cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iohannes Rawls
De multiplicitate persuasionum
Philosophia ab Rawlsio concepta in multiplicitate consistit persuasionum ethicarum politicarum religiosarum. Itaque iustae civitatis est opinionum aestimationumque pluralitatem probare ac sine ira et studio accipere. Iusta est civitas, si civium tuetur et sustinet conatus efficiendi quidquid magni quisque faciat et quemcumque finem sibi constituat. Civitatis autem non est ulli parti, ubi de bono definiendo agitur, intervenire. In Iustitiae libro Rawls accuratius arguit homines in tanta opinionum ad ethicam politicam religionem pertinentium diversitate, colloquio deliberativo constituto, posse de civitate constituenda rationem inter se contrahere et de principiis iustitiae, quibus ordo ille nitatur, decernere. Civitatis quidem est nullis persuasionibus favere, verum tamen potest subsidio esse civibus, ut bonum suis rationibus idoneum appetant. Sed civitatis non est decernere, qua in re consistat bonum appetendi dignum. Quod efficere potest civitas, dummodo eas tantum praebeat res, quae aut in omnibus notionibus boni singularibus insint a civibus habitis aut commodis prosint cuiusque civis provehendis.
Praecipuae notiones quibus Rawls doctrinam suam evolvit sunt positio originalis et velum ignorantiae. Quae notiones indicant conditiones, quibus de iustitiae principiis sit decernendum. Animo sistat quisque se ipsum in positione originali, ubi de iusta civitate constituenda agitur. Dum haec geruntur, nemo suam novit potentiam suumve comperit statum futurum. Quo valeat, quid appetat, nemo non ignorat. De principiis iustitiae temere decernendum est tamquam post praetentum ignorantiae velum.
Sunt etiam primaria bona ab omnibus appetita hominibus, qualescumque sint potentia, statu, vitae consuetudine. Iura et libertates atque actionis suique dignationis facultates sunt primaria bona; eadem sunt etiam res opesque pecunia aestimabiles, quippe quae ad qualemcunque finem utiles sint. Propter hanc notionem, civitati functiones munerum multo plurium commendat Rawlsiana iustitiae doctrina quam aliae doctrinae contractum civilem incipiente aetate moderna professae. Hobbes Locke Rousseau Kant, licet opinionibus inter se differant, eo consentiunt, quod iustae civitatis est nihil nisi imprimis iura, libertatem, opes civium tueri: civitatis plerumque non esse materialibus opibus dispensandis intervenire. Rawls autem contra putat iustitiam etiam opum dispensationem postulare: Ex altera parte, civitas, ne ulli faveat, imprimis efficiendis dispensandisque primariis bonis operam impendat.
Rawls iustissima existimat principia a prudentibus posteritatis insciis propter suum commodum praeoptata. Si quis sui commodi appetens, quas res magni aestimaturus sit, nescit, consentaneum est eas optet vivendi condiciones, quibus primaria bona quam plurima sibi possit praestare. Si porro ignorat sui commodi studiosus ille potentiam sibi futuram statumque posterum, consentaneum est velle civitatem ita construi, ut, qualiscumque in civitate sit futurus, primaria bona sortiatur quam plurima: civitatem igitur ita esse constituendam, ut singulari cuique homini, sive sapiat seu insipiat, quam optimus sit status.
De libertate et utilitate
In iusta quoque civitate fieri potest, ut non solum opes pecunia aestimabiles sed etiam agendi et dignitatem consequendi facultates aequaliter non distribuantur. Itaque Rawls duo proponit iustitiae principia, quibus distributio primariorum bonorum praescribitur:
Innocentius VI
Innocentius VI  (natus Stephanus Aubert inter annos 1282 et 1295 in regione Franciae Lemovicense; mortuus Avenione die 12 Septembris 1362) fuit papa catholicus et episcopus Romanus a die 18 Decembris 1352.
Iohannes Rawls
De libertate et utilitate
His principiis ita praemandatus est ordo internus, ut principium libertatis alia antecedat principia, cum autem intra principium differentiae aequalitati opportunitatis postferatur utilitatis maximificandae principium.
Innocentius VI
Stephanus Aubert iuri studuit et postea apud universitatem Tolosanam docuit. Episcopus Noviomi et postea 1340 Augustonemetum fuit. Anno 1342 cardinalis et 1348 paenitentiarius magnus Sanctae Romanae Ecclesiae creatus est.
Iohannes Rawls
De libertate et utilitate
Ex libertatibus, quam aequissime distributis quidem, non sequi videtur Rawlsio, ut civibus sit aequalis facultas pro dignitate vivendi. Facultates enim pro libertate vivendi cuique quam maxima impertita reapse ab indole, opibus, statu cuiusque civis dependere videntur. Itaque civi docto, opulento scribendique perito facilius est dicendi libertate uti quam indocto cuidam inopi parumque litteris erudito. In iusta quidem civitate utrique quam aequissima esse debeat facultas suam opinionem dicendi, sed Rawls potius libertatem ipsam quam facultatem libertate utendi dicit quam aequissime esse distribuendam; hanc tamen ita esse distribuendam, ut inopibus quam optima sit; cum principium differentiae subiectum sit principio libertatis, necesse esse opes quam optime distribuantur ad modum principio libertatis exactum, id est, salva libertate dicendi, proficiscendi, pro dignitate vivendi. Intra principium differentiae invicem maximificatio utilitatis civium inopium sic tantum licita est, ut omnibus aequalis concedatur facultas meliores status appetendi. Perpetua privilegia alicui ordini civium impertiri non licet, etiamsi meliorem aliquando prosperitatem afferat inopibus. Si, puta, pecuniae quaestu mulieribus omnino intercluso familiis in summa maiores opes unde vivant afferantur, nonne sit civitas ita dispensanda? Rawls hoc negato docet prosperiatem pro libertate substitui non posse in civitate iusta.
Irene Duru
Irene Athanasii filia Duru, Neograece Ειρήνη vel saepius Ρένα Αθανασίου Δούρου (Athenis nata die 7 Octobris 1974), filia vigilis, alumna universitatum Athenarum et Essexiae, sodalis factionis SYRIZA, fuit a die 28 Iunii 2012 ad 18 Martii 2014 legatus ad Parlamentum Graecum. A die 1 Septembris 2014 praeses meret regionis Atticae quae Athenas Piraeumque comprehendit. Prima factionis suae ad praesidium regionis Graecae accedit.
