cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ioannes Hildebrandus Withofius
Vita secundum orationem funebris a Leidenfrost scriptam
Huius autem Duckeri, magnifico suo Thycidide & aliis ingenii foetibus celebre nomen mihi memoriam refricat rei, quam quo minus ennarem, mihi temperare nequeo. Duckerus enim senx admodum & annis & laboribus fractus a publico Ultraiectino munere sponte se abdicabat, raroque consilio in Meidrici pagum a nostra Duisburgensi urbe tertio & quod excurrit lapide distantem se conferebat, in aedibusque pl. rev. nunc beati Neubusii, eius loci V. D. M. quocum aliquo affinitatis vinculo iunctus erat, privatissimam ducens viitam sui corporis infirmitatem pacatae mentis meditationibus solabatur, quo in pago Duckerus etiam sepultus iacet. Quem amicum & veterem fautorem quum propter vicinitatis commoditatem noster Withofius aliquoties conveniret, dici non potest quanta gratiarum testificatione, quo mutuo favoe, qua voluptate senili, nam utrumque canities ornabat, inter se doctos & iucundos miscuerint sermones, quo gaudio iuvenilium bene actorum temporum sint recordati, quo affectu sibi utrinque gratulati, quam cupide bene precati fuerint, nam me, his conventibus, bis ut opinor, adsistentem tanta amicorum & proborum senum admiratio cepit ut linguae ad eam recte edifferendam omnino copia desit.
Hic locus est, ut Vos singulatim alloquar, generosissimi atque nobilissimi dilectissimi academiae nostrae cives, qui praesentia, qui moerore & luctu vestro, qui reverentia vestra, qui sumtibus vestris quos in pereleganti choro musico funebri ducendo tam digne collocatis, quam amaveritis beatum vestrum Rectorem, testamini, ut Vos, o mei! commonefaciam summum hoc gratitudinis vestrae fastigium fore, si egregium vestri Rectoris, dum adhuc iuvenis esset, exemplum sequamini. Ne cogitate sempiternam vobis iuventutem fore, a qua ad senectutem modicum est intervallum, non hic est morae opportunitas, tempus fugit & fugientibus instat, parate vobis hoc gaudium quo senex Withofius est gavisus, ut & Vos eo frui queatis quando tristis aetatis hiems, quando mortis ad properantis imago non alias nisis has solas delicias permittit, peractae iuventutis iucundam & fortunatam memoriam.
Noster certe Withofius iuvenis adhuc sed qualis esset cognitus, non nisis binos ultra vigesimum numerans annos aetatis a potentissimis Hollandiae ordinibus insigni Bommelianae scholae regendae praefectus est, quam tamen stationem non nisis sequi annis tenuit, etsi laetissimam eam sibi fuisse posthac saepius & mihi & amicis ceteris est contestatus.
Nam fama viri crecens & novis frondibus indies laetior effecit, ut non multo post, anno scilicet nostri seculi decimo nono a Serenissimo gloriosae memoriae Rege Borussiae Friderico Wilhelmo ad nostram Duisburgensem musarum sedem sit advocatus, quippe quae post obitum Cl. Mascampii tum temporis imprimis intelligente ac strenuo linguarum eruditarum & historiarum doctore videbatur egere. Votis igitur piblicis obsecundans Withofius XIX. Apr. anni MDCCXX. more solemni fuit inauguratus, continuisque deinde & dructuosis laboribus per integros hos quinquaginta annos suam spartam ornavit, nobisque sedulidate & laboriosos vitae genere praeluxit, nam in Withofio nostro, ne sene quidem nec otium, nec remisso, nulla ferendorum aut agendorum impatientia, festitudo nulla erat, instar arboris plantatae in irriguo loco, in quo fructus succedit fructui, quaeque novas frondes ante priorum lapsum gignit.
Alacritatem autem beati viri non leviter auxit & iuvit felix & faustum & fortunatum, quod anno vigesimo seculi secundo iniit coniugium, hominem enim se sentiens, ut legi humanitatis, quae multis de causis solitudinem viri damnat, faceret satis, ornatissimam & honestissimam virginem sibi iucundam & gratam thori sociam elegit Agnetam Margaretam Gleimiam, Vesaliensem, ingenua familia Gleimia scilicet, quae plures egregios viros, & inprimis celeberrimum & hodie aeltmatissimum(?) anacreonticum germanorum poetam Ioan. Guil. Gleimium, cuiius amicitia me olim Berolini gavisum fuisse laetus memini, in suo gremio aluit, ortam.
Dignissimae huic Withofii coniugi Agnetae Margaretae, quae indefessis operis & mira sollicitudine plenitissimoque affectu mariti necessitatibus inservire, eiusque commoda ante quidem quam ea requirerentur praeparare, & in conservanda & corroboranda eius valetudine omnem suam curam & diligentiam egregio exemplo ponebat, dignissimae inquam Withofiae, ante quator nunc annos subito decedenti tunc temporis programmate parentavi, tristitiamque mariti, viri amicissimi levare conatus sum.
Nihil autem in hoc rerum ordine gratius aut iucundius beato viro contingere potuit quam prosperitas quadruplicis prolis ex sua Gleimia susceptae, prolis laudatae atque fortunatae, nam trium filiorum iuveniles conatus, eorundemquue virilia posthac merita & summam eruditionem, & munera & dignitatem, quae in natu maiori equestri etiam axiomate aucta fuerat, & magnam celebritatem & insignes quibus orbem litterarium ornant labores, & non ultimam, principibus placuisse viris, laudem, noster Withofius, quod adeo rarum & insuetum deprehenditur, non longinqua spe quadam concepta, quae bonis patribus plerumque sufficere debet & unicum saepe morientum solatium manet, sed suis oculis vidit, summamque ideo quae in genitorem bene de suis meritum cadere potest voluptatem persensit, felicitatem suorum. Ipse enim suae gentis eruditorum primus pietate prudentia ac diligentia sua nactus est doctae gentis sator & conditor esse, Withofiae scilicet sub musarum & gratiarum clientela comprehensae gentis, non filiorum modo sed & cognatorum qui huius exemplo ad disciplinarum studium erecti per Dei providentiam orbem exornant, & ab hoc suo auctore derivatos se esse gloriamur.
