cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carolus Orff
Carolus, vulgo Carl, Orff (Monaci die 10 Iulii 1895 natus; ibidem die 29 Martii 1982 mortuus) fuit compositor et poeta Germanicus, qui textus nonnullorum operum suorum ipse fecit, linguam imprimis Bavariorum artificiosissime atque elegantissime adhibens.
Nomen, dies nativitatis mortisque et verba Latina Summus Finis in sepulcro Caroli Orff in dicta cappella dolorosa ecclesiae abbatialis Andechs inscripta sunt.
Inter dignitates ei tributas sunt titulus doctoris honoris causa Universitatis Ludovico-Maximilianeae Monacensis, Crux meritoria foederalis (Bundesverdienstkreuz) et nomen Orff asteroidi 21125 datum. Orff famosus musicus musicographusque fuit qui operam dabat etiam in theatro musicali et paedagogia renovandis.
Vita
Monaci musicae studuit et mox movebatur a musica compositorum Claudii Debussy, Arnoldi Schönberg et Ricardi Strauss, ita ut ipse notas componere inciperet. In variis theatris Germanicis symphoniacos regebat, e.g. Monaci apud Münchner Kammerspielen (annis a 1915 ad 1917), Darmstadii et Manhemii (annis a 1918 ad 1919). Anno 1920 revenit Monacum ubi discipulus Henrici Kaminsky est factus. Anno 1924 cum saltatrice Dorothea Günther scholam Günther-Schule fundavit ut docerent ibi infantes musicam, saltationem, gymnasticam artem.
Ei cordi erat ut infantes et adulescentes adducerentur ad originem musicae ipsam. Inde scripsit primam versionem libri definitivi celeberrimi praetitulati Schulwerk (1930-1933; eius editio altera annis 1950-1954 in lucem prolata est). Ibi magni momenti sunt exercitia rhythmica simplicia instrumentis percussionalibus adaptata, quae ad melodias magis magisque complicatas mutantur. Saepe et ipse instrumenta creavit. Annis a 1950 ad 1960 musicographiam docuit in Universitate musicae Monacensi. Anno 1961 caput factus est Instituti Orff Iuvavensis.
Carmina Burana et aliae res bellae
In opere eius scaenico notissimo praetitulato Carmina Burana (prima productio in scaenis anno 1937 Francofurti facta est) Orff mediaevalia carmina rustica manuscripti cuiusdam in Monasterio Burano detecti melodiis ornavit et in argumentorum seriem inseruit. Textus saeculi XIII plus minusque vulgares - plurimi latini, alii lingua theodisca mediaevali (theodisce mittelhochdeutsch) scripti - secundum genus uniuscuiusque componendi cum musica unificavit. Ita unio perfecta inter elementa et mimicae et musicae et motionum confecta est.
Carmina Burana quae dicuntur prima pars erant triptychi scaenici cuiusdam sub titulo Trionfi/Triumphi, quod Catulli Carmina (1942) et Aphroditae Triumphus (1951) sequebantur; in istis amor glorificetur. Argumenta Orff cerpebat ex Antiquitatis poematibus, e comoediis Bavaricis, e ludis mysteriorum, e fabellis popularibus.
Inter alia opera imprimis mentio hic fiat de opera magica Die Kluge (1943), de tragoedia Bavarica Die Bernauerin (1947), de tragoedia sobria Antigona (secundum Sophoclem et Fridericum Hölderlin et de comoedia Bavarica Astutuli (1953).
Silesia vaivodatus
Silesia unus est ex sedecim vaivodatibus Polonicis.
Petrus Perusinus
Petrus Vannucci vel Perusinus (Italice: Perugino; natus anno 1448 in Castro Plebis – mortuus est 1523 Fontiniani) fuit illustris pictor Italicus Renascentiae.
Caseus Lingonensis
Caseus Lingonensis, Francogallice Langres, est varietas casei bubuli in Francia inventa.
Appellatio Originis Protecta
Caseus sub hoc nomine in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Caseus Langres ab anno 1991 appellationem in Francia verificatam portabat et ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habebit.
Caecitas
Caecitas est morbus ac condicio corporis aut animi visionem partim aut plane impediens.
Anno 2019, secundum Ordinem Mundi Sanitarium viginti duo miliens centena milia hominibus plus vel minus caecitas est.
Canes ductores
Saepe canes educantur, ut suum quisque ducant dominum domi et foris ambulantem, nempe ut in triviis consistant, vias transeant, cibum ferant, in periculis latrent.
Scriptura Braille
Ludovicus Braille scripturam Braille, quae dicitur, invenit, qua caeci digitis legentes verba per spinulas elevatas e charta sentiunt.
Mythologia
Caecitas late tractatur in fabulis, in quibus caeci saepe et praeclari sunt et aliis virtutibus ornati. Caeci nonnumquam vates sunt.
Exempla
Tiresias ab Hera aut ab Athena caecatus est. Misericordiae causa, Zeus eum fecit prophetam, Athena autem aures poliit, ut aves canentes intellegere posset.
Oedipus factus est vates, postquam oculos suos exfodit.
Homerus vates ipse dicitur caecus fuisse.
Austrochiloidea
Austrochiloidea sunt superfamilia aranearum subordinis Araneomorpharum, in quam digeruntur duae familiae aranearum octonos oculos habentes:
Herran (Garunna Superior)
Herran est commune Francicum 70 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Nersac
Nersac est commune Francicum 2'476 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Falisci
Falisici erant gens Sabina, sive origine sive familiaritate, sed sermone similiore Latinae linguae utentes, qui oppidum Falerios incoluerunt, etiamque maiorem agrum vicinum, verisimiliter meridiem tenus tendentem ut parvum vicum Capenam attineret.
Etruscis dominantibus tamen Falisci multa vestigia originis Italicae servaverunt, qualia iam deas Iunonem Quiritis (Ovidius, Fasti, VI.49) Feronemque (Livius XXVI.11) venerati sunt, atque Dis Soranus Hirpis, sacerdotibus Salientibus Monte Soracti; sed imprimis conservabant suam linguam, quae nobis in aliquot 36 brevibus inscriptionibus, e saeculo tertio secundoque a. Chr.n., servata est, scriptaque quasi in alphabeto vetere Italico, quod a dextro in laevum scriptum Etruscis devenit.
