cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cornelia (Scriboniae filia)
Cornelia (nata 46/45 a.C.n., mortua 16 a.C.n.) fuit filia P. Scipionis Salvitonis (consulis anni 35 a.C.n.) et Scriboniae quae postea Octaviano nupsit; neptis igitur fuit Sullae. Soror fuit P. Scipionis (qui consulatum anno 16 a.C.n. tenuit) sororque ex matre Iuliae maioris Augusti filiae. Corneliam in matrimonium duxit Paullus Aemilius Lepidus, anno 34 a.C.n. consul suffectus, anno 22 a.C.n. censor; e qua genuit L. Aemilium Paullum qui consul fuit anno 1 p.C.n. Pro Cornelia anno 16 a.C.n. mortua Sextus Aurelius Propertius poëta elegiam (4.11) scripsit.
Carolus Luanga
De vita
Carolus Luanga eiusque unus et viginti socii - omnes Christi fideles laici, aetate florentes, et quidam modo baptizati ab Uganda in Africa originem trahunt.
Melitaea trivia
Melitaea trivia est papilio familiae Nymphalidarum, qui in meridiana Oecozonae Palaearcticae parte endemicus est.
Carolus Luanga
De vita
Rege Muanga, in cuius aula partes habebant, martyrium subierunt, quia impudicis eius desideriis acquiescere noluerant; alii gladio necati, alii igne cremati sunt. Carolus Luanga, regiorum puerorum primus, lente a pedibus crematus est; Calemba Molumba, pedibus manibusque amputatis, sanguinis fluxione periit, in colle quodam relictus; Andreae Cagguae caput praecisum, et Iohannes Maria in paludem iactus est.
Melitaea trivia
Descriptio
Latitudo alarum est 15–23 mm.
Larvae plantis specierum generis Verbasci vescuntur.
Carolus Luanga
De vita
Non omnes eodem die martyrium subierunt. Inter nefandos cruciatus, alii primum, anno millesimo octingentesimo octogesimo sexto, septimo Kalendas Iunias, occisi sunt; tum Carolus Luanga una cum aliis duodecim, eodem anno, tertio Nonas Iunias, Rubagae; deinde ceteri, anno postero, sexto Kalendas Februarias.
Anno tandem millesimo nongentesimo sexagesimo quarto, quinto decimo Kalendas Novembres, eorum nomina a Paulo Papa sexto in Sanctorum numerum inserta sunt. Quorum festum in Ecclesia Catholica tertio Nonas Iunias agitur.
Dictatura
Dictatura est imperium unius hominis, qui saepe dictator nominatur; temporibus autem hodiernis, ut mos est, dictatores titulis formalibus legitimisque (sicut duce, praesidente, rege) plerumque utuntur. Aliter dictum inter dictaturam homines unius hominis voluntati obtemperant.
Dictatura in Roma antiqua
Dictatura Romae antiquae ad tempus erat, ergo dissimilis tyrannidis, quamquam hodie vocabulum dictatura tyrannis esse putatur.
Notissimi aetatis Romanae dictatores fuerunt:
Insula Porcaritia
Insula Porcaritia  (alia nomina: Insula Rizza) (Italiane: Isola Rizza) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia et in Provincia Veronensi situm. Incolae Insulani appellantur.
Indica (Arrianus)
Indica (Graece ) est opus a L. Flavio Arriano in dialecto Ionica Graeca saeculo II medio scriptum de expeditione navali Nearchi qui iussu Alexandri regis Macedonum ab ostiis fluminis Indi usque ad Sinum Arabicum per mare Indicum anno fere 325 a.C.n. iter fecit. Fons praecipuus huius operis fuit Navigatio a Nearcho ipso scripta.
Ioannes Iacobus Trivultius
Ioannes Iacobus Trivultius, vulgo Gian Giacomo Trivulzio (Mediolani circa annum 1440 natus; Arpaioni die 5 Decembris 1518 mortuus) fuit Italicus militum mercennariorum dux saeculi quinti decimi.
Iuxta eum Martinus Comensis magister coquinarius meruit.
Clausus ab umbroso qua tundit pontus Averno
"Clausus ab umbroso qua tundit pontus Averno" incipit elegia duodevigesima libri tertii elegiarum Propertii, anno 23/22 a.C.n. composita, quo tempore M. Marcellus Augusti nepos Baiis subito mortuus est.
Museum in Palatio aestivo
Museum in Palatio aestivo (Theodisce: Staatliche Bücher- und Kupferstichsammlung Sommerpalais Greiz) Graeciae Variscorum sartas tectasque servat collectiones librorum chalcographiarum gryllorum. Situm est ad ripas fluminis Alestrae.
Historia
Dux Henricus IX Principatus Rusae (linea maior) aedificium hoc nominavit Maison de belle retraite - domum refugii placidi. Quae inscriptio et nostris diebus videri potest in domus tympano. Genus architectonicum aedis annis a 1769 ad 1779 constructae classicismi posterioris est.
In pedeplanis diaeta maxima meridiana hortensis dominatur qua tamquam tepidario aurantiorum usi sunt. Operibus albariis decorata sunt in sic dicto genere nexo conclavia hortensia et habitatoria in tabulato primo.
Situm est palatium idyllice in viridario amplissimo, cuius primordia iam anno 1650 posita erant. Hodie autem horti ad modum Anglicum dispositi sunt cum mutationibus anno 1873 a Eduardo Petzold et a discipulo eius Rudolpho Reinecken initis. Usque annum 1918 dynastiae membra palatium tamquam habitationem usurpabant. Anno autem 1922 museum institutum est ibidem ad usum publicum.
Graphiae
Graphiarum triginta milia in palatio sunt quae technicis variis confectae sunt. Maximi momenti sunt plus quam mille foliorum generis rasorii, e.g. artificum inclutorum Valentini Green, Ioannis Raphael Smith, Ioannis Faber iunioris, Eduardi Fisher, Iacobi Watson. Dono dedit ista omnia Anglica principissa, Elisabeth comitissa quaedam Hassiae-Homburgi. Mentionis dignae sunt multae chalcographiae artificum maximorum ut Venceslai Hollar, Francisci Bartolozzi, Gulielmi Hogarth, Danielis Chodowiecki. Terrarum tabulae ante annum 1850 exaratae, mappae, pugnarum instructa, bellae plagarum imagines insuper admirari possunt.
Bibliotheca
Sectio specialis quaedam dedicata est gryllis. Libri a scientificis libenter adeuntur; pars est retis Thuringiensis bibliothecarii.