Iohannes Rawls
De libertate et utilitate
Principium differentiae civitatem et oeconomiam mercatui fundatam poscit, ubi cives bonae indolis praemio afficiuntur pro ingenii facultatibus ad bona necessaria facienda adhibitis. Oeconomia mercatoria coërcenda est, et principio differentiae civitati potestas datur tributa imponendi reditusque transferendi ad statum inopium meliorem reddendum. E principio differentiae reapse sequitur, ut, tributis exactis, civibus ingeniosis tantum (neque plus) redituum relinquendum quantum ad incitamentum oeconomicam necessarium sit. Ad summam, tributi exactionem quam maximam esse oportet, dummodo videatur, ut modus servetur, quo excesso voluntas operandi decrescat, quo facto et redituum et tributorum deminutio civitatem maneat. Prout enim tributorum reditus deminuant, eo minus supersint civibus retribuenda, quod inopibus quoque detrimento sit. Sin autem reditus quam maximi tributorum inter cives aequantur (ita enim docet Rawls) opes quam maximae inopibus transferri possunt. Onus tributi deminui potest prout deminutione voluntas operandi incitatur. Hac tantum condicione maximificatur tributorum exactio et inopibus translatio. Iusta distributio redituum a principio differentiae praedicta comsummandam antecedit productionem nationalem.
Electra (Atlantis)
Electra (Graece Ἠλέκτρα) in mythologia Graeca fuit una e Pleiadibus septem, sociis Artemidis, filiis Atlantis et Pleiones, in monte Cyllene natis. Stellae Pleiadi Electrae respondet.
Iohannes Rawls
De libertate et utilitate
Rawls doctrina sua iudicium de utilitarismo facit. Id praesertim utilitarismo obicit, quod consummatam utilitatem curare videatur; ex quo dicit sequi, ut nonnulli homines utcumque tractari haberique possint. Ad utilitarismi rationem approbandum est minorem hominum numerum inopia premi, dummodo plurimorum utilitati consulat. Porro, videtur utilitarismus ad voluntates tam simplices reddendas inducere, ut quam facillimae sint expletu. Itaque Rawls, cum rationem utilitariam iniustitiae favere iudicaret, principium libertatis anteposuit principio differentiae: cuique homini sit inviolabilis libertas suam mensuram suumque specimen optandi.
Electra (Atlantis)
Nexus externi
エーレクトラー
Iohannes Rawls
Libertarii
Aestimatores libertarii sive extremo liberalismo faventes dicunt libertatem singulorum principio differentiae nimis coërceri. Huic enim decreto nititur: facultates hominum communiter ad omnes pertinere; itaque iustum esse earum proventus ita distribui, ut quam optimi sint inopibus effectus. Libertarii autem dicunt cuique homini fas esse suas facultates suo arbitrio ad suam utilitatem adhibere. Civitatis nihil aliud esse nisi ordini et securitati consulere.
Aequalitarii
Quiqui aequalitarismo student animos in contrariam partem vocant. Secundum aequalitarios, cum libertati tum praesertim facultati libertate utendi consulendum est. Nam quam late pateant libertatis iurumve politicorum fines minoris est momenti quam vera actionis potestas. Rawls ab aequalitariis in eo reprehenditur, quod nimis sit placabilis, id est, quod opes suadeat aequandas solum prout fieri possit salva arce et receptaculo imperii politici.
De opibus maximificandis
Dubium est, an singulorum felicitas et civitatis iustitia libertatibus oeconomicisque opibus adaugendis necessario crescant. Ut iam dixit Aristoteles, divitiae coacervatae possunt homini nocere. Quod maioris videtur esse momenti, periculum est, ne maximificatio auctus oeconomici oecologicum postremo efficiat interitum. Doctrina Rawlsiana, licet maioris suadeat esse momenti inopium statum meliorem reddi quam oeconomicam civitatis ubertatem continuo augeri, tamen non videtur patefecere, quo consilio sine ubertatis auctu melior reddatur inopium status.
De vita beata
Solitum est hominum multiplices conatus finesque sibi constitutos in duo verba premi: Vita beata. Quam vitae beatitudinem quisque diversissimis expetit modis, qui nulla mensura unica vel communi inter se possint comparari. Cum formae et sensus vitae beatae incomparabiles sint, vita civilis quibus adminiculis sustineri oporteat, non item est intellegendum ut intellexit Rawls. Itaque sunt qui dicant hunc nimis ad opes oeconomicas incumbere, cum potius necessitates humanas satiari facultatesque apte agendi sustineri oporteat.
De principio differentiae
E principio differentiae difficile est dictu, quo pacto iniqua civium tractatio qualesque oeconomicae inter cives differentiae re vera approbari possint. Ab hominum opinionibus civiliumque rerum condicione denique dependet, quantis incitamentis opus sit, ut cives ad communi bono laborandum consentiant. Neque vero doctrina Rawlsiana quidquam dicit, qua ratione politica impleri possit principium differentiae. Ad summam, obicitur quod se ab usu vitae cotidinae abstrahat.
Henricus James
Henricus James (15 Aprilis 1843—28 Februarii 1916) fuit scriptor Anglo-American qui plurimum sui cursus vitae in Britannia degit. Putatur unus ex personis maximi momenti realismi litterarii et modernismi litterati saeculi undevicensimi. Filius fuit Henrici James et frater Gulielmi James philosophi et psychologi et Aliciae James diaristae.
Iohannes Rawls
Inter cives an apud iudicem
Rawls etiam in eo reprehenditur, quod disceptationes ad iustitiam pertinentes velit de negotiis politicis in constitutionem civitatis demovere. Controversias enim civiles intellegit non ad politicas deliberationes, interdum compromissa quoque tolerantes, pertinere sed potius in iudiciariis esse. Itaque nonnulli aestimatores satius putant de iustitia quaestiones in propatulo inter cives diiudicari. Credunt enim has controversias, ne in discrimen veniant, inhiberi, dummodo de civium libertatibus atque iuribus, de reditus distributionibus, de finibus vitae venerandae inter cives compromitti satis habeatur, nullis sententiis, quae apud iudicem de his controversiis darentur, ad gradum decreti philosophici elatis. Neque velum ignorantiae ab Rawlsio excogitatum ab omnibus approbatur, immo sui fraudatio habetur: dubium esse, an homines de iustitia tamquam ex aequo decernere velint coniunctim cum aliis, quorum intellectus boni et mali ab suis valde abhorreant.
