cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christianus Wulff
Cursus honorum
Wulff ab anno 1975 sodalis CDU est. Annis 1986–2001 consiliarius urbis Osnabrugae erat, ab anno 1994 legatus senatus terrae Saxoniae Inferioris erat. Annis 1994–2008 et praeses suae factionis in hac terra foederali fuit. Annis 1994 et 1998 cum CDU electiones contra Gerhardum Schröder praesidem ministrorum (SPD) perdidit, sed anno 2003 contra Sigmarium Gabriel vicit. 26 Februarii 2003 factione FDP adiuvante novus praeses ministrorum electus est. Hunc magistratum et post suffragium novum anni 2008 tenuit, quod CDU iterum cum FDP maiorem partem legatorum habuit. 3 Iunii 2010 Angela Merkel una cum factionibus CDU, FDP et CSU eum candidatum Praesidis Foederalis Germaniae proposuit, postquam Horatius Koehler hunc officium reliquit. Factiones SPD et Foedus 90/Virides paulo post Ioachimum Gauck candidatum alium nominaverunt. Die 30 Iunii 2010 tertio electione a Concilio Foederali electus est et statim honorem adiit.
Proposita politica
Wulff praeses ministrorum Saxoniae Inferioris praecipue publicae institutioni semper reformandae studuit. Exempli gratia tempus discendi in Lyceo a tredecim annis imminuit ad duodecim. Praeses Germaniae die 3 Octobris 2010 orationem habuit, qua inter alia dixit religionem Islamicam partem interea esse culturae Germanicae. Hoc dictum a multis diurnariis et rerum politicarum peritis acriter disputatum est.
Crimina allata et recessus de magistratu
A mense Decembri 2011 diurna varia ei animum venalem exprobrabant, quod praeses ministrorum Saxoniae Inferioris dona ab amicis divitibus accepisset atque eis publica commoda dedidisset. Cum die 16 Februarii 2012 delator publicus Hannoverae quaestionem se aperiturum velle indicavisset et Dietam Foederalem rogavisset, ut immunitatem Christiani Wulff tolleret, praeses die 17 Februarii se a magistratu abdicavit. Successor pro tempore Horatius Seehofer praeses Consilii Foederalis Germaniae factus est.
Theodericus Dehm
Theodericus (Theod. Diether) Dehm (natus die 3 Aprilis 1950 Francofurti ad Moenum) musicus, factor musicae, compositor atque vir publicus Germaniae et sodalis primo SPD fuit, nunc factionis Sinistrae est.
Iuventus et munus
Postquam scholam finivit, Dehm paedagogicae speciali et sanationis studebat et anno 1972 diploma accepit. Anno 1975 doctor promotus est. Praeterea editionem musicae possidet atque carmina componit pro multis musicis claris ut Christophoro Cross. Annis 1971 - 1978 nuntios ad vigiles clandestinos Rei publicae democraticae Germanicae mittebat.
Familia
Dehm uxorem duxit.
Cursus honorum
Ab anno 1966 Dehm ad Factionem Socialem Democraticam accessit. Ab anno 1993 legatus ad magistratum urbis Francofurti ad Moenum est. Die 18 Augusti 1994 pro legata Barbara Weiler legatus ad Dietam Foederalem Germaniae suffectus est, sed electione eodem anno habita non electus est. Anno 1998 ad Factionem Democratici Socialismi (PDS) transiit. Annis 1999 praeses vicarius huius factionis erat. Ab anno 2005 iterum legatus ad Dietam Foederalem est. Anno 2007 PDS cum alia factione ad Sinistram coniuncta est. Annis 2008 - 2010 praeses factionis suae Saxoniae Inferioris erat.
Petrogale lateralis
Petrogale lateralis (binomen a Gould inventum anno 1842), (Anglice: black-flanked rock-wallaby) est animal Marsupiale herbivorum Australianum.
Lougres
Lougres est commune Francicum 785 incolarum (anno 2012) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
339 Dorothea
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 339 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Réchésy
Réchésy (Germanice Röschlach aut Röschli) est commune Francicum 813 incolarum (anno 2012) praefecturae Agri Belfortii in regione Libero Comitatu (a die 1 Ianuarii 2016 Burgundia et Libero Comitatu)
Campus Dulcinus
Geographia
Municipium in Valle Clavenna situm.
