petitionem regi Iacobo II propositam ille una cum sex aliis episcopis incarceratus est, sed mox inermis emissus; de qua re Robertus Stephanus Hawker cantilenam anno 1824 scripsit, titulo The Song of the Western Men, his versibus repetitis:
Thaddaeus Bellingshausen
Vita
Fabianus Gottliebus Thaddaeus a Bellingshausen natus est 9 Septembris (20 Septembris secundum Calendarium Gregorianum) anni 1778 in insula Osilia (quae tunc in Imperio Russico erat, nunc pars Estoniae est). Educatus est in schola navale militare Cronstadiensi.
Annis 1803 - 1806 Thaddaeus Bellingshausen participavit in prima Russica circumnavigatione terrae (ab Iohanne Krusenstern ductae). Annis 1819 - 1821 fuit praefectus circumnavigationis terrae, quae Antarcticam invenit. Navigia illa in libro suo descripsit.
Annis 1828–1829, Bellingshausen in Bello Russo-Turcico interfuit.
Ab anno 1839, erat gubernator militaris urbis Cronstadii, ubi 13 Ianuarii (25 Ianuarii secundum Calendarium Gregorianum) anni 1852 obiit.
Mare et insula Oceani Pacifici in honorem Thaddaei Bellingshausen nominantur.
Sanctus Ioannes Incaricus
Sanctus Ioannes Incaricus seu Sanctus Ioannes de Incarco (Italiane: San Giovanni Incarico) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 400 incolarum, in Latio regione, in Provincia Frusinati et in media Italia situm. Incolae Ioannopolitani appellantur.
2232 Altaj
2232 , olim designationibus 1969 RD2, 1930 UH, 1951 LT, et 1974 VM1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Bella Alekseevna Burnasheva, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2232 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Georgius Fridericus Watts
Georgius Fridericus Watts (Londinii natus die 23 Februarii 1817; mortuus in Compton die 1 Iunii 1904), alumnus scholarum Regiae Academiae Artium fuit sculptor et pictor Britannicus.
Index Asteroidum 51001-52000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 51001 ad 52000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Mascaras (Pyrenaeus Superior)
Mascaras (Occitanice Mascarans) est commune Francicum 386 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Argentaria mundana
Argentaria mundana, Vasingtoniae die 27 Decembris 1945 condita, est argentaria quae creditum, collocationem pecuniae et alia auxilia civitatibus dat, praecipue civitatibus provectibilibus, ut earum oeconomiae faveat. Praeses, semper civis Americanus, hodie est Jim Yong Kim.
Quod votis
Quod votis est encyclica epistula papae Leonis XIII episcopis Austriae et  archiepiscopis Vindobonae, Pragae, Cracoviae et Vratislaviae scripta et die 30 Aprilis 1902 promulgata. In hac encyclica papa de condenda universitate catholica scripsit.
Digamma
Digamma (indecl., n.; Graece ) vel digammon (-i) vel digammos (-i) sive vau est littera Graeca obsoleta, Ϝ ϝ et Ͷ ͷ scripta, quae sonum vocis [v] et [w] reddebat. Digamma in systemate numerali Graeco numerum sex denotat.
Nonnulla verba Homerica digammo incipientia
Praesentia digammi in carminibus Homericis metro detegitur et tabellis Mycenaeis vel comparatione cum lingua Latina ceterisque linguis indoeuropaeis confirmaturː etc.
Alia verba consonantibus σF incipiebantː etc.
Hedeper
Hedeper est commune Saxoniae Inferioris in Circulo Guelpherbytensi situm. Ad Hedeper etiam vicus Wetzleben pertinet.
Historia
Hedeper anno 1123 vel 1188 primo in actis descriptum est, vicus Wetzleben iam anno 994. Postea possessio Guelphorum facta est. Annis 1807 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum iterum ad Ducatum, post annum 1918 Rem Publicam Brunsvicum pertinuit. Quod autem ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris est. Anno 1974 Hedeper cum Wetzleben coniunctum est. Ab eodem anno ad Asse commune generale pertinuit. A die autem 1 Ianuarii 2015 pars maioris communis generalis Elm-Asse est.