Exemplo eius sermonis, libet verba scripta circum marginem picturae in patera referre, quae idcirco vera scita est, quoniam antequam liquor appictus est, scripta sunt: "FOIED VINO PIPAFO, CRA CAREFO," quod Latine "HODIE VINUM BIBAM, CRAS CAREBO." Quod demonstrat
Fontes
V.2.9
Manciet
Manciet (Gasconice Mansiet) est commune 795 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Phalerum
Phalerum (Graece Φάληρον), olim portus alter Athenarum antiquarum Saronico sinui adiacens, est hodie regio suburbana a media urbe fere 8 km distans ad meridiem versus. Phalerum antiquum hodie ad demum Vetus Phalerum pertinet; urbes Vetus Phalerum, Callitheam, Moschatum et Novum Phalerum in terra Phaleri antiqui sunt.
Historia
Phalerum portus Athenarum primarius fuit, antequam Themistocles anno 493 a.C.n. Piraeum, qui urbi (circa acropolim crescenti) vicinior et via meliore coniunctus erat, munivit. Portus Phaleri contra non erat munitus, sed sinus, qua fluvii Cefissus et Ilissus se in mare effundunt.
In mythologia Graeca portus maximi momenti fuit: Inde milites Athenienses Troiam profecti sunt, Theseus in Cretam. Strabo affirmat Phalerum unam ex duodecim urbibus in Attica a Cecrope rege conditis fuisse, quas Theseus postea in unam urbem Athenarum univit.
Marathonia pugna confecta (490 a.C.n.) Persae, ut Atticam circumirent, ad Phalerum appellabant, cum autem milites Graecos ad Cynosargem constitutos aspicerent, a conatu destiterunt. Ibidem classis Persica, antequam Pugna Salaminia (480 a.C.n.) commissa est, se iunxit multis aedificiis sacris deletis.
Portus Phalerianum vix in usu a saeculo quinto a.C.n. tamen exstabat usque ad saeculum primum p.C.n., cum Pausanias ibi templa Iovis Demetrii, Apollinis Delii, Iunonis et Minervae Scirae descripsit. Praeterea fuerunt templa dei ignoti, filiorum Thesei et argonautae Phalerii, herois eponymi.
Autographa
Autographa est genus papilionum subfamiliae Plusiinarum familiae Noctuidarum.
Species
Genus saltem quadraginta tres species comprehendit.
Hardthausen am Kocher
Hardthausen am Kocher  est vicus et commune Badense-Virtembergense 3 901 incolarum (anno 2012).
Unio Esperantica Badeniae et Virtembergiae
Unio Esperantica Badeniae-Virtembergiae (compendiarie: BAVELO - Baden-Virtemberga Esperanto-Ligo) sodalitas secundaria agilissima in gremio Associationis Esperanticae Germanicae (GEA) est. Res omnes ad Esperanticum in Badenia-Virtembergia pertinentes bene curare eis in animo est.
Statuta muneraque
Socii GEA in Badenia-Virtembergia habitantes ipso facto membra ad BAVELO sunt. Qui quotannis conventum generale visitent, ut labores et aerarium critice aestimentur observenturque. Omni altero anno eligendum est praesidium consistens in praeside, praeside vicario, secretario, arcario et in quinque aliis hominibus. Inter homines in praesidio operam dantibus numerantur nunc Aloysius Eder, Barbara Bertrand, Cornelia Majer, Inga Simon, Ioachim Wagner, Ursula Niesert.
Scopus principalis sunt motionis promotio in terra foederalis et conventuum variorum institutio. Ut lingua Esperantica vere vinculum communicationis internationalis esse possit, inde ab anno 2001 cum sociis in Francia orientali (Espéranto France-Est) et cum Helvetiis (Svisa Esperanto-Societo) artae cooperationes fiunt
Communicationis praeconialis instrumenta nonnulla ecce:
Conventus, greges, radiophonia
Ecce conventuum exempla:
Greges Esperantice loquentium habent variae urbes, velut: Ala, Friburgum, Heidelberga Hailprunna, Herrenberg, Carolina Hesychia, Constantia, Oberkirch, Rottovilla, Stuttgardia, Tubinga, Villingen-Schwenningen. Statio radiophonica Radio Dreyeckland Friburgensis Conrado Gramelspacher moderatore emissiones Esperanticas hebdomadarias offert.
Ioanna Phillips
Ioanna Elisabetha Ailwên Phillips dicta Siân Phillips (nata in urbe Gwaun-Cae-Gurwen Cambriae 14 Maii 1933), alumna Regalis Academiae Artis Scaenicae, est illustris actrix Cambrica. Partes egit Imperatricis Liviae in serie televisifica Ego, Claudius anno 1976.
Castrum Farense
Castrum Farense (alia nomina: Fara) (Italiane: Fara Gera d'Adda) est oppidum Italiae et municipium, circiter 8 000 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Farenses appellantur.
Lacus Moeggelius
Lacus Moeggelius est lacus maximus Berolino. Lacus Moeggelius in regio Treptovium-Coepenicium est, ubi Spreha confluunt, hic Moeggeliumspreha nominatus est. Ad Lacum Moeggelium pars regionis Copenium, Friedrichshagen, Rahnsdorf Mueggelheimque adhaereunt.
Lacus se de 7,4 km² (max. 4,3 km in longum; 2,6 km in latum) extendit et usque ad 7,7 m in altus est.
Nomen Lacus Moeggelium verisimile de verbum "Mighla" ex Linguae Slavicae prognatum est, quae nebula vel aer nominatus est.
Clara Zetkin
Clara Zetkin (nata Clara Eißner Königshain-Wiederau in oppido Saxoniae die 5 Iulii 1857; mortua exsul in Archangelskoje iuxta Moscuam die 20 Iunii 1933) fuit politicorum perita Germanica Socialis Democraticae Factionis Germaniae et postea inter Rem Publicam Vimarianam Communisticae et "Gregis Spartaci" cum Carolo Liebknecht et Rosa Luxemburg. Etiam fuit feministria quae diem internationalem feminarum decrevit.
Cursus honorum
Annis ab 1920 ad 1933, Zetkin legata Dietae Imperii Germanici factionis Communistarum Germanicae meruit.
Ewoks: The Battle for Endor
fuit pellicula anno 1985 divulgata generis commenticii scientifici.
Personae principales fuerunt Cindel Towani (actrix: Aubree Miller), Wicket Warrick (actor: Warwick Davis, et Noa Briqualon (actor: Wilford Brimley). Alias partes egerunt Rex Terak (actor: Carel Struycken), Teek (actrix: Niki Botelho), striga Charal (actrix: Ionna Phillips), Mace Towani (actor: Eric Walker) et Jeremitt Towani (actor: Paulus Gleason).
Henricus VIII et Anna Bolena (Piloty)
Henricus VIII et Anna Bolena demonstrati sunt in duabus tabulis a Carolo de Piloty medio saeculo XIX pictis. E tabulis ambabus mox lithographiae divulgatae sunt in libellis, cuius titulus est Die Gartenlaube ('trichila').
Henricus VIII apud Wolseium Annam Bolenam colit
Titulus "Henricus VIII apud Wolseium Annam Bolenam colit" primae tabulae dari potest. Ibi figuratur rex Henricus VIII, qui cum amicis, faciebus dissimulatis, irrupit in cenam, quam celebrabat Thomas Wolseius (archiepiscopus Eboracensis, cardinalis et cancellarius regni Angliae) die 30 Decembris 1526 in domo suo ad York Place Londinii. Res in editione altera operis Raphaelis Holinshed Chronicles of England, Scotland and Ireland, anno 1587 divulgata, describitur, sed etiam in fabula historica a Gulielmo Shakesperio scripta, titulo Henry VIII (act. 1 sc. 4): ibi inter mulieres ad cenam praesentes videtur Anna Bolena, regina futura, cum qua rex ipse saltat et cuius nomen mox postulat:
Henricus VIII de Anna Bolena supplicium mortis pronuntiat
Titulus "Henricus VIII de Anna Bolena supplicium mortis pronuntiat" alterae tabulae dari potest; quae tabula anno 1945 deperdita est.
Nieuil
Nieuil (Occitanice Nuelh ) est commune Francicum 917 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Henricus Betti
Henricus Betti (natus Pistoriae die 21 Octobris 1823 – mortuus est Soianae die 11 Augusti 1892) fuit mathematicus et machinator Italicus. Ab 26 Novembris 1884 Betti etiam Regni Italiae senator fuit.
Manas-Bastanous
Manas-Bastanous (Gasconice Manàs e Bastanós) est commune 97 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Tornacum (Francia)
Tournay (Occitanice Tornai) est commune Francicum 1'356 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
3322 Lidiya
3322 , olim designationibus 1975 XY1 et 1975 VJ6 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tamara Mikhaylovna Smirnova, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3322 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ioannes Maria Vicecomes
Ioannes Maria Vicecomes (natus anno 1388; mortuus die 16 Maii 1412), filius Ioannis Galeazzi et Catharinae Vicecomitis, ab anno 1402 fuit alter Dux Mediolani. Patre mortuo, Ioannes Maria solum tredecim annos natus est. Mater fuit procuratrix ducatus.
Stella (discretiva)
Stella significet:
Paulus Sacher
Vita
Sacher a Felice Weingartner et aliis doctus est. Anno 1926, Orchestram Cameratam Basiliensem condidit, quae repertorium recens (saeculi vicensimi) et praeclassicum (medii saeculi duodevicensimi) adiuvit. Sacher Turici anno 1941, Collegium Musicum (Turicense) condidit.
Petrus Boulez pro nonagensimo die natali Sacherano Sur Incises composuit, opus quod Praemium Grawemeyeranum deinde abstulit. Boulez Operi Fundato Pauli Sacher omnem suum thesaurus (inter quem adumbrationes) legavit. Henze suam Symphoniam Decimam memoriae Sacheranae consecravit, qui eam mandaverat sed obiit compositione non iam confecta.
9263 Khariton
9263 , olim designationibus 1976 SX5, 1976 UL9, 1993 UA9, et 1995 CS8 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Paulus Sacher
Vita
Anno 1983, Sacher omnes artis possessiones Stravinskianas lucratus est. Opus Fundatum Pauli Sacher (Theodisce Paul Sacher Stiftung), in Platea Cathedralis in media urbe Basilia situm, unam ex mundi conlectionibus musicis maximi momenti custodit. Sacher ipse plurima operis fundati manuscriptorum coemit, quae integras nonnullorum compositorum magni momenti saeculi vicensimi conlectiones comprehendunt, inter quos Webern, Lutosławski, Ligeti, et Boulez. Anno 1997, Academia Musica Cracoviensis doctoratum honoris causa ei concessit.
9263 Khariton
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9263 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Paulus Sacher
Vita
Postquam Maiam Stehlin, viduam Emanuelis Hoffmann heredemque Hoffmann–La Roche, societatis medicamentorum pharmaceuticorum, anno 1934 duxerat, mundi tertius a divitissimo vir decennio 200 existimatus est; tempore mortis, divitissimus vir Europaeus in variis libris editis dicebatur. Mortuus est anno 1999, anno nonagensimo tertio aetatis suae.
Fortasse sua optima perfunctio, per discum monophonicum societatis Columbiae medio decennio 196 conservata, est Symphonia in D maiore, op. 18, no. 4 Ioannis Christiani Bach, omnino tranquillitate, elegantia, suavitate distincta, serena modorum galant praeclassici (in thema rondo prima et ultima) et mollioris (in medio episodio canonico in D minore) mixtura.
eSACHERe
Pro septuagensimo die natalis Sacherano, duodecim compositores amicique Sacherani—Conradus Beck, Lucianus Berio, Petrus Boulez, Beniaminus Britten, Henricus Dutilleux, Wolfgangus Fortner, Albertus Ginastera, Cristophorus Halffter, Ioannes Werner Henze, Henricus Holliger, Nicolaus Huber, Witold Lutosławski—a Mstislav Rostropovich cellista Russico mandati sunt ut compositiones pro violoncello solo componerent, eius nomine notis musicis perscripto—eS, A, C, H, E, Re—notis quae thema, genus cryptogrammatis musici, constituunt. Multa in concentu Turici die 2 Maii 1976 dato perfuncta sunt; totum autem propositum eSACHERe Pragae Maio 2011 a František Brikcius cellista Cechico primum divulgatum est.
Lingua Hispanica mimica
Lingua Hispanica mimica adhibetur ad describendas varias locutiones ab Hispanica motas quae in nonnullis aliter monolingualibus circulis Anglo-Americanis vulgo audiuntur. Locutio Anglica pro Hispanica mimica a Ioanna H. Hill anthropologo-linguista in Universitate Arizonae populo grata facta est, plerumque cum locutione Hasta la vista, baby, in pellicula Terminator 2: Judgment Day insigniter visa. Hill dicit incorporationem volcabulorum falso Hispanicorum sicut hasty banana ('banana temeraria', pro hasta mañana 'usque ad cras'), buenos nachos ('nachos bona', pro buenas noches 'bene valeas et quiescas'), el cheapo, no problemo, hasta la bye-bye, et alios usus festivos sunt genus rassismi absconditi.
Hill linguam Hispanicam mimicam praecipue pervulgatam esse invenit "inter albos quaestus medii et superioris et collegio eruditos." Multos invenit Hispanica mimica in sermone quotidiano utentes qui hanc linguam innocuam vel etiam blandam, cum nati Hispanice dicentes eam contumeliosam probabiliter habent. Arguit Hispanicam mimicam de indicatione abscondita stereotyporum negativorum locutorum Hispanicorum dependet, et eam accurate digeri posse si modo stereotypi negativi de hispanophonis attingi possint.
In commentario José, can you see? Ana Celia Zentella dicit linguam Hispanicam mimicam esse dimidium normarum duplicum, per quam Hispanici sese ad normas linguisticas Anglicas accommodare debent, cum Anglo-Americani omnes aspectus grammaticos linguae (Hispanicae) ex qua mutuantur libere neglegere possunt. Secundum Zentella, "Latin(a)s manifeste a rigidis puritatis linguisticae normis coguntur, sed linguistica alborum confusio imperturbata manere solet; revera, linguistica alborum confusio personae consentaneae necessaria est, affabilitasque multiculturalis apparet.
Reliquiae supernovae
Reliquiae supernovae sunt structura explosionem stellae in supernova consequens, quae expandenti unda impulstrice finitur, et non solum in eiecta materia explosione expansa sed etiam in materia interstellari, quam in itinere converrit et impellit, consistit.
Nexus externi
超新星
Palinurus (genus)
Palinurus est genus crustaceorum familia Palinuridarum.
Fossile ex stratis abhinc annorum 110 milliones depositis, quod species generis Palinuri agnosci potest, in lapicidinis prope El Espinal in civitate Chiapas Mexici anno 1995 inventum P. palaciosi nominatur. Genus ex Palinuro appellatur.
Species
Hic est plenus specierum exstantium index:
Nonac
Nonac est commune Francicum 305 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Grenade (Garunna Superior)
Grenade est commune Francicum 8'310 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Res nova Abbasidarum
Res nova Abbasidarum fuit motus politicus ac bellum civile in Caliphato Omayadarum Damascenarum inter annos 747 et 750 gestum, ob quam gens Omayadarum deleta est (sed non in Hispania) et Abbasidae imperium acceperunt.
Inter causas rei novae erat media Omayadarum gubernatio, quae ex Damasco gubernatores nominabant provinciis, sed isti erant praecipue corrupti. Ita gens Abbasida, cum auxilio incolarum Mesopotamiae bellum gesserunt contra Omayadas. Abu al-Abbas se in Kufa anno 749 calipha proclamavit.
Mense Ianuario 750, copiae rebelles Abbasidarum vicerunt in pugna in flumine Lyco exercitum Omayadarum, et calipha occisus est. Tum Aprili mense copiae Abbasidae Damasci obsidionem clauserunt, in palatio irrumperunt, et familiam omnem trucidaverunt. Singulus autem Omayadarum puer superfuit, qui in Hispaniam effugit, ubi clientes aderant. Ibi emiratum proprium creavit.
Caseus Liverroti
Caseus Liverroti, Francogallice Livarot est varietas casei bubuli iuxta oppidum Liverrotum in Francia inventa. Hi casei foliis Typhae latifoliae involuti et in capsis ligneis inclusi venundantur.
Appellatio Originis Protecta
Caseus sub hoc nomine in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri. Caseus Livarot ab anno 1975 appellationem in Francia verificatam portabat et ab anno 2009 appellationem in Europa protectam habebit.
Malabat
Malabat (Gasconice Malavath ) est commune 97 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Franciscus Petrus Schubert
Franciscus Petrus Schubert (Theodisce Franz Peter Schubert dictus, natus 31 Ianuarii 1797, mortuus 19 Novembris 1828) fuit compositor et poeta Austriacus. Per aetatem brevem, triginta duo annos tantum, ille quidem musicus fecundissimus circa sescenta Lieder, novem symphonias (inter quas "Symphoniam Imperfectam"), musicam liturgicam, operas, musicam scaenicam composuit, cum magno musicae cameratae corpore et musicam pro clavili solo. Aestimatio artificii eius ipso vivo erat parva, sed studium operum eius decenniis post mortem magnopere crevit. Franciscus Liszt, Robertus Schumann, Ioannes Brahms, Felix Mendelssohn, et alii opera eius invenerunt et adiuverunt saeculo undevicensimo. Hodie Schubert videtur unus e summis aetatis Romanticae in musica adiutoribus, manetque unus ex compositoribus saepissime auditis.
Ortus, pueritia, educatio
Natus est Schubert Himmelpfortgrund in vico, qui nunc est pars regionis urbanae nonae (Alsergrund) Vindobonae, die 31 Ianuarii 1797. Pater, Franciscus Theodorus Schubert, filius agricolae Moraviani, magister scholae paroechialis; mater, Elisabeth (Vietz), filia artificis claustrarii Silesici fuit, quae ante nuptias ut ancilla in familia Vindobonensi laboraverat. Ex liberis Francisci Theodori (inter quos nothus anno 1783 natus), novem infantuli mortui, quinque superfuerunt. Pater fuit notissimus praeceptor, et schola eius Lichtental in vico, in parte districtus noni Vindobonae, satis frequentata erat. Quamquam musicus non professionalis vel bene notus, filium elementa musicae docuit.
Puer quinque annos natus praeceptum ex patre accipere coepit, atque proximo anno in patris schola matriculavit. Educatio eius propria in musica eodem tempore coepit. Pater continenter eum elementa violinae, et Ignatius frater clavile docebat. Schubert septem annos natus Michaelem Holzer, organistam templi et magistrum chori loci, audire coepit; curriculum autem Holzeranum solum in sermonibus verbisque admirationis ut videtur constituit, et puer plus ex cognitione cuiusdam fabri lignarii, qui eum ad receptaculum clavilium in vico ducebat, ubi melioribus instrumentis canere poterat. Etiam violam in quadricinio fidium familiari psallebat, fratribus Ferdinando Ignatioque violinas et patre violoncellum psallentibus. Schubert multa ex suis quadriciniis primis pro hoc grege composuit.
Interim ingenio suo in compositionibus manifestato Schubert aliquando orchestram seminarii ducere permissus est, et Salieri eum nonnullos annos privatim in compositione doctrinaque musica docebat. Fuit exemplum generis orchestrae idiotarum, pro qua Schubert multas ex suis compositionibus fecit. Per reliquum pueri commorationis apud Stadtkonvikt, multam composuit musicam cameratam, inter quam carmina, res diversas pro clavili, atque inter conatus audaciores Kyrie (D. 31) et Salve Regina (D. 27), octocinium pro instrumentis venti (D. 72/72a, ad celebrandam matris mortem anno 1812 habitum), cantatam pro cithara et vocibus masculinis (D. 110, ad honorandum patris natalem anno 1813), et symphoniam primam (D. 82).
Magister in schola patria
Anno 1813 exeunte a convictu discessit domumque rediit, ut in schola ("Normalhauptschule") operam daret, ut magister fieret. Proximo anno in scholam patriam ut magister discipulorum minimorum ingressus est, ubi plus quam duo annos operam servilem patiebatur, quam invitus perfungebatur. Aliae autem exspectationes compensationibus erant. Imprimis Antonium Salieri privatim audiebat, qui musicam exercitationem plus quam alii magistri adiuvit. Schubert studia sua cum Salieri anno 1817 confecit.
Pentatomidae
Pentatomidae (ex Graecis pente 'quinque' + tomos 'pars, portio') sunt familia insectorum quae nonnullos cimices foetidos et alia insecta superfamiliae pentatomoideorum comprehendit. Vocabulum cimex foetidus etiam ad finitima hemiptera sicut Boiseam trivittatam et coleoptera pinacata adhibetur.
Franciscus Petrus Schubert
Magister in schola patria
Anno 1814 Schubert in Theresam Grob incidit, supranistriam et filiam opificis vestium sericarum loci. Duo composuit pro cantu eius carmina (Salve Regina et Tantum ergo), et ea in prima perfunctione eius primae missae (D. 105) mense Septembri 1814 perfuncta est. Schubert eam in matrimonium ducere habuit, sed ei obstituit lex nuptialis anni 1815, quae sponsum poposcit monstrare se familiam pecunia sustinere posse. Novembri 1816, munere optato Aemona in urbe non impetrato, Schubert Theresae fratri Henrico congeriem carminum misit, quam horum familia usque ad saeculum vicensimum retinuit.
Raedwaldus (rex Orientalium Anglorum)
Raedwaldus seu Reduald, filius Tytilae, ab anno 599 usque ad mortem, circa 624, regnum Anglorum Orientalium regebat. Potentissimus, Bretwalda scilicet, inter reges provinciarum ad australem fluminis Humbrae patentium post 616 se praebebat, post proelium regem sibi consonum Eboraci inaugurans. Primus inter reges Anglorum Orientalium fidem sacramentaque Christiana agnoscere (qua Cantuariae recepit) evasit, Saxonis Orientalibus Cantiisque apostatantibus necnon et aram Christianam regalem in regno suo conservabat, ecclesiam Cantuaria Augustini coeptam quamdiu perpetuans. Illius autem a plurimis sepulcrum esse creditur clarissima regis ignoti in navicula humatio in Sutton Hoo anno 1939 effossa.
Franciscus Petrus Schubert
Magister in schola patria
Unus ex uberrimis annis Schubertianis fuit 1815, cum plus quam 20 000 mensuras musicae componeret, quarum plus quam dimidium pro orchestra fuerunt, inter quas novem opera ecclesiastica, una symphonia, et circa 140 Lieder. Eodem anno, in Anselmum Hüttenbrenner et Franciscum von Schober incidit, qui ipso vivo amici perpetuo fuerint. Ioannes Mayrhofer, alius amicus, ei a Spaun 1814 commendatus est. Maynard Solomon, musicologus Americanus, subiecit viros ad se Schubert amatorie attraxisse, sed alii eruditi hanc propositionem summo studio reiecerunt. Rita Steblin, musicologa rerum Schubertianarum perita, adseruit eum "mulieres venari."
Ab amicis sustentus
Mutationes magni momenti anno 1816 factae sunt. Schober, discipulus ex bona familia ortus, aliquatenus dives, Schubert domum invitavit, ut secum habitaret. Hoc propositum praecipue erat commodum, quia compositoris petitio muneris Kapellmeister Aemonae non successerat, et tamen Schubert decreverat, ne ad munus magistri in schola patria reverteretur. Ante ergo anni finem factus est hospes in conclavi Schoberano. Brevi tempore opes suas musicá docendá augere conatus est, sed mox a conatu desistens se omnino ad compositionem dedit: "Compono mane," inquit, " et una re confecta, aliam incipio." Per hoc annum animum ad res orchestrales et chorales adsidue attendebat, quamquam Lieder continenter componebat. Multum huius operis e prelo non proferebatur, sed manuscripta et exemplaria inter amicos et admiratores circumagebantur.
Anno 1817 ineunte, Schober ad Schubert Ioannem Michael Vogl, baritonum praestantem viginti annos maiorem, introduxit. Ille, quo Schubert deinde permulta carmina composuit, factus est unus ex principalibus compositoris adiutoribus in musicis Vindobonae coronis. Schubert etiam in Iosephum Hüttenbrenner (Anselmi fratrem) incidit, qui etiam partes in promotione musicae Schubertianae egit. Hi viri, et crescens amicorum musicorumque corona, rationem eius operis promovendi, congerendi, atque post compositoris mortem conservandi rediderunt.
Anno 1817 exeunte, pater compositoris locum novum in schola Rossau in vico (non procul a Lichtental) consecutus est. Schubert iterum cum patre coniungens, invite docere coepit. Anno 1818 ineunte, reiectus est a Gesellschaft der Musikfreunde, societate famosa, quae suum progressum musicum adiuvare potuerat. Homines autem eum animadvertere coeperunt, atque prima operis profani perfunctio publica, overturae Februario 1818 praebitae, ex prelo Vindobonae et alibi laudata est.