Trypanosomatidae
Trypanosomatidae sunt familia protistorum classis Kinetoplastidorum. Hi animantes parasiti et causa morborum (trypanosomiasis et leishmaniasis) sunt.
Spondylosis ankylosans
Spondylosis ankylosans (ICD-10: M45) sive spondylarthrosis ancylopoetica sive morbus Bechterevi sive morbus Pierre-Marie est morbus rheumatologicus et arthritis (ex familia spondyloarthritidum axialium) cum inflammatione. Itaque morbus hic etiam arthropathia inflammatoria est. Morbi initium est iuventute posteriore. In praecipue columna vertebrali rubor et calor et tumor et dolor signa inflammationis in functionem laesam cum fusione vertebrarum ducunt, sed in aliis organis tandem, ut in corde, mutationes pathologicae visibiles fiant.
Etymologia
Spondylitis ankylosans a verbis Graecis σπóνδυλος 'vertebra' et ἄγκυλος 'curvum, curvatum, inclinatum' derivatur, spondylarthrosis a σπóνδυλος et ἀρθρῖτις 'inflammatio articuli'.
Historia
Anno 1695 Bernardus Connor primo typum spondyloarthritidum hunc hodie nominatarum describit. Connor describit figuram trunci humani, in quo omnia ossa, vertebrae, costae, os sacrum et ossa ilium unicum os efformant: ubi semicircularis fere trunci curvitas apparet et costae deorsum propendent et ad ossa ilium inclinata vergunt.
David Hanson
David Hanson (Liverpoli natus die 5 Iulii 1957) est rerum politicarum peritus Britannicus factionis Laboris qui inter alia minister et a die 9 Aprilis 1992 legatus apud Parlamentum Britannicum est accurate in Parlamento munere populi Delyn fungitur.
Linguae Sama–Bajaw
Linguae Sama–Bajaw sunt grex bene probatus linguarum quibus homines Bajau ("Zingari Maritimi") atque Sama (Sinama) Philippinarum et Malaesiae, in Borneo, et in Archipelago Suluensi inter Borneum et Mindanaum utuntur.
Fanum Sancti Homoboni Thermarum
Fanum Sancti Homoboni Thermarum (alia nomina: Fanum Sancti Homoboni Imagna) (Italiane: Sant'Omobono Terme) est oppidum Italiae in valle Imania et municipium, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Homobonenses vel Homobonopolitani appellantur.
Thermae
Fanum Sancti Homoboni statio thermalis est.
Historia
Die 21 Ianuarii 2014 Municipium Sancti Homoboni coniunxit se cum Municipio Vallis Siccae ut constituiret municipium novum. Nomen municipii novi est Fanum Sancti Homoboni Thermarum.
Municipia finitima
et cetera.
Monacha (cochlea)
Monacha est genus parvorum et mediorum molluscorum terrestrium pulmonatorum familiae Hygromiidarum classis Gastropodorum, cochlearum pilosarum et earum sociorum.
Species
Species generis sunt:
Subgenus Monacha Subgenus Paratheba
Subgenus Metatheba
Subgenus incertum
Species Ashfordiana granulata (Alder, 1830) etiam in genere Monacha saepe ponitur.
Ioannes III (papa)
Vita
Ioannes filius senatori ac provinciae gubernatoris Anastasi Catelini.
Pontificatus
Pauca etiam de pontificatu Ioannis III nota sunt. Ioannes enim obscuris temporibus inter irruptiones Longobardarum Gentium in Italiam regnavit.
Vladimirus
Vladimirus est nomen masculinum. Venit de Lingua Slavica Antiqua, e partibus vlad [regere] et mer [magnus, clarus]. Sic significatio Vladimiri est "Regens clare".
Le Chemin
Le Chemin est commune 49 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Monacha obstructa
Monacha obstructa est species parvorum et mediorum molluscorum terrestrium pulmonatorum familiae Hygromiidarum classis Gastropodorum, cochlearum pilosarum et eorum sociarum.
Distributio
Haec species in Aegypto invenitur.
Parasiti
Inter parasitos Monachae obstructae sunt:
Antully
Antully  est commune Francicum 818 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Le Luhier
Le Luhier est commune Francicum 199 incolarum (anno 2012) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Miramont-Sensacq
Miramont-Sensacq est commune 363 incolarum (anno 2007) praefecturae Landarum in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Lingua Bajaw
Bajaw est lingua populi Bajaw ("Zingari Maritimi") Asiae Meridio-Orientalis Maritimae, quae aliquando pro lingua franca vel lingua commercii est. Inveniuntur varietates huius lingua in Sabah occidentali, Cagayan in Philippinis meridianis (= Mapun Bajaw/Sama), Sabah orientali, et Celebi Moluccisque, sed non iam bene intellegitur quot linguae distinctae recte adsunt, secundum principium intellegibilitatis mutuae.
Archaeologia Mediterranea
Archaeologia Mediterranea est scientia quae saeculo 18 incepit, cum excavationes Pompeiis primum factae sunt. Propositum est culturis Romanis, Graecis, Punicis, Aegyptisque studere. Ceteris tamen nationibus, velut Celtis, Gallis, Hiberis, et Lydiis, studet.
Magna pars excavationum est facta in Italia, Hispania, Graecia, Africa, et Aegypto. Summae excavationes sunt:
Archaeologi res diversas collegunt ut eis studeant. Terrae sigillatae, dolia, arma, nummi, torques, et cetera compelluntur, necnon in museiis ostenduntur. Nimis magnae res ut templa, sepulcra, et amphitheatra, quae compelli nequeunt, ipso in loco reliquuntur.
Res Romanas sunt terrae sigillatae, legionum castra, arcus triumphales, aquaeductus, theatra, amphitheatra, et cetera. amphora Dressel 20 appellata oleum Hispanicum continebat et pro summa mercatura erat.
Res Graecas sunt terrae rufae, finglinae nigrae, rufae, theatra.
Divisio temporis
Regio Mediterranei ab archaeologia hoc modo divisa est:
Phaffans
Phaffans (Germanice Pfeffingen) est commune Francicum 372 incolarum (anno 2012) praefecturae Agri Belfortii in regione Libero Comitatu (a die 1 Ianuarii 2016 Burgundia et Libero Comitatu)
Maximus Gor'kij
Maximus Gor'kij (Russice Максим Горький, tr. Maksim Gor'kij), vero nomine Alexius Maximi filius Peškov (Russice Алексей Максимович Пешков, tr. Aleksej Maksimovič Peškov; natus die 16 Martii 1868 Novogardiae Inferiori, mortuus die 18 Iunii 1936 in Gorki prope Moscuam), fuit scriptor Russicus et Sovieticus, ut conditor litterarum "realismi socialistici" atque progenitor litterarum Sovieticarum aestimatus. Gor'kij, cuius primum opus publicatum (narratio nomine «Макар Чудра») anno 1892 in lucem editum est, plus quam 200 narrationes breves (fabulas, diegemata, etc.), 4 mythistorias, 15 ludos scaenicos nonnullaque alia opera litteraria scripsit. Praeterea, marxismi secutor, motus revolutionarii (e.g. revolutionis anni 1905) in Imperio Russico particeps fuit, operibus suis litterariis actiones rebelles inspirans. Idcirco a regimine monarchico Russico affectus est persecutionibus (inter alia, anno 1905 ob proclamatione sua contra monarchiam incarceratus fuit). A fine anni 1906 ad finem 1913 in demigratione erat, Capreis colens, post amnestiam in Imperio Russico ab iubilaeo dynastiae regnatricis Romanoviorum declaratam autem domum revenit. Attitudinem ad res novas Russicas anni 1917 autem criticam habuit. Annis ab 1921 ad 1932 denuo peregre (ut plurimum Capreis) colebat, postquam venit ad Unionem Sovieticam, honore praecipuo ibi habitus.
Asteroides 2768 Gorky in honorem illi nominatus est.
Gustavus Kallio
Gustavus Kallio sive vulgo Kyösti Kallio (natus 10 Aprilis 1873 in Ylivieska, Finnia, mortuus 19 Decembris 1940 Helsingiae, in Finnia) fuit vir rerum politicarum peritus et praeses quartus Finniae ab anno 1937 usque ad 1940. Quater fuit etiam primus minister Finniae; primus magistratus suus anno 1922 incepit, ultimus autem exiit anno 1937, cum praeses factus esset. Eodem die, ac praeses sequens electus est, 19 Decembris 1940, Kallio mortem obiit.
Nonarius mons
Nonarius mons vel Saxum nonarium (Ladine: Sas dlas Nü vel prioribus temporibus etiam Nönöres) est mons domesticus Vallis vici. Mons nomen accepit quod pars horologii solarii naturalis est una cum monte vicino Decimario monte. Visus de Valle sol nona hora super eum montem stat. Nonarius est inter Vallem et agrum vulgo Fanes nuncupatum, qui ad municipium Marebum pertinet. Nonarius in hortibus reipublicae naturalibus Germanice Fanes-Senes-Prags Italiane et Ladine Fanes-Senes-Braies situs est.
Villars-Saint-Georges
Villars-Saint-Georges est commune Francicum 249 incolarum (anno 2012) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Linguae Vanuatuenses Orientales
Linguae Vanuatuenses Orientales sunt opinabilis linguarum grex quo homines in regionibus boreorientalibus archipelagi Vanuatu utuntur. Subcopia componunt intra ramum Oceanicum Australem (ramus opinabilis quoque) linguarum Oceanicarum.
Linguae
Linguae in gregem Vanuatuensem Orientalem digestae, a septentrionibus ad australem sunt:
Insulae Torresianae et Banksianae
Data phonologica, grammatica, et lexica de septendecim harum insularum linguis in François 2005, 2007, 2011 inveni possunt; François 2012 est sociolinguistica regionis investigatio.
Studia genetica
Non iam certum est num linguae Vanuatuenses Orientales unus grex firmus sint. Explicatio Repositorii Datorum Indicis Verborum Austronesiorum anno 2008 septem linguas Vanuatenses Orientales comprehendit, quarum tres, linguae Paama–Ambrym, separatam familiam inter linguas Vanuatuenses Septentrionales et Medias componere inventae sunt; quattuor reliquae unum gregem composuerunt, in duobus ramis digestae:
Anchises
Anchises (Graece Ἀγχίσης), in figura vernacula Anchisa, est persona mythologiae Graecae, heros Troianus, quem amor Aphroditae in vitae discrimen adduxit.
Chavot-Courcourt
Chavot-Courcourt est commune 383 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Theatrum Operaticum Bastillae
Theatrum Operaticum Bastillae est theatrum operaticum Lutetiae Arrotundimento XII situm more modernismo sub directione a Francisco Mitterrand. Die 13 Iulii anno 1989 inauguratum est. Nomen habet castelli antiqui, eodem fere loco positi, "Bastilla" nuncupati. Hodie cum Palatio Garnier, Operae Lutetienses pars est.
Anchises
De genealogia et prole
Anchises erat ex regio genere Troianorum oriundus, nam proavus eius erat Tros, Troiae conditor, qui tres filios procreavit, scilicet Ilum, Assaracum, Ganymedem. Assaracus Capyn, Anchisae patrem, genuit. . Per Troem e stirpe Dardani, Iovis filii carissimi, ortus erat. De matribus aut sororibus nihil apud Homerum, sed ex Pseudo-Apollodoro cognovimus Capyn patruelem suam in matrimonium duxisse, nam uxor Themiste, Anchisae mater, erat Assaraci fratris (Ili) filia. Sed notissimum est Aphroditam ex Anchisa Aeneam procreavisse, heroem Troianum aequalem Hectori, Priami filio. Filias quoque ex uxore genuit e quibus maxima natu, Hippodamia, pulcherrima erat et heroi Alcathoo nupsit. Qui Alcathous bello Troiano manu Idomenei periit. Aeneam infantem domi educasse dicebatur
Cursus electronicus
Cursus electronicus sive cursus publicus electronicus est modus praecipuus quo homines ex anno 1990 epistolas per interrete communicant, protocolo Simple Mail Transfer Protocol (SMTP) annixi. Epistola hoc systemate missa litterae electronicae sive electrogramma (-tis n.) nominatur. Quae epistola in capite et corpore consistit. In capite rei titulus aliaeque res de scriptore ostenduntur, et in corpore litterae epistolae ipsius praebentur.
Alius modus quo epistolas, nuntia, notasque electronice communicari possunt est programmatura protocollo annixa, sicut Short Message Service (SMS) aut Multimedia Messaging Service (MMS); exempli causa: textus electronicus, fabulatio electronica, IM, vici, etc.
Inscriptio electrica sive inscriptio cursualis electronica nominatur cuiusque inscriptio cursualis, quae in cursu electrico adhibetur. Inscriptiones electronicae nunc formam habent "Iulius.Caesar@imperium.it", ubi "Iulius.Caesar" est pars localis (nomen usoris), @ est symbolum quod 'in, ad' significat, et "imperium.it" est nomen dominii.