Collectiones SATIRICUM
Anno 1975 sectio propria gryllis aperta est quam SATIRICUM nominaverunt. In cursu temporis permulti grylli Germaniae Orientalis hic depositi sunt, ut hodie plus quam undecim milia exemplarium continentur. Anno 1980 primo festivalia praetitulata Karikatur-Biennale instituta est, quae omni altero anno artificibus multis praesentibus celebrabantur. Anno 1994 autem institutum est spectaculum praetitularum Karikatur, Cartoon & Komische Zeichenkunst in omnem tertium annum.
Nexus externi
Situs proprius
Ioannes Langlais
Ioannes Langlais (natus Fontanulae 15 Februarii 1907; mortuus Lutetiae 8 Maii 1991 fuit organista caecus Francicus et compositor. Ab 1945 usque ad 1987 fuit organista basilicae Sanctae Clotildae.
Etiam compositiones extemporaneas ludere peritus fuit.
194 Prokne
194  est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Christiano Henrico Friderico Peters in Observatorio Litchfield versato repertus est. In mythologia Graeca Procne, e qua asteroides appellatus est, fuit Terei uxor.
Ekerenforda
Ekerenforda (adiectivum: Ekerenfordensis), vel Ekelenforda (Germanice: Eckernförde, Danice: Egernførde vel Egernfjord, Saxonice: Eckernför vel Eckernföör), est urbs Germanica ad Mare Balticum.
Au in der Hallertau
Au in der Hallertau  est vicus et commune Bavaricum 5'655 incolarum (anno 2012).
Boveniae et Boefle
Duae partes communis hodierni varie in fontibus Latinis scribuntur: Bovenias, Bovennae, Bovenniae, Boefe, Boeffe, Boefle, et cetera.
Psalmus 5
Iohannes Calvinus sic argumentum psalmi descripsit: "David graviter iniusta hostium saevitia oppressus, et plus adhuc malorum metuens, Dei auxilium implorat. Quo autem facilius impetret quod petit, postquam ex precandi ardore magnitudinem doloris sui ostendit, primo hostium suorum intolerabilem malitiam profert, quam a Deo relinqui inultam absurdum foret. Deinde fidem et patientiam suam, consolationem etiam inserit, quasi de prospero successu nihil dubitet. Tandem concludit, ubi liberatus fuerit, fructum gratiae piis omnibus fore communem."
Verba psalmi
Haec sunt verba psalmi quarti, ex versione vulgata Clementina: 1 In finem, pro ea quae haereditatem consequitur. Psalmus David. 2 Verba mea auribus percipe, Domine; intellige clamorem meum. 3 Intende voci orationis meae, rex meus et Deus meus. 4 Quoniam ad te orabo, Domine: mane exaudies vocem meam. 5 Mane astabo tibi, et videbo quoniam non Deus volens iniquitatem tu es. 6 Neque habitabit iuxta te malignus, neque permanebunt iniusti ante oculos tuos. 7 Odisti omnes qui operantur iniquitatem; perdes omnes qui loquuntur mendacium. Virum sanguinum et dolosum abominabitur Dominus. 8 Ego autem in multitudine misericordiae tuae introibo in domum tuam; adorabo ad templum sanctum tuum in timore tuo. 9 Domine, deduc me in iustitia tua: propter inimicos meos dirige in conspectu tuo viam meam. 10 Quoniam non est in ore eorum veritas; cor eorum vanum est. 11 Sepulchrum patens est guttur eorum; linguis suis dolose agebant: iudica illos, Deus. Decidant a cogitationibus suis; secundum multitudinem impietatum eorum expelle eos, quoniam irritaverunt te, Domine. 12 Et laetentur omnes qui sperant in te; in aeternum exsultabunt, et habitabis in eis. Et gloriabuntur in te omnes qui diligunt nomen tuum, 13 quoniam tu benedices iusto. Domine, ut scuto bonae voluntatis tuae coronasti nos.
Saint-Cirgues-sur-Couze
Saint-Cirgues-sur-Couze est commune 288 incolarum (anno 2006) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia.
Inderøy
Inderøy est Norvegiae commune 6662 incolarum (anno 2012) provinciae Nord-Trøndelag.
Catharina Senensis
Catharina Senensis (nata Catharina Benincasa Saenae Iuliae die 25 Martii 1347; mortua die 29 Aprilis 1380) fuit virgo, sancta, philosopha Scholastica, et Ecclesiae Doctrix.
Vita
Per universam Europam pestis et bella ingravescebant in dies; Ecclesia ita scissionibus affecta est, ut contra legitimum Papam falsus aliquando exstaret. Catharina temporibus sic difficilibus nata est, Senis Iuliis,anno salutis millesimo trecentesimo quadragesimo septimo, ante diem octavum Calendas Iunias. Iam a pueritia se a Deo vocari, ut precibus vacaret atque paenitentiam duceret, animadvertit. Cum sextum decimum ageret aetatis annum, Tertio Ordini Sancti Dominici adscripta, domi se inclusit, quamvis obstarent sui. Ad eam nonnulli accedebant amici, precandi gratia. Aegrotorum curam per multos annos habuit; postea autem, ut penitus exstirparentur familiarum odia et vicorum inter se, totam se dedit pacificationis negotio. Plurimum valuit, ne Ecclesia in discrimine versaretur: propterea, licet litteras nesciret primas, epistulas nihilominus dictavit, ut Gregorius XI et postea Urbanus VI gravissima cleri vitia coercerent; frequentesque misit epistulas regibus optimatibus universoque populo. Avide appetivit, ut Gregorius XI, servitute illa in Avennione restincta, Romam reverteretur. Procul dubio sui temporis mores et consuetudines omnino superavit, praesertim quia mulieres tales tractare quaestiones non solebant. Dialogum de Divina Providentia reliquit et multas epistulas, in quibus de re theologica et mystica stigmatis optime egit. Romae, die tertio Calendas Maias, triginta tres annos nata, migravit ad Sponsum, anno millesimo trecentesimo octogesimo (1380).
Totius Italiae et hominum morbis Patrona cum esset, a Paulo VI Papa tandem Ecclesiae doctrix renuntiata est. Eius dies festus agitur die 29 mensis Aprilis.
Nathaniel Ward
Nathaniel Ward (1578–October 1652) fuit clericus Puritanus et scriptor libellorum in Anglia et Massachusetta. Traditur primam constitutionem in America Septentrionali anno 1641 conscripsisse.