Vitam solitam agebat: Mane postquam surrexit componendo studebat, secunda hora cibum sumebat, ambulatum ibat, deinde iterum componendo vacabat aut amicos visebat. In certum discrimen venit se munere praeceptoris fungi non velle.
Anni maturitatis
Annis sequentibus Schubert, cum minus componeret, in arte quidem componendi multum profectus est. Mense Februario anni 1820 Oratorium adhuc imperfectum nomine Lazarus finivit, postea una cum aliis operibus psalmo 23 modos fecit.
Primo illo anno duae Schuberti operae exhibitae sunt: Singspiel Die Zwillingsbrüder ('Fratres gemini') die 14 Iunii in Theater am Kärntnertor et Die Zauberharfe ('Psalterium magicum') die 19 Augusti in Theater an der Wien. Ad id temporis opera maiora, missis exceptis, non nisi a symphoniacis idioticis edita erant, sed non prius quam Vogl canticum nomine "Erlkönig" publice cecinerat, redemptor Antonius Diabelli adduci potuit, ut quaedam Schuberti opera in lucem edidit.
Ab anno 1821 fuit in amicitia cum Mauritius de Schwind. Schubert interdum denuo apud Schober amicum habitavit, ut puta anno 1822 in Göttweiger Hof (domus Abbatiae Gottwicensis), ubi symphoniam octavam (D. 759) "Imperfectam", quae dicitur, Wanderer-Fantasie (D. 760), et alia opera creavit.
Successu rerum confirmatus Schubert nunc, ut per musicam scaenicam nomen assequeretur, nisus est, spe autem deiectus est. Et opus Alfonso und Estrella, inter mensem Septembrem anni 821 et Februarium 1822 conscriptum, et Die Verschworenen (mense Aprili 1823) a theatro reiecta, Fierrabras (autumno 1823) post primas tentationes reprobata sunt. Musica fabulae "Rosamunde" ab Helmina de Chézys scriptae bene quidem accepta, fabula scaenica ipsa autem non nisi bis praebita est.
De Schuberti valetudine varia disserta sunt. Progressu aetatis ampliore factus est corpore saepiusque vino se complebat. Primo morbo litteris attestato mense Decembri anno 1822 affectus est. Curatione in nosocomio autumno 1823 quidem confirmatus, tamen animus Schuberti iam vere sequente morbo maxime gravatus esse videtur. Plurimi quidem sentiunt Schubertum tum in morbum venereum incidisse, fortasse syphilim.
Nihilominus, illo tempore multa et varia composuit. Anno 1822, Missa quinta perfecta et Symphonia octava (si-minoris) coepta est. Primus eius cyclus carminum (Lieder) nomine Die schöne Müllerin anno 1823 natus est, variationes de "Trockne Blumen" ('Flores sicci'), nec non duae compositiones pro quattuor instrumentis chordarum (Rosamunde et quadricinium fidium 14, Der Tod und das Mädchen D 810) anni 1824. Vere anni 1824 compositionem octo instrumentorum (Octettum Fa-maioris) perfecit. A mense Maio exeunte usque ad mensem Octobrem medium anni 1824 secundum in Zseliz laboravit, ubi varia opera minora composuit.
Anno 1825, Schubert iterum bene animatus in Austriam Superiorem iter fecit. Ibi Symphoniae nonae (Synphoniae magnae, quae dicitur) manus adposuit et sonatam pro clavili Re-maioris (D 850) composuit; iam antea sonata pro clavili la-minoris (D 845) orta erat, quam admodum magno vendere potuit. In amicitiam venit cum Eduardo de Bauernfeld. Praeterea necessitudinem habuit cum Anselmo Hüttenbrenner et Ioanne Baptista Jenger, amicis in Styria habitantibus.
Ultimi anni
Ab anno 1826 usque ad 1828, brevibus peregrinationibus in Graeciam exceptis, Vindobonae commorabatur. Die 26 Martii anno 1828 solum vitae suae concentum publicum praebuit, quo 800 florenos Vindobonenses meruit. Multa carmina operaque alia typis descripta sunt.
Ultima variationum de Der Tod und das Mädchen versionem hieme 1825/1826 conscripsit, anno 1826 quartettum nervorum so-maioris, Rondeau brillant pro clavili atque violina, sonata pro clavili so-maioris et Deutsche Messe (missa Theodisca), opus religiosum eius notissimum, secuta sunt. Anno 1827 cyclum carminum nomine Winterreise, Phantasiam pro clavili ac violina et ambo Trio cum clavili composuit, anno 1828 missam sextam, Quintettum nervorum do-maioris (D 956), ultimas tres sonatas clavilis (D 958–960) et cyclum carminum, qui post mortem nomine Schwanengesang publicatus est. Praeterea partes symphonia re-maioirs adumbravit.
Raedwaldus (rex Orientalium Anglorum)
Ratio temporum regni
Fons principalis scientiae Raedwaldi est Bedae Historia Ecclesiastica, ubi regnum inter adventum Sancti Augustini Cantuariensis (597) et nuptias conversionemque Edvini Nordanhumbriae (625–626) positum est. In annalibus medii aevi Simeoni Dunelmensis, etiam a Rogero Wendover transcriptis, obitus Raedwaldi bis relatus sub anno 599 et s.a. 624, notatione primo errorem duplicatum cuiusdam scribae apparente, annus posterior recte accipitur: prior forsitan recte locus mortis Tytilae et successionis Raedwaldi fuisset, quem per emendationem aliquis creditur.
Circumiecta regni
Regna alia quae Estangliam circumdabant tempore adolescentiae Raedwaldi roborabantur et firmabantur. Aethelberht I Cantiae (regebat c. 560–616) in nuptias Berctam duxit, mulierem Christianam atque filiam Regis Charibercti Parisii. Ceawlin, Rex Occidentalium Saxonum, potentissimus inter reges ad australem fluminis Humbrae, impetus Aethelberhti repulit usque ad annum 584, cum post proelium in Oxoniae vicino potestas sua decrescit, Aethelberht tamen ad imperium suum perueniens. Rex Creoda (historia deficiente) Merciorum obscurus, sed et stirpe Iceli et posteritate propria attamen inclutus, auctoritatem domus suae confirmabat.
Regnorum Nordanhymbrorum Deirae scilicet urbe Eboraci capite, in septentrione autem et Berniciae regnale potestate Bebbanburgo (uulgo Bamburgh nuncupata) locata, domus regales inimicae habebant. Aelle Rex Deirae regebat ante annum 588, dum (moriens) infantes (Acham filiam, filium Edwinum et alios) rebus alienis reliquit. Domus autem Berniciae, gente ista regum Occidentalium Saxonum consanguinea, auctoritatem explicans, Edwinus heres Deirae adolescentiam suam in aula Cadfani Regis Gwyneddi exsulem agebat, cum Cadwallone filio regis sicut frater pubescens. Interea Aethelfrith Rex Berniciae, circa annum 604 Deiram subiugens, duo regna quasi unum regebat.
Domus Raedwaldi
Raedwaldum ex stirpe Wuffae, fundatoris domus Wuffingarum oriundum stipulat Beda. Anno circa 560–580 nascitur, frater maior Ennii. Uxorem in nuptiis duxit circa annis 590 ad 599, graviorae paganam mulierem praeceptae, ignoto nomine. Mater autem filii nomine Sigeberhti erat, fortasse nuptiis primis orti, et cum Raedwaldo filios duos, Raegenhere scilicet et Eorpwald, genuit.
Nomen Sigeberht dispar nominibus Wuffingarum, sed par illis domus regalis Orientalium Saxonum, uxor Raedwaldi nuptiis primis cum quodem ex illis conjugata fuisse conjectatur. Sledda rex Orientalium Saxonum (regebat 587–600) duxit in matrimonium Riculam, sororem Aethelberhti Cantiae. Post obitum Sleddae, Aethelberhtus successionem Saeberhti, filii sororis, inter Orientalium Saxonum adiuvit, et postea brevi tempore Aethelberhtus et Saeberhtus fidem Christi acceperunt. Sigeberht attamen privignus Raedwaldi (secundum Gulielmum Malmesburiensem), primo paganus, a Raedwaldo in Gallia exsulatus, inquit Beda, et postea fide ac doctrina Christi imbutus est.
Regni Raedwaldi pars prior
Si verum earum rerum habemus, Raedwald per matrimonium in finibus rerum Aethelberhti atque Saeberhti intime, sed auctoritate sua libere ingressus est. Res autem maior prioris temporis regni sui adventus sancti Augustini ad Cantiam, qui a Gregorio magno Roma mandatus, ad fidem Christi deduxit Aethelberhtum et Saeberhtum, et episcopatus Cantiae atque inter Orientales Saxones instituit.
Raedwald etiam inbutus est sacramentis fidei Christi Cantiae, Aethelberhto adiuvante, qui ad baptismum sponsor probabiliter fuerit. Annus initiationis suae incertus est: dedicatio ecclesiae cuiusdam apud Cratendunem in Elii, insula paludosa, Augustino semet (in Libro Eliense) fieri dicitur, ille (qui obiit ca. 605) in provincia praesente, Raedwald fortasse prior convertabatur. Certum est, haec conversio (quaeque temporis) Raedwaldum sub aegis Aethelberhti se posuisse monet. Etiam vivente Aethelberhto, ait Beda (ii.v), Raedwald eidem suae genti ducatum praebebat Orientalium Anglorum.
Conversio fidei autem Raedwaldi nec placuit aliis familiae suae: "nam rediens domum ab uxore sua et quibusdam peruersis doctoribus seductus est, atque a sinceritate fidei depravatus . . . in eodem fano et altare haberet ad sacrificium Christi, et arulam ad victimas daemoniorum" (Beda ii.15), sed et altare illum christianum noscimus permansisse, quia longo tempore postea monita est Ealdwulfo, nepote Ennii fratris Raedwaldi.
Exsilium Edwini
Aethelfrith, constructor regni Northumbriae, in matrimonium duxerat Acham, filiam Aelle ac sororem Edwini Deirae. Edwinum attamen persecutus est, quaerens vitam eiam interimere, ne regnum totum Northumbriae domus Eadwinae lacessat. Gwynneddo relicto, Edwinus in regno Merciae hospitium aulae regi Ceorli recepit, filiam eam in matrimonium ducens ac duos filios procreaturus. Hereric, filius fratris (aut sororis) ignoti Edwini, exsilium in regno Brittonum Elmeti nomine agebat, sed et ibi perfidiose interemptus est. Edwinus dolens profugus per regna varia clam errabat, donec ad postremum tutelam Raedwaldi Estangliae quaesiuit.
Raedwald, "libenter eum excipiens promisit se quae petebatur esse facturum. At postquam Aethelfrith in hac eum prouincia apparuisse et apud regem illus familiariter cum sociis habitare cognouit, misit nuntios qui Redualdi pecuniam multam pro nece eius offerrent; neque aliquid profecit. Misit secundo, misit tertio, et copiosiora argentii dona offerens et bellum insuper illi, si contemneretur, indicens. Qui uel minus fractus uel corruptus muneribus cessit deprecanti, et siue occidere se Eduinum seu legatariis tradere promisit" (Beda ii.12).
Deliberatio belli
Edwinus opportunitatem fugendi habebat, sed noluit. In media re quisquam vir omnino ei ignotus Raedwaldi particeps deliberationum advenit. Nomen praeterit Beda (qui narrationem longe dedit) sed et in historia Vitae Sancti Gregorii Witebiae scripta idem Paulinus vocatur, membrum ecclesiae Cantuariae dum (ut videtur) praedicans et consilians in aula Raedwaldi. Spem Edwino tutelae regalae mansurae porrexit, insuper et aliquando semet Edwinum ad potestatem regalem maiorem ullo ante eum inter Anglos perventurum postulans, si doctrinam suam animadvertat.
Inanes illae fuerint scilicet conditiones, nisi Raedwaldus bellum contemplaretur, nec potestatem futuram Northumbriae praevideret an intenderet. Uxor adiuvat, narrat Beda, nam “postquam enim cogitationem suam reginae in secreto revelavit” (id est, intentionem Edwinum inimicis tradendi), "revocauit eum illa ab intentione, ammonens quia nulla ratione conveniat tanto regi amicum suum optimum in necessitate positum auro vendere, immo fidem suam, quae omnibus ornamentis pretiosior est, amore pecunia perdere" (ii.12). Paulinus etiam confirmationem Edwini habebat se si supersit et potestatem aquisiturus doctrinam auscultandi. Legatis Aethelfrithi remissis, Raedwald bellum decrevit.
Proelium apud Idlem Flumen (anno 616)
Exercitu magno cito coacto, Raedwald agmen in septentrionem duxit, ubi Aethelfrido opposuit prius quam ille copias in ordines potuit revocare. Auctoritas autem Raedwaldi eo tempore in provincia Lindessi videtur, in eo quod Aethelfrithum obviam irruit vix trans flumen Trent (occidentalem eius provinciae limitem), in ripam orientalem amnis Idle, in loco inter vicus Gainsborough atque Bawtry. Aethelfrith rex a Raedwaldo interfectus est, necnon et Raegenhere filius Raedwaldi in eodem proelio trucidatus. Edwin subinde Aethelfritho regi Northumbriae successit.
Nonaville
Nonaville est commune Francicum 198 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Raedwaldus (rex Orientalium Anglorum)
Proelium apud Idlem Flumen (anno 616)
Narratio proelii Henrici Archidiaconi Huntingdonensis, in historia sua circa 1100 scripta, auctoritate incerto, indicat exercitum Raedwaldi tribus in partibus struxisse, legionis Romanae modo, Raedwaldus, Raegenhere (ei filius), et Edwinus imperantes. Aethelfrithus, militum usus peritus, formationi inordinate coepit. Ille Raegenherem videns, Anglos Orientales perrupit ad eum "quasi praeda inventa" (forsitan eum pro Edwinum credens) et interfecit. Raedwald tunc iracundior caede magna Nordanhymbrorum Athelfrithum occidit.
Pentatomidae
Pentatomidae conturbatae acrem emittunt liquorem cui sunt composita cyanidi, quae rancidum amygdalorum odorem ferunt. Antennae in quinque segmentis consistunt; unde familiae nomen. Corpora plerumque scutis similia sunt. Elytra sunt callosa.
Raedwaldus (rex Orientalium Anglorum)
Imperium Raedwaldi
Tempore illi proelii aut paulum postea, obiit Aethelberhtus Cantiae et a filio suo Eadobaldo, nundum in fidem Christi converso, successus est ad potestatem regalem Cantiae solae. Saeberhto Orientalium Saxonum etiam nuper obito tres filii (successores), conjuncte ibi regebant, sed et in pagani errore permanserunt, episcopum Mellitum expellens. Episcopi autem Cantiae, solo Laurentio archiepiscopo excepto, ad Galliam pro incolumitate digressi sunt, donec Eadobaldus fide Christi sit amplexus. Eo tempore igitur illud Redwaldi altare solum Christi erat Angliae: sed longe ante obitum eius, ecclesia Cantiae plene erat restituta.
Pentatomidae
Multae species Pentatomidarum insecta pestifera in agricultura habentur.
Raedwaldus (rex Orientalium Anglorum)
Imperium Raedwaldi
Auctoritas Raedwaldi universalis, satis ut Beda eum successorem imperii Ceawlini Aethelberhtique agnovisse, euasit: etenim Regem Anglorum eum in capitulo ii.12 nuncupat, titulus qui potestatem super Anglos omnes magnopere significat. Debito fidei Edwini, Raedwald primus regum Anglorum australium potentiam rectam exercuit super Nordanhymbros. Super Cantiam auctoritas stipulatur, nam Beda illam potestatem non sub Edwino permansisse scripsit. Sicut et in conditionibus ante proelium porrectis, Edwinus imperium post obitum Raedwaldi obtinuit, et christicolus fieri promissum seruans autem sororem Eadobaldo Cantiae in matrimonium duxit.
Tostat
Tostat (Occitanice Tostat) est commune Francicum 470 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Pentatomidae
Pentatomidae sunt cibo Vietnamico propria, lingua Vietnamica bọ xít appellata.
Raedwaldus (rex Orientalium Anglorum)
Gippevicum
Uno sepulchro excepto, enses, hastas, situla, pocula vitrea, fibulasque continente, bona cuiusdam hospitis a Germania Gipovico obitus (ut videatur), alia sepulchra exfossata coematerii nec ornata nec copiosa invenimus, et absens proprietas notabilis bonorum apud coemeterium Handfordi per mille passuum distantem ab isto Gipouico, in qua fibulae "grandiosae capitis—quadratae" continentur.
Sutton Hoo
Humatione naviculae ad Sutton Hoo anno 1939 exfossata, circa decem milia passuum a Gipovico distans in ripa orientale fluminis Deben, sicut sepulchrum Redowaldi saepe agitatur, ac difficile aut impossibile probatu est. Magnificentia nihilominus ritus funeralis atque bonorum, necessitudines ex domis distantibus clarissimisque coniunctae quae in thesauro exemplificatae sunt, et bona clarissime auctoritatem priuatam et publicam viri singularis ibi humati manifestantes, quemdam egregie praeclarissimum vehementer fuisse indicant.
Evidentia numismatica illum tempore Raedwaldi vixisse significat. Ornamenta gemmosa auri atque carbunculorum garamanticorum aurifice pare aut superiore cuiusquam Europae fabricata sunt patrone iubente qui imaginem potestatis imperialis monstrare cupivit atque potuit. Argentum a terris Mediterraneis importum, congeries sine pare huius temporis effulget, in quam duae cochleares nominibus Sauli Paulique (conversio apostolica Damascena forsitan significans) incisae, quae ut dona in baptismo recepta explanata possunt, nec contra historiam conversionis Raedwaldi certant.
Ritus iste naviculae humationis, et similitudo tegumenta corporis (galeae clipeique) ad illa Svedicae orientalis aerae Vendel vocatur, cognationes aut affinitates regum Anglorum Orientalium cum eis provinciae Svedicae, sicut et in poemate Beowulf narrantur. Certe novimus Rex Aethelwaldus, filius Ennii fratris Raedwaldi, vicum regium ad Rendlesham, propius Suttonem, anno c. 660 habuisse.
Interpretatio regni et auctoritatis Raedwaldi de continentia huius humationis non certo fieri potest quia incertum est num eius sepulchrum sit. Congeries nihilominus sine dubito monstrat potestatem, divitias, et imaginem viri et patronis praeclarioris Orientalium Anglorum tempore sibimet Raedwaldi, nulla aliqua Angliae comparanda.
Hasel
Hasel  est vicus et commune Badense-Virtembergense 1'124 incolarum (anno 2012).