cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Epistula Ieremiae
Epistula Ieremiae, seu Baruch 6, est epistula quae non in Hebraicis Bibliorum manuscriptis, sed in versione Graeca Septuaginta interpretum reperitur. Canonica in Ecclesia Catholica Romana, Ecclesia Orthodoxa, Ecclesiis Orthodoxis Orientalibus, atque Ecclesia Syrorum Orientalium, sed apud Iudaeos et Protestantes apocryphum habetur. In Bibliis Catholicis in fine libri Baruch includitur et in Bibliis Orthodoxis liber separatus post Lamentationes ponitur.
Ioanna MacLaren Walsh
Inter res notabiles quas investigavit sunt calvariae crystallinae opinatarum Mesoamericanarum (plerumque Aztecarum) originum ac quaedam calvaria a Bibliotheca Investigativa et Collectione Dumbarton Oaks curata et vera ut dicitur imago praecolumbiana Tlazolteotl, deae Aztecae mediique Mexici.
Epistula Ieremiae
Dicitur esse misa a Ieremia, "ad abducendos captivos in Babyloniam a rege Babyloniorum, ut nuntiaret illis secundum quod praeceptum est ei a Deo". In epistula, quasi sermone, scriptor idololatriam vituperat, fortasse ad versum canonici librum Ieremiae referens: "Sic ergo dicetis eis: 'Dii, qui caelos et terram non fecerunt, pereant de terra et de his, quae sub caelis sunt'".
Ioanna MacLaren Walsh
Calvariae crystallinae Walsh primum tenuerunt cum una calvaria sine fonte ad Institutum Smithsonianum anno 1992 fortuite peradveniret. Indiciis miscoscopicis utens, calvariam Mitchell-Hedges fraudem esse insigniter probavit. Vitam Eugenii Boban (1834–1908), Francici rerum praecolumbianarum negotiatoris, anno 2019 edidit.
Alumna est Universitatis Catholicae Americae.
Endocytosis
Endocytosis est mechanismus biologicus quo cellula corpuscula e spatio extracellulari membrana sua circumdat et vesiculis formatis sorbet. Ipsa membrana cellularis enim in vaginae modum sese cavat et bracchia protrudit quibus rem extracellularem circumdet. Postquam bracchia coaluere vesicula cum substantia quam capit a membrana discedit et per cellulam meatː quae in vesicula vehuntur a cytoplasmo membrana separantur. Biologistae tribus nominibus endocytosim dividuntː pinocytosim (Graece πίνειν = bibere) appellant cum cellula guttam liquidi extracellularis velut bibit, endocytosim per receptoria cum receptoria proteinica primum moleculam externam ligant antequam cum ipsis receptoriis sorberetur, phagocytosim (Graece φαγεῖν = esse) cum cellula bacterium aut cellulam vorare videtur (exempli gratia phagocyta systematis immunitatis eo modo corpora organismo periculum facientes sorbent). Nonnullae vesiculae cum lysosomis coalescunt ita ut substantiae ingestae digererentur antequam in cytoplasma dimitterentur. Aliae - exempli gratia in epithelii intestinalis cellulis - cellulam transeunt atque per adversam membranam substantias ingestas per exocytosim in spatium extracellulare atque inde in sanguinem dimittunt.
Ipsi canales membranei per endocytosim et exocytosim sive membranae inseri sive e membrana extrahi possunt. Exempli gratia in renibus cellullae epitheliales quae tubos collectores cingunt vesiculas cytoplasmaticas habent canales aquae destinatos et aquaporinas dictas continentes. Cum illarum cellularum receptoria hormon vasopressinum ligant illae vesiculae sese membranae cellulae inserunt quae aquaporinarum gratia permeabilis fit. Ita aqua in organismo retinetur. Econtra cum vasopressinum abest illae membranae partes per endocytosim in cellulam remeant et vesiculas cum aquaporinis rursus formant. Ita tubulus impermeabilis fit et aqua ex organismo emittitur. Aliae cellulae hoc eodem mechanismo volumen suum moderari possuntː augent aut minuunt superficiem membranae suae prout necesse erit. Ita in vesica urinaria urothelii cellulae per vesiculas internas sese membranae inserentes volumen vesicae tum augent cum vesica urina impletur ita ut facilius distendatur. Rursus cum vesica vacuatur illae partes membranae vesiculas denuo formant et intra cellulam remeant. Tum vesica coartatur.
Villeneuve-l'Archevêque
Villeneuve-l'Archevêque est commune Francicum 1'239 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Dioecesis Acerrarum
Dioecesis Acerrarum (Italiane: Diocesi di Acerra) est sedes episcopalis Italiae Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Campaniae sita, suffraganaea Archidioecesis Neapolitanae, cuius caput sunt Acerrae.
Dioecesi 28 paroeciae sunt.
Episcopus
Anno 2013 dioecesis a Episcopo S.E. Antonio Di Donna regitur.
6844 Shpak
6844 , olim designationibus 1975 VR5, 1975 XD4, 1983 CR4, et 1991 PS7 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tamara Mikhaylovna Smirnova, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6844 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Circulus administrativus septentrionalis-occidentalis (Moscua)
Circulus administrativus septentrionalis-occidentalis (Russice Северо-Западный административный округ) est Moscuae praesens circulus, unus duodecim circulorum urbis. Huic regioni 1 012 949 incolarum (1 Ianuarii 2020 ) sunt.
Villeneuve-la-Guyard
Villeneuve-la-Guyard est commune Francicum 3'109 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Varen (Tarnis et Garumna)
Varen est commune Francicum 670 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Laomedon
In mythologia Graeca Laomedon (Λαομέδων) est filius regis Ili et secundus rex Troianus. Pater fuit Hesiones, Priami, Lampi, Hicetaonis , Clytii et Tithoni.
Narratur Iupiter iratus Apollinem et Posidonem anno servitutis apud dominum mortalem ob eorum contumaciam damnasse. Qui dominus fuit rex Laomedon et Apollini quidem greges regios curandos tradidit, Posidonem vero iussit novam adhuc urbem Troiam ingentibus moenibus circumdare. Quo opere peracto, mercedem promissam (sive aurum sive pecus eo anno natum ) deis negavit. Itaque iratus Apollo pestem immanem in populos Phrygiae immisit, Poseidon autem aquas marinas in fertiles agros et monstrum virgines voraturum. Tum de variis pestibus rex oraculum consuluit. Responsum est, nisi filiam suam Hesionen in litore revinctam monstro marino rex obtulisset, vastationem regni non desituram. Forte tum Argonautae cum Hercule ad litus Troianum appulerunt : cum heros Alcides misellam puellam regiam ex pavore clamantem audiit, protinus arma cepit et cetum necavit. Filia liberata magna dona Herculi Laomedon pollicitus erat, scilicet par equorum levissimorum ac immortalium, quos ab ipso Iove acceperat, tamquam pretium Ganymedis rapti, necnon etiam secundum nonnullos auctores filiam in matrimonium. Sed cum Hercules, Argonautis relictis, Troiam rediit, Laomedon per avaritiam pollicita praemia denuo recusavit : quapropter Heracles cum exercitu Ilium oppugnavit et delevit. Regem ac liberos necavit, praeter Hesionen quam Telamoni comiti in matrimonium dedit, et Priamum ab Hesione sorore redemptum. Qui Priamus patri in regnum successit.
E Laomedonteis fraudibus "maledictio" vel potius fatum miserabile urbis Troiae exortum dicebatur.
Zelenograd
Zelenograd (Russice Зеленоград, "urbs viridis") est urbs Russiae, unus ex duodecim circulorum Moscuae. Hac in regione 231 489 incolarum anno 2015 habitabant.
Eduardus Westermarck
Eduardus Westermarck (1862 – 1939) fuit philosophus et anthropologus et sociologus Finnicus, qui cum alia tum moralitatem, historiam universam matrimonii, instituta religiosa, et prohibitionem incesti investigavit. Quibus operibus apud omnes gentes innotuit.
De vita
Eduardus Alexander Westermarck Helsingiae die 20 Novembris anno 1862 natus est ex Constancia Gustava Maria Blomqvist matre et Nichola (Nils) Christiano Westermarck patre, ratiocinatore ("camerario") universitatis Helsingiensis. Familia ad classem mediam pertinebat. Eduardus iam a pueritia asthmate difficili laborabat, qua de causa identidem cursum scholae interrumpere cogebatur.
Westermarck in Lyceo normali Suecico Helsingiae examen maturitatis anno 1881 fecit. Finitis scholae studiis apud universitatem Helsingiensem praeter philosophiam etiam studiis aestheticae, historiae, litterarumque modernarum se dedidit. Philosophiae candidatus anno 1886 et doctor anno 1890 factus est.
Ab anno 1906 ad annum 1918 Westermarck munere professoris philosophiae practicae in universitate Helsingiensi functus est; deinde anno 1918 primus rector Academiae Aboensis (Åbo Akademi) nominatus est. Ibidem etiam officium philosophiae professoris possedit ab anno 1918 ad annum 1932. Praeterea munere sociologiae professoris apud London School of Economics ab anno 1907 ad 1930 functus est.
Eduardus Westermarck impetu asthmatico vitam amisit die 3 Septembris anno 1939.
De vita scientifica
Westermarck naturalismo Europaeo, theoria evolutionis, nec non critica religionis valde movebatur, et Carolus Darwin, Ernestus Haeckel, Herbertus Spencer magnam vim apud eum habebant. Cum annis 1887-1888 in Anglia habitaret et scriberet, necesxitsitudinem cum mundo scientifico coniunxit ope amici sui Iacobi Sully psychologi.
Examen licentiati opere The Origin of Human Marriage (1889) absolvit, quo arguit matrimonium longinquo temporum progressu institutum esse, et quidem continuationem speciemque socialem evolutionis biologicae. Quod opus valde auctum, The History of Human Marriageinscriptum, biennio post divulgavit. Hanc investigationem ad trium voluminum opus amplificatam anno 1921 edendam curavit. Quo opere in octo saltem linguas converso magnam laudem et gloriam suo tempore consecutus est.
Westermarck moralitatem humanam in singulorum hominum psychologia et humani generis hereditate biologica posuit. Historicis nixus fontibus, aboriginum observatis moribus, animaliumque considerata vita de matrimonio ita iudicavit: sexualitatem humanam ab origine ad monogamiam nec ad promiscuitatem conformatam esse. Tabu incesti natura ex coniunctim crescendo evolutum esse neque, ut credidit Sigmundus Freud, ex eo, quod vetitum sit, consecutum. Effectus Westermarck qui dicitur multas disceptationes evocavit.
The Origin and Development of the Moral Ideas (1906-1908) opus magnum Eduardi Westermarck est. In quo opere in duas partes diviso Westermarck theoria evolutionis nixus relativismum moralem pertractavit. Enuntiata moralia valere dixit propter leges, quae in societate per evolutionem longam ita creverint, ut vitam societatis quam optime sustinere possent. Qualem homo singularis notionem bonorum et malorum habeat, ex poenis praemiis offensionibus voluptatibus ab aliis hominibus acceptis dependere.
In opere philosophico Ethical Relativity (1932) Westermarck sententias ethicas in animi motibus positas esse argumentatus est. Ultimo libro, Christianity and Morals (1939), Westermarck moralitatem non opera religionis Christianae sed sua sponte progressam esse arguit.
Westermarck studia campestria multum exercebat, nam post annum 1898 novem in summa annis in Maroco versatus est. Re quidem vera Marocum illi prima fuit statio magni conatus anthropologici, quo se per orbem terrarum (Americam Australem, Australiam, Polynesiam, Malaesiam, Indiam) ferri cogitaverat. Sed apud Marocanos tanto studio versatus est, ut villam Tingitanam — quam fortasse Ciceronem secutus "Tusculum" nuncupabat — sibi adquireret, nam quam facillime ibi cum hominibus loci amicitias iungebat. Amicissime quidem usus est adiutore Abdessalam El-Baqqali (1875-1942), quo duce multifariam in Maroco studia campestria exercebat.
Ita studia anthropologica Eduardi Westermarck in Maroco novam intentionem habuerunt, intellexit enim, quanti sit in res societatis singularis subtiliter penetrare linguamque loci discere. Plurimum id agebat, ut cognitionibus, quas ab incolis loci percontatus erat, usus originem distributionemque certorum morum et opinionum exploraret. His ex studiis campestribus nati sunt Marriage Ceremonies in Morocco (1914), Ritual and Belief in Morocco I–II (1926), et Wit and Wisdom in Morocco (1930).
Oberonioides
Oberonioides est genus plantarum florentium familiae Orchidacearum quae in Sinis et Thailandia inveniuntur. Duae species rite descriptae sunt:
Circulus administrativus medius (Moscua)
Circulus administrativus medius (Russice  Центральный административный округ ) est Moscuae praesens circulus, unus duodecim circulorum urbis. Huic regioni 783 886 incolarum (1 Ianuarii 2020 ) sunt.
Aralia dasyphylla
Aralia dasyphylla est planta florens familiae Araliacearum, in Sinis, Vietnamia, Malaesia, et Indonesia endemica.
Petra Caballina
Petra Caballina (Italiane: Piedicavallo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Bugellensi situm.
Villeneuve-la-Dondagre
Villeneuve-la-Dondagre est commune Francicum 238 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Dioecesis Calinensis
Dioecesis Calinensis seu Dioecesis Carinolensis fuit dioecesis cuius sedes Calina (Carinola) erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.
Reichsfeld
Reichsfeld  (Germanice  ) est commune 293 incolarum (anno 1999) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Dioecesis Suessana
Dioecesis Suessana (Italiane: Diocesi di Sessa Aurunca) est sedes episcopalis Italiae Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Campaniae sita, suffraganaea Archidioecesis Neapolitanae, cuius caput est Suessa.
Dioecesi 42 paroeciae sunt.
Episcopus
Anno 2013 dioecesis a Episcopo S.E. Horatio Francisco Piazza regitur.
Historia
Dioecesis Suessana saeculo V erecta est.
Aralia debilis
Aralia debilis est planta florens familiae Araliacearum, in Sinis endemica.
Prata Cotiolae
Prata Cotiolae (Italiane: Pray) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Bugellensi situm.
Stanislaus Kostka
Stanislaus (Polonice Stanisław) Kostka, 28 Octobris anno 1550 in Rostkowo Poloniae natus et 15 Augusti anno 1568 Romae mortuus, fuit Iesuita Polonicus et primus sanctus Iesuiticus.
In familia nobili natus eam reliquit ut novitius Societatis Iesu fieret, cum hoc ei interdiceretur. Dicitur epistolam Dei genetrici scripsisse, qua rogavit, ut die Assumptionis eius se in caelum sumeret nec in terra relinqueret, et octodecim annos natus die Assumptionis mortuus est.
Boris Ordynskij
Boris Ioannis f. Ordynskij (Russ. Борис Иванович Ордынский), die 22 Augusti anni 1823 natus, die 30 Maii anni 1861 mortuus, fuit grammaticus et interpres Russicus. In gymnasiis Tulae et Iaroslaviae, postea in Universitate Mosquensi educatus, in gymnasio Mosquae et in Universitate Casanensi (annis 1853—1861) docuit. Artem poëticam Aristotelis cum commentariis et Iliadem Homeri Russice vertit. Versio Iliadis oratione soluta et vocabulis sententiisque, quae fabulis et carminibus Russicis vulgaribus propinquae erant, facta est. Exempli gratia, patronymica Homerica, ut Ἀτρείδης, semper patronymicis Russicis in orthographia vulgari, ut Атреич, vertebat. Ordynskij in praefatione scripsit, ut omnia 24 carmina vertisset, sed solum 12 edita sunt.
Sancta Mechtildis
Sancta Mechtildis de Hackeborn (1241–1298) fuit monialis in monasterio Helpithensi (seu Helftensi) in Saxonia, quae praesertim tamquam auctrix Libri specialis gratiae commemoratur.
Biographia
Mechtildis anno 1241 nobilibus parentibus e familia de Hackeborn nata est. Septennis a monialibus monasterii Rodarsdorfensi, ubi Gertrudis, soror eius maior natu vivebat, se inter illas admitti rogavit. Anno 1258 monasterium ad Helfta (seu Elpidium) ad Islebiam translatum est, ubi usque ad mortem vixit. Munere praefectae scholarum et cantricis fungebatur. Cum anno 1290 in morbum incidisset, duae sorores eiusdem monasterii, e quibus una verisimiliter sancta Gertrudis fuit, experientias eius per scripta conservari curaverunt; cui libro titulus Liber specialis gratiae inscribitur. Mechtildis circa annum 1298, forsitan die 19 Novembris 1299 mortua est.
Spiritualitas
Mechtildis facultatem varia elementa liturgiae profunde experiendi habebat ; prima pars Libri specialis gratiae iuxta ordinem anni liturgici ordinata est, saepissime ad textus qui in liturgia horum dierum canuntur alludens.
Laus Dei, expressio profunda vitae Christianae, a Trinitate Sancta manet; ad hanc laudem etiam omnes sensus hominis conspirare debent. Non solum homo, sed et tota creatio sigillo Sanctae Trinitatis insignita est. Eschatologica sanctae Mechtildis spes nullis terminis circumscribitur.
Errores circa personam sanctae Mechtildis
In eodem monasterio Helftensi et eodem fere tempore quo sancta Mechtildis, vixit et beguina, Soror Mechtildis nuncupata, vulgo Mechthild von Magdeburg; quas Mechtildes nonnulli confuderunt. Gertrudis de Hackeborn, soror sanctae Mechtildis, abbatissa monasterii Hefltensis fuit, unde nonnumquam sancta Mechtildis cum baculo pastorali repraesentatur, etiamsi reapse abbatissa non fuit. Donna Matelda in Divina Comoedia forsitan sancta Mechtildis est; vel, iuxta aliorum opiniones, soror Mechtildis aut Mathildis Canusina.
Cultus
In Martyrologio Romano elogium eius die 19 Novembris legitur. , sed alicubi Mechtildis die 26 vel 27 februarii colitur In Ordine Praedicatorum sancta Mechtildis in festo sancti Alberti Magni breviter commemoratur, cum cantatur responsorium: Visi sunt beatae Mechthildi Albertus et Thomas. Mechtildis etiam in Ecclesia Anglicana colitur.
Reichstett
Reichstett est commune 4466 incolarum (anno 2008) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Villemer (Icauna)
Villemer est commune Francicum 245 incolarum (anno 2010) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Hyphasis
Hyphasis (Graece Ὕφασις, Hindice ब्यास, Urdu بیاس‎) est flumen Indiae (civitatum Himācala Pradeśa et Pengabi), quinque fluminum Pengabi unum. In montibus Himalaiis incipit, longitudinis circa 470 chm est et in Hesydrum influit. Usque ad Hyphasim Alexander anno 326 a.C.n. exercitum adducere potuit et urbem condidit. Duabus molibus nunc obstructum est, ut receptacula aquae impleat.
Forum Claudii (discretiva)
Forum Claudii potest esse:
Villenavotte
Villenavotte est commune Francicum 175 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Pinacotheca Hebecker
Pinacotheca Hebecker (Theodisce: Galerie Hebecker) Vimariae in Germania (Schillerstraße 18, primo in tabulato) sita est quae urbs ab initio cultui atque humanitati patuit. Media in urbe in peditum zona inter Theatrum publicum et Domum Schilleri facile invenitur.
Historia
Ex Novembri 1775 ad Februarium 1779 ibi ballationes factae sunt.(Redoutenhaus). Venator aulicus Antonius Georgius Hauptmann tunc omnia tenuit. Saeculo XVIII in situ erat taberna coffearia Café Sperling et habitationes, Fridericus Maximilianus Klinger et anno 1787 Schilleri.
Anno 1914 casa vetere destructa aedificium novum erectum est. Gulielmus Scheide Kalendis Septembribus anni 1937 tabernulam vestium muliebrium vendendarum instituit, cum armariis vitreis magnis et diaetis expositionum habendarum primo in tabulato. Anno 1945 tabernam clausit et res omnes in sede secundaria in angiportu Windischenstraße 13 sita offerebat.
Communistis regentibus cafeum quoddam (Café Esplanade) inerat.
Oblata
Artificiorum varietas in area ducentorum metrorum quadratorum oblata a pinothecariis laboris maxime doctis curatur. Sic qualitas rerum exhibitarum vindicatur atque praecavetur. Ars Germanica saeculo XX vigens primatum ibi habet artificum quorundam, qui sic dictae generationis perditae erant et realismum expressum induebant. Fabrium historiae narrantur, sive illorum quos nazismus persectus est sive eorum qui in exsilium ibant sive istorum qui formalismum communistis praescriptum criticabant. Generatim de recentioribus artium moribus identidem mutantibus disputatur.
Interim autem produntur etiam recentissima in Germania et Europa cultum modum habentia. Anno coitum est cum pinacotheca eiusdem nominis Erfordiensi.
Artifices selecti in pinacotheca Vimariana
Ecce fictores qui cum operibus suis Vimariae aut iam fuerunt aut semper sunt: Angela Hampel, Arminius Schulze, Augustus Hofer, Bartholdus Asendorf, Bruno Quass, Bruno Voigt, Carolus Lohse, Carolus Marx, Curt Ehrhardt, Curt Querner, Edmundus Kesting, Ericus Fraaß, Ernestus Hassebrauk, Fridolinus Frenzel, Fridericus Cremer, Fridericus Keller, Fridericus Kuhr, Elisabetha Shaw,Georgius Judersleben, Gerardus Altenburg, Gerardus Renner, Godofredus Diehl, Gotthold Krippendorfer, Gunterus Jahn, Ioannes Hoffmann-Lederer, Ioannes Scheib, Ioannes Ioachimus Breustedt, Ioannes Theodorus Richter, Henricus Tetzner, Henricus Ehmsen, Helimutus Lander, Heribertus Enke, Heribertus Herbst, Heribertus Tucholski, Horst Hussel, Ingo Kuczera, Iosephus Hegenbarth, Carolus Ericus Müller, Carolus Holfeld, Carolus Ortelt, Catharina Diehn-Bitt, Kay Voigtmann, Nicolaus Roenspieß, Conradus Henker, Kurt Bunge, Núria Quevedo, Otto Herbig, Otto Pankok, Paulus Michaelis, Radulfus Bergner, Renatus Graetz, Uwe Pfeiffer, Gualterius Klemm, Varnerius Tübke, Gulielmus Grimm, Gulielmus Höpfner, Gulielmus Rudolph, Vladimirus Winkler, Volfgangus Frankenstein, Volfgangus Peuker.
Vazerac
Vazerac est commune Francicum 744 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Verdun-sur-Garonne
Verdun-sur-Garonne est commune Francicum 4'394 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Reipertswiller
Reipertswiller est commune 933 incolarum (anno 2008) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Tertium Bellum Sacrum
Tertium Bellum Sacrum (356–346 a.C.n.) (Graece: τρίτος ἱερὸς πόλεμος) ad bella Graeciae antiquae pertinet, quae pro Delphis a plurimis amphictyoniae Delphicae sociis gesta sunt contra eos, qui amphyctionae sive oraculi Delphici utilitatibus imminebant.
Amphictyonia Delphica odio Thessalorum ac Thebanorum in Phocios commota Phocii magna poena pecuniara multati sunt, quod parte regionis Crisae, urbis Primo Bello Sacro deletae, ad agri culturam usi erant. Phoci reluctanes Delphos occupaverunt.
Annis sequentibus Phocis fortiter pugnantibus demum Macedonum rex Philippus II interpellando Thessalos servavit. Ubi etiam Boeotii se cum Philippo coniunxerunt et dux Phocorum Phalaecus aetate anni 346 a.C.n. populum suum tradidit, Phoci se dederunt.
Phoci ex amphictyonia expulsi omnium suorum urbium moenia diruere coacti sunt. Praeterea damnati sunt, ut Delphis tributa darent, donec 10 000 talenta e templo Apollinis rapta compensaverint.
Reinhardsmunster
Reinhardsmunster  (Germanice  ) est commune 402 incolarum (anno 1999) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Villemanoche
Villemanoche est commune Francicum 616 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Epinephelinae
Epinephelinae sunt subfamilia piscium familiae Serranidarum ordinis Perciformium. Plurimi in genera Epinephelum et Mycteropercam digeruntur.
Epinephelinae sunt Teleostei, plerumque corpore robusto et ore magno, qui longe et celeriter natare non possunt. Tam magnae crescere possunt ut longitudines praeter metrum et pondera usque ad 100 chiliogrammata non sint rara, quamquam in grege tali magno, species magnopere variant. Praedam integram vorant, partes non demordentes. Multae Epinephelinae sunt pisces cibarii magni momenti. Multae species piscatoribus oblectationis causa gratissimae sunt. Nonnullae species parvae in aquariis domesticis conservantur.
Hesydrus
Hesydrus (Hindice सतलुज, Urdu ستلج‎) est flumen Tibeti et Indiae (civitatum Himācala Pradeśa et Pengabi) et Pakistaniae, quinque fluminum Pengabi unum. In planitie elevata Thibetana incipit, longitudinis circa 1536 chm est et in Indum influit, cuius accola maximus est. Acesines et Hyphasis Hesydri accolae sunt.
6845 Mansurova
6845 , olim designationibus 1976 JG2, 1955 FJ2, 1976 KC, et 1991 XR6 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6845 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Putridum mare
Putridum mare (Graece Σαπρὰ λίμνη, limen Putridus ) vel Sivasch est lacuna vel maximus paludis Maeotidis limen, inter regionem Chersonensem Ucrainae et Crimaeam paeninsulam situs. Ab occidente isthmo Taurico a Ponto Euxino separatur, ab oriente lingua Arabatensi a palude Maeotide; per linguam Arabatensem fretum tenue Geničeskij Putridum mare cum palude Maeotide coniungit; anno 1929 harena a mari dispersa fretum alterum ortum est, Promoina nominatum.
Verlhac-Tescou
Verlhac-Tescou est commune Francicum 496 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Spyrus Papalucas
Spyrus Papalucas (natus Σπύρος Παπαλουκάς Desphinae Phocidis anno 1892; mortuus Athenis die 3 Iunii anno 1957) fuit pictor Graecus, praecursor sic dictae "stirpis annorum '30".
4710 Wade
4710 , olim designationibus 1989 AX2, 1976 JV, 1987 QL7, et 1990 HD2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Roberto H. McNaught, astronomo apud Observatorium Siding Spring versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4710 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Malaxidinae
Malaxidinae sunt subtribus orchidacearum tribus Malaxidearum subfamiliae Epidendroidearum, cui sunt quattuordecim genera rite descripta.
Genera
Genera inter subtribum Malaxidinarum digesta sunt:
Genus Risleya, olim hic inclusum, nunc in tribu Collabiearum ponitur.
Villefranche (Icauna)
Villefranche est commune Francicum 612 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Antiochus I Soter
Antiochus I Soter e familia Seleucidarum (Graece ; natus 324 a.C.n.; mortuus 261 a.C.n.) fuit rex ab anno 281 a.C.n. usque ad mortem. Fuit filius Seleuci regis, primi huius nominis. Uxorem duxit Stratonicam quae antea Seleuco patri nupserat.
Verfeil (Tarnis et Garumna)
Verfeil est commune Francicum 323 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Reutenbourg
Reutenbourg  (Germanice  ) est commune 303 incolarum (anno 1999) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Salines (Bosnia et Herzegovina)
Salines (alia nomina: Tuzla, antique Soli) (vulgo Tuzla) sunt urbes et municipia Bosniae et Herzegovinae, 80 570 incolarum (2013). Urbs tertia maxima civitatis in incolis mensurum.
Academia Slavo-Graeco-Latina
Academia Slavo-Graeco-Latina (Russice Славяно-греко-латинская академия) prima universitas Russica fuit, quae anno 1687 Moscuae instituta erat a Polotiano et. in Academia docuerunt. Usque ad annum 1814 existebat. Michael Lomonosov, Basilius Trediacovensis, Stephanus Krascheninnikow, Hermylus Kostrov, Augustinus (Vinogradskij) alumni Academiae fuerunt.
Salines (Bosnia et Herzegovina)
Salines ad Bosniam terra historicam et geographicam et ad Foederationem Bosniae et Herzegovinae pertinent et sunt capita Pagi Salinensis.
Historia matura
Temporibus antiquis, Tuzla cultus humanus Neolithicus magnus fuit. Plus quam 6 000 anni continue incultus est et etiam unus cultuum humanorum continue incultorum Europaeorum antiquissimorum est. Sub periodo rei publicae Romanae, ante aream Tuzla a Roma capta est, Salines qui eo tempore vocabatur a tribu Illyrico Breuci recti sunt.
Medium Aevum ad saeculo vicesimo
Tuzla anno 950 primum dictum est a Constantinus VII Porphyrogenitus imperatore Imperii Byzantini in suo opere De Administrando Imperio ut castra Salines Latine vocata, aut Graece Σαλήνες. Nomen Bosnicum Soli, "sales" in Aevo Medio adhibebatur. Sub hoc tempore pars Regni Bosniensis fuit. Urbis nomen recens Tuzla Ottomanoturcice significat "fodina salsa".
Post dissolutionem Imperii Ottomanici anno 1463, regio quo Tuzla est a Domu Berislavići gubernata est ante Ottomanos oppidula Gornje Soli et Donje Soli circa annum 1512 captabant. Serius tota Vozora annis 1530 captabant.
Soli sub regno Ottomanico fere 400 annis remanebat, ubi ut pars İzvornik Sancağı administrabatur. Anno 1878 annexum est ab Imperio Austro-Hungarico et post eius dissolutionem pars Regni Iugoslaviae fit. Robellionem Husino anno 1920 occurrebat.
Decembri 1944, Tuzla ab ambobus viribus Chetnik Draža Mihailović et Custodibus Civitatis Serbicis aggressum est. Post hoc Tuzla ad medium industriale et culturale divulgabatur sub periodo communismico in quondam Re Publica Socialistica Foederativa Iugoslaviae.
Villefargeau
Villefargeau est commune Francicum 894 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Ennigaldi-nanna
Ennigaldi-nanna fuit principissa et sacerdos Chaldaea, quae saeculo VI a.C.n. vixit et praesertim tamquam custos antiquissimi musei in mundo commemoratur.
Vita
Ennigaldi-nanna filia Nabonidi regis Chaldaeorum (quod regnum etiam Imperium Neobabylonicum dicitur) fuit et soror illius Balthasaris qui in capite quinto (convivium Balthasaris) et octavo Libri Danielis nominatur. Nomen eius etiam Bel-shalti-Nannar legebatur.
4711 Kathy
4711 , olim designationibus 1989 KD, 1969 AO, et 1975 YB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Henrico E. Holt, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Ennigaldi-nanna
Vita
Anno secundo Nabonidi, seu 554 a.C.n., tamquam summa sacerdos dei Sin in urbe Ur instituta est, quo tempore nomen Sumericum En-nigaldi-nannae accepit, nomen autem eius Accadicum, quo antea usa erat, ignoratur. Circa a. 530 a.C.n. museum in Ur condidit, in quo antiquitates variae Mesopotamiae osservarentur, additis explicationibus bilinguibus (Sumericis et in dialecto quodam Semitico) in cylindris fictilibus scriptura cuneiformi exaratis. Quod museum tamquam omnium antiquissimum haud raro habetur.
4711 Kathy
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4711 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Villecien
Villecien est commune Francicum 407 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Ennigaldi-nanna
Commemoratio
Spinatrypa ennigaldinannae brachiopodum Devonicum in eius honorem nominatum est.
Antiochus II Theos
Antiochus II Theos e familia Seleucidarum (Graece ; natus 286 a.C.n.; mortuus 246 a.C.n.) fuit rex ab anno 261 a.C.n. usque ad mortem.
Rhinau
Rhinau  (Germanice  ) est commune 2348 incolarum (anno 2008) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Iosephus II (Patriarcha Constantinopolitanus)
Iosephus II (natus anno 1360; mortuus anno 1439) fuit Patriarcha Oecumenicus Constantinopolitanus ab anno 1416 usque ad mortem. Annis 1438/39 in partem Concilii Basiliensis unionem ecclesiarum restituendi causa venit. Ut imperator Byzantinus Ioannes VIII Palaeologus et Metropolita russicus Isidorus Kioviensis, adiutor unionis fuit et paulo ante obiit primatum Papae accepit. Decretum unionis concilio subscriptum est a 31 clericis et a imperatore Byzantino, sed ab Ecclesiis Orthodoxis numquam acceptum est differentiarum fidei causa et ita non validum erat. 21 subscriptorum subscriptionem suam usque ad annum 1445 revocaverunt.
Vallis ad Sanctum Nicolaum
Vallis ad Sanctum Nicolaum (alia nomina: Vallis Beduli) (Italiane: Valle San Nicolao) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Bugellensi situm.
Fractiones
Allasa, Bassoleje, Berchelle, Bertina, Bertola, Colongo, Delia, Ferrere, Foscallo, Gallotto, Gaudino, Groppo, Miola, Molino Filippo, Mombello, Murazze, Pizzoglio, Polto Inferiore, Polto Superiore, Strona, Stupenengo
Vigueron
Vigueron est commune Francicum 136 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Plica vocalis
Plica vocalis est una ex tunicis mucosis plicatis geminatis quae trans laryngem tensae sunt ad libram. Plicae vocales vibrant ut flumen aëris vocis ex pulmonibus expulsum per phonesin figurent.
Plicae a nervo vago gubernatae sunt ut per inhalationem aperirentur, per animam comprimentem clauderentur, et per dicendem aut canendem vibrarentur. Sunt albae propter sanguis paucitatem circulationis.
Aves sonos vocales non producunt plicá vocalis sed vibrationibus mucosarum in syringe.
Jenůfa
Jenůfa est opera in tribus actis a Leone Janáček primum die 21 Ianuarii 1904 in theatro nationali Brunae acta.
Actio I
Jenůfa, pregnans impubes Števa, illum cogitat et amat, at Laca ira est de coniunctione Jenůfa et Ŝteva. Et Kostelnička matrimonium Jenůfae opposuit ratione sexualitate Števa. Jueůufa, ex anxietate Števae nubere postulat, at iram Lacae parit et Laca Jenůfa vulnum facit cum gladio.
Actio III
Ritus matrimonii Jenůfa et Laca fit. Dum Kostelnička Junufa celebrat, vox popluli fit; quod cadaver impuberum ex flumine. Jenůfa dixit impubes mater ipse et pater Ŝteva esse. Populus Jenufa lapidem iacere canati at Lasa Jenuda defendit. Et Kostelnička ispe peccatum occidii impuberum confessa est. Jenůfa peccatum toleret illam et viam paenitentiae postulat. Kostelenička paenentiam peccati dixit et demarchus et legati illam in carcero misserunt.
Lucas Ghinius
Lucas Ghinius, vulgo Luca Ghini (ad Castrum Casale anno 1490 natus; mortuus Bononiae die 4 Maii 1556) fuit botanista et herbariorum creator. Apud Bononienses, atque ab anno 1544 (suadente Cosimo Mediceo) apud universitatem Pisarum docuit. Inter discipulos fuerunt Gerardus Cibo, Guilielmus Turnerus, Ioannes Falconer, Franciscus Calceolarius, Petrus Andreas Matthiolus, Ulysses Aldrovandus, Andreas Caesalpinus (qui successor fuerit in cathedra Pisana). Expeditiones botanicas per Italiam faciebat, inter quas illa ad montem Baldum anno 1554 a Calceolario ducta, comitantibus Aldrovando, Patavino, Andrea Alpago Bellunensi.
Lucas Ghinius pauca scripsit neque ullum librum suum imprimi iussit; post mortem varia minora proderunt, inter quae anno 1592 "Morbi Neapolitani curandi ratio perbrevis" (sed ipse "morbum Gallicum" nuncupaverat), anno 1902 "De quibusdam simplicibus placita ad Andream Mathiolum ... conscripta".
Lingua terrae Arabatensis
Lingua terrae Arabatensis est lingua terrae harenosa longissima, quae Putridum mare a palude Maeotide separat. In regione Chersonensi pars linguae septentrionalis et in Crimaea pars meridionalis sitae sunt. Freto tenui Geničeskij, quod Putridum mare cum palude Maeotide coniungit, extremitas linguae septentrionalis a terra continente separata est; anno 1929 harena a mari dispersa fretum alterum ortum est, Promoina nominatum.
Pagus Bosniae Mediae
Pagus Bosniae Mediae (Bosnice: Zapadno-hercegovački kanton; Croatice: Županija Središnja Bosna ; Serbice Средњобосански кантон) est unus ex decem pagis Bosniae et Herzegovinae, quibus Foederatio Bosniae et Herzegovinae constat. Urbs princeps eius est Traunicum.
Municipia
Municipia pagi, cum capite, 12 sunt:
Albertus Descamps
Albertus Descamps (Francogallice Albert Descamps, natus Hannoniae provincia V kal. Julias MCMXVI, obiit Wavria Brabantiae Vallonicae provincia Id. octobribus MCMLXXX) fuit sacerdos et professor Belgicus, etiam autem episcopus titularis Tunetis, auxiliarius Tornaci et ultimus rector magnificus (MCMLXII-MCMLXVIII) Universitatis Catholicae Lovaniensis ante divisionem eius in duobus institutionibus secundum distinctionem sermonun. Talem fuit eventus insurrectionis studentiorum anno MCMLXVIII, quae fuit partialiter orta ex ea in Lutetia eodem anno. Ab anno MCMLXII usque ad mortem eius, consedit praeterea Pontificiae Commissioni Biblicae.
Castellum Neideck
Castellum Neideck (Theodisce: Schloßruine Neideck) ruinis exstat usque hodie media in urbe Arnstadii. Olim inter castella generis Renascentis pulcherrima in Thuringia habebatur.
Historia
Mentio prima erat anno 1273 de burgo quodam abbatum Heresfeldensium, antequam in possessionem gravionum de Käfernburg veniret. Anno 1306 in manus gravionum Schwartzburgicorum commendatum est. Duce Guntero XLI regente redactum est in castellum aquaticum. Mediaevalis substantiae restabant tantummodo belfredus et saxa varia fundamentalia. Usque annum 1716 hic locus vel residentialis erat. Gravione Guntero mortuo obrui coepit, ut annis sequentibus tegulas ad alia aedificia construanda usurpare liceret. Tum iam dudum gubernatio super Arnstadium iam a Sondershusa fiebat.
Hodierna
Burgum anticum occidentale pristinum, ubi olim castelli ergasteria fuerant, hodie scriptoria magistratus Circuli Ilm tecta servat. Praeter turrim gigantem cum cono affabre confecto optimeque conservato paucae ruinae sunt. Super illis proplasmata aedium clararum admirari possunt. Aestate spectacula Theatri castellani finitimi in ruinis idyllicis dantur quoque.
Nexus externi
🇬🇷
Vallis Moxii
Vallis Moxii (Italiane: Valle Mosso) est vicus Italiae et fractio municipii Vallis Lanae.
Historia
Vallis Moxii fuit Italiae municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Bugellensi situm. Die 1 Ianuarii 2019 municipium Moxii coniunxit se cum municipiis Supranae, Triverii Bugellensium et Vallis Moxii ut constituiret municipium novum Vallis Lanae.
Seleucus II Callinicus
Seleucus II Callinicus e familia Seleucidarum (Graece ; natus 265 a.C.n.; mortuus 225 a.C.n.) fuit rex ab anno 246 a.C.n. usque ad mortem.
Richtolsheim
Richtolsheim  (Germanice  ) est commune 302 incolarum (anno 1999) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Eduinus Mattison McMillan
Eduinus Mattison McMillan (natus 18 Septembris 1907; mortuus 7 Septembris 1991) fuit chemicus Americanus qui neptunium et elementa transuranica invenit et anno 1951 Praemium Nobelianum chemiae cum Glenn Theodoro Seaborg accepit, ratione elementorum transuranicorum inventorum.
Institutum Technologiae Californiense frequentavit.
Observatorium Welzheimense
Observatorium Welzheimense (nomen publicum lingua Theodisca: Sternwarte Welzheim) est observatorium astronomicum in Silva Welzheimensi apud Welzheim in Badenia-Virtembergia (Germania).
In quattuor partibus aedificatum, in occidente oppidi (altitudinis 547 m) situm est. Observatorium septem telescopia habet. Loci coordinata geographica sunt 48° 52' 26.56" latitudinis septentrionalis et 9° 35' 46.22" longitudinis orientalis.
Historia
Observatorium, annis 1991–1992 aedificatum, die 6 Septembris 1992 apertum est.
Ex anno 2010 excursio pedestris, nomine Planetenweg ("iter planetarum"), dimensiones systematis solaris notri monstrat. Luci ab area stativa Laufenmühle (Via 1080 Rudersberg-Welzheim), ubi tabula Neptuni locata est, ad observatorium ("sol") via est circa 2 km longa.
Tholi observatorii
Ad observatorium tres tholi pertinent:
Nadium
Nadium (Arabice نجد - Naǧd) est regio in media paeninsula Arabica sita, planities undecies centenorum milium chiliometrorum quadratorum, nucleusque Arabiae Sauditae cum capite Riado.
Mahometus Saʿūd filius, loci dux, se cum Mahometo Abd Al-Wahhab (qui nomen dedit), religionis Islamicae emendatore, ad novam politicam rem creandam medio saeculo 18 consociavit. Ab anno 1921, Nadium sultanatus, ab anno 1927 regnum erat. Ab anno 1925, communem civitatis ducem cum Hidiazo habebat, cum anno 1932 ex ambabus civitatibus Arabia Saudita orta esset.
Cortex cerebri
Cortex cerebri in mammaliis est externum hemisphaeriorum cerebri stratum, ubi intra sex stratis I-VI variae cellulae nervales adsunt, simulque numerus neuronorum tantus est, ut complicatio necessaria esset. In cortice computationes amplae expediuntur.
Anatomia macroscopica
Cortex est pars exterior cuiusque hemisphaerae cerebri. Superficies eius gyris et sulcis plicata apparet. Crassities corticis humani 2-4 mm metitur, format 40% massae cerebralis.
Anatomia microscopica
Distinguitur secundum criteria histologica inter neocorticem, isocorticem, et allocorticem.
In laminas isocorticis describendo methodus histologica momentum maximum habet. Saepissime in neuropathologia coloratio Nissliana adhibetur. Coloratio haec substantias basophilas omnium cellularum ostendit: chromatinum, nucleolum, reticulum endoplasmaticum, at invisibiles restant axona et dendrita. Colorationis Nisslianae ope laminae sex demonstrari potest.
Laminae neocorticis (coloratione Nissliana)
Ope colorationis Nisslianae neocortici humano sunt laminae sex, numerantur I-VI - lamina I est extrema, lamina VI intima. Laminae I-IV praecipue fibras indita aliarum cerebri partium accipiunt, laminae V et VI axona edita imprimis in thalamum emittunt.
Lamina I
Lamina I, extrema corticis, lamina molecularis vocitatur. Perikarya et neuronorum et cellularum glialium modo pauca videri possunt. Somata (perikarya) neuronorum saepe situm horizontalem (cellulae horizontales vel Cajalienses et Retzii), quae sunt interneurona, ostendunt. Quamquam ontogenesi ineunte mature et abunde generatae, quibus reelinum incrementi embryonalis cerebri secernunt, post partum vero apoptosis ope pleraeque destruuntur.
Epinephelus
Epinephelus est genus piscium familiae Serranidarum in oceanis Atlantico, Indico, et Pacifico endemicorum.
Cortex cerebri
Lamina II
Lamina secunda est lamina granularis externa sive lamina corpuscularis vel lamina dysfibrosa. Ei plurae cellularum pyramidalium parvarum et cellulae non pyramidales sunt. Magnitudine eorum parva et rotunda cellulae non pyramidales vocitantur neurona granuliformia. Accipit lamina fibras assotiationis corticocorticales velut ex thalamo orientes, thalamocorticales. Imprimis hac in lamina inveniuntur, ut sexta in lamina, interneurona cum axonis brevibus at ramulis multiplibus, quorum synapsium GABA neurotransmissor inhibens est, ut eis momentum maximum in editis cellulis pyramidalibus laminae vicinae tertiae modificandis est. Recipiunt ipsa indita excitatoria aliarum cellularum, ut cellularum pyramidalium.
Epinephelus
Species
Sunt in genere 89 species descriptae:
Cortex cerebri
Lamina III
Lamina III nominatur lamina pyramidalis externa. Providentia vascularis, ut in lamina V, minor est. Iam prius suspicatum est, quidam morbi neurodegenerativi, ut morbus Alzheimerianus, lamina hac, initientur.
Lamina IV
Lamina IV est lamina granularis interna. Ei cellulae "granulares" insunt. Alteris corticis regionis plures adsunt, cortices hi nominatur granulares; at alteris corticis regionibus lamina IV abesse videut, haec regiones corticalis dicuntur agranulares. Coloratione secundum Nissl cellulae nervales laminae IV nucleum cum cytoplasmate tenui ostendunt. Ita differentia inter neurones et cellulas gliales haud facile licet.
Lamina V
Lamina V nominatur lamina pyramidalis interna. Lamina haec edita in diversas cerebri regiones, ut in nucleos basales mittit. Providentia vascularis, ut in lamina III, minor est.
Lamina VI
Lamina VI vocatur lamina multiformis. Lamina axona in thalamum emittit.
6846 Kansazan
6846 , olim designationibus 1976 UG15, 1976 WR, et 1987 SJ4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Hiroki Kosai et Kiichirō Furukawa, astronomis apud Observatorium Astronomicum Tokii (Statio Kiso) versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6846 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Hermylus Kostrov
Hermylus Ioannis f. Kostrov (Russ. Ермил Иванович Костров), die 6 Ianuarii calendario Iuliano (17 Gregoriano) anni 1755 natus, die 9 Decembris calendario Iuliano (20 Gregoriano) anni 1796 mortuus, fuit poeta et interpres Russicus. In familia agricolae gubernii Viatcensis natus, in seminario Viatcensi, postea in Academia Slavo-Graeco-Latina et in Universitate Mosquensi educatus est. Odas et alia carmina Russice composuit. Metamorphoses Apulei Russice vertit, et de Ossiano carmina Iacobi Macpherson necnon Iliadis Homeri carmina octo Russice vertit. Versio Iliadis versu Alexandrino facta est. Post versionem Petri Iekimov haec secunda versio Homerica Russica fuit.
Alexander Puškin de Κostrov scripsit : «Cheraskov magnopere Κostrovium veneratus est et ingenium eius suo anteposuit. Quod et cordi et gustui eius magno honori est. Κostrov aliquod tempus apud Cherascovium vivebat, a quo mero se compleri impediebatur. Hoc Κostrovio taedium attulit. Aliquando is afuit. Raptim per totam Mosquam quaesitus est, sed non inventus. Repente Cheraskov de Casano litteras a Κostrovio accipit. Κostrov pro omnibus beneficiis gratias ei egit, sed, ut poeta scripsit, libertas mihi omnibus carior est.
Κostrov a Catharina imperatrice versificator Universitatis nominatus est et pro hoc officio 1500 rubelos stipendii accipiebat.