Ward filius Ioannis Ward, ministri Puritani notissimi, natus est in oppido Haverhill Suffolciae Angliae. Iuri studuit in Collegio Emmanuelis Universitatis Cantabrigiensi Cantabrigiae, ubi studia anno 1603 perduxit. Iurisconsultus in Europa continentali peregrinatus est, ubi Heidelbergae in Davidem Pareum incidit, reformatorem Protestantem Germanum, qui ei suasit ut clericus fieret. Anno 1618 capellanus societatis mercatorum Anglicorum Elbingae in Borussia fuit. Angliam rediit, annoque 1628 rector Anglicanus vici Stondon Massey in Essexia creatus est. Mox agnotus est unus ex principibus ministris Puritanis in Essexia; unde a Gulielmo Laud, Episcopo Londiniensi, ob eius fides anno 1631 reprehensus est. Non autem excommunicatus, attamen anno 1633 dimissus est. Sui fratres duo etiam ob nonconformitarianismum passi sunt.
Ward librum alterum anno 1645 coepit, The Simple Cobler of Aggawam in America ('Sincerus sutor Aggawamensis in America'), in Anglia Ianuario 1646-1647 prolatus, ante Ward reditum, pseudonymo Theodore de la Guard ('Theodorus Custodiae'). Tres aliae editiones mox successerunt. Simple Cobbler est parvus liber, qui, secundum anthologiam Colonial Prose and Poetry: The Transplanting of Culture 1607–1650 (1903) "contra eius acerbitatem et eius inopiam tolerationis [est] plenus lepidae ingenii proprietatis, saevae festivitate, et virium." Liber est "probabiliter perfunctio quae maxime tenere legentem potest primi dimidii saeculi septimi decimi in coloniis Anglicis quae ad ultimum Civitates Foederatarum factae sunt. Liber iterum Bostoniae Massachusettae annis 1713 et 1843 prolatus est. Etiam nonnullos libellos ad religionem et res politicas spectantís scripsit.
Bello Civili Anglico composito, cum fides Puritana populo Anglico accepta esset, Ward Angliam reditus minister ecclesiae Shenfield in Essexia creatus est, ubi mox obiit.
Villa Hadriana
Villa Hadriana erat asylum statum in Ineunte Secundo Saeculo a.C.n. Imperatori Hadriano et anno 1999 declaratus est Consociatio Nationum a SESCCN.
Fridericus Amadeus Klopstock
Inspiratus a Paradiso amisso Ioannis Miltoni, suum magnum opus Der Messias, poësis epica dactylus hexametris scripsit.
Vita
Klopstock annis inter 1739 et 1745 gymnasium illustrissimum Ad portam apud Cusne frequentavit ubi iam notionem primam de opere Messiae scribendo cepit. Studiosus Ienae carmina tria pepigit et Lipsiae consuetudinem contraxit cum viris in circulo "Bremer Beiträge" convenientibus. Longosalissae ab anno 1746 magister privatus fuit et carminibus Fanny (Fridericiae Schmidt) homines multos fascinabatur et indulgentia corrupit. Anno 1750 in Helvetia a philologo Ioanne Iacobo Bodmer benevolentia atque benignitate acceptus est et Hafniae anno 1751 salarium a ministro Bernstorff nactus est ut opus magnum terminaret.
Gravitudo
Criticus Vilmar mores tres Klopstock effert: primo animam christianam Salvatorem quaerentem et invenientem (quod in protestantibus saepe rationalismo impediebatur); secundo Germanitatem quam multi vane imitari in animo habebant; tertio Graecitatem quam in Germaniam transportare volebat. In omnibus actionibus Frederici Klopstock sentiamus admirationem inflammatam necnon venationem prototyporum, quae cantus perpulchros de religione, amicitia, amore, patria exigebant. Res novas Francicas diu nimis positivas interpretabatur et defendebat.
Opus magnum de Messia praetitulatum confecit annos XXV, tamen argumentum decernens in versuum multitudine abest. Classica vis Klopstock plus in carminibus elucet, quae inde ab anno 1750 magis magisque tristia fiebant. Cantilenas ecclesiasticas et dramata minus bene exaravit, prosas orationes (e.g. Die Gelehrtenrepublik) omnino neglegenter fecit.
1772 Gagarin
1772 , olim designationibus 1968 CB, 1940 GA, 1942 VZ, 1948 ET, 1960 FH, et 1969 OO agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Černych in Observatorio Astrophysico Crimaeae versata repertus est. In honorem Georgii Gagarin nominatus est.
Gulielmus Paxton
Guliemus Paxton qui dicebatur Bill (natus Arce Vorthensi Texiae die 17 Maii 1955; mortuus die 25 Februarii 2017) fuit histrio et moderator cinematographicus Americanus.
1772 Gagarin
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1772 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Galfridus Hill
Galfridus Gulielmus Hill, Eques (natus in Bremesgrave (Anglice Bromsgrove) comitatus Vigorniensis die 18 Iunii 1932; mortuus die 30 Iunii 2016), filius vigilis rustici, alumnus collegii Keblensis apud Oxonienses, fuit poëta Anglicus. Eius uxor erat Alicia Goodman, poetria et presbytera. Professor meruit apud universitatem Leodiensem, deinde socius collegii Emmanuelis Cantabrigiensis, atque ab anno 1988 professor litterarum Universitatis Bostoniensis.
Niger et albus
Niger et albus est quodlibet ex variis generibus monochromaticis in artibus oculorum adhibitis, plerumque in adumbratione, pellicula, photographia, et televisione. Imagines nigrae et albae usitate inter se rigide non discrepant, ubi nigrum et album in continuo miscent, varios gradus canescentis efficientes. Praeterea, multae impressiones, praecipue eae in prima photographiae historia, ex sepia factae sunt (praecipue stabilitatis archivalis causa), quae opimiorem et subtiliorem opacationem quam exempla simpliciter nigra et alba effecit. Photographia coloribus utens multo maiorem varietatem opacitatis praebet, sed lepos photographiae nigrae et albae de proprietate monochromatica minus vivida partim dependet.
In terminologia computatrali, locutio niger et albus aliquando adhibetur nomen imaginis binariae quae solum in pixel colorum meri nigri et meri albi consistit, ac res usitate imago nigra et alba appellata (hoc est imago gradus cani continens) in hoc contextu gradus canus appellatur.
Atting
Atting  est vicus et commune Bavaricum 1'618 incolarum (anno 2012).
Democratia Christiana
Democratia Christiana (DC) fuit factio politica Italica, quae post secundum bellum mundanum temporibus belli frigidi usque ad annum 1994 vigebat. Ab anno 1945 usque ad annum 1994 Democratia Christiana semper prima factio Italiana mansit quod ad suffragia pertinet, sola exceptio fuerunt Parlamenti Europaei electiones die 17 Iunii 1984 cum Factio communistica Italica, cuius dux Henricus Berlinguer pauco ante obierat, vicit (33,33) et DC secunda factio fuit (32,96).
Democratia Christiana quinque-factionis coalitionis dux fuit.
Historia
Democratia Christiana anno 1942 creata est. Inter conditores fuit Alcides De Gasperi.
Saint-Bonnet-près-Riom
Saint-Bonnet-près-Riom est commune 1768 incolarum (anno 2006) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia.
Mezane de Subtu
Mezane de Subtu,  olim Castanedum (Italiane Mezzane di Sotto), est oppidum et municipium Italicum, in Provincia Veronensi Regionis Venetiae situm. Incolae Mezanenses appellantur.
Grancona
Grancona  (alia nomina: Castrum Granconae) (Italiane: Grancona) est oppidum Italiae et fractio municipii Vallis Helnae. Incolae Granconates appellantur.
Sententia
Sententia vici est: PER ASPERA AD ASTRA.
Historia
Grancona fuit municipium Italiae, circiter 1900 incolarum, in Regione Venetia et in Provincia Vicetina situm. Die 17 Februarii 2017, municipium Granconae se coniunxit cum municipiis Sancti Germani ut constituiret Vallis Helnae, municipium novum.
Rights of Man
Rights of Man ('Iura hominis') est liber philosophiae politicae a Thomas Paine anno 1791 scriptus Anglice est, ad disputationem contra opinionem libro Reflection on the Revolution in France de Re novae Francicae ab Edumundi Burke et rem novae admisit casu quod ius inalienatum populi violatur.
Liber iura humana defendit ut ius quod alienari non potest et ius educationis pro pauperibus et abrogationem classis nobilitatis quod non democratia proest, et tributum progressivum ad aequalitatem postulat.
Theoria libri apud Charta Hominis ac Civis Iurum scripta est et origo Declarationis Libertatis Civitatum Americae Foederatarum facta est.
Beaudricourt
Beaudricourt est commune Francicum 98 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Corbilo
Corbilo (Francogallice Corsept, Gallonice Corsèt, Britonice Korzed) est commune 2742 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligeris Atlantici in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Trypanosoma
Trypanosoma est genus protistorum classis Kinetoplastidorum, accurate animans unicellularis quod ad parasitos protozoarios pertinet.
Franciscus Peralta y Ballabriga
Biografia
Natus Ixarii anno 1911, consecratus presbyter anno 1936. Ab archiepiscopo Ildebrando Antoniutti cosecratus est episcopus dioeceseos victoriensis anno 1955.
In Concilio Vaticano Secundo adfuit.
Obiit anno 2006.
Terra foederalis (Germania)
Civitas Foederata sive terra foederalis Germaniae (Theodisce Bundesland sive Land) est pars Germaniae. In sedecim rebus publicis consistunt omnis res publica foederata Germaniae, quae ipsa res publica foederalis est, non foedus rerum publicarum. Institutio terrarum foederalium in Germania exemplar Civitatum Foederatarum Americae sequitur. Tres civitates (Berolinum, Hamburgum, Brema) terrae urbanae (Theodisce Stadtstaaten), reliquae terrae terrestres (Flächenländer) appellantur.
Regiones historicae
et al.
Baron (Esia)
Baron est commune Francicum 789 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Leka (Norvegia)
Leka est Norvegiae insula et commune 570  incolarum (anno 2012) provinciae Nord-Trøndelag.
Poësis Civitatum Foederatarum
Poësis Civitatum Foederatarum orta est, cum coloni Americani suas voces poësi Anglicae saeculo septimo decimo addere coeperunt, multo ante constitutionalem Tredecim Coloniarum coniunctionem, quamquam antea, traditiones orales saepe poësis similes habitae in societatibus indigenarum Americanorum florebat. Haud inopinato, multa ex primis colonorum operibus Britannicis formae poëticae, dictionis, propositique exemplaribus eorum temporis confisa sunt; saeculo autem undevicensimo, distinctum idioma Americanum emergere coepit. Ante finem saeculi, cum Gualterius Whitman gratiam apud audientias fanaticas inter gentes externas iniret, poëtae Civitatum Foederatarum se in loco eorum in avant-garde lingua Anglica scribentium coeperant.
Hic status saeculo vicensimo ineunte confirmatus est, cum Ezra Pound et T. S. Eliot fortasse essent potentissimi poëtae modernistici Anglice componentes temporibus secundi belli mundani. Ante decennium quod anno 1960 coepit, poëtae aetatis iuvenis Britannicae Poësis Redintegrationis eorum aequales et antecessores Americanos spectabant pro exemplaribus generis poësis quam ducere voluerunt. Ad finem millennii, poësis Americana variare coeperat, cum eruditi poësim a mulieribus, Afroamericanis, Hispanoamericanis, Chicanis, et aliis per culturam distinctis vehementius dicerent.
Poësis colonica
Eduardus Taylor (1645–1729) poëmata composuit virtutes Puritanas metaphysico modo contorte confecto explanantia, modo qui primae aetati colonicae proprius videri potest. Haec angusta ethicae Puritanae emphasis fuit fundamenta plurimorum poëmatum in coloniis saecula septimo decimo et duodevicensimo compositorum. Prima poëmata "saecularia" in Nova Anglia prolata fuerunt res a Samuele Danforth in eius ephemeridibus (Anglice almanacks) annorum 1647–1649, Cantabrigiae prolatae; inter quas poëmata aenigmata et poëmata de erucis, columbis, terrismotis, et huracanis. Danforth, et clericus Puritanus et poëta, a proposito sacro numquam aberravit.
Alia distincte Americana aetatis colonicae vox suavis fuit Phillis Wheatley, serva cuius liber "Poems on Various Subjects, Religious and Moral" ('Poëmata de variis rebus, religiosis et moralibus') anno 1773 prolatus est. Ea fuit una ex notissimis poëtriis sui temporis, saltem in coloniis boreorientalibus, et sua poëmata culturam Novae Angliae illius aetatis, praecipue religionem et notiones classicas, non inusitate cogitaverunt.