Henricus James
James inter Americam et Europam primos viginti suae vitae annos per vices commorabatur; in Anglia tandem consedit, ubi subiectus Britannicus anno 1915 factus est, uno anno ante mortem. Nonnullis mythistoriis quae Americanos monstrant culturam Europaeam et Europaeos offendentes innotuit. Sua ratio scribendi de rebus ut sic personis intra fabulam videntur sinit ut argumenta ad conscientiam et perceptionem pertinentia explorare possit, et eius stilus in operibus ultimis cum pictura impressionistica comparatus est.
Iohannes Rawls
An iustitia in doctrinam reddi possit
Sunt qui dicant non posse omnium consensu de principiis iustitiae decerni in civitate multifida, nempe permultos complexa greges et ordines vitarum forma inter se differentes, neque esse consensum vi et manu expetendum: Dissensiones, cum facile civiles exacuant discordias atque reconciliatoriis officiant compromissis, non esse movendas extra decisiones politicas. Immo, cum dissensiones ad iustitiam pertinentes non possint animo a partium studio alieno decerni, decisiones de civium libertatibus iuribus officiis, de reditus distributionibus tuendaeque vitae finibus factae nihil denique esse nisi compromissa politica; quae cum ita sint, absurdum civilique detrimento esse in generali iustitiae doctrina excogitanda perseverari.
Henricus James
James historiam iudicii litterarii magnopere affecit, praecipue ob urgendum scriptores maximam habere libertatem ut eorum sententias mundi praebeant. Quam ob rem postulavit ut textus imprimis sit verus et imaginem contineat vitae quam lectores cognoscere possint. Mythistoriae bonae, opinabatur James, vitam agentem monstrant, exspectationes lectoris exercentes. Ingeniosus cosmotheoriae, monologi interiores, et fortasse narratorum infidorum usus in suis mythistoriis et fabulis novam ad fictionem narrativam attulit profunditatem. James, ferax praeter modum scriptor, super multa fictionis opera commentarios protulit, librosque peregrinationis, biographiae, autobiographiae, et iudicii, ac ludos scaenicos docuit, quorum nonnulli peracti sunt, eo iam vivente, quamquam haud prosperissime. Suum opus theatricale putatur suas mythistorias et fabulas penitus movisse.
Iohannes Rawls
De liberalismo
Iustitia ardentem produxit disputationem quae nondum desiit. Deinde multis pertractatis quaestionibus studiisque doctrinae suae recultis librum de liberalismo politico (Political Liberalism) compositum anno 1993 e prelo edidit, in quo principiis libertatis et differentiae eiectis professus est doctrinam suam bis decennio ante prolatam praeter exspectationem nondum adeo esse progressam, ut aestimationibus ethicis politicis religiosis libera esset. Velum autem ignorantiae voluit servare – ea quidem exceptione, ut ii qui post velum sint ignorent, quali mensura ethica libertates sigularium hominum aestimaturi sint. Civitatem enim condituri nescimus, utrum in ea individualistae liberales futuri simus an conservativi consensui religioso adhaerentes. Rawls nihilo minus contra complures existimatores asseverare pergit individualistas et conservativos omnium consensu de iusta constitutione civitatis coniunctim decreturos esse, ideo nempe quod omnibus quam optima sit decisio. Etsi huiusmodi civitas liberalis sit statuminibus politicis, tamen civi cuique licet etiam vitae forma haudquaquam liberali se obligare. Qua de causa Rawls suam doctrinam politicum appellat liberalismum.
Henricus James
Vita
James natus est in 2 Washington Place in Urbe Novi Eboraci die 15 Aprilis 1843. Parentes fuerunt Maria Walsh et Henricus James. Pater fuit lector et philosophus intellegens, constanter comis, qui satis pecuniam hereditate exceperat ex patre, argentario et investore Albaniae Novi Eboraci. Maria ex familia divite venit quae diutine in Urbe Novi Eboraci habitabat, et soror Catherina cum familia diutine habitabat. Henrico filio fuerunt tres fratres: Gulielmus, uno anno maior, et Wilkinson et Robertson, fratres minores natu. Soror, ei iunior, fuit Alicia. Familia primum in Albania habitavit, sed ad Urbem Novum Eboracum migravit, et domicilium in Via Quarto Decimo habitare constituit, Henrico iam puerulo. Eius educatio a patre designata est ut multis rebus occurreret, praecipue scientificam et philosophicam; descripta est "praeter modum fortuita et promiscua." James usitatam in classicis Latina et Graeca educationem non habuit, universitatemque non frequentavit. Inter 1855 et 1860, familia iter per Londinium, Lutetiam, Genavam, Gesoriacum, et Portum Novum Rhodensis Insulae fecit, secundum patris studia et proposita editoria, ad Civitates Foederatas rediens cum pecunia carebat. Henricus cum tutoribus praecipue studebat, nonnullasque scholas breviter frequentavit cum familia iter per Europam faceret. Diutissime in Francia commorabantur, ubi Henricus se mox domi sensit, et Francice perfluens factus est. Familia anno 1860 ad Newport rediit, annoque 1864 Bostoniam Massachusettae migravit, ut prope Gulielmum habitaret, qui in Schola Scientifica Lawrence in Universitate Harvardiana matriculaverat, et tum in schola medica ascriptus est. Henricus iuvenis bello civili ob tergum malum meruere non potuit. Anno 1862 Scholam Iurisprudentiam Harvardianam frequentabat, sed tandem intellexit studium iurisprudentiae se non tenere. Studium autem litterarum institit, et se cum auctoribus et iudicibus Gulielmo Dean Howells et Carolo Eliot Norton Bostoniae et Cantabrigiae consociare solebat, amicitiasque omnem per vitam coepit cum Olivario Wendell Holmes, futuro Iudice Iudicii Maximi Civitatum Foederatarum, et Iacobo et Anna Fields, suis primis consiliariis professionalibus.
Inter scriptores qui eum maxime moverunt fuerunt Ioanna Austen, Honoratus de Balzac, Carolus Dickens, Nathaniel Hawthorne, Henricus Ibsen, Edgarus Allan Poe, Alexander Pushkin, Ioannes Turgenev.