Quanquam enim filii natu maioris, Balthasaris Eberhardi, doctissimi viri, & ab ineunte aetate non internam modo scientiarum dulcedinem, sed etiam secundae fortunae cum quasi prosequentis favorem experti, ad Divi Petri Ultraiecti Canonici, & in Lingensi Athenaeo Professoris Theologicae primarii, posthac Serenissimo Regi a Consiliis Sanctioribus in Berolinensi pupillarium rerum tribunali constituti, & nobilitatis etiam ut iam dixi equestris dignitate condecorati, inter autem hos ipsos urgentis fortunae fluctus ex vivis erepti, acerbum funus paternum animum non leviter afflixit, magnem tamen doloris fomentum esse debuit ipsa illa, quum immortalem gignere non potuerit, bonum tamen & vita dignum filium genuisse blanda consideratio. Binorum vero superstitium filiorum, Ioannis Philippi Laurentii scilicet, qui ultimis paternae vitae horis ex longinquo advolans patris morientis oscula meruit & funus duxit, atque Friderici Theodori qui absens optimi patris ad superos evecti abitum deflet, celeberrimorum & eruditae reipublicae commendatissimorum virorum tanto minus opus est ut meis laudibus medestiam offendam, quo laetior eorum fama & illustrius nomen apud probos omnes cluet, quorum etiam auctoritas & existimatio charissimae sorori suae Ioannae Magdalenae Sybillae cunctis virtutibus floretissimae virgini & sui sexus ornamento, proterque amissam tam chari patris tutelam & societatem tritissimae, praesidium & adiumentum & solatium reddet, idque eo dignius, quo maior eius & eminetior in patrem pietas fuit, cuius senis & viribus fracti, post ereptam inprimis desideratissimam coniugem multis molestis pressi, curas & negotia & aegritudinem permanenti quadam amicitia & liberali obsequo ita levavit, ut de tali amatae filiae animo & tam sollicita voluntatis propensione sibi vir beatus saepe sit gratulatus.
Insignis autem hominis adversus Deum reverentia non modo morientis, sed etiam quam diu vixit, erat, ut quidquid aut grati aut adversi acciderit, a confidentia eius nunquam recederet, & quum in reliquis ad fortunas & alias res externas spectantibus negotiis providus semper & circumspectus imo quandoque dubitantior erat, quotiea ad Deum quid referendum erat, forti animos & singulari fiducia uteretur. Sed haec privata & intrinseca & vix sensibilis in eo virtus erat, quam sine ostentatione, absque inutili & saepe abutenti nominis divini ad quamlibet parvitatem prostitutione, veritus scilicet temere & absque gravi causa testem appelare Deum, ab omni externo apparatu abstinens, tanquam aliquod mysterium, cuius nolebat alios conscios esse, in pectore exercebat; Scelerum propterea & vitiorum magnus hostis, a quibus non modo ipse abstinebat, sed nec in aliis sine moestitia cernere poterat, quin aliquando impetuose in tales invehebatur.
Et reformatae quidem religioni, in qua enutritus erat, toto pectore adhaesit, neque tamen aliorum christianorum ordines propterea contemnendos aut plane vitandos putavit, quin potius asceticos ut vocant & practicos institutionis christianae libellos, quamcunque etiam haeresin saperent, omissis scilicet illis quae reprehendenda sorent, modo ad (griech.) & ad viam eo ducentem dirigerentur, in deliciis habuit, & plerumque vespertinas post coenam horas eorum lectioni dare consueverat.
Nec praetermittenda est singularis & devotissima in Clemetissimum Regem, serenissimamque domum Borusso-Brandenburgicam pietas & observantia, a qua neque laetis neque tristibus diebus se unquam divelli est passus, quum enim vota nostra pro conservanda vita Regis & confirmando throno superioris belli atrocitas acrius quam ante excitaret, qui angebamur, & saepe quasi omnis spes praecisa foret, trepidabamus; ille nunquam dubitans, rerum se afferens historiam nosse, iustam esse regis causam, non destiturum suo tempore auxilium Dei, animos nostros corroborabat. Quumque tandem pace reddita, quam perpulchra panegyri, prae magnitudine autem gaudiorum lachrymas copiose fundens noster Withofius celebravit, quum pace reddita non pauci forent qui aureum sibi nunc seculum promitterent, nescientes diuturnos manere post magnum morbum labores, nec subito vim fractam nervorum restitui, brevissimo enim momento incisum vulnus trade sanatur, nec dies sed menses ut cicatrice claudatur postulat, pius Withofius regis consilia semper excusabat, quamque lene & suave tam duris in temporibus imperium experiremur, ad alios digito ablegans, monstrabat. etiam eos, qui, sive vere ita se res habeat sive minus meum non est decernere, maximi regis nomine circumferentur libros, quamvis mutilatos saepe nec iustae editionis, libenter & devota mente legebat, insignibusque & vere regiis cogitationibus eo usque delectabatur ut quum sint qui nonnulla eorum librorum dicta liberiora, nec religionis autoritati satis consona putent, Withofius omnem ex illis offensionem tollere sciret, occasionemque scribendi & personarum quibuscum Dominus ludebat conditionem & poeticam libertatem citando, controversas eiusmodi theses frugi & laudi restitueret.
Quam quidem iudicandi benevolentiam aliis etiam autoribus praestare, aequumque se in litibus litterariis arbitrum gerere solebat, non tactis scilicet sordibus mella carpens, ad quod virtutis genus in tam incredibili quam exercebat librorum lectura, dum neminem omnino reperiebat omni menda vacuum, necessario & quasi manu ducebatur.