Velitrae
Velitrae  (hodierna Italiane: Velletri) sunt Urbs Italiae ac municipium, circiter 53 210 incolarum, in Regione Latio et in Urbe metropolitana Romae Capitis situm. Urbani Veliterni e Veliternenses (etiam: Veliternini, Velitrani) appellantur.
Sententia
Sententia urbis est: est mihi libertas papalis et imperialis.
Alia nomina
Alia nomina urbis sunt: Velletrum, Veletrum, Veletra, Velitrum, Bellitrum et Villitria.
Historia
Velitrae victae sunt a rege Romano Anco Marcio, et in 338 a.C.n. factae municipium Romae. Gens Octaviana, cui natus imperator primus Augustus, Velitras incolebat et ibi iuvenitatem Augustus degebat.
Ecclesia Catholica Romana
Velitrae cum Signia sedes episcopalis suburbicaria; nomen Sedes Suburbicaria Veliterna-Signina est.
Ferdinandus I (imperator)
Ferdinandus I  (natus Compluti die 10 Martii 1503; mortuus Vindobonae die 25 Iulii 1564) fuit imperator Sacri Romani Imperii ab anno 1558; iam ab anno 1526 fuerat rex Boemiae ac Hungariae. Sepultus est cum uxore eius Anna, filia regis Hungariae Bohemiaeque Ladislai II., in Ecclesia Sancti Viti in Arce Regia Pragensi.
Vita
Filius Philippi I regis Castellae patre mortuo in Hispania educatus est. Avus eius Ferdinandus II (rex Aragonum) voluit hereditatem inter fratres Carolum et Ferdinandum dividi. Sed Caroli insatiabilis ambitio incepto huic contraria erat. Ferdinandus missus est anno 1517 in Bataviam Pacto Wormatiensi tantummodo terras Austriacas nacturus: i.e. archiducatum Austriam, Styriam, Carinthiam, Carniolam et Tirolim. Frater insuper pro absentia propria ordinavit quod Ferdinandus vicarius res Germaniam spectantes moderaretur.
Anno 1521 in matrimonium duxit Annam Jagellonicam, natam Ladislai II regis Bohemiae et Hungariae; postquam gener Ludovicus II in bello contra Turcas mortuus est, Ferdinandus electus est rex civitatum citatarum. In Hungaria autem Ioannes Zápolya seditionem fecit et se regem declaravit Suleimano I sultano auxiliante. Pactione Magnovaradini rebus minoribus contentus factus est; post mortem anno 1540 autem vidua Isabella, Turcis iuvantibus, pro filio Ioanne Sigismundo pupillari hereditatis patrii totius iura erogabat. Neque res in Hungaria, antequam anno 1562 pax cum Turcis conciliaretur, tranquillari potuerunt. In Bohemia autem Reformationis sectatores animas excitaverunt, qui clade apud Mühlberg commissa anno 1547 repulsi sunt. Anno 1530 a Ferdinando Ducatus Virtembergiae acquisitus est, qui anno 1519 duci Udalrico ereptus erat. In requirenda terra sua Udalricus anno 1534 Ferdinando Virtembergiam tamquam feudum regium concedere debuit. Cum iste Udalricus in Liga Smalcaldica contra imperatorem pugnaret, iura iterum perdidit; res anno 1552 duce Christophoro ordinatae sunt. Ferdinandus autem die 5 Ianuarii 1531 Aquisgrani coronam regiam Germanicam adeptus est. Pro fratre Carolo diaetis plurimis praefuit. Anno 1552 statuta Bataviensia subsignavit et anno 1555 Pacem Augustanam. Post abdicationem fratris anno 1558 imperator creatus est papa Paulo IV invito.
Gravitudo
Ferdinandus catholicissimus mox intellexit, protestantismum vix opprimi posse. Die 12 Martii 1523 Ferdinandus adhuc edictum contra protestantes promulgaverat atque libros tractatusque eorum supprimi iusserat. Politicus homo egregius cautusque postea protestantibus parcebat compromissa diligens. Absolutismus papalis et Ecclesiae Catholicae status deplorabilis eum excitabant atque maestabant. Neque Concilium Tridentinum postulationibus eius sufficiebat. Cum filius Maximilianus II anno 1562 rex Romanus electus esset, terras suas inter filios Maximilianum, Ferdinandum est Carolum separavit. Quoad efficacitatem administrationis et politicae fiscalis rex vere exemplaris fuit.
9090 Chirotenmondai
9090 , olim designationibus 1995 UW8, 1986 XG1, 1988 FT3, et 1994 NZ12 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Kim Endate et Kazuro Watanabe, astronomis apud Observatorium Kitami versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9090 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Carentonium
Carentonium (Francogallice Charenton-le-Pont) est urbs 30'408 incolarum (anno 2013), commune Francicum "vicus binis a Lutetia leucis distans", praefecturae Valle Matronae in regione Insula Franciae. In duo communia divisus est quorum unum Francogallice Charenton-le-Pont appellatur, alterum Sanctus Mauritius, Francogallice Saint-Maurice (sed Charenton-Saint-Maurice usque ad annum 1842). Ibi asylum insanorum, institutum saeculo XVII, sub nomine hospitalii psychiatrici hodie exstat.
Stephanus Stambolov
Iuventus et munus
Stambolov, cuius pater etiam propugnator libertatis Bulgariae erat, primo Ternobi scholam, annis 1870 - 1872 deinde Odessae seminarium presbyterum frequentabat. Tum propter consilia seditiosa dimissus est, brevi tempore in patria magister operam dedit et tum in exilium in Romaniam fugit. Anno 1876 particeps seditionis Bulgaricae contra Imperium Ottomanicum erat.
Cursus honorum
Anno 1880 praeses vicarius, postea praeses parlamenti Bulgarici erat.Die 9 Augusti 1886, postquam Bulgaria Serbiam bello vicit, milites Russiae fideles Alexandrum I principem in Russiam abduxerunt et novam consilium ministrorum nominatus est. Stambolov contra milites seditosos egit et Alexandrum liberavit. Sed tamen Alexander die 7 Septembris 1886 principatu se abdicavit, quod Russici eum non probaverunt. Stambolov unus trium regentium factus est, qui novum principem peterent. Stambolov suadente Ferdinandus I Saxoniae Coburgi electus est. Qui autem Stambolov die 1 Septembris 1887 Primum ministrum Bulgariae nominavit; quem honorem ad usque 31 Maii 1894 tenuit. Die 18 Iulii 1895 tomocrate Macedonico necatus est.
Secundum bellum mundanum
Secundum bellum mundanum, sive secundum bellum mundiale, vel Bellum Orbis Terrarum II, quod in mundo ab anno 1939 usque ad annum 1945 saeviebat, hoc nomine appellatur quod alterum bellum fuit quo fere omnes totius orbis terrarum civitates pugnabant. Fuit tantae magnitudinis, ut etiam primum bellum mundanum diritate longe antecesserit et ingens adeo numerus hominum occisus sit: primo bello 9 milliones militum ceciderant; secundo bello mundano circa quinquaginta et quinque milliones vitam amiserunt. Dum bellum geritur, sex milliones Iudaeorum interfecti sunt in caede civili quae postea Shoa appellari coepta est, Adolfo Hitler, Henrico Himmler, aliisque nazistis auctoribus. Et bellum maximum et summa Iudaeorum caedes adhuc manent vulnus in permultorum hominum mente ac memoria.
Regiones
Bellum vehementissime primo in Europa et Asia gerebatur, deinde in Africam septentrionalem et oceanos mundi expansum est. Germania, Italia, Iaponiaque, quae bellum sua voluntate commoverunt, amicitatis foedus fecerunt. Inter civitates quae se defendebant vel quae defendentes adiuvabant, erant Unio Sovietica, Civitates Foederatae Americae, Regnum Britanniarum, Polonia, Francia, Canada, Nova Zelandia, et Australia. Illae civitates foedere adligatae erant, unde 'adligatae' appellabantur. Ex parte adligatorum, civitates hosticae etiam "Potestates Axis" appellabantur. Locutio enim in usu erat de axi Berolinensi Romanoque vel Berolinensi et Tociensi.
Initium: Bellum in Europa Asiaque, 1939–1940
Hitler civitates Germaniae finitimas vastare coepit. Mense Augusto anno 1939, Germaniae et Unioni Sovieticae placuit, ne altera civitas alteram adgrederetur. Hoc pacto, Germania Poloniam die 1 Septembris eiusdem anni invasit. Legiones Polonorum pro patria unam mensem bellabant, legionibus Sovieticis die 17 Septembris quoque invadentibus. Polonia haud multo negotio victa Germani copias mense Martio 1940 contra Daniam Norvegiamque convertunt et Maio in Nederlandiam, Belgicam, Luxemburgum, Franciam irrumpunt, quas terras facile anno fere 1940 vincunt, Lutetiamque occupant. Deinde in Britanniae insulam impetum aerium facere incipiunt. Proelio aerio aliquas post menses confecto Germani se Britanniam invadere non posse viderunt quod copiae Britannicae in Britannia ad Germanos repellendum positae erant. Interea, in Asia Iaponia in Coream anno 1910 incucurrerat et in Mandshuriam anno 1931. Hoc bellum dici potest etiam secundum bellum esse inter Sinam et Iaponiam, 7 Iulii, 1937, quod mersum est in secundum bellum mundanum.
Annus 1941
Depopulata Iugoslavia mense Aprili 1941 et foedere cum Unione Sovietica pacto fracto, die 22 Iunii 1941 Hitler insano labore Unionem Sovieticam adortus est. Initio bellum cum Unione Sovietica copiis Germanicis bene evenit.
Mense Decembri, id est die 7 Decembris, Iaponia bello non indicto contra Civitates Foederatae Americae proelium commisit, tormentis ac telis Portum Margaritarium, castra marina prope Oahu Havaiorum sita, adgressus est. Diebus insequentibus, America Iaponiae, Germaniae, Italiaeque bellum indixit. Iaponia in Asia concitatrix fuit cum in Sinam et Coream et Philippinas invaserit.
Annus 1942
Die 17 Iulii anni 1942, pugna Stalingradensis inter copias Germaniae et Unionis Sovieticae coepit. Die 4 Novembris anni 1942 exercitus Regni Britanniarum vicit copias Italiae et Germaniae prope El-Alamein in Aegypto. Die 8 Novembris, legiones Americanae et Britannicae in litore Africae Septentrionalis Francicae exposuerunt. Iaponia Indonesiam anno 1942 incucurrit.
Annus 1943
Die 2 Februarii anni 1943, copiae Unionis Sovieticae vicerunt in pugna Stalingradensi. Die 25 Iulii 1943 Magnum Consilium fascismi abdicationem Beniti Mussolini petivit et Mussolini se a munere Praesis Consilii ministrorum removit, sed iam die 8 Septembris 1943 a Germanis ut ducem Rei Publicae Socialis Italicae restitutus est.
Die 23 Augusti 1943, copiae Germaniae victae sunt ab exercitu Unionis Sovieticae in pugna Kurskensi (quae a die 5 Iulii durabat).
Annus 1944
Die 6 Iunii anni 1944, legiones Americanae, Britannicae, Canadienses exercitus in litore Normannico exposuerunt et in aliquos menses Galliam a dominio nazista liberaverunt.
Annus 1945
Post cladem Germanicorum et Italicorum militum etiam in Italia septemtrionale die 25 Aprilis 1945 Mussolini cum amante Clara Petacci fugam e Mediolano in Vallem Telinam conatus est, sed iam die 27 Aprilis veste militis Germanici abditus in vico apud Larium Lacum (Giulino di Mezzegra) manibus militum qui contra potestatem suam pugnabant comprehensus est et insequenti die supplicio adfectus est.
Die 12 Aprilis, Roosevelt praeside Americano mortuo, novo praeses Harrius S. Truman bombas atomicas in urbes Iaponicas ici iussit. Die 6 Augusti Hirosima die 9 Augusti Nagasacium eo modo deletae sunt. Haec terribilia et potentissima nova arma Iaponiam ad deditionem pellexerunt, et nam die 2 Septembris secundum bellum mundanum finitum est.
De exitu belli
Omnibus victoribus dividendi Germaniam libido erat, quae ergo civitas, bello confecto, in quattuor partes divisa est. Unio Sovietica partem orientalem, dictam "zonam orientalem" (Ostzone) in sua potestate habuit; partes occidentales, "zonas occidentales" (Westzonen, iocose Trizonesia) a Francia, Regno Britanniarum, et Civitatibus Foederatis Americae occupatae sunt. Anno 1949, binae civitates Germanicae creatae sunt: in parte orientali Res publica Democratica Germanica et in regionibus ad occidentem versus Res publica Foederalis Germanica quae anno 1990 contributae sunt. Sed fines istius zonae orientalis et postea rei publicae Germanicae orientalis ad orientem solum usque ad terminum fluviorum Viadri et Nissae (Oder-Neiße-Linie) pertinuerunt; nam regio Ostpreußen "sub administrationem sovieticam", regio inter Poloniam et Oder-Neiße-Linie) "sub administrationem polonicam" statutae sunt, dum tempore unionis binarum Germaniarum faciendae partes istarum duarum civitatum permanserunt.
Anno 1946 inter iudicia Norimbergensia praecipui viri publici nazistae in ius vocati sunt et multi etiam capite damnati sunt.
Civitates participantes
Primae nationes quae belli initium fecerunt (asterisco monstrantur Potestates Axis):
Turris de Musto
Turris de Musto (Italiane: Torre di Mosto) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 735 incolarum, in Regione Venetia et in Urbe metropolitana Veneta situm. Incolae Turrisani appellantur.
Fractiones
Sant'Anna di Boccafossa, Staffolo
Loci
Sant'Elena, Senzielli, Tezze.
Municipia finitima
Caorle, Ceggia, Cessalto (TV), Eraclea, San Donà di Piave, San Stino di Livenza.
623 Chimaera
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 623 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ascoux
Ascoux est commune Francicum 913 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
3149 Okudzhava
3149 , olim designationibus 1981 SH, 1951 WN2, 1951 YS, et 1971 TF3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Zdeňka Vávrová, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3149 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Datura stramonium
Datura stramonium (binomen a Carolo Linnaeo anno 1753 statutum) est species plantarum florentium in America media sponte crescens quae pharmacum praebet in culturis indigenarum huius regionis inter entheogena ritualia adhibitum. Inter tres species generis Datura quae in anno 1552 confecto depinguntur, D. stramonium inter medicamenta ad somnum favendum enumeratur.
Saverdun
Saverdun  (Occitanice Sabardu) est commune Francicum 4'528 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Etruscae insulae
Etruscae insulae (Tusciae insulae) vel Archipelagus Tuscus (Italiane Arcipelago Toscano) sunt insulae Italicae, in Tyrrheno mari, ad occidentem Tusciae atque ad orientem Corsicae iacentes. Sunt septem insulae maiores, pluresque minores. Maxima est Ilva, quae a temporibus praehistoricis habitatur.
Maiores
Insulae Etruscae maiores sunt:
Minores
Insulae Etruscae minores sunt :
Henricus II (rex Francorum)
Henricus II, (natus in Sancto Germano in Laya die 31 Martii 1519; Lutetiae die 10 Iulii 1559 mortuus) fuit dux Britanniae Minoris ab anno 1536 et rex Franciae ab anno 1547 (conoranus die 25 Iulii eisdem anno) usque ad mortem anno 1559. Francisci I uxorisque eius Claudiae erat filius.
Fragaria
Fragaria (nomen a Linnaeo anno 1753 statutum) est plantarum florentium genus quod ad rosacearum familiam pertinet. Nothospecies Fragaria x ananassa, quae fragum hortense producit, hybrida est specierum duarum huius generis, videlicet F. chiloensis et F. virginiana.
Henricus II (rex Francorum)
In matrimonium duxit Catharinam Medicaeam, e qua quinque filios et quinque filias genuit.
Durocortori coronatus est et in Abbatia Sancti Dionysii sepultus est.
Arx (Italia)
Arx (Italiane: Arce) est oppidum Italiae et municipium, circiter 5 950 incolarum, in Regione Latio, in Provincia Frusinati et in media Italia situm. Incolae Arcenses appellantur.
Fractiones
Campanile, Campostefano, Collealto, Collemezzo, Collenoci, Colleolivo, Colleone, Fontanelle, Frassi, Isoletta, Marzi, Murata, Portone, Puzzaca, Tramonti, Valle
Zygaena trifolii
Zygaena trifolii (Anglice five-spot burnet) est papilio familiae Zygaenidarum.
Saint-Germain-lès-Corbeil
Saint-Germain-lès-Corbeil est commune Francicum 7'310 incolarum (anno 2012) praefecturae Exonae in regione Insula Franciae.
Walworth
Walworth (Anglice; nomen Latinum non exstat) est districtus regionis Southwark Londinii. Nomen Walworth videtur derivatum esse a nomine Anglicae antiquae Wealhworth, quod fundum Britannorum significat. Situs est iuxta Camberwell et Elephant and Castle, 3.1 chiliometra ad meridio-occidentem a Charing Cross.
Historia
Domus Ioannes Smith in Via Walworth sita ita nominata est memoriae Ioannis Smith causa, qui praeses erat Factionis Laboris ab anno 1992, dum anno 1994 subito mortuus est. Illa domus, sedes prior Factionis, tempore electionis in nuntiis saepe visa est cum politici ad Nationale Administrationis Consilium convenientes intrant exeuntque.
Eugenius Delacroix
Ferdinandus Victor Eugenius Delacroix, vulgo Eugène Delacroix (Carentonii die 26 Aprilis 1798 natus; mortuus Lutetiae die 13 Augusti 1863), fuit pictor Francicus motionis Romanticismi.
Vita
Petri Narcissi Guérin discipulus mox sese emancipabat e traditionibus classicis. Ei in animo fuit ut effectus quam maximi crearentur itaque differentiae coruscantes et acres in coloribus sese ostenderent. Id iam in prima expositione anno 1822 sentiebatur in opere de Dante et Vergilio navigantibus (Lutetiae). Assectatores scholae Iacobi Ludovici David immo magis excitavit opus anni 1824 de pugna in Chio (Lutetiae); Eugenius Delacroix ipsum pugna Graecorum in Turcas occupatores inflammatum esse constat. Imago ea a nonnullis romanticismi manifestum putatur.
Cum anno 1825 iter in Angliam fecisset, ubi litteris Shakesperii et Georgii Byron studebat, multa in mythologicis, religione, politica, moribus popularibus, allegoricis, poeticis depinxit. Praeterea clades, homines, naves, bestias pictura vivificavit technica hydrochromatica aut olearia. Opera musica ampla et rasiones quoque confecit. In imaginibus suis classici generis sobrietati multitudinem figurarum et personarum obiciebat. Quamquam vivacitate atque coloribus omnes alios superavit, modus eius pingendi minus elegans et minus sollemnis esse dicitur. Tamen studia relicta, quae post mortem inventa sunt, eum delineatorem optimum fuisse monstraverunt.
Delacroix ab aliis nimis veneratus, ab aliis nimis devotus est. Praesertim iuventuti placuit eius pingendi ars, et haud pauci eum imitabantur. Inter opera maximi momenti numerantur: Hellas tristis (1826), Marinus Falieri decapitatus, Milton cum filiis, Christus in Monte olivarum, Sardanapalus moriturus in roda, Libertatis dea ante populum incedens, Episcopi Leodiensis decessus.
Anno 1832 legatos imperiales quosdam in Marocum comitatus est. In terris istis colores eius ob solis radios maturitatem veram attingere potuerut, de quo testimonium perhibent opera haec: Mulieres in Harem (1834), Nuptiae Iudaicae in Maroco (1841), Convulsionarii Tingitani. Incrementum colorum et in artificiis historicis facile agnosci potest: Ludovicus sanctus in clade contra Anglos (Versaliis), Medea (1838 Insulae), Cleopatra (1839), Traiani iudicium Trajans (1840), Constantinopolitana halosis (Lutetiae), Marci Aurelii mors (1845 Tolosae), Christus crucifixus (1847) etc. In bibliotheca Palatii Luxemburgensis Lutetiae Parisiorum imagines varias historicas muris adpinxit, inter quas omnibus notissimum est opus de D. Alegherio et Vergilio inter poetas philosophos heroes. In Palatio legiferum in Diaeta regis, quae dicitur, allegorias iustitiae, industriae, agriculturae, belli reddidit. Quibus genii scientiae, vitae rusticae, artis, fortitudinis sese aggregabant. Inter Eugenii Delacroix opera novissima erant imago mythologica maxima in Pinacotheca Apollinis in Museo Lupariensi necnon Michael cum Lucifero luctans, Heliodiodori reprobatio, Iacobi luctatio cum angelo (in Ecclesia Sancti Sulpicii Parisiensi). Insuper lithographias septendecim confecit ad conversiones operis Faust (A. Stapfer, 1828) et operis Hamlet. Fertur Delacroix imagines 850 depinxisse et delineationes 6500 exarasse.
Sautel
Sautel  est commune Francicum 129 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Ploca
Ploca seu Portus Tolerus (Croatice: Ploče; Italiane: Porto Tolero) est Urbs Croatiae, in regione Ragusina-Narentina ac in Dalmatia terra historica sita. Incolunt urbem 10 100. Urbani Plocenses vel Tolerenses appellantur.
Maisse
Maisse  est commune Francicum 2'703 incolarum (anno 2012) praefecturae Exonae in regione Insula Franciae.
Vallis Imania
Vallis Imania (Italiane: Valle Imagna) est vallis Italiae in regione Langobardia et in Provincia Bergomati sita. In hac valle fluit rivus Imania.
Municipia in Valle Imania
Municipia in Valle Imania sunt:
Henricus Jon Benjamin
Henricus Jon Benjamin, vulgo Henry sed communiter H. Jon Benjamin (natus Vigorniae Massachusettensium die 23 Maii 1966) est histrio Americanus.
Urbs metropolitana Messanensis
Urbs metropolitana Messanensis, seu Urbs metropolitana Messanae (Italiane: Città metropolitana di Messina; Sicule: Pruvincia di Missina), est Urbs metropolitana Italiae Italiae circiter 648 371 incolarum, in Regione Libera Sicilia sita cuius caput Messana est.
Sententia
Sententia provincialis est: FERT LEO VEXILLUM MESSANÆ CUM CRUCE SIGNUM.
Historia
Urbs metropolitana instituita est die 4 Augusti 2015 in locum Provinciae regionalis Messanensis, cui successit.
Municipia metropolitana Messanensia
Municipia Urbis metropolitanae Messanensis, cum urbe, 108 sunt. Urbes, oppida et communia provinciae Latine vocari possunt.
2233 Kuznetsov
2233 , olim designationibus 1972 XE1, 1957 LL, 1958 XA, 1965 YC, 1968 QF1, 1973 AO3, 1977 FS2, et 1979 XD agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Žuravlëva, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est. A  nomen cepit.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2233 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Marcellianus
Marseillan (Occitanice Marcelhan) est commune Francicum 224 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Kristen Schaal
Kristen Schaal (nata in Longmont Colorati familia antique oriunda e Batavia die 24 Ianuarii 1978) est actrix Americana.
Humanitates publicae
Homines qui se humanitatibus publicis dedunt spatia creare conantur ubi cives de educatione et cogitatione rerum et notionum conloqui possunt. Inter proposita humanitatum publicarum sunt exhibitiones et programmaturae quae se cum conservatione historica, historia orali, archivis, cultura materiali, arte publica, heredio culturali, et ratione culturae reipublicae gerendae coniunguntur. Qui humanitates publicas tractent facilitatem et utilitatem humanitatum per publicum generalem vel greges communitatis conservare volunt.
American Council of Learned Societies' National Task Force on Scholarship and the Public Humanities dicit naturam humanitatum publicarum esse inventiones eruditionis academicae civibus docere: "Litterae et humanitates non sunt duae provinciae distinctae, sed partes rationis unius, rationis per quam cognitio privata investigatur et in scientiam publicam commutatur." Alii subiciunt aequabilem intellegentiam modorum quibus historia, heredium, et cultura inter academiam et homines partiuntur.
Nonnullae universitates programmata in humanitatibus publicis instituerunt, inter quas:
Inter disciplinas coniunctas sunt historia publica, sociologia publica, folklore publicum, anthropologia publica, philosophia publica, conservatio historica, museologia, administratio hereditatis culturalis, archaeologia communis, ars publica, et scientia publica.
Inter exempla institutionum et organizationum privatarum vel publicarum quae programmta humanitatum publicarum sunt:
Longueville-sur-Aube
Longueville-sur-Aube  est commune Francicum 125 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.