cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atropatene (res publica)
Cultura
Classica Atropatenica musica mugamum (Atropatenice muğam) nominatur et de more series cum poëse et instrumentalibus interludiis est. Canta poësis aliquando Tahririca segmenta includunt quae gutturalis cantus forma pari iubilo utuntur. Poësis proprie de divino amore et saepe Sufico Islamismo conexa est. Adversus mugamicas Mediae Asiae nationum traditiones, Atropatenicum mugamum forma liberius et minus rigidum; cum subitario iazii campo saepe confertur. Societatis Educativae, Scientificae, et Culturalis Consocietatis Nationum Atropatenicam mugamicam traditionem Summum Opus Patrimonii Oralis et Intangibilis Humanitatis die 7 Novembris anni 2003 proclamavit. Meychana (Atropatenice meyxana) et mugamum multarum musicalium traditionum Atropatenicarum una sunt. Mugami cantor Alimus Qasimov quinque optimorum omnium temporum cantorum unus putatur. Meychana traditionalis Atropatenici peculiariter vulgaris cantus genus sine instrumentis, qui e more a variis hominibus e tempore de particulari re dicentibus perficitur. Inter nationalia musica instrumenta quattuordecim intensa, octo pulsata et sex inflata sunt. Atropatene Festivalia Cantionis Eurovisionis anno 2008 inivit ubi octavum locum inter 43 agonistas consecuta est.
Atropatenica architectura Orientalibus Occidentalia elementa typice coniungit. Multi antiqui architectonici thesauri ut Turris Virginis et Regia Sirvansarum intra Bacuensia moenia in moderna Atropatene supervivunt. Inter alios Mediaevales architectonicos thesauros variarum scholarum pondus reflectentes sunt Regia Sachorum Sirvanensium in Bacua, Regia Chanium Sacapolitanorum in Sacapoli in medio-boreali Atropatene, Templum Surachaniense in Abseronica paeninsula, pontium numerus qui super flumen Araxen se extendunt et varia mausolea. Saeculis undevicensimo et vicensimo ineunti, monumentalis architecturae paulum creatum est, sed peculiares aedes in Bacua et aliis locis aedificatae sunt. Inter recentissima architectonica monumenta, Bacuensis subterferrivia ob suum sumptuosum ornamentum notatur.
Atropatenicae gentiliciae et traditionales vestes sucha et papachius (Atropatenice çuxa et papakh) sunt.
Gastronomia Atropatenica ponderis pars Atropatenicae culturae est. Climaticae diversitas fertilitasque terrae nationalibus in patinis reflectuntur quae in piscibus e Mare Caspio, localibus in carnibus (praecipue in ovilla et bubula) et in temporaria holerum copia fundantur. Safranatae oryzae pilafum (Atropatenice plov) est Atropatenicus principalis cibus et thea nigra civitatis potio.
Nexus externi
🇬🇷
Novem poëtae lyrici
Novem poetae lyrici a doctis apud Alexandriam delecti sunt e veteribus Graecorum poetis lyricorum, ad conservandos libros suos in bibliotheca.
Illi clarissimi poetae fuerunt: Haec enumeratio bis inter epigrammata anonyma Anthologiae Palatinae reperitur, numeris 9.184 et 9.571. Illius versionem Latinam Hugo Grotius composuit quae sic sonat:
Fuller Warren
Fuller Warren (natus Blounttown die 3 Octobris 1905; Miamiae mortuus die 23 Septembris 1973), causidicus, fuit politicorum peritus Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1949 usque ad annum 1943 Floridae gubernator fuit.
Lugdunum (discretiva)
Lugdunum est:
Meretricium
Meretricium, vel in lingua post-classica prostitutio, est actus coitûs aliarumve rerum veneriarum pro pecunia faciendarum. Qui hoc facit variis nominibus potest: meretrix, scortum, lupa, prostibulum, prostitutus, prostituta, quaestuaria, publica. Quaestus meretricius diu per orbem terrarum factus est. In aliquibus iurisdictionibus scelus habetur et varie punitur, sed alibi legale est et a civitate sub variis condicionibus permittitur. Meretricium pars industriae veneriae (vel sexualis) habetur.
Variae de meretricibus sententiae
Latini poetae frequentes de meretricibus locuti sunt. Catullus: "Nunc in quadriviis et angiportis magnanimos glubit Remi nepotes." Scilicet Romae meretrices in quadriviis et angiportis latebant. Horatius in satura:
Induebantur enima matronae alba stola. Hodierni pedantes hos versus "lectionem magistralem" appellare possunt. Aristophanes Byzantius, vir doctissimus, scripsit historiam meretricium.
Illa autem Bacchis Terenti, sic cum honesta virgine loquitur:
Sic Valerius Maximus (Val. Max., II, 6, 15) de turpibus moribus Poenarum: Siccae enim - inquit - est fanum Veneris, in quod se matronae conferebant atque inde procedentes ad questum, dotis corporis iniuria contrahebant, honesta nimirum tam inhonesto vinculo coniugia iuncturae.
Romanae meretrices erant, mehercule, honestiores; Valerius Maximus, V, 2,1: "Cum enim - inquit - a Fulvio Capuae obsiderentur, ac duo campanae mulieres benevolentiam erga Romanos dimittere noluissent, Vestia Appia mater familiae et Cluvia Facula meretrix, quorum altera cotidie pro salute exercitus nostri sacrificavit, altera captis militibus Romanis alimenta subministrare non destitit, urbe illa oppressa senatus his et libertatem et bona restituit, et si quid amplius praemii petissent, libenter se daturum adseveravit."
Pretia
Aulus Gellius in Noctibus, I, 8: Sotion ex peripatetica disciplina haut sane ignobilis vir fuit. Is librum multae variaeque historiae refertum composuit eumque inscripsit κέρας Άμαλθείας. Ea vox hoc ferme valet, tamquam si dicas "cornum Copiae". In eo libro super Demosthene rethore et Laide meretrice historia haec scripta est: "Lais - inquit - Corinthia ob elegantiam venustatemque formae grandem pecuniam demerebat, conventusque ad eam ditiorum hominum ex omni Graecia celebres erant, neque admittebatur, nisi qui dabat, quod poposcerat; poscebat autem nimium quantum." Hinc ait natum esse illud frequens apud graecos adagium: quod frustra iret Corinthum ad Laidem, qui non quiret dare, quod posceretur. "Ad hanc ille Demosthenes clanculum adit et, ut sibi copiam sui faceret, petit. At Lais μυρίας δραχμάς poposcit" hoc facit nummi nostratis denarium decem milia. "Tali petulantia mulieris atque pecuniae magnitudine ictus expavidusque Demosthenes avertitur et discedens <<Ego - inquit - paenitere tanti non emo.>>
Plautus in Asinaria:
Patrum ecclesiae sententiae
Hieronymus contra Vigilantium (immo "dormitantium"!): "Timeo oculos meretricis, ne forma insignis ad illicitos ducat amplexus." Scripsit Segneri, haec verba esse quasi pudenda, nisi maximus sanctus ea scripsisset.
Meretrix etrusca
Etrusci poetae varia carmina de meretricibus finxerunt; belle et festive Cecco Angiolieri:
Sed illa inhonesta muliercula etruscis verbis pecuniam poscebat: "avestu - inquit - cavelle?" Cecco autem erat poeta tam elegans quam pauper.
His verbis Dante, in Inferno:
Meretrix Veteris Testamenti
Exploratores, qui Ierichum missi sunt, servavit meretrix Rahab (Iosue, 2-8); Iericho capta, "Duobus autem viris, qui exploratores missi fuerant, dixit Iosue: Ingredimini domum mulieris meretricis, et producite eam. [...] Urbem autem, et omnia quae erant in ea, succenderunt. [...] Rahab vero meretricem, et domum patris eius et omnia quae habebat, fecit Iosue vivere." (Iosue, 6-24)
Thamar sese socero suo Iudae prostituit; et sacra historia nos docet, quantam illam pecuniam demeritam esse: "Quid dabis mihi ut fruaris concubito meo? Mittam tibi haedum de gregibus." (Genesis, 38-16)
Hosea propheta uxorem meretricem duxit; Ezechiel profeta nos docet, Oollam et Oolibam (Oholah (אהלה) Oholibah (אהליבה) vel Aholah Aholibahque) are sese venditavisse Assyriis "quorum carnes sunt ut carnes asinorum, et fluxus equorum sicut fluxus eorum." Dicit propheta de Oolla:
Varia genera eorum
Qui infinita genera meretricium poterit declarare, is numerabit stellas in coelo vel flores in prato. Sunt meretrices populares et nobiles; aliae pauperibus, aliae divitibus inserviunt, nonnullae Ecclesiae ministris; lautissimae, senatoribus et consulibus. Nec solum pretio et forma inter se discrepant, sed operis, quas navant nequissimas; ait enim Martialis:
Puer, qui se pretio vendit, cinaedus appellatus est.
Internationalis iurum humanorum lex
Internationalis iurum humanorum lex, sicut Pactio pro reprehensione mercatus hominum et compilationis e prostitutione allis (decreta anno 1949), Conventio de Abrogatione in omni forma Discriminationis contra Mulieres et Conventio de Iuribus Pueri protectiones ex statu meretricis affirmat, et de impuberibus prohibent. Etiam Principium XI Yogyakartae Principium sed sine stigma vel criminizatione quae hororem meretricis denegent.
Balaka seemannii
Balaka seemannii est species plantarum florentium familiae Arecacearum, solum in Vitiis endemica.
Ientaculum
Ientaculum est primum epulum cottidianum, ante meridiem sumptum, plerumque prandio et cena principali levius.
Nomina
Nomen substantivum Latinum "ientaculum" e verbo "ientare" (i.e. "ieiunium abrogare") derivatur, quod vocabulum ex nomine adiectivo "ieiunus" ("qui cibum non sumpsit") conficitur.
Similiter significant nomina in aliis linguis nonnullis. In lingua Francogallica nomen omnium epulorum cotidianorum e verbo Protoromanico *disieiunare conficitur, synonymo verbi classici "ientare"; unde enim dîner ("cenare" et "cena" apud Francos, "prandere" et "prandium" apud Quebecanos), déjeuner ("ientare, prandere, prandium" apud Francos, "ientare, ientaculum" apud Quebecanos), petit déjeuner ("ientaculum" apud Francos), cf. à jeun "ieiunus, qui ientaculum nullum sumpsit". Nomen petit déjeuner in linguam Dacoromanicam imitatur (mic dejun "ientaculum") et Lusitana (pequeno almoço "ientaculum", ut qui diceret "parvum prandium"). Déjeuner in aliis linguis imitatur, Lusitane olim desjejuar "ientare" et desjejum "ientaculum", Hispanice desayunarse "ientare" et desayuno "ientaculum", in dialecto Valentiana desdejunar-se "ientare" et desdejuni "ientaculum"; Anglice breakfast ("ientare, ientaculum", ut qui diceret "ieiunium frangere"), e quo mutuata sunt nomina Cambrice brecwast, Gadelice bracaist, Hibernice bricfeast.
La messa è finita
La messa è finita (Latine scilicet Ite missa est) est pellicula a moderatore cinematographico Italico Ioanne Moretti anno 1985 ducta, quae presbyteris vitam et difficultates enarrat. In pellicula hi histriones agunt:
Ientaculum
Nomina
In nonnullis linguis nomen ientaculi significat "epulum matutinum". Ita Danice morgenmad, Islandice morgunmatur, Anglosaxonice morȝenmete, Gadelice biadh-maidne, Hibernice béile na maidne; seu "epulum primum", e.g. Italiane olim prima colazione (vel breviter colazione).
Apud multos nomen ientaculi sonat "cibus praecox", e.g. Norvegice Frokost, Suecice Frukost; seu "morsus praecox", Theodisce Frühstück; sive "morsus", Gallaice almozo (e Protoromanico *admordium verbi classici "mordere" composito), Catalane esmorzar.
Interdum nomen vel cibo vel potioni alludit. Ita Vallonice café-didjuner "prandium e coffeo"; Lusitane communiter café da manhã "coffeum matutinum" et in lingua creoli Promontorii Viridis simplicius café, sc. "coffeum".
Consuetudines
Qui de regimine in India antiqua scripserunt hominibus oportere bis cotidie epulare praeceperunt. Indi hodierni ad ientaculum panes aut pulmenta et fercula caril ex holeribus accipiunt iuxta achar; coffeum aut theam aut lac sorbent.
Sinae saepe ptisanarium sumunt aut pulmentum e caseo soiae, additis interdum rasuris porcinis seu copadiis; theam sorbent.
Auctor libri Regiminis acutorum Hippocratici alios homines semel epulare adseverat (i.e. cenam tantum sumere), alios bis (i.e. ἄριστον "prandium", circa meridiem sumptum, et δεῖπνον "cena"). E quo intellegimus aut neminem Graecorum classicorum ientaculum sumpsisse, aut melius, hoc auctore, "ientare" (i.e. ἀκρατίσμα sumere) non est "epulare"; acratisma enim e pane et vino aquoso constetit. Hodie Graeci permulti ientaculum minimum sumunt, e.g. tyropectam seu spanacopectam cum poculo coffei modo Turcograecico confecti.
Romani antiqui, sicut Graeci, ientaculum e pane tantum, seu pane cum caseo, et vini aquosi poculo. Operarii servi urbani apud pistores mane emebant, si recte Martialis monet: "Surgite: iam vendit pueris ientacula pistor, Cristataeque sonant undique lucis aves." Itali hodierni complures poculum coffei e lacte confecti iuxta panem seu biscoctum; alii Europae meridionalis incolae leniter ientant, fere omnes coffeum sorbentes; Lusitani enim ientaculum interdum café da manhã nuncupant. Apud Hispanos mos est aut socolata aut coffeum in ientaculo bibere, saepissime cum biscoctis, panibus aut encytis.
Francis panis aut semilixula infertur cum butyro et confectura; potio coffei, theae (sine lacte) seu socolatae (e lacte) additur. Haec si in aliis civitatibus offeruntur "ientaculum continentale" nuncupantur.
Britanni saepius aut cerealia cocta e lacte accipiunt, aut granea ex avena, aut ova et larda et alia nonnulla cum pane cocto, aut panem cum butyro et confectura vel melimelata. Haec si omnia eisdem epulis servantur (quod rarius accidit) "ientaculum Anglicum plenum" (full English breakfast) nuncupantur. Coffeum seu theam, ambo e lacte, sorbent.
Tria ientacula litteraria
Ientacula nonnumquam in litteris narratur, quorum omnium antiquissimum (saeculo fere VII a.C.n. e traditione populari compositum) est ἄριστον illum, ab Eumaeo Ulixeque paratum, cui Telemachum subito advenam participavisse ait poëta: Hac igitur traditione ientaculum e reliquiis cenae hesternae, loco pulmentarii pani vinoque aqua mixto additis, constetisse posse discimus. Alii autem aliter: discipuli Iesu pulmentarium ab ipsis laboribus nocturnis nactum pani, quem dominus resurrectus contribuebat, addidisse relati sunt, narratione saeculo I p.C.n. scripta: Versione Vulgata "prandete" legimus, sed Graece ἀριστήσατε scilicet "ientaculum sumite". Ientaculis, quae memorabilia erint, hospites inexspectati adsunt: haec e citationibus praecedentibus, tamen ex insequenti videmus, quae a capitulo primo mythistoriae Ioannis Steinbeck The Grapes of Wrath (1939) excerpitur: Thomam iuvenem e carcere liberatum mane cum contubernione domum redire: matrem, pernam panemque ad ientaculum parantem, "Veniant," dixisse, "sat habemus: praecipe ut manus lavent: panis iam coctu'st: baconem ab igne nunc sublevo ... Venite! Feliciter panem adfatim coxi": quo dicto farinam in patinam manu alba in adipem bullantem immixisse ad iusculum spissandum: "Omnes adsedere non possumus," dixisse. Hae tria episodia, e vita pauperum descripta, ientacula simplicia, temporaria, impraevisibilia esse monstrant. Ad cenam convocatur; ad ientaculum advenitur.
Monterrey
Monterrey est urbs septentrionalis Mexicana et caput civitatis Novae Legionis, conurbationis metropolis regimontanae. Haec autem area supradicta confecta est a Monterrey et aliis decem municipiis, 3,864,334 incolarum in 2005, dum est secunda area metropolitana immanior et tertia populationis si loquimur. Etiam dicta "Sultana septentrionis" (La sultana del norte) propter magnam principatum regionum circumdantium, utque idem "Urbs montium" (La Ciudad de las Montañas) ob montes complures qui in eam introeunt, est opulentum centrum negotiorum et mercaturarum, opera progressionis suae et industrialis et oeconomicae et disciplinariae in muneribus suis atque infrastructura. Etiam obviam in urbibus latiniamericanis maioris dynamismi oeconomici licet coniungere, atque cum eo municipium conurbatum suum San Pedro Garza García, quod .95 punctorum in indice progressi humani, maior omnibus civitatum latiniamericanarum (Praeterquam Delegatio Benedicti Juarez, Mexicopoli).
Maná
Maná est musicus grex Mexicanus anno 1980 conditus, cuius sodales sunt Ferdinandus Olvera, Alexander Gonzales, Sergius Vallin, et Iohannes Calleros.
Monterrey
Monterrey habet 1,130,070 incolas secundum computum 2005 institutionis nationalis statisticae et geographiae et informaticae (in siglis hispanicis INEGI). Nunc area metropolitana, dudeviginti populos continet propinquos in undecim municipiis qui derivant in area cum 580,5 km², et confecta est ab Apodaca, García, Escobedo, Guadalupe, Juárez, Monterrey, San Nicolás de los Garza, San Pedro Garza García, Sancta Catarina, Salinas Victoria et Santiago.(videre chartam areae metropolitanae.
Historia
Hoc nomen sustulit propter nomen Viceregis tunc Novae Hispaniae Gaspar de Zuñiga y Acevedo qui fuerit comes Montis Regis, Aurensis urbs, in Gallaecia.
Novo Regno Legionis condito, neque quattuor vicos octonorum familiarum exsuperabat, qui erant Monterrey, Monclova, Cerralvo et Saltillo. Paulatim autem insedit pastoribus pugnantibus et postea populos nativos removentibus, appellatos Apasses. Deinde bella Mexici contra Civitatibus Foederatis incipiunt et urbicula prope limites inter ambos est in optimo grado strategico itaque locus signabilis fit.
Ecclesia Catholica Romana
Monterrey est sedes archiepiscopalis. Praesens archiepiscopus est (a die 24 Novembris 2007) cardinalis Franciscus Robles Ortega.
Abbo Floriacensis
Abbo Floriacensis (natus anno 945 - mortuus die 13 Novembris 1004) fuit monachus et, postea, abbas monasterii Floriaci ad Aurelianum in Francia.
Natus prope Aurelianum, educatus est Lutetiae, philosophiae, mathematicae et astronomiae devotus. Duos annos in Anglia deguit ut auxilium Archiepiscopo Osualdo Eboracensi daret ad vitam monasticam restaurandam. Abbas creatus est abbatiae novae apud Ramesiam in regno Anglorum Orientalium ab 986 ad 987. In Anglia habitans audivit de martyrio Sancti Edmundi et Passionem eiusdem sancti Latine scripsit.
Coriolanus (Shakesperius)
Apud Titum Livium Patavinum in Ab urbe condita libris, Veturia mater Coriolani Volumniaque uxor erat. In Gulielmi Shakespeare Coriolano et in Plutarchi Vitis Parallelis Virginia Coriolani uxor et mater Volumnia.
Divisio laborum
Divisio laborum, laboris divisio seu laboris partitio est specializatio laboris cooperativi in negotia eo consilio, ut productum laboris vel facultas laborandi augeantur. Per cursum temporis divisio laboris augebatur una cum productione et mercatura, una cum origine capitalismi et complexitate operationum industrialium. Demum, divisio laborum augebatur ope scientiae Tayloristicae quae laborum motibus et temporum spatiis studebat.
Coriolanus (Shakesperius)
Historia
Plebs Romae anxiis animis sunt. Fame laborant et annona cara est dum vilitas annonae in horreis bonorum civium conditae. Marcius, gentis patriciae inter primores iuuenum adulescens et consilio et manu promptus, in rostra escendit.
Divisio laborum
Plato divisionem laboris esse originem civitatis putavit. Deinde Adamus Smith et Aemilius Durkheim de divisione laboris cogitaverunt. Carolus Marx divisionem laboris producere alienationem laboratorum putavit. Quae alienatio oriri ex manufactura, industria magna et possessione privata machinarum.
<!--Division of labour or specialization is the specialization of cooperative labour in specific, circumscribed tasks and roles, intended to increase the productivity of labour. Historically the growth of a more and more complex division of labour is closely associated with the growth of total output and trade, the rise of capitalism, and of the complexity of industrialization processes. Later, the division of labour reached the level of a scientifically-based management practice with the time and motion studies associated with Taylorism.
Abbo Floriacensis
Floriacum regressus anno 988, Abbo Floriaci abbas institutus est abbate Oiboldo mortuo, quanquam alter monachus, a rege et episcopo Aurelianensi fultus, electioni eius repugnavit. Quod certamen pro Abbone diiudicatum est a Gerberto (postea Papa Sylvestro II).
Divisio laborum
he division of labour makes trade necessary and is the source of economic interdependence. In Plato's Republic we are instructed that the origin of the state lies in that "natural" inequality of humanity that is embodied in the division of labour.
Abbo Floriacensis
Abbo magnopere interfuit rebus publicis, et ecclesiasticis et saecularibus. In anno 1004, ut coenobium Regulae in Gasconia restauraret, aliquot monachos e Floriaco ad numerum monachorum Regulensium augendum ibi transtulit. Evenit tamen inter duas factiones monachorum certamen violens in quo Abbo pacem conciliare conatus casu lancea severe vulneratus est. Vix repsit ad cellam ubi in brachiis cuiusdam discipuli recumbens, Aemoeni nomine, mortuus est die 13o Novembris. Idem Aemoinus postea vitam eius scripsit.
Divisio laborum
"Well then, how will our state supply these needs? It will need a farmer, a builder, and a weaver, and also, I think, a shoemaker and one or two others to provide for our bodily needs. So that the minimum state would consist of four or five men...." (The Republic, Page 103, Penguin Classics edition.)
David Hume
Abbo Floriacensis
Mox habitus est Sanctus a populo Franciae propter famam miraculorum quae apud sepulchrum eius effecta sint.
Divisio laborum
David Hume talks about "partition of employments" in "A Treatise of Human Nature" (1739):
When every individual person labours a-part, and only for himself, his force is too small to execute any considerable work; his labour being employ’d in supplying all his different necessities, he never attains a perfection in any particular art; and as his force and success are not at all times equal, the least failure in either of these particulars must be attended with inevitable ruin and misery. Society provides a remedy for these three inconveniences. By the conjunction of forces, our power is augmented: By the partition of employments, our ability encreases: And by mutual succour we are less expos’d to fortune and accidents. ’Tis by this additional force, ability, and security, that society becomes advantageous.
The specialisation and concentration of the workers on their single subtasks often leads to greater skill and greater productivity on their particular subtasks than would be achieved by the same number of workers each carrying out the original broad task.
Smith saw the importance of matching skills with equipment - usually in the context of an organisation. For example, pin makers were organised with one making the head, another the body, each using different equipment. Similarly he emphasised a large number of skills, used in cooperation and with suitable equipment, were required to build a ship.
In modern economic discussion the term human capital would be used. Smith's insight suggests that the huge increases in productivity obtainable from technology or technological progress are possible because human and physical capital are matched, usually in an organisation. See also a short discussion of Adam Smith's theory in the context of business processes.
Karl Marx
Increasing the specialization may also lead to workers with poorer overall skills and a lack of enthusiasm for their work. This viewpoint was extended and refined by Karl Marx. He described the process as alienation; workers become more and more specialised and work repetitious which eventually leads to complete alienation. Marx wrote that "with this division of labor", the worker is "depressed spiritually and physically to the condition of a machine". He believed that the fullness of production is essential to human liberation and accepted the idea of a strict division of labour only as a temporary necessary evil.
Marx's most important theoretical contribution is his sharp distinction between the social division and the technical or economic division of labour. That is, some forms of labor co-operation are due purely to technical necessity, but others are purely a result of a social control function related to a class and status hierarchy. If these two divisions are conflated, it might appear as though the existing division of labour is technically inevitable and immutable, rather than (in good part) socially constructed and influenced by power relationships.
It may be, for example, that it is technically necessary that both pleasant and unpleasant jobs must be done by a group of people. But from that fact alone, it does not follow that any particular person must do any particular (pleasant or unpleasant) job. If particular people get to do the unpleasant jobs and others the pleasant jobs, this cannot be explained by technical necessity; it is a socially made decision, which could be made using a variety of different criteria. The tasks could be rotated, or a person could be assigned to a task permanently, and so on.
Marx also suggests that the capitalist division of labour will evolve over time such that the maximum amount of labour is productive labor, where productive labour is defined as labour which creates surplus value.
In Marx's imagined communist society, the division of labour is transcended, meaning that balanced human development occurs where people fully express their nature in the variety of creative work that they do.
[edit] Henry David Thoreau
Thoreau has criticised the division of labour in his Walden (published in 1854), on the basis that it removes people from a sense of connectedness with society and with the world at large, including the nature. He claims that the average man in a civilised society is less wealthy, in practice, than one in a "savage" society. The answer he gives is self-sufficiency, which he finds is enough to cover one's basic needs. as quoted by Harry Tobin 2nd. Thoreau's friend and mentor Ralph Waldo Emerson criticizes the division of labor in "The American Scholar"; a widely-informed, holistic citizenry is vital for the spiritual and physical health of the country.
Ludwig von Mises
Ibycus
Ibycus Rheginus fuit poeta lyricus Graecus, qui sexto saeculo a.C.n. exeunte floruit. Quamquam Rhegini in Italia natus est, Samum venit ubi Polycrates tyrannus multis poetis artificibusque favit. Ab manu furum interfectus esse dicitur Ibycus, qui iacens moribundus, cum gregem gruum in caelo volantem viderat, eos ulturos esse dixit. Postea, cum haec manus in theatro sedebat, unus ex his, videns in caelo gregem gruum, ultores Ibyci iam adesse iocose dixit. Alii in theatro, cum haec verba audiverant, illos homines Ibycum cecidisse intellexerunt et eos ceperunt.
Divisio laborum
On the other hand, Marx's theories, including the negative claims regarding the division of labor have been criticized by the Austrian economists, such as Ludwig von Mises.
The main argument here is the gains accruing from the division of labor far outweigh the costs; it is fully possible to achieve balanced human development within capitalism, and alienation is more a romantic fiction. After all, work is not all there is; there is also leisure time.
-->
Fanum Sancti Petri in Pallia
Fanum Sancti Petri in Pallia seu Voltole (Italiane: Voltole) est locus Italiae, in municipio Abbatia Sancti Salvatoris in Provincia Senensi et in Regione Tuscia situs.
Fanum Sancti Petri in Pallia fuit statio in via Francigena, quae in Aevo Medio peregrinos Romam duxit. In itinerario Sigerici, cum nomine Sce Petir in Pail submansio X fuit.
Iulius Mazarinus
Iulius Raimundus Mazarinus (Francogallice Jules Raymond Mazarin), natus in urbe Italia Pescina die 14 Iulii 1602 - obiit die 9 Martii 1661, fuit cardinalis et homo publicus Francicus.
Iuventus et formatio
Natus in Pescina (in regione Italiae Aprutium) Primum centurio in exercitu papae, legatus fit. In anno 1630 obvenit cardinalis Richelieu.
Ingenium
Mazarinus paene nosci potest.Ingenium est secretum. Amabat agere magis quam loqui. Testes, amici aut inimici, qui fuerunt multi sic descrinunt eum. Fuit pulcher, aliquando tristis, et intelligens. Virtus in proeliis magna. In curia didiscit dissimulare. Consilia sua sunt rapida et fortia. Constans in labore, in conatu, in magnitudine mentis. Tamen fuit avarus et amator luxuriae. Fortuna erat invalida et heredes dissipaverunt divitias suas.
C (lingua programmandi)
C est lingua programmandi quam Dennis Ritchie, ingeniarius Societatis Bell Telephonicae, ad Unix systema administrativum exponendum anno 1972 excogitavit.
Iulius Mazarinus
Homo publicus
Auctoritas regis est quies reipublicae. Mazarinus vult absolutismum (potestatem absolutam regis). Se dedere autem regi est pignus pacis. Primum officium est servare absolutismum. Per Fundam (Francogallice : la Fronde) non potest tegi voluntate regis quoniam minor est.
Scincidae
Scincidae (-arum, m.pl.) sunt familia Reptilium Squamatorum artibus brevissimis et corpore non oblongo, quare Serpentibus similes non videntur. In tres subfamilias dividuntur: Acontinas, Lygosominas, Scincinas.
C (lingua programmandi)
C iussa et instructiones in structuris segmentatis adhibet, talem grammaticam et memoriam gradu infimo adhibendo, eo consilio, ut programmatata simpliciter compilentur, sine interpretatione. C utilis ad programmata describenda erat, quae antea in lingua machinali sola scripta essent.
Omaha
Omahae sunt sedes quattuor magnarum societatum: societas conglomerata Berkshire Hathaway, societas constructionis Kiewit, societas cautionis Mutual of Omaha, societas viae ferratae Union Pacific. Inter universitates hic sitas sunt Universitas Nebrascensis Omahae et Universitas Creightoniana.
C (lingua programmandi)
Quia programmata in systemata varia facile lingua C transferuntur, principalis linguae C usus in programmandis systematis administrativis, compilatris interpretatrisque linguarum aliarum consistit. C quidem evolutionem multarum programmandi linguarum influit, praesertim linguae C++, quae primitus commenta est ut lingua C extendatur.
"Salve, munde!"
Hic textus monstrat programma mimimum, quod "Salve, munde!" in monitorium mittit.
Balaka macrocarpa
Balaka macrocarpa est species plantarum florentium familiae Arecacearum, in Vitiis endemica. Detrimentum habitationis ei exstinctionem minatur.
Iulius Mazarinus
Victoriae
Multas victorias tulit in Regentia (proelia Rocroii, Friburgi, Nordingeni, Lensi) sunt signa Imperatori finis belli Triginta Annorum. Foedus Westphaliae est terminus belli in anno 1648.
Funda
Sed Funda (seditio nobilium) eum deiicere conatur et petit exilium ut pax interior restituta sit. Libelli excitant turbam in eum (Francogallice hi libelli appellantur " mazarinades"). Ludovicus XIV postea semper timuit nobiles ; inde castellum Versaliarum erexit.
Arbiter Europae
Reclamatus et firmatus in potestate, iniit in concilium Rheni et vicit Hispaniam in proelio Collium arenae imponendo foedus Pyrenaeorum in anno 1659. Fuit quoque arbiter Septentrionis Pacis.
Amator artium
Amabat praecipue musicam et collector vasorum et rerum cararum. Homines in omnibus nationibus praebuerunt ei tabulas, signa et caetera. Mazarinus sic valuit in historia artium. Bibliotheca Lutetiae nomen suum habet.
Fraus omnia corrumpit
Fraus omnia corrumpit est brocardus cuius vis est negotium fraudulentum sine effectum inter partes et alios versus manet.
Iguanidae
Iguanidae sunt familia Reptilium Squamatum Americanorum, quorum species praeclara est Iguana iguana.
El Paso (Texia)
El Paso ('passus', 'saltus') est urbs in Texia. Nomen adiectivum est Elpasensis.
Caecilia Bartoli
Caecilia Bartoli (nata Romae die 4 Iunii 1966) est theatri lyrici medium supranus Italica..
Philippus Rösler
Philippus (vulgo: Philipp) Rösler (natus 24 Februarii 1973 in provincia Khánh Hòa (Vietnamia)) vir publicus Theodiscus et sodalis Factionis Democraticae Liberalis Germaniae est.
Iuventus et munus
Rösler infans a familia Theodisca adoptatus est et Hamburgi, Buceburgii Hannoveraeque erudiebatur. Anno 1992 Hannoverae testimonium maturitatis adeptus est atque eodem anno aspirans praefecti militum factus est et Hannoverae medicinae studebat. Anno 2002 doctor medicinae promotus est. Anno 2008 exercitum medicus praetorii reliquit.
C (lingua programmandi)
Usus
C perutilis est ad programmata describenda, quae antea in lingua machinali sola scribeantur. Cum quidem programmator programma C circumscribit, possumus expectare compilatrum programma vertere in compendiosas sententias linguae machinalis. Et cum programma aliquid inexpectatum agit, programmator quoque potest scire id esse ob erratum suum nec ob compilatri interpretationem.
Alexander Ribot
Alexander Ribot, plenius Alexander Felix Iosephus Ribot (natus in Sancto Audomaro die 7 Februarii 1842 - Lutetiae obiit die 13 Ianuarii 1923) fuit vir publicus Francicus ac quinquies Praeses Consilii. Fuit etiam socius Academiae Francicae ab anno 1906.
C (lingua programmandi)
Usus
Quamquam facultates infimi gradus praebet, lingua C commenta est ad programmationem independentem machina citandam. Programmata quidem in systemata varia facile lingua C transferuntur. Et principalis linguae C usus consistit in programmandis systematis administrativis scribendis, compilatris interpretatrisque linguarum aliarum.
Doctrina
Quamquam ubique lingua C invenitur, hodie haud ad linguas programmandi docendum adhibetur. Nonnulli enim linguam vituperant quia compilatra programma C convertunt in linguam machinalem semper cum hoc agi potest. Programmatorem numquam compilatra minantur: Certus es agere velle hanc rem? Re vera vis hoc...? Ergo lingua sinit programmatorem facile creare programmata bona et mala. Et hoc multas difficultates dat tironibus dum linguam discunt.
Iulius Mazarinus
Generis nexus
Divitiae Mazarini et pulchritudo nepotum crearunt genus.
C (lingua programmandi)
Natura
C iussa et instructiones in structuris segmentatis adhibet, talem grammaticam et memoriam gradu infimo adhibendo, eo consilio, ut programmata simpliciter compilentur, sine multa interpretatione. Lingua quidem conspicua est quia paucos modos speciales quo res agantur in programmatores imponit. Quamobrem interdum programmatores appellant C "linguam machinalem altí gradús".
Iulius Mazarinus
Generis nexus
Sorores Olympia, Maria, Hortensia clarissimae fuerunt pulchritudine, acie mentis et amoribus liberatis
C (lingua programmandi)
Natura
Sicut plurimae linguae iuxta traditionem ALGOL, C sinit programmare structuris, iterationibus, conspectibusque lexici variabilibus. Eius autem generum staticorum systema defendit, ne operationes non desideratae agantur. In lingua C, omnia iussa efficienda in functionibus habentur. Parametra semper functionibus traduntur per valores, nec per referentias. Ut referentiae ipsae tradantur, valorem indicatorum traduntur. Variabilis genus struct sinit datorum distinctorum generum elementa combinare ut coniunctim adhibeantur. Linguae C scriptura spatia lineasque inter nomina ignorat; semicolones (puncta et commas) adhibendo ad sententias desinendas.
Iulius Mazarinus
Generis nexus
(Madame de Montespan)
C (lingua programmandi)
Natura
C etiam has res praebet speciales:
Iulius Mazarinus
Generis nexus
In narrandis amoribus nepotum Mazarini cum Ludovico XIV, Abrahamus de Wicquefort captus est in la Bastille.
C (lingua programmandi)
Syntaxis
Omne programma lingua C scriptum constat in serie declarationum et sententiarum. Declarantur functiones et variabiles. Variabiles, constantes, operatores et functiones componunt sententiae ad res utiles faciendas. Lingua novem genera sententiarum, et quinque genera variabilium definit, inter genera conversiones et implicitas et explicitas sinens. Indicatores, qui locos memoriae indicant, partes maximi momenti in modo quo ordinationes numerorum et characterum redduntur, magnamque potestatem ad computatrum regendum programmatoribus dant. Omnia dicta in lingua habent valores numericos. Ergo x=3 habet valorem tria, etc. Operatores arithmeticos et booleanos habet usitatos, sed cave: '=' est operator arithmeticus quamquam '==' est operator booleanus. Ergo, si primum "int x=1;" declaretur, x==1 aequat unum et x==2 aequat zerum; sed x=1 aequat 1 et x=2 aequat 2 !
Iulius Mazarinus
Conclusio
Fama Mazarinis tacta est odio peregrinorum (xenophobia); natus enim erat in Italia et per omnem vitam accentum habuit e natione originis. Tamen cursus eius felix et fecundus.
C (lingua programmandi)
Genera variabilium
Variabiles in lingua C sunt omnes quantitates quas sententiae possunt mutare. Genera variabilium sunt:
Iulius Mazarinus
Conclusio
Filia adulterina Francesci Mitterrandi nominatur Mazarina (Gallice Mazarine) ex bibliotheca et via Mazarini.
C (lingua programmandi)
Genera variabilium
Variabilis-genus Variabilis-nomen; aut Variabilis-genus Variabilis-nomen = Constans; ubi Constans valorem initialem variabilis indicat. Exempli gratia, declarationes habemus validas
Elara (satelles)
Elara, nomine pleno Jupiter VII (Elara) (sed inter annos 1955 et 1975 nomine Hera agnita), est satelles Iovis quae anno 1905 a C. D. Perrine reperta est. In mythologia Graeca Elara, e qua haec satelles appellata est, fuit amata Iovis materque Tityi. Motio media et longitudo nodi ascendentis huius corporis, fonte Unione Astronomica Internationali, ex observationibus 903 a die 31 Decembris 1967 usque ad 18 Novembris 2009 constant.
C (lingua programmandi)
Genera variabilium
Ullum nomen alphanumericum adhiberi potest ad variabilem nominandum, praeter illa nomina servata ad nominanda genera variabilium et dicta syntactica sicut if et for. Litterae maiusculae ab minusculis distinguuntur, ut ita nomina var, Var, et vAr tres variabiles secretas nominentur.
Ordinationes: series, matrices, et aliae
In linguis programmandi, ordinatio vel arretum dicitur modus quo elementa in seriem ordinentur. Elementa ordinata possunt esse numeri, characteres, functiones, vel aliae res. Ordinationes in lingua C declaramus scribendo: elementorum-genus ordinationis-nomen [elementorum-numerus] = Constans; Numero elementorum omisso, compilatrum effecit ut elementorum numerus aequet elementorum numerum constantis quo valores ordinati fingantur. Exempli gratia, ordinationum declarationes habemus validas Primo in exemplo numero elementorum omisso, quia "Caesar" sex litteras habuit, numerus elementorum variabilis nomine "verbum" erit sex. In ultima declaratione, valor initialis vector non assignatur; nunc autem necessario elementorum numerus datur.
Quoddam elementum vocatur elementi numerum vocando. Habentur igitur, iuxta definitiones supra: verbum [0] = 'C', verbum [1] = 'a', verbum [2] = 'e' vector1 [0] = 0, vector [2] = 2 Matrix [0][0] = 0.1, Matrix [0][1] = 2,  Matrix [1][2] = 3,
Indicatores
Indicator in re informatica est res qua locus memoriae computatri in programmate indicetur. In lingua C, indicatores fundamentales partes habent in quo modo series et ordinationes redduntur.
In lingua C, indicatores ad variabiles generum char et int declarantur:
Post generis-nomen in declarationibus, operator * indicatori praepositus significat "indicator qui locum indicat variabilis huius generis". Extra declarationes autem, operator * indicatori praepositus significat "valorem in loco quem indicator indicat". Quapropter extra declarationes sententia efficit ut char '5' imponatur in locum indicatum. Si autem scribatur, hoc pravum est quia '5' non est locus memoriae computatri. Quamquam nec "5" est locus memoriae, C autem sinit nos scribere char *p="5"; quid equivalens est char p[]="5";.
Operator & est operatoris * inversus: variabilis nomini praepositus locum memoriae eius dat. Hoc operatore possumus initialem indicatoris locum fingere:
In lingua C, omne ordinationis nomen indicatoris nomen iam in se continet: cum ordinatio declaratur, nomina verbum et vector1 indicatoribus funguntur. Possumus igitur equivalenter scribere et Dictum "& verbum [0]" initium memoriae serei nomnis "verbum []" indicat, et "verbum" per se idem ac "& verbum [0]" dat.
In lingua C, vector1 [j] idem dicit ac *(vector1 + j). Et, cum Matrix [m][n] declaretur, Matrix [i][j] = *(Matrix +(n-1)*i +j)
Structurae
C quoque sinit ordinationes variabilium multorum generum definire, appellatas structuras, adhibendo dictum struct. Ecce exemplum
Supra structura quaedam declaratur, quae variabiles aetas et nomen complectitur. Prima declaratio sola structuram nomine persona declarat sine variabile declarando. In secunda, structura non est nominata, sed variabilis nomine ignota declaratur. Tertia declaratio requirit ut definitio iam extet generis nomine persona quo variabilis ignota declaratur.
Exemplum quod infra sequitur monstrat modos tres quo valores ad elementa structurae assignantur, adhibendo variabilis nomen, indicatorem, et operatores,  , et.
Mutatio generis
In C, rei genus automatice convertitur, cum quantitates inter variabiles traducuntur. Talis appellatur conversio implicita. Exempli gratia, observentur conversiones: Nonnulli autem programmatores malunt conversiones explicitas. In lingua C, conversio explicita functa est scribendo nomen generis in parenthesi ante variabilem sic: "d = (double) i". Ambo modi convertendi validi sunt.
Genus void
Interdum sunt functiones quae nihil reddunt. Hae functiones in lingua C dicuntur generis void. Genus void etiam utile est, ut indicatores generales definiantur. Ergo, cum "double d; int i; void * p;" declarentur, indicator p potest utrumque variabilem indicare: et d et i (p=&d aut p=&i potest). Cum autem de indicatore generis void tractetur, necesse est semper dare genus variabilis indicati antequam valorem eius adhiberi potest.
Sententiae
In lingua C sententia dicitur omnia alia dicta ab ; conclusa, quae variabiles, operatores, constantes, et functiones combinant ad computationes utiles faciendas. Lingua C sola novem genera setentiarum ostendit.
Omne dictum in lingua C valorem habet. Exempli gratia dictum "x=2" habet valorem 2. Quapropter dictum x=y=2 est validum, valorem 2 simul imponens in variabiles x et y.
Operatores
Lingua C operatores arithmeticos habet usitatos.
Genera sententiarum
idem agit ac
In exemplo, ab initio x=y=z=0. Si c= 'a', exsecutio salit ad case 'a':, postquam omnia quae sequuntur facta sunt:x=1, y=1, et z=1. Si c= 'b', exsecutio salit ad case 'b':, postquam omnia quae sequuntur facta sunt: x=0, y=1, z=1. Si c nec 'a' nec 'b' aequat, exsecutio salit ad case default:, postquam omnia quae sequuntur facta sunt: x=0, y=0, z=1.
Usitatissime, dicta break adduntur post casus qui tunc logice dividuntur. Cum Break primum attigatur, exsecutio sententiae switch desinit. In exemplo, cum c = 'a' aut c= 'b', x=1, y=0, et z=0. Cum c = 'c', x=0, y=1, et z=0. Cum c nec 'a', nec 'b' nec 'c' aequat, x=0, y=0, et z=1.
Functiones
In lingua C, programmatores suas proprias functiones et librarias functionum definire et declarare libenter possunt. Functiones definendae sunt eodem modo functionis Main, quae iam descripta est supra. Declaratio functionum necessario ad caput programmatis scribitur iuxta iussa ad praeprocessorium quae in lingua C habentur incipere in symbolo #. Lingua per se caret modo quo memoria dynamice allocetur (hoc est, dum programa currit), quo data inputetur et exponatur, et quo aliae res agantur. Lingua autem definit quasdam librarias functionum, quibus hae res agantur. Functionum librariae in programma includuntur per iussum #include<nomen-librariae> quae necessario ad caput programmatis scribendum est.
Librariae praeparatae
Lingua C praebet viginti quattuor librarias functionum varium generum: assert.h, complex.h, ctype.h, errno.h, fenv.h, float.h, inttypes.h, iso646.h, limits.h, locale.h, math.h, setjmp.h, signal.h, stdarg.h, stdbool.h, stddef.h, stdint.h, stdio.h, stdlib.h, string.h, tgmath.h, time.h, wchar.h, wctype.h
Himalia (satelles)
Himalia, nomine pleno Jupiter VI (Himalia), est satelles Iovis quae anno 1904 a C. D. Perrine reperta est. In mythologia Graeca Himalia, e qua haec satelles appellata est, fuit nympha Rhodia quae Iovi tres filios peperit. Inter annos 1955 et 1975 nomen Hestia huic satelliti interdum attributum est.
Motio media et longitudo nodi ascendentis huius corporis, fonte Unione Astronomica Internationali, ex observationibus 1237 a die 24 Maii 1935 usque ad 14 Septembris 2009 constant.
Pasiphae (satelles)
Pasiphae, nomine pleno Jupiter VIII (Pasiphae), est satelles Iovis quae anno 1908 a P. J. Melotte reperta est. In mythologia Graeca Pasiphaë, e qua haec satelles appellata est, fuit uxor Minois. Amore coacta tauro se submisit, adiuvante Daedalo, Minotaurumque peperit.
Motio media et longitudo nodi ascendentis huius corporis, fonte Unione Astronomica Internationali, ex observationibus 1307 a die 28 Ianuarii 1908 usque ad 2009 Novembris 18 constant.
Carolinum
Carolinum est urbs in Carolina Septentrionali sita. Ibi homines 874 579 anno 2020 habitabant. Argentaria plura ibi sedes suas constituerunt, inter quae Bank of America. Anno 1768 sub forma urbis incorporata est. Nomen ad honorem reginae Britannicae Carolae Mecklenburgensis, regis Georgii III consortis, data est.
C (lingua programmandi)
Librariae praeparatae
Inter utilissimae librariae sunt:
Memoria
Functiones quibus memoria computatri regantur lingua C praebet in libraria stdlib.h. Inter utilissimas functiones quae in exemplo supra monstratur sunt:
Initus et exitus
Functiones quibus data inputentur et exponantur, dum programma currit, lingua C praebet in libraria stdio.h. Inter utillissimas functiones sunt:
The Piano
The Piano (scilicet Latine  Clavile) est pellicula a moderatrice cinematographica Novozelandica Ioanna Campion, qui etiam mythhistoriae libelli scrisit, anno 1993 ducta. Hac in pellicula hi histriones agunt:
Sinope (satelles)
Sinope, nomine pleno Jupiter IX (Sinope) (sed inter annos 1955 et 1975 nomine Hades agnita), est satelles Iovis quae anno 1914 a S. B. Nicholson reperta est. In mythologia Graeca Sinope, e qua haec satelles appellata est, fuit filia Asopi et nympha eponyma urbis Sinopes ad oram Ponti Euxini sitae.
Motio media et longitudo nodi ascendentis huius corporis, fonte Unione Astronomica Internationali, ex observationibus 704 a die 22 Iulii 1914 usque ad 18 Novembris 2009 constant.
Lysithea (satelles)
Lysithea, nomine pleno Jupiter X (Lysithea) (sed inter annos 1955 et 1975 nomine Demeter agnita), est satelles Iovis quae anno 1938 ab S. B. Nicholson reperta est. In mythologia Graeca Lysithea, e qua haec satelles appellata est, fuit filia Oceani et amata Iovis.
Motio media et longitudo nodi ascendentis huius corporis, fonte Unione Astronomica Internationali, ex observationibus 400 a die 6 Iulii 1938 usque ad 17 Augusti 2009 constant.
Ultimo tango a Parigi
Ultimo tango a Parigi (scilicet Latine "Ultima tango Lutetiae") est pellicula a moderatore cinematographico Italico Bernardo Bertolucci anno 1972 docta. In hac pellicula, quae historiam eroticam inter senem Americanum et puellam Francicam Lutetiae enarrat, agunt histriones qui sequuntur:
Ladislaus Vajda
Ladislao Vajda (natus László Vajda Weisz Aquinci die 18 Augusti 1906 – mortuus est in Barcinone, Hispania die 25 Martii 1965) fuit moderator cinematographicus Hungaricus.
Nuovo cinema Paradiso
Nuovo Cinema Paradiso est pellicula a moderatore cinematographico Italico Iosepho Tornatore anno 1988 docta, qui etiam libellum scripsit. Musica ab Ennio Morricone accommodata est. Hac in pellicula, quae eodem tempore aulae cinematographicae et parvi vici Siculi historiam enarrat, hi histriones agunt:
Anastasius Bustamante
Anastasius Bustamante (Hispanice: Anastasio Bustamante, natus in Jiquilpan die 27 Iulii 1780; mortuus in San Miguel de Allende die 6 Februarii 1853) fuit politicorum peritus Mexicanus, qui ter Mexici praeses fuit accurate: