cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Motetus
Circa 1420, moteti compositi sunt in contextu liturgico et religioso. Plura principia structuralia et contrapunctus adhibita sunt ad textus Marianos, cum instrumentis et vocibus. Iosquinus Pratensis et alii motetos bene composuerunt. Moteti compositi in periodo Renascentiae litterarum, iam uno textu in omnibus vocibus praediti, duorum diversorum generum fuerunt: secundum consuetudinem Praenestinensem, a Vaticano adhibitam, quae quippe praevaluit in Italia, Austria, Germania meridionali, et Iberia, solae voces adhibebantur; minus frequenter, sed postea saepissime, concentus vocum et instrumentorum.
Indie
Indie musicae rock genus est. Nomen circa annum 1990 a maioris officinis musicalibus creatum est, antea hoc genus rock alternativus dicebatur. Quia nonnulli rock greges alternativi obtinuint rem secundae felicitate cum ceteris comparatu sed multi greges sine officinarum musicalium maiorum auxilium musicam fecerunt. Hi greges primi fuerunt indie greges, exempli gratia: Pavement.
Ab anno 2000 indie rock floruit. Novi novique greges creaveruntur ab artificibus ingeniosis, exempli gratia: Los Campesinos!, MGMT, Stars, Radical Face, Of Monsters and Men, Kasabian, Bombay Bicycle Club et multi alii.
Indie greges creantur ubique, in fere omnibus orbis regnis et regionibus, sunt nam greges ab Europa, America, Asia et Africa Australiaque.
El Bruc
El Bruc (Hispanice: Bruch) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 1992 incolarum sunt.
Dachsbach
Dachsbach  est vicus et commune Bavaricum 1'714 incolarum (anno 2012).
Mynes
Mynes est genus papilionum familiae Nymphalidarum, in Australia et Indonesia endemicum.
Species
Species sunt :
Signifer
Signifer est nomen militis qui signum in proelio tulit, a temporibus antiquis usque ad saeculum undevicensimum. Hodie, nomen est anachronismus in bello, sed in pompa perstat.
A saeculo sexto decimo ad annum 1871, ordo in exercitu Britannico permansit, et ordinem hodie habet classis Civitatum Foederatarum Americae.
Saint-Fraigne
Saint-Fraigne est commune Francicum 451 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
3267 Glo
3267 , olim designatione 1981 AA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Transmartiais attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Stationem Anderson Mesa (Observatorium Lowell) versato, repertus est. Ad honorem astronomi Alienorae Francis Helin nominatus est, cuius agnomen fuit "Glo".
Gondrin
Gondrin (Gasconice Gondrin ) est commune 1127 incolarum (anno 2007) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
3267 Glo
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3267 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ranulphus Castrensis
Ranulphus Castrensis sive Ranulphus de Higden (natus circa annum 1280; mortuus anno circiter 1363), monachus Benedictinus apud monasterium  St. Werburgh  Cestriae, fuit rerum gestarum scriptor Anglicus.
Lamniformes
Lamniformes sunt ordo maximus squalorum, plus quam 197 species comprehendens.
Squalis lamniformibus sunt pinnae dorsales, pinna analis, et quinque branchiarum.
723 Hammonia
723 , olim designationibus 1911 NB, 1949 YR, 1955 FU1, et A903 CA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Iohanne Palisa in Observatorio Vindobonae versato repertus est. Origo nomins est apud urbem Hamburgum.
Varenna
Varenna sive Guarenna sive Garenna sive Fluvius Sancti Sidonii (Francogallice Varenne) est amnis Franciae qui apud vicum Saint-Martin-Osmonville oritur pago Braii, regionem Normanniam Superiorem adluit et post praefecturam Sequanam Maritimam praeterlapsus esse ostium in septentrionem Arcae invenit quo ab Deppa recipitur. Deppa autem cum usque ad Manicam Varennaque conflueret, fluvii nomina sua amittunt et Deppa quidem fluvius deinde Arcae appellatur.
Loca
Inter loca maxime venerea et exclusiva ubi billionaires et VIPs constituunt nuptias suas componere, est Lacus Larius et praesertim "Litus auream" inter Mandello et Varenna ad lacum Larium.
723 Hammonia
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 723 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Varenna
Tributarii Varennae
Flumina septem sunt quae in Varennam influunt inter quae praecipuae :
Loci ad Varennam
Communia tredecim sunt quae Varennam praeterlabitur, a monte ad vallem :
Satyricon (pellicula)
Satyricon est pellicula anno 1969 a illustri moderatore cinematographico Italiano Friderico Fellini secundum Satyricorum Petronii creata et ducta. In pellicula agunt clari histriones :
Macianum
Macianum (Italiane: Mazzano) est oppidum Italiae et municipium, circiter 12 130 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situm. Incolae Macianenses appellantur.
Geographia
Municipium in Pago Circumurbano Brixiano situm.
Vaya Semanita
Vaya Semanita (Hispanice) aut Hau Astea! (Vasconice, scilicet Latine Ecce hebdomas!) est comicum Hispaniae televisionis spectaculum ab anno 2003 per canalem Vasconicum ETB 2 emissum. Spectaculum in spatia parvula dividitur, in quibus histriones iocos agunt. Haec spatia satyras de societate Vasconica hodierna ostendunt.
Magnanum (Forum Iulii-Venetia Iulia)
Magnanum (alia nomina: Magnanum in Riviera) (Italiane: Magnano in Riviera; Foroiuliensice: Magnàn) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia et in Provincia Utinensi situm. Incolae Magnanenses appellantur.
Saint-Front (Carantonus)
Saint-Front est commune Francicum 350 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Les Cabanyes
Les Cabanyes (Hispanice: Las Cabañas) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 927 incolarum sunt.
Reciatum
Reciatum (alia nomina: Retiatum ) (Italiane: Rezzato) est oppidum Italiae et municipium, circiter 13 510 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situm. Incolae Reciatenses appellantur.
Geographia
Municipium in Pago Circumurbano Brixiano situm.
1863
Mense Decembri
vel 1861 - Antonius Lange, poeta Poloniae, mortuus est anno 1929.
Faverelles
Faverelles est commune Francicum 159 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Aestas Amoris
Aestas Amoris fuit res socialis quae aestate anni 1967 facta est, cum 100 000 fere hominum, plerumque iuvenes hippienses vestamentorum morumque modas ostentantes, Haight-Ashbury in vicum Franciscopolitanum coirent. Quamquam hippies etiam in multis locis in Civitatibus Foederatis, Canada, et Europa convenire solebant, Franciscopolis illo tempore fuit praeclarus modarum morumque hippiensium locus. Homines hippienses, aliquando filii florales appellati, fuerunt grex eclecticus. Multi contraculturam annorum 1960 amplectebantur, suspicionem ad rectionem adiungentes, fides culturae consumentis reicientes, maximeque Bellum Indosinense II repugnantes. Nonnulli reipublicae, alii plus artis (musicae, picturae, et praecipue poesis) vel usuum religiosi et meditativi studiosi erant.
Georgius Demetrius Gallaro
Georgius Demetrius Gallaro (natus in Alpusallo die 16 Ianuarii 1948) est a die 31 Martii 2015 eparchus Planae Albanensium (Eparchia Planensis Albanensium). ; Consecratus est die 29 Iunii 2015 ab eparcho Lungri Donato Oliverio.
Sigarellum
Sigarellum, sigarillum, fistula nicotiana, nicotiana fistula, vel papyrus fumifera, est parvus cylindrus nicotianae manufactus; solent minores quam 12 cm longitudine et 1 cm latitudine, papyro amictus quae homines voluptati fumant. Nonnumquam qui fumant fumando addicti sunt, ut nicotina, medicamenta prima in nicotiana, perfacillime omnium toxomaniacos ex viribus facit. Sigarella late per mundum, fere ab omnibus gentibus fumantur.
Creußen
Creußen est urbs et commune Bavaricum 4'802 incolarum (anno 2012).
Sigarellum
Sanitas
Secundum rerum medicinarum doctores, fumare sigarella est prima fons cancri maligni pulmonis (carcinomatis bronchialis) et aliorum gravium morborum.
Lingua Graeca
Lingua Graeca (apud antiquos hellenice glotta sive, Neograece ελληνική γλώσσα hellenice glossa) est lingua Indoeuropaea, quae proprius huius familiae ramus est. Lingua Graeca antiqua, quae adhuc in scholis docetur, et Lingua Graeca hodierna, qua Graeci hodie utuntur, sunt gradus eiusdem linguae.
Lingua Graeca iam 3400 annis longius scribi consuetum est. Cultui humano civilique Europae Graeci antiqui lapidem primarium posuerunt. Litterae, philosophia, scientia lingua Graeca natae sunt. Praecipua litterarum opera, inter quae Ilias et Odyssea, tragoediae Aeschyli, Sophoclis, et Euripidis, scripta Platonis Aristotelisque, et Novum Testamentum, Graece scripta sunt. Imperio Byzantino florente, litterae Graecae iam colebantur. Scriptores praeterea Graeci aetatis praesentis quoque, ut Constantinus Cabaphes, Nicolaus Cazantzaces, Odysseus Elytes, historiam litterarum linguaeque Graecarum pergunt.
Linguae hodiernae permulta vocabula e lingua Graeca receperunt, inter quae technologia, philosophia, musica, et nova inventa suis consuetudinibus adaptaverunt, velut phraseologia (Theodisce Phraseologie, Francice phraséologie, Italice fraseologia). Amplitudo vocabularii Graeci, e variis dialectis stylisque locupletata per multa saecula, locutionem Anglicam comprobat The Greeks had a word for it ("rei nomen dederunt iam Graeci").
Circa 13 084 490 hominum linguam Graecam habent patrium sermonem, quorum circa 10 700 000 incolarum Graeciae sunt.
Cognatio linguarum
Lingua Graeca ad familiam Indoeuropaeam pertinet. Num fuerit cognatio cum Lingua Macedonica antiqua, pro certo decerni non potest, quod reliquiae huius linguae sunt minimae. Sunt qui linguam Macedonicam dialectum Graecam fuisse censeant.
Linguae proximae fortasse sunt Lingua Armenica et Lingua Albanica; ambo coniecturae viis quantitativis fulciuntur. Lingua Sanscrita et Lingua Avestana quoque proximae sunt linguae Graecae. Omnes hae linguae habent augmentum verborum temporum praeteritorum; in omnibus consonantes laryngeales in initio verbi (ante consonantem) vocales fiunt; omnes participium medio-passivum elemento -meno- faciunt.
Lingua Neograeca pars est linguarum Balcanicarum, quae, licet origine non sint propinquae, ob varias similitudines Sprachbund habentur. ("Sprachbund" est verbum Theodiscum quod 'coniunctio linguarum' significat.) E Medio Aevo, Graeca, Albanica, Bulgarica, Serbica, Croatica, Bosnica, Romanica linguae hodiernae inter se adfecerunt ut sonus, syntaxis, morphologia similiores fiant.
Lingua Proto-Graeca
Lingua Proto-Graeca (ca. a 2000 a.C.n.) est varietas linguae Graecae, quam scripta non attestantur, sed origo omnium varietatum posteriorum esse putatur. Multi studiosi linguam Graecam a familia linguarum Indoeuropaearum millennio tertio separatam esse coniciunt. Antecessores gentium Graecarum millennio secundo ineunte Graeciam invaserunt, forsitan aliae gentes aliis temporibus. Ex tunc in Graecia usus linguae Graecae ad hunc diem non intermissus est. Ibi Proto-Graeci in incolas culturae altae inciderunt quos Pelasgos vocaverunt. Quorum lingua, verisimiliter non Indoeuropaea, ignota est, sed tamquam substratum in lingua Graeca attestari potest, ad quod multa verba (e.g., θάλασσα 'mare' et νῆσος 'insula') et nomina locorum (e.g., Κόρινθος 'Corinthus' et Παρνασσός 'Parnassus') attribuuntur. Praeterea alia lingua Indoeuropaea ignota, quae forsitan Illyricae exstinctae propinqua erat, aliquid momenti ad linguam Graecam habuit.
Lingua Graeca Mycenaea
Lingua Graeca Mycenaea (ca. 1600 a.C.n.–1100 a.C.n.)
Tiberius III
Tiberius III (dies natalis ignotus - obiit die 15 Februarii 706 Byzantii) fuit Imperator Romanus Orientalis ab anno 698 ad annum 705.
Lingua Graeca
Lingua Graeca antiqua
Lingua Graeca antiqua sive classica (ca. 800 a.C.n.–300 a.C.n.) cum dialectis: Aeolica, Arcado-Cypria, Ionico-Attica, Dorica atque lingua Homerica. Hoc tempore lingua primum litteris Graecis, a Phoeniciis deductis, scriptum est. Prima scripta quae exstant sunt inscriptio Dipyli et inscriptio in cotula quae se pateram Nestoris appellat.
Tiberius III
Initio nomen eius fuit Apsimar, origo nominis est aut Irania aut Germanica. Apsimar fuit drungarius in classe Imperiii Romani Orientalis. Frustra classis expugnationem Karthaginis ab Arabibus prohibere conata est. Compluribus ducibus timor poenae fuit, itaque seditio facta est et Apsimar imperator evocatus est. Hic nomen suum Apsimar in Tiberium mutavit, aliquot menses Byzantium oppugnavit, demum proditione urbem expugnavit et imperium cepit anno 698.
Lingua Graeca
Lingua Graeca antiqua communis
Lingua Graeca antiqua communis (Graece ) (ca. 300 a.C.n.–300 p.C.n.)
Tiberius III
Tiberius III contra Arabes bellum gessit et victorias nonnullas parere potuit.
Lingua Graeca
Lingua Graeca media
Lingua Graeca Media sive mediaevalis sive byzantina (ca. 300–1453)
Tiberius III
Iustinianus II, qui anno 695 a Leontino expulsus fuerat, cum auxilio regis Bulgarium Byzantium oppugnavit. Eis per aquaeductum in urbe invasis Tiberius III fugiens captus est et anno 706 auctoritate Iustiniani cum fratre suo capite damnatus est.
Lingua Graeca
Lingua Neograeca
Lingua Neograeca sive Lingua Graeca moderna (Νέα Ελληνικά sive Νεοελληνική) cum dialectis septentrionibus et meridionalibus (ab anno 1453)
Diglossia
Iam antiquitate linguae Graecae erat diglossia, scilicet uno tempore usus varietatis cottidianae (imprimis in loquendo) et alterius, quae linguam Graecam classicam imitabatur quaeque in scribendo adhibebatur. Haec diglosssia Novo Aevo renata est: hinc erat lingua Graeca Demotica sive vulgaris, illinc Catharevusa, lingua Graeca "pura" et emendata, saeculo undevicesimo ineunte ab Adamantio Corae creata, quae lingua publica Graeciae fuit a libertate vindicata usque ad annum 1976. Anno 1976, binos annos post libertatem rei publicae restitutam, pro Catharevusa lingua Neograeca communis (Νεοελληνική κοινή), quae est sermo demotica (Δημοτική) cum quibusdam proprietatibus e Catharevusa oriundis, in linguam publicam electa et diglossia finita est.
Separatio a lingua proto-Indoeuropaea
Mutationes sonorum quae linguam Graecam e proto-Indoeuropaea fecerunt hae sunt:
Lingua Graeca communis
Lingua Graeca "communis" dicta aetate Hellenistica crevit, cum plures mutationes sonorum factae sunt. Vocales ει, ι, η nunc eundem sonum habent, i; ε et αι e sonum faciunt; οι et υ sonum y (vel ü) faciunt. Consonantes quae olim aspirationem habuerunt nunc fricativae sunt: φ sonum f facit, θ sonum th anglice, χ sonum ch Theodisce. Consonantes β, δ, γ fricativae sonorae fiunt (in IPA v, ð, ɣ). Hi soni iam hodie in lingua moderna manent.
Grammatica
Ordo verborum in enuntiatione liber est in lingua antiqua.
Nomina tria genera habent et nominativo, genetivo, dativo, accusativo, vocativo declinantur.
Verba temporalia, sicut in lingua Latina, personam, numerum, tempus, modum, genus habent. Tempora sunt praesens, imperfectum, futurum, perfectum; praetereaque plusquamperfectum et futurum perfectum. Aoristus aspectus grammaticus est, qui etiam temporis vice fungitur. Modi finiti sunt indicativus, imperativus, coniunctivus, optativus; modi non finiti sunt infinitivus et participium, quorum verba Graeca antiqua decem habent. Genera verbi sunt activum et passivum, sicut in lingua Latina, et tertium genus medium, quo actionem verbi ad subiectum referri indicatur. Personae tres: prima (ego), secunda (tu), tertia (hic). Numeri sunt singularis et pluralis. In lingua Homerica et postea in aliquot locutionibus etiam dualis adhibetur ad duo subiecta indicanda.
Numerus dualis et modus optativus cum tempore exstincti sunt.
Lingua Neograeca pauciores casus habet, casu dativo mortuo, pauciora tempora, quod verba auxiliaria saepius adhibentur.
Abecedarium Graecum
Abecedarium Graecum e Phoenicio octavo fere saeculo ortum est. Pluribus abecedariis, quae inter se plus minusve distulerunt, urbes Graecae usae sunt. Saeculo quarto a.C.n. ineunte, abecedarium classicum dictum Athenis acceptum est, deinde aliis urbibus.
Ericus Johnson
Ericus Johnson, natus die 17 Augusti 1954 Austinopoli, est citharista, scriba carminum, et cantor Americanus. Notissimus est experientiis probissimis suis citharae electricae.
Eparchia Planensis Albanensium
Eparchia Planensis Albanensium (Italiane: Eparchia di Piana degli Albanesi) est catholica eparchia riti byzantini Italiae Sanctae Sedi immediate subiecta, in regione ecclesiastica Siciliae sita, cuius caput Plana Graecorum est.
Eparca
Sedes a Eparca S. B. Georgio Demetrio Gallaro a die 31 Martii 2015 recta est.
Terra
Municipia Eparchiae sunt:
Historia
Eparchia Planensis Albanensium 26 Octobris 1937 erecta est, et hodie 14 Italia et etiam paroecia Melitta habet.
724 Hapag
724 , olim designationibus 1911 NC et 1988 VG2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Iohanne Palisa in Observatorio Vindobonae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 724 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sulferinum
Sulferinum seu Sulphurinum   (alia nomnina: Solferinum, Sulfrinum ) (Italiane: Solferino) est Urbs Italiae et municipium, circiter 2 600 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Mantuana situm. Urbani Sulferinenses appellantur.
Sententia
Sententia urbis est: LUX COMMUNIS HIC PROPRIA.
Geographia
Sulferinum septentrionem versus Benacum lacum spectat.
Historia
Praeclarum est quod ibi societas rubricrucialis originem habet. Ibi enim 24 Iunii 1859 proelium ad Sulphurinum erat in bello quem Italiani bellum alterum de libertate Italiana appellant, Austriaci autem bellum Sardinicum. Quo in proelio multi milites non pugnando necati sunt sed postea vulneribus succumbebant. Id vidit mercator Helveticus Henricus Dunant qui forte hac in regione negotia gerebat et tam horrore strictus erat ut aliquanto post consociationem internationalem crucis rubrae conderet.
Ioannes Trevisa
Ioannes Trevisa (1342 - 1402), presbyter Catholicus, fuit interpres, qui exempli gratia Ranulphi de Higden Polychronicon, Bartholomaei Anglici De Proprietatibus Rerum, et fortassse textus Biblicos de Latino sermone in Anglicum reddidit.
Saint-Genis-d'Hiersac
Saint-Genis-d'Hiersac est commune Francicum 883 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Estouy
Geographia
Estouy est commune quod Ovus rigat.
Barnabas Apostolus
Secundum Actum Apostolorum significat nomen Barnabas Latine "filium consolationis", sed hodierna die hoc dubitatur. Revera nomen suum Iosephus fuit. Ecclesiam Mediolanensem, ut et Romanam sub Tiberio fundavisse, et in Liguria praedicavisse creditur. In Cypro, sub Nerone, martyrium passum esse fertur. Forsan (sed non verisimiliter) auctor Epistulae Barnabae, Novi Testamenti apocryphum, est.
Nexus externi
→Barnabas apud Hofmanni Lexicon Universale
NGC 188
NGC 188 alias Caldwell 1, magnitudine apparente 10, a systemate stellari nostro 5 400 annis luce mensis distante, est cumulus stellarum apertus in constellatione Cepheo. Cumulus ab Ioanne Herschel anno 1831 inventus est.
Ioannes de Garlandia
Ioannes de Garlandia potest esse:
3268 De Sanctis
3268 , olim designationibus 1981 DD, 1979 UQ4, 1979 WZ1, et 1990 WV15 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Henrico Debehogne, astronomo apud Observatorium La Silla versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3268 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Porcellum Vitellianum
Porcellum Vitellianum fuit ferculum aut a Vitellio imperatore inventum aut eo dicatum quia (secundum Dionem Cassium) tantas pecunias ad cenas praeparandas et condiendas dispensit ut et saeculis posterioribus fercula nonnulla nomen "Vitellianum" ferebant. Apud Apicium sic describitur:
Collenberg
Collenberg  est vicus et commune Bavaricum 2'437 incolarum (anno 2012).
Reges Sueborum
Gens Migrans
(Nescimus duces Sueborum antea Hermerico)
Regnum Catholicum
Suevos
E la nave va
E la nave va (scilicet Latine Et navis it) est pellicula anno 1983 a illustri moderatore cinematographico Italiano Friderico Fellini creata et ducta. Pellicula enarrat mortuae cantricis lyricae sociorum iter marinum anno 1914 ad cineres eius in mare iactandas. In pellicula agunt clari histriones :
Pediludium
Ad 'pediludium Americanum' quod dicitur, videas s.v. harpastum Americanum
Pediludium (Anglice association football, football, vel soccer, ab as-soc-iation et suffixo -er), est lusus gregalis quo duae manus undenorum hominum inter se certantes folle sphaerico ludunt. Saeculo vicensimo primo ineunte, plus quam 250 000 000 lusores in plus quam ducentis civitatibus pediludium interdum ludunt, quod ergo est lusus populo orbis terrarum gratissimus. Ludus in rectangulari graminis vel viridis herbae artificiosae campo fit, singulis portis in medio quoque fine breviore constitutis. Propositum lusorium est puncta acquirere, folle in portam seu ianuam oppositam propulso.
Generaliter inter ludendum solum ianitores follem manibus vel bracchiis tangere sinuntur, dum alii lusores usitate pedibus follem tangunt, aliquando trunco vel capite utentes ad intercipiendum follem in aere moventem. Lusu finito, turma cui sunt plures portae e certamine victrix evadit; si autem certantibus manibus est eadem punctorum summa, aequalitas declaratur, vel tempus additicium et, aequalitate permanente, iactus poenales habentur. Leges pediludii in Anglia a The Football Association anno 1863 primum ascitae sunt, quae se posthac evolverunt. Pediludium inter civitates a FIFA administratur, organizatione quae Certamen Mundanum Pedilusorium quoque quadriennio ordinat.
De vocabulo
Pediludium, vocabulum originis recentis, in pluribus lexicis datur. Alia vocabula proposita sunt folliludiu et pedifolium. Pedilusor in Promptorio parvulorum circa annum 1440 edito reperitur: "Camper, or playar at þe fotte balle: Pedilusor, -ris; masc., 3."; hoc autem non ludum associationis, sed rudem ludum mediaevelem significat. Praeter pedilusor, apud scriptores recentes reperiuntur pedilustrix, follilusor, follilustrix, lusor pedifollis.
Historia
Per saecula varii fuerunt ludi in quibus pila pede feritur. Inter ludos antiquos simillimus hodierni ludi fortasse fuit cuju Sinarum. Aliquando citantur episcyrus vel phaeninda Graecorum et harpastum Romanorum, in quibus autem ludis manus adhibebantur. Etiam Medio Aevo ludi similes ludebantur, quorum leges per regiones variabant.
Pediludium hodiernum medio saeculo undevicesimo in scholis publicis Angliae ortum est, cum varias ludorum formas in unum ordinare tentateretur. Maioris momenti fuerunt Regulae Cantabrigienses (Cambrige Rules), primum anno 1848 in Universitate Cantabrigiensi dispositae, in conventu Collegii Trinitatis ubi legatus scholarum Etonensis, Harroviensis, Rugbeiensis, Salopiensis, ac Wintoniensis aderant. Non ubique autem regulae sunt adoptatae. Multae societates cum scholis non coniunctae per terras linguae Anglicae formatae sunt ad alia pediludii genera ludenda, quarum aliquae suas regulas instituerunt, ut societas Sefeldensis, a discipulis prioribus scholarum publicarum anno 1857 creata, deinde anno 1867 in Consociatio Sefeldensi inclusa. Etiam anno 1862, Ioannes Carolus Thring Scholae Uppinghamensis regulas magni momenti formulavi.
Conatibus pediludii ordinandi perseverantibus, Consociatio pediludii Anglica (The Football Association) anno 1863 constituta est, quae primum mane die 26 Octobris huius anni in Taberna Francomurariorum in Magna Platea Reginae Londinii congressa est. Eodem loco deinde quinque conventus inter Octobrem et Decembrem mensem acti sunt, in quibus primus amplus liber regularum creatus est. In ultimo coventu primus praefectus aerarii Consocationis pediludii societatem suam a consociatione subduxit propter duas leges in conventu priori ablatas, quarum prima lusores pila in manu currere sinebat, altera lusores cursum aliorum impedire tibiis feriendis (hacking), pedibus supplantandis, vel corporibus tenendis. Exemplum eius secutae sunt aliae societates moribus harpasti Rugbeiensis faventes, quae Consociationem pediludii non intraverunt, sed anno 1871 Unionem pediludii Rugbeiensis creaverunt. Deinde undecim societates reliquae, Ebenezer Cobb Morley duce, primas tredecim ludi leges confirmaverunt, inter quas erat notio fair catch, captura pilae manibus, quae postea abolita est sed in aliis pediludii generibus mansit. Societas Sefeldensis propriis regulis lusit usque ad annos 1870, sed Consociatio nonnullas leges Sefeldenses accepit, donec parum inter ludos discriminis fuit.
In Europam continentalem pediludium primus omnium transtulit Conradus Magirus, magister linguarum veterum Brunsvicensis.
Leges ludi decernuntur a Consilio internationali pediludii consociationis (International Football Association Board, IFAB), anno 1886 creato, postquam consociationes Anglica, Scotica, Cambrica, atque Hibernica Mancuniae congressae sunt. Foederatio pedilusoria internationalis (FIFA) anno 1904 Lutetiae condita est, se leges Consociationis Anglicae sequi declarans. Ludo favorem populorum per orbem terrarum accipiente, legati FIFA in IFAB anno 1913 admissi sunt. Consilium nunc quattuor legatos FIFA et singulos legatos ex Anglia, Scotia, Cambria, atque Hibernia Septentrionalis comprehendit.
Hodie pediludium in omnibus fere civitatibus luditur. Milliones hominum saepe in stadia eunt ad manus dilectas sequendas, et milliarda ludum in televisione vel interrete spectant, hoc est omnium ludorum maximus numerus spectatorum televisionis. Ludus apud amatoribus gratus est: inspectione FIFA anno 2001 facta, plus quam 240 milliones hominum in plus quam 200 civitatibus saepe pediludium ludant.
In multibus orbis regionibus pediludium magnos animi affectus movet; pars gravis est vitae singulorum spectatorum, communitatum, ac nationum. Pacem proficere potest, ut cum manus pedilusoria Litoris Eburnei in bello civili anni 2006 indutias inter factiones facere adiuvit; sed etiam vires excitare potest, ut cum in Bellum pediludii anni 1969 tumultus circa ludum inter Honduriam et Salvatoriam certamen prius aggravavit.
Lusus
In media parte campi arbiter follem ponit, et cum significat competitoribus follem licet pede tangere ut ludus incipiatur. Follis traditur inter pedes ne altera manus subripiat, ut follem moveant ad portam gregis adversarii et eum in ianuam immittere conentur.
Tantum ianitori licet manibus uti; ceteris autem lusoribus manibus ac bracchiis uti non licet. Si lusor follem tangit manibus sive bracchiis, grex eius poena afficitur et pilae possessio commutatur alteri turmae ut follis reducatur calcitratu libero.
Follis intra confinium manere debet. Si lusor efficit ut follis ex obliquis campi finibus exeat, in poenam manus eius incurrit et pilae possessio commutatur alteri manui qua re lusori licet tenere follem manibus ut follem in campum super caput ambabus manibus tactum iaciendo reducat. Si lusor quivis efficit ut follis ex finibus per rectanguli lusorii latus, in quo sui gregis ianua est, exeat, eius turma poena item afficitur et possessio follis commutatur alteri manui, qua re follis ponetur in angulo campi confinii ut follis intro reducatur calcitratu angulari.
Leges pedilusoriae
Leges pediludii hodie septendecim sunt, quarum quaeque nonnullas normas comprehendit, et a Collegio Pedilusorio Internationali (IFAB) regulantur. Primus codex legum fuit Codex Cantabrigiensis anno 1848 conscriptus, sed initium pediludii hodierni anno 1863 situm est, cum recens Consociatio Pedilusoria Anglica (The Football Association) codicem tredecim legum conscripsit. Illinc vero leges mutatae et accretae sunt.
Lex prima: De campo lusorio
Campus lusorius rectangularis et gramine naturali aut artificioso opertus esse debet. Termini longiores 'lineae laterales' et breviores 'lineae metae' appellantur et in medio campi 'linea media' lineis metae parallela campum in partes duas dividit. In medio utriusque lineae metae duo pali verticales palo perpendiculari coniunctos sunt: id est porta (sive ianua), cuius pars exterior rete operitur. Apud portam etiam area portae (minor) et area poenalis (maior) sunt. In area poenali undecim metra a porta punctum poenale est.
Lex secunda: De folle
Follis lusorius sphaericus et de corio aut de alia materia adaequata confectus esse debet. Mensura circuli eius inter 68 et 70 centimetra atque massae inter 410 et 450 gramma esse debet.
Lex tertia: De lusorum numero
Utraque turma eodem tempore usque ad undenos lusores tantum in lusu habere potest, singuli e quibus officio portarii (sive ianitoris) funguntur qui soli ipsi follem brachiis tangere et manu tollere possunt (sed tantum dum in area poenali sua insunt). Si una e duabus turmis minus quam septem lusores in campo habet, statim lusum 0−3 perdit. Utraque turma usque ad ternos lusores eodem lusu substituere potest et inter ternos et septenos lusores supplentes habere potest. Hic numerus substitutionum in certaminibus non publicis mutari potest.
Lex quarta: De lusorum apparatu
Apparatus fundamentalis lusoribus tunicula (longa aut brevis), femoralia, udones, tegimen tibiale et calcei est. Nulla ornamenta periculosa a lusoribus portari possunt. Utraque turma colores diversos a contraria induere debet et portarius quidem diversos colores a collusoribus suis lusoribusque adversariis.
Paulus Rossi (pedilusor)
Paulus Rossi (natus die 23 Septembris 1956 in vico communis Prati Santa Lucia nomine; mortuus die 9 Decembris 2020) fuit athleta Italicus, qui fuit celeber pedilusor. Inter alia ad gregem Juventus FC pertinuit et anno 1982 cum grege Italico e Certamine Mundano Pedilusorio victoriam reportavit et huius certaminis optimus lusor promulgatus est.
Pediludium
Lex sexta: De arbitris adiutoribus
Duo arbitri adiutores arbitro iuvando ad leges exercendas apponuntur. Generaliter arbitri adiutores per exteriorem partem lineae lateralis ad lusum melius inspiciendum currunt et ideo nonnumquam illi nomine 'iudices lineares' appellantur. Lineares parvum vexillum quo signa ad arbitrum facere possunt habent. Etiam quartus arbiter generaliter apud sedilia turmalia arbitro iuvando ad leges inter supplentes et exercitatores exercendas apponitur.
Lex septima: De lusus tempore
Lusus 90 minuta longum est in duas aequas partes minutorum 45 divisus quae interstitionem usque ad 15 minuta longam habent. Tempore utriusque partis consummato, arbiter tempus amissum ob substitutiones, vulnerationes et alia recuperare potest tempore lusus dilatando.
Lex octava: De lusus initio et reditu
Lusus cum iactu initiali incipit, iactus initialis vero non tantum in initio lusus fit sed etiam post portam expugnatam, in initio temporis secundi et in initio temporum additiciorum. Ante initium lusus sortitio fit in qua pars campi ubi utraque turma defendat et turma quae iactum initialem faciet constituitur. Initio temporis secundi turmae partes campi permutant et iactus initialis tum ab altera turma fit. Iactus initialis e puncto centrali fit et omnes lusores ante iactum in campo suo manere debent.
Lex nona: De folle in ludendo et extra ludendo
Si follis e campo per lineam lateralem aut lineam metae exierit aut si lusus ab arbitro intermissus erit, follis extra ludendo erit. Ceterum in ludendo erit.
Lex decima: De porta expugnanda
Cum follis totus lineam metae inter tres palos portae transierit, porta expugnabitur et turma expugnatrix punctum accipiet. Turma quae tempore consummato plurima puncta habuerit vinciet. Si certamen aequalitatem punctorum non siverit et tempore lusus consummato aequalitas fuerit, tum tempus additicium ludi debebit. Si etiam post tempus additicium aequalitas manserit, series poenalium iacietur.
Lex undecima: De loco seorso
In loco seorso esse per se iniuria non est, sin lusor in loco seorso lusionem participaverit iniuriam committet. Lusor in loco seorso erit cum propius a linea metae quam et paenultimus lusor adversarius et follis fuerit. In campo suo aut post iactum a porta, lateralem aut angularem lusor numquam in loco seorso erit.
Saint-Georges (Carantonus)
Saint-Georges est commune Francicum 54 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Pediludium
Lex duodecima: De iniuriis et improbitatibus
Iactus liber directus turmae adversariae concedetur si aliqui lusor aliquam harum iniuriarum arbitro iudicante commiserit: Iactus liber de loco ubi iniuria commissa erit iacietur. Sin lusor iniuriam in area poenali adversaria acceperit, iactus poenalis concedetur.
Lusor chartula flava moneri poterit si aliquam harum improbitatum commiserit: Lusor chartula rubra expelli poterit si aliquam harum improbitatum commiserit:
Lex tertiam decimam: De iactibus liberis
Iactus liberi directi aut indirecti esse possunt. Si follis de iactu directi in portam directe intraverit, punctum concedetur. De iactu indirecti autem punctum concedetur tantum si, antequam follis in portam intraverit, ab aliquo lusore tactus erit. Iactu libero calcitrando follis quietus esse debet et lusor qui follem calcitraverit eum denuo tangere non poterit si nullus alius lusor antea eum tetigerit. Omnes lusores turmae contrariae 9,15 metra a folle ante iactum manere debebunt.
Lex quartam decimam: De iactu poenali
Si iactus directus post iniuriam in area poenali contraria concesserit, tum iactus poenalis calcitrabitur. Iactus poenalis e puncto poenali ad portam tantum calcitrabitur et portarius in linea portae suae ante iactum manere debebit. Omnes alii lusores in campo nisi lusor calcitrans 9,15 metra a puncto poenali, extra aream poenalem et post follem manere debebunt. Iactu poenali calcitrato lusor iaciens follem tangere non poterit antequam alius lusor eum tetigerit.
Lex quintam decimam: De iactu laterali
Iactus lateralis modus ad lusum redendi est postquam follis per lineas laterales e campo exiit. Iactus adversariis lusoris qui ultimus follem tetigerit concedet. Lusor iaciens follem cum duabus manibus super caput suum de loco ubi follis campo exierit emittere debebit. Lusor iaciens follem tangere non poterit antequam alius lusor eum tetigerit. Porta de iactu laterali expugnari non potest.
Lex sextam decimam: De iactu a porta
Iactus a porta modus ad lusum redendi est postquam follis per lineam metae e campo exierit si lusor qui ultimus follem tetigerit oppugnator istius portae fuerit et nisi porta expugnata erit. Iactus a porta ex area portae folle in solo quieto a turma defenstrice calcitrabitur, adversarii extra aream poenalem manere debent et lusor iaciens follem tangere non poterit antequam alius lusor eum tetigerit.
Lex septimam decimam: De iactu angulari
Iactus angularis modus ad lusum redendi est postquam follis per lineam metae e campo exierit si lusor qui ultimus follem tetigerit defensor istius portae fuerit et nisi porta expugnata erit. Iactus angularis ex angulo folle in solo quieto a turma oppugnatrice calcitrabitur sicut iactus liber directus et lusor iaciens follem tangere non poterit antequam alius lusor eum tetigerit.
Calaf
Calaf (Hispanice:  Calaf) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 3522 incolarum sunt.
Aera vulgaris
Aera vulgaris sive aevum vulgare est calendarium seu ratio annorum nominandorum formae a.C.n./p.C.n. identicae. Adhibetur saepe ab eis qui aut in Christum fidem non dent, aut nomen eius scribere non velint cum necesse sit diem in fastis explicare.
Usus aerae vulgaris praefertur in nonnullis civitatibus et societatibus eruditionis, sicut American Anthropological Society. In lingua autem Anglica, C.E. pro Common Era, Current Era, et Christian Era redditur.
Cabrera de Mar
Cabrera de Mar (Hispanice:  Cabrera de Mar ) est commune Hispanicum in Catalauniae  Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 4528 incolarum sunt.
Aera vulgaris
Haec locutiones in libris Latinis saepe sic abbreviantur: ''aer. vulg. (aerae vulgaris), ante aer. vulg. (ante aeram vulgarem), vel a. aer. vulg.'' (anno aerae vulgaris).
Primus usus Latinus in Ioannis Kepleri libro Eclogae chronicae ex epistolis doctissimorum invenitur, qui ibi anno 1615 scripsit anno æræ nostræ vulgaris et anno vulgaris æræ.
Aera communis
Quamquam minus frequentes etiam exstant locutio aera communis (aerae communis loco post Christum natum ac ante aeram communem loco ante Christum natum) et abbreviationes ''aer. comm. ac ante aer. comm.''
Aera Dionysiana
Aera vulgaris denique etiam aera Dionysiana appellatur, de nomine auctoris sui qui erat Dionysius Exiguus. Aera Dionysiana ne confundatur cum periodo Dionysiana quae est periodus paschalis 532 annorum Iulianorum.
Tabula acronymorum in nonnullis sermonibus
Hic vides tabulam cum acronymis aerarum Christianae vulgarisque in nonnullis sermonibus (ac nexibus intervicipaedianis ab acronymis exemplarissimis):
Dominicus Franciscus Ioannes Arago
Dominicus Franciscus Ioannes Arago (Francogallice Dominique-François-Jean Arago, Catalane Francesc Joan Dominic Aragò natus die 26 Februarii 1786 in Estagel prope Perpinianum; mortuus die 2 Octobris 1853 Lutetiae) fuit physicus, astronomus et vir publicus Republicanista Francicus qui in Schola Polytechnica Francica doctus est.
Fuit sodalis Academiae scientiarum Lutetiae Academiae Regiae Scientiarum Suecicae et Regalis Societatis Londiniensis, nam in istam ut sodalis paeregrinus anno 1818 cooptatus est. Studium de optica et physica electromagnetica conatur est et ut vir publicus servitum abrogabit. Praeterea Arago est unus septaginta duorum hominum quos Turris Eiffeliae effigies commemorat. Secundae Rei Publicae administrationi ad interim praefuit mensibus Maio et Iunio 1848.
Victorius Amadeus II (Sabaudiae)
Victorius Amadeus II ( Sabaudiae) ( natus Taurini die 14 Maii 1666 -obiit in Moncalieri die 31 Octobris 1732) fuit dux Sabaudiae ab anno 1675, rex Siciliae inter annos 1713 1720 et rex Regni Sardiniae ab anno 1720 usque ad abdicationem anno 1730.
Antonius abbas
Antonius abbas, sanctus, (251?-356) fuit eremita Aegyptius et pater monachismi.
Fontes
Fundamentum fere omnium, quae nobis de Antonio tradita sunt, est Vita Antonii, quam composuit Athanasius Alexandrinus. Athanasius eum ipsum noverat. Hoc ex libro etiam Legenda aurea hausit, qua vulgaris opinio maxime informata est. Alter fons in Apophthegmata Patrum i.e. Dictis Patrum inveniri potest. Cum in Vita Antonii magis acta eius quam dicta feruntur exceptis orationibus perlongis, quae ab Athanasio fictae habentur, Apophthegmata Patrum breves sententias et interlocutiones Antonii discipulorumque continent, quae nobis, si dicere licet, vivam imaginem vitae et morum in deserto dant.
Vita
Antonius natus in Aegypto medio de parentibus christianis, qui nonnullos agros possidebant. Circiter viginti annos natus parentibus mortuis relictus cum sorore audivit in ecclesia dici illud "Si vis perfectus esse, vade, vende quae habes, et da pauperibus, et habebis thesaurum in caelo : et veni, sequere me." . Qua admonitione permotus fecit, quod sibi praeceptum esse credidit. Parva possessione ad sustinendam suam et sororis vitam retenta, iterum audivit in ecclesia tale dictum, omnia vendidit, sororem cuidam communitati virginum piarum commendavit et cellulam primo domui suae vicinam, deinde prope urbem , postremo tumulos et desertum incoluit. Dum prope urbem habitabat, discipulus fertur aliorum eremitarum fuisse. Vita eius praeclara in tumulis acta in Legenda aurea reddita est. Etiam Alexandriam venisse fertur sub persecutione Maximiani ad martyrium patiendum, sed frustra. Revertus illinc turbam monachorum, qua loci isti iam abundabant, fugiens in montem se recepit, quo hortulum colens vitam solitariam egisse usque ad mortem in centesimo quinto anno suae vitae.
Temptationes
Antonius inprimis magnus habebatur propter temptationes (in vita eius nec non in Legenda aurea narratas), quae ei a diabolo ob eius sanctitatem furente illatae sunt. Quarum nobilissimae haec: supra dicta in tumulo; in deserto inventum argentum, cuius illicitationi resistit; diabolum usque ad caelum caput suum erigentem Antonius irridet; visio de diabolo, qui animas pennatas prohibet, ne caelum ingrediantur. Insuper duobus annis, quos in castello relicto consumpsit, iterum iterumque cum daemonibus confligebat. Quae temptationes saepissime a pictoribus et scriptoribus et compositoribus musicae evocatae sunt.
Gimbrède
Gimbrède (Gasconice Gimbreda ) est commune 326 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Pisum Vitellianum
Pisum Vitellianum et Faba Vitelliana fuerunt fercula aut a Vitellio imperatore inventa aut eo dicata quia (secundum Dionem Cassium) tantas pecunias ad cenas praeparandas et condiendas dispensit ut et saeculis posterioribus fercula nonnulla nomen "Vitellianum" ferebant. Apud Apicium sic bis describuntur:
IPv6
IPv6, contractio Internet Protocol version 6 verborum Anglicorum, est protocollum interretiale novum, anno 2011 institutum ut plures numeri ad computatra nominanda exstent. Omne computatrum in interrete numerum habet, inscriptioni domus in cursu publico similem. Protocollum IPv4 nomine numeros computatris quattuor octetos dat, formam 208.80.152.130 habentes. 232 tantum numeri exstant, quod est fere 4.3 × 109. Non satis sunt ad omnia computatra iam nominanda. IPv6, qui 16 octetis utitur, usque ad 2128 numeros facit. Numeri formam habent similem 2001:0db8:85a3:0000:0000:8a2e:0370:7334.
Societates Facebook, Cisco, Comcast necnon aliae novo protocollo primae utuntur.
Musica Renascentiae
Musica Renascentiae est musica in Europa per Renascentiam composita et acta. Consensus historicorum musicae, nonnullis eruditis insigniter dissentientibus, est tempus incipere circa annum 1400, aevo mediaevali exeunte, et finire circa annum 1600, aevo Baroco ineunte, ergo Renascentiam musicam circa centum annos post Renascentiam inceptam in aliis disciplinis intellectam. Sicut in aliis artibus, musica huius temporis a progressibus qui tempus modernum primum definiunt magnopere mota est, inter quos fuerunt ortus cogitationis humanisticae; recuperatio hereditatis litterariae et artificis Graeciae antiquae et Romae; novitas et inventio auctae; incrementum alacris et prompti animi commercialis; ortus classis bourgeois; et Reformatio Protestans. Ex hac societate mutante existitit communis lingua musica solidans, praesertim modus polyphonicus scholae Franco-Flandricae.
Inventio preli Gutenbergiani divulgationi musicae et rationis musicae favit. Ortus classis bourgeois cupiditatem musicae ut oblectatio et agitatio idiotarum educatorum auxit. Disseminatio chansons, motetorum, et missarum per Europam cum usus polyphonicus solidaretur cum stilo liquido congruit qui secundo dimidio saeculi sexti decimi in operibus compositorum sicut Praenestinus, Lassus, Victoria, et Byrd ad summum venierunt. Stabilitas et prosperitas civilis in Civitatibus Humilibus, cum florente eruditionis musicae ratione in templis et cathedralibus regionis, educationem et exercitationem multorum cantorum et compositorum siverunt, musicorum qui vehementer per Europam petebantur, praecipue in Italia, ubi templa et curiae aristocraticae eos compositores et docentes et conducerunt. Ante saeculum sextum decimum exiens, Italia gratias septentrionales absorbuerat, Venetiis, Romae, et aliis urbibus locis industriae musicae. Opera eo tempore Cameratae Florentinae oriebatur, conatus deliberatus ad musicam Graeciae antiquae redintegrandam.
Ex aevo Renascentiae, multa musica saecularis et sacra superest, vocalis et instrumentalis. Lata stilorum et generum musicorum diversitas per Renascentiam floruit, et audiri potest in commercialibus impressionibus per discophona saeculo vigicensimo uno, inter quos missae, moteti, madrigales, chansons, carmina adiuncta, et saltationes instrumentales. Multi greges musicae priscae qui in musica Renascentiae imprimunt itinera symphoniaca et impressiones per discophona faciunt, magna varietate modorum interpretativorum utentes.
Ioannes Baptista Biot
Ioannes Baptista Biot (natus die 21 Aprilis 1774 Lutetiae; ibidem mortuus die 3 Februarii 1862) fuit physicus, astronomus et mathematicus Francicus. Biot fuit socius Academiae Francicae et Academiae scientiarum accurate in Academiam Francicam anno 1856 cooptatus est.
Symbrenthia
Symbrenthia (Anglice jester) est genus papilionum familiae Nymphalidarum, in Asia meridio-orientali endemicum.
Calders
Calders (Hispanice:  Calders ) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 955 incolarum sunt.
Afa (Corsica Meridionalis)
Afa (Corsice: Afà) est commune Francicum 2'888 incolarum (anno 2012) praefecturae Corsicae Meridionalis in provincia australi Corsica.
Ido
Ido lingua artificiosa est, quam pauci homines solum callent, inter 250 et 2500, per totum orbem terrarum dispersi.
Historia linguae
Lingua haec maximam ad partem inventa est a Ludovicus de Beaufront, qui antea linguam Esperanticam adoraverat. Anno 1918 fundata est est in Hungaria Unio linguae internationalis Ido. Multos annos assectatores istius linguae idiomati Zamenhofiano sat recenti vere minis fuerunt. Nostris diebus Franciscus Kasper Germanus operam multam in rebus ad linguam Ido attinentibus dat. Isto idiomate etiam litterae Ido - sat paucae - pactae sunt. Adepti motionis istius etiam proprium Hymnum Ido cantant et colunt.
Exemplum
CHAPITRO XVII
Vannia
Vannia seu Abinciones, Albiciones (alia nomina: Clausas de Abincione, Avenzon - gen. Aventionis, Aventino - gen. Aventinonis, Vennum) (Italiane: Venzone; Foroiuliensice: Vençon) sunt oppida Italiae et municipia, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia et in Provincia Utinensi sita.
Emmendorf
Emmendorf commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Uelzen est. Ad Emmendorf etiam vici Heitbrack, Nassennottorf, Walmstorf pertinent. Ab anno 2011 Emmendorf ad Bevensen-Ebstorf commune generale pertinet.
Historia
Die 2 Martii 1006 Emmendorf nomine Emmanthorpe primo in actis descripta est. Fuit postea pars Ducatus Luneburgensis. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis 1810 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Ab anno 1946 Emmendorf pars Saxoniae Inferioris est. Anno 1972 vici Heitbrack et Walmstorf cum Emmendorf coniuncti sunt. Anno eodem Emmendorf etiam pars communis generalis Bevensen factum est. Quod autem anno 2011 cum aliis communibus ad commune generale Bevensen-Ebstorf coniunctum est.
Intervista
Intervista (scilicet Latine Colloquium percontativum ) est pellicula anno 1987 a illustri moderatore cinematographico Italiano Friderico Fellini creata et ducta, quae e colloquio percontativo cum ipso Fellini consistit. In pellicula agunt clari histriones :
Carolus Meryon
Carolus Meryon (vulgo: Charles Meryon; Lutetiae 23 Novembris anno 1821 natus; Carentonii 14 Februarii anno 1868 mortuus) fuit chalcographus, pictor, delineator et poeta Francogallicus.