cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villa
Medium Aevum
Medio Aevo villa generis Romani minus usitata erat; in loco plures nobiles domicilia munita (castella) struxerunt, et villae minime munitae praecipue Francogallicae, saepe castella (Francogallice château) nominantur (e.g. Castellum Versaliense).
Novum Aevum
Novo Aevo maiorum divitiarum et salutis causa nobiles villas luxuriosas sine munitione struere coeperunt. Usad'ba Russica saeculorum XVIII et XIX, i.e. palatium vel domus familiae nobilis aut regalis сum hortis et aedificiis adstructis, e.g. Tsaritsyno et Archangel'skoje et Petri aulae palatia et horti, interdum Latine ut villa vertitur.
Carcer Erfordiae
Carcer Erfordiae (Theodisce: Bildungs- und Gedenkstätte in der ehemaligen Stasi-U-Haft Andreasstraße) media in urbe Erfordia in via Andreasstraße 37 situs hodie locus memorialis pro victimis communismi in Re publica democratica Germanica saevientis est. Insuper iuvenibus adultisque de politicis educatio praebetur.
Historia
Arce Sancti Petri et habitationibus ad eius radicem vastatis platea ampla autumno 1813 creata erat. Quae nomen regis Borussici Friderici Gulielmi portavit et ad nundinas atque ad exercendum exercitum serviebat. Area minor ad septentrionem vergens nomen reginae Borussicae Ludvicae sibi assumpsit. Anno 1871 post imperium fundatum vallis Ludovica, quae nuncupabatur, aedificiis officialibus locum cedere debuit. Pars septentrionis plateae Cathedralis (ut hodiernum est eius nomen) iudicio novo data est, area contigua carceri exstruendo. Ambae aedes architectonice unitatem inierunt quoad ichnographiam et artem architectoriam. Post evasionem captivorum anno 1895 custodiae saepius reconstructae sunt, ita ut pauca aspectus originalis carceris (iudicii utique!) hodie exstat.
Carcer iam ante tempus Nazistarum, quo fere quadringentae personae custodiendae hic degebant, nimiis captivis paene dissiluit. Una cum officio et castris custodum publicorum secretorum in supra sito monte Sancti Petri carcer inter instituta politici terroris numerabatur. Ex mense Septembri anni 1945 Russi complexum usurpabant, antequam anni 1948 mense Iulio revenit in manus iurisdictionis Germanicae orientalis. Instructa est statio G captivorum morbis venereis laborantium; testae vitreae in saeptis sparsae ut et duplices cancelli ante fenestras munitioni firmandae excogitata erant.
Postea custodia publica clandestina Stasi parte carceris in captivorum politicorum conquisitionibus usa est. Illi in ala separata propriis scalis attingibli in secundo superiori tabulato inveniebantur. Erfordiense institutum testimonio horum criminum est, cum multi similes carceres in Germaniae oriente interdum destructi sint.
Custodiarum abolitio
Autumno anni 1990 terra foederalis Thuringiae carcerem curandum accepit, qui anno 2001 munere fungi cessit. Demolitionem feliciter impediebant diversae societates priscarum communismi victimarum. Nostris diebus in area reperiuntur et centrum memoriae cum exedris paedagogicis et diversa officia.
Bibliographia
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (ed.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 66-67
Iroquois Comitatus
Iroquois Comitatus (Anglice:  Iroquois County) est Illinoesiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 29718 incolarum (anno 2010). Comitatus, cuius caput est urbs Watseka, anno 1833 creatus est. In hoc comitatu magis quam vigesima pars incolarum (accurate 6.5 %) haud Anglice domu loquitur.
Odobenidae
Odobenidae sunt familia Pinnipediorum, cui sola species exstans est Odobenus rosmarus. Familia autem olim fuit diversior, et plus quam decem genera fossilia comprehendit.
Taxinomia
Omnia genera, Odobeno excepto, sunt exstincta.
Saint-Julien-du-Verdon
Saint-Julien-du-Verdon  est commune Francicum 150 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Provinciae Superioris in regione Provincia et Alpis.
Valle (Norvegia)
Valle est Norvegiae commune 1288 incolarum (anno 2012) in provincia Aust-Agder.
1601 Patry
1601 , olim designationibus 1942 KA, 1942 KC, 1945 FA, 1949 OG, 1955 DL, et A922 KB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludovico Boyer in Observatorio Algerii versato repertus est.
Ioannes Fridericus Herbart
Vita
Herbart universitate Ienae iurisprudentiae studebat, postea philosophiae et litteris. Anno 1809 professor Universitatis Regiomontii et postea anno 1833 Universitatis Goettingensis factum est.
Doctrinas eius in Austriam portavit Franciscus Seraphinus Exner, philosophus et commissarium scholasticus.
Viburgum (Russia)
Viburgum (Russice Выборг, tr. Vyborg) seu Viburgum Careliorum est urbs in Russia, in parte septentrio-occidentalis regionis Leninopolitanae, in isthmo Carelico, ad sinum (vel fiordum) Viburgensem (qui pars sinus Finnici est), sita. Circa 78 milia incolarum habet (anno 2017).
Viburgum est valens sedes mercaturae, industriae et culturae. Portum et stationem ferriviarum habet. Urbi sunt multa monumenta historiae et architecturae.
Historia urbis
Saeculis undecimo et duodecimo loco hodierni Viborgi exsistebat arx lignea Carelorum, quam anno 1293 Suedi deleverunt et suum castrum lapideum loco eius construxerunt, quod nominatum est Viburgum (Suecice Viborg). Anno 1403 Viburgum factum est urbs. Anno 1710, tempore belli inter regna Suecicum et Russicum, haec urbs, a copiis Russicis capta, facta est pars Russiae. Ab anno 1744 Viburgum fuit metropolis gubernii Imperii Russici. Anno 1811 gubernium Viburgense inclusum est in Magnum Ducatum Finlandiae ut partem Imperii Russici. Postquam Finnia anno 1917 facta est res publica sui iuris, Viburgum (Finnice Viipuri) fuit secunda maxima urbs terrae illius. Anno 1940, belli hiberni causa, Viburgum factum est pars Unionis Sovieticae, ubi initio ad Rem Publicam Sovieticam Socialisticam Carelo-Finnicam pertinebat, anno 1944 autem in regionem Leninopolitanam Russicae SFSR inclusum. Anno 2010 titulum "urbis gloriae militaris" obtinuit.
8212 Naoshigetani
8212 , olim designationibus 1995 EF1, 1958 DG, et 1980 BN6 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Satoru Otomo, astronomo apud Observatorium Uramashu versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8212 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Carolus Barks
Carolus Barks (Anglice Carl Barks, natus Oregoniae Civitatum Foederatarum 27 Martii 1901; mortuus 25 Augusti 2000) fuit Americanus narrationum pictarum delineator, qui notus est delineator scriptorque seriei librorum nubeculatorum de Donaldo Anate. Fuit unus ex illustrissimis potentissimisque hominum apud Americanos narrationum pictarum auctores. Excogitavit multas personas novas in narrationibus Donaldi Anatis, quorum clarissimus est Scrugulus Anas, Donaldi avunculus. Fanatici eum Hominem Anatem (Anglice The Duck Man) et Bonum Anatum Artificem (The Good Duck Artist) appellabant. Praeter libros nubeculatos, Barks aliquot picturas pinxit, quarum proposita ex narrationibus suis sumpsit. Anno 1987, Barks fuit unus ex tribus hominibus in Will Eisner Comic Book Hall of Fame primo inauguratis.
Ioannes Shadegg
Ioannes Shadegg (natus Phoenice Arizonae die 22 Octobris 1949) est politicorum peritus Republicanus qui in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum pro Legato Populi 3 Districti Arizonae stat.
Franciscus Bowen
Franciscus Bowen (Carolopoli Massachusettae, 8 Septembris 1811; Bostoniae, 22 Ianuarii 1890) fuit philosophus Americanus, scriptor, et educationalista. Edidit et possedit periodicum North American Review ab anno 1843 ad 1854, fuit. Annis 1848 et 1849 acroases habuit in Instituto Lowelliano de scientiis metaphysica et ethica erga indicia religionis. Acroases ibi iterum habuit hieme 1850, de oeconomia politica, at anno 1852 ed origine de evolutione constitutionum Americanae et Britannicae. In philosophia et metaphysica, Bowen opinionibus Georgii Berkeley et Ioannis Locke favebat, contra Immanuelem Kantium, Ioannem Fichtium, Victorem Cousin, Augustum Comte, et Ioannem Stuart Mill.
Ordo Cartusiensis
Ordo Cartusiensis est ordo religiosus contemplativus, anno 1084 a Sancto Brunone Coloniensi una cum sex sociis (quattuor clericis et duobus laicis) fundatus. Ordo vitam eremiticam coenobiticamque coniungit.
Nomen a montibus Cartusianis a Gratianopoli in septentriones versus sitis deductum est. Primi monachi Cartusiani in territorio vici Sancti-Petri-Cartusiani (Saint-Pierre-de-Chartreuse) in praefectura Isara prope monasterium hodiernum nomine Magna Cartusia sedem constituerunt.
Guru Granth Sahib
Guru Granth Sahib est liber sanctus Sichismi. Etiam est collectio doctrinarum praeceptoribus Sichismi ab 1469 ad 1708 usque et carminum. Scripturas decessorium colligente, quintus praeceptor Guru Arjan simulatores magistrato anthologia fabricatas vulgentes invenit. Inde Sikhibus communitatibus librum sacrum componere constituit, ut prohibet falsas scripturas et solum legimitates scripturas adeptus sit.
Jackson Comitatus (Illinoesia)
Jackson Comitatus (Anglice:  Jackson County) est Illinoesiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 60218 incolarum (anno 2010). Comitatus, cuius caput est urbs Murphysboro, anno 1816 creatus est. In hoc comitatu quasi decima pars incolarum (accurate 8.1 %) haud Anglice domu loquitur.
Ordo Cartusiensis
Fundatio et Medium Aevum
Anno 1084 Sanctus Bruno, fundator ordinis Cartusiensis, cum sex sociis in regionem montuosam nomine Cartusia prope Gratianopolin secessit. Praedium ab episcopo Gratianopolitano, qui in somnio septem stellas in Cartusia descendisse viderat, donatum est. Bruno et socii parvas cellas necnon conclavia communia et ecclesiam aedificaverunt. Omnia conclavia claustro coniuncta erant. Communitas crescebat, ut Magna Cartusia, domus materna ordinis, exstitit, quae ordini etiam nomen dedit. Bruno regulam non scripsit. Quod autem etiam in regionibus remotis monasteria fundata sunt, anno 1127 sanctus Guigo de Castro, prior quintus Magnae Cartusiae, Consuetudines Cartusiae conscripsit, quae anno 1170 a papa Alexandro III approbatae postea pluries accomodatae tandem anno 1987 (post Concilium Vaticanum Secundum) in formam nunc ratam fusae sunt.
Anno 1145 primo feminae ordini se coniunxerunt. Saeculo duodevicesimo quinque monasteria monialium exstabant.
Reformatio et Aevum Novum
Tempore reformationis saeculo decimo sexto multa monasteria suppressa sunt; in Anglia Cartusiani a rege Henrico VIII persecuti sunt, quod regem caput ecclesiae Anglicanae agnoscere recusaverunt. Imprimis monachos Cartusiae Londiniensis crudelissime tractavit; tres sancti et quindecim beati, qui inter annos 1535–1540 in Anglia capitis damnati sunt, martyres coluntur.
Aevo illuminationis vita contemplativa a plurimis regentibus (ut puta ab imperatore Iosepho II) inutilis habebatur, ut inter alia monasteria etiam multae cartusiae suppressae sint. Res Novae Francicae et Recessus principalis deputationis imperii anni 1803 paene finem ordinis tulerunt (cum anno 1700 numerus monasteriorum adhuc 168 fuerit).
Tempus praesens
Hodie Cartusiani - praeter Trappistas - unicus ordo monachorum sunt, qui perfectam contemplativae vitae speciem appetunt. Alii ordines olim contemplativi (sicut Benedictini vel Cisterciani) partim vel ex toto officia pastoralia vel educativa susceperunt.
Anno 2004 ordo Cartusiensis e duodeviginti monasteriis monachorum et quattuor monialium constat, in quibus 335 fratres (e quibus 170 sacerdotes) et 48 moniales vivunt. Quinquaginta annis proximis numerus monachorum fere 50% diminutus est. Monasteria sunt in Europa, America et Asia.
Gubernatio ordinis
Ordo Cartusiensis inter primos ordines est, quorum moderatio in unum contracta est: Omnia monasteria a capitulo generali, quod (a primis ordinis annis usque ad hunc diem) secundo quoque anno convocatur, diriguntur.
Prior Magnae Cartusiae per saecula variis titulis ornatus est:
A consilio monachorum Magnae Cartusiae necnon quorundam priorum adiutus ordinem nomine capituli generalis gubernat, a quo ei inter sessiones capituli potestas delata est. Secundum traditionem limites Magnae Cartusiae non transgreditur, ut ordini exemplum stabilitatis det. A "Visitatoribus" adiutus est, qui nomine suo cuncta monasteria annis inter sessiones capituli visitant. Ab anno 1376 apud Sanctam Sedem a procuratore generali repraesentatus est, cuius sedes primo prope Avennionem (in Cartusia Vallis Benedictionis) erat, postea Romae, nunc in Cartusia Turritana (lingua vernacula: Serra San Bruno sive La Torre) in Calabria est.
Omnis domus a priore dirigitur, qui vel a communitate eligitur vel a superioribus ordinis nominatur. Officium superiorum omni capitulo generali finem habet, ut rursus iidem vel alii constituantur. Priores etiam a visitatoribus mitti possunt.
Regula, mores, statuta
Cartusiani non regulam Sancti Benedicti sequuntur, sed corpus consuetudinum nomine Statuta notum. Tantum ordo liturgiae horarum fere regulam Benedicti sequitur.
Primo conscriptae sub annum 1127 Consuetudines Cartusiae per saecula temporibus mutantibus varie accomodatae sunt. Versio nunc rata a capitolo generali anni 1987 approbata est.
Propria ordinis Cartusiensis fundamentalia
Monachi Clausuram perpetuam, silentium prope absolutum, ieiunium frequens et abstinentiam carnium perfectam observant. Parusiam Christi exspectantes nihil nisi Christo placent et vitam secundum Evangelium degunt curant. A "mundo" separati etiam apostolatum defugiunt secessu orationeque mundo maxime servituri arbitrantes. Vita eorum Maximi momenti sic dicta oratio Iesu est.
Familia Cartusiana
Cartusiani esse possunt:
Sententia, insigne, sigla
Insigne ordinis, attestatum iam in litteris saeculi decimi tertii, est sententia multo antiquius. Globum cruce superatum et septem stellis circumdatum demonstrat. Humilitatis causa stellae interdum sub globo positae sunt. Stellae Brunonem et sex socios eius significant, de quorum adventu espiscopus Gratianopolitanus in somnio septem stellas videns praemonitus erat.
Sigla O.Cart. (Ordo Cartusiensis) non ante saeculum vicesimum in usu erat. Antea Cartusiani in litteris simpliciter "fr. N. Chartreux" scribebant. Etiam Sancta Sedes abbreviationem usque ad annum 1965 ingnorabat.
Cartusiani in pellicula
Mense Ianuario anni 2005 Philippus Gröning pelliculam documentariam nomine Silentium Magnum (Theodisce: Die große Stille; Francogallice: Le grand silence) perfecit, quae in Magna Cartusia prope Gratianopolim facta pluribus praemiis ornata est.
De monacho Cartusiano etiam pellicula Silentium ruptum (Anglice: Broken Silence, 1995) narrat.
31 Euphrosyne
31 , olim designationibus A907 GP et A918 GB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Iacobo Ferguson in Observatorio Classico C. F. A. versato repertus est. In mythologia Graeca Euphrosyne, e qua asteroides appellatus est, fuit una e Gratiis seu Charitibus.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 31 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Arethusa (Hesperis)
Arethusa (Graece ) in mythologia Graeca fuit una ex Hesperidibus, nymphis Occidentis extremi. Idem nomen habuit nympha Arethusa, protectrix urbis Syracusarum et fontis iuxta hanc urbem orti.
Hesperides tres vel quattuor fuisse satis constat, sed nomina varia in fontibus enumerantur, inter quae repertae sunt apud Hesiodum Aegle, Erythia et Hesperusa seu Hesperethusa; sed in Apollodori bibliotheca Aegle, Erythia, Hesperia et quarta illa Arethusa.
Aloisius Orione
Sanctus Aloisius Orione (1872–1940) fuit sacerdos Italicus et advocatus pauperum orborumque. Vitam suam scholis domibusque condendis in Italia et in America Meridionali dedicavit. Fundavit Don Orione, institutum quod hodie habet ecclesias domosque in toto orbe terrarum.
Jasper Comitatus (Illinoesia)
Jasper Comitatus (Anglice:  Jasper County) est Illinoesiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 9698 incolarum (anno 2010). Comitatus, cuius caput est urbs Newton, anno 1831 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 1.0 %) haud Anglice domu loquitur.
Aloisius Orione
Vita
Sanctus Aloisius Orione natus est Ponte Coronis, prope Derthonam, in provincia Alexandriae, die 23 Iunii 1872. Die 14 Septembris 1885 factus est socius Ordinis Franciscani Vigueriae. Die 4 Octobris 1886 Oratorio Valdocco Augustae Taurinorum nomen dedit. Factus est discipulus praedilectus Sancti Iohannis Bosco. Aloisius Orione multimodis aegra valetudine erat; nihilominus adfuit morti Sancti Iohannis Bosco (die 31 Ianuarii 1888), et subito, in momento mortis eius, penitus sanatus est. Die 16 Octobris 1889, nomen dedit seminario Derthonae, urbis in qua etiam custos Ecclesiae Cathedralis postea factus est. Die 13 Aprilis 1895 ordinatus est sacerdos.
Anno 1931, aedificavit sanctuarium Nostrae Dominae Custodis Derthonae. Hodie haec ecclesia est situs peregrinationis maximi momenti quod spectat ad discipulos Sancti Aloysii Orione. Villae Matutiae, die 12 Martii 1940, Aloysius Orione mortuus est; sepultus est in sanctuario.
Canonizatio
Aloisius Orione beatificatus est die 26 Octobris 1980 a papa Ioanne Paulo II canonizatusque die 16 Martii 2004 ab eodem papa.
Ernestus Kretschmer
Ernestus Kretschmer (natus in Wüstenrot die 8 Octobris 1888; Tubingae mortuus die 8 Februarii 1964) fuit clarus psychiater Germanus. Alumnus fuit universitatum Tubingensis, Monacensis et Hamburgensis.
Aloisius Orione
Nexus externi
Litterae decretales Cum liber essem ex omnibus quibus Beato Aloisio Orione sanctorum honores decernuntur
Haschim Chalid al-Atassi
Haschim Chalid al-Atassi (natus ignoto die anno 1875 Emesae, ibidem mortuus die 5 Decembris 1960) vir publicus Syriae fuit.
Magnum Londinii Incendium
Magnum Londinii incendium fuit maior conflagratio, quae medium Londinium urbem Anglicam a die Solis 2 Septembris ad diem Mercurii 5 Septembris anno 1666 pervastavit. Ignis mediaevalem urbem Londinium intra antiquum Romanum murum urbanum ussit. Minatus est, sed non attigit, Westmonasterium districtum aristocraticum, Palatium Aulae Albae Caroli II, et plures hominum egentium vicos suburbanos. Circa 13 200 domuum, 87 templa paroechialia, veterem cathedralem Sancti Pauli, et plurima urbis aedificia consumavit. Aestimantur flammae domus 70 000 ex 80 000 habitantium urbanorum destruxisse. Numerus mortuorum ignoratur, sed usitate parvus putatur, quia solum sex obitus in tabulis publicis relati sunt.
Magna Londinii pestis
Haschim Chalid al-Atassi
Cursus honorum
Al-Atassi anno 1920 praeses ministrorum atque ter praeses Syriae fuit: Ab anno 1936 ad 1939, ab 1949 ad 1951 atque ab 1954 ad 1955.
Administratio prima
Foedere cum Francia, quae post primum bellum mundanum Syriam civitatem administrabat signato atque suffragio libero habito al-Atassi die 21 Decembris 1936 primus praeses Syriae electus est. Die 7 Iulii 1939 a magistratu se recessit, quod Francici regionem Hatay Turciae dederunt. Bahij al-Khatib, socius Francorum, eius successor factus est.
Administratio tertia
Schischakli anno 1954 deposito al-Atassi die 28 Februarii tertio praeses factus est et ad diem 6 Septembris 1955 magistratum summum Syriae duxit. Shukri al-Quwatli libero suffragio populi eius successor electus est.
Mr. Bean
Mr. Bean, Latine scilicet "magister Faba", est persona ficta in serie televisuali eiusdem nominis. Partes Mr. Fabae agit comoedus Anglicus Rowan Atkinson, qui scribit etiam manuscriptiones seriei una cum aliis scriptoribus. Mr. Faba est homo paucorum verborum, suarum rerum studiosus, infantilis, interdum ingeniosus. Vehitur autocineto minimo suo, sermocinatur cum ursulo lusorio et saepissime calamitatibus aut minoribus aut maioribus occurrit. Etiam duae pelliculae sunt factae, in quibus Mr. Faba apparet, quorum primus est nomine Bean: The Ultimate Disaster Movie (Mr. Faba: Pellicula calamitatis extremae) et secundum Mr. Bean's Holiday (Feriae Mr. Fabae).
Unaquaque parte seriei ineunte chorus cantat Latine "Ecce homo, qui est faba", parte autem exeunte "Vale homo, qui est faba."
Phaedra (Seneca)
Phaedra est tragoedia a Seneca anno incerto de amore infelici heroidis Phaedrae scripta: ante eum, plures poetae idem argumentum tractaverant, Euripides (bis), Sophocles, Lycophron Ovidiusque in Heroidibus suis. Fortasse etiam alii quorum nomina perierunt.
Argumentum
Argumentum e mythologia Graeca sumptum est : Phaedra incesto amore privignum suum Hippolytum deperit. Dum maritus Theseus apud Inferos cum Pirithoo moratur (et sperat illa quidem non rediturum) amorem suum Hippolyto detegit. At ille adulescens mulieribus inimicus et Dianae devotus eam contumeliose indignanterque repellit. Cum Theseus Athenas redit Phaedra ultro Hippolytum apud patrem accusat tamquam vim sibi intulisset. Theseus iratus mortem filii inconsulte a patre Poseidone impetrat. Hippolytus dilaceratur dum monstro marino territi equi eum curru eiectum sed loris ligatum per saltus trahunt. Tum super reliquias corporis amati sese ipsa interficit Phaedra.
Tabula personarum
Personae huius fabulae sunt hi :
De Phaedra
Non aperte mala ut Medea est Phaedra: decoris et honesti memor, cum infesta Venere luctatur ac libidinem suam ipsa damnat : Sed blanda spes (de morte Thesei, privigni feritatem mitigari posse...)  eam ad peccatum semper retrahit : tum excusationes in fato generis sui vel in Theseo infido quaerit. A nutrice primo, mox etiam inopinato mariti reditu ad scelus falsae accusationis ducitur. Nonnulli in peius interpretati sunt : credunt tertio actu ineunte dolorem eam fingere, ut Theseum praepararet ad praemeditatam accusationem : nihil tamen in textu Senecae hanc vel illam interpretationem malle cogit. Ambigua persona usque ad finem remanet : nescimus enim utrum paenitentia magis an desiderio lacerati corporis Hippolyti, cui (ultimum donum) crines suos obtulit, sese interficiat. Ipsa sic loquitur :
De nutrice
Nutrix est devota dominae suae. Primo velut stoicus magister recta et honesta praecipit. Cum vero Phaedra vult mori tum alumnae socia fit : ipsa Hippolytum corrumpere temptat, sponte sua eum de incesta vi accusat, ne Phaedrae fama laederetur. Si sapientia est semper eadem velle et semper eadem nolle, longe quidem a sapientia abest. Nihilominus etiam cum corrumpit philosophari videtur et celeberrimo praecepto stoico perverse utitur : Nec tamen ei contigit Phaedram a morte prohibere.
Summarium
In prologo Hippolytus laetis hortationibus comites venatores diversis itineribus per fines Atticos dimittit (versus 1-84, pars cantata). Prima scaena sequitur longa disputatio inter Phaedram amore in privignum nefando indomitoque sese victam confitentem et nutricem omnibus modis repugnantem atque famam pudoremque invocantem. Postremo Phaedra manus dat atque se interficere constituit ; tum nutrix miserata sententiam mutat et rem sese suscepturam pollicetur (85-270). Deinde chorus omnipotentiam dei Cupidinis celebrat, exemplis vel ex mythologia vel ex natura rerum sumptis (270-357, pars lyrica).
Actus II scaena 1 : a choro interrogata nutrix Phaedram malo insanabili consumptam describit (358-386). Secunda scaena Phaedra ipsa apparet in toro reclinis atque delirat : vult enim habitum Amazonis induere, ut matri Hippolyti similis fieret (387-405). Scaena 3 : Nutrix ad aram deae Artemidem/Dianam precationibus placare conatur (406-423). Scaena 4 : Hippolytus Dianae venerandae gratia eodem venit. Nutrix eum ad libidines adulescentibus idoneas vitamque laetiorem et urbanam, feritate omissa, hortari aggreditur. Contra Hippolytus silvas et solitudinem laudat, tamquam imaginem aureae aetatis. In fine omnes mulieres sibi odio esse adfirmat atque Medeae, Thesei novercae, similes (424-588). Tum Phaedra advenit, et, aestu adfectuum victa, humum labitur, ab Hippolyto amplexu retenta. Spe fallaci mota amorem suum paulatim per ambages detegit. Cum intelligit Hippolytus, diris imprecationibus additis, eam interficere vult. Ipsa tamen Phaedra manu privigni mori cupiente, sententiam mutat atque ense relicto fugit (scaena 5 : 589-719). Dum Phaedra sine sensu humi iacet, nutrix Athenienses magnis clamoribus auxilio vocat, tamquam Hippolytus morte oblata stuprum ab alumna sua exegisset (720-735). Sequitur pars lyrica : chorus pulchritudinem Hippolyti laudat, mox de caduca fragilitate formosorum corporum et de periculis formosis imminentibus cantat (736-834).
Actus quartus : nuntius lugens Hippolyti mortem Theseo per omnes horrendos numeros ordine refert nec ulla atrocitas lectori (vel spectatori) remittitur (991-1123). Tum chorus locum communem tragicorum poetarum explicat : deorum fulmen reges vel celsos homines ferit, dum mediocritas humilium tuta remanet (1123-1155).
Actus quintus : insana ob dolorem, super ipsas aegre collectas reliquias corporis Hippolyti, Phaedra veritatem confitetur atque, amorem suum ad Inferos secutura, se ipsa ferro transigit. Fabula cum lamentationibus Thesei et filii funere peragitur.
Conclusio
Qui stoice interpretantur dicunt omnes personas huius fabulae, quamvis ad honesta nitentes, nec fortes nec intelligentes satis mundi ordinis esse ut peccata et mala consilia vitare possint, quia sapientia carent. Etenim libidinibus frena imponere nesciunt. At quae stoica eis videntur, eadem apud Euripidem saepe iam leguntur, qui stoicus non erat. Certe insigne est longum iter heroidis, iam a prima scaena inchoatum, ad mortem voluntariam quae labem animi elueret.
Iuvenacium
Iuvenacium  seu Natiolum  (alia nomina: Iavenatium, Iovinacium, Iubenacium, Iuvenatium, Iuvenacia ) (Italiane: Giovinazzo) est oppidum Italiae  et municipium, circiter 20 575 incolarum, in Regione Apulia et in Urbe metropolitana Barensi situm. Incolae Iuvenacenses appellantur.
Fractiones
Sette Torri, San Matteo, Le Macchie.
Frabosia Inferior
Frabosia Inferior (Italiane: Frabosa Sottana) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm. Incolae Frabosiani appellantur.
Amanda
Amanda est praenomen femininum, usus specialis gerundivi verbi "amare", cuius forma masculina est Amandus.
Wutach (commune)
Wutach  est vicus et commune Badense-Virtembergense 1'201 incolarum (anno 2012).
Amatus Bonpland
Amatus Iacobus Alexander Goujaud qui dicitur Bonpland (natus Rupellae die 29 Augusti 1773; mortuus in Santa Ana, Argentinia die 11 Maii 1858) fuit studiosus, explorator, historiae naturalis peritus et botanicus Francicus. Siglum scientificum eius est „ Bonpl. “.
Vegårshei
Vegårshei est Norvegiae commune 1934 incolarum (anno 2012) in provincia Aust-Agder.
Jefferson Comitatus (Illinoesia)
Jefferson Comitatus (Anglice:  Jefferson County) est Illinoesiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 38827 incolarum (anno 2010). Comitatus, cuius caput est urbs Mount Vernon, anno 1819 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 3.1 %) haud Anglice domu loquitur.
Stupiditas
Stupiditas (verbum a stupendo deductum) est inopia intellegentiae, rationis, ingenii, vel iudicii. Stupiditas est natura vel status stultitiae, vel actio vel notio quae proprietates stultitiae praestat. Jacobus F. Wells in libro Understanding Stupidity, stupiditatem sic definit: "Vocabulum adhibeatur ad designandam mentem quae habeatur informata, considerata, et intempestiva." Welles stupiditatem ab ignorantia distinguit.
Praemia pro stupiditate concessa
Praemia Darwiniana, ex nomine Caroli Darwin naturalistae evolutionariique theoristae appellata, homines decorant qui continuationem generis humani praestent, se ex copia genorum (Anglice: gene pool) modo excelse fatuo remotis.
Universalia Stupiditatis Praemia in nonnullis categoriis conceduntur: dictum, rerum status, trend, confectio; homo, pellicula, et emissarium mediorum (media outlet).
Wutöschingen
Wutöschingen  est vicus et commune Badense-Virtembergense 6'456 incolarum (anno 2012).
Stupiditas
Praemia pro stupiditate concessa
Praemia Ig Nobel (quasi portmanteau, ex nomine Nobel et verbo ignobili), pro investigationibus levibus in physica, chemia, medicina, litteris, pace, sanatione publica, ingeniaria, biologa, mathematica, medicina veterinaria conceduntur. Res vehementius dictae comprehendunt num vaccae nominatae plus lactis dent quam vaccae nominum expertes, vel pellicula adamantis ex tequila creari possit, et cur mulieres gravidae se non invertunt. Nocentior societatis stupiditas est stupiditas academica, varie definita "error investigationis academicae," "deludere notionibus vanis creandis," "res scientifica (magica) a simplicibus spectatoribus putata," "res falsa," et "imago in mente errans."
Saint-Julien-d'Asse
Saint-Julien-d'Asse  est commune Francicum 165 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Provinciae Superioris in regione Provincia et Alpis.
Stupiditas
In comoedia
Homo stultus (fool vel buffoon) est persona gravis in multum comoediae. Alford et Alford invenerunt humorem in stupiditate conditum obtinuisse in societatibus "multiplicioribus," contra nonnulla alia humoris genera. Explicationes comoediarum Shakesperianarum monstrant dramatis personas positiones contrarias inter se ponere solere; hoc, quia inopia explicationis diligentis significat, eorum stupiditatem indicat. Hodie variissima programmata televisifica, sicut The Simpsons, stupiditatem persequuntur.
In pellicula
Stupidity (Anglicum), pellicula anni 2003 ab Alberto Nerenberg moderata, exempla et explicationes stupiditatis in societate et mediis hodiernis monstrat, et conatur "explorare prospectum quod ignorantia contumax magis et magis fit consilium felicitatis in civilibus rationibus (politics) et delectatione."
Frankenhardt
Frankenhardt est vicus et commune Badense-Virtembergense 4'742 incolarum (anno 2011).
Saint-Jeannet (Alpes Provinciae Superioris)
Saint-Jeannet  est commune Francicum 52 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Provinciae Superioris in regione Provincia et Alpis.
Iohannes Iacobus Grynaeus
Iohannes Iacobus Grynaeus (Theodisce: Johann Jakob Grynaeus) (natus die 1 Octobris 1540 Bernae - mortuus est die 13 Augusti 1617 Basiliae) fuit theologus Helvetius et antistes cathedralis Basiliensis.
Vita
Natus est Bernae. Pater Thomas Grynaeus (1512-1564), cum olim linguarum antiquarum professor Academiae Bernensis et sed postea pastor in Röteln in Badeniam. Erat autem nepos Humanistae eminentem Simoni Grynaei. Ioannes Iacobus Grynaeus fuit Antistes ecclesiae Basiliensis post Simonem Sulcerum. Etiam professor Universitatis Basiliensis de Vetus Testamenti et doctus theologiae Hulderici Zvinglii.
Roye (Samara)
Roye est commune Francicum 6155 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in provincia Picardia.
Åmli
Åmli est Norvegiae commune 1829 incolarum (anno 2012) in provincia Aust-Agder.
Frabosia (discretiva)
Frabosia potest:
Wyhl am Kaiserstuhl
Wyhl am Kaiserstuhl  est vicus et commune Badense-Virtembergense  3'532 incolarum (anno 2012).
Palatium Potala
Palatium Polata est domus Dalai Lama in Lhasa decreta anno 1645 a Dalai Lama V.
Palatium e duabus partibus constat, videlicet palatium album in rebus politicis, palatium rubrum in religione usitatum.
Anno 1994 tabla UNESCO Mundi Hereditatis regestum est.
Sosius
Sosius (Graece Σῶσοςs) est praenomen masculinum. Aetate rei publicae Romanae id usitatus fuit propter usum suum a Gente Sosia. Ortus praenominis a σῶς 'integer' est, quae etiam nominum Sosthenis et Socratis radix est.
Frabosia Superior
Frabosia Superior (alia nomina: Frabusia, Ferraria Bredulensium) (Italiane: Frabosa Soprana) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm. Incolae Frabosiani appellantur.
Drammen
Drammen est Norvegiae commune 64 754 incolarum (anno 2012) in provincia Buskerudia. Drammen est sexta Norvegiae urbs quod ad incolas pertinet.
Chaumoux-Marcilly
Chaumoux-Marcilly (creatum anno 1896 cum Chaumoux et Marcilly contributa sunt) est commune Francicum 100 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Calumpniacus
Calumpniacus (Francogallice Chelun, Gallonice Chelun, Britonice Kelon) est commune 322 incolarum (anno 2008) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Lipara (Hesperis)
Lipara (Graece ) fuit una e Hesperidibus, nymphis Occidentis extremi in mythologia Graeca. Hesperidum nomina multa in fontibus variis enumerantur, inter quae reperta sunt, in hydria quadam a pictore Midiae saec. V a.C.n. exeunte facta, Lipara, Asterope et Chrysothemis.
Chaumont (Carus)
Chaumont est commune Francicum 48 incolarum (anno 2011) praefecturae Cari in regione Media.
Flesberg
Flesberg est Norvegiae commune 2645 incolarum (anno 2012) in provincia Buskerud.
Nivata
Nivata (vulgo: Nevada) est civitas Civitatum Foederatarum Americae. Civitatis finitimae sunt ad occidentem solem California, ad septentriones Oregonia, ad orientem solem Uta, ad meridiem Arizona. Coloratense Flumen per Nivatam fluit.
Saint-Jacques (Alpes Provinciae Superioris)
Saint-Jacques  est commune Francicum 56 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Provinciae Superioris in regione Provincia et Alpis.
De haruspicum responso
Oratio, quae De haruspicum responso inscribitur, est oratio Ciceronis, principis rerum publicarum et rhetoris, quam in senatu aestate Cn. Cornelio L. Marcio consulibus, cum triumviri regnabant, habuit. In numero orationum post reditum est, id est orationum, quas Cicero habuit, cum in patriam ex Graecia revertisset.
Gnaeus Cornelius Lentulus (consul 97)
Gens
Filius eius verisimile consul anni 72 a.C.n., Gnaeus Cornelius Lentulus Clodianus, fuit.
De haruspicum responso
Quae in terris mundoque mirabilia fuerant, haruscpices interpretati erant et religionem fani pollutam esse dixerant. Cum Clodius, adversarius et inimicus Ciceronis, hoc nefas restitutioni domus Palatinae eo loco, ubi fanum Libertatis deae situm erat, tribuisset, Cicero in hac oratione causam dixit et responsum contra Clodium interpretatus est.
Gnaeus Cornelius Lentulus (consul 97)
Cursus honorum
Anno 97 a.C.n. una cum Publio Licinio Crasso consulatum gessit. Nihil praeterea de eo novimus. SEd anno 100 a.C.n. aut antea praetor fuisse constat.
De haruspicum responso
Quae ante facta erant
Clodius tribunus plebis in Ciceronem animadvertit, quia is consul de iis, qui in coniuratione Catilinae fuissent, indicta causa supplicium sumpserat. Cum Cicero ob eam rem Thessalonicam et Dyrrhachium in Graeciam in exilium iret, Clodius senatus consultum fecit, ut domum eius in Palatio sitam publicaret et demoliretur. Partem domus Libertati deae dedicavit, ut sic populum Romanum a Cicerone liberatum esse admoneret, quam rem Clodius certe Ciceronis offendi causa fecit. Ibi deae monumentum et fanum exstruxit.
Cicero in patriam reversus in oratione, quae De domo sua inscribitur, pontifices rogavit, ut dedicationem Clodii irritam facerent et dissolverent. Ei est argumento Clodium tribunum plebis per iniuriam factum esse, legem, quae Ciceronem relegavit, contra ius publicum fuisse, dedicationem impiam et iniustam fuisse. Sacerdotum collegium sententiam de Cicerone tulerunt, sibi persuaserunt et ei permiserunt, ut domum in Palatio denuo aedificaret.
Spatio complurium mensium intermisso haruspices strepitus, quos explicare non sciebant et a terrae motibus in Italia media profectos esse probabile est,  irae deorum, quae, ut censebant, a facinore nefario contra deos orta erat, tribuerant. Praeterea responsum haruspicum monitum continebat, ut optimates controversiam sedarent. Clodius autem scelus restitutionem Palatinae domus in eo loco, quem Libertati deae dedicaverat, nam verba legis secutus nemini licere dedicationem irritam esse iubere contendit.
Oratio
Cicero in senatu frequenti orationem, quae De haruspicum responso inscribitur, habuit, ut Clodii opprobria a se defenderet. Modo dicacitate et sale, modo minis usus Clodium facinoris nefarii rursus incusavit. Eum enim aedilem quondam tumultum conflantem ordinem Megalesium turbavisse. Cuius furorem Clodium ad haec facinora incitare. Furorem - "ut tragici dicere solent" - deorum poenam esse Cicero dicit, quod Clodius illo die, cum sacra Bonae Deae Romani sancte et pie conficerent, caerimonias polluerit et religiones violaverit. Se ipsum hominem esse, qui ratione uti solet, at tamen deos patrum summa religione colere et pietate erga deos esse Cicero contendit. Ita locutus orator se purgat, ne deos non colere putetur. Occasione oblata usus Cicero se Epicuri doctrinam, quippe quae deos esse neget, multum deprecari et sibi displicere dicit.
Simul autem Cicero eludet credulitatem multorum hominum senatoribus exponendo, quomodo haruspicum responsum modo sic, modo sic interpretari possit. Deinde culpam discordiae optimatum in Clodium confert. Eam in eo esse, quod nuper, cum ipsum in exilium eiceret, consilia cum triumviris contra senatum communicaverit, non multo post autem in ipsos intervectus sit, ut gratiam optimatum sibi conciliaret. Discordia optimatum igitur, ut sentit Cicero, nihil aliud est nisi dissensio senatus et triumvirorum, qui  in numero optimatum referuntur, a Clodio commota. Haruspices admonuisse, ut finem dissentiendi facerent, id quod triumviris, patronis suis recentibus, favens interpretatur. Praeterea Cicero in animo habet aciem contra Clodium instituere, ut factionem plebeiorum, quorum partium Clodius sit, et nobilium contra triumviros impediat.
Conventus Parlamentarius Consilii Europae
Conventus Parlamentarius Consilii Europae est parlamentum Consilii Europae die 10 Augusti 1949 decretum. Sua sedes Argentorati stat. Veterrimum parlamentum internationale mundi a suffragio democratico est.
Fines Conventus sunt protectio iurum humanorum, democratiae, regni legis et eorum qui inferiores numero sunt ac electio iudicum Tribunalis Europaei a iuribus humanis.
Linguae publicae Conventus sunt lingua Anglica et lingua Francogallica. Sed saepe etiam lingua Italiana et lingua Theodisca utentur.
Saint-Geniez
Saint-Geniez  est commune Francicum 87 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Provinciae Superioris in regione Provincia et Alpis.
Asterope (Hesperis)
Asterope (Graece ) fuit una e Hesperidibus, nymphis Occidentis extremi in mythologia Graeca. Hesperidum nomina multa in fontibus variis enumerantur, inter quae reperta sunt, in hydria quadam a pictore Midiae saec. V a.C.n. exeunte facta, Lipara, Asterope et Chrysothemis.
Flemming Jørgensen
Flemming Jørgensen (natus in  Randers die 7 Februarii 1947; mortuus in Egå die 1 Ianuarii 2011) fuit histrio et cantor Danicus gregis Bamses Venner.
Marilyn Waltz
Marilyn Waltz (nata 5 Novembris 1931 in Waukesha in Waukesha Comitatu/Visconsinia, mortua die 23 Decembris 2006 in oppido Medford in Jackson Comitatu/Oregonia) actrix et puella photogenica Americana erat.
Vita
Waltz ter in periodico Playboy Hugonis Hefner playmate depicta est: Mense Februario 1954 nomine ficticio Margareta Scott, Aprili 1954 et Aprili 1955 suo nomine. Anno 1954 etiam in pellicula Love Me Madly egit. Anno 1958 viro nupsit et nomen Marilyn Ardith Jordan accepit. Anno 2006 mortua est.
Administer Imperii Laboris (Germania)
Administerium Imperii Laboris res opificum Germaniae regebat. Maximum omnium administeriorum Germaniae fuit.
Munera
Initio administerium ius laboris tulit. Mox etiam stipendia veteranorum Belli Orbis Terrarum I et viduorum et idcirco maximam partem pecuniae rei publicae Theodiscae administrabat. Ab anno 1927 etiam novam cautionum opificum opere carentium regebat. Cum ab anno 1930 numerus opere carentium celeriter cresceret, administerium saepe pecunia caret. Sub dictatura Nazista et opera coactiva administrabat.
Administri
Inter annos 1919 et 1945 hi administri laboris fuerunt:
Lutz Sikorski
Lutz Sikorski (Norimbergae natus familia oriunda e Borussia orientali die 2 Ianuarii 1950; mortuus die 5 Ianuarii 2011) fuit rerum politicarum peritus Germanicus factionis partium Viridium.
Vita
Annis 1973 - 1980 Francofurti ad Moenum iurisprudentiae studebat.
Carolus Diano
Carolus Diano (Viboni Valentia natus die 16 Februarii 1902 et obiit Patavii die 12 Decembris 1974) fuit antiquorum sermonum Greaci philologus atque philosophus Italicus necnon professor Universitatis Paduanae.
Casalis Sancti Michaelis
Casalis Sancti Michaelis seu Sanctus Michael (alia nomina: Casalis Vaaz) (Italiane: Sammichele di Bari) est oppidum Italiae et municipium, circiter 6 600 incolarum, in Regione Apulia et in Urbe metropolitana Barensi situm. Incolae Casalis Sancti Michaelis Casalenses appellantur.
Droga (Illa et Vicinonia)
Droga (Francogallice Drouges, Gallonice Drouj, Britonice Dougez) sunt commune 485 incolarum (anno 2008) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Ernestus Bassermann
Ernestus Bassermann  (natus in Wolfach die 26 Iulii 1854; Aquis Aurelianis mortuus die 24 Iulii 1917), causidicus,  fuit politicus  Germanicus et Factionis Nationalis Liberalis praeses. Alumnus fuit universitatum Heidelbergensis et Lipsiensis.
The History Boys (pellicula)
The History Boys (titulus Anglicus, scilicet Rerum gestarum studiosuli) est pellicula anno 2006 facta a Nicolao Hytner, secundum spectaculum theatrale ab Alano Bennett anno 2002 scriptum (vide The History Boys). Pellicula enarrat res gestas turmae iuvenum examina sub trium dissimilium magistrorum (Hector, Mrs. Lintott, Irwin) praesidium parantium ut apud Universitatem Oxoniensem et Universitatem Cantabrigiensem studere possint. Hac in pellicula agunt:
Eduardus Pastor
Eduardus Pastor (natus in Claypool Arizonae die 28 Iunii 1943; mortuus die 27 Novembris 2018) fuit rerum politicarum peritus Democraticus qui in Camera Repraesentantium Civitatum Foederatarum munere populi quarti Districtus Arizonae fungitur.
Gol (Norvegia)
Gol est Norvegiae commune 4609 incolarum (anno 2012) in provincia Buskerud.
Cherrueix
Cherrueix (Britonice Kerruer) est commune 1155 incolarum (anno 2008) praefecturae Illae et Vicinoniae in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
1602 Indiana
1602 , olim designationibus 1950 GF, 1943 DJ, et 1975 XR agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  auspiciis programmatis exploratorii Programma Asteroidis Indianae Observatorii Goethe Link repertus est. In honorem Universitatis Indianensis nominatus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1602 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sebatum
Sebatum  (alia nomina: Saebatum, Saevatium) (Italiane: Sebato) fuit urbs antiqua in Noricum, provincia Romana; hodie est locus archaeologicus ac vicus Italiae in Municipio Sancti Laurentii Saevatiensis, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Bauzanensi (Alta Athesia/Tirolis Meridiana) situm. Incolae Saevates vel Saevatiensis appellatantur.
Historia
Saebatum fuit oppidum Romanum in regione quae nostra aetate ad Tirolum Meridionalem pertinet. Nostra aetate ibi est oppidum Sancti Laurentii. Parochia Sancti Laurentii est veterrima Tiroli et orta est Sebati in oppido Romano. Prope arcem vulgo Sonnenburg appellatum milliarium Romanum inventum est cuius simulacrum prope arcem collocatum est. Archetypum lapis in museo Aeni Pontis est.
Ante Romanos oppidum Saevatium fuit, qui Saevates ibi habitabant. Sebati mentio facta est in Itinerario provinciarum Antonini Augusti. Ad provinciam Noricam pertinebat.
Post Romanos, Raeti remanebant et Christiani Raeti oppidum Sancto Laurentio dedicaverunt. Tum Bavari veniebant.
Fine imperii Romani facta Germanis appropinquantibus oppidani Raetici oppidum primum in collem vicinum, ubi hodie circumitio archaeologica est, tum in rupem vulgo Lothen appellatam, ubi praesidio arcem aedificaverunt, moverunt.
Temporibus mediaevalibus apud Sebatum duo arces erant nomine Sonnenburg et Michaelis. Lingua Germanica nostra Sonnenburg solis arcem dicere vult sed revera verbum vetus Suehneburg fuit, quod arcem piacularem dicit.
Comes mediaevalis arcem Sonnenburg monachis dedit, quae monachae Benedictinae hac ab arce omnem regionem regnabant exempli gratia Abbatiae vallem, ubi etiam oppidum Corvaria situm est.
Nunc in arce piaculare sive Sonnenburg deversorium est.
Museum
Antiquarium museum rerum veterum est.
Stanislaus Marček
Stanislaus / Stano MARČEK (natus die 5 Ianuarii 1953 Martinopoli / Regio Solna) est Slovacicus esperantista, editor, chartopoeia et paedagogus. Membrum Academiae Esperanticae anno 2014 Praemio Deguĉi laureatus est.
Vita
Marček studebat apparatibus technicis et operans fuit chartarum tapetiumque fabricationi. Annis ab 1980 ad 1990 moderabatur Bohemoslovacum gregem musicorum "Team", qui etiam discum lingua Esperantica fecerunt et cantaverunt in Congressu Universali Esperantico LXXIV Bristelmestunae, in Internationali Iuventutis Congressu XLV apud Kerkrade et in Congressu LXII Anationalium Internationalium in Illertissen apud Ulmam celebratis.
Postea laborabat tamquam director in regionali quadam statione radiophonica undis brevibus emittenti et tamquam institor. Hodie possidet casam editricem propriam et sic responsalis erat i.a. periodici officialis Universalis Societatis Esperanticae typis mandandi, quod Esperanto praetitulatur.
Esperantica
Linguam Esperanticam Marček didicit adulescens annos 12 natus. Participavit diversos cursus aestivos in oppido Lančov haud procul ab urbe Znoyma, ubi diploma instructoris primum accepit. Officialem veniam docendi nactus est anno 1977. In Esperanticis docendis diversis in terris - e.g. in Cechia, Finnia, Polonia, Germania, Francia, Helvetia, Hispania, Nova Zelandia - operam nabat. Insuper congressus diversos componi adiuvit.
Librum definitivum notandissimum qui Esperanto per rekta metodo vocatur exaravit. Quam methodum diversis instrumentis didascalibus (discis, imaginibus) auxit. Sed non solum tironibus curavit: concinnavit etiam cursum magis progredientibus destinatum titulo Konversacia Kurso de Esperanto por Progresintoj.
Convertit in linguam Slovacicam libros La Zamenhof-strato et Bona Espero Romani Dobrzinski Poloni, quos edi curabat quoque. Compactos discos fabulis fratrum Grimm et Ioannis Christiani Andersen incidebat. Mentio facienda est hac in serie etiam de libris La Verda Podio et Verdkata Testamento Raimundi Schwartz. Cantus conventibus Esperanticis apti etiam edidit et in capsulis magnetophonicis servari iussit.
Membrum est in Consociatione Esperanticum docentium internationali (ILEI) et collaborat apud Edukado.net, ikso.net et Lingvolanĉilo.
Edidit etiam tres libros crucigrammatibus ornatos qui titulantur Krucenigmoj kaj humuro, Instrua amuzo et 107 Krucenigmoj en Esperanto. Crucigrammatum symbolas dedit variis fasciculis periodicorum diversorum, i.a. Monato, Hungara Vivo, Norvega Esperantisto, Heroldo de Esperanto, Esperanto.