Poëtae saeculi duodevicensimi Americam ipsam magis magisque rem poëtis aptam putaverunt. Manifeste apparet haec inclinatio in operibus Philippi Freneau (1752–1832), qui etiam cum indigenis in suis scriptis insigniter consensit, aliquando culturam et civilizationem Angloamericanam dubitans. Haec autem poësis colonica, ut animadversores hodierni ex scriptura rustica exspectare possunt, generatim est aliquantulum formis et syntaxe antiqua, rationes modosque Alexandri Pope et Thomae Gray aetate Gulielmi Blake et Roberti Burns dilatans. Opus Rebeccae Hammond Lard (1772–1855), quamquam priscam aetatem evocans, vitam in mundo hodierno iam tractant; scribit Lard de natura, non solum natura circumiectorum, sed etiam natura hominum.
Evolutio poësis in coloniis Americanis progressum coloniarum ipsarum in toto aequat. Poësis prima a necessitate conservandarum sententiarum Puritanarum quae coloniam prius creaverunt regnatur. Cum confidentia colonorum cresceret, poëmata quae scripserunt magis magisque eorum desiderium libertatis presserunt. Haec mutatio materiarum in eorum modo scribendi non videbatur, qui conservativus saltem esse solebat. Hoc haberi potest opus spatii geographici a fonte progressus poëtici Anglici, Londinii plerumque effecti.
Poësis postcolonica
Primus Civitatum Foederatarum poëta magni momenti fuit Gulielmus Cullen Bryant (1794–1878), qui insigniter poëmata grandliloqua de amplitudine planitierum silvarumque scripsit. Alii poëtae notabiles saeculo undevicensimo ineunte et medio erant Radulphus Waldo Emerson (1803–1882), Henricus Wadsworth Longfellow (1807–1882), Ioannes Greenleaf Whittier (1807–1892), Edgarus Allan Poe (1809–1849), Olivarius Wendell Holmes (1809–1894), Henricus David Thoreau (1817–1862), Iacobus Russell Lowell (1819–1891), Sidneius Lanier (1842–1881), et Iacobus Whitcomb Riley (1849–1916). Opera horum scriptorum necessario communem vocem distincte Americanam una petebant ut se a poëtis Anglicis distinguerentur. Ergo, ex scaena terrestre et moribus eorum patriae materias eorum poëmatum extraxerunt.
Exemplum huius inclinationis maximi momenti fortasse est The Song of Hiawatha ('Carmen Hiavathae') a Longfellow compositum. Hoc poëma fabulis indigenarum ab Henrico Rowe Schoolcraft conlectas utitur, qui munus praefecti rerum Indorum in Michigania ab 1836 ad 1841 sustintuit. Longfellow praeterea metrum Kalevalae, poëmatis epici Finnici, imitatus est, fortasse ad evitanda exemplaria Britannica; poëma autem consequens, quamquam populo gratissimum, exemplar pro poëtis Americanis futuris non fuit.
Alia res quae hos poëtas ab aequalibus Britannicis distinxit fuit momentum transcendentalismi, philosophiae litterariae ab Emerson, Thoreau, et aliis promotae. Transcendentalismus fuit genus distincte Americanum, a Romanticismo Anglico qui cum Gulielmo Wordsworth et Samuele Taylor Coleridge coepit perspicue discrepans. Emerson, unus ex conditoribus transcendentalismi, iuvenis Angliam inviserat ad incidendos hos poëtas Anglicos et Thomam Carlyle. Romanticismus, cum se in Victorianismum in Anglia post reformationes saeculi undevicensimi ineuntis commutaret, magis impiger in America per decennium post 1830 ad tempus belli civilis factus est.
Edgarus Allan Poe probabiliter fuit poëta Americanus extra Americam facillime hoc tempore agnotus. Varii auctores in Francia, Suecia, et Russia ab eius operibus penitus moti sunt, et eius poëma "The Raven" ('Corvus') Europam vicit, in multas linguas conversum. Gulielmus Carolus Williams, poëta Americanus, saeculo vicensimo dixit Poe tantum fuisse terram solidam qua poësis Americana innititur.
Whitman et Dickinson
Ultimus poësis Anglice conceptae vere vernaculae adventus in Civitatibus Foederatis fuit opus duorum poëtarum, Gualterii Whitman (1819–1892) et Aemiliae Dickinson (1830–1886). Qui poëtae inter se strictim differebant. Longi versus Whitmaniani, ex flumine verborum Bibliorum Sacrorum Regis Iacobi deducti, et eius democraticus omnium amplexus magnopere discrepat cum locutionibus contractis lineisque brevibus versuum congerierum Dickinsonianarum, ex hymnis Protestantibus deductarum.
Quod eos coniugit est nexus communis cum Emerson (locum ex quo Whitman in altera Leaves of Grass editione impressit) et audax ingenii proprietas eorum cogitationis. Hi poëtae ortum repraesentare putari possunt binorum maiorum idiomatum poëticorum Americanorum—metrum liberum et directa animi motus sententia Whitmaniana, et gnomica obscuritas et ironia Dickinsoniana—quorum ambo Americanam saeculi vicensimi poësim penitus designarent.
Evolutio harum propriarum loquendi rationum, cum responsis conservativis contra eas, per opera Eduini Arlington Robinson (1869–1935), Stephani Crane (1871–1900), Roberti Frost (1874–1963), Caroli Sandburg (1878–1967), et aliorum poëtarum indagari possunt. Frost praesertim est figura imminens, qui strictum metrum poëticum, praecipue in versibus vacuis et densioribus formis lyricis, cum idiomate "vurry Amur'k'n" ('maxime Americano', ut Pound dixit) coniunctis, composuit. Qui prospere mores rusticos cum multis antecedentiis ex eius amato Thesauro Aureo redintegravit et opera maioris momenti produxit, aemulans vel adeo superans opera gravissimorum modernistarum ut intra omnem translaticii versus Anglici historiam, par Thomae Hardy et Gulielmi Butler Yeats fieretur. Sed eodem tempore ex Whitman et Dickinson, adumbrationes distincte novae traditionis organicae, minus formalismo Anglico quam opus Frostianum debens, manifestae erant, et annis inter 1910 et 1930 maturuerunt.
Modernismus et posteritas
Haec propria loquendi ratio nova, cum studio poësis Francicae saeculi undevicensimi, fundamenta fuit additorum Americanorum in modernismum poëticum Anglice scriptum saeculi vicensimi. Ezra Pound (1885–1972) et T. S. Eliot (1888–1965) eodem tempore fuerunt personae summae, cum formas poëticas veteres et dictionem Victorianam reicerent. Ambo poësim Americanam ad densitatem, difficultatem, et opacitatem maiores propulserunt, modos sicut fragmentationem, ellipsim, allusionem, iuxtapositionem, personas ironicas et mutantes, et parallelismum mythicum vehementius dicentes. Pound praesertim poësi Americanae vires diversas attulit, veteribus Sinarum et Iaponiae poësibus non exclusis.
Nonnulli poëtae magni momenti inventa aesthetica hoc tempore turbulento tribuerunt, inter quos Geretrudis Stein (1874–1946), Wallace Stevens (1879–1955), Gulielmus Carolus Williams (1883–1963), Hilda Doolittle (H.D.) (1886–1961), Marianna Moore (1887–1972), E. E. Cummings (1894–1962), et Hart Crane (1899–1932). Stevens, Romanticus praealtus mentis et scepticus, lyricum philosophicum recreare adiuvit, et Williams factus est exemplar multis poëtis posterioribus quia ipse, plus quam sui pares, effecit ut lingua Anglica Americana dicta cum rhythmis versus libri coniungeretur. Cummings notabilis ob experimenta typographica et evocationem spontaneae simplicisque realitatis notionis manet.
Quoniam hi poëtae se cum modernismo supero clare coniunxerunt, alii poëtae in Civitatibus Foederatis laborantes annis inter 1900 et 1939 alia poësis genera sequebantur. Inter gravissimos fuerunt poëtae qui se consociaverunt cum genere quod Iudicium Novum annos posteriores appellatum est; qui erant Ioannes Crowe Ransom (1888–1974), Allen Tate (1899–1979), et Robertus Penn Warren (1905–1989). Alii illius aetatis poëtae, sicut Archibaldus MacLeish (1892–1982), rationes modernisticis uti conabantur, sed etiam usitatiores scribendi modos petebant. Iam alii, inter quos Robinson Jeffers (1887–1962), libertatem modernisticam acceperunt cum se a factionibus et programmatibus recentioribus removerent.
Praeterea erant poëtae qui saeculo vicensimo saltem remotas cum modernismo alto coniunctiones conservaverunt vel conservare debuerunt, probabiliter ob themata eorum operum a rassismo adfecta, inter quos Alicia Dunbar Nelson (1875–1935), Claudius McKay (1889–1948), Ioannes Toomer (1894–1967), Gwendolyn Bennett (1902–1981), Langston Hughes (1902–1967), Countee Cullen (1903–1946), et alii Renascentiae Harlemensis poëtae Africoamericani.
Secundum bellum mundanum et tempus belli
Temporibus secundi belli mundani orta est nova poëtarum aetas, quorum multi ab operibus Wallace Stevens et Ricardi Eberhart (1904–2005) moti sunt. Archibaldus MacLeish Ioannem Gillespie Magee "primum belli poëtam" appellavit. Carolus Shapiro (1913–2000), Randall Jarrell (1914–1965), et Iacobus Dickey (1923–1997) poëmata excogitaverunt quod ex experientia militiae natum est. Hi omnes, una cum Theodor Seuss Geisel ('Dr. Seuss') (1904–1991), Elizabetha Bishop (1911–1979), Theodoro Roethke (1908–1963), et Delmore Schwartz (1913–1966), aetatem poëtarum constituerunt qui, contra poëtas aetatis prioris, saepe in translaticiis versús formis composuerunt.
Post bellum, multi poëtae et motus poëtici evoluti sunt. Ioannes Berryman (1914–1972) et Robertus Lowell (1917–1977) erant primariae personae inclinationis motus confessionalis appellatae, qui Sylviam Plath (1932–1963), Annam Sexton (1928–1974), aliosque maximo studio adfecit. Berryman et Lowell, quamquam ei modernismum cognitum habuerunt, se plerumque studere maluerunt suis experientiis pro rebus subiectis et pro modo quem Lowell coctum appellavit: prudenter et diligenter confectum.
Ex contrario, poëtae prostrati, inter quos Iacobus Kerouac (1922–1969), Allen Ginsberg (1926–1997), Gregorius Corso (1930–2001), Ioanna Kyger (nata 1934), Gary Snyder (natus 1930), Diana di Prima (nata 1934), Amiri Baraka (1934–2014), Laurentius Ferlinghetti (natus 1919), et aliis distincte rudes fuerunt. Prostrati, qui, modo quondam extremo, apertiorem, laxiorem, curiosiorem annorum inter 1950 et 1970 societatem ostendebant, fines idiomatis Americani in cursum sermonis demotici, fortasse plus quam alii greges, ulterius perrexerunt.
Alii poëtae qui se Monte Atri saepe consociaverunt sunt Cid Corman (1924–2004) et Theodorus Enslin (natus 1925), quamquam fortasse accuratius videntur proles obiectivistarum. Ioannes Cage (1912–1992), compositor qui in Collegio Montis Atri olim habitavit, et Jackson Mac Low (1922–2004), poëmata composuerunt modis aleatoriis condita. Ei, a Zen, Dada, et rationibus scientificis incertitudinis, avant-garde magni momenti auctoritates in Civitatibus Foederatis decennio anno fere 1970 incipiente facti sunt.
Prostrati et nonnulli poëtae Montis Atri rationem Renascentiae Franciscopolis reddere debere saepe putantur. Franciscopolis autem axis litterariae industriae experimentalis ex annis inter 1930 et 1939 iam facta erat, partim ob opus Kennethi Rexroth et Magdalenae Gleason. Alii poëtae qui se hac in scaena implicaverunt fuerunt Carolus Bukowski (1920–1994) et Iacobus Spicer (1925–1965). Hi poëtae dicta eorum aetatis idioma cum ingeniosis formarum experimentis miscere conabantur.
Hieronymus Rothenberg (natus 1931) notus est pro opere ethnopoëtico, sed ipse locutionem "imago profunda" excogitavit, qua opera poëtarum Roberti Kelly (natus 1935), Dianae Wakoski (nata 1937), et Clayton Eshleman (natus 1935) descripsit. Poësis Imaginis Profundae a doctrina symbolista a congruentiis mota est, praecipue in operibus Friderici García Lorca poëtae Hispanici. Locutio deinde a Roberto Bly suscepta est, qui ad commune iudicium accommodavit. Motus Imaginis Profundae etiam fuit res internationalis, quae permulta poëmata ex operibus poëtarum Latinoamericanorum et Europaeorum conversa elicuit, sicut Paulus Neruda, Caesar Vallejo, et Thomas Tranströmer. Nonnulli poëtae qui se cum Imagine Profunda consociaverunt sunt Galway Kinnell, Iacobus Wright, Marcus Strand, et W. S. Merwin. Et Merwin et Gary Snyder poëta Californianus innotuerunt quod se rebus circumiectorum et oecologiae studebant.
Poëtae preli parvi, aliquando motus mimeographicus appellati, sunt alius grex potens et eclecticus poëtarum qui etiam in regione Sinuosa Franciscopolis decennio anno 1950 incipente coaluerunt et iam industrii sunt. Editores ferociter liberi, qui etiam poëtae erant, periodica et chapbooks vilia ediderunt et protulerunt novorum poëtarum qui aliter neglegi potuerunt. Hoc opus a formale ad experimentale variabat. A. D. Winans, Hugo Fox, Iacobus Hirschman (poëta viarius et activista), Paulus Foreman, Iacobus Cohn, Ioannes M. Bennett, F. A. Nettelbeck, aliique poëtae memoriam poëtarum preli parvi iam continuant. Multi se ad interrete ob eius facultates distributionis verterunt.
Leland Hickman (1934–1991), Holly Prado (nata 1938), Harrius Northup (natus 1940), Wanda Coleman (nata 1946), Michael C. Ford (natus 1939), Kate Braverman (nata 1950), Eloise Klein Healy, Bill Mohr, Laurel Ann Bogen—omnes poëtae Angelopoli habitantes—inter se apud Beyond Baroque Literary Arts Center Venetiis Californiae situm congredi solebant. Poëtae lyrici erant, multum autobiographici, quorum nonnulli poëmata longa experimentalia exercuerunt. Eorum praecursores Angelopoli fuerant Anna Stanford (1916–1987), Thomas McGrath (1916–1990), Iacobus Hirschman (natus 1933). Beyond Baroque Literary Arts Center, a Georgio Drury Smith anno 1968 creata, principalis manet artium litterarum sedes in tota regione urbana.
Cum Ora Occidentalis Renascentiam Franciscopolis et motum prelorum parvorum haberet, Ora Orientalis Scholam Novi Eboraci producebat, gregem poëtarum qui poëmata ducere volebant quod de experientia quotidiana idiomate quotidiano loqui possit et tandem res acuminis mundi produxerunt quae ab operibus eorum aequalium prostratorum discrepat, quamquam ei aliter similes erant, verba ex trivio Americano adrepta magni aestimantes et poëmata despicientes academica vel, ut aiunt, cocta. Inter duces gregis sunt Ioannes Ashbery (natus 1927), Franciscus O'Hara (1926–1966), Kennethus Koch (1925–2002), Iacobus Schuyler (1923–1991), Barbara Guest (1920–2006), Theodorus Berrigan (1934–1983), Anna Waldman (nata 1945), Bernadetta Mayer (nata 1945); ex quibus Ashbery singulariter vis definiens in rebus poëticis recentioribus factus est, a nonnullis eruditis poëta Americanus maximi momenti post secundum bellum mundanum aestimatus.
Poësis Americana recens
Exarserunt in poësi Civitatum Foederatarum post annum fere 1970 multi greges, scholae, et motus, quorum pondus non iam confirmatum est. Poëtae horum annorum surrealismo operam dederunt, cum poëtae maximi moment in hoc campo laborare coeperunt, inter quos Russell Edson (natus in 1935), Andreas Codrescu (natus 1946), et Maxine Chernoff (nata 1952). Emersit etiam poësis perfunctionis ex casibus prostratis et hippie, poëmatibus-loquentibus Davidis Antin (natus 1932), et casibus rituum a Rothenberg effectis, ut identitas seria fieret, quae multiculturalismum variosque poëtas amplectitur ex variis culturis, inter quos poëtae in Portu Divite nati, praecipue Ioannina Braschi (nata 1953) et Iulia de Burgos (nata 1914), quae Novi Eboraci habitans de statu advenarum Hispanoamericanarum scripsit. Quod auctum studii poëmatibus a Gwendolyn Brooks (nata 1917), Maya Angelou (1928–2014), Ishmael Reed (natus 1938), Nikki Giovanni (nata 1943), Detrick Hughes (natus 1966), aliisque Africoamericanis scriptis repraesentavit.
Alius grex poëtarum, scholam linguae constituentes (vel poetae L=A=N=G=U=A=G=E, ex magazina eiusdem nominis, Anglice prolata), memorias modernistarum et obiectivistarum temporibus depressionis oeconomica magnae continuaverunt et extenderunt. Lyn Hejinian, David Melnick, Robertus Perelman, Leslie Scalapino, Ronaldus Silliman, et alii se cum hoc grege consociant. Eorum poëmata—fragmentaria, consulto non grammatica, aliquando textus ex variis fontibus et idiomatibus miscentia—vicissim possunt notiones nuilli sensui subiectae, lyricae, et comicissimae.
Portage Comitatus (Ohium)
Portage Comitatus (Anglice:  Portage County) est Ohii comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 152061 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Ravenna, die 7 Iunii 1807 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 4.3 %) haud Anglice domu loquitur.
Poësis Civitatum Foederatarum
Poësis Americana recens
Quod schola linguae magnam mulierum portionem amplectitur aliam inclinationem generalem repraesentat: inventionem et promotionem poësis a poëtricibus et prioribus et hodiernis scriptae. Multi gravissmorum poëtarum Africoamericanorum qui emerserunt mulieres sunt, atque aliae scriptrices femineae magni momenti sunt Hadriana Rich (1929–2012), Ioanna Valentine (nata 1934), et Amy Gerstler (nata 1956).
Haicu etiam commune poëtarum Americanorum attraxit qui eius evolutionemi ut genus poëticum serium Anglice scriptum adiuvare volunt. Densissimum haicu Iaponiense opera Pound et imagistarum excitavit, ac poëtarum post bellum sicut Iacobus Kerouac et Ricardus Wright multa haicu Anglica produxerunt. Ginsberg, Snyder, Wilbur, Merwin, et multi alii, haicu saltem conati sunt, saepe tantum forma syllabica facta. Post annum 1963, cum periodicum American Haiku conditum esset, Cor van den Heuvel, Nicolaus Virgilio, Raimundus Roseliep, Ioannes Wills, Anita Virgil, Gary Hotham, Marlena Mountain, Wally Swist, Peggy Willis Lyles, Georgius Swede, Iacobus Kacian, et alii gravia poësis haiku opera creaverunt, continuationes cum et transcendentalismo et imagismo ostendentes, et contra anthropocentrismum saepe vim naturae per aetatem habitationum destructarum hominumque alienatorum sine parallelo historico habentes.
Erant hoc tempore maiores voces liberae quae vincula pervulgatorum poëisis Americanae generum provocabant, sicut Robertus Peters, poëta et iudex litterarius, qui, a poëticis Roberti Browning poëtae Victoriani Anglici monologis magnopere motus, ob personas monologicas innotuit, sicut eius poema de Ludovico rege cerrito Bavariae in perfunctionibus singuli hominis populo gratis.
Robertus Pinsky locum eximium in poësi Americana habet, quia Poeta Laureatus Civitatum Foederatarum tribus spatiis muneris fuit, nemine poëta alio sic honorato. Suum Favorite Poem Project ('Propositum Poëmatis Acceptissimi') omnes cives unice invitat ut eorum compositionem acceptissimam partiant, et cur eam amant dicant. Munus professoris in Universitas Bostoniae sustinet, et est editor poësis periodici Slate. Poems to Read ('Poemata Legenda') est demonstratio sua sententiae poëticae, quae verba hominesque coniungit.
Poësis aetatis hodiernae generatim ex flumine principali inque campos collegiorum et universitatum nonnulla decennia migrat. Incrementum graduatorum scripturae creativae programmatum poëticorum opportunitatem dedit quaestum facere praeceptores. Significat auctus poësis professionalizatae, dum multa maiora prela quae libros et magazinas proferunt poëmata edere nolunt, temporibus quae saltem praedici possunt, domum poësis Americanae in academia et parvis periodicis liberis fore.
Bernardus Panafieu
Bernardus Ludovicus Augustus Paulus Panafieu  (natus die 26 Ianuarii 1931 Castri Heraldi, Francia; mortuus die 12 Novembris 2017) fuit cardinalis ac archiepiscopus emeritus Massiliae. Mense Aprili 2005 Panafieu conclavi adfuit, qui Iosephum Ratzinger papam creavit.
Sententia apostolica eius est: Parare Viam Domini
Dativus
Dativus est casus grammaticus qui proprie alicuius rei acceptorem, sive hominem (raro rem) cui quid datur, indicat. Ideo ab antiquissimis grammaticis casus dandi appellabatur. Verbum dativi mutuaticia Graeci nominis (sc. ) interpretatione natum est.
De dativi Latini formis
Mirabile est dictu dativi formas perraro suis propriis insignibus ab aliis casibus distingui. Solum nomina consonanticae stirpis tertiae declinationis suam habent formam propriam, et quidem in singulari tantum numero, sicut
namque in plurali ab ablativi forma non distinguitur, nec vero de forma q.e.ducibus scire poteris, utrum dativus an ablativus pluralis sit, antequam circumiacentia verba aut totam sententiam videris. Cum primum sententiam Ut et praestantissimis ducibus a nobis detur auctoritas viderimus, de dativo casu agi sciemus.
In quarta declinatione dativus singularis ab aliis casibus insigni proprio distinguitur quidem:
sed non omnino constare videtur. Itaque Cicero — ut unius tantum auctoris usum exponamus — quamquam omnino sumptui scribit (sicut in Att. 5.14.2 adventus noster nemini ne minimo quidem fuit sumptui), dictione populari usus Tironi, liberto suo, sumptu ne parcas ulla in re dicit. Videntur enim formae distinctione carentes esse sermone vulgari natae.
Ganbuglanum
Ganbuglanum  (alia nomina: Gambullanum, Gambujanum; olim: Fundus Cambullianus) (Italiane: Gambugliano) est oppidum Italiae et municipium, circiter 850 incolarum, in Regione Venetia et in Provincia Vicetina situm. Incolae Gambullanenses appellantur.
Morning in America
Textus
It's morning again in America. Today more men and women will go to work than ever before in our country's history. With interest rates at about half the record highs of 1980, nearly 2,000 families today will buy new homes, more than at any time in the past four years. This afternoon 6,500 young men and women will be married, and with inflation at less than half of what it was just four years ago, they can look forward with confidence to the future. It's morning again in America, and under the leadership of President Reagan, our country is prouder and stronger and better. Why would we ever want to return to where we were less than four short years ago?
''Iterum est mane in America. Hodie plus hominum quam quocumque tempore patriae nostrae laborabunt. Cum usuris sint dimidiae fastigii anno 1980, hodie fere duo milia familiarum novas aedes ement, plusquam quocumque tempore inter quattuor annos ante. Hodie post meridiam sex et dimidia milia adulescentum se in matrimonium ducent, et cum usuris sint minusquam quattuor annis ante, fidenter ad futurum prospicere possunt. Iterum est mane in America, et sub ductum Praesidentis Reagan, patria nostra est glorior et potentior et melior. Cur tandem ad statum nostrum abhinc quattuor annos breves redire vellent?''
Dativus
De dativo proprio
Officium dativi proprii fundatum est verbi dandi structura conceptuali. Dandi enim notio ternos poscit tamquam satellites semanticos, qui sunt:
Verbum dandi (ᴅᴀʀᴇ) est quidam sententiae sive propositionis nucleus, cuius satellites saepe argumenta verbi appellantur. Structura conceptualis verbi ᴅᴀʀᴇ ea est quae, ut continentia propositionalis compleatur, tres locos sive argumenti sedes aperiat. Qui loci verbi ᴅᴀʀᴇ hisce argumentis necessariis ᴅᴀᴛᴏʀ, ʀᴇs ᴅᴀᴛᴀ, ᴀᴄᴄᴇᴘᴛᴏʀ complentur, quae "complementa" appellantur in campo syntactico. Praeterea, casus dativus potest in adverbiales quoque usus venire, qui additicias rerum condiciones adferant. Dativus adverbialis est optiva orationis pars, quippe quae extra nuclei sive verbi praedicati structuram conceptualem versetur.
Obiectum dativum
1. Dativus proprius fundatus est cotidiano institutioni sociali, scilicet dandi evento, verbo ᴅᴀʀᴇ eiusdemque membris necessariis descripto. Ex quo intellegitur dativi sive casus dandi ratio semantica. Natura fere consequitur, ut verba deducta a ᴅᴀʀᴇ praepositis ad, de, re(d), tra(ns), etc. eandem conservent argumentorum complementorumve structuram:
2. Sed non solum homines sed etiam res — per analogiam syntacticam — officio ᴀᴄᴄᴇᴘᴛᴏʀ sive obiecti dativi fungi possunt: