cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nicolaus Machiavelli
Machiavelli homo litteratus
Machiavelli ultimis vitae annis in gratiam gentis Medicaeae paulatim rediit, adiuvantibus amicis societate Medicibus conectis. Anno 1520 Iulius de' Medici cardinalis Nicolao Machiavelli, ut Historiam Florentinam componeret, mandavit. Quod mandatum anno 1525 feliciter peregit cardinalique, qui Clemens VII Romae anno 1523 papa creatus erat, praesentavit. Aliaque parva negotia e Medicium gubernatione edebantur, sed antequam plenam recuperationem consequi potuit, die 21 mensis Iunii anno 1527 mortuus est.
De Machiavellismo, qui dicitur
De principe liber lectorum animos multis modis commovit, nam sunt, qui scriptorem "magistrum mali" nuncuparent, quod hominibus prava agendi consilia daret. Qui cogitandi modus vulgo Machiavellismus appellatur. Permulti quidem sunt, qui voluntatem Nicolai Machiavelli omnino aliter interpretantur.
Dugonginae
Dugonginae est subfamilia mammalium sirenium.
Bartherans
Bartherans est commune Francicum 47 incolarum (anno 2011) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Christophorus Acosta
Christophorus Acosta sive a Costa (Lusitane Cristóvão da Costa; Hispanice Cristóbal Acosta; natus inter annos fere 1515 et 1525; mortuus 1594) fuit medicus et botanicus Lusitanus.
Neque annum neque locum nativitatis pro certo habemus. Natus est in Africa si vere se Christoval Accosta Africano descripsit. Nonnulli, Nicolaum Antonium secuti, eum Tingi seu Septae in Maroco, eo tempore coloniis Portugallensibus, alii in insulis Promontorii Viridis aut Mozambici natum esse asseverant. Proponitur parentes eius Iudaeos conversos fuisse atque propter hanc rem e paeninsula Ibericam anno fere 1497 effugisse.
Christophorus Acosta anno circiter 1550 in exercitu Portugallensi in India militabat, Ludovicum de Ataide secutus, ibique Garciam ab Orta medicum botanicumque cognovit. Ipse postea medicinam studuit, fortasse apud Salmanticenses, sed hoc incertum manet. Anno 1568 cum eodem Ludovico de Ataide, nuper vicerege creato, Indiam rursus petivit. Ibi medicus meruit hortumque botanicum creavit apud nosocomium regium Cochinense. Illis annis inquisitiones multas de plantis medicinisque simplicibus Orientalibus perfecit.
Baliochila
Baliochila (Anglice buff) est genus papilionum familiae Lycaenidarum, praecipue in Africa endemica.
Christophorus Acosta
Ab anno 1576 usque ad 1587 Burgis in Hispania habitans medicus chirurgusque municipalis meruit. Ibi anno 1578 Hispanice librum Tractado delas drogas y medicinas de las Indias orientales ("Historia pharmacorum medicamentorumque Indiarum Orientalium") divulgavit. Nonnulla capitula huius operis e libro a Garcia ab Orta Lusitane scripto Colóquios dos simples e drogas da India hausit, sicut ipse confessus est. Multa ex ambobus libris Latine vertit Carolus Clusius et in ultimo suo opere Exoticorum libri decem anni 1605 inclusit.
Crater lunaris Acosta nomen fert Christophori Acostae.
Sibiville
Sibiville est commune Francicum 90 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Courances
Courances est commune Francicum 348 incolarum (anno 2012) praefecturae Exonae in regione Insula Franciae.
Castrum ad Aquas
Castrum ad Aquas (Italiane: Casciana Terme) est oppidum Italiae et fractio municipii Castri ad Aquas Castri Lari. Incolae Aquisani vel Aquenses appellantur.
Nomina oppidi
Nomina oppidi sunt: Castrum ad Aquas ; alia nomina: Castrum de Aquis vel Aquis, deinde Balneum ad Aquas, Balneum Aquarum , Balnea Cassianae ac Cassiana Thermae)
Historia
Castrum ad Aquas fuit municipium Italiae, circiter 3 676 incolarum, in Regione Tuscia, in Provincia Pisana ac in Valle Herae situm. Die 1 Ianuarii 2014 coniunxit se cum Castro Lari, ut constituiret municipium novum Castri ad Aquas Castri Lari.
Thermae
Castri ad Aquas celeberrimae thermae et balnea sunt quarum aquae calidae ex terra fluunt.
Podium Regale
Podium Regale seu Podus Regalis (Italiane: Poggioreale; Sicule: Poggiuriali / Puggiuriali) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 600 incolarumin Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Drepanitana situm. Incolae Podioregalenses appellantur.
Discrimen tertii saeculi
Discrimen tertii saeculi ab anno 235 ad annum 284 duravit, cum Imperium Romanum tria discrimina distincta eodem tempore passum esset: invasionem externam, bellum civile, ruinam hyperinflationariam oeconomicam. Cum eo temporis spatium antiquitas posterior coepisse a quibusdam dicitur.
Hoc tempore fuerunt a viginti ad viginti quinque Augusti,, quorum numerus exactus usque ad hoc tempus adici nequit, quod eo tempore saepe complures simul summum imperium appetiverunt. Plurimi Augusti fuerunt imperatores militares. Hi plus minus tantum biennium vel triennium regnaverunt, antequam occisi sunt aut in bello contra invasores aut insidiis caedis aut ob pestem bubonicam. Solum unus aut duo aut tres mortui esse feruntur, vi pesteque absente.
Quamquam omnes imperii Romani institutiones discrimini supervixerunt, tamen postea oeconomia numquam plene reficiebatur et labens paulatim antiqua cultura Graeco-Romana ad occasum tendebat. Mutationes sociooeconomicae et militares, quae secutae sunt, tandem mundum ad villenagium direxerunt. Tempus postea dicitur Medium Aevum.
Causa
De discriminis causis multi meditati sunt. Magnae migrationes populorum et gentium saeculis II-III coeperunt ob repentem caeli frigidationem in septentrionibus (Periodus Frigida Aetatis Obscurae). Simul aemulatio fuit constans inter Imperium Romanum et Imperium Sassanidum Persicum, quae semper ad belli incipiendi punctum stabant. Ea aetate quoque nemo de periculo hyperinflationario sciebat et Imperium Romanum moribus Augustorum eligendorum fixis carebat. Quacunque causa ab ea magnae consequentiae oeconomicae, sociales, et rectionales provenerunt.
De proventu oeconomico
A rei publicae aetate et antea mos erat milites sui iuris obsequium variis imperatoribus se luentibus dare nec Romae. Ergo, ut militum obsequia pigneretur, mos deinde percrebruit, ut novi Augusti cum mercedes militibus augmentarent, tum pecuniis carerent, quibus id fieret. Quod peius fuit, ea aetate systema vectigale erat periniqua, ut propter vectigalia iterum atque iterum aucta cives ex urbibus praediisque fugerent, oeconomia diminueretur, discrimina amplificarentur. Ad mercedes luendas, igitur Augusti argentum nummorum diminuerunt.
Sed, argento diminuto, pretia rerum venalium aucta sunt ut Augustis stipendia rursus augenda essent. Hoc iterum iterum accidit. Cuius rei fastigium erat id, quod hodie hyperinflatio monetaria dicitur. In fine, discriminis summa fuit disaestimatio monetae romanae fere completa, ob quam consequentiam multa mercatura post discrimen tandem non iam pecunia, sed commutatione mercium facta est. Plurima orbe terrarum mercatura desita, imperii partes separatae sunt. Cultura Graeco-Romana classica, cui mercatura globalis erat fundamentum, inceps desivit.
De proventu rectionali
Post tempus Iulii Caesaris, imperium iam rectionem republicanam veram non habebat. Principes autem Romani diu praetextum alebant reipublicae tamen adhuc asservandi. Augusti semper regnabant sicut Consules. Discrimen Tertii Saeculi multa producit quae ad formam rectionalem pertinet, sicut novum systema vectigale et provinciae reorganizationem. Praecipuus proventus fuit instituere systema rectionis Tetrachicum. Novum systema Tetrachicum quod dicitur Dominatum maxime distinguendum erat a systemate, quod dicitur Principatum, antiquo, quia novum systema praetextum antiquum de republica asservanda adusque abdidit. Novo in systemate Imperium Romanum divisum est in duas partes, Occidentem et Orientem, et in quaque parte erant duo domines: unum Augustum et unum Caesarem. Ille Caesar Augustum aiuvabat, et cum Augustus perivit, Augusto ipse constitutus est.
Quid effecisset ut Imperium Romanum scissum sit
Discrimen vere coepit paucum postquam anno 233 Imperium Sassanidum Persicum provincias Mesopotamiam et Syriam irrupit. Ea aetate status Imperii oeconomicus iam erat fragilis. Augustus factus Alexander Severus militum mercedes congeminavit, inflationi adiiciens. Bellum contra Persicos quoque coniectamus fuisse pretiosum. Fortunate Severus Persicos mox reppulit. Milites, autem, qui sine mercedibus patitur et de causis oeconomicis ignorabant, Severum culpabant. Deinde, cum anno 235 Germani Galliam quoque irruperunt, et Severus Germanis tributum magnum dedit, milites rogabant: Si Augustus pecuniis nobis caret, ubi tributum nunc venit? Militum oculis hanc rem fuit tantum ad Severi infamiam ut anno 235 Legionis XXII Primigeniae milites Severum necaverint et imperatorem Maximinum Thracem Augusto constituerint.
Thrax statim conatur status militaris oeconomicusque ameliorare. Post Alamannos anno 235 victos Maximinus nomen Germanicus Maximus ascivit. Sed systema vectigale Romanum magnopere iniquum manebat, populus eum ut tyrranum habebat, et senatus Romanus coniurans eum indignatur. Ob eas iniquitates, anno 238 fuit Africae provinciae rebellatio, ducta a imperatoribus Gordiano I et II, quos Senatus tum Augustos tantos proclamavit. Bellum civile incepit ut hoc anno fuerunt sex Augusti in vice: Maximinus Thrax, Gordianus I, Gordianus II, Pupienus, Balbinus et Gordianus III. Imperatores Romani, dum simul Augusti fieri contenderunt, hostes externos non compescuerunt et oeconomia magnos dolores patitur.
Deinde quando iam stabilitas anno 244 redditura erat, Imperium Sassanidum iterum Romanos tantum petit, ut Augustus Gordianus III in proelio apud Mesopotamiam occidatur. Item, in proelio apud Abrittum Augustus Traianus Decius anno 251 occiditur, et tandem anno 258 Augustus Valerianus et totus exercitus Romanus orientalis a Persicis deleti sunt in proelio apud Edessam. Post nuntios de hoc, Franci et Alamanni Imperium iterum subsequenter irruperunt vehementer. In tumultu anno 260 Britannia, Gallia, et Hispania ab imperio Gallieni Augusti secesserunt, Imperium Gallicum a Legionis XXII Primigeniae imperatore Postumo ductum formans. Anno 261, Aegyptus, Palestina, et Syria quoque secesserunt, Imperium Palmyrenum ab Odenatho Zenobiaque Regibus ductum formans.
De Aureliano, Restitutore Orbis
Ad discrimen desinendum, victoria Romana in Naissi proelio contra Gothos anno 268 fuit clavis. Postea fuerunt proximis annis multi Augusti fortes sicut Claudius II Gothicus qui Alamannos depulit et Hispaniam a Imperio Gallico eripuit. Cum Claudius anno 270 morbo pesti perivisset, Lucius Domitius Aurelianus, qui equitatu praeerat in Naissi proelio, Augustus factus in Imperio Romano restituendo pergit. Primae Aureliani res gestae suum statum confirmare petiverunt, cum sero anno 270 Italiae septentrionali expeditiones contra Vandalos, Iuthungos et Sarmatianos egisset, nomen Germanicus Maximus meritus eos ex finibus Romanis expellens. Comminatio autem Germanorum tam alta manebat, cum Romani videbant, ut proinde Aurelianus illa Mura Aureliana circum Romam fecisset. Deinde in Balcanias legiones duxit, ubi Gothos trans fluvium Danubium vincit cum Gothorum ducem Cannabaudes interfecisset, nomen sibi Gothicus Maximus sumens. Terras trans Danubium autem ipse continuo constituit reliquere, quia eas defendere difficillimum erat et carissimum, et novam provinciam nomine Dacia Ripense, capite Serdica, ad plagam meridionalem Danubii intra Moesiam antiquam composuit.
Tandem anno 272 Aurelianus constituit suam animadversionem ad provincias perditas orientales Imperii Palmyreni vertere. Asia Minor facile resumpta est, quia omnes urbes praeter Byzantium et Tyanam se minima cum refragatione dederunt. Tyanae casus fuit fabulosus: usque ad eum momentum Aurelianus urbem ruit omenem quae eum reluctitur, sed Tyanum inoptiter pepercit, postquam, ut fabula habet, magni philosophi, quem magnopere admiratur, Apollini Tyanensis speciem vidit, ei dicens: "Aureliane, quamvis regere appetas, opus est tibi innocentes parcere! Aureliane, eorum quos vincas misereris!" Cuiuscunque causa, Aurelianus Tyanam pepercit. Quamobrem multae urbes ei paruerunt, quia imperatorem eos non ulturum esse sentiebant. Inter sex menses, stabat ante portas Palmyrae, quae urbs ei cito succumbit cum Zenobia ad Imperium Sassanidum confugit. Imperium Palmyrenum iam non erat. Zenobia et filius suus tandem capti in triumpho Aureliani Romae ostensi sunt.
Post brevem conflictum contra Persiam et illum Firmum Aegypiti, necesse fuit Palmyram redire ob rebellationem urbis anno 273. Hoc tempore, Aurelianus milites suos sivit urbem depopulari et Palmyra numquam resumit. Aurelianus igitur nominibus Parthicus Maximus et Restitutor Orientis honoratus est.
Anno 274, ille imperator victoriosus animadversionem ad Imperium Gallicum in occidente vertit. Cum illas provincias Gallicas restituit, a Senatu honoratus est nomine Restitutor Orbis. Aurelianus solus quattuor annis Imperii fines confirmans nova aetas centum annorum Imperio dedit.
De resolutione Diocletiani
Contra Aureliani effectiones, autem, "problemata" politica et oeconomica quae discrimen primum effecerunt manebant. Status militaris erat tam incertus, ut urbes usque et Roma nunc muribus saepiuntur, gentes ubiquaque disperguntur, et systema oeconomicum universum deletum est. Aureliano Augusto, res fuit tam mala, ut monetarii, quos rationarius ille Fellicimus ducit, primum rebellavissent, cum Aurelianus eis vetavisset argentum ex monetis furari. Inter correctiones a Aureliano factas fuit introducere illam monetam antoninianam, quae omnis quinque centessimas argentii continebat.
Proporro et quaestio de moribus Augustorum elegendorum praeerat. Imperium semper erat ad punctum belli civilis quotiescunque Augustus perivit. Malum erat quod semper novis Augustis oportebat militum fidelitatem emere, quae consuetudo ad hyperinflationem astruebat. Et cum instabilitas Romana adhibetur, imimici Romanorum Imperium iterum petituri erant.
Ad stabilitatem imperii asservandam, Augustus Diocletianus civitatem Romanam reformavit, novo systemate quod Dominatum dicitur instituendo. Hoc in systemate milites fidelitatem directe ad Imperium Romanum spondebant, nec ipsos ad imperatores. Et secundum correctionem, Imperium in duas partes, Occidentalem et Orientale, partitur. in quaque parte uno Augusto et uno Caesare adiuvante una regnantibus. Illi duo Augusti et duo Caesares formabant quod dicitur Tetrarchia. Haec Tetrarchia methodum simplex ad novum Augustum eligendum dedit, cum unus eorum perivit: Caesar in Augustum sumpsit novum Caesarem eligendo.
Diocletianus systema vectigale etiam correxit, novo systemate iustioro imponendo. Secundum systema novum, civibus quantum vectigalis anno novo propter opes suas debebunt ante dicebant, ut consilium annorum habere possint.
Miosireninae
Miosireninae est subfamilia mammalium sirenium exstincta.
Principales populo favendi artes
Principales populo favendi artes, litteris Sinicis 齊民要術, pinyin Qímín yàoshù, est opus de re rustica Sinice anno fere 544 scriptum, auctore Jia Sixie. De agri et horti necnon arborum cultura, sericultura, animalium cura, medicina veterinaria, arte braxatoria et culinaria victualiumque conservatione disseritur. Scripta anteriora maiori parte deperdita citantur inter quae Fan Shengzhi shu et Simin yueling. Opus in decem libros, duos et nonaginta capitula divisum est, quorum index hic habes:
3090 Tjossem
3090 , olim designationibus 1982 AN et 1969 VP2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Iacobo B. Gibson, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3090 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Scoop
Scoop est pellicula anno 2006 a illustri moderatore cinematographico Americano Woody Allen creata et ducta.
Caterva
In pellicula agunt clari histriones :
Rammstein
Rammstein est grex musicus Germanicus anno 1994 conditus, qui musicam suam Neue Deutsche Härte ('novam duritiam Germanam') depingit: feram et verbis Theodiscis actam.
Cnodontes
Cnodontes est genus papilionum familiae Lycaenidarum.
Gaspardus Manesse
Gaspardus Manesse (natus 25 Martii 1975) est actor et musicus Francicus, qui clarissime egit partem Iulianum (Francice: Julien) in pellicula Au revoir, les enfants (1987). Nuperrime, personam tulit in pellicula Comme il vient, et musicam ei composuit.
Strata (discretiva)
Strata potest esse:
Le Coudray-Montceaux
Le Coudray-Montceaux est commune Francicum 4'728 incolarum (anno 2012) praefecturae Exonae in regione Insula Franciae.
Vendin-lès-Béthune
Vendin-lès-Béthune est commune Francicum 2386 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Congregatio Passionis Iesu Christi
Congregatio Passionis Iesu Christi (sigla: CP) est ordo religiosus iuris pontificii: Sodales huius instituti clericalis vulgo Passionistae appellantur.
Historia
Anno 1725 papa Benedictus XIII Paulo a Cruce concessit, ut communitatem formaret, et anno 1728, in "secessu" in Monte Argentario primos socios congregavit.
Diffusio
Die 31 Decembris anni 2008 congregationi erant 363 domus et 2 167 religiosi, quorum 1 653 sacerdotes.
Le Barboux
Le Barboux est commune Francicum 243 incolarum (anno 2011) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Trichechinae
Trichechinae est subfamilia mammalium sirenium.
Vélu
Vélu est commune Francicum 125 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Cassandra's Dream
Cassandra's Dream (Latine scilicet Cassandrae somnium) est pellicula anno 2007 a illustri moderatore cinematographico Americano Woody Allen creata et ducta. Pellicula enarrat duorum fratrum Terry et Ian res gestas, qui propter pecuniae difficultates socium necant. In pellicula, agunt clari histriones :
Hachan
Hachan (Occitanice Haishan) est parvum commune Francicum 40 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
9013 Sansaturio
9013 , olim designationibus 1985 PA1 et 1993 FJ11 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Observatorium Lowell (Statio Anderson Mesa) versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9013 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Mensualia ordinum quattuor populi praecepta
Mensualia ordinum quattuor populi praecepta (titulo Sinico 四民月令, pinyin Sìmín yuèlìng) est calendarium rerum rusticarum Sinice medio saeculo II scriptum, auctore Cui Shi (qui olim mercator vini, mox gubernator provinciarum Wuyuan et Liaodong, denuo minister imperatori Han Huandi erat). Huius operis iamdudum deperditi fragmenta in Qimin yaoshu aliisque scriptis recentioribus servantur.
Stephanus Franscini
Stephanus Franscini (natus die 23 Octobris 1796 in Bodio in pago Ticino - Bernae obiit die 19 Iulii 1857) fuit statisticus, vir publicus Helveticus, ab anno 1848 usque ad mortem fuit minister negotiorum internorum in Consilio Foederali. In primo consilio, quod e septem hominibus solius praesentis Factionis Liberalis Democraticae (FDP/PLR) constabat, electus est die 16 Novembris 1848.
Vita
Stephanus Franscini apus seminarium Mediolani usque ad annum 1819 studuit.
Pailhès (Arigia)
Pailhès  est commune Francicum 396 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Ernestus
Ernestus est praenomen masculinum. Ecclesia Catholica festum Sancti Ernesti die 7 Novembris celebrat.
Gardo (Riviera Benacensis Brixiana)
Gardo seu Gardonum  (alia nomina: Gardo Rivierae Benacensis Brixianae, Gardonum Rivierae Benacensis Brixianae, Gardo Ripariae, Gardonum Ripariae) (Italiane: Gardone Riviera) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 660 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situm. Incolae Gardonenses appellantur.
Geographia
Municipium in Riviera Benacensi Brixiana situm.
Bannans
Bannans est commune Francicum 314 incolarum (anno 2011) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Linguae Polynesicae
Linguae Polynesicae sunt membra subfamiliae linguarum praecipue in Polynesia usurpatarum. Subfamilia est pars subfamiliae Linguarum Orientalium Malaico-Polynesicarum, quae autem sunt pars familiae linguarum Austronesicarum. Linguae Polynesicae se dividunt in duos ramos: linguas Tongicas et linguas Polynesicas Nucleares. Sunt fere quadraginta linguae Polynesicae, quorum praestantissimae sunt Samoana, Māoriana, Havaiana, Tahitiana, et Tongana. Quia homines in insulis Polynesiensibus recentiore consederunt et linguistica inter has insulas diversificatio abhinc duo milia annorum coepit, hae linguae iam sunt simillimes.
Congruentiae internae
Cum linguae Polynesicae inter se nuperius diffidissent, multa verba his in linguis ad verba congruentia accedunt. Hanc rem monstrat tabula infra, verbis pro caelo, septentrione, muliere, et parenti inter linguas selectas: Tonganam, Niueanam, Samoanam Sikaiananam, Takuuanam, Rapanuianam, Tahitianam, Rarotonganam, Maorianam, Marquesanam Septentrionalem, Marquesanam Australem, et Havaianam. Litterae hic sunt phoneticae, non orthographicae:
Nonnullae congruentiae ordinariae incidunt inter linguas Polynesicas. Exempli gratia, soni Maoriani, , , et ad sonos Havaianos , , , et  accedunt. Ergo, 'homo' est tangata in lingua Maoriana et kanaka in Havaiana, et Maorianum verbum roa 'longum' ad Havaianum loa accedit. Verbum aloha, incluta salutatio Havaiana, ad Maorianum aroha et Samoanum alofa accedit. Similiter, Havaianum verbum pro Maorianum kava est ʻawa.
Orthographia
Plurimis alphabetis Polynesicis sunt solum quinque litterae vocales, a, e, i, o, u, quae in enunciatione litteras Latinas classicales a, e, i, o, u adumbrant. . ..
Pronomina personalia
Linguis Polynesicis generaliter sunt tres numeri pro pronominibus et verbis possessivis: singularis, dualis, pluralis; exempli gratia, Samoane ia 'is, ea, id', lāʻua 'ei duo, eae duae, ea duo', lātou 'ei et tres et plus, eae et tres et plus, ea et tria et plus'. Verba lua 'duo' et tolu 'tres' iam patefiunt in suffixis pronominum dualium et pluralium; ergo hodierna forma pluralis fortasse orta est ex forma triali, et pristina forma pluralis evanuit.
Linguae Polynesicae distinguunt inter quattuor formas pronominum et verborum possessivorum: primam personam exclusivam, primam personam inclusivam, secundam personam, tertiam personam. . ..
Possessio in a et o
Multae linguae Polynesicae distinguunt inter duas formas possessivas: formae in a (quia plurimae harum linguarum litteram sonamque a continent), etiam dictae 'possessivae subiectivae' vel 'alienabiles,' spectant ad possessiones ab ipsius hominis actione adeptae; formae in o, dictae 'possessivae obiectivae' vel 'inalienabiles,' spectant ad possessiones homini adfictae, vel immutabiles, vel quae sine ipsius hominis actione adeptae sunt. . . . Similiter, in lingua Samoana, laʻu pese est 'carmen meum (quod cecini vel composui)', sed loʻu pese est 'carmen meum (quod aliquis de me cecinit vel composuit)'.
Laurentiana (Tuscia)
Laurentiana  (Italiane: Lorenzana) est oppidum Italiae et fractio municipii Crispinae Laurentianae. Incolae Laurentianenses appellantur.
Historia
Laurentiana fuit municipium Italiae, circiter 1 200 incolarum, in Regione Tuscia ac in Provincia Pisana situm. Die 1 Ianuarii 2014 coniunxit se cum Crispina, ut constituiret municipium novum Crispinae Laurentianae.
Vicky Cristina Barcelona
Vicky Cristina Barcelona (Latine scilicet  Vicky Cristina Barcino) est pellicula anno 2008 a illustri moderatore cinematographico Americano Woody Allen creata et ducta. In pellicula, quae res gestas pictoris Hispanici duarum puellarum Americanarum amore captus enarrat, agunt clari histriones:
Matthaeus Garrone
Matthaeus Garrone (Romae die 15 Octobris 1968 natus) est moderator cinematographicus Italianus. Festum Canuae Magnum Praemium Consilii (Francice Grand Prix) pellicularum anno 2008 Gomorra et anno 2012 Reality gratia bis consecutus est.
Badevel
Badevel est commune Francicum 864 incolarum (anno 2011) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Strata (Italia)
Strata   (Italiane: Stra) est oppidum Italiae et municipium, circiter 7 680 incolarum, in Regione Venetia et in Urbem metropolitana Veneta situm. Incolae Stratenses appellantur.
Fractiones
Paluello, San Pietro.
Municipia finitima
Dolo, Fiesso d'Artico, Fossò, Noventa Padovana (PD), Vigonovo, Vigonza (PD).
Lingua Gutnica antiqua
Lingua Gutnica antiqua est dialectus linguae Nordicae antiquae, quae in Gotlandia insula usa est. A dialecto nordico-occidentali linguae Suecicae antiquae et a lingua Danica antiqua differt. In dialecto Gotlandiae moderno vestigia aliqua Gutnicae antiquae inveniuntur. Lingua Gutnica Gothicae propior erat (nam et Gut et  Goth eadem est radix).
Corbreuse
Corbreuse est commune Francicum 1'738 incolarum (anno 2012) praefecturae Exonae in regione Insula Franciae.
Oust (Arigia)
Oust  (Occitanice Ost) est commune Francicum 533 incolarum (anno 2008) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Sacrum Romanum Imperium
Formula Imperium Romanum iam titulis propria erat Caroli Magni imperatoris, tum memoria Friderici I appendix Sacrum apparuit. In documentis lingua Theotisca primo exsistebat formula Heiliges Römisches Reich Carolo IV imperante (1254). Ex anno 1438, appendix Nationis Germanicae (Theodisce deutscher Nation) inveniri potest, anno 1486 hoc titulo primo in lege utebantur. Ex anno 1512 ordinaria erat formula Sacrum Imperium Romanum Nationis Germanicae aut Imperium Romanum Sacrum Nationis Germanicae. Corona dedicata a Francisco II die 6 Augusti 1806 anno imperium exstinguebatur.
Titulus exprimit postulationem et esse sucessorem imperii Romani pariterque imperatorem mundi et hoc ad sacra augetur, in quibus dominatio erat condita.
Historia
Incipit historia Sacri Romani Imperii cum obitu imperii Romani classici. Traiano imperatore, id est saeculo secundo, hoc imperium comprehendit totum mare mediterraneum, cum parte maiore Europae Occidentalis. Sed saeculo proximo accidit magnum discrimen, quod discrimen tertii saeculi dicitur. Propter discrimina tam politica quam bellica ac quoque oeconomica, inter annos ducentos triginta quinque et ducentos octoginta quattuor imperium Romanum commotum est magno bello civili. His temporibus imperium saepe est in multis partibus divisum.
Demum anno ducentis octoginta quattuor, sumptus est Diocletianus ut Romanorum imperator, qui totum imperium conciliare potuit. Ad pacem agendam, creat novum gubernium quo duo imperatores aequales, dicti Augusti, regunt imperium cuncti, uno regente in parte occidentale et alio regente in parte orientale. Sub his Augustis sunt duo imperatores minores, dicti Caesares. Hi debent sumere nomen Augusti cum illi anteriores imperium cedant. Sed hoc systema mox incipit novum discrimen, et demum imperium est denuo ab uno imperatore solo rectum, nomine Constantini. Post Constantinum incipit novum aevum stabilitatis. Ad pacem agendam, Constantinus statuit novam religionem publicam quae imperium debet coire, nomine Christianismi. Post mortem imperatori Theodosii, anno tricentis nonaginta quinque, imperium est denuo et finaliter in duabus partibus divisum, sed utrique imperatores se vident ut aequales et imperium in theoria est semper unum.
Invasio barbarorum et finis imperii occidentalis
Sub regno Honorii, filii Theodosii, qui partem occidentalem rexit, barbari nomine Visigothorum vastant urbem Romam, anno quadringentis decem, pro prima occasione ab anno tricentis nonaginta ante Christum natum, vel prima occasione ab octingentis annis. Post hoc, Visigothi procedunt in provinciam Romanam Hispaniae ubi regnum ipsorum statuunt. Deinde multi alii populi barbari, debilitatem Romanorum Occidentalium videntes, vastant invicem imperium Occidentis. Africa Romana ad Vandalos it, Gallia ad Francos, et demum Italia ad Ostrogothos. Anno 476 sola pars orientalis manet imperii Romani.
Reconquista Iustiniani
Imperator Iustinianus Magnus, qui fortasse ultimus imperatorum Orientis est qui Latinam loquitur ut linguam maternam, incipit anno 527 regnum suum. Circa annum 530 incipit in Regno Vandalorum bellum civile inter regem Hildericum et consobrinum eius Gelimer, quo hic ultimus ab illo regnum rapit. Haec res valde Iustinianum irritat, qui mox mittit magistrum militum suum, nomine Flavii Belisarii, in Africam ad has terras recuperandas pro Romania.
Belisarius citius retrahit Africam pro Romanis, quia Vandali, res novas timentes ab Africanis Romanis, moenia deleverant plerorumque vicorum urbiumque eorum ut difficile insurrecti potuissent vicos tenere. Iustinianus est valde ab hac victoria citatus, et postquam misit copias suas in Hispaniam et Italiam. Partem minorem in Hispania meridionale retrahunt a barbaris. Belisarius deinde ac successores sui, post multos annos belli, et cum multis mortuis tam apud copias quam apud cives, retrahunt Italiam totam pro Romania. Nihilominus, post mortem Iustiniani, adveniunt novi barbari in Italiam, nomine Langobardorum. Bella inter Romanos et Langobardos procedunt in Italia per multa saecula, sed post invasionem Arabum plerarumque partium imperii, Romani valde sunt remolliti et Langobardi quasi totam Italiam capiunt.
Renovatio imperii occidentalis
In occidente memoria imperii classici supervixerat ab obitu imperii. Iam circa tempus Iustiniani, Boëthius, qui senator urbis Romae erat clarissimus, a rege Ostrogotho Theodorico est necatus propter suspicionem eum cum imperatore Orientis insidiari (etiamsi ipse libro suo De Consolatione Philosophiae hoc negat). Post reconquistam Iustiniani et bella insequentia, donec Langobardi lente tollent Italiam ab imperio, papae Romani semper magis auctoritatis politici acquirent propter debilitatem semper fortiorem imperii Orientis. Nihilominus, defensionem cupiebant semper papae ab imperatoribus; sed cum schismatibus semper maioribus inter ecclesias orientis et occidentis, et post victoriam Langobardorum, anno 751, in urbe Ravenna, quae imperii orientalis erat caput in Italia, papae incipiunt ad Francos spectare pro adiumento. Mox papae adiuvant Pippinum ad ultimum regem Merovingium deiciendum et thronum invicem sumere. Hic novus rex Francorum, qui antequam erat maior domus regis, throno sumpto adiuvat papam, anno 754, in bello contra Langobardos facto. Post aliquos annos papa et Romani urbis pacem habent.
Filius Pippini, nomine Caroli, tam magnum imperium habebat in Europa occidentali, ut iam diceretur "imperatori similis." Mox papa Hadrianus I quaerit denuo a Francis adiumentum, anno 773, quia denuo Langobardi Romanos urbis perdolent. Paucis annis post successor Hadriani, nomine Leonis III, insurrectione a Romanis patitur et adiumentum quaerit a Karolo. Hac occasione papa vult agnoscere officium regum Francorum ut defensores ecclesiae et populi Romani. Secundum papam imperium orientis hoc tempore non habebat imperatorem legitimum, quia ultimus imperatorum masculorum depositus erat anno 796 a matre sua Irene, et propter sexismum medii aevi papae potentiam muliebrem haud potebant sufferre. Papa Leo III inde vult implere thronum vacuum Romanorum cum Karolo, quem coronat cum nomine "imperatoris Romanorum" die 25 Decembris, anno 800.
Dynastia Carolingia
Karolus vult cum imperatice Orientis Irene matrimonium agere ad imperia iungenda, sed hoc consilium aboritur. Post hoc, Romanis orientalibus parcens, ad nobiles Francos pacandos, qui haud dilexerunt nomen Romanorum sumere, Karolus omittit partem "Romanorum" e titulo suo, appellaturus se solum "Imperatorem Augustum." Ita cum Einhardus scribat historiam Karoli, appellet illum: "Karolus gratia dei rex Francorum et Langobardorum ac patricius Romanorum", et non "imperator Romanorum." Nihilominus Karolus utitur regalia Romana antiqua, et probabiliter in oculis plerisque populorum intellegebatur hic titulus intendere "imperator Romanorum," quia in oculis Christanorum medii aevi solum unum imperium esse poterat.
Post mortem Karoli, propter consuetudinem Francorum ac plerorumque barbarorum, imperium eius est divisum inter filios eius. Nihilominus, filius Karoli Ludovicus Pius potuit tenere titulum imperatoris. Sed successores Ludovici, qui et illi dividunt imperium in multas partes, primatus imperatoris non agnoscunt, et contra imperatorem Lotharium bellum agunt. Hic imperator perdidit bellum anno 841 in Certamine Fontanetonis (Francogallice: Fontenoy). Imperium dehinc supervivit per aliquos annos, sed imperatores sui regunt paulo magis quam Italiam Septentrionalem. Anno 899 moritur ultimus imperator Carolingiorum. Post eum succedunt duos imperatores aliarum dynastiarum, sed post mortem Berengarii anno 924 non succedit alius imperator, et nomen imperatoris debet exspectare triginta septem annos usque imperium denuo renovatum sit sub domu Ottoniana.
Dynastia Ottoniana
Anno 959, Berengarius II incipit imperium struere in Italia et urbem Romam vult capere. Papa Ioannes XII imitat antecessores suos, appellans quendam regem barbarum ad se adiuvandum. Rex Otto, qui erat iam conatus Italiam capere duabus occasionibus inter annos 951 et 952, appellatus est. Is rex Franciae orientalis fuit, quae pars erat orientalis veteris regni Francorum sub Karolo Magno, vel praeterpropter Germania hodierna. Otto reppulit Berengarium, et secundo die Februarii, anno 962, factus est ab Ioanne novus imperator Romanorum. Apud aliquos historicos, Sacrum Romanum Imperium nunc verum incipit, sed alii, sicut Petrus H. Wilson, dicunt hoc imperium esse solum successionem imperii quod renovaverat Karolus, et enim thronus imperii fuerat vacuus per solos triginta septem annos.
Nihilominus, si imperatores dynastiae Carolingiae se ipsos appellabant solum "imperator," appellatione "Romanorum" fugientes, Otto haud rubescit hoc nomine uti, et enim historicus suorum temporum, nomine Thietmari, loquitur de eo ut "Caesar imperii Romanorum." Ad titulum suum Romanum coram imperio Orientis iustificandum, Otto suo filio Ottoni II dat principissam Theophanonem in matrimonio, quae erat filia imperatoris Orientis Ioannis I Tzimiscis. Filius Ottonis II et Theophanonis, Otto III, educationem Romanissimam recepit.
Vaulx-Vraucourt
Vaulx-Vraucourt est commune Francicum 1070 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Sacrum Romanum Imperium
Dynastia Ottoniana
Haec educatio Romana minime est dilecta apud quosdam nobiles Germanicos. Quidem multi apud eos putabant Romanos esse gentem inferiorem et mollem, et maximus morbus eorum erat ipsa educatio. Iam cum filia regis Osthrogothi Theodorici, nomine Amalasunthae, quaesivisset filio suo educationem dare, nobiles Ostrogothi noluerunt. Secundum historicum Procopium, haec fuit ratio propter quam filius Amalasunthae praeferebat exire cum amicis et non res regni gerere, ac propter quam mortuus erit a morbo vinoso in aetate iuvene. Etiam in temporibus Ottonis, historicus Bruno Querfurtensis lamentat amorem ipsius Ottonis pro Romanis et Italicis, dicens quod Roma erat a Deo electa ut caput mundi non propter gentem suam, quam aestimabat gentem malam esse, sed propter Apostolos ibi mortuos. Haec contentio inter naturam Romanam et naturam barbaram huius imperii Romani mox "sacrum" dicti numquam cadet usque ad finem imperii.
Elio e le Storie Tese
Elio e le Storie Tese vel brevius EelST (Latine:Aelius Historiaeque Adductae) sunt grex musicus Italicus, anno 1980 Mediolani natus.
Sacrum Romanum Imperium
Dynastia Ottoniana
Alia et fortasse maior contentio erit illa inter Sacrum Romanum Imperium et Sacram Romanam Ecclesiam. Iam Karolus Magnus lamentaverat magnam partem papae in coronatione sua, quia non volebat potentiam suam a papa dependere. Sub regno Ottonis I, haec contentio in bellum erumpit, primum enim apud multissima quae inter Imperium et Ecclesiam medio aevo spargentur. Hoc bellum incipit cum elevatione Episcopatus Magdeburgi in Archiepiscopatum, quam egit Otto sine papae approbatione. Ioannes XII inde conspirat cum Berengario II ac Hungaris contra Ottonem. Otto dehinc furiatus est et bellum egit contra papam. Ioannes XII e Roma fugit et Otto synodum convocavit ad novum papam eligendum. Dehinc electus est Leo VIII qui, post alia proelia, papa unicus et legitimus erit. Sed non omnia bella inter Imperium et Ecclesiam finient cum victoria imperii, et enim haec bella Italiam per totum medium aevum devastabunt.
Elio e le Storie Tese
Eorum genus musicum "dementiale" vocatur, sed multum varium est, exempli gratia musicae popularis, rockicae, vulgaris (folk).
Sacrum Romanum Imperium
Forma imperii
Imperium expansione maxima habuit maximam partam hodiernae Germaniae, Austriae, Sloveniae, Helvetiae, Lichtensteni, Belgiae, Bataviae, Luxemburgiae, Bohemiae, cum Europaea Franciae, septentrionali Italiae, occidentali Poloniae parte. Quam ob rem in imperio non modo lingua Theodisca (vel cuius sermones), sed etiam multae linguae Slavicae et Romanae, e quibus hodierna Francogallica et Italiana facta sunt, in usu erant. Lingua Latina viris doctis et ecclesiae Christianae mansit.
Textus institutaque
Erant instituta media, sicut Diaeta Imperii (Reichstag), Iudicium Imperii (Reichskammergericht), Concilium Aulae Imperii (Reichshofrat), et in bello collocatus Exercitus Imperialis (Reichsarmee), sed nulla administratio imperialis et nullum caput ordinarium. Propter servandam pacem in terra (Landfrieden) et rationes militares imperium divisum est in circulos Imperii (Reichskreise).
Ab anno 1653 Ratisbona sedes Dietae Imperii semper fuit.
Temptatur condere administrationem (Reichsregiment) anno 1502, iterumque 1520 usque ad 1522, sed deerat iterum atque iterum rationibus oeconomicis. Imprimis pace facta Westphalensi 1648 imperium solum non fortiter continens societas erat regionum cum aequali iudicio; ut Samuel Pufendorf in De statu imperii germanici ad Laelium fratrem, dominum Trezolani, liber unus (editus alieno nomine "Severini de Monzambano Veronensis" Genavae et Hagae) anno 1667 scripsit: "Nihil ergo aliud restat, quam ut dicamus Germaniam esse irregulare aliquod corpus et monstro simile." Voltarius autem derisit: "nec sacrum, nec Romanum, nec imperium." Collaboratio propinquior pluralismo principium et postremo dualismo Prussiae et Austriae deerat.
Origo nominis
Carolus Magnus, cum imperator a Leone III Papa anno 800 coronatus esset, successionem antiqui imperii Romani, quae Translatio Imperii appellabatur, postulavit, quamquam historice aspiciens imperium Byzantii antiquo ex imperio Romano factum sit. Secundum Byzantinos novum Imperium Romanum ipso nominatum et nothum erat.
Cupido Caroli, ut imperium suum in Byzantium et Mauros contenderet, sua memoria exstitit. Eo mortuo autem differitas facta est inter morem Germanicum, dividendi imperii inter filios, et ecclesiam, cuius retulit unitas imperii propter rationes potestatis. Tandem mos contendit et imperium Francorum divisum est in imperium occasus, in terra hodiernae Franciae, et imperium ortus, in occidentali parte hodiernae Germaniae.
Dignitas imperialis in imperio orientali remansit, cum Otto I Magnus anno 962 propter expugnationes Italianas Romae imperatorem se coronare iussit. Sed imperium non iam sacrum erat. Necesse non erat imperatore papae potestate praestante. Imperator proporro species Dei in terra putabatur. Necessitas ergo id demonstrare non erat. Imperium erat sacrum.
Tam cum numen a imperatore in papam transisset propter certamen utriusque (1075-1122), imperator conatus est sibi ipsi hanc postulationem verbatim poscere. Sic Fridericus I Barbarossa imperio dedit titulum sacrum imperium.
Hugo Dalton
Hugo Dalton (natus Nidi Glamorganensis comitatus die 16 Augusti 1887; mortuus die 13 Februarii 1962), alumnus Collegii Regii et Scholae Scientiarum Oeconomicarum Londiniensis, fuit rerum politicarum peritus Britannicus factionis Laboris qui inter alia ab anno 1924 usque ad annum 1931 et iterum ab anno 1935 usque ad annum 1959 legatus apud Parlamentum Britannicum fuit accurate in Parlamento munere populi Peckham atque Bishop Auckland functus est. A die 27 Iulii 1945 usque ad diem 13 Novembris 1947 Hugo Dalton fuit etiam cancellarius scaccarii, id est aerarii minister.
Vaulx (Fretum Calisii)
Vaulx est commune Francicum 82 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Arthurus de Gobineau
Arthurus de Gobineau (seu toto nomine Iosephus Arthurus, comes de Gobineau die 14 Iulii 1816 in Ville-d'Avray apud Lutetiam – mortuus est die 13 Octobris 1882 Taurinii) fuit legatus et scriptor Francicus qui notus est praecipue propter opera de differentia phyletica et de primatum gentium arianarum. Gobineau putatur ergo pater theoriarum de odio phyletico saeculi XX.
29 Maii
29 Maii dies 149ª anni est (150ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 216 dies manent.
Secundum Calendarium Romanum est ante diem quartum Kalendas Iunias, quae a.d. IV Kal. Iun. abbreviantur.
Peccatum mortale
Peccatum mortale vel peccatum mortiferum, solum in religione Catholica, est gravissimum peccatorum, quod secat peccatorem ab statu gratiae, vulnerat animum, et producat in exclusionem a Regno Dei. Etiam persona quae ex statu gratiae est, non potest eucharistam accipere. In adhortatione apostolica "Reconciliatio et paenitentia" legimus: «Quando anima deordinatur per peccatum usque ad aversionem ab ultimo fine, scilicet Deo, cui unitur per charitatem, tunc est peccatum mortale; quando vero fit deordinatio citra aversionem a Deo, tunc est peccatum veniale» quod refert ad S. Thomae Aquinatis, Summam Theologiae, IIa-IIae, q. 72, a. 5.
Legimus in Biblia Vulgata: " filiis autem Levi dedi omnes decimas Israhelis in possessionem pro ministerio quo serviunt mihi in tabernaculo foederis 22 ut non accedant ultra filii Israhel ad tabernaculum nec committant peccatum mortiferum" in numeris 18.
Manes (propheta)
Manes (lingua Persica Media Māni ; Syriace Mānī; Koine Μάνης), etiam Manichaeus (Graece Μανιχαίος, a Syriaco ܡܐܢܝ ܚܝܐ Mānī ḥayyā 'Mani vivus') (circa 216–274), Iranianus,   fuit propheta et conditor Manichaeismi, religionis gnosticae Antiquitatis Posterioris, olim multo divulgata, nunc exstincta. Manes natus est in, vel prope, Seleuciam et Ctesiphontem Babyloniae sub regno Parthorum (Iraquiae), eo tempore parte Imperii Parthorum. Eius operum maiorum, sex Aramaica Syriaca, et septimum, Sapori I regi imperiali dicatum, patrio sermone Persico medio conscriptum est. Supplicium Manete dedit Rex Bahram I, Saporis I nepos, in Imperio Sassanidarum.
Guizerix
Guizerix (Occitanice Guiseric) est commune Francicum 124 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Sigismundus Luxemburgicus
Sigismundus Luxemburgicus, natus Norimbergae die 15 Februarii 1368, obiit Znoimii in Moravia die 9 Decembris 1437. Sigismundus die 31 Maii 1433 imperator Sacri Romani Imperii a papa Eugenio IV coronatus est. Sigismundus fuit etiam princeps elector Brandenburgi inter annos 1378 - 1388 ac 1411 - 1415 et rex:
Vita
Expeditionem sacram in Bulgariam anno 1396 duxit et Nicopolim obsidens a Turcis Serbicisque victus est.
Maria regina Hungariae fuit primus uxor Sigismundi. Non habuerunt proli. Barbara Cilliae filia comitis Cilliae fuit eius secunda uxor e qua genuit Elisabetham Luxemburgicam reginam Romanorum, Hungariae et Bohemiae.
Sigismundo urgente Ioannes XXIII antipapa concilium (Concilium Constantiense 1414-1418) Constantiae convocavit, ut Magnum Schisma (1378-1417) finiretur, quod anno 1417 factus est, cum Martinus V papa creatus sit. Praeterea Sigismundus Ioannem Hus reformatorem ad concilium invitavit et ei fidem publicam dedit. Tamen Hus postea ad mortem damnatus est.
Avoudrey
Avoudrey est commune Francicum 863 incolarum (anno 2011) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Sigismundus Luxemburgicus
Vita
Hoc in concilio Sigismundus sententiam famosam enuntiavisse fertur: "An non ego sum rex Romanus, et super Priscianum et eius grammaticam?"
563 Suleika
563 , olim designatione 1905 QK agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Paulo Götz in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 563 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Whatever Works
Whatever Works (Latine fortasse "Quidquid munere fungitur") est pellicula et amoris comoedia anno 2009 ab illustri moderatore cinematographico Americano Woody Allen creata et ducta. In pellicula agunt clari histriones:
Limo (Langobardia)
Geographia
Municipium in Riviera Benacensi Brixiana situm.
Stephanus
Stephanus est nomen et praenomen masculinum quod a verbo Graeco στέφανος 'corona' venit. Ecclesia Catholica festum Sancti Stephani primi martyris die 26 Decembris celebrat.
Decem pontifices sibi nomen pontificale Stephanum imposuerunt:
Limo (discretiva)
Limo, limon, limonia, lumia has res significare possunt:
3091 van den Heuvel
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3091 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Corbolium
Corbolium est urbs Francicum in praefectura Exona regionis Insulae Franciae. Ab anno 1951 pars est singuli communis Corbolii et Exonae (Corbeil-Essonnes) cui erant 46'017 incolarum anno 2012. Quod commune ad dignitatem capitalem praefecturae omnis accedit.
Ioannes Anderson (politicus)
Ioannes (John) Anderson, 1st Viscount Waverley (Edimburgi natus die 8 Iulii 1882; mortuus die 4 Ianuarii 1958), alumnus universitatum Edinburgensis et Lipsiensis, fuit oeconomiae et rerum politicarum peritus Britannicus. Ab anno 1938 usque ad 1950 fuit legatus apud Parlamentum. A die 24 Septembris 1943 usque ad diem 27 Iulii 1945 Ioannes Anderson fuit etiam cancellarius scaccarii, id est aerarii minister.
Patricius Appleford
Reverendus Patricius Robertus Normannus Appleford, natus apud Croydon Surregiae die 4 Maii 1925, est presbyter Anglicanus et compositor qui, cum Galfrido Beaumont "20th Century Light Music Group" (Societatem Musicae Levioris Saeculi 20mi) condidit, ad hymnos novos promulgandos in modo cantilenarum popularum compositos.