cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cammarunia
Oeconomia et infrastructura
Naturales Cameroniae opes optime idoneae agriculturae et arboriculturae sunt. Aestimatum 70% incolarum agrum colit et agricultura 19.8% Producti Domestici Grossi anno 2009 continet. Plerique agri scala subsistentiae a localibus agricolis simplicibus ferramentis utentibus coluntur. Qui agriculturalem redundantiam vendant el quidam seclusos agros commerciali usui servat. Media urbana praesertim rusticae agriculturae de cibo confidunt. Sola et clima in litore magnam bananarum, cacaonis, palmarii olei, gummis, et theae culturam alunt. Intus in Oropedio Meridionali Cameroniensi inter agriculturam commercialem sunt coffea, saccharum, tabacum. Coffeum praecipuus cultus commercialis in occidentalibus terris superioribus et septemtrione naturales condiciones cultibus velut xylo, arachide et oryzae favent. Fiducia in agriculturalihus exportationibus Cameroniam pretiorum permutationibus vulnerabilem facit.
Pecus totam per civitatem nutritur. Piscatus circa 5000 hominum detinet et 20 000 tonnarum victus maritimi quotannis suppeditat. Rhoposarx, diu fundamentalis Cameroniensium agricolarum cibus, hodie cupidium in urbanis civitatis mediis est. Rhoposarcis commercium desilvationem velut prima minatio vitae silvestris in Cameronia superavit.
Meridionalis silva imbrica vastum lignorum suppletorium habet, aestimatum 37% totius terrestris Cameroniae areae tegens. Nihilominus, latae sivae regionis difficiles attactu sunt. Ligna, aliquam ab adventiciis societatibus contrecta, gubernationi 60 millionum Statunitensium dollariorum quotannis praebent et leges securam et sustentabilem lignorum culturam statuunt. Nihilo setius, reapse, industria inter minime in Cameronia ordinatas una est.
In ergasteriis fundata industria aestimatum 29.75 PDG rationem anno 2009 reddit. Amplius 75% Cameroniensis industrialis vis Dualae et in Bonaberis conlocatur. Cameronia substantiales minerales opes possidet sed ample non suffodiuntur. Petrolei cultura ex anno 1985 cecidit, sed adhuc sic substantialis campus est ut pretiorum decrementa gravem effectum oeconomiae habeant. Cataractae et aquae cadentes meridionalia flumina obstruunt, sed hi situs opportunitates hydroelectricae evolutioni offerunt et maximam Cameroniensis energiae partem suppeditant. Flumen Sanaga maximum hydroelectricum ergasterium, Edeae situm, pellit. Relicta Cameroniae energia e thermicis ergasteriis petroleo pulsis oritur. Maxima nationis pars sine fidis energiae commeatibus manet.
Vectura in Cameronia est crebro difficilis. Exceptis nonnullis relative bonis viis vectigalis, praecipuas urbes conectentibus, (omnibus unius semitae), autoviae sordide coluntur et inclementi caelo subiiciunt, quia solum 10% autoviarum bituminatum est. Hodophragmata crebro parvi inserviunt, excepto proposito ut vigil et gerdarmi corruptelas ex viatoribus colligant. Autoviarium latrocinium iam dudum vecturae iuxta orientales occidentalesque limites obstavit et ex anno 2005 problema Oriente incensum est cum Respublica Africae Mediae amplius destabilizaretur.
Interurbanorum laophoriorum diaconiae a multis privatis societatibus gestae omnes praecipuas urbes conectunt. Quamquam interurbana laophoria rare secundum horarium discedunt, tamen satis expectant ut omnes tesserae vendantur. Quae dilectissimum medium vecturae sunt quae gubernationalis ferriviaria diaconia sequitur. Ferriviariae diaconiae e Cumba in orientem usque ad Belabonem et in Septemtrionem usque ad Urbem Ngaunderensem comprehendunt. Internationales aëroportus Dualae et Garuae (Anglice et Francice: Douala et Garoua, respective) collocati sunt cum minore catastemate in Yaunde. Bamendanus aëroportus clausus est. Fluminis Vurorum aestuarium portum Dualae, praecipuum civitatis portum marinum, praebet. Septemtrione, Flumen Benues certis temporibus navigabile e Garua in Nigeriam est.
Quamquam libertas preli ex ineunte decennio 201 admelioravit, prelum corrumptum est et specialia commoda et politicos circulos contemplatur. Diaria ex more se ad censuram referunt ad evitandas repressalias gubernationis. Praecipuae radiophonicae et televisificae stationes a gubernatione geruntur et aliae communicationes, velut terrestris baseos telephonia et telegraphia, valde sub gubernationali dominio sunt. Nihilominus, telephoniorum gestabilium retia et interretialia provisoria mirifice ex ineunte decennio 201 aucta sunt et valde sine regulatione sunt.
Demographia
Anni 2009, Consociationis Nationum aestimationes Cameroniensem numerum incolarum cum 19 522 000 conlocavit. Qui iuvenis est: aestimatum 40.9% minus quam quindecim annos nati et 96.7% minus quam sexaginta quinque est. Index natalis in 34.1 natalium pro mille hominum et index mortis in 12.2 aestimatur. Exspectatio vitae est 53.69 annorum, 52.89 viris et 54.52 feminis.
Cameronienses quoque in urbicolas et ruricolas dividuntur. Spissitudo incolarum magnis in urbanis centris, Occidentalibus in terris superioribus et Boreorientali in planitie maxima est. Duala, Yaunde, et Garua sunt maximae urbes. Ex contrario, Oropedio Adamavensi, austrorientali Benuensi depressio et maximae Oropedii meridionalis Cameroniensis parti pauci incolae sunt.
Tam monogamia quam polygamia practicantur et media Cameroniensis familia extensa et amplia est. Septemtrione, feminae ad domum tendunt et viri armentum agunt aut velut agricolae laborant; meridie, feminae familiarem cibum colit et viri carnem praebent et agriculturam commercialem colit. Viri Cameroniensem in societatem domitantur et violentia discriminatioque contra feminas communes sunt.
Anno 2007, Cameronia hospitio circiter 97 400 profugorum et asylum petentium accipiebat. Quorum 49 300 e Republica Africae Mediae (multi bello in Occidentem lati), 41 600 e Tzadia et 2900 e Nigeria erant. Cameroniensium civium raptus a Mesafricanis praesonibus ex anno 2005 crevit.
Linguae
Computantur in Cameronia amplius 200 linguarum, inter quas sunt Bamunica, Banconica, lingua Evondonica, Duala, Basaa, Yabassica, Dibomica, Mbangica, Mocpueica, Buluvica, Fula, linguae Bamileceicae multis subcirculis compositae inter quos Fefeica (in Urbe Bafangensi), Ghomala (in urbibus Bafussamensi, Bahamensi, Bandzunensi, Batiensi, et inter Bansoas, Bandencopos), Medumba (in Bangangte), Yemba (in Eridopoli), Ngombaa (in Bamessone) et multum aliarum. Contra plerasque Africas nationes, Cameronia praeponderantem linguam regionalem aut communem non habet. Nihilominus, urbana iuventus sermonis perplexi speciem, Camfranglicam (Anglice et Francice: Camfranglais, Francicae et Anglicae et Cameroniensium locutionum et verlanis mixtionem) nominatam, creavit, quae secundum urbes variat. Praeterea, lingua Piginanglica (lingua creola in lingua Anglica fundata) est, quae aliquando ut lingua franca venditoribus meret.
De linguis publicis, Francica (80% Cameroniensium) et Anglica (qua duae administrativae subdivisiones finitimae anglophonicae Nigeriae loquuntur) duae et administrationis et docentiae et mediorum communicationis linguae sunt. Hic bilinguismus colonizationis legatum est quod Cameroniam simul francophonico et anglophonico mundis interesse permittit. Nihilominus, administratio et media communicationis Francicae aliquam favent propter demographicam francophonorum maioritatem. Quidam anglophoni de discriminatione causa suae linguae queruntur.
Religio
Cameronia magnum libertatis religionis et diversitatis gradum habet. Christiani praecipue Meridionales Occidentalesque regiones incolunt, dum Musulmani magno numero singulis in regionibus habitant sed Septemtrione concentrantur. Significativa intestina migratio est. In praesenti nulla activa Islamica factio politica est. Magna urbes significativos ex ambobus circulis sectatorum numeros habent cum meschitis et ecclesiis crebro prope se ipsas sitis.
Ex austroccidentali et boreoccidentali regionibus, Cameronienses aliquam Protestantes sunt dum francophonicae Meridionalis et Occidentalis regiones aliquam Catholicae sunt. Australia ethnē praecipue Christiana aut Animistica credibilia aut syncreticam ex ambobus credibilium generibus combinationem colunt. Populus laxe veneficium credit et gubernatio tales cultus utlagat. Suspectae veneficae crebro turbae vi subiectae sunt.
Septemtrionalibus in regionibus, locorum dominans Fulanicum ethnos praecipue Musulmanum est, quamquam quaedam ethnē Animistica credibilia servant et Cirdi (Anglice et Francice: Kirdi), scilicet pagani, a Fulis nuncupantur. Regionis Occidentalis Bamunicum (Anglice: Bamum  Francice: Bamoun) ethnos aliquam Musulmanum est. Autochthonicae traditionales religiones ruralibus in areis totam per nationem coluntur sed rarissime palam in urbibus coluntur pro parte quia multi indigenici religiosi circuli intrinsice locales in proprietate sunt.
Cultura
Quidam Cameroniensis lingua internationalis attentionis obiectum per conatum interactivi linguarum docendarum situs interretialis in busuu.com/enc/home facta est. Haec lingua Busuu nuncupatur et non classificata Bantois linguae Cameroniae cum solum octo locutoribus est.
Musica et saltatio pars Cameroniensium caerimoniarum, festivalium, conviviorum, et fabellarum narrationis sunt. Traditionales saltationes valde choreographantur et viros feminasque segregant, aut participationem unius sexus connudati vetant. Saltationum proposita e puro oblectamento in religiosam devotionem variant. Traditionaliter, musica oraliter transmittitur. Usitata in exhibitione, cantorum chorus monodiarium reboat.
Concentus instrumentalis tam simplex quam manus plodere et pedibus tangere potest, sed inter traditionalia instrumenta tintinnabula a saltatoribus canta, plausoria, tympana, et tympana loquacia, tibiae, bucinae, crepundiae, instrumenta intensa, fistulae et xylophonia sunt; exacta combinatio secundum ethnos et regionem variat. Aliqui actores totos cantus ipsi canunt, instrumento simili harpae concento.
Inter popularia musica genera ambassibayum (Anglice: ambasse bey) in litore, assico (Anglice et Francice: assiko) Basaarum, mangambeu (Anglice et Francice: mangambeu) et tsamassi Bamilecium sunt. Musica Nigeriae Anglophonos Cameronienses actores affecit, et cantoris Prince Nico Mbarga excelsae vitae carmen triviale "Sweet Mother" Africus phonodiscus in historia venitissimus est. Duo popularissima genera macossa et bicutsi (Anglice et Francice: makossa et bikutsi, respective) sunt. Macossa Dualae evoluta est et vulgarem, excelsam vitam, pectoralem et Congensem musicam commiscet. Cantores velut Manu Dibango, Francis Bebey, Moni Bilé, et Petit-Pays genus per totum orbem terrarum decenniis 198 et 199 pervulgavere. Bicutsi velut musica bellica inter Evondones orti sunt. Artifices velut Anna Maria Nzié eos musicam saltationis popularis ineunte decennio 195 fecerunt et actores velut Mama Ohandja et Les Têtes Brulées eos inter civitates per decennia 197 198 et 199 pervulgaverunt.
Gastronomia secundum regionem variat, sed magnus, unius ferculi et vespertinus cibus communis per nationem est. Usitatum ferculum quoddam in tarone, maizo, mandioca, milio, musa paradisiaca, patatis, oryza, aut dioscoreis, crebro fractis in pastosum fufu (sive Cameroniense cuscussum), fundatur. Cum liquamine, iusculo aut carne cocta ex holeribus, faboideais, oleo palmae aut aliis elementis factum apponitur. Caro et piscis popularia sed cara additamenta. Fercula crebro admodum calidissima et sale, capsico et maggis condita sunt. Aqua, phoenicoenos et cervisia miliacea traditionales cibariae potiones sunt, quamquam cervisia, soda, et vinum plebis favorem consecuta sunt. Mensale argentum commune est, sed cibus traditionaliter dextera manu manipulatur. Ientaculum in panis reliquiis et fructibus cum cafea aut thea consistit, plerumque ientaculum e similagine fit, varia dissimilia alimenta talia ut pufpuffa (Anglice: puff-puff), scilicet lagana turgida. Anglice: doughnut sive donut), banana Accrensis, e bananis et farina facta, libum fabae et multa alia. Gustus populares sunt, imprimis maioribus in urbibus ubi circulatoribus emi possunt.
Traditionales et opificum artes totam per civitatem commercialibus, decorativis, religiosisque propositis coluntur. Xyloglypta et opera sculpta maxime communia sunt. Primae qualitatis argilla Occidentalibus in terris superioribus figlinae et fictili idonea est. Alias inter opificum artes corbium contextus, globulorum perforatorum opera, lagenariarum caelatura et pictura, acupictura, et coriacea opera sunt. In traditionalium aedium generibus localibus promptis materiis utuntur et e temporariis suffugiis e ligno foliisque Vodabium (Anglice et Francice: Wodaabe) ad rectangulares domus e luto paniculisque Meridionalium populorum variant. Domicilia e materiis talibus ut caemento et stanno facta magis magisque communia sunt.
Cameronienses litterae et pelliculae et Europaea et Africa themata conspexerunt. Colonialis aerae scriptores tales ut Ludovicus Maria Pouka et Sancius Maimo ab Europaeis missionariis societatibus educati sunt, et adsimilationem in Europaeam culturam velut modum ferendae Cameroniae in modernum mundum suaserunt. Post bellum mundanum secundum, scriptores sicut Mongo Beti et Ferdinandus Oyono colonialismum describentes reprehendentesque adsimilationem reiecit.
Brevi post libertatem captam, Ioannes Paulus Ngassa, Theresia Sita-Bella, et alii pellicularum factores consimilia themata scrutati sunt. Decennio 197, Mongo Beti et alii scriptores postcolonialismum, Africae evolutionis problemata, et Africae identitatis recuperationem scrutati sunt. Interea, decennio 198, pellicularum factores tales ut Iohannes Petrus Dikongué Pipa et Daniel Kamwa de dissensionibus traditionum et postcolonialismi. Litterae et pelliculae per proxima duo decennia magis omnino Cameroniensia themata conspexerunt.
Politica civitatis programmata valide omnium generum artium athleticarum commendant. Inter artes athleticas caudicarum certamen et palaestrica sunt et aliquot centeni cursores 45 chiliometrorum (25 milum passuum) Cursum Spei Montis Cameroniae quotannis participant. Cameronia e paucis tropicis civitatibus una est quae in Olympiis Hiemalibus certavit. Nihilominus, artibus athleticis in Cameronia pediludium praeest. Imperitae pediludicae consociationes abundant, secundum ethnicas divisiones aut penes corporatos sponsores dispositae. Turma Pediludica Nationalis Cameronensis una inter mundi optimas fuit e sua exhibitione in Certamine Mundano Pedilusorio anni 1990. Cameronia quattuor Poculi Africi Nationum (Anglice Africa Cup of Nations ; Francice Coupe d'Afrique des nations) palmas et nomisma aurea in Olympiis anni 2000 adepta est. Samuel Eto'o et Turma Pediludica Nationalis Cameronensis extra circulorum scaenas in Certamine Mundano Pedilusorio anni 2010 non id fecerunt.
Henricus Gualterius Bates
Henricus Gualterius Bates (Anglice Henry Walter Bates) (natus in Leicestria die 8 Februarii 1825; mortuus die 16 Februarii 1892) fuit entomologista Anglicus qui flumen Amazonum exploravit. Sodalis Regalis Societatis Londinii fuit, anno 1881 cooptatus.
Ipomoea batatas
Ipomoea batatas (binomen ab Ioanne Baptista Lamarckio anno 1793 statutum), Latinitate communi batatas, est species quae ad familiam Convolvulacearum pertinet. Eius origo est America Meridionalis, sed nunc in omnibus regionibus tropicalibus colitur, quia radix sua editur.
Tuberibus facultas aphrodisiaca olim attribuebatur: unde Ioannes Falstaff persona Shakesperiana in The Merry Wives of Windsor (act. 5 sc. 5) pluvium e caelo batatarum requisivisse fingitur (Let the skie raine potatoes).
Quintilianus (cognomen)
Quintilianus fuit cognomen Romanum, e nomine Quintilio ortum.
Maiores Visigothici
Maiores Visigothici fuerunt nobiles regni Visigothorum. Nobilitatem habebant ob officia sua, sed non ob copias vel hereditatem. Senatores et potentes tam opulenti quam maioribus erant, sed isti officia carebant.
Ordines maiorum
Maiores divisi sunt in partes tres. Primo habemus primates palatii cuius officium comes palatii erat. Primates palatii erant fideles regis, cui consilium dabant. Tunc habemus seniores Gothorum vel viri illustres. Seniores erant comites et duces provinciarum, sed etiam cetera officia palatinos habebant. Erant sex duces et circiter octoginta comites. Ultimo mediocres habemus, qui erant ceteri magistratus et curatores palatii.
De natura maiorum
Maiores omnes Visigothi erant, sed pars minima fortasse Romana fuerat. Natura maiorum officium erat nec familia nec opulentia.
Maiores cum rege in bellis pugnabant, sed copias non ducebant quod exercitus a magistratibus ductus est.
Maiores visigodos
Gualterius Henricus Flower
Gualterius Henricus Flower, eques (Anglice: Sir William Henry Flower) natus est die 30 Novembris 1831 - mortuus est die 1 Iulii 1899 fuit studiosus zoologiae, mammalogiae et anthropologiae Britannicus.
Codex Euricianus
Codex Euricianus fuit corpus legum Visigothorum Visigothis. Compulsus est ab Eurico I ante annum 480, fortasse anno 476. Hoc corpus fuit consuetudo Visigothorum compulsa per ius Romanum.
Ratenovia
Res gestae
Agri circum situm oppidi iam temporibus pristinis colebantur.
Origo oppidi hodierni arx quaedam habetur, cuius prima mentio anno 1157 facta est. Mentio prima oppidi ipsius anno 1216 facta.
Civitas Bello tricennali tam graviter affecta est, ut anno 1648 tantummodo 48 incolae ibi habitarent.
Dicitur et incunabula Germanica tenuisse industriae opticae, quam condidit Iohannes Henricus Augustus anno 1801, nec non et tegulae e Ratenovia provenientes maioris momenti erant, quibus aliquot aedificia praeclara Berolini Potestampiique tegerentur.
Oppidum sub finem belli 1945 paene destructum est, sequentibus annis opticae gratia florebat, GDR interita ex anno 1990 una corrumpebatur, cum instrumenta optica non iam in Europam orientalem venire possent.
Artificibus multis iam praesentibus domus optica Fielmann Ratenoviae opus facere atque distribuere coepit anno 2002 cum 600 hominibus; permulti incolae tamen opere adhuc carent vel locum reliquerunt.
Aedificia et Monumenta
Maximum Germaniae septentrionalis monumentum baroci tempore saxo arenario factum Ratenoviam ornat. Exhibet Fridericum Guilelmum principem electorem, qui exercitum Suecicam vicit apud Fehrbellinum anno 1675, vestibus imperatoris Romani indutum. Effecit sculptor Iohannes Georgius Glume.
In vineto quodam turris erecta et dedicata est honori Othonis de Bismarck non Ratenoviae quidem, immo prope oppidum in vico Schönhausen, nati.
Fontes
Haec pagina versa est e lingua Theodisca.
Ioannes Christophorus Lagleize
Ioannes Christophorus Andreas Robertus Lagleize (natus die 7 Novembris 1954 in Soisy-sous-Montmorency), presbyter ordinatus die 28 Iunii 1981, est episcopus Francicus qui fuit a die 11 Decembris 2001 episcopus Dioecesis Valentinensis (Diensis et Tricastinensis) (Francice  Valence Die et Saint-Paul-Trois-Châteaux). Die 27 Septembris 2013 papa Franciscus eum Mettis (Dioecesis Metensis) episcopus fecit.
Rama I (rex Siamensium)
Rama Tibodi (nomine primordiali Thong Duang, postea Chao Phraya Chakri et a posterioribus Rama I nuncupatus; natus 1737; mortuus 1809) fuit a die 6 Aprilis 1782 rex Siamensis, primus ille familiae Chakri. Eo anno regem anteriorem Taksin, e regno a ministro Phraya Sanka eiectum, interfici iussit. Rama I novam urbem ad ruinam castelli Francorum Bancoq aedificavit, materiem e ruinis Aiuthiae extractam; ibi palatium et praesidium constituit nomine novo Krung Thep ('Caput regni caeleste') imposito.
Rama I uxores viginti et novem accepit; filias viginti et quinque, filios septemdecim genuit, inter quos:
Fouad Twal
Fouad Twal  (Arabice فؤاد طوال natus die 23 Octobris 1940 in Madaba in Iordania) est a die 24 Iunii 2016 Hierosolymae Patriarcha emeritus. Twal iam ab anno 2005 episcopus auxiliaris et coadiuvator Patriarchae Michael Sabbah cum iure successionis erat.
Antea accurate a die 22 Iulii 1992 Twal Tunis (Dioecesis Tunetana) episcopus fuerat.
Die 22 Iunii 2008 Twal consecratus est Patriarcham.
Carus (nomen)
Carus fuit cognomen Romanum:.
Lex Romana Visigothorum
Lex Romana Visigothorum, Breviarium Alaricianum, seu Breviarium Alarici est corpus legum Romanarum Regni Visigothorum, die 2 Februarii 506 promulgatum.
Alaricus nominavit consilium legis latorum a comite Goiarico rectum, cui iussit leges et iura componere ex Codice Theodosiano et legibus Romanis provincialibus. Ita Alaricus obtinuit corpus legum quod Romani non imposuerunt sed Visigothi Romanis novas leges dederunt.
Surasih (princeps Siamensis)
Chao Phraya Surasih (nomine primordiali Boonma; natus 1743; mortuus 1803) fuit frater minor natu regis Ramae I et ab anno 1782 uparaja seu sub-rex Siamensis. Surasih anno 1803 se moriturum recognovisse coniurationemque cum filiis ut regnum eis nancisceretur praeparavisse frater Rama I praetendit, qui eodem anno, Surasih nuper mortuo, filios eius supplicio mortis damnavit duos, scilicet Lamuan et Intapat.
Ioannes Pachelbelius
Ioannes Pachelbelius (Norimbergae baptizatus die 1 Septembris 1653; ibidem mortuus die 3 Martii 1706) fuit compositor Germanicus aetate Baroca. Fuit unus ex organistis maximi momenti aevi sui; fuit magister Ioannis Christophori Bachii, qui fratrem Iohannem Sebastianum edocuit.
Anno 1673 Pachelbelius fuit organista adiutor ecclesiae cathedralis Sancti Stephani Vindobonae annoque 1677 organista regiae Ysenaci domus factus est. Iam duodecim annos natus Pachelbelius erat organista ecclesiae Praedicatorum Erfordiae. Anno 1690 organista regiae domus Wurtembergae, Stuttgarti creatus est. Postremo fuit organista ecclesiae Sancti Sebaldi Norimbergae in urbe nativa sitae.
Pachelbelius praeclarissimum canonem composuit.
Maroun Lahham
Maroun Lahham (Arabice مارون لحّام natus die 20 Iulii 1948 in Irbed in Iordania) die 19 Ianuarii 2012 Hierosolymae episcopus auxiliaris nominatus est.
Consecratus est die 2 Octobris 2005 a Patriarcha Hierosolymorum Michael Sabbah: co-consacrantes episcopi Fouad Twal et Petrus Sambi fuerunt.
In Cathedralem Tunetanam introivit die 30 Octobris 2005.
Die 22 Maii 2010 Dioecesis Tunetana facta est Archidioecesis. Episcopus Lahham moviat ad Patriarchato Hierosolymitano cum titulo archiepiscopali et cum delega Iordaniae.
Sententia atque vexillum
UT COGNOSCANT TE
Victorius Sermonti
Victorius Sermonti (Romae natus die 26 Septembris 1929) est scriptor et litterarum peritus Italicus.
Dominicus West
Dominicus, vulgo Dominic West (natus in urbe Sheffield Isuriae die 15 Octobris 1969), patre et matre Catholicis ex Hibernia oriundis, est theatralis et televisionis histrio Britannicus. Alumnus est Collegii Etonensis, Collegii Trinitatis iuxta Dublinum et Scholae Artium Musicae et Scaenicae Guildhall.
Rama II (rex Siamensium)
Rama II (nominibus anterioribus Chim et Isarasunthorn; natus 1768; mortuus 1824) fuit ab anno 1809 usque ad obitum rex Siamensis. Fuit filius ducis Chakri quem ex uxore Amarindra genuit; Chakri anno 1782 regnum Siamense nactus est. Patre mortuo Isarasunthorn ipse regnum recepit et anno 1810 matri titulum reginalem imposuit.
Uxores triginta et octo accepit; filios triginta et octo filiasque triginta et quinque genuit, inter quos:
Rama III (rex Siamensium)
Rama III sive Nangklao (nominibus anterioribus Tup et Chesda Bodin; natus 1788; mortuus 1851) fuit ab anno 1824 usque ad obitum rex Siamensis. Fuit filius regis Ramae II uxorisque eius Riem.
Gulielmus Lugg
Gulielmus, vulgo William Lugg (natus in Portsea iuxta Portum Ostium Hantoniensis comitatus die 4 Iunii 1852; Londinii mortuus die 5 Decembris 1939) fuit histrio praecipue theatralis et cantor Britannicus. Lugg etiam in primis pelliculis mutis egit.
Rama III (rex Siamensium)
Rama III uxores triginta et quinque accepit, e quibus viginti et novem filias, viginti et duo filios genuit, inter quos princeps Mataya architectus et pictor.
Traianus (nomen)
Traianus fuit cognomen et agnomen Romanum, quod gesserunt imperator Marcus Ulpius Nerva Traianus et successor eius, Publius Aelius Traianus Hadrianus.
Rufus (nomen)
Rufus fuit cognomen Romanum, quod 'ruber' (de capillo) significat, et hodie est praenomen.
Constantinus Černenko
Constantinus Iustini filius Černenko (Russice: Konstantin Ustinovič Černenko; natus familia Ucrainica agricolarum in vico Bol'šaja Tes'  gubernii Ieniseensis die 11 [24] Septembris 1911; mortuus Moscuae die 10 Martii 1985) fuit politicorum peritus Sovieticus, qui a die 13 Februarii 1984 Factionem Communisticam Unionis Sovieticae duxit et a die 11 Aprilis 1984 usque ad mortem Praesidio Supremo Unionis Sovieticae praefuit. Ter titulo Herois Laboris Socialistici ornatus est.
Cato (cognomen)
Cato fuit cognomen Romanum gentis Porcii.
Carolus Gulielmus Weeber
Carolus Gulielmus Weeber (natus anno 1950) est antiquitatis philologus et rerum gestarum scriptor. Weeber exempli gratia opere ''Romdeutsch. Warum wir alle Lateinisch reden, ohne es zu wissen'' Linguae Latinae studium defendit.
Mongkut (rex Siamensium)
Mongkut sive Chom Klao (จอมเกล้า; natus die 18 Octobris 1804; mortuus die 1 Octobris 1868) fuit ab anno 1851 usque ad obitum rex Siamensium (ita Latine se subsignavit). Fuit filius principis Isarasunthorn (qui postea fit rex sub nomine Rama II) uxorisque eius Bunrod.
Familia
Mongkut uxores triginta et quinque accepit, e quibus quadraginta et tres filias, triginta et novem filios genuit, inter quos:
Publius Clodius Thrasea Paetus
Publius Clodius Thrasea Paetus (nescimus, quando natus sit, mortuus est anno 66) senator Romanus fuit. Patria eius Patavium fuit. Uxor eius Arria Minor erat, filia Auli Caecinae Paeti, qui anno 42 coniurationi Lucii Arruntii Camilli Scriboniani interfuit. Post Caecinae mortem cognomen Paeti assumpsit. Anno 56 consul suffectus creatus est. Anno 57 in senatu Gaium Cossutianum Capitonem, legatum Ciliciae accusavit. Anno 59 senatu exiit, cum patres post caedem Agrippinae matrem principis supplicationes decrevit. Anno 62, cum Antistius Sosianus praetor probosorum carminum Neronem accusatus in esset, Thrasea adeptus est, ut tantum relegaretur, neque, ut Nero cuperet, supplicio supremo afficeretur. Quamquam Thrasea ab hoc die numquam curiam intravit, Nero tamen mortem eius decrevit. Anno 66 Nero senatum ad supplicium coegit. Thrasea autem mortem voluntariam petivit. Filiam habuit Fanniam, quae Gaio Helvidio Prisco philosopho nupsit. Quintus Iunius Arulenus Rusticus laudationem Thraseae composuit. Gaius Plinius Secundus Thraseam ita describit: "... mandemusque memoriae quod vir mitissimus et ob hoc quoque maximus Thrasea crebro dicere solebat: 'Qui vitia odit, homines odit.'"
Guinea Bissaviensis
Guinea Bissaviensis seu Guinea-Bissavia (Lusice Guiné-Bissau, Fulice 𞤘𞤭𞤲𞤫 𞤄𞤭𞤧𞤢𞥄𞤱𞤮 Gine-Bisaawo, Mandingice ߖߌߣߍ ߺ ߓߌߛߊߥߏ߫ Gine-Bisawo), rite Res publica Guineae Bissaviensis (Lusice República da Guiné-Bissau), est civitas sui iuris in Africā Occidentali, inter minimas huius continentis. Finitima est Senegaliae septentrione, Guineae meridie orienteque et Oceano Atlantico occidente. Ante caput, Bissaviam seu Urbem Bissagensem (Lusice Bissau), situs est Archipelagus Bissagosensis, centenariis insularum dissimilium magnitudinum compositus, quarum multae incolis orbatae sunt. Olim Portugalliae colonia nomine Guineae Lusitanicae (Lusice Guiné Portuguesa). Guinea Bissaviensis libertatem politicam die 24 Septembris anni 1973 proclamavit et sic agnoscitur inter nationes a die 10 Septembris anni 1974. Primigenio nomini additum est id capitis, Bissaviae, ad evitandam confusionem cum Guinea, priori colonia Francica. Lingua publica est sermo Lusitanus.
Historia
Praesens Guineae Bissaviae territorium Regno Gabuensi olim congruebat, quod vicissim erat pars Regni Melli; ultima huius regni residua usque ad saeculum duodevicensimum superfuere. Quamquam litora et fluminum ripae primae terrae fuerunt in quibus Lusitani colonias deduxerunt et quibus Lusitani fructi sunt ad adipiscendos servos Arabibus e mercatoribus e saeculo septimo decimo, interiores regiones usque ad saeculum undevicensimo inexploratae manserunt. Ergo, Guinea Bissaviensis fuit a saeculo quinto decimo, accurate ab anno 1446 usque ad annum 1974, colonia Lusitanica. Guinea Bissavia pugnam suā pro independentiā anno 1956 inchoavit, cum Factio Afra pro Independentia Guineae et Capitis Viridis (Lusice Partido Africano para a Independência da Guiné e Cabo Verde seu PAIGC), armatam post rebellionem, suos locos hac in natione consolidare assecuta est. Anticolonialisticorum motuum aliis in coloniis Lusitanicis eventorum dispar, factio PAIGC suum militare dominium amplas in huius nationis zonas cito diffundere assecuta est: quod possibile fuit propter horum territoriorum naturam, iungala fere omnino tectorum, non minus quam propter magnam armorum quantitatem quae et Sinae et URPSS et aliae Africae civitates ei praebuerut. Haec factio denique vi antiaërea sibi instruere assecuta est. Anno 1973, paene tota Guinea Bissaviensis in factionis PAIGC manūs devenerat. Die 24 Septembris 1973 libertatem declaravit et eodem anno a Conventu Generali Consociationis Nationum agnita est. Portugallia Guineae Bissaviensis independentiae agnosceret, re novatā quae perfecta est Lusitanicis cum Rebus novis dianthorum (Lusice Revolução dos Cravos).
Guinea Bissavia, deinde, a consilio seditionario usque ad 1984 recta est. Anno 1994, habita sunt prima polycommatica comitia. Anno 1998, exercitūs rebellio ad praesidis Vieira collapsum induxit: quamobrem, Guinea Bissaviensis se praecipitavit in bellum civile. Anno 2000, Kumba Ialá praeses electus est. Septembre anni 2003, nihilominus, novum praxicopema in Kumbae Ialá custodiam a militaribus factam induxit, qui "ineptus resolvendis nationis problematibus" definitus est. Nonnullas post postpositiones, comitia legisfera denique habita sunt Martio anni 2004. Exercitūs turbatio Octobre eiusdem anni ad mortem ipsius ducis virium armatarum induxit, quod ad incrementum agitationis in natione contribuit.
Iunio anni 2005, habita sunt nova comitia praesidialia, prima post Kumbae Ialá collapsionem, qui denuo sese candidatus factionis PRS obtulit, se legitimum nationis praesidem esse asserens. Sed vicit candidatus factionis PAIGC, Ioannes Bernardus Vieira, praeses anno 1998 destitutus. Vieira candidatum Malam Bacai Sanhá superavit post suffragium decretorium: initio, Sanhá suam cladem recusavit, comitiali de fraude in circumscriptionibus duabus (apud quas caput Bissavia) accusans. Nihilominus, non obstantibus aliquo influxūs virium armatarum hebdomadibus ante comitia et quibusdam "tumultibus" (apud quos impetūs contra aedes praesidiales et Ministerium administrationis internae nonnullis ab armatis haud identificatis facti sunt), Europaei observatores ultima Guineae Bissaviensis comitia "tranquilla et bene instructa" definiverunt.
Postridie Kalendas Martias, Praeaes Vieira interfectus est scelesto facinore quod milites cohortis praetoriae duci, Baptistae Tagme Na Waie, fideles commiserunt, qui antea interfectus erat scelesto facinore per pyrobolum. Kalendis Aprilibus anni 2010, primus minister Gomes Jr. a militaribus in custodiam comprehensus est. Dux cohortis praetoriae virium armatarum Indjai ei morte minatus est si eius fautorum protestationes, qui in viam exeunt statim nuntio cognito, confestim non desinerent. Novus praeses, Malam Bacai Sanhá, in munere ex Iulio anni 2009, Lutetiae die 9 Ianuarii anni 2012 mortuus est. Idibus Aprilibus anni 2012, accidit praxicopema a militaribus factum, sed Februario anni 2022 hoc praxicopema ad irritum cecidit.
Geographia
Guinea Bissaviensis contermina est Septemtrione Senegaliae et Guineae Meridiē Orienteque et Oceano Atlantico Occidente. Iacet plerumque inter latitudines 11º et 13º Septentrionis (parvā cum areā Meridiē meridiani 11º) et inter longitudines 11º et 15º Occidentis.
Circiter 36 125 chiliometra quadrata seu 13 948 milia passuum quadratorun ampla, haec natio maior quam Taivania aut Belgica est. Altissimus locus Mons Torin (Lusice Monte Torin) est, 262 metra seu 860 pedes altus. Cuius solum plerumque consistit demissis e litoralibus planitiebus cum paludibus mangroviarum ascendentibus usque ad diversitatem silvarum et savanarum in Oriente. Cuius simile hippalo tempus pluviosum vices alternat cum periodis perfervidorum, siccorum harmattanis ventorum e Saharā flantium. Archipelagus Bissagosense extra continentem iacet. Haec natio domus est oecoregionibus duabus: diversitati silvae et savanae Guineensium et mangroviis Guineensibus.
Clima
Guinea Bissavia calida totum per annum est levibus cum temperaturae fluctuationibus; cuius quantitas media 26,3 ºC seu 79,3 ºF est. Media pluviae quantitas in Guineā Bissaviensi 2 024 millimetrorum seu 79,7 unciarum est, quamquam paene tota computatur per tempus pluviosum, durans inter Iunium et Septembrem aut Octobrem. E Decembre usque ad Aprilem, haec natio ariditatem patitur.
Ferrivia metropolitana Hispalensis
Historia
Cum constructio retis primae ferriviae Hispalensis anno 1974 incepit, tres funis designati sunt:
Antonius Mackie
Antonius Mackie (Novae Aureliae die 23 Septembris 1979 natus) est histrio Americanus.
Guinea Bissaviensis
Oecologica problemata
Gravia apud oecologica problemata sunt desilvatio, erosio soli hyperboscēsis et hyperalieusis. Guinea Bissaviensis mediam computationem 5,7/10 punctorum in Indice de Integritate Amoenitatis Silvestris (Anglice: Forest Landscape Integrity Index, siglis FLII) habebat, in loco 97 apud nationes 172 universe sita.
Balaenatio
Balaenatio est venatio balaenarum operum hominibus utilium causá, inter quae caro balaenarum et adeps balaenarum, quae in oleum balaenarum converti potest, quod oleum vicissim in conversione industriali magni momenti erat.
Prima balaenationis genera abhinc annorum 5000 aut antea excogitata sunt. Multae communitates litorales cetaceis diu utuntur. Ante annos 1930 plus quam 50 000 balaenarum per annum interficiebantur. International Whaling Commission (IWC) propter extremam balaenarum deminutionem balaenationem commercialem anno 1986 prohibuit.
Balaenatio hodierna magnopere disputatur. Canada, Islandia, Iaponia, Norvegia, Russia, Corea Meridiana, Civitates Foederatae, et Groenlandia Faeroaeque, terrae Daniae obnoxiae, saeculo vicensimo uno venationem balaenarum iam sinunt. Civitates quae balaenationi commerciali favent, insigniter Islandia, Iaponia, et Norvegia, prohibitiones certarum balaenarum captarum ab IWC promulgatas, levare volunt. Civitates autem quae balenationem reprehendunt, gregesque circumiecta defendentes, prohibitioni levandae adversantur. Secundum leges moratorii IWC, balaenatio aboriginalis sinitur, subsistentiae causá. Observatio balaenarum negotium magni momenti in compluribus orbis terrarum regionibus nonnulla decennia est; nam in nonnullis civitatibus venationem balaenarum reposuit, sed in aliis civitatibus, ambo genera negotii simul exsistunt, non sine certa anxietate. Cetacea (praecipue Orcini orca) iam capiuntur viva ut in magnis aquariis exhibeantur.
Balaenatio temporibus praehistoricis in aquis litoralibus coepit. Prima balaenationis picturae sunt petroglypha Bangudae in loco neolithico Coreano, fortasse abhinc annorum 8000 factae. Quae imagines sunt prima balaenationis indicia nota. Venatio et collectio praehistoricae, quamquam in Arctica minimum effectum oecologicum habuisse late putantur, oecologiam aqua dulcis fortasse mutaverunt. Multae civitates quibus balaenatio olim erat res magni momenti, sicut Nederlandia, Scotia, et Argentina, a balaena iamdudum abstinent. Canada autem, cum Islandia, Iaponia, Norvegia, Russia, Corea Meridiana, Civitatibus Foederatis, et Groenlandia Faeroisque, terris Daniae obnoxiis, saeculo vicensimo uno iam venantur.
Inter species quas venatores praecipue petunt sunt Balaenoptera acutorostrata et bonaerensis, Delphinapterus leucas, Monodon monoceros, et adeo Globicephala macrorhynchus et melas, quae inter minimas balaenarum species sunt. Pauciores Eschrichtius robustus, Balaenoptera borealis, Balaenoptera physalus, Balaena mysticetus, Balaenoptera brydei, edeni, et omurai, Physeter macrocephalus, et Megaptera novaeangliae quoque interficiuntur.
Guinea Bissaviensis
Areae protectae
Multigenas apud Guineae Bissaviae areas protectas excellit Reservatum Biosphaerae Archipelagi Bissagosensis, ab Unescone anno 1996 discriptum.
Civilitas
Guinea Bissaviensis res publica est. Olim, gubernium valde centralizatum fuerat. Polycommaticum regimen non institutum est usque ad medium annum 1991. Praeses dux civitatis et primus minister dux rectionis est. Ex anno 1974, nullus praeses quinquennale munus prospere complevit, usque nuper, cum Iosephus Marius Vaz suum quinquennale munus die 24 Iunii anni 2019 finivisset.
Bibliotheca Publica Novi Eboraci
Bibliotheca Publica Novi Eboraci est institutio bibliothecarum publicarum in urbe metropolitana Novi Eboraci sita, cui sunt paene 53 milliones rerum et 92 rami. Quae bibliotheca, secunda a maximá bibliotheca publica in Civitatibus Foederatis, post Bibliothecam Congressionalem, et tertia a maximá in mundo, post Bibliothecam Britannicam, est collegium privatum, non a gubernatione rectum, libere administratum, non lucrativum, quod ambabus re familiari et ratione aerariá operatur.
Ferrivia metropolitana Hispalensis
Retis
Retis nova designata quattuor funis habet:
Bibliotheca Publica Novi Eboraci
Bibliothecae sunt rami in burgis Manhata, Bronx, et Insula Staten, et coniunctiones cum bibliothecis academiciis professionalibusque in omni regione metropolitaná Novi Eboraci; Brooklynium autem et Queens, alii urbis burgi, ramos rationis Bibliothecae Publicae Novi Eboraci non habent, sed suarum rationes proprias sustinent: Bibliothecam Publicam Brooklynii et Bibliothecam Publicam Queens. Rami Bibliothecae Publicae Novi Eboraci omnibus hominibus patent, et in bibliothecis mutuationis consistunt. Bibliothecae Publicae Novi Eboraci etiam sunt quattuor bibliothecae investigationis, quae omnibus hominibus etiam patent.
Bibliotheca, quae Bibliotheca Publica Novi Eboraci, Opera Fundata Astorana, Lenoxiana, et Tildeniana rite per diplomata nominatur, saeculo undevicensimo constituebatur per coniunctionem parvarum bibliothecarum vicinarum et bibliothecarum socialium bibliophilorum hominumque pecuniosorum condita, a philanthropiá divitum civium Civitatum Foederatarum suarum aetatis adiuvata.
Stendalia
Res gestae
Anno 1022 mentio vici cuiusdam nomine Steinedal (Theodisce: vallis lapidum) facta est. Fratres minores monasterium aedificare incipiebant anno 1230. Moenia fere anno 1300 constituebantur. Anno 1338 schola ('Lateinschule', officina latinitatis ) instituta est, quae postea lyceum fiebat.
Bibliotheca Publica Novi Eboraci
Nomen Bibliothecae Publicae Novi Eboraci etiam bibliothecae Praecipuum Ramum attingere potest, qui propter statuas leonum Patientiae et Fortitudinis in utro aditús latere sedentium facile agnoscitur, qui ramus Locus Insignis Nationalis Historicus anno 1965 declaratus, in Tabulis Nationalibus Locorum Historicorum anno 1966 perscriptus, et Locus Insignis Urbis Novi Eboraci anno 1967 designatus est.
Omni rationi sunt triginta novem bibliothecae Manhatae, triginta quinque in Bronx, et tredecim in Insulá Staten. Novissima est ramus viae 53 Manhatae, quae die 26 Iunii 2016 patere coepit. Anno 2016, Bibliotheca Publica Novi Eboraci in quattuor sedibus investigationis et octoginta octo ramis vicinis tribuum burgorum accommodatorum consistebat. Omnes bibliothecae intra rationem ab omnibus hospitibus libere (sine pensione) visitari possunt. Anno 2010, collectio investigationis 44,507,623 res (libros, pelliculas generis video, tabulas geographicas, et cetera), et rami 8,438,775 res tenebant. Collectiones una sunt paene 53 milliones rerum, quae summa superatur solum a Bibliotheca Congressionali et Bibliotheca Britannica.
Stendalia
Res gestae
Oppidum Hansae erat pars ex anno 1359 usque ad 1518.
Statuam Rolandi accepit anno 1525. Saeculo 18o 19oque aliquot partes moenium destruebantur.
Ferrivia inter Magdeburgo et Wittenbergam anno 1849 confecta Stendaliam transit. Statio ferriviaria viginti annis post aedificata est.
Guinea Bissaviensis
Civilitas
Legisfero gradū, unicameralis Conventus Nationalis Popularis (Lusice Assembleia Nacional Popular) a membris centum constituitur. Quae a populo electa sunt e multorum membrorum constituentiis ad fungendum quattuor annorum munere. Iudiciali systemati praeest Supremum Iudicum Collegium (Lusice Tribunal Supremo da Justiça), a novem iudicibus quos Praeses nominat et qui, quamobrem, Praesidis voluntati serviunt.
Praecipua factiones duae Factio Africana pro Independentiā Guineae et Capitis Viridis (Lusice Partido Africano para a Independência da Guiné e Cabo Verde, siglis PAIGC) et Factio pro Renovatione Sociali (Lusice Partido da Renovação Social, siglis PRS) sunt. Sunt amplius viginti minores factiones.
Bibliotheca Civica Russiae
Bibliotheca Civica Russica (Russice Российская государственная библиотека) est bibliotheca nationalis Russiae, Moscuae sita. Quae est maxima in civitate et ob eius collectionem librorum (17.5 milliones) quinta a maximá in mundo. Rite appellabatur Bibliotheca Civica URSS nomine Vladimiri Lenin ab anno 1925 usque ad annum 1992, cum iterum legitime nominata est.
Guinea Bissaviensis
Rationes internationales
Guinea Bissavia conditorium membrum est Communitatis civitatum Lusitane loquentium (siglis Lusice CPLP), internationalis politicaeque consociationis quae Lusophonicae nationes per continentes quattuor cum lingua Lusitana officiali comprehendit.
Res militares
Anni 2019 aestimatio Guineae Bissaviensis Virium Armatarum magnitudinem 4 400 hominum et militarem sumptum minus quam 2% e PDG esse dicit.
Anno 2018, Guinea Bissavia Nationum Unitarum Foedus de interdictione armorum nuclearium signavit.
Bibliotheca Civica Russiae
Ab anno 1922 ad annum 1991 saltem unum omnis libri in Unione Sovietica editi exemplar in bibliothecá depositum est—qui mos similiter usque ad praesens persistit, quia bibliotheca secundum leges est bibliotheca depositi legitimi.
Guinea Bissaviensis
Divisio administrativa
Guinea Bissavia in regiones octo (Lusice regiões) et in unum sectorem autonomum (Lusice sector autónomo), Bissaviam seu Urbem Bissagensem (Lusice Bissau), dividitur. Quae, vicissim, in sectores 37 subdividuntur. Haec regiones sunt:
Demographia
Secundum anni 2022 recensionem de Prospectū Multitudinis Mundanae Guineae Bissaviensis incolarum numerus anno 2021 2 060 721 erat, collatus numero 518 000 incolarum anno 1950. Ratio incolarum minus quam 15 annos natorum anno 2010 41,3% erat, 55,4% erat incolarum inter 15 et 65 annos natos, dum 3,3% erant 65 annos aut plus natos.
Bibliotheca Civica Russiae
Director est Alexander I. Visly; director exsecutivus, Vladimir I. Gnezdilov; praeses, Viktor V. Fiodorov. Anno 2012 erant 1830 conducti.
Historia
Bibliotheca die 1 Iulii 1862 condita est, prima libera bibliotheca publica Moscuae constituta, ac Bibliotheca Musei Publici Moscuensis et Musei Rumiantseviani primum appellata, vel breviter Bibliotheca Rumiantseviana. Per ludibridum hodie appellatur Leninka. Museum Rumiantsevianum erat pars primi musei publici Moscuae siti, quod collectionem artis Nicolai Petri filii Rumiantsev comitis tenebat, opera enim quae civibus Russicis data, ex Petropoli ad Moscuam translata erant. Donum in libris et manuscriptis cum ampla collectione ethnographica numismaticaque consistebat. Qui omnes, cum ducentis picturis et plus quam 20 000 impressionum, ex rebus Musei Solitarii Petropoli selecti, in Domu Pashkoviana videri poterant (in palatio annis inter 1784 et 1787 prope Cremlinum aedificatum). Alexander II imperator Apparitionem Christi coram populo, magnam picturam Alexandri Andreae filii Ivanov, pro museo rite aperto donavit.
Moscuani, comitis dono penitus commoti, novum museum ex eo appellaverunt et inscriptionem "ex comite Rumyantsev pro bona humanitate" supra aditum caelari iusserunt. Annis subsequentibus, collectio musei multa dona aliarum rerum pecuniaeque accipiebat, ut museum picturas Europae Occidentalis maioris momenti, amplam antiquitatum collectionem, magnamque iconum collectionem mox servabat.
Res in museo contentae post res novas Octobres iterum magopere crescebant, et inopia spatii difficultas fiebatur instans. Pecunia praeterea carebat, quia plurimum musei pecuniae in Museum Puskinianum influebat, quod nonnullos annos antea aedificatum erat ut personas Musei Rumyantseviani partes ageret. Ergo anno 1925 Museum Rumyantsevianum dissolutum est, eiusque collectiones aliis museis et institutionibus Russicis missae sunt. Partes collectionis, praecipue ars Europae Occidentalis et antiquitates, ergo in Museum Puskinianum digestae sunt. Domus Paskoviana, iuxta 3 via Mokhovaya, iterum appellata est Aedificium Vetus Bibliothecae Civicae Russicae. Prius aedificium archivorum civicorum, ad compitum viarum Mokhovaya et Vozdvizhenka situm, solo aequatum est, atque in eius locum nova aedificia substituta sunt.
Anno 1925, grex aedificiorum appellari coepit Bibliotheca Civica Unionis Rerum Publicarum Sovieticarum Socialisticarum nomine V. I. Lenin, annoque 1992, per decretum Boris Ieltsin praesidis, Bibliotheca Civica Russica rite nominatus est.
Guinea Bissaviensis
Ethnē
Guineani Bissavienses incolae varia ad ethnē pertinent, multis cum distinctis linguis, moribus et socialibus structuris.
Guineani Bissaviensienses varia in ethnē dividi possunt, quae sunt haec:
Plerique reliqui incolae mixticii, mixtae Lusae et Afrae originis posteri, sunt.
Lusi autochthones parvam centesimam partem numeri incolarum comprehendunt. Guineae Bissaviensis independentiā factā, plerique Lusi autochthones hac natione abiverunt. Haec natio exiguum Sinarum numerum etiam habet. Apud quos sunt quoque mercatores et negotiatores mixtorum Lusorum et Coamceuvensium maiorum, oriundorum pristinā e coloniā Lusicā Macao.
Linguae
Etiamsi est parva natio, Guinea Bissaviensis aliquot ethnē habet quae multo inter se differunt, suis cum propriis culturis linguisque. Quod accidit quia Guinea Bissavia profugorum ,migrationisque territorium intra Africam est. Colonizatio et phyletica commixtio linguam Lusitanam et linguam creŏlam Guineae Bissaviensis tulerunt.
Quamquam unica Guineae Bissaviensis lingua officialis ex independentiā lingua Lusitana est, incolae linguā Lusitanā exemplari linguā secundā utuntur, paucis cum autochthonicis locutoribus et eius usus crebro ad intellectuales politicosque delectos circumscribitur. Lusitana lingua gubernii nationalisque communicationis, colonialis gubernii legatum, est. Educatio e ludo litterario in tertiarium gradum Lusice exercetur, quamquam solum 67% puerorum accessum quamlibet ad formalem educationem habent. Data ut Lusice loquentium numerus inter 11 et 15% varietur subiiciunt. Ultimo in censū anni 2009, 27,1% incolarum (46,3% urbanorum et 14,7% ruricolarum, respective) Lusitanā haud creolicā loqui asseruerunt. 44% incolarum linguā creolā Lusitanā loquuntur, quae, reapse, lingua franca apud distincta ethnē plerisque incolis est. Linguae creolae adhuc expanditur et a fere omnibus incolis intellegitur. Attamen, decreolizationis processūs eveniunt, quoniam lingua Lusitana exemplaris in linguam creolam interponit. Quamobrem, lingua creola varietatum continuum exemplari cum linguā format, plus distantibus basilectis et propioribus acrolectis. Est continuum postcreolicum in Guineā Bissaviā, linguae creolae levis varietate propiore linguae Lusitanae exemplari.