cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Renatus Cartesius
De philosophia
Opus Cartesii non solum ad ipsas res physicas pertinebat, sed in primis verae scientiae habendae ac rationis perficiendae studio procurrebat, sive theoreticus sive practicus vel ethicus finis consequendus erat. Praeter primas disputationes opera eius, quae divulgata sunt, potius ad philosophiam systematicam pertinent quam ad solutiones aliquorum problematum scientificorum.
Cum bene eruditus esset in schola Iesuitarum, Aristoteliam philosophiam naturae argumentis scholasticis in quaestionem vocare potuit. Attamen in fide catholica per omnem vitam mansit conatus fundamenta novae scientiae et tralaticios mores religiosos inter se conciliare. Sed eius notio Dei admodum peculiaris erat. In suo systemate physico Cartesius partes Dei omnipotentis in minimum contraxit, nam nec causas finales neque interventiones divinas invocare voluit. In epistemologia contra et metaphysica Deo partes maximas tribuit. Itaque non solum auctor universi physici Deus et maximus fons motus, sed etiam sponsor lucis naturalis, quae nos verum investigantes gubernat. Praeterea solus Deus partes causae efficacis agere potest atque aeternas creare veritates, sicut principia mathematica et logica.
Doctrina metaphysica Cartesii novum defendit systema conceptuale et explanatorium, in quo materia extenta ex mentalibus separatur rebus, quae separatim intellegi explanarique debent. Dualismo celebri, quo anima ex corpore distinguitur, fundantur intellectus et cogitatio et actus morales et aliae eiusmodi res, quae explanari nequeunt ratione mechanistica, qua omnes res ad motus corpusculorum materialium redigantur. Systemate eius tamen novae quaestiones continebantur iunctae cum (1) coartanda apertura, quae esi inter animam humanam et mundum cuius conscius est, et (2) ita intellegenda natura humana, ut unio sit materiae et cogitationis, duorum generum disiunctorum.
Doctrina philosophica Cartesiana magna, quamquam controversa, auctoritate semper fuit. Metaphysica eius et epistemologia et philosophia mentis haud ambigue ad formationem philosophiae recentis contulerunt. Multae notiones aut sententiae in eius doctrina positae, sicut dualismus Cartesianus, genius malignus, dubitatio Cartesiana, variis modis etiam nostrae aetatis philosophos occupant. Nam Cartesiana inter materiam et animam vel cogitationem distinctio plurimis subest modernae aetatis contemplationibus philosophicis, quae ex una parte ad animam et materiam, ex altera ad cognitionem certam remque cognoscendo obiectam pertinent.
In Meditationibus de prima philosophia, opere omnium inlustrissomo, Cartesius omnia dubitat. Primo omnia a sensibus ducta dubitat, cum saepe sensus homines decipiant. Sunt, dicit, de quibus sensus nos decipere nequeant, nam "quamvis interdum sensus circa minuta quaedam & remotiora nos fallant, pleraque tamen alia sunt de quibus dubitari plane non potest, quamvis ab iisdem hauriantur." Secundo, Cartesius deliberat, an ipse aut dormiat aut insanus sit. Quamquam potestatem insaniae somniique non negat, postulat omnia, quae homines in somniis aut in insaniis vident, esse res, quas illi iam cognoverunt, negatque se de rebus logicis (sicut de mathematica et suo systemate coordinatarum) somnio decipi. Tertio, Deo bono negato, Cartesius supponit "genium aliquem malignum, eundemque summe potentem & callidum, omnem suam industriam in eo posuisse, ut me falleret." Hic genius, ut postulat, Cartesium etiam de arithmetica decipere potest. Cum omnia maxime in dubio esse videantur, quaeritur aliquid certi, ut fundamenta verae scientiae inveniri possit:
De operibus et doctrina Cartesii
In opusculo iuvenili aetate scripto (sed perdito), quod Studium bonae mentis inscribebatur, itemque in manuscripto fere annis 1626-1628 lucubrato (sed inperfecto), quod Regulae ad directionem ingenii inscribitur, Cartesius consilium magnificum ad novam scientiam creandam adumbrat, quae, praeter quod in nova methodo posita esset, non solum in verarum de mundo opinionum compagem, sed etiam in mentem humanam intellegendam ac cognoscendi facultates scrutandas coniecta esset. Ergo scientia, ars speculativa, hic cum sapientia, cognitione practica vel morali ac tamquam corona illius, coniuncta esset. Quod programma generale scientiae etiam in operibus divulgatis, sicut in Dissertatione de methodo (1637), itemque in praefatione Principiorum philosophiae (1644), et in illis visionibus moralibus, quas Cartesius, cum epistularum commercium cum Elisabetha et Chanutio habebat, denique in Passionibus animae (1649) adumbrabat. Haec descriptio in operibus, quae dum vivit edidit aut edere cogitavit, inveniri potest.
De mundo et de homine
Cartesius, cum in Nederlandia consedisset, primis octo mensibus "parvo studio" se dedicavit, quo et Deum esse et animam inmortalem ac rationalem esse demonstraret. Quod opus mox secessit incepto, cuius erat novam descriptionem naturae humanae aliorumque naturae phaenomenorum proponere. Duo scripta ex hoc incepto superfuerunt, sc. De mundo (Le Monde ou Le Traité de Lumière, 1664) et De homine (1662).
Cartesius hic cosmotheoriam mechanisticam perpetuo cohaerentem defendit. Praeterea reprobat physicam scholasticam, cui teleologia Aristotelia subfuerat cum notionibus q.s. 'forma substantialis', 'qualitas', 'elementum', 'facultates praestabilitis finibus naturalibus servientes'. Vix satis efferri potest, quanto pondere Cartesius ad intellectum vicissitudinum naturae contulerit, et qua ratione inter se sint "scitator" ('qui scitatur') et "sciendum" ('obiectum sciendi'). In physica Aristotelia universum esse putatur totum geocentricum, finitum, cyclicum ad singula minima structum, in quo res hylomorphicae hierarchice dispositae versentur. In his constat animam rationalem hominis altissimum plenisssimumque locum obtinere. Censet enim universum physicum infinitam et extentam esse plenitudinem, quae ex continua et liquida constet materia, in qua entia mutuis pulsibus formentur, crescant, dissolvantur. Quos pulsus iisdem causis ubique regulariter valentibus obtemperare.
Cartesius pro empirismo Aristotelio causalem et mechanisticam theoriam perceptionis substituit, cuius singula puncta iam in Regulis adumbraverat. Quam novam rationem mundi inlustrat notio caloris et lucis, quae variis motibus coniunctionibusque materiae ex minimis corpusculis consistentis exposita sunt. Quae corpuscula variis modis sentiendi organa movent, diversasque impressiones et cogitatationes in mente efficiunt. Theoriam suam Cartesius cautissime proponit tamquam commenticiam imaginationem novi mundi in spatio infinito a quodam philosopho posito. Cartesius nos rogat, ut Deum arbitremur spatium creavisse undique plenum materiae. Varie particulas materiae ciendo Deus diversitates efficit. Sed praeter propritates ab extentione et motu ductas nullae aliae res cum materia iunctae sunt. Quae opinio, quamquam tacita, posita est in Copernicana ratione geocentrica, quae iam anno 1619 ab Ecclesia Catholica damnata erat. Cum deinde Dialogus Galilaei Romae publice condemnatus esset, Cartesius Mundo edendo abstitit. Aliquot quidem partes in Dissertatione et commentationibus illi coniunctis anno 1637 divulgavit. Disputationem systematicam anno 1644 in Principiis philosophiae edidit. In altera parte Mundi disserit de homine.
Dissertatio de methodo
Anno 1637 liber Francogallice scriptus Discours de la méthode cum titulo additicio Pour bien conduire sa raison, et chercher la vérité dans les sciences divulgatus est, qui lectoribus extra universitatem versatis legendus esset. Versio Latina Dissertatio de methodo: recte regendae rationis et veritatis in scientiis investigandae aliquot annis post e prelo exiit. Quae dissertatio reapse praefatio est trium tractatuum qui sunt Dioptrice (La Dioptrique) et Meteora (Les Météores), Geometria (La Geomëtrique). Dissertatio dispar est Regulis annis 1620 adumbratis, nam remissius nonnulla tractantur principia Cartesii. Etiam autobiographiam intellectualem continet.
Pars prima initio admonet de ratione (sive "bona mente") universis hominibus a natura distributa: necesse esse rationem colere bona methodo. Deinde eruditionem in schola Flexiensi secundum programma translaticium narrat, seque destitutum queritur, quod tantulum certi a magistrorum disciplinis sibi traditum esset:
Ita rationem reddit, cur post studia curriculo academico absistere cogitaret, et postea operam daret, ut a contradictoriis et praeiudicatis opinionibus usu receptis magistrorumve auctoritate se liberaret. Itaque a fundamentis exstruere constituit opinionum disciplinam, quam satis firmam et consequentem adprobare posset.
Autobiographia rationem naturalem omnino defendere volebat: nam facultate rationis eiusque bono usu ad intellectum veritatis revocabilis ducimur. Quae praefatio etiam nuntiatrix erat novae scientiae, quam philosophia in schola defensa minime sustinebat. Quae autobiographia diligenter exarata certa patefacit argumenta, quae Cartesius satis tute — ne in litigium doctrinale caderet, nec tranquillitatem animi amitteret — proferri posse arbitrabatur. Methodum, quam optimi generis esse iudicabat, non ex logica scholastica prompsit, sed ex geometria et algebra, quibus formandis ipse intererat. In Dissertatione paucis exemplis perquam generalibus illustrabat methodum, quae in omnibus disciplinis valeret.
Prima, et quidem notissima, regula admonebat,
Vitray
Vitray est commune 120 incolarum (anno 2009) praefecturae Elaveris in Franciae regione Arvernia.
Renatus Cartesius
Dissertatio de methodo
Ceterae tres in Regulis reperiuntur. Cartesius eventus harum regularum observantia in variis artibus effectos laudat et ita concludit:
Quarum (agnoscendi viarum) altera est, omnibus locis ratione uti posse instrumento universali. Cartesius hominibus animam rationalem esse adfirmat, etsi secundum principia quae ipse constituit nullo modo a materiae potentia duci potest. Itaque necesse esse ipsam creari. Quod ad mentis et corporis unionem attinet, Cartesius non sufficere ait, ut instar nautae in navi anima in corpore habitet; immo necesse esse, ut corpori artius uniatur. Quam unionem suis principiis explanare non posse postea patefecit epistulis ad Elisabetham missis. Nam causalitas particularum collisionibus pulsibusque nixa sola forma est causalitatis a Cartesio accepta. Quomodo anima corpori unire deceat, quaestio difficillima erat Cartesio (sicut etiam hodiernis philosophis est). Animam rationalem dixit arte coniunctam esse corpori; ex alia parte, dixit eam haudquaquam corpori esse obnoxiam, nam etiam interito corpore superesse posse. Itaque dualismum proposuit: animae et corporis unionem ad neuram partem reduci posse.
Meditationes de prima philosophia
Ut titulo operis indicatur, lector ad lente cogitandum invitatur: argumenta diligenter lenteque perlegat; certe singulae singulis diebus meditationes habere licet, vel diutius, si opus est. In Meditationibus lector idem esse exspectatur atque "ego", meditator, qui pro qualibet persona rationali et deliberabunda stare putatur. Meditator igitur humanus et eruditus meditationes finire exspectatur, non solum a falsis opinionibus purus sed etiam meliore sanioreque animo quam antea. Nam propositum est meditatorem ad veram et certam scientiam munire viam, quam nemo in quaestionem vocare potest. Hoc modo, finitis meditationibus, nova de scientia eiusque methodis visio cohaerens fundamentum philosophicum consecuta est, quod iam dudum Cartesius sibi proposuit.
Cartesius, ut anno 1629 in Nederlandia consederat, primis mensibus ei incumbebat operi, quod ratione humana suscipere maximi momenti esse putabat: Deum ac se ipsum cognoscere. Quo opere id repperit, quod ipse "fundamentum physicae" descripsit.
Quae quaestiones ad problemata medullaria metaphysicae Cartesianae pertinent. Cartesius deinde scepticorum argumentorum seriem praebet, ut mentem liberet a sensibus, qui nos ad mundum materialem adligant, et lectorem adducant id tantum consideratum, quae intellectus clare et accurate intellegere åptest. Claris et accuratis ideis reperiuntur ea, quae sensibus percipi non possunt, sicut natura animae mentisve rationalis, et exsisentia Dei suprasensibilis, qua natura mentis nititur. Exsistentia Dei esse intellegitur fides veritatis ec non harum idearum, notionumque ab his ductarum fundamentum. Sunt, qui hoc argumentum circulare esse arbitrentur, sed continuo, num vero circulare sit, ambigitur, ac si est, num circularitas incommodo sit. Etiam, num cognitioni scientificae ius dari debeat, quaeritur. Sequitur synopsis argumentorum in his sex meditationibus inclusorum.
In prima meditatione Cartesius argumenta scepticorum antiquorum adhibet, ut a falsis erroneisque opinionibus se liberet. Argumenta scepticorum ordinate et disposite in usum convertit, etsi non eo consilio, ut more scepticorum omnibus opinionibus se abstineat. Suas opinioes potius ad tempus putat dubitabiles vel falsas esse, ut ab integro incohare possit opiionibus, quae certe indubitabiles sint. Impetum facit in fundamenta principiorum empiricorum Aristoteliorum, quibus usitatae quas quondam habebat opiniones nitebantur. "Nempe quidquid hactenus ut maximè verum admisi, vel à sensibus, vel per sensus accepi, hos autem interdum fallere deprehendi." Empirismus Aristotelius similitudine nitebatur:species vel qualitates entium materialium quodam modo eaedem vel similes sunt ac qualitates sensibiles quas percipimus. Ita sensus sani veram reddunt imaginem naturae et qualitatem entium quae percipimus.
In secunda meditatione Cartesius contra communem opinionem demonstrat mentem nobis esse notiorem quam mundum qui nos circumdat (si vero exstat, nam hoc puncto argumenti in dubio sumus). In prima meditatione Cartesius argumentum genii maligni praebuerat: fieri posse, ut a deceptore, genio maligno, inducamur ad credendum quod verum esse putamus. Nunc vero Cartesius arguit genium in omni calliditate nequire me inducere, ut me non esse putem, quia ita cogitando aliquem cogitare commonefio. Itaque facere non potest meditator (alter ego Cartesii), quin, tum cum cogitat, exsistere se sibi persuadeat.
Quantaecumque sint causae dubitandi, oportet esse "ego" qui dubitare potest et a genio maligno falli potest. Sed quid sit ego ille? Quid sum? Cartesius respondit: mens sive res cogitans.
Meditator accuratius, quid sit "ego" ille res cogitans, explicare conatur. Quo pacto cognoscere potest hanc rem cogitantem? Sensibus non est fides facienda, neque imaginationi. Per similitudinem inducit argumentum a cera. Quid de cera ex favis sumpta cognosci potest per sensus? Gustum, odorem, colorem, figuram, magnitudinem, duritiam, etc. Meditator deinde interrogat, quidnam accidat, si liquescat cera ad ignem posita. Omnes qualitates sensibilea mutabantur: quod durum erat, nunc molle est; etc. Nihilo minus, cera eadem manet. Ceram solidam et ceram liquefactam eandem rem esse intellegimus. Quam ad scientiam non per semsus pervenimus, quoniam omnes proprietates sensibiles mutatae sunt. Meditator intellegit se de cera nihil aliud scire posse nisi quod extensa et flexibilis mutabilisque est. Quod non per sensus sed per intellectum cognovit.
In tertia meditatione meditator primum, quid hactenus cognoverit, percurrit. Quamquam de exsistentia rerum corporearum dubitat, se quidem ipsam exsistere et cogitantem quae dubitat rem esse sibi persuasit, et sane hoc clare et distincte percepit. Quod non pro certo habere posset, nisi omnes perceptiones clarae et distinctae essent. Itaque quidquid clare et distincte perceperit, necesse verum esse concludit. Confessa est antea se pro certo habuisse multas variasque res, quae nunc in dubium vocat. Quae res sensu percipiuntur, et nunc fateri cogitur se non eas ipsas res sed modo earum ideas menti apparentes percipere. Se non negat errasse, cum ex his ideis conclusit percipiendo de ipsis rebus doceri posse. De arithmetica et geometria minime dubitat, etsi fieri posse concedit, ut a Deo fallatur. Ut se non falli sciat, de natura Dei quaerere constituit. Sed primum meditator notiones sive ideas quas habet, ex fontibus unde fluunt in tres classes dividit:
Deinde meditator noster hoc principium ad causalitatem pertinens definit: causam (ideae adventiciae) aeque veram esse oportet atque effectum; verbi causa, si imago elephanti ideam elephanti evocat, necesse est, ut imago non minus vera sit quam idea. Quod nisi ita esset, idea imagine evocari non potuit. Quo principio causalitatis usus meditator entia extra se versantia examinare incipit, et quidem fontes idearum quae ad ea referuntur. Arbitratur se ideas habere variorum entium materialium, aliorum hominum, bestiarum, angelorum, nec non Dei. Ex quibus tamen putat ceteras praeter Dei et materialium entium ideas ex aliis ideis compositas esse posse. Quod autem ad ideas materiales attinet, non videtur talem habere, quae etiam ex eo ipso esse non possit. Itaque Deum, ut certissimam ideam adventiciam, investigare constituit.
Meditator exsistentiam Dei variis probare vult argumentis, quorum notissimum argumentum ontologicum est. Primum igitur praenuntiat se habere notionem vel ideam Dei, substantiae infinitae perfectaeque. Cui notioni debet aliqua esse causa, nam ex nihilo nihil fit. Necesse est causam non minus veram esse quam ideam. Meditator dubitationes et desiderationes ex indigentia oriri putat, atque intellegit se suae indigentiae plane ignarum esse, nisi suam inperfectam naturam cum natura entis perfectissimi, cui ea sunt quibus ipse caret, comparare potest. Cum de aliarum rerum exsistentia dubitare possit, de Dei exsistentia non potest dubitare, cum clare et distincte perceptionem Dei habeat. Meditator deinde fieri posse imaginatur, ut ipse summum et perfectum ens sit, cuius indigentiae re vera "queentiae" vel facultates sint, quibus sensim ad perfectionem progrediatur. Si perfectio eius facultas est, veri simile est Dei ideam ultro in eo concipi posse. Sed meditator hanc possibilitatem reicit, quod Deus omnino actualis sit, non potentialis.
In quarta meditatione, quae titulum additicium "de vero et falso" habet, meditator omnia quae certe scit — videlicet Deum exsistere — ex intellectu esse comperit, non ex sensibus aut imaginatione. Nunc, cum exsistentiam Dei pro certo habet, multo plus sequentur, quae tractari debent. Primo Deum scit fallere nolle, quod voluntas fallendi aliena sit a perfectione Dei. Secundo Deus, siquidem meditatorem creavit, etiam eum iudicandi facultate instruxit. Itaque meditator, prout iudicio suo recte utatur, infallibilis est. Sed siquidem meditator a Deo infallibili iudicio praeditus est, cur tamen saepius errat? Meditator se alicubi inter Deum et nihil versari comperit, nam a supremo et perfectissimo ente creatus est, et constat omnia a Deo creata infallibilia esse, sed ipse etiam in hominem finitum creatus est. Cum particeps sit Dei, entis supremi, etiam partem habet nihili. Meditator, cum errorem commisit, non facultate in hunc finem a Deo tributa usus hoc fecit, sed quia facultas verum iudicandi, quam a Deo habet, non est in eo infinita. Omnia a Deo creata perfecta sunt, et Deus, si voluisset, meditatorem perfectum creaviset. Itaque meditator hic quaestionem de theodicaea excitat.
Causae Dei cum meditatori tum ceteris creaturis finitis incomprehensibiles sunt. Ita etiam causas finales Aristotelis reprehendit, nam hominis non est mentem Dei in totum amplecti. Nec satis est partes separatas intueri, cum rerum universitatem respicere debeamus.
Deinde meditator errorum fontes inspicit, qui simul ab intellectu et voluntate dependent. Intellectus (itemque memoria et imaginatio) nobis inperfectus tributus est, cum voluntas sive arbitrii libertas aut tota aut nequaquam tribui possit. Itaque meditator, cum a Deo modicum facultatis intellegendi acceperit, et deinde arbitrii libertate usus fines intellectùs transgressus erit, in errores inducetur.
Adhuc meditator et se ipsum et Deum exsistere certo scit. In quinta meditatione("de essentia rerum materalium, et de Deo quod exstat") hunc numerum ad externas res meteriales extendere nititur. Etiam altero argumento Deum esse demonstrat. Sed primo probandum est, an quid certi de exsistentia rerum corporearum consequi, et quid de iis accurate imaginari possimus. Meditator examinat ideas suas, ad quas pertinent numerus et extensio ac notiones ab iis pendentes, sicut figurae, magnitudines, situs, durationes. Percipit se ideas habere rerum, quibus natura inmutabilis et aeterna est. Quae naturae a mente non pendunt, sicut idea trianguli, cui essentia per se est, sive extrinsecus est sive non est
Meditator comperit innumerabiles sibi ideas esse, quas ipse non effecit quaeque a sua mente non pendent, sicut triangulum. Praeterea ens, cui omnes sunt perfectiones, etiam exsistere debet, quia exsistentia perfectio est. Itaque intellegit exsistentiam Dei similem esse exsistentiae rerum mathematicarum. Nequit enim Deum esse non cogitare.
Simili argumento etiam Anselmus Cantuariensis Deum esse demonstravit: exsistentiam ad essentiam Dei pertinere.
Sexta meditatio ("De rerum materialium existentiâ, & reali mentis a corpore distinctione") denique lectorem reportat in sensuum mundum, a quo meditator in prima meditatione discedere voluit. Nunc autem argumentorum seriem finiens demonstrat exsistentiam rerum materialium sentiendo cognosci posse, dum intellectioni concedatur de veris naturis causis effectibus conclusiones capere. Meditator inter duos cognoscendi modos distinguit, imaginationem, quae ex imaginibus quae in mente sunt constat, et puram intellectionem, quae est aliquid quod intellegitur, quamquam non ut imago. Quam rem ipse ita explicat:
Deinde meditator prioribus imaginandi studiis nixus ait et facultatem imaginandi et perceptionem sensibilem non solum a mente pendere sed etiam corporea organa sensuum poscere. Imaginamur sensibusque percipimus colores sonos gustus dolores et alia talia, quae quam clarissime animadvertimus, quamquam ideae indistinctae sunt. Aliquid veri continent. Quod non solum res materiales exsistere demonstrat, sed etiam mentem nostram arte corpori coniunctam esse, cum quo unionem efficit.
Principia philosophiae
Post Meditationes Cartesius anno 1644 edidit Principia philosophiae, quo opere quaripertito summam philosophiae suae ordine exponit in modum artis scholasticae. Prima parte ("de principiis cognitionis humanae") metaphysicam suam nec non epistemologiam et theoriam mentis exhibet. Secunda autem parte ("de principiis rerum materialium") explicat partes sensuum perceptionum et fines nostrae de mundo scientiae, ac considerat, quomodo substantiam, quam extensionem spatialem esse putat, intellegere possimus. Ex qua abstracta corporeae substantiae definitione geometrica sequitur, ut neque vacuum absolutum neque atomi dari possint, nam substantia in infinitum dividi potest et per se inmobilis liberaque est. Omnis materiae variatio, quae in mundo materiali est, a motu dependet a Deo profecto. Prima lex motus Cartesii ab inmutablitate Dei ducta est. Quae lex postea lex accelerationis nota est.
De affectibus animae
Les passions de l'âme, ultimum opus Cartesii rogatu Elisabethae principissae Bohemiae exaratum, anno 1649 editum est. Quaerebat enim Elisabetha, quali potestate rationi humanae uti liceret in coercendis affectibus humanis. Quo opere breviarium physiologiae mechanisticae Cartesii et psychologiae dualisticae continetur, atque includitur talium expositio affectuum (sive "passionum"), quae implicatae res psychophysicae sint. Cartesius etiam explicationes accuratas reddit de speciebus psychologicis passionum, quarum physiologicas physicasque causas et consecutiones rite recenset. Quo pacto theoriam suam naturae humanae supplet. Quamquam nulla esse potest vis causalis inter mentem secundum principia Cartesii cogitantem et corpus extensum, tamen unionem quandam compactilem inter haec duo genera substantiarum animo concipit.
In Passionibus etiam theoria moralis inclusa est ac therapia, quae naturam passionum inlustret. Semper enim passiones, quippe quae ex affectibus corporeis exsistant, cum cogitationibus confusis prodeunt, unde fit, ut causae nos lateant. Cartesius passones ait utique valetudinem corrporis prosperare atque unionem mentis et corporis protegere. Passiones, quamquam a corpore idque afficientibus rebus externis proficiscuntur, modi mentis sunt. Etsi earum causas corporeas directe tractare nequeamus, animi ratione et constantia, quomodo passiones mentem capiant, moderari possumus nec non effectibus incommodis resistere.
Grièges
Grièges est commune Francicum 1879 incolarum (anno 2018) praefecturae Indis in regione orientali Arvernia Rhodano Alpibus).
Ioannes Carolus Scannone
Ioannes Carolus Scannone (natus die 2 Septembris 1931; mortuus die 27 Novembris 2019), presbyter catholicus et iesuita, fuit theologus et magister Argentinus. Inter discipulos eius fuit Georgius Marius Bergoglio (postea papa Franciscus).
Circulus Cellensis
Circulus Cellensis, pars Saxoniae Inferioris, die 1 Aprilis 1885 conditus est. Caput circuli Cella urbs est.
Communia circuli
Circulus Cellensis 23 communia habet, quae partim ad "communia generalia" (Theodisce "Samtgemeinden") coniuncta sunt. Haec dunt:
9869 Yadoumaru
9869 , olim designationibus 1992 CD1, 1952 DJ1, et 1996 HL15 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Kim Endate et Kazuro Watanabe, astronomis apud Observatorium Kitami versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9869 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Franciscus Seldte
Franciscus (Theod. Franz) Seldte (natus 29 Iunii 1882 Magdeburgi, mortuus 1 Aprilis 1947 Furthae) vir publicus Germaniae et sodalis primo Factionis Theodiscae Nationalis Popularis (DNVP) et postea factionis NSDAP erat.
Iuventus et munus
Pater eius fabricam aquae mineralis possidebat. Ipse Magdeburgi maturitatem adeptus, tirocinium mercatoris fecit atque deinde Brunsvici et Gryphisvaldae Chemiae studebat. Deinde fabricam patris iuvenis mortui diregebat. Ab anno 1914 primo bello mundano succenturio interfuit et anno 1916 graviter sauciatus bracchium laevum amisit. Deinde diurnarius belli laboravit.
Cursus honorum
Anno 1918, postquam monarchia Germaniae cecidit, Seldte cum aliis Foedus Militum Pugnantium Galea Chalybis (Theodisce: Bund der Frontkämpfer-Stahlhelm) condidit. Praeterea etiam sodalis DNVP factus et decurio Magdeburgi electus est. Anno 1931 sodales NSDAP Adolpho Hitler duce et DNVP oppido Harzburg coegit, ut una contra Rem Publicam Vimarianam pugnarent. 30 Ianuarii 1933 in consilio ministrorum Hitler Administer Imperii Laboris nominatus est. Electione 6 Martii 1933 etiam legatus Dieta Imperii Germanici electus est et, ut administer laboris, ad finem dictaturae Nazistae mansit. Mense Aprili 1933 factionem DNVP reliquit atque ad NSDAP accessit. Inter dictaturam Nazistarum Seldte auctoritas non magna fuit. 23 Maii 1945 cum aliis administris consilii ministrorum Schwerin de Krosigk ab alligatis captus est. Seldte, antequam belli scelerum accusatus est, in captivitate mortuus est.
Grand-Corent
Grand-Corent est commune Francicum 170 incolarum (anno 2012) praefecturae Indis in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Sema (Alexandria)
Sema, sed apud aliquos Soma (Graece, scil. "sepulchrum" aut "corpus") fuit locus in urbe Alexandria ubi Alexandri Macedonis sepulchrum fuit; postea cadavera Ptolemaeorum Aegypti regum ibidem iecerunt. Sema in regione urbana Regiarum domorum repertum est. Strabo in Geographicorum libris sic descripsit:
Lemma Huanum
Lemma Huanum, ex Hua Loo-keng appellatum, in mathematica est aestimatio summarum exponentialium. Quae dicit si res P sit polynomialis per integrales aestimatus gradús k, \varepsilon sit numerus realis positivus, et f sit functio realis per
definita, tum
ubi in linea polygonali iacet cum verticibus
Lemma Higmanianum
Lemma Higmanianum in mathematica dicit copiam sequentiarum finitarum per alphabetum finitum, per relationem subsequentiae partim ordinatam, est bene-quasi-ordinatam. Quod dicere vult si
sit infinita verborum sequentia per quoddam alphabetum fixum finitum, tum tam fiunt indices
obtineri potest ex
per delenda nonnulla (fortasse nulla) symbola. Plerumque hoc manet verum cum alphabetum non necessarie sit finitum, sed se est bene-quasi-ordinatum, et relatio subsequentiae sinit ut symbola a symbolis prioribus in schedis bene-quasi-ordinatis substituuntur. Hic est specialis theorematis arborei Kruskaliani posterioris casus. Hoc lemma ex Graham Higman, qui id anno 1952 protulit, appellatur.
Abraham Beame
Abraham Beame (Londinii natus die 20 Martii 1906; Novi Eboraci mortuus die 10 Februarii 2001) fuit politicus Civitatum Foederatarum. In familia Iudaeorum e Polonia oriundorum natus, iam ab anno aetatis primo Manhatae educatus est. Apud collegium Urbis Novi Eboraci eruditus est. Sodalis factionis Democraticae, a die 1 Ianuarii 1974 usque ad diem 31 Decembris 1977 urbi Novi Eboraci praefectus fuit.
Eduardus Koch
Eduardus Irving Koch (in burgo Bronx natus familia Iudaica die 12 Decembris 1924, mortuus die 1 Februarii 2013), causidicus, fuit politicus. Novarci in urbe educatus, apud Collegium Urbis Novi Eboraci et scholam iuridicam universitatis Neo-Eboracensis eruditus est. A die 1 Ianuarii 1978 usque ad diem 31 Decembris 1989 Urbis Novi Eboraci praefectus fuit. In Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum munere populi decimi septimi et undevigesimi Districtus Novi Eboraci functus est.
2750 Loviisa
2750 , olim designationibus 1940 YK, 1968 KK, 1971 DB2, 1974 DS, et 1978 NK1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Yrjö Väisälä, astronomo apud Universitatem Aboensem versato, repertus est. Asteroides nomen accepit ex Urbe Degerbyensi (Finnice Loviisa), oppido in Finnia meridionali sito.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2750 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Lemma (mathematica)
Lemma (-atis, n.) (Graece λῆμμα 'quaelibet res accepta, sicut donum, lucrum, pretium') in mathematica est pronuntiatum probatum quod pro via ad maiorem eventum est, potius quam res in se consulta. Distinctio inter lemma et theorema non est formalis, sed res consilii; vide termini theorematum.
Quod bona via ad maiorem eventum ad multas vias alias inducere potest, nonnulli ex potentissimis eventibus in mathematica lemmata appellantur, inter quos lemma Bézoutianum, lemma Urysohnianum, lemma Dehnianum, lemma Euclidianum, lemma Farkasianum, lemma Fatouanum, lemma Gaussianum, lemma Greendlingeranum, lemma Jordanianum, lemma Nakayamanum, lemma Poincaréanum, lemma Rieszianum, lemma Schwarzianum, lemma Itōanum, lemma Zornianum. Cum hi eventus nimium simpliciores vel angustiores primum viderentur, facti sunt magni momenti in theoriis in quibus fiunt.
Guéreins
Guéreins est commune Francicum 1'388 incolarum (anno 2012) praefecturae Indis in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
9871 Jeon
9871 , olim designationibus 1992 DG1, 1952 HD2, 1959 EN, 1970 EH3, et 1988 BN1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tetsuya Fujii et Kazuro Watanabe, astronomis apud Observatorium Kitami versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9871 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Proserpina (discretiva)
Proserpina est:
Caminum de Quadrupio
Caminum seu Caminum de Quadrupio (deinde: Caminum ad Tiliaventum; olim: Villa de Camino) (Italiane: Camino al Tagliamento; Foroiuliensice: Cjamin di Codroip / Cjamin dal Tiliment / Cjamin) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia et in Provincia Utinensi situm. Incolae Caminenses appellantur.
3776 Vartiovuori
3776 , olim designationibus 1938 GG, 1952 UO, 1952 WD, 1975 TC5, et 1975 VG7 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Heikki A. Alikoski, astronomo apud Universitatem Aboensis versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3776 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Grilly
Grilly est commune Francicum 779 incolarum (anno 2012) praefecturae Indis in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Amphitrite (discretiva)
Amphitrite est:
Euterpe (discretiva)
Euterpe significare potest:
2751 Campbell
2751 , olim designationibus 1962 RP, 1973 RD, 1975 EO2, 1977 RN6, et 1981 WF4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  auspiciis programmatis exploratorii Programma Asteroidis Indianae Observatorii Goethe Link repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2751 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Bellona (discretiva)
Bellona est:
Lemma Hilbertianum
Lemma Hilbertianum saeculo undevicensimo exeunte a mathematico Davide Hilbert propositum est. Quod lemma proprietatem curvaturarum principalium superficierum describit. Ex probatione lemmatis Liebmanniani oritur.
Pronuntiatum lemmatis
Multiplice trium dimensionum dato quod est levis et differentialis per pannum punctum p continentem, ubi k et m definiantur principales curvaturae et K(x) sit curvatura Gaussiana ad punctum x, si k habeat maximum apud p, m habeat minimum apud p, et k stricto maius quam m apud p, tum K(p) est numerus realis non positivus.
Pomona (discretiva)
Pomona est:
3775 Ellenbeth
3775 , olim designationibus 1931 TC4, 1931 TB4, 1973 SA4, 1973 UC6, et 1986 LW1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Clyde Gulielmo Tombaugh, astronomo apud Observatorium Lowell versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3775 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ioannes Lindsay
Ioannes Lindsay (Urbe Novo Eboraco natus die 24 Novembris 1921; mortuus in Hilton Head Island, Carolinae Meridionalis die 19 Decembris 2000), causidicus, fuit politicus. Alumnus fuit universitatis Yalensis. Sodalis factionis Democraticae, a die 1 Ianuarii 1966 usque ad diem 31 Decembris 1973 Urbis Novi Eboraci praefectus fuit. Antea ab anno 1959 usque ad annum 1965 Lindsay in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum munere populi decimi septimi Districtus Novi Eboraci fungebatur.
Reyana
Reyana seu Regiana (alia nomina: Reana Rojalis) (Italiane: Reana del Rojale; Foroiuliensice: Reane dal Roiâl) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia et in Provincia Utinensi situm. Incolae Reyanenses appellantur.
Andreas Samuel Griffith
Andreas Samuel Griffith (natus in Mount Airy Carolinae Septentrionalis die 1 Iunii 1926; mortuus in Manteo Insulae Roanoke in Carolina Septentrionali die 3 Iulii 2012) fuit histrio et Country/Gospel cantor Americanus.
Groslée
Groslée est commune Francicum 357 incolarum (anno 2012) praefecturae Indis in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
3777 McCauley
3777 , olim designationibus 1981 JD2 et 1982 WG agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolina Ioanne Spellmann Shoemaker, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3777 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Euphrosyne (discretiva)
Euphrosyne est:
Groissiat
Groissiat est commune Francicum 1'164 incolarum (anno 2012) praefecturae Indis in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Villa Invillini
Villa seu Villa Invillini (alia nomina: Villa de Invillino, Villa Invillinensis, deinde Villa Santina) (Italiane: Villa Santina; Foroiuliensice: Vile di Cjargne) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia et in Provincia Utinensi situm.
Gulielmus Hanna
Gulielmus Hanna (natus in Melrose Novi Mexici die 14 Iulii 1910; Angelopoli carcinomate oesophageo mortuus die 22 Martii 2001) fuit una cum Iosepho Barbera clarus pellicularum animatarum factor Americanus. Inter claras pelliculas eius sunt: The Flintstones, The Huckleberry Hound Show, Top Cat, Scooby-Doo, The Quick Draw McGraw Show, Yogi Bear, The Smurfs, Wacky Races et The Jetsons.
To Kill a Mockingbird (pellicula)
To Kill a Mockingbird est pellicula in Civitatibus Foederatis anno 1962 facta, accommodatio mythistoriae eiusdem nominis. Tria Praemia Academiae et multa alia praemia accepit.
Argumentum
Causidico Attico Finch (Gregorio Peck) sunt duo liberi. Anno 1932, quidam Robertus Ewell, agricola saepe ebrius, Thomam Robinson, nigrum hominem, falso de filiae suae stupro accusat, et Atticus reum defendit, eius innocentiam probans, sed iudices Thomam damnant. Thomas fugiens libertatem petere temptat, sed vigiles eum necant. Robertus, qui verus noxius est, Attici liberos petit, sed arcanus homo, Boo Radley, qui numquam ex domu sua exire solet, eos adiuvat, pravum necans.
Nomen systematicum
Nomen systematicum est, in variis rebus scientificis, designatio ordinaria quae ambiguitatem abdet ut universale nomen consignet. Ad nomina systematica conficienda nomina veteriora et vernacularia interdum sine mutatione adoptantur. Saepius commutantur aut omnino reiiciuntur, praecipue si sint irregularia seu incongrua sive significatione incerta.
Applicantur systemata nominum in:
Hautecourt-Romanèche
Hautecourt-Romanèche est commune Francicum 796 incolarum (anno 2012) praefecturae Indis in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
3778 Regge
3778 , olim designationibus 1984 HK1, 1976 SX1, et 1981 UC11 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Gualterio Ferreri, astronomo apud Observatorium La Silla versato, repertus est. Origo nominis est apud gloriam Tullii Regge est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3778 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
2752 Wu Chien-Shiung
2752 , olim designationibus 1965 SP, 1933 QW, 1960 VA, 1970 RD, 1978 EG7, 1979 HN4, 1981 TO4, et 1981 UY9 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Observatorio Astronomico Zijinshan, astronomo apud urbem Nanquinium versato, repertus est.
Theorema bipolare
Theorema bipolare in mathematica est theorema in explicatione convexa quod condiciones necessarias et satis adhibet ut conus aequet suum bipolare. Theorema bipolare videri potest proprius theorematis Fenchel-Moreauani casus.
Pronuntiatum theorematis
In quaque copia non vacua, C \subset X in nonnullo spatio lineari X, tum conus bipolaris datur a ubi  corticem convexum denotat.
Casus proprius
C \subset X est non vacuus conus convexus clausus si et solum si cum, ubi (\cdot)^+ denotat conum dualem positivum.
Generatim, si C sit conus convexus, tum conus bipolaris datur a
Coniunctio cum theoremate Fenchel–Moreauano
Si sit functio propria coni C, tum coniugatum convexum  est functio firmamenti pro C, et. Ergo, C = C^{oo} si et solum si f = f^{**}.
9872 Solf
9872 , olim designationibus 1992 DJ4, 1992 FS2, et 1997 XB4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Freimut Börngen, astronomo apud Observatorium Karl Schwarzschild versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9872 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Vincentius Impellitteri
Vincentius Impellitteri praenomine Vincenzo sive Vincent (natus Isnelli in Siciliae oppido die 4 Februarii 1900; mortuus in Connecticutae urbe Bridgeport die 27 Ianuarii 1987) fuit politicus Civitatum Foederatarum. Ab anno aetatis secundo 'Ansoniae in Connecticuta educatus est. Alumnus fuit scholae iuridicae universitatis Fordhamensis. Sodalis factionis Democraticae, a die 31 Augusti 1950 usque ad diem 31 Decembris 1953 Urbis Novi Eboraci praefectus fuit.
Lupus de Vega
De vita
Nobili genere Gallaica natus, mox ingenium poeseos monstravit; ferunt quidem adulescentem annorum duodecim iam comoediolas pepigisse. Postquam eruditionem in Collegio Imperiali Matritensi habuit studiis theologicis ac philosophicis in universitatibus Salmantica et Compluti se dedicabat. Compluti baccalaureatum nactus est. Studiis terminatis in servitiis Ferdinandi Toletani ducis Albanae fungebatur, cui eidyllion pastorale Arcadia scripsit. Eventus amorum infelix stipendia merere persuadebat, quare expeditione regis Philippi regis II contra Azores anno 1582 participavit. Reversus sub custodiam pro causis ignotis missus est; e carcere fugit et nauta in armata classe Anglos deballatura factus est. Clade accepta, post reditum in patriam dominam nobili genere natam ductitavit, sed duellio infelici iterum patria relinquenda erat. Valentiam petivit, ubi istis temporibus schola poetarum magnorum erat.
Cum variis artificibus consuetudinem contrahere potuit et pro scaenis laborare incohatus est. Denique anno 1595 permissus est reditus Matritensis; uxore mortua, secretarius marquisii de Malpica, postea comitis de Lemos quocum per Italiam migrabat, fuit. In Hispaniam reveniens, nuptias novas habuit, et diu litteris solummodo vacare contigit. Anno 1607, morte uxoris et infantis demissus, ordinationem sacerdotalem petivit, annoque 1611 ordinem tertium ordinem Sancti Francisci intravit. Gloria poetae autem velociter crescebat et mox e permultis scaenis dramata producebantur: populus eum admirans diligebat, aula regia honores sparsit, Inquisitio eum instituit, Toleti anno 1618 protonotarius apostolicus factus est et papa Urbanus VIII anno 1628 eum equitem Ordinis Sancti Ioannis proclamavit. Eius filia fuit Marcella a S. Felice.
Gravitudo
Lope de Vega verisimilitr inter totius mundi poetas ingenio fecundissimo erat. Habemus duo epopoea: Angelica et La Jerusalén conquistada; quinque carmina mythologica: Circe, Andromeda, Philomela, Orfeo, et Proserpina; carmina historica longa: San Isidro, La Dragontea, et La virgen de la Almudena; carmen heroicum satiricum sub nomine Thomae Burguillos: La Gatomaquia; poemata didactica et explicatoria; multitudinem sonetorum, Romanensium, odarum, elegiarum, epistularum; mythistorias partim in prosa (Peregrino en su patria), partim in versibus (Dorotea, quod opus ipse maxime diligebat); mythistoriam pastoralem et religiosam (Los pastores de Belen et Arcadia); necnon octo novellas versibus solutas
Miscellaneis tantis admirandis gloria eius vera in dramaturgia fuit. Comoedias MD pepigit, e quibus adhuc quincenta servantur. Etiam artem poeticam parvam exaravit cui titulus »Arte nuevo de hazer comedias«. Iste homo drama nationale Hispanicum creavit et in argumentis et in forma modum Hispanicum elucere fecit. Poeta scite et cate plebis gustui cessit mores populi stilo cantans atque personans Sermonem patrium et metra callens ad amussim sensus populares respiciebat et sancta sollemnitate omnes captabat. Scilicet in tantis dramatibus nonnulla minus bona quoque invenire possunt; eum inter genera dramatica optime fallacias (comedia de capa y espada) tractavisse constat. Difficile ut in uberrima copia opus maximum invenias; sunt qui drama Alcalde de Zalamea omnibus aliis praeferant.
Hauteville-Lompnes
Hauteville-Lompnes est commune Francicum 3'921 incolarum (anno 2012) praefecturae Indis in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Injoux-Génissiat
Injoux-Génissiat est commune Francicum 1'117 incolarum (anno 2012) praefecturae Indis in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
2753 Duncan
2753 , olim designationibus 1966 DH, 1952 DH1, 1966 FL, 1973 UP, 1976 JC1, 1978 WM, et 1980 ES agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  auspiciis programmatis exploratorii Programma Asteroidis Indianae Observatorii Goethe Link repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2753 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Iosephus Barbera
Iosephus Barbera (Novi Eboraci in familia e Sicilia oriunda die 24 Martii 1911 natus; Angelopoli die 18 Decembris 2006 mortuus) fuit una cum Gulielmo Hanna clarus pellicularum animatarum factor Americanus. Inter claras pelliculas eius sunt: The Flintstones, The Huckleberry Hound Show, Top Cat, Scooby-Doo, The Quick Draw McGraw Show, Yogi Bear, The Smurfs, Wacky Races, The Jetsons.
Nazianzus
Nazianzus vel Graece, nomine Turcico recenti Nenizi et hodierno Bekarlar, est oppidum pagi Gülağaç et provinciae Aksaray in Turcia. Fuit olim sedes episcopalis; ibi episcopus meruit Gregorius Nazianzenus pater ecclesiae. Est etiam hodie sedes titularis in ecclesia Catholica.