cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Schefferville
Schefferville est Canadae vicus circiter 248 incolarum, qui in parte ad septemtrionem versus Quebeci situs est.
Insulae de Cook
Civilitas et rationes externae
Die 11 Iunii 1980, Civitates Foederatae foedus obsignavere, quod limites maritimos inter Insulas Cook, Samoam Americanam statuit et ubi CFA etiam suam vindicationem de insulis Penrhyne, Cindynonesia, Margaritarum et Racahanga relinquit. Anno 1990, Insulae de Cook foedus cum Francia obsignaverunt, quod fines inter Insulas Cook et Polynesiam Francicam statuit.
Divisio administrativa
Sunt concilia insularia in omnibus incultis exterioribus insulis (secundum Legem Gubernationis Localis Insularum Exteriorum 1987 cum emendationibus usque ad 2004 et Legem Gubernationis Localis Insulae Palmerston 1993), excepto Nassau, quod a Cindynonesia gubernatur (Insula Suvorov, cum solo custode insulam incolente et etiam a Cindynonesia recta, non computatur iuxta cum habitatis insulis hoc contextu). Singula concilia a singulis demarchis reguntur.
Schefferville
Praeclari cives
In Schefferville olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae:
Insulae de Cook
Divisio administrativa
Tria concilia vakae, tribus sive districtus significantes et statutae anno 1997 per Legem Gubernationis Localis Rarotongae 1997 ac etiam a demarchis rectae, Februario 2008 dissoluta sunt, multo controversiae illato.
Minimo ordine, sunt concilia vicana. Nassau, quod a Cindynonesia gubernatur, concilium insulare, Concilium Insulae Nassaus (Anglice Nassau Island Committee'), habet, quod Concilium Insulae Cindynonesiae ad propriam insulam attinentia monet.
Demographia
Insulae de Cook civitas libera consociata cum Nova Zelandia est, et ergo earum cives etiam Neozelandici cives sunt. Ultimis annis ingens autochthonicorum populorum emigratio in civitate fuit. Numeri incolarii deminutio accidit in Insulis Cook in criseōs oeconomicae perihodis, quia autochthones in Novam Zelandiam laborem quaesitum it. Res contraria oeconomici incrementi temporibus evenit. Itaque significativa incolarum deminutio in Insulis Cook per perihodon inter 1971 et 1991 observata est. Demographicus index notabilis etiam immigratio interna est. Vergi gratia, anno 1991, fuit incrementum numeri incolarum amplius 30 centesimae in Insula Margaritarum (Anglice et Rarotongane Manihiki), dum in insulis Mangaia et Palmerston fuit decrementum amplius 20 centesimae. Haec inclinationes margaritarum collectione in Insula Margaritarum et activitatis oeconomicae deminutione in insula Mangaia explicantur.
Aestimatur anno 2006 incolae in Insulis Cook 19 569 esse, e quibus 14 153 insulam Rarotongam, 67.1 chiliometra quadrata latam, incolunt. In capite, Avarua, erant 6935 incolarum. Circiter 90 centesimae Cookensium insulas australes incolunt, fere tres partes Rarotongae. Propter parvum laboris numerum, multi insulani, praesertim in Nova Zelandia peregrinantur.
Spissitudo incolarum, 92 homines pro chiliometro quadrato. Insulae Manuae, Suvorov, et Tacutea desertae sunt. Insula cum minimo numero incolarum anno 2001 Palmerston cum solum 48 incolis est. Anno 2006 viri 50.7 centesimae (9932 hominum) repraesentabant. Mulieres 49.3 centesimae (9637 hominum). Numerus urbanorum anno 2001 67.7 centesimae erat, dum agricolae 32.4.
Ethnē
Plerique Cookenses Maorienses Cookenses sunt, proximi Polynesiae Francicae et Novae Zelandiae indigenis. Quamquam valde cultura Occidentali (variis religiosis doctrinis, modo vivendi, etc.) affecti sunt, morum Insularum Cook cultura non evanuit et in sua evolutione pergit.
Circa 87.7 centesimae incolarum indigenae, Maorienses Cookenses, sunt. Advenarum proportio parva est, 6.5 centesimae. Reliquus numerus incolarum mixticii inter Maorienses Cookenses et advenas.
In singulis insulis Cookensibus residentes singulorum Maoricorum ethnōn repraesentantes considerantur. Ad quamque correspondentia ethnē sunt: Rarotongani, Mangaiani, Tongarevani, Margarito-Racahangani. Solum Cindynonesiae (Anglice et Rarotongane Pukapuka) incolae, Cindynonesii, lingua dissimili loquuntur et Polynesiae populus separatim putatur. Peculiaris ethnica communitas a in atollo Palmerston residentibus formatur, e quibus multi orti sunt e Rarotonga et Nova Zelandia, dum alii sunt Angli nautae Gulielmi Masters et eius trium Polynesicarum uxorum prognati.
Linguae
Inter Insularum Cook linguas Anglica, Rarotongana et Cindynonesia sunt. Inter linguae Rarotonganae dialectos sunt; Penrhynica, Margarito-Racahangana, Gnaputoruensis Ornithonesica, Mitiaronica, Maucensis, Aitutakica et Mangaiana. Lingua Rarotongana et suae dialecticae varietates et Tahitianae et Aotearoanae Maorianae arcte conexae sunt, dum lingua Cindynonesia Samoanae arcte conexa consideratur. Rarotongana prima lingua publica, dum secunda lingua publica est Anglica, quae atolli Palmerston incolarum sermo patrius est.
Religio
Praecipua religio in Insulis Cook Christianismus est, qui per archipelagus a Societate Missionaria Londinensi (Anglice London Missionary Society) sparsus est, quae in Aitutakicam terram anno 1821 egressa est. Christianismo in Insulis Cook diffuso, finis habitus est cannibalismi, infanticidii et idololatriae praxi. Missionarii ad diffundenda alphabetizationem inter indigenas ac basica pecuniae administrandae principia adiuvere, creata scripta linguae Rarotonganae forma. Acceptus est magnus impulsus agriculturali evolutioni, qui fecit transitionem ex parvae productivitatis agricultura subsistentiae in plantaria. Systema tribale traditionale hereditariorum ducum gradatim centralizato gubernationis modo a politicis electis recto substitutum est.
Cum missionariis quaestiones etiam initium ceperunt, quia iuxta cum Europaeis in Insulis Cook morborum infectiosorum series venit, contra quos indigenae nullam immunitatem haberent. Quamobrem, magna insulanorum pars mortua est.
In societate hodierna, plerique Cookenses (55.9%) Ecclesia Christiana Insularum Cook (Anglice Cook Islands Christian Church), Protestantes, asseclae sunt. Fere 17 centesimae Catholici dum 7.9 centesimae Adventistae Septimi Diei sunt.
Oeconomia
Oeconomia geographia valde afficitur. Insulae de Cook ex adventiciis mercatibus segregantur et inadaequatam infrastructuram habent; desunt eis praecipuae opes naturales et multo clades naturales passae sunt. Agricultura oeconomicum fundamentum praebet. dum industria limitata est. Oeconomia adventicio subsidio, praesertim e Nova Zelandia, sustentatur. Res Publica Popularis Sinarum etiam adventicium subsidium contribuit, cuius resultatio, inter alia proposita, aedificium Praetorii Biocolytici est. Insulae de Cook suos campos turisticum, argentarium, fodinalem et piscarium expandunt cum dissimilibus successibus.
Musica
Musica in Insulis Cook varia est, cum Christianis cantibus multo popularibus, sed traditionalis saltatio cantusque in linguis Polynesiis etiam populares manent.
Caelatura
Glyphica communis artis modus in Insulis Cook est. Proximitas insularum in circulo meridionali ad producendum homogeneum caelandi modum adiuvit, sed cum peculiaribus evolutionis in quaque insula. Rarotonga nota est propter deos piscatorum et does contubernales; Insula Avium propter ligneas sedes; Mitiaro, Mauke, et Insula Avium propter clavigeros deos et abacis deos; et Mangaia propter caerimoniales acisulos. Pleraeque originales glyphae vel ob primos Europaeos collectores evolaverunt vel multae a missionariis fanaticis ustae sunt. Hodie caelatura maximus artis modus iam non est cum eadem spirituali culturaeque emphasi ei a Maoriensibus in Aotearoa data. Nihilominus, sunt continui conatus ut iuvenes habeant curam de suum patrimonium et aliquot bona opera generantur, ducentibus senioribus glypheis. Insula Avium, imprimis, fortem operum fabrilium et e caelatura et e locali fibra tali tapa traditionem habet. Mangaia multorum acisulorum distinctivo, proprio modo cum k duplicis forma caelatorum fons est. Mangaia alimentorum pistores e dura calcita in latis siliceis cavernis inventa caelatos etiam producit.
Textura
Insulae exteriores traditionalem storearum, quasillorum et petasorum texturam producunt. Specialiter elegantibus ritonis petasis feminae in ecclesia induunt. Qui e tensa immatura coci nuciferae fibra fiunt et maximae qualitatis sunt. Est Polynesicum aequivalens petasi Panămae, sunt aestimatissimi quaesitissimi a Polynesiis salutatoribus e Tahitis. Crebro, fasciis e minusculis pupus conchis factis ornantur, quae manu pinguntur consuunturque. Quamquam pupua aliis in insulis inveniuntur, eorum collectio et usus in ornativis operibus Mangaiana specialitas facti sunt. Ritonis textura Insulae Penrhynis Septemtrionis specialitas est.
Tivaevae
Praecipuus artis modus in Insulis Cook tivaevae est. Quae ars manu faciendorum centoum cum aspectibus Insularum essentialiter sunt. A missionariorum uxoribus saeculo undevicensimo introducta, haec ars communis activitas facta est, quod praecipuarum causarum una suae popularitati potest.
Ars contemporanea
Insulae de Cook internationaliter agnitos artifices contemporaneos produxit, praecipue in Rarotonga, principali insula. Inter artifices pictor (et photographus) Mahiriki Tangaroa, sculptores Eruera (Ted) Nia (in principio cinematographator) et caelator magister Michael Tavioni, pictor (et Polynesiarum compunctionum enthusiasta) Upoko’ina Ian George, in Aitutakis natus pictor Timotheus Manavaroa Buchanan, Loretta Reynolds, Iudith Kunzlé, Ioanna Rolls Gragg, Catharina George (quae telarum formis etiam nota), Apii Rongo et multimediorum, installationum communitariorumque propositorum artifex Ani O'Neil sunt, quorum omnes in praesenti in praecipua insula Rarotonga vivunt. In Insula Avium Andrea Eimke artifex est quae cum tapa et aliis textilibus laborat et etiam co-auctrix libri Tivaevae: Socialis Insularum Cook tela, iuxta cum Britannica academica Susanna Kuechler. Horum artificum multi in universitariis artis scholis in Nova Zelandia studuere et arctis nexibus cum Neozelandica artis scaena uti pergunt.
Inter Cookenses artifices in Nova Zelandia residentes Michael Tuffery, caelator David Teata, Ricardus Shortland Cooper, Sylvia Marsters, et Iacobus Vivieaere sunt.
In Rarotonga, praecipua iconopolia Beachcomber Contemporary Art, Taputapuateae, Avaruae, a Beniamine Bergman gestum, et The Art Gallery in Arorangis sunt. Museum Nationale Insularum Cook etiam artem exhibet.
Artes athleticae
Harpastum XIII populo est gratissima ars athletica in Insulis de Cook, sed pediludium et harpastum XV quoque sunt ludi populo gratiosissimi.
Plebs de Neure
Fractiones
Colonna, Empolese-Cantarelle, Gallo, Mezzomiglio, Riani, Vergaiolo-Poggio alla Guardia, Via Nova.
Calceus gymnicus
Calceus gymnicus vel athleticus vel campester est calceus ad artes athleticas et exercitationem corporis aptus. Hodie plerumque solea cummea et parte superiore scortea vel textili fabricatur. Varii calcei ad varios ludos excogitati sunt.
Deschambault-Grondines
Deschambault-Grondines est Canadae urbs, in provincia Quebeco inter Urbem Trifluvianensem et Montem Regium sita,  flumini Sancto Laurentio adiacens.
Fanum Sancti Benedicti (Quebecum)
Fanum Sancti Benedicti ad Lacum est Canadae vicus circiter 43 incolarum, qui in Quebeco situs est. Oppidum de facto a sola abbatia constitutum est.
Deschambault-Grondines
Praeclari cives
In Grondines olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae:
Theodorus Roszak
Theodorus Roszak (natus Sicagi anno die 15 Novembris 1933, mortuus die 5 Iulii 2011) fuit rerum gestarum scriptor et mythistoriarum de subcultura scriptor Americanus.
Arthurus Schopenhauer
Arthurus (Theodisce Arthur) Schopenhauer, natus Gedaniae 22 Februarii 1788, mortuus Francofurti 21 Septembris 1860) fuit philosophus Germanus. Opus Mundus ut voluntas et repraesentatio (Germanice Die Welt als Wille und Vorstellung), in quo expressit opinionem suam de mundo sub spacie Kantius, Plato, Spinozae et Upanishad, id est pessimismus adduxit inter alios Nietzsche, qui tamen postea eius philosophiae obstitit.
Philosophia
Eius volumen maximum est Mundus ut voluntas et repraesentatio. Schopenhauer Immanuelis Kant definitionem inter phaenomenon et noumenon sumit, at rem ipsam negat. Enim secundum Schopenhauer, phaenomenon est expressio noumeni; ergo mundus mera species est. Veritas est trans mundum, trans repraesentationem, trans Velum Mayae, ut ipse dicit. Tamen homines veritatem consequi potest non cum ratione sed cum corpore, enim videre potest omnem actum vivendi voluntatem esse. Vita igitur dolor esse et suam voluntatem negare opus consideravit.
Canopus (Aegyptus antiqua)
Canopus (Graece Κάνωβος) fuit urbs Aegyptia antiqua ad mare Mediterraneum 25 km ab Alexandria ad orientem versus  posita  in Delta Nili prope rami occidentalis  ostium ; famosa erat apud auctores Graecos et Romanos ob mores maxime dissolutos et incolarum et advenarum qui per fossam navigabilem Alexandria  tectis navibus Canopum veniebant ubi sonarent tibiis et saltarent tam mulieres quam viri.
Nomen a Canopo gubernatore herois Menelai duxisse dicebatur ; huc enim litoris cum uxore Helena e bello Troiano reducem adpulisse. Ibi postea Ptolemaeorum tempore Serapeum erat a magna multitudine hominum frequentatum quia deus curationes mirabiles efficiebat eis qui in delubro dormiebant. Hodie nihil nisi ruinae supersunt.
In mythologia Graeca fuit urbs in qua post longum errorem Io cum filio Epapho quem Iovi peperit consedit.
Xenophon
De vita
Xenophontis vita in partes tres dividi potest. Primum enim Athenis Socrate familiariter usus, deinde in re militari versatus, denique, postquam Cyrum adversus fratrem, regem Artaxerxem, bellum gerentem secutus est et,stipendiario exercitu conservato, Agesilaum, Spartanum regem et amicum suum, comitatus est, otio illo fructus est, quo libros suos conscripserit.
De Socrate magistro
Primam congressionem cum Socrate a Diogene Laertio nobis relatam, quamvis fortasse fictitia fabula fuerit, operae pretium repetere : Xenophonti, pulcherrimo atque honesto adulescenti, in angusta via forte occurens Socrates impedisse baculo dicitur ne praeteriret atque ita rogasse : "Quae ad usum vitae necessaria sunt, ubinam emuntur ?". Respondisse Xenophontem ; iterum rogasse Socratem : "Ac viri boni ubinam fiunt ?" Haerente adulescentulo quid responderet, addidisse Socratem : "Sequere igitur et disce." Ita fidelissimus discipulus philosophi factus est. Quae cum ita essent, Xenophon quantis beneficiis ex amicitia Socratis affectus esset, cum grato animo confessus est, tum tribus operibus personam Socratem induxit, quae ex bello Asiatico cum revertisset confecta Memorabilia Oeconomicus Convivium inscripsit. Apologiam quoque ei, ut Plato, conscripsit ad crimina quibus occubuerat purganda.
Alia traditio circumferebatur quae Xenophontem cum Alcibiade confundere videtur,   de quo similia narrabantur ː certe cum nativitate circa 430 a.C.n. hodie vulgo recepta non congruit. Narrabant enim proelio apud Delium commisso (424 a.C.n.) Socratem peditem vitam Xenophontis equo deiecti servasse dum eum humeris e proelio portat.
Verisimile est Xenophontem in equitatu Triginta Tyrannorum contra Thrasybulum atque Piraeos anno 403 a.C.n. pugnasse. Itaque postquam democratia restituta est, quamquam amnestia proclamata, peregrinari vehementer concupivit. Cum hospes et amicus Boeotius, Proxenus nomine, eum apud Cyrum in Asiam invitavit (et Cyrus et Boeotii socii Lysandri atque Lacedaemoniorum adversus Athenienses fuerant!), instigante Socrate oraculum Delphicum consuluit quidem, sed deum non rogavit utrum proficiscendum esset necne, verum tantum quibus deis sacrificandum esset ut expeditio faustis sibi auspiciis adiretur. Ita Ahenis aberat cum magister Socrates morte damnabatur.
De expeditionibus Persicis
Virtus eius et prudentia rei militaris inluxit in memorabili quadam expeditione. Privatus enim comes Cyrum, qui bellum fratri suo Artaxerxis, Persarum regi, indixerat, cum decem Graecorum mercennariotum milibus secutus est. Cyrus in pugna apud Cunaxam occubuit, eiusque copiae diffugerunt, praeter Graeca auxilia, quae vim multitudinis hostium sustinuerunt. Tissaphernes, legatus Artaxerxis, Graecis pollicitus pacem, duces eorum ad colloquium convocat, congregatos nefaria fraude occidit. At supererat Xenophon, qui commilitones suos salutem sperare iussit et reditum in patriam, si rem strenue gererent. Graecis, cum e Babyloniae finibus essent profecti, conficiendum erat immensum itineris spatium. Frigus, famem, sitim per loca invia et vastas solitudines haec decem hominum milia pertulerunt. Illis modo flumina superanda fuerunt, modo inaccessi montes; nunc per calentes arenas, nunc per montes nivibus oppletos illis transeundum fuit. Xenophon, laboribus et vigiliis invictus, commilitonum animos erigebat. Tandem, quinque mensibus exactis, Graeci Mare Nigrum e summo montis cacumine adspexerunt: hic finis fuit tot laborum. Res expeditionis illius, quam postremo duxerat, Xenophon ipse in libello notissimo absolvit.
Postea regem Spartae Agesilaum, quem multum amavit, ad libertatem civitatum Graecarum in litore Asiatico sitarum tuendam adversus Persas ab ephoris missum in Asia comitatus est. Item cum a magistratibus Lacedaemoniis ad bellum cum Thebanis et Atheniensibus in Graeciam revocatus est, rursus sequebatur Xenophon. Ita evenit ut pugnae Coronensi in exercitu Lacedaemoniorum adesset.
Postquam in Graeciam rediit
Nec Athenas redire licuit : nam, ut qui in exercitu hostium Lacedaemoniorum cum Agesilao militaverat eo tempore quo Athenienses Longos Muros reparabant atque Bellum Corinthium incipiebat, exsilio a populo damnatus est. At ob merita Lacedaemonii proxeniam ei conferentes, eum praestanti domo apud Scilluntem in Elide donaverunt ubi per circiter viginti annos amoeniter et otiosus vixit cum uxore Philesia quae duos filios, Gryllum et Diodorum ei genuit, a nonnullis "Dioscuros" cognominatos et a patre Spartam educandos missos, etsi usque ad annum 388 a.C.n. (?) Agesilaum ad bellum aestate secutus esse videtur. In secessu autem venatione ita delectabatur ut mox pecunia ea quam apud neocorum Artemidis, Megabysum nomine, Ephesi olim deposuerat atque tunc reciperaverat, pulcherrimum locum prope Scilluntem omni genere ferarum locupletissimum emerit atque templum inibi aramque Artemidi magno dispendio dedicarit , cui primitias frugum quotannis consecrabat. Omnia ad imitationem celeberrimi templi Ephesii facta erant, sed minora et ex vilioribus materiis. Non tantum venationi sed etiam litteris et bonae administrationi ("oeconomiae" ) praedii sui tunc operam dabat.
Post pugnam Leuctricam (371 a.C.n.), cum Peloponnesus ab hostibus Lacedaemoniorum vastaretur, Corinthum cum familia confugere coactus est, ubi reliquam vitam egit, ut videtur. Extrema vita duo funera acerba sustinuit, amici Agesilai (360 a.C.n.) cui elogium conscripsit, et filii Grylli apud Mantineam occisi (362 a.C.n.), dum fortiter adversus Thebanos in equitatu Atheniensi pugnat (tum tandem Athenienses et Lacedaemonii socii erant). Quo tempore omni spe de futuro statu Spartae atque Graeciae in totum destitutus, tristissimis versibus Hellenica sua conclusit, successorem in historicum opus sibi quaerens. Saltem cum patria, vita exeunte postquam decretum exsilii abrogatum est, in gratiam redisse apparet ex ultimis operibus, De Vectigalibus et Hipparchicus, quibus populo Atheniensi consulere conatur. Itaque nonnulli historici dubitant an Athenas tunc redisset. Paulo post 360 a.C.n. vel potius circa 355 a.C.n. sive Corinthi sive Athenis obiit.
De rebus
De multis rebus scripsit Xenophon quia et ipse multis in vita sua studuit ; de equitatu, de arte militari, de venatione, de administratione praedii rustici, de rebus gestis Graecorum sui temporis, de hominibus quos admiratus erat (Socrate et Agesilao in primis sed etiam Cyro et Lycurgo), de civitatibus quae sibi optime regi videbantur (Sparta et Imperium Persicum), de moralibus et virtutibus, de educatione... Saepe, quia diversa genera attigit, in umbra maiorum auctorum remansit qui unum genus tractaverant : in historia cum Thucydide comparari non potest, in philosophia Platone inferior videtur, in politicis Aristotelem non aequat. Moralia eius humilia videntur si cum sublimitate Platonis vel Christianorum comparentur. Una Anabasis eius in optimis litteris universarum gentium et omnium temporum aliquem locum meretur, qua res gestas quibus ipse interfuit narrat.
Nihilominus, quia non ideas in caelo, sed res circa se positas curiose spectabat atque intelligens earum fuit, multa docemur eius lectione atque Graecos homines sui temporis bene nobis repraesentat.
De genere scribendi
Xenophontis genus scribendi Cicero hisce verbis probat: "leniore quodam sono est usus et qui illum impetum oratoris non habeat, vehemens fortasse minus" - sc. quam Callisthenes, quocum comparatur -, "sed aliquanto tamen est, ut mihi quidem videtur, dulcior". Optima vero laudatio Xenophontis apud Quintilianum legitur cum laudat "Xenophontis illam iucunditatem inadfectatam, sed quam nulla consequi adfectatio possit, ut ipsae sermonem finxisse Gratiae videantur". Quamquam enim dialecto Attica non omnino pura utebatur (diu Athenis afuit et multum peregrinatus est), stilus eius subtilis et dilucidus est : itaque primus auctorum in scholis legi solet a pueris litteris Graecis hodie studere incipientibus (sc. Anabasis eius). Idem in litteris Latinis de Commentariis Caesaris dici potest, qui a Xenophonte non tantum usum tertiae personae in seipso designando sumpsit sed etiam tenuitatem et brevitatem dicendi.
Xenophon sermonem Atticum Ionicis verbis et idiomatibus mixtum scribebat, qui linguam Graecam communem posteriorem, κοινἡ dictam, velut praenuntiat. Ergo non fallant cognomina Musa Attica (Diogenes Laertius) vel apes Attica (Suidas) ei antiquitus tributa.
Index operum
Omnia scripta quae sub nomine Xenophontis antiquitus circumferebantur nobis servata sunt : apocryphis nonnullis, ut videtur, etiam additis (e.g. De Republica Atheniensium). Chronologia operum nobis ignota est.
De moribus
Ut qui discipulus Socratis fuerat, Xenophon sibi et ceteris hominibus καλοκἀγαθίαν (kalokagathian) proponit, id est virtutem et honestatem ; in quo verbo pietatem in primis erga deos, patriam, amicos ponit sed etiam temperantiam, moderationem sui, frugalitatem, castitatem... Fiduciam suam in bonitate naturae humanae ostendit in eo quod virtutem ut scientiam aliquam docendam esse putat atque si quis eae discendae studiose operam dederit virum bonum fieri. In libris suis quoque numquam verbis obscoenis vel vilibus utitur, semper vero honestis, praesertim cum de mulieribus et amore disserit. Unde a Diogene Laerio αἰδήμων (pudicus) dicitur. Nec animo tantum operam dabat sed ad corporis quoque curam et exercitationem omnes hortabatur.
Nihilominus iustum et honestum habebat divitias e direptione hostium bonorum quaerere atque ipsos hostes in servitium redigere divendereque. Quae omnia et ipse semel atque iterum fecerat vel Agesilaum facientem laudaverat. Nec quicquam praeterea de condicione servorum lenienda in eius scriptis legimus : econtra in opusculo De Vectigalibus Atheniensibus etiam suadet ut quam plurimos servos emant atque ad metalla mittant. Nihilominus ipse dominus clemens fuisse videtur.
In totum bonum esse quod utile putabat : itaque nihil bonum per se ipsum semper et ubique dici potest sed tantum bonum ad aliquam rem.
Mens sana in corpore sano
Si viri boni officium est patriae et propinquis auxilio esse, nocere vero hostibus inimicisque, tum corpus robustum et patiens praestare debet. Exempli gratia in Oeconomico Ischomachus equitatum et exercitationem corporis, laudante Socrate, cum administratione praedii sui coniungit atque uxori suae ut corpus exerceat suadet tamquam optimum verae pulchritudinis adiumentum. Item in Republica Lacedaemoniorum educationem virginum Spartae laudat Xenophon, quod certaminibus athleticis operam dant atque vitam in aperto liberiorem quam in ceteris civitatibus agunt. Praecipua ratio cur artifices contemnat, agricolas contra extollat, est quod artifex per totum diem in officina sedens valetudinem et habitum corporis corrumpat. Ipse Socrates Xenophonteus ideo saltare discere cupit, ut bracchiorum simul et crurum lacertos sibi validiores faciat. Item Xenophon, cum non militabat, equitatui et venationi semper operam dabat, ne corpus ignavia et otio molliretur.
Non minus quidem ad rem facit corpus ab animo regi, id est temperanter cibo, potu et aliis voluptatibus uti (quae virtus Graece encrateia dicitur), atque si necesse sit et inediam et sitim et vigiliam diuturnam perpeti posse (quae virtus Graece karteria dicitur). Itaque ubique et semper contentionem animi laudat.
De pietate
Xenophon fuit homo pius paene usque ad superstitionem : nam signa divina in extis victimarum interpretari didicit, ne de vera voluntate deum decipi posset. Nihil nisi deis consultis agebat atque duces quos miratur, Cyrum et Agesilaum, eadem religione agentes nobis ostendit. In agricultura quoque nisi deis inceptis humanis faventibus irritam esse prudentiam agricolae docent et Ischomachus et Socrates : itaque precibus ordiendum esse. Item in historia deos res humanas regere atque nonnumquam periuros homines ulcisci putat : exempli gratia poenas de Sparta sumpserunt quia Phoebidas Cadmea, spretis iuratis foederibus, anno 382 a.C.n. dolo potitus est. In Anabasi sua signa divina eventu rerum semper confirmata atque probata ostendit : ita quondam sacrificia repetita sunt donec victimae deficerent, nec tamen signa fausta a deis impetrari potuerunt. Qui postea cum miltibus egressi sunt, monitu divino neglecto, cladem acceperunt. Item ultimis capitulis Hellenicorum ostendit Epaminondam, Thebanum ducem, nihil quod quidem prudentia humana providere posset neglexisse, nec tamen eventum felicem nactum quia deus aliter decreverat.
Praeterea pluribus locis operum suorum omnia a providentia divina ad utilitatem hominis creata esse exponit : quocirca grati homines deos honorare debent. Qui honores ad consuetudinem moremque civitatis in qua vivimus dirigendi sunt.
Nihilominus nonnumquam velut dolo certare cum deo nobis videtur Xenophon : ita quia admodum proficisci volebat, Apollinem consuluit, non proficisceretur necne, sed quibus deis placatis faustis auspiciis proficisceretur. Cum autem sperata signa in extis victimarum non inveniebat sacrificium iterare solebat, donec fausta omina adeptus esset. Quae omnia christiano homini mira videri possunt sed dei antiqui humaniores erant : precibus vel donis flecti solebant, nonnumquam etiam sententiam mutabant.
De amore et mulieribus
Xenophon adolescens amori "Graeco", id est iuvenum masculi generis inter sese, qui tum in usu erat, utrum deditus fuerit necne nescimus. Nam nihil de ea re scripsit. Quod vero in biographia Diogenis Laertii legimus e confusione ortum videtur : eas ipsas sententias enim Xenophonti attribuit quas ipse in ore Critobuli posuit ! Certe sive per auctoritatem Socratis sive ipse pro se loquens plurifariam contendit in huiusgeneris amoribus castitatem servandam esse atque coitum corporum fugiendum. Quam castitatem apud Agesilaum et Lacedaemonios (fortasse non recte) laudat. Itaque scortorum usum non recusat, cupidinum corporalium extinguendarum adulteriorumque vitandorum causa.
Certe nihil contumeliosius existimat viro, cui bellatori decet esse, quam mulierculam appellari vel videri , nec rerum publicarum vel ad viros pertinentium feminae participes ut sint suadet (contentus est vitam liberiorem virginum Spartanarum laudare) sed, pro tempore quidem quo vixit, mulieribus favens dici potest.
De politicis opinionibus
Xenophonti maximam partem vitae exsulanti nec rebus publicis praeesse licuit nec magistratus gerere : itaque quae sibi de rebus publicis videbantur per opera sua memoriae tradidit.
De educatione
De educatione Atheniensium liberorum saepe male opinatus est Xenophon, quod intra domos paedagogis tradebantur, qui servi erant atque ideo serviles animos habere eos putabat, vel etiam privatis magistris magna mercede conductis, plerumque sophistis quos saepe vituperavit : quocirca et qui summos magistratus (e.g. strategiam) gerebant non omnia quae scire deberent edoctos esse demonstrat. Contra laudat educationem puerorum Spartae qui communiter vivebant atque publice ab optimis civibus, exemplis non libris, gubernabantur. Simile educationis genus apud aulam regum Persarum in mythistoria sua Cyropaedia inscripta describit, ubi pueri iudicando iustitiam docentur. Omnino potius quam litterae aut musica in primis exercitatio corporis et ars militaris et bonus civis esse (i.e. per vices parere et imperare scire) et oeconomia docenda ei videntur. Socrates et ipse non libris sed exemplo et contubernio discipulos ad virtutem gratuito perducebat
De duce divinitus inspirato
In libris suis Xenophon duces eximiae sapientiae virtutisque attollere solet : ita Cyrum Imperium Persicum et Lycurgum civitatem Spartam omnibus optimis institutis instruxisse vult, ut alter magnum imperium condiderit, alter Spartam diu invictam bello reddiderit. Quae opinio certe cum vera historia non congruit : multi enim auctores antiqui institutis Lacedaemoniorum originem Cretensem tribuerunt, quos Xenophon omnino silentio praetermittit, historici autem moderni Lycurgum personam mythicam esse docent, ad Lacedaemoniorum sapientiam laudandam postea excogitatum. Item de magno Cyro illo tempore pauca nota erant : itaque quod sibi libebat narrare Xenophon potuit, mores Cyri Minoris, quem noverat, cum praeclaro antecessore nonnumquam confundens. In utroque legislatore simili modo et Persas et Lacedaemonios posteros incusat quod praecepta conditoris sui non servaverint atque degenerarint. Ducem huiusmodi etiam in amico suo, rege Agesilao, videre vult : si non omnia Agesilao feliciter evenerunt, culpa ad magistratus Spartae et ephoros reicere licet quoniam reges Spartae eis oboedientes esse debent. Etiamsi aliter sentiamus, certe venia amicitiae dari potest. Nonne Socrates et ipse apud Xenophontem omnia melius quam ceteri scit ?
Quia saepe doluit quod seditiosi Athenienses nec imperare nec parere magistratibus scirent, ordinem et disciplinam in primis laudat atque optimum ducem esse iudicat qui oboedientes subiectos facit, quae virtus nisi a deis tribui non potest. Nihilominus nonnulla praecepta tradidit : regem/ducem magnis beneficiis amicos suos ditare atque ornare oportet, ut amicitia sua ab omnibus peteretur, praeterea eorum animos ad aemulationem praemiis excitare, ita ut omnes quam optimi atque utilissimi duci esse studerent. Plura porro scire quam subiectos regem/ducem decet : nam sicut aeger sese volens medico curandus tradit, ita homines ei quem putant optime scire quid ipsis utile sit sponte oboedientes fiunt nec cogi eos necesse est.
In summa Xenophon monarchiae militari favisse videtur, dummodo rex vir sapiens atque ut ita dicam Socratis discipulus esset. Simile quiddam senserunt nonnulli philosophi octavi decimi saeculi (Voltaire, Diderot...). Ita in Hierone docet quomodo tyrannus rex fiat, si non ad suam, sed populi sui ad utilitatem regnat. Hoc inter regem et tyrannum maxime interest, quod tyrannus sese supra leges positum arbitratur, rex vero legibus patriae obtemperat. Xenophonti quidem legibus parere semper et ubique iustum est, quamvis non eaedem leges in omnibus civitatibus valeant.
De manuscriptis
Manuscripti Xenophontei hodie servati recentiores sunt : antiquissimus eorum duodecimo, plerique vero quarto vel quinto decimo saeculo exarati sunt. Praeterea ne unus quidem ex eis omnia opera Xenophontis simul collecta continet, sed aliud opus ex aliis codicibus quaerendum est. Nihilominus philologi eos nonnumquam usque ad archetypum antiquum referunt, ut in Memorabilibus. Multis locis tamen lectio genuina dubia est et editor arbitrio suo alteram eligere coactus est, quamquam in dubio remanet.
Praeterea nonnulla brevia fragmenta papyrorum Aegyptiorum de statu textus ipsa Antiquitatis aetate nos aliquatenus certiores faciunt.
Fontes de vita
In primis ipsa opera Xenophontis utenda sunt ac deinde :
Publius Petronius (praefectus Aegypti)
Publius Petronius fuit eques Romanus cui praefecturam Aegypti tradidit Augustus anno 24 a.C.n. usque ad annum incertum, fortasse circa 20 a.C.n. Aelio Gallo succedebat qui infelicem militiam in Arabiam Felicem absolverat. In hac praefectura Petronius et irrigationi camporum per novos canales operam dedit ne annis quibus Nilus minus solito crescebat famem tolerarent incolae, et bellum cum Aethiopum regina Candace gessit quae mox pacem per legatos ab Augusto petivit. Seditionem Alexandriae quoque oppressise dicitur.
De cursu honorum
An idem fuerit qui tribunus militum Petronius, siquidem unus e paucis exstitit qui cladi Crassianae ad Carrhas acceptae (53 a.C.n.) superfuisset et res gestas narrare potuit incertum est. Si ita est idoneus vir erat et per aetatem et ob peritiam armorum cui expeditio adversus Aethiopes mandaretur, tempore quo praecessor Gallus rem in Arabia male gesserat. Iam Gallo praefecto sed in Arabia diu manente provinciae Aegypto praefuisse videtur Petronius, fortasse ut legatus et in absentia.
Bellum Aethiopicum simul cum bello Arabico in Rebus gestis Divi Augusti ita celebrabatur ː ''meo iussu et auspicio ducti sunt duo exercitus eodem fere tempore in Aethiopiam et in Arabiam, quae appellatur Eudaemon, maximaeque hostium gentis utriusque copiae caesae sunt in acie et complura oppida capta. In Aethiopiam usque ad oppidum Nabata perventum est, cui proxima est Meroe. In Arabiam usque in fines Sabaeorum processit exercitus ad oppidum Mariba.'' Haec verba non omnino congruunt cum Strabonis narratione, qui reginam Aethiopum Syenen et Elephantinam ex improviso cepisse et incolas in servitutem redegisse scribebat atque ita praefectum Petronium cum militum decem milibus auxilio Alexandria venire coegisse, eo magis quo illi legati Augustum in insula Samo convenerunt unde Cantabria nuper pacata et Tiberio in Armeniam iam praemisso expeditionem adversus Parthos iam meditabatur ː itaque ne Parthicum consilium bello minime opportuno turbaretur aequissimas condiciones pacis Aethiopibus concessist.
Rhagae
Rhagae (-arum f.) (Graece:, Persice: ری Ray), olim Arsacia et Europus, est antiqua urbs Iraniae prope Teheranum sita, cuius nunc pars habetur.
thumb|250px|left|Turris Borj-toghrul, monumentum duodecimi saeculi Rhagarum
Suinthila (rex Visigothorum)
Suinthila vel Swinthila (-ani, m.) vel Suinthilanus (Gothice: Swinþila) (†634) fuit rex Visigothorum inter annos 621 et 631. Ipse fuit dux strenuus, qui Byzantinos superans, provinciam Spaniae pro regno Visigothorum accepit. Ultimo praesidio Byzantinorum capto, se primum totius "Spaniae" regem anno 624 coronavit.
Mozu Kofungun
Mozu Kofungun (Iaponice 百舌鳥古墳群) est grex summa sepulcretorum et mausoleorum Imperatorium Iaponicorum antiquo aetate modo kofun (Iaponice 古墳) circa saeculo 5 in Sacaio, praefectura Osakensis. Maxima inter 44 kofun est "Daisen kofun" quod 2,8 km longuitudine concumferentiae et mausoleum pro Imperatore Ninkotku, XVI Imperator Iapoiae.
Suinthila (rex Visigothorum)
Regnum
Vascones in proelio vicit (fortasse anno 628), qui ei se dederunt; tunc, sicut Liuvigildus, urbem in Vasconia condidit ut praesidium, quam Oligicum nominavit.
Suintila, valentem habere monarchiam volens, potestates maiorum ecclesiaeque tollere conatus est. Sisenandus dux Septimaniae cum aliis maioribus contra ipsum anno 631 insiduit. Tunc, anno 633, Concilium Toletanum Quartum, ab Isidoro Hispalensi convocatum, Suinthilam excommunicavit et Sisenandum filium licitum coronavit regem.
Mozu Kofungun
Nexus Externi
De grece Mozu Kofungun (Situs publicus Sacaio, Iaponice)
Suinthila (rex Visigothorum)
Regnum
Historia Gothorum Isidori de Suinthila dixit:
De familia
Dicitur fortasse Suinthila filius Reccaredi esse. In matrimonium duxit Theodoram, sororem Sisebuti, et est etiam pater Sisenandi et Liuvigotonis
Gymnophthalmidae
Gymnophthalmidae sunt familia Squamatorum superfamiliae Teioideorum. Nomen anno 1820 a Blasio Merrem institutum est.
Alicia de Battenberg
Alicia de Battenberg (nobili loco nata die 25 Februarii 1885; mortua die 5 Decembris 1969) fuit nobilis mulier, Principissa Graeciae et Daniae et Princepis Philippi, ducis Edimburgi mater. Alicia de Battenberg inter secundum bellum mundanum familiis Iudaicis a nazistis oppressis auxilium dedit, ergo die 31 Octobris 1994 decorata est titulo iusto inter gentes.
Hidalgo Comitatus (Texia)
Hidalgo Comitatus  (Anglice:  Hidalgo County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 569.463 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Edinburg, anno 1852 creatus est. In hoc comitatu  maxima pars incolarum (accurate 88.3 %) oriunda e America Latina est.
Gippevicum
Gippevicum (Anglice Ipswich) est Suffolciae urbs. Urbes proximae sunt Felixstowe, Harwich et Camulodunum. Turris "Principalitas Terrae Maris" dicta, quae se nationem dicit, in Mari Septentrionali est prope Gippevicum.
Diceros
Diceros bicornis est mammale ordinis Perissodactylorum quod ad familiam Rhinocerotidarum pertinet. Huius animalis origo est Africa orientalis et media, regio quae Keniam, Tanzaniam, Cameroniam, Africam Australem, Namibiam, et Zimbabuam comprehendit.
Amidei
Amidei opulenta, illustris, et nobilis familia fuit, quae Florentiae saeculis X-XIV vixit. Ad hanc familiam consul nomine Bongiannus, et sanctus nomine Amadeus, pertinuerunt. Amidei multas fortunas habebant et ad altras gentes haesas prestabant. Sicut in fabulis narratur, Amadaeus a Gente Iulia discendere. Amidei a Cotis et his a Gente Iulia venunt. Marcus Iulius Cotius regulus Romanus erat et hic primus Cotius qui sciamus est.
Amidei turrim in media Florentia habebant et etiam arcus apud ipsam urbem. Familia Amidei contra Buondelmontis proelii causa etiam clara est, quia Buondelmons in matrimonium contra sua promissione non ductus erat. Ita ab Lambertuccio Amidei, Mosca Lambertii, Odarrigo Fifantii apud Turrim Amidei occisus erat. Hoc divisionis causa fuit et ita proelia intra Guelphos et Ghibellinos coeperunt. In media Florentia, apud portas Sanctam Mariam Amidei turrim habebant. Haec turris regolamento aedilitio delenda est. Sanctus Amadeus Amidei a Papa Leone XIII sanctificatus est, quia unus ex patris fundatoribus Ordinis Sanctae Mariae fuerat.
Pelusium
Pelusium (Graece Πηλούσιον) fuit urbs Aegyptia antiqua non procul a mari Mediterraneo (circiter 4 km) posita  in Delta Nili prope rami orientalis   ostium quod ob id ipsum Pelusiacum dicebant ; ita ex regione harenosa et avia velut ianua orientalis Aegypti a Palaestina erat quia ob angustias inter Arabicum sinum et mare nostrum  factas hostes  inde facilius ab introitu prohiberi poterant. Qua de causa in historiis multa proelia memorantur ab eis qui Aegyptum vi intrare conabantur ibi commissa.
Antiquitate posteriore, Pelusium fuit urbs prima quae inguinale plaga patitur.
Fanum Sancti Eustachii (Quebecum)
Fanum Sancti Eustachii  (Francogallice Saint-Eustache) est Canadae urbs circiter 42000 incolarum, quae in Quebeco sita est.
Eastland Comitatus
Eastland Comitatus  (Anglice:  Eastland County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 18.297 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbicula Eastland, anno 1858 creatus est. In hoc comitatu decima pars incolarum (accurate 10.8 %) oriunda e America Latina est.
Pelusium
De nomine
Nomen Graecum Pelusium ob circumiacentes paludes e vocabulo πηλός (lutum) ductum est. Nomen Aegyptiacum huius oppidi Peremun fuerat, hoc est "quod effecit Amon" atque fortasse phonetice ad nomen Graecum contulit. Fuit tamen postea alia etymologia a nonnullis auctoribus proposita, ad patrem Achillis Peleum nomen referens.
Calvinus Coolidge
Calvinus Coolidge (natus Plimmutae  Monti Viridi die 4 Iulii 1872 - obiit in Northhampton in Massachusetta die 5 Ianuarii 1933) fuit, Warren G. Harding praeside, Praeses vicarius et postea, cum Harding obiit, praeses Civitatum Foederatarum Americae a die 2 Augusti 1923 usque ad diem 4 Martii 1929.
Vita
Coolidge ab anno 1919 usque ad annum 1921 Massachusettae gubernator fuit.
Calvinus Coolidge Civitatum Foederatarum Americae praeses anno 1923 post praedecessoris mortem factus est. Insequenti anno electiones vicit.
Henricus Graetz
Henricus Graetz (natus 31 Octobris 1817 - mortuus 7 Septembris 1891) fuit historicus Borussicus notus ob magnum opus "Historia Gentis Iudaeorum" titulatum. Ortus e familia laniorum Posnanensi, Vratislaviae studebat, doctoratum ab Universitate Ienensi accepit. Post 1845 fuit praeses Scholae Iudaicae Orthodoxae apud Vratislaviam et denique historiam docuit apud Seminarium Iudaicum Vratislavense. In 1869 ditatus est honore professoris Universitatis Vratislavensis et in 1888 creatus est sodalis Academiae Regiae Scientiarum Hispanicae.
"Historia Gentis Iudaeorum" in multas linguas cite reddita studium culturae Iudaicae magnopere excitavit.
Kinney Comitatus
Kinney Comitatus  (Anglice:  Kinney County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 3379 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est vicus Brackettville, anno 1850 creatus est. In hoc comitatu magna pars incolarum (accurate 50.5 %) oriunda e America Latina est.
Castella
Castella (Hispanice: Castilla) est regio Hispaniae, sita inter Cantabriam et Saltus Castulonensis (fere planitia centralis Hispanica).
Historia
Origo Castellae est in vallibus montium Cantabricorum. Nomen Castellae deflexit ex castellis (praesidiis) qui in hac regione aedificabantur, et surgit anno 800 cum manuscripto quod dixit in Bardulia quae nunc vocatur Castella. Castellam primo Vascones et Cantabri incolebant.
Gentes Castellae transiverunt montes et vallem Durii incolaverunt itaque surgit comitatum Castellae. Haec regio appellata Castella Vetus est. Castella Nova est regio Toleti, ultra montibus Carpetanis.
Lingua
Lingua Castellanica vel Hispanica surrexit in Castella, in monasteriis, ubi Glossae Aemilianenses scriptae sunt saeculo X.
Terrell Comitatus (Texia)
Terrell Comitatus  (Anglice:  Terrell County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 1981 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est vicus Sanderson, anno 1905 creatus est. In hoc comitatu magna pars incolarum (accurate 48.6 %) oriunda e America Latina est.
Brooks Comitatus (Texia)
Brooks Comitatus  (Anglice:  Brooks County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 7976 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbicula Falfurrias, anno 1911 creatus est. In hoc comitatu maxima pars incolarum (accurate 91.6 %) oriunda e America Latina est.
Sherbrooke
Sherbrooke est Canadae urbs, circiter 150 000 incolarum, in provincia Quebeco ad fluminum Sancti Francisci et Magog confluentiam sita. Sherbrooke est regionis Estrie caput.
Synecdemus
Synecdemus Hieroclis grammatici (de quo auctore nihil scitur) est enumeratio eparchiarum 64 et urbium 912 imperii Romani Orientalis. Imperatore Iustiniano ante annum 535 confectum esse constat.
Saint-Jacques-de-Montcalm
Saint-Jacques-de-Montcalm (aut simpliciter Saint-Jacques id est Latine Fanum Sancti Iacobi) est Canadae vicus circiter 2700 incolarum qui in Quebeco situs est.
Amos Oz
Anno 2007, Praemium principum Asturiarum accepit.
Atascosa Comitatus
Atascosa Comitatus  (Anglice:  Atascosa County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 44'911 incolarum (anno 2010). Comitatus, cuius caput est urbicula Jourdanton, anno 1856 creatus est. In hoc comitatu maxima pars incolarum (accurate 62.3 %) oriunda ex America Latina est et magna pars haud Anglice domu (40.9 %) loquitur.
Saint-Jacques-de-Montcalm
Praeclari cives
In Saint-Jacques-de-Montcalm olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae:
Domicilium Studiorum de Europa Orientali
Domicilium Studiorum de Europa Orientali (Italice: Centro Studi Europa Orientale, CSEO) est institutum a Francisco Ricci conditum, quod, Europá in duabus adversariis zonis geopoliticis divisá, cives Occidentalis Europae certiores fecit de vita deque cogitationibus in Europa sub dicionem communismam subiunctis. Domicilium anno 1966 ut videtur conditum est. Hodierna domicilii sedes est Forum Livii Italiae.
Ricci et socii primi multa transposuerunt opera, inter quae memoranda sunt Caroli Iosephi Woityła et Venceslai Havel. Inter primos Francisci Ricci socios nominari etiam possunt Antonietta Tartagni, Alexander Rondoni, Marcellus Landi.
Marius Iosephus Molina
Marius Iosephus Molina (natus Mexicopoli die 19 Martii 1943; mortuus die 7 Octobris 2020) fuit chemicus Mexicanus, qui anno 1995 una cum Paulo Iosepho Crutzen et Francisco Sherwood Rowland Nobelianum Chemiae Praemium investigationum de ozoni foramene gratia accepit.
Taifum
Taifum (Arabice الطائف al-Ṭāʿif) est oppidum in provincia Meccae Regni Arabici Saudiani situm. Numerus incolarum anno 2004 fuit 521 273. Montibus al-Sarawat caelique temperantia adducti, principes illius terrae Taifi aestivare consueverunt. Ideo multa magni momenti pacta ibi composita sunt, quorum notissimum est Pax Taifensis, quae anno 1990 Bellum civile Libanicum exstinxit.
Schola Regia Gippisvicensis
Ipswich School (Latine scilicet: Schola Regia Gippisvicensis) est schola publica Gippevici in Suffolcia anno 1299 condita, anno 1528 a Thomas Vulsaeo reconstituta. Temporibus nostris schola ad septentriones urbis mediae iacet et quattuor partes continet.
Nono die Martii 2009 Ianus Galbraith abdicationem suam de domino principi nuntiavit. Vicesimo die Iunii 2009 nuntiavit ille Nicolaum Weaver dominum principem a Septembri 2010 fore.
Plutarchus
Plutarchus Chaeroneus (46 p.C.n.–ca. 122) fuit auctor Graecus sacerdosque Delphicus. Conscripsit praeter complures alios libros Vitas Parallelas.
Vita et opera
Scriptor honoratus multos viros claros in re publica administranda versatos poterat in numero amicorum ducere suorum, ut Senecionem et Fundanum, qui etiam civitate Romana eum donaverunt, sed in rebus publicis Romanis ipse versari numquam studebat, nam Graecum ante omnia esse se sentiebat, neque nomine suo Romano, Mestrio utebatur. Officiis quoque tantum Graecis fungebatur, Delphis enim sacerdotium quoddam gerebat Apollinis.
Opera permulta scribebat, etsi dimidia pars eorum nobis superest. Quae collegit et curavit Maximus Planudes in saeculo tertio decimo, et in partes duas divisit. Pars prima operum Plutarchi titulum "Moralia" habent, atque septuaginta et octo continent scripta, quorum aliquot sine dubio ab aliis scriptoribus exarata sunt. Pars altera est opus, quod inscribitur "Vitae parallelae", de cuius auctore nulla est dubitatio.
Alma (Quebecum)
Alma est Canadensis urbs circiter 30 904 incolarum quae in Quebeco sita est.
Furuichi Kofungun
Die 6 Iulii 2019, Furuichi Kofungun ad tabula Patrimonium totius mundi ab UNESCO regestus est, cum Mozu Kofungun.
Reccaredus II (rex Visigothorum)
Recaredus II fuit rex Visigothorum anno 621. Pater Sisebutus eum nominavit ut Recaredo, id est clarus rex. Adulescens paucis diebus post coronationem mortuus est, procul dubio occisus.
Tunc, Suinthila, dux victor rex est coronatus.
Historia Gothorum Isidori de Recaredo II dixit:
Plutarchus
Vita et opera
Decipit nos titulus "Moralium" (seu "operum ethicorum"), in quibus quaestiones diversissimae tractantur. Satis erit exempli, si mentionem faciamus Coniugalium praeceptorum, quibus uxores honeste vivere hortantur, aut scriptorum philosophicorum, quibus Plutarchus opiniones suas addit ad disputationes variarum scholarum philosophorum. Plutarchus ipse Platonis scholam sequebatur, quod Platonicae quaestiones demonstrant, atque libelli sui in Stoicos et Epicureos.