Iohannes Rawls
De liberalismo
Rawls ethicum genus ab liberalismo politico distinguit. In liberalismo ethico libertates singulorum hominum atque specimina vel notiones sui iuris vivendi tanti sunt dignanda, ut tales solum institutiones, usus traditique consensus approbari possint, qui singularium civium libertatibus praestandis prosint saltemve congruant. Politici autem liberalismi est non negare hominum coëtus esse in civitate, qui de ethica et religione discordent differenterque sentiant, qua ratione ad communitatem referantur individui. Rawls enim liberalismo politico id agit, ut hae quoque complexiones hominum credantur reverentia mutua abhibita sibi invicem concedere, ut sui iuris sit utraque pars.
Rawls etiam duo genera speciminum humanitatis distinguit, scilicet specimina politica et specimina comprehensiva sive omnia complectentia. Quibus definitis dicit liberalismi politici esse efficere, ut haec duo speciminum genera inter se quam optime congruant. Liberalismo politico consentaneum est incolas civitatis democraticae varia specimina familiae, religionis vitaeque privatae habere, quorum omnia non ex individualismo vel liberalismo sed ex traditi consensus varietatibus oriuntur. Haec vero specimina totam vitam complectentia dignationem et suum locum merent, prout usui et rationi obsequuntur civitatis democraticae, nam secundum liberalismum politicum, civitatis est comprehensivas opiniones nullo discrimine habere. Hae sunt civium libertates, verum tamen democratica vitae forma postulat, ut omnes cives possint agendis politicis interesse. Quam ob rem etiam videndum est, ne quis eruditionis remaneat expers. Ideo igitur approbari non possunt ea specimina comprehensiva, quae religionis causa eruditionem puellis aut vitam publicam mulieribus interdicant.
In liberalismo politico, civitatis non putatur esse specimina ab unoquoque homine singulari magni aestimata provehere, nisi forte de speciminibus politicis agitur, quippe quae ad omnium civium aequalitatem spectent. Extra instituta politica civitatis non est moribus traditis ab variis civium coëtibus sustentatis obstare, nisi vero necessitate quadam politica ita fieri consentaneum est. Liberalismo politico denique id agitur, ut et individuis et coëtibus quam amplissimae sint libertates vitae formarum, dummodo eae ne cum speciminibus politicis discrepent.
Iudicia
Etsi nonnullae res hoc libro mutatae sint – mentionem exempli causa faciamus transitus ab ethica ad politicam – infitiandum non est tenorem argumentandi eundem fere remansisse. Itaque ea quae de Iustitia facta sunt iudicia etiam in liberalismum politicum valent. Si quidem illud opus ab adversariis est multis ex rebus in dubium vocatum, hoc profecto eo magis vexatum est opus, variae socordiae accusatum, etiam in animi commotione obiurgatum.
Unum est quod iustitia (vel accuratius politica iustitia distributiva) in libertatem atque aequalitatem ab Rawlsio redigitur. Quo ab nonnullis putatur notio iustitiae debilitari. Iniustitia enim haudquaquam libertate aut aequalitate impeditur. Homines liberi se possunt iniuste gerere; aequaliter haberi inaequalitatem parare potest. Omnesne eadem mereamur? Alii quidem putant iustitiam oportere non solum libertate atque aequalitate valere. Num bonitas aequalitatis sola in malitia inaequalitatis consistit?
Etiam de efficientia Paretiana ambigitur. Dixit enim Vilfredus Pareto civitatem prosperari, si nonnulli nullis pauperioribus factis hominibus ditescant. Quae doctrina ab Rawlsio ethicas ob causas repudiata ita mutata est, ut nemini ditescere, nisi eadem opera omnes aliquatenus ditescant, liceat. Quae opinio principium differentiae redolet. Opportunitatis aequalitati quidem nemo obstare videtur, sed sunt qui Rawlsium dicant quasdam praeterire quaestiones, sicut hanc: Effectus inaequales ab aequalibus opportunitatibus ortos qua ratione respiciamus? Sisyphum saxum versantem paene aspicimus, namque hoc modo inaequalitates potius denuo distribui quam deminui videntur.
Sunt etiam qui admoneant Rawlsium omnes eodem pectine tondere inopes, quamquam unius generis non sint: alios inopes esse, quod in adversam fortunam devenerint, alios autem, quod sua sponte rem male gesserint. Num eodem studio omnes cives sine distinctione utrique generi iustum ducant opitulari?
Ad summam, liberalismo politico multi sunt adversarii, quorum pars Rawlsium nimiae accusat tolerantiae, pars autem putat persuasionum varietatem nimium opprimi. A Platone usque ad Rawlsium doctrinas habemus ad optimum genus civitatis pertinentes. Quae cum ita sint, forsitan doceamur nullam civitatem doctrina philosophica regi posse.
De globali iustitia
Quae Rawls de iustitia per orbem terrarum, fines singularum civitatum superanti, dixit, etsi severrimis verbis reprehensa sint, non sunt praetereunda, si re vera volumus disputationem de ethica globali inire. Rawls enim fortasse non consulto tamquam obstetrix disputationis fuit, quae reapse nunc demum initium cepit.
Prima adumbratio
In Iustitia sua Rawls specimen civitatis ostendit, cuius nota sit multiplicitas consensuum traditorum varietasque persuasionum nec non ratio efficiendarum mercium incitamentis oeconomicis innixa. De iustitia globali nihil dicit nisi ubique esse iustitiam ea modo condicione, ut civitates suam quaeque libertatem observentur pactisque inter se factis stent, impetu abstineant faciendo iusque se defendendi altera alteri invicem concedant. Iustitia globalis igitur in aequalitate nationum liberarum in civitates conditarum consistit. Ex aequalitate autem haec concluduntur iura civitatum cum libertatibus civium singularum civitatum comparabilia:
Iustitia globalis ab Rawlsio artissimis finibus definitur. Iura humana propria sunt cuiusque civitatis. Itaque nulli alteri civitati est ius aut officium violationibus iurum humanorum ab alia civitate commissis interveniendi. Nec vero ullius est civitatis profugos quamvis graviter vita periclitatos recipere. Rawls hanc artam definitionem iustitiae globalis velo argumentatur ignorantiae. Credit enim caduceatores nationum in civitates conditarum, si de ratione communiter agendi decreturi sint ignaris omnibus, cuius modi civitatis (divitis an pauperis, firmae an infirmae) commodo quisque agat, nihil aliud nisi principia supra enumerata seligere velle.
Iudicia
Rawls in eo praecipue reprehenditur, quod iura humana omnino praetereat. Itaque etiam ii, qui notiones eius aliquatenus approbant, doctrinam iustitiae globalis existimant velo ignorantiae abuti. Primum, si nesciat caduceator quisque, utrum dives an paupera futura sit sua civitas, certe permagni intersit cuiusque, ut principium differentiae etiam in contractus civiles inter nationes faciendos valeat. Quidni civitatum opes postulemus ita aequari, ut quam optima civitatibus inopibus fiat distributio? Secundum, sunt qui demirentur, cur sint e numero politicorum electi caduceatores. Quidni caduceatores esse possint homines singuli aut societates multiplices quas ultro suas agnoscant? Tertium, sunt qui demirentur, cur, si veli ignorantiae sit omnia quae quondam fortuito ac temere acciderint abrogare, officium libertates civiles tuendi atque inopiae plebis opitulandi intra civitates cogatur – in circulos, quos Rawls cognovit has res olim curavisse ac nunc curare et impetu Clius fortuito evenisse.
Ius populorum
Fortasse iudiciis plerumque aversis affectus Rawls anno 1999 librum edidit de iure populorum (The Law of Peoples) disserentem. Quo libro conatur ad argumenta adversariorum respondere suamque doctrinam in melius pertractare. Valetudine adversa factum esse videtur, ut doctrinam suam mancis interdum lineamentis proponere posset.
Multa immutata manent. In eadem atque antea notione contractus post velum ignorantiae facti perseverat Rawls neque artam deponit definitionem iustitiae globalis. Aversis iudiciis neglectis negat contractum civilem inter singulares homines aequo iure utentes fieri posse. Quod si fiat, praesens mundi ordo corruat. Itaque affirmat Rawls globalem contractum civilem duabus faciendum esse vicibus—primum, intra singulas civitates; secundum, non inter civitates vel res publicas, quod nimis suo commodo studeant, sed inter nationes (nations) vel populos, quippe qui etiam moralibus vinculis ligari possint.
In Iure populorum quinque genera actorum nationalium distinguit:
Globalem contractum civilem Rawls putat hoc modo fieri: primum opus esse numero democratiarum liberalium, quarum quaeque positione originali veloque ignorantiae observatis contractum civilem effectum habeat; secundum, nationes liberales pactionem inter se faciant priusquam decentes populi non liberales huius pactionis participes fiant. "Decentes" Rawls describit nationes quae tribus satisfaciunt condicionibus: (1) Civibus fundamentalia quidem dantur iura humana, non tamen omnino libertates aequales; (2) omnibus civium circulis consiliarium in re publica datur munus, non tamen omnino participatio consiliorum capiendorum; (3) aliis populis in religionis civilisque constitutionis mutationem non coactis tranquillo coniunctim vivendi modo concedunt. Quae decentes sint, Rawls non vult inter veras civitates seligere. Specimen tamen commenticium proponit Kazanistaniam, civitatem Musulmanam, ubi politica religioni intermiscetur, et plena iura politica mulieribus desunt. Verum tamen vox civium ab magistratibus Kazanistae respicitur, neque iura humana gravissimum in modum violantur, neque vero metus affinibus civitatibus inicitur. Exleges autem sunt res publicae, quae infestissime affines tractant civitates aut fundamentalia iura suorum civium severum in modum violant. De absolutismis benevolis nescimus, namque eos Rawls mentione facta praeterit.
In Iure populorum Rawls rerum globalium condicionem respicere studebat. Itaque doctrinam suam appellabat utopiam realisticam. Suam enim doctrinam putabat mundo convenire, ubi persuasiones liberales haudquaquam ubique approbatum iri possint.
Iudicia
Ius populorum paucis placuit existimatoribus: ne iis quidem omnibus, qui se numerant discipulos. Sunt qui dicant Rawlsium, cum contractum civilem neget inter singulos homines fieri posse, nimis cautum remansisse. Sane difficile factu videtur statuere, inter quales participes civilis fieri contractus debeat. Siquidem homines diversis sodalitatibus in professione, persuasione politica, religione, sexu consistentibus incumbunt, dubium est, an iuste inter nationes quidem fieri possint civiles contractus. Doctrina iustitiae, quoad globalis est, non potest nationes respicere sed potius varias hominum identitates ex implicatis fidelitatibus oriundas.
Ernestus Augustus II (Saxonia-Vimarii-Eisenach)
Ernestus Augustus II (natus 2 Iunii 1737 Vimariae, mortuus 28 Maii 1758 eodem loco) ab anno 1748 dux Saxoniae-Vimarii-Eisenach erat.
Familia
Pater eius Ernestus Augustus I dux Saxoniae-Vimarii-Eisenach fuit, mater Sophia Carlotta filia Marchionis Brandenburgi. Ipse anno 1756 Annam Amaliam, filiam Caroli I ducis Brunsvicensis et Luneburgensis in matrimonium duxit. Die 3 Septembris 1757 heres regni Carolus Augustus natus est. Anno 1758 frater Fridercisu Ferdinandus Constantinus natus est, cum autem Ernestus Augustus I iam mortuus est.
Vita
Pater eius die 17 Ianuarii 1758 mortuus est atque Ernestus Augustus II regnum iniit. Sed cum non iam maiorennis esset, Fridericus III Saxoniae-Coburgi-Altenburgi dux procurator ducatus factus est. Anno 1755 Ernestus Augustus II ab imperatore Francisco I Stephano maiorennis declaratus regnum ipse suscepit. Sed iam anno 1758 morbo mortuus est.
Gulielmus Keitel
Gulielmus Bodewin Johannes Gustavus Keitel (natus die 22 Septembris 1882 in Helmscherode apud Gandershemium; supplicio affectus die 16 Octobris 1946 Norimbergae) fuit praecipuus vir militaris Germanicus inter secundum bellum mundanum.
Anno 1946 inter praeclaram causam Norimbergae contra nazistas Keitel in ius vocatus capite damnatus est.
Fanum Sancti Cansiani ad Aquas Gradatas
Fanum Sancti Cansiani ad Aquas Gradatas (alia nomina: Aquae Gradatae) (Italiane: San Canzian d'Isonzo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia ac in Provincia Goritiensi situm.
Fractiones, vici et loci in municipio
Begliano, Isola Morosini, Pieris, Terranova.
Municipia finitima
Fiumicello (UD), Grado, Ronchi dei Legionari, San Pier d'Isonzo, Staranzano, Turriaco
Augustus de Kotzebue
Vita
Anno 1776 Kotzebue cum iuveni Goethe in theatro Vimariae actor fuit, anno 1778 examen maturitatis accepit et studium iurisprudentiae in universitate Ienae coepit. Anno 1783 Petropolim venit secretarius gubernatoris provinciae. Filiam legati militum duxit, nobilitatus est et in Estonia praeses provinciae factus est. Insequentibus annis scripta prima composuit. Anno 1798 director theatri Vindobonam venit, anno 1800 in Vimariam revertebat, sed ob iurgio cum Goethe iterum in Russiam iter fecit, brevi tempore ut insurgens in Siberiam missus est, sed a Paulo I imperatore liberatus est. Quo anno 1801 in Germaniam iterum venit, Berolini vixit. Post Proelium Ienense in Estoniam fugit et scripta contra Napoleonem composuit. Ab anno 1816 pro administerio rerum exterarum Russiae laboravit et anno 1817 legatus Russiae in Germaniam venit et de rebus politicis ad imperatorem Russicum rettulit. Praeterea contra studiosos seditiosos scripta composuit. Qua de causa Carolus Ludovicus Sand studiosus eum 23 Martii 1819 interfecit. Quod facinus praetextu fuit Decretorum Thermarum Carolinarum.
18 Melpomene
18  est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Ioanne Russell Hind in Londinio versato repertus est. In mythologia Graeca Melpomene, e qua asteroides appellatus est, fuit Musa tragoediae.
Mauritius Jarre
Mauritius Jarre (natus  Lugduni die 13 Septembris 1924 ; mortuus est  Angelopoli, California, die 29 Martii 2009 ) fuit praecipue pro   pelliculis compositor Francicus.
Pisphecum
Pisphecum (Chirgisice Бишкек, tr. Biškek) est regionis Tzuensis, urbem circumdantis, et Chirgisiae omnis caput, dum urbs ipsa unitas regionalis in Chirgisia est. Creditur eius nomen e Chirgisico vocabulo equae lac fermentatum sive cosmos (Chirgisice кымыз, Russice кумыс), nationalem Chirgisicam potionem, significante ortum esse. Est situm in Valle Tzuensi, apud fluminum Alaärtzae (Russice et Chirgisice Ала-Арча) et Alamedinis (Russice Аламедин, Chirgisice Аламүдүн) cursus, et apud pedem Montium Chirgisicorum, pauca chiliometra e Kazachstania. Eius altitudo 850 metra super aequore maris est. 631 300 incolas habent, quorum 66% Russicae originis sunt. Solum 13% Chirgisi sunt.
Sergius Peršin
Sergius Michaelis filius Peršin (Russice: Сергей Михайлович Першин, tr. Sergej Michajlovič Peršin; natus die 27 Martii 1949 ad Išimbaj a Baschkiria in Russia) est astrophysicus Russicus. Plus centum paginas scientificas conscripsit.
Pisphecum
Historia
Originarie, quod manet caravanae statio (possibiliter a Sogdianis condita) in Viae Sericariae uno duorum ramorum per Iugum Tianschanicum est.
Urbs anno 1825 ab Uzbeco Chanatu Cocandensi lutea fortalitia munita est.
Pisphecum anno 1878 velut Russica fortalicia Pispecensis (Russice Пишпек) denuo conditum est, inter 1926 et 1991 urbs cognita est velut Frunze (Russice Фрунзе) e Bolsevīco militari duce Michaele Frunze.
Pincaria
Pincaria (alia nomina: Pincariopolis) (Italiane: Pincara; Venetice: Pincara) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia, in Provincia Rodigiensi ac in Policino historica ac geographica terra, situm.
Fanum Sanctae Helenae (discretiva)
Fanum Sanctae Helenae potest:
Taygete (Atlantis)
Taygete (Graece Ταϋγέτη) in mythologia Graeca fuit una e Pleiadibus septem, sociis Artemidis, filiis Atlantis et Pleiones, in monte Cyllene natis. Stellae Pleiadi Taygetae respondet.
Roumoules
Roumoules  (Occitanice Roumoulo) est commune Francicum 700 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Provinciae Superioris in regione Provincia et Alpis.
Alcyone (Atlantis)
Alcyone (Graece Ἁλκυώνη) in mythologia Graeca fuit una e Pleiadibus septem, sociis Artemidis, filiis Atlantis et Pleiones, in monte Cyllene natis. Stellae Pleiadi Alcyone respondet.
Cyniscae amor (Theocritus)
Cyniscae amor (sed titulo Graeco, "Aeschinas et Thyonichus") est carmen in versibus hexametris a Theocrito poëta Graeco inter annos fere 278 et 270 a.C.n. scriptum.
In hoc idyllio inducitur Aeschinas quidam, qui a puella quam amabat relictus causas dissidii Thyonicho exponit. Paratur haec narratio aegritudinis qua ille laborat significatione (9), cumque ille causam tristitiae in universum indicasset, compotationis unde dissidium cum puella originem ceperat historiam enarrat (47). Narratione finita Aeschinas amico consilium aperit, tristitiae leniendae causa, trans mare navigandi (56), quod Thyonichus probans, illi ut in Ptolemaei copiis stipendium faciat persuadere conatur (59). Sequitur elegans regis praedicatio (65) unde verisimile fit hoc idyllium aut Alexandriae esse scriptum aut certe eo consilio esse compositum ut regis oculis subiiceretur. Nihil habet hoc carmen ex vita rustica admixtum, sed totum est mimicum, et quidem factum ad imitationem mimorum Sophronis virilium.
Laudatio Ptolemaei II sic sonat (59-64):
"Stipendia praebet Ptolemaeus homini libero ut vir optimus. -- Cetera autem qualis est? -- Homini libero quicunque optimus, Benignus, Musarum amicus, amabilis, ad summum suavis: qui novit amantem, non amantem etiam magis: multis multa largiens: rogatus non abnuens, ut decet regem"
Algorithmus Euclidis
In mathematica algorithmus Euclidis est modus efficax duorum numerorum integrorum divisoris communis maximi (DCM, sive factoris communis maximi) computandi. Ex mathematico Graeco Euclide nominatur, qui eum in libris VII et X Elementorum descripsit.
In forma simplicissima, algorithmus Euclidis pari integrorum incipit, tunc parem novum fingit ex numere minore et differentia inter numeros maiorem et minorem consistentem. Processus iteratur dum numeri sint aequi. Hic numerus igitur est paris principalis divisor communis maximus.
Unus est ex veterrimis algorithmis numericis adhuc in uso commune. Algorithmus principalis in Elementis (c. 300 a.C.n.) descriptus solos numeros naturales et longitudines geometricas (numeros reales) tractavit, sed saeculo 19 definitio amplificata est ad alia genera numerorum comprehenda, qualia sunt numeri integri Gaussiani et polynomia unius variabilis. Hoc notiones hodiernas algebrae abstractae attulit, e.g. anulos Euclidianos. Nunc algorithmus Euclidis latiore definitur ut et alias structuras mathematicas comprehendat, e.g. nodos et polynomia multiplarum variabilium.
Algorithmus multes applicationes theoreticas et practicas habet. Fere ut omnes rhythmos musicales traditionales gentium variarum generat usurpari potest. Pars est praecipua algorithmi RSA, methodi incryptionis clavi publica in commercio electronico pervagati. Ut aequationes Diaphonteas solvat adhibet, e.g., ut numeros qui multiplas congruentias satisfaciunt (vide theorema Sericum de residuis) vel inversos multiplicativos corporis finiti inveniat. Etiam usurpatur ut fractiones continuas construat, in methoda catenarum Sturm ut radices reales polynomii inveniat, et in pluribus algorithmis recentibus factorizationis numerorum integrorum. Denique instrumentum est elementarium ad theoremata demonstranda in theoria numerorum hodierna, talia quales sunt theorema quatuor quadratorum Lagrange et theorema fundamentale arithmeticae.
Si residuis divisionis Euclidianae et non subtractionibus conficitur, algorithmus Euclidis DCM magnorum numerorum efficaciter computat: nunquam plures gradus divisionis quam quinquies numerum cifrarum (in systema decimale) numeri minoris poscit. Hoc a Gabriele Lamé anno 1844 demonstratum est, initium theoriae complexitatis computationalis signans. Methodi ad efficacitatem algorithmi meliorem faciendam saeculo vicensimo creati sunt.
Divisor communis maximus duorum numerorum est maximus numerus qui ambos ita dividit ut residuum non relinquat. Algorithmus Euclidis in elemento nititur, quod DCM duorum numerorum non mutatur si numerus maior ex minore subtrahitur. Nam si k, m, n sunt integri, et k est factor communis duorum integrorum A et B, ergo A = nk et B = mk significat A − B = (n − m)k, ergo k est etiam factor communis differentiae. Quod k etiam divisorem communem maximum potest representare infra demonstratur. Exempli gratia, 21 est DCM 252 et 105 (252 = 12 × 21; 105 = 5 × 21); quia 252 − 105 = (12 − 5) × 21 = 147, DCM 147 et 105 est etiam 21.
Quandoquidem maior duorum numerorum minuitur, iteratio hunc processi numeros dat ordine minores dum unus zerum sit. Cum hoc fit, DCM est numerus residuus qui non est zerum.
int euclidis_dcm(int m, int n) { if(n == 0) return m;	else return euclidis_dcm(n, m % n); }
76 a.C.n.
Mortui
Alexander Iannaeus, Iudaeorum rex e stirpe Hasmonea
Constantinus III (imperator Romanus occidentalis)
thumb|300px|[[Solidus Constantini III]] Flavius Claudius Constantinus, appellatus  Constantinus III, fuit usurpator qui se Imperatorem Imperii Romani parte ad occidentem solem vergenti fecit et ab anno 407 usque ad annum 411 in Britannia et Gallia regnavit, ubi eodem anno necatus est.
Sečovce
Sečovce (Hungarice: Gálszécs; Ucrainica Сечовце) est urbs in circulo Trebišov, regione Cassovia, Slovacia. Commemoratio prima ex anni MCCXLV est.
Constantinus III (imperator Romanus occidentalis)
In Aevo Medio historici immerito eum avum fabulosi regis Arthuri fuisse.
Iamblichus
Iamblichus (natus circa 240/245 Chalcide in Syria; mortuus 320/325) fuit philosophus Graecus antiquitatis, qui sectam Neoplatonismi secutus est.
Vita
Natus est Chalcide ad Belum (hodie Qinnesrin), quod oppidum eo tempore ad provinciam Romanam Coelam Syriam pertinebat. Nomen Iamblichus est versio Graeca verbi Syriaci significans 'rex est' vel 'utinam regnet'. Philosophus nobili atque opulento loco natus est; secundum scripta Damascii fuit e stirpe principum Emesae. Primus magister eius fuit quidam Anatolius; non idem autem est ac praeceptor Alexandrinus Aristotelismo favens, qui demum episcopus Laodiceae in Syria sitae factus est at fuit quidam philosophus nobis ignotus Neoplatonismum propagans. Aliquot annis post et ipse philosopho paulo maiori nomine Porphyrius, qui in Italia vitam degebat discipulusque Plotini fuit, se applicavit. Iamblichus, cum ipse etiam Neoplatonismo faveret, praecepta magistri sui non secutus at ea severe reprehendens proprias doctrinas excogitavit. Seiunctus magistri scholam philosophicam Apameae condidit, quo oppido quidam indagatores locum reliquorum huius institutionis invenisse putent.
Inter eminentissimos Iamblichi discipulorum fuit Sopater Apameensis, qui mortuo praeceptore Constantinopolim migravit ibique iussu Constantini Magni supplicio adfectus est et Aedesius, qui post mortem magistri scholae praeerat et deinde Pergami docebat.
Copiosissimam fontem vitae eius composuit Eunapius Sardicus per quam scribendam etiam rumores traditas adhibuit.
Opera
Composuit conspectum pythagoraeicae doctrinae decem libros continens, cuius titulus autem nobis non traditus est. Primo libro De Vita Pythagorea virtutes sectatorum huius scholae narrando vitam conditoris Pythagorae dilucide illustravit rectumque modum erudendi secundum praecepta pythagorea. In secundo libro nominis Protreptikos (admonitio) in rationes philosophicas introduxit et praecipue rationes pythagoreas demonstravit. Tertio libro De communi mathematica scientia quibus rebus studium huius disciplinae prosit tractat. Quarto deinde libro in Nicomachi arithmetica introductio explicavit librum eiusdem nominis Nicomachi. Libri 5, 6 et 7 nobis perditi verisimiliter de usu doctrinae arithmeticae pythagoreae in ratione physicali, ethica necnon theologiae agebant, quorum excerpta undecimo saeculo Michael Psellus confecit. In libros 8, 9 et 10 reliquas materies, id est geometriam, musicam et astronomiam compensavit.
Praeterea superest opus De Mysteriis Aegyptiorum. Iamblichos ibi nomine „Abammon“ utens quaestioni Porphyrii de rationibus Theurgiae respondit.
Iamblichus etiam commentariolum Versorum Aureorum scripsit, cuius tantum abbreviatio Arabice scripta superest. Relictorum Iamblichi operum solum fragmenta recepimus. Traditur exempli gratia commentaria operum Platonis et Aristotelis scripsisse necnon declamationem nominis De Anima, De diis et nonnullas epistulas.
Rougon
Rougon  est commune Francicum 104 incolarum (anno 2010) praefecturae Alpium Provinciae Superioris in regione Provincia et Alpis.
Iamblichus
Praecepta
Fuit Iamblichus Neoplatonicus et item Neopythagoreus cum sententiam iam 2. saeculo a Numenio Apameensi instituta et dein latissime disseminatam censens nullum esse discrimen inter Platonis et Pythagorae philosophiam nexumque eorum quasi infallabilem doctrinam esse, sequiretur. Et Plotini dogmati Emanationum et doctrinae numerorum Nicomachi necnon oraculis Chaldaeicis, qua veteri opinioni Pythagorae consentire existimet, favit. Pythagoram redemptorem caelo descensum imaginavit, ut homines veram philosophiam doceret.
Iamblichus Plotini praeceptum Uni auxit hactenus, ut illud principium geminaret cum inter divinum Unum e quo nihil creari potest et potestatem Unius effectivam discerni oportere censeret. Inter Unitatem et rationem terminationem (péras) et interminatum (to ápeiron) inseruit et Essens unum imaginavit, quod Aeonem (aeternitatem) nominavit. Illam personificatam aeternitatem superna cum ratione iungere atque fingendo modo intellegibilia ea facere putavit. Etiam rationem ipsam compluras in partes divisit: Eam dominium Demiurgi explicat, qui mundum intellegibilem et tenebras subiacentes gingit. Quibus rationibus tempus transcerentale inter se iunctionem fecit perque infernas orbes modum dat. Quod ad homini animam attinet, Plotini praecepta communitatem perpetuam nobilissimae partis animae cum dis affirmantia sprevit cum ratiocinatus est omnes homines itaque in perpetuum beatos esse oportere. Praeterea ordinem animarum imaginavit dividens animas deorum, heroum, mortalium atque bestiarum. Inde animas humanas in corporibus animalibus manifestari posse negavit. Doctrinam Platonicam immortalitatis animae etiam ad partes irrationales animae extendit etsi recentiores philosophi ut Hieroclem Alexandrinum eas caducas esse censuerunt.
Iamblichus etiam Theurgiam, id est praesentiam dei per ritos sentire, introduxit. Cum Plotinus redemptionem animae ex molestiis ephemeridibus per eruditionem mentis assequi posse putaret, Iamblichi praeterea intererat quosdam ritos in Platonicam philosophiam adducere quianam ei persuasum est, ut di interdum mortalibus ad communionem faciendam appropinquarent. Redemptionem animae ex propria potestate negavit.
Asseminis
Asseminis   (alia nomina  : Oppidum Asseminis; olim: Arx Moenia, Arx Muni) (Italiane: Assemini) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Caralitana situm. Incolae Asseminenses appellantur.
Aristides Mpaltas
Aristides Alexandri f. Mpaltas, Neograece plenius Αριστείδης-Νικόλαος-Δημήτριος Αλεξάνδρου Μπαλτάς (Corcyrae die 9 Februarii 1943 natus), alumnus Polytechnicae Nationalis Metsoviae Athenarum et universitatis Parisiensis XI, ab anno 1976 lector et professor Athenis apud almam matrem, est politicus Graeciae. Conditor inter alios factionis SYRIZA, a die 27 Ianuarii 2015 ad 28 Augusti eiusdem anni minister eruditionis meruit atque a die 23 Septembris 2015 usque ad 5 Novembris 2016 minister culturae, primo ministro Alexio Tsipra.
Copriva
Copriva (deinde Caprivia, Capriva) (Italiane: Capriva del Friuli) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia ac in Provincia Goritiensi situm.
Mons Renzuli
Mons Renzuli (Italiane: Monterenzio) est oppidum Italiae et municipium, circiter 6 030 incolarum, in Regione Aemilia-Romania et in in Urbe metropolitana Bononiensi situm. Incolae Monterenzulienses appellantur.
Fractiones
Bisano, Cà di Bazzone, Cassano, Castelnuovo, Farneto, Pizzano, Rignano, San Benedetto del Querceto, San Clemente, Sassuno, Savazza, Vignale, Villa di Sassonero, Farneto, Cà del Vento.
Spurius Postumius Albinus Magnus
Spurius Postumius Albinus Magnus (natus saeculo 2 a.C.n., mortuus post annum 148 a.C.n.) vir publicus atque orator Romanus fuit.
Appius Claudius Crassus Inregillensis Sabinus
Appius Claudius Crassus Inregillensis Sabinus (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) senator Romanus patricius saeculi quinti a.C.n. erat.
Spurius Postumius Albinus Magnus
Gens
Filii eius erant Spurius Postumius Albinus, qui anno 110 a.C.n. consulatum gessit, et Aulus Postumius Albinus Magnus, qui eodem anno propraetor in Africa, fuit.
Appius Claudius Crassus Inregillensis Sabinus
Familia
Pater Appius Claudius Ap.f. Crassus anno 424 a.C.n. tribunus militum consulari potestate erat.
Cursus honorum
Anno 416 a.C.n. in senatu censuit singulos tribuni plebis esse deducendi ad sententiam senatus, cum eis commoda proponeret. Anno 403 a.C.n. ipse tribunus militum electus est. Collegae eius Lucius Valerius L.f. Potitus, Marcus Postumius Albinus Regillensis, atque Manius Aemilius Mam.f. Mamercinus erant. Hoc anno iterum contra Veios certatum est, sed tum Romani cladem acceperunt. Domi inter patres et plebem de bello controversiae fuerunt.
Spurius Postumius Albinus Magnus
Cursus honorum
Postumius anno 148 a.C.n. una cum Lucio Calpurnio Pisone Caesonino consul erat. Hoc anno Roma urbs magno incendio afflicta est. Praeterea fuit clarus orator.
Celaeno (Atlantis)
Celaeno (Graece Κελαινώ) in mythologia Graeca fuit una e Pleiadibus septem, sociis Artemidis, filiis Atlantis et Pleiones, in monte Cyllene natis. Stellae Pleiadi Celaenu respondet.