Sed praestat de hac doctrinarum multitudine tacere quam non apte ea quae cuivis cui contigit Withofium nosse, notissima sunt dicere, nam non sibi legebat, sed aliis, foenerans semper & quaestum scientarum ea propter faciens ut haberet quod in alios refunderet. Sunt certe eruditi homines qui multa sciunt, sed sibi fere solis sciunt, sibi solis sapiunt, suo thesauro instar draconis, ut fabula monet, invigilans, quotiescunque ab illis aliquid eroges quo iuvent aut ornent, si vel paululum extra suos cancellos eos trahas, muti sunt & pertubati, propriarum divitiarum non compotes. Hi se instar profundi putei habent, in quem, ut parum aquae recipias, situla demittenda, eaque machinarum posthac tormentis reducenda & elevanda est, tantum abest ut sponte aliquid largiantur.
Noster autem Withofius vivi fontis aut salientis rivuli imaginem servans, nemini qui vellet, sui copiam invidebat, nec mora aut multa praemeditatione habebat ad respondendum opus, ubertas enim ipsarum rerum, & luxuriosa pene ingenii fertilitas & abundantia verborum, si vel leviter invitares aut ad dicendum exstimulares, mox historicorum veterum recentiumque exempla, mox poeticarum amoenitatum fabularumque, mox philosophicorum dictorum, memoriter saepe & quasi ex auctoris voce prolatorum imbrem dabat. Quamobrem vix ullius docti viri consortium gratius & amoenius esse potest, quam huius fuit, quod non nos modo quibus ambulantem hanc bibliothecam frequentare datum fuit, sed etiam exteri viri docti Germani Batavique, quando per nostram urbem iter dirigebant, horum vero nemo quin celebrem Withofium salutasset, transire solebat, experti atque fassi sunt, plenus enim sententiarum litteriaeque cognitionis ditissimus, nunquam quae semel dixerat, quod senum fere vitium est, repetebat, semper nova, semper inexpectata, & ea quidem scitu digna, auditu suavia proferens, quibus implebat conversationis hiatus, quoties vellet ad dicendum paratus, nam coniurati ad eius ora veniebant eruditionis & festivitatis sales, semperque promptam nec unquam renitentem experiebatur musam.
Quam societatis dulcedinem augebat scrupulosa cuiusvis altercationis aut irae fuga, nam ut facile patiebatur contra sententium obiectiones, his ipsis novam saepe dicendi materiem suppeditantibus, tamen quoties in partes ibatur aut incalescebat disputatio, statim se retrahebat, aliisque sua porferendi dabat locum, alienus a morositate, nec honestas facetias vituperans, blandis & minime difficilibus aut auxiis moribus senilem temperabat auctoritatem.
Quando autem publico loco dicendum erat, tum copiae rerum & concinnitati orationis tantum addebat decus oris, eamque vultus & nutuum ad res dicendas commensurationem, ut non audire modo sed prope videre quae animo conceperat, liceret. Perorabat autem saepius, quoties scilicet secundum academiae nostrae instituta publicus quidam sive lugubris sive laetus etiam dies festus agitandus, aut magistratus academicus mutandus, fasciumque translatio aut eiusmodi occasio alia celebranda esset, expeditus enim materiam tempori aptam semper praesto habebat, quam non soluto tantum & nudo sermone illustrabat, sed elegantissimo fere semper ligatae orationis argumento finiebat.
Nemo nostrum est, nec ullus eruditorum inprimis apud Batavos est, qui nesciat quam promptus & alacer quam felix imo fere quam audax fuerit in carminis, latini praecipue, tum etiam graeci & germanici recitatione, qua quidem in re si quem aequalem, superiorem non habuit, & si recte negavit olim Democritus esse posse sine furore poetam, id nostri vatis exemplo confirmari videbatur, qui frequentissima poetarum non modo veterum sed etiam recentiorum, quippe vix aliquis celebrior carminis autor est, quem eius bibliotheca non contineret, ita se in adstrictum genus dicendi immerserat, ut in Withofio omnia modus & tonus essent, & quasi inflammato, quoties publice loquebatur, quando quid laudandum aut vituperandum, aut in suos & in amicos pietatis demonstratio facienda, aut viri memoria celebranda esset, mox ingens vis versuum, & eorum quidem minime planorum, sed quibus divinus impetus exprimeretur ex labris non praemeditatis instar fluminis scaturiret, nec interesset quod genus carminis sequeretur, sive pede rectus sive claudus iret, ita tamen ut Euripidaeum & Horatianum odae metrum prae reliquis praedilectione quadam coluisse videatur.
Praecipuus autem doctrinae Withofianae campus historia fuit, non modo antiqua, cuius angustias claritas & perspicuitas autorum compensat, sed inprimis medii, ut vocant aevi, cuius divitias scribentium eius aetatis paucitas & barbaries obscurat, uti etiam recentioris. Possidebat autem miram sagacitatem in colligendis & combinandis etiam minimis hinc inde sparsis factorum fragmentis, ut ex illis aliquod integrum & coharrens sive verissimum sive probabile tamen concinnaret systema, cuius scientiae insignia & multo cum plausu accepta specimina dedit, nec dubito plura ex posthumis manu eius exaratis chartis edi posse. Legebat autem fontes ipsos eumque qui quid primus scripsisset, prae sequacibus omnibus in indagando sensu veri & enodandis dubitationibus, audire amabat, neque politicam modo, id est de populorum & rerum publicarum magnis per bella & migrationes aut pacta factis conversionibus historiam, sed inprimis ecclesiasticam excolebat, utriusque populi divini fata & doctrinas & gesta prudenti moderatione ponderans, prae reliquis etiam in litteraria & philosophica autorum & factorum cognitione exercitatissimum alter aliquis Morhofius erat. Quo in opere id imprimis laude dignum existimo, quod eas res de quibus liquebat, & quae per maiorum industriam luce iam sufficienti donatae essent, auditoribus quidem, quae muneris eius ratio erat, clare proponeret, privatam vero diligentiam in novis quasi prospectibus aperiendis, & in messe nondum tacta facienda locaret. Biographias eruditorum, & inprimis eorum qui veris beneficiis gentem humanam affecerunt, neque tamen publicis monumentis satis pro merito celebrati essent, aut quorum obscuriori memoriae ne tandem oblivioni traderetur, metuebat, maximis curis colere solitus fuit, pluriumque dignissimorum virorum umbras reduxit, ut novis coloribus & nova luce splendentes in orbe reviviscerent.
Quanquam vero nullius gentis incuriosus erat, hominumque virtutem, ubicunque illa terrarum genita fuerit aut exercita, existamabat, diligentiae tamen eius fructum inprimis Guestphalia, patria eius, quae etsi multis ad ilustrem famam consequendam commodis, quibus alii populi gaudent, carens, permulta ab omni aevo orginaria ingenia produxit, nec non nostra rhenana inferior regio, Clivensis Ducatus & adiacentes terrae, in quibus vitam egit, quae pietas Withofii erat, persenserunt. Et posteriorum quidem, Clivensum eruditorum lectu dignissimum catalogum edidit, in quo non modo ultimi Iuliacensum & Clivensium Ducis splendidissimam aulam, quam excelentes guiusvis ordinis viri ornabant & tanquam in publica palaestra litteras omnino varias agitando toti germaniae praelucebant, sed etiam qui posthac hunc tractum egregii & saepe non pro dignitate cogniti viri illustrarunt, ad memoriam repetere, corum vitae rationem describere & famam ex ruinis eruere conabatur.
Praeterea criticis vel iudicatoriis classicorum & historicorum auctorum emendationibus vir beatus a iuventute suarum horarum & curarum partem mancipaverat, nam bibliothecam pro horto habebat, in quo diligentis hortulani instar rastro utebatur & falce, continuo quod luxuriare videbatur amputando, novosque & mitiores surculos inferendo pulchriores & fructuosiores suas arbores reddere laborabat. Permultas sane & egregias magnaque perspicuitate ac facilitate susceptas emendationes intricatorum locorum largitus est, quae ingenii Withofiani praecellentiam eo eminentius produnt, quo maiores fuerunt ante eum viri qui in iisdem sanandis hiulcis autorum locis oleum & operam perdiderant. Quamquam vero eiusmodi in rebus cunctis placere aut satisfacere difficile, imo potius impossibile est, dum quilibet suo sensu abundat, & prout quis ex alia facie, vel ut sic loquar ex alio latere rem adspicit, ut animum opinionibus occupatum adfert, aut non diu satis & plene & cunctis sensibus rem considerat, aliud etiam iudicium ferre solet, aequissimus certe & modestissimus beatus Withofius alienarum curarum censor, quando contra tincas aut blattas librorum hostes, aut contra tabum & pulverem aut librariorum inconditam inscitiam aut contra aetatis opera humana devastatricis iniurias disputandum erat, ne tum quidem nisi suarum castigationum fiducia id permittebat, liberiorem, tantum abest ut invectivum sermonem, quo superioris seculi critici saepe abutenbantur, sibi unquam indulsit.
Criticarum vero emendationum plura specimina plane elegantia dedit, partim apud Batavos, partim nostratibus typis expressa, neque mediocrem earum sylvam in hebdomadariis nostris Duisburgensibus rerum eruditarum & politicarum relationibus sparsit, quas hebdomadarias relationes diligentissimus noster Collega per plurimos annos fere solus, paucis modo qui ab aliis proficiscerentur, interiectis, & semper doctis & elegantibus ex historia medii aevi petitis vel ad priscorum autorum accuratiorem sensum eruendum aptis commentariis ornavit atque implevit, ut mirum fuerit singulis fere hebdomadibus tantam novarum semper & exasciatarum cogitationum materiem suffecisse.
Non hunc vero modo implendarum publicarum chartarum laborem, qui ex clementissimi Regis edicto huius academiae doctoribus iniunctus, nostro autem Withofio tanquam directori speciatim commissus erat, sed etiam reliqua muneris sui officia, siquis alius, hic certe constantissimus curis & diligentia nunquam defessa est executus, nec in senio quidem, quod maioris quietis privilegia sibi recte vendicat, a docendo, ab instituendo, a scribendo, etiam a gubernando nostra republica academica se retraxit.
Rectoratus, in quo mortuus est, sextus erat quem gessit, tantaque cum laude & applausu collegarum, tali cum favore civium gessit, ut quum sub cruenti superiosis belli initia status academiae nostrae multum convelleretur, e re nostra tum visum fuerit Withofium qui nobis tunc Rector praeerat, rogare ne ab academico magistratu se abdicaret, qui etiam communibus Senatus Academici votis & suffragiis morem gerens altero anno continuavit, universitatemque quantum quidem turbulentis illis temporibus fieri licebat, prudenter atque cum providentia gubernavit.
Etenim hanc nostram musarum sedem magnopere adamabat, eique perquam cupiebat bene, ut siquid forte tristius aut rebus nostris noxium contigeret, inprimis quando inimicitiae aut simultates oriturae praeviderentur, aut iam ortae pacem turbareut, amarissimas non modo in sinum amicorum quos eadem pacis ambitione affectos scibat, querelas effuderit, sed etiam litibus componendis facillimas praebuerit manu(?). Nec est inter nos, qui statuorum academicorum, & fatorum quae a principi ad hoc usque temus experta est nostra sedes, aut consuetudinem, & exemplorum veterum, ad quae recentes nonnunquam casus referri poterant, & vitarum quas praedecessores nostri egerunt, laetaeque & adversae fortunae tam conscius, nemo quem in rebus dubiis cum maiori responsionis ferendae certudine consulere licebat quam beatum hunc virum.
Quin etiam non universitatis modo, sed urbis quoque Duisburgensis, quamquam ut fieri solet variae inter academiam & urbe, contentiones quibus invitus in miscebatur, subinde excitarentur, verus, quod sancte testari(?) possum, & benevolus & faventissimus amicus fuit, in eaque tanquam loco in quo beate & fortunate vixerat, iuvanda, aut augenda aequissimam libens & lubens ponebat operam. Quam pervetustam & situ loci amoenissimam, civium etiam prisca integritate & modestia laudatissimam, sed per hispanica primum, dein gallica cum germanis batavisque diuturna diffidia, quae fors fere omnibus ad Rhenum inferiorem locis communis fuit, ruinis fere pluribus quam aedibus distinctam urbem, ante quinquaginta nunc & quod excurrit annos, noster Withofius tum fere primus eleganti & perbella ex fundamentis exstructa ac ad recentis architecturae regulas adaptata domo, etiam nunc inter praecipuas referenda, ornavit, reliquiorumque civium ad reaedificandam urbem studia & industriam, neque sine structu, excitavit. quin huius antiquitissimae urbis monumenta & fata, familiarum eius ortum & interitum, Anglorum & flandorum huc ductas colonias, & veterem amplissimae mercaturae gloriam, & adversas, quae ab humanis rebus abesse nequeunt vicissitudines singulari diligentia colebat, multaque de his scitu digna saepe narrare sciebat.
Quomodo autem erga familiam suam fuerit adfectus, dicere non est opus, quia nullum curae aut sollicitudines paternae, nullum institutionis & doctrinae & adminiculi genus omisit, quo suis ad bene prudenterque vivendum subministrare quiverit opes, optimus pater, & absque aliorum laesione benignus, fieri enim non poterat, qui universae humanitatis amicus erat quin suae proli huius beneficii concesserit usum.
Deus optimus maximus nostro Withofio animam in sano & quadrato & firmio dederat corpore, cuius quamdiu vixit raris tantum incommosis in exercitio suarum functionum est impeditus. Statura mediocris erat, leviter obesulus, oculis caesiis & penetrantibus, acri auditu, nisi ultimis vitae mensibus, ciborum concoctionem exquisitissimam sobrio in vitae genere experiens, ante quadraginta circiter annos gravi ex lapsu alterutrius tibiae fracturam periculosam est passus, a quo tempore pedibus nunquam recte valuit, & ad sedendam in sua bibliotheca, ad evitandam consortiorum frequentiam, ad copiosiora igitur studia privata quasi compulsus atque coactus fuit. Duodecim autem anni sunt, quod mane ex lecto surgens, nihil de tali re ante monitus subito & plena & absoluta oculorum caecitate afficeretur, quod incommodum apoplexiae & saepe mortis prodromus, per unam venae sectionem, quae tunc in illo prima instituebatur, psthac autem quotannis repetitia est, feliciter & absque remanente ullo tanti mali vestigio amoliebamur. Posthac pro aetatis ratione plerumque sanus fuit, & quamquam propter absentiam filiorum, quibus munus & habitaculum peregrinis in locis providentia divina dispensaverat, maiori quam olim solitudine fruens, rarius domum aut bibliothecam relinquens, alacer tamen & hilaris, omnimodi moeroris expers philosophiae & religionis exercitiis deditus, si quandoque amicus cum comvineret laetus, sed etiam sine illo sibi sufficiens, animo tranquillus, densis nunc passibus acceleranti senio obviam ivit.
Quum autem mense superioris anni Octobri fasces academici denuo in eum transferrentur, mihique qui pracesseram contingeret ut virum tatopere, & ea fere quae filium decet reverentia a me aestiamtum ad Rectoratum inaugurarem, non mihi tantum sed etiam aliis de fractis eius viribus & vividi roboris secessu aliqua suspicio nascebatur; deinde vero, quamvis nil conquestus est, & in laboribus gerendid se strenuum & fortem exhibuit, deficientium tamen non animo sed corpore virium passim exempla dedit, meisque manibus, de quo gaudeo, est aliquoties sublevatus.
Huius autem menis tertio die praeter opinionem insolita quaedam eum horripulatio invasit, quam externis quibusdam causis initio adscribebat, mox autem apparuit malignae cuiusdam febris tum apud nostrates familiores primordia esse, nam stetim fessus & fatigatus lecto se tradere cogebatur, omnisque eum ciborum appetitus, quod nunquam antea sibi contigisse adfirmabat, deseruit, & respirandi difficultas cum somni desiderio & sensuum externorum oppressione & quae reliqua sunt eius febris accidentia sensim oborta effecerunt, ut licet aliqua ipsi administranda remedia non recusaret, statim ad aeternitatis studium se totum converteret, quo statu decendium cum febre colluctatus, corpore infirmissimus, sed mente, ut supra dixi mirum corroboratus, die XIII. huius mensis, hora quinta matutina volens & cum Deo colloquens ad huius adspectum & ad sedem beatorum se recepit.
Bibliographia (Probabilis)
Verissimile est hanc orationem funebris in sequenti libro contineri:
Iocus
Iocus est locutio, vel fabula parva, vel actio, dicta aut facta ut audientes rideant.
Exempla
Nubere Paula cupit nobis, ego ducere Paulam
Quid appellas agnum sine cruribus, capite et cauda?
Romanus tabernam intrat. Duobus digitis sublatis, quinque cervisias petit.
Castellum Portchester
Castellum Portchester, vulgo Portchester Castle, est arx a Normannis munita, intra muros castrorum Romanorum Portus Adurni, iuxta oppidum Portchester in comitatu Hantonia Angliae meridionalis situs.
Stilus vetus et stilus novus
Stilus vetus et stilus novus sunt modi dierum numerandorum in Europa et America Septentrionali usitatorum. Discrepantiae dierum duae sunt causae.
Primo, novum calendarium a Gregorio XIII anno 1582 introductum in civitatibus Catholicis mox acceptum est, sed non in Protestanticis et Orthodoxis, ubi calendarium Iulianum manebat. Itaque stilus vetus diem calendarii Iuliani, stilus novus calendarii Gregoriani indicat.
Secundo, in variis civitatibus annus in variis diebus incipiebat. Itaque stilus novus indicare potest annum die 1 Ianuarii incipientem.
Exempli gratia, Res novae Octobres coeptae sunt die in Russia 25 Octobris 1917, in Europa occidentali 7 Novembris 1917 appellato, quia in Russia ante 1918 calendarium Iulianum in usu erat. Carolus I (rex Angliae) supplicio affectus est die in Anglia 30 Ianuarii 1648, in Francia 9 Februarii 1649 appellato, quia tunc in Anglia annus die 25 Martii incipiebat, et calendarium Iulianum in usu erat.
Gajan (Arigia)
Gajan  est commune Francicum 298 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Castitas
Castitas in usu communi est condicio hominis qui se actibus sexualibus abstinere eligit, exempli gratia respectu ethicae aut religionis. Per extensionem, vocabulum adhiberi potest ut se ad condicionem virginitatis (vide locutionem castus et purus) spectet, aut etiam ad abstinentiam sexualem non voluntariam.
In multis religionis et culturae "contextibus," vocabulum castitas proprie in animo habetur. In Catholicismo et in aliis doctrinis Christianis, notabiliter, castitas virtus habetur, stricte propinqua temperantiae, et intendi potest ut abstinere se tam ab excessibus quam a copulationis implicationibus culpabilibus; hoc sensu, castitas compatibilis cum relationibus sexualibus inter coniugium considerari potest. Ergo, castitas est Catholicis virtus, contra vitium capitale luxuriei.
Signa historica
Vocabulum Latinum "castitas" est verbum abstractum et a nomine adiectivo "castus" descendit, quod primum statum "purum" secundum religionem Graeco-Romanam significabat, contrarium statui mentis "pio" et practica pietas, ad sphaeram sexualem non attinens.
Propter variae prohibitiones intimitatis sexualis in religionibus Abrahamicis (religio Iudaica, religio Christiana, et religio Islamica) derivantibus ab Decalogo et ab lege Moysis, vocabulum saepe associatur in cultura occidentali cum abstinentia sexuali. Tamen, in contextu religioso, vocabulum est applicabilis ad personas omnium statuum socialis, et habet implicationes bene ultra spheram abstinentiae sexualis.
Castitas tam virtus
Traditionaliter actus naturae sexualis sunt prohibiti extra matrimonium in contextu ethico islamico et in illo iudeochristiano et considerati culpabiles. Inter actus qui solite considerantur adversi ad castitatem, cum variis distinctionibus inter diversas fides, possunt reportare ad titulum exempli: masturbatio, fruitio pornographiae, actus sexuales cum periodo menstruationum et aliqui tempus post partum, coitus oralis, coitus analis, adulterium, prostitutio, fornicatio et alii actus considerati luxuriosi, et sic via usque ad actus consideratos illegales in maiore parte terrarum, tam stuprum.
Prohibitio aliquorum ex his actibus sunt directe in Biblia et in Alcorano, alii, tam prohibitio modi anticonceptivi artificialis, derivantur ab interpretatione Traditionis et non recognoscuntur ab omnibus confessionibus.
Prunay-le-Temple
Prunay-le-Temple est commune Francicum 414 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Castitas
Castitas ante matrimonium
Multae confessiones protestantes, Ecclesiae Orthodoxae et Ecclesia Catholica non admittunt quam formam relationis sexualis ante matrimonium. Multae denominationes protestantes liberales admittunt relationes praematrimoniales.
In circulo catholico facetiore est iudicium super petting: Ecclesia Catholica officialiter afirmat in documento "Orientamenta educativa super amore humano" quod: "96. Vadunt plus diffundentes inter adolescentes et iuvenes certae manifestationes generis sexualis quae suarum disponunt ad relationem completam, quamquam sine adveniendo ad suam realisationem. Hae manifestationes genitales sunt perturbatio moralis, quia quae occurrunt extra contextus matrimoniale." Alii theologi in vicem quos considerant positivius; exempli gratia Karl Rahner in opere Sacramentum mundi afirmat: "Si petting et necking non intenduntur tam pura consectatio satisfactionis sexualis, sed tam probatio dispositionis eroticae aliae partis et tam demonstratio amoris, non se potest reiacere a priori. (...) Pro comportamento praematrimoniale potest stabilire se tam principium: taliter habet sensum et est licita expressio corporalis amoris, etiam cuius generis eroticae et sexualis, qualiter exsistit dispositio interna ad dandum."
Castitas in matrimonio
Intimitas sexualis inter coniugium ad interius matrimonii traditionalis generaliter consideratur casta ab omnibus confessionibus, quamquam cum variis distinctionibus inter actus sexuales.
Abstinentia sexualis
Virginitas, intenta tam status corporalis puritatis, fuit saepe requisitum pro certis functionibus religiosis, specialiter pro sacerdotibus. Itaque vestales virgines apud Romanos antiquos virgines usque ad quadragesimum annum aetatis remanere debebant, quo ab officio templi abscedere solebant.
Flavius Cotti
Flavius Cotti (natus die 18 Octobris 1939 in Prato-Sornico in pago Ticino; mortuus die 16 Decembris 2020) fuit causidicus vir publicus Helveticus et fuit Consiliarius Foederalis ab anno 1987 usque ad annum 1999 ut minister negotiorum internorum (1987-1993) et postea externorum (1994-1999) pro Factione Populari Christiana Democratica (CVP/PPD).
2076 Levin
2076 , olim designatione 1974 WA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Collegio Harvardiana, astronomo apud Observatorium Oak Ridge versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2076 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Astrid Meyer-Schubert
Astrid Meyer-Schubert (nata anno 1956 in urbe Holtisminni) Germanica philosopha in rebus ad cultum atque humanitatem spectantibus est, quae vitam Vindobonae degit.
Eruditio et instructio
Meyer-Schubert apud Universitatem Liberam Berolinensem et philosophiae et scientiis religiosis et  historiae studuit, antequam baccalaureatu anno 1994 laurearetur. Ibidem superioribus petentibus tunc praelectiones nonnullas in scientiis religiosis perfecit. Anno 1991 thesim pepigit et defendit, cui titulus ''Mutterschoßsehnsucht und Geburtsverweigerung. Zu Schellings früher Philosophie und dem frühromantischen Salondenken''. Patronus doctoratus fuit Nicolaus Heinrich, philosophus Berolinensis. Annis a 2001 ad 2003 Hilariopoli docebat de Philosophia classica Germanica (quae vocatur Idealismus Germanicus tempus inter 1781 et 1831 comprehendens) necnon de Romanticismo anteriori (de periodo inter annos 1795/98 et 1804); id moderabatur Universitas Bucarestensis, alma mater in capite Romaniae. Vindobonam iit ubi nostris diebus scripta edit, conventiculos moderatur, tractationes exarat.
Momentum instructionum indagationumque eius iacet in rebus his:
Annis currentibus augebatur eius inclinatio scientifica in res Christianas. Ei in animo est, ut viae novae conciliationis inter culturam Europaeam cum radicibus saepe Christianis et mundum saeculare inveniantur. Meyer-Schubert statum feminarum in multis societatibus varium indagabat. Ei persuasum est mundum Christianum feminis dignitatem optimam reservare.
Liber Psalmorum
Liber Psalmorum (Hebraice תְּהִלִּים‬ vel תהילים‬, Tehillim, "laudes") est liber Bibliorum Hebraicorum, ubi primus liber Chethubim ("Scriptarum") habetur, atque liber Veteris Testamenti Christiani. Titulus Latinus a Graeco ψαλμοί, "fidium cantûs", deducitur. Liber Psalmorum est anthologia singulorum carminum, quorum centum quinquaginta apud Iudaeos et Christianos occidentales, et plus apud Christianos orientales, canonici habentur. Multi psalmi cum nomine Davidis regis coniunguntur; nunc autem eruditi putant paucos aut nullos ab eo ipso scriptos esse.
Etymologia
Psalmus origine indicavit Graece carmen canendum ad citharam lyramve, unde carminum hoc compendium Hebraice Tehillim, etiam quare liber isdem in Septuaginta Graece psalmoi vocatur. Nam secundum traditionem David rex ad citharam cecinit carmina, quae Liber Psalmorum continet.
Enumeratio
Enumeratio psalmorum Bibliorum Iudaeorum discrepat cum enumeratione Graecorum (Septuaginta):
Saint-Hilaire-le-Château
Saint-Hilaire-le-Château est commune Francicum 253 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Castum (discretiva)
Castum potest:
Tiberius
Tiberius fuit praenomen virile Romanum, litteris Ti. vel Tib. notatum, primum fortasse cognomen quod significabat "eum qui iuxta Tiberim habitat".
Ambérac
Ambérac (Occitanice  ) est commune Francicum 327 incolarum (anno 2010) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Azzanum (Provincia Bergomas)
Azzanum  (alia nomina: Azzanum Sancti Pauli, Attianum) (Italiane: Azzano San Paolo) est oppidum Italiae et municipium, circiter 7 650 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Azzanenses appellantur.
Boarnum
Boarnum (Italiane: Vobarno) est oppidum Italiae et municipium, circiter 8 140 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situm. Incolae Boarnenses appellantur.
Geographia
Municipium in Valle Sabia situm.
Castrum Iuliani
Castrum Iuliani (Italiane: Giuliano di Roma) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 400 incolarum, in Latio regione, in Provincia Frusinati et in media Italia situm. Incolae Iulianenses seu Iulianopolitani appellantur.
Rodanesium
Tributarii Rodanesii
Rodanesii fluvii adfluentes duodecim sunt, a monte ad vallem :
Loci ad Rodanesium
Communia novem quae Rodanesium praeterlabitur, a monte ad vallem :
Nevinhova
Nevinhova (Germanice:  Nebikon) est vicus Helveticus 2184 incolarum (anno 2007) qui ad pagum Lucernam pertinet.
Natalia Portman
Primum ad scaenam venit duodecennis, cum Mathildae personam egit in Léon, pellicula a Luca Besson moderatore facta.
Nero
Notae
Nero
Arnoldus Koller
Arnoldus Koller (Cozesauae in pago Sanctogallensi die 29 Augusti 1933 natus) est oeconomicus ac iuris consultus vir publicus Helveticus et fuit Consiliarius Foederalis ab anno 1987 usque ad annum 1999 ut minister defensionis (1987-1989) et postea Iustitiae et publicae disciplinae (1990-1999) pro Factione Populari Christiana Democratica (CVP/PPD).
Koller fuit praeses Confoederationis anno 1990 et 1997
3007 Reaves
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3007 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Varisium (Liguria)
Varisium (alia nomina: Plebs de Varia, Plebs Variensis, deinde Varesis ac ) (Italiane: Varese Ligure) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 100 incolarum, in Regione Liguria, in Provincia Spediensi et in Valle Variae situm. Incolae Varisini appellantur.
Fractiones
Buto, Salino, Scurtabò, Caranza, Teviggio, Cassego, San Pietro Vara, Porciorasco, Taglieto, Costola, Valletti, Codivara, Comuneglia, Montale.
GE
GE hae dissimilia significat:
Aviaticum
Aviaticum  (Italiane: Aviatico) est oppidum Italiae et municipium, circiter 525 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Aviaticenses appellantur.
Paulus Salvati
Paulus Salvati (natus Roma die 22 Februarii 1939 – Roma die 24 Iunii 2014 mortuus) fuit artifex et pictor italicus in motu expressionismo.
Biographia
Paulus Salvati natus est Romae die 22 Februarii 1939, domi in via Labicana 50. A matertera Lina Patriarca, magistra ludi, ad artis praecepta invitatur geometresque evadit. Postea munus militiae sustinet et Marcelli Rutelli architecti socius est. Ex geometrae arte brevi tempore mutationis ratio auget et contendit animum in vim sui ingenii. Pictor est in motu expressionismo, antiquorum exempla sequitur, William Turner, Claude Monet, Vincent van Gogh, Henry de Toulouse-Lautrec admirat. In anno 1967 seriem tabularum pigmentis oleatis pictarum proponit Carale, Oristano, Bosa, Ghilarza, Paulilatino usque ad 1969. In anno 1970 interest Expositionibus Pingendi Artium et Sculpturarum in Trinitate Montium et Galleria Alberto Sordi, iam Galleria Colonna Romae. Eius tabulae res commenticias in primis effingunt, Lapis Caeruleus in anno 1973 et 1974, Somnia Verna in Edito Monte in anno 1974 et Aestate in anno 1975, Arbores Ceruleae in anno 1968 usque ad annum 2011, Mons Flavus in anno 1991, deinde effingit series, quae inscriptae sunt Frondes Rubrae in anno 1993, 1994 et in anno 2000, regiones in tabula depicta, maris tabulas, effigies utitur oleati et aliis pigmentis, ipsemet tabula et repla praeparat. Minutarum picturarum imaginumque pictor est in area Navona Romae iam inde ab anno 1973 cum plurimis pictoribus et actoribus, ex quibus Federico Boido (1938-2014), effingit minutas pigmentis oleatis picturas exprimentes imaginem Romanorum monumentorum, fictarum regionum et effigierum, occurrit in Giuseppe Avarna, Ducem Gualtieri, Marchionem Castaneae, Baronem Sicaminò (1916-1999), qui ei scribet carmen dedicatum Amico Pictori die 19 Ianuarii in anno 1974.
Describendi et tractandi ligneas formas peritus, in sua officina Romae in Via Giuseppe Mantellini, praeparandi glutina rationes quaerit ut lamminas aureas et argenteas applicet. Non solum citharae cantus amator, sed etiam fabricator magno studio evadit. Se coniungit et communicat cum avunculo pictore Gabriele Petrarca,Rinaldo Caressa (pictore), Roberto Venturoni (pictore et fictore), Alexandro Sbardella (pictore, poeta et actore) aliquas tabulas pictas propositas ad commune spectandum Centum Pictores Romae in Via Margutta, ad expositiones ex tempore veroque habitas, subiectas operibus XXV Agri Romani. Cum aestate in anno 1993 Domino Agostino Chigi Albani Roboreo, qui artis opera studiosissime colligebat, homine benefico et artium fautore occurreret, relinquit Aream Navonam. Iam inde ab nonaginta annis Salvati certaminis victoriam praemio accipit in plurimis editionibus de arte ex tempore, in anno 1996 mense Decembri Romae in Galleria Agostiniana apud Exhibitionem Artis Nostrae praemium, cui nomen Artitalia est, accipit, Scopulorum Nocturnum Ordinem, tabulam pigmentis oleatis picturam 50x60 in anno 1995 exponit. In anno 2000 mense Augusto in IV editione Artis ex tempore Anticoli Corrado, Stabulis, tabula 50X60 oleatis pigmentis pictura, certaminis victoriam praemio recipit. Opus eius in Civico Museo Artis Novae (Anticoli Corrado) est. In anno 2000 mense Novembri usque ad Ianuarium 2001 apud “Galleria Iesum et Mariam” Romae in Cursus Via sua opera proponit, inde Pingendi et Fingendi Artis Exhibitioni interest ex Casibus Iubilaeis illis temporibus et hoc tempore nomen trahit, quae missionem anni iubilaei celebrabat. Die 13 mense Decembri in anno 2005 Paulus Salvati asciscitur in civium praeclarorum numerum deliberatione 1103 a Regione Latio data. In anno 2006 criticum Andrea De Liberis convenit et suae vitae descriptio editur in Cultura Instituti Europaei Rerum Civilium Cultus et Locorum Naturae. In anno 2007 interest et consequetur primum praemium in undecima editione picturae ex tempore certaminis curati a Civico Museo Artis Novae (Anticoli Corrado). In anno 2009 mense Iulio, Tureni conosci criticum de arte Paulum Levi, qui illo tempore artis rector erat Artis Novae Georgi Mondadori iudicis et interest Bimae Exhibitioni Artis Novae, curatae ab Instituto Ioseph De Nittis, quod geritur in exedris exhibitionum Suebum Castrum. Alii etiam artis critici et diurnarii italici magni momenti operibus vitaeque Pauli Salvati studuerunt (quorum pauci nominantur: Aelius Mercuri, Vittorio Sgarbi, Andrea De Liberis, Ioannes Faccenda, Renato Mammucari, Alfredo Pasolinio, Paulus Fontanesi, Ioseph Balboni, Emma Moriconi, Pierandrea Saccardo). Pauli Salvati opera in privata et publica corpora collecta sunt. Plurimae exhibitiones communes, ex tempore et privatae ei dedicatae sunt. Die 27 mense Decembri in anno 2012 Rei Publicae Italiae Ordinis Merito Equestri dignitate insignitus est auctore Principatu Consilii Summorum Magistratuum.
Paulus Salvati mortuus est Romae die 24 Iunii in anno 2014. Romae in Sepulcreto Verano situs est, primis monumentis.
Basilica (Tridentinum-Athesia Superior/Tirolis Meridionalis)
Basilica  (alia nomina: Basilica Pineti ) (Italiane: Baselga di Piné) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Pinetani appellantur.
Municipium pertinet ad Communitatem Summam Ausuganeam ac Vallis Mochenorum.
478 Tergeste
478 , olim designationibus 1901 GU et 1948 RU1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludovico Carnera in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 478 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Estialescq
Estialescq  est commune 246 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Saint-Goussaud
Saint-Goussaud  (Occitanice Sent Gossaud) est commune Francicum 194 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Chyler Leigh
Chyler Leigh (nata Carolini in urbe Carolinae Septentrionalis die 10 Aprilis 1982) est actrix, cantrix, et ostentatrix Americana.
PR
PR hae dissimilia significat:
Alloue
Alloue est commune Francicum 542 incolarum (anno 2010) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Ringwood
Ringwood est oppidum comitatus Hantoniae in Anglia meridionali situm. Ibi nundinae tenebantur ab anno 1226, mercatus autem ab anno 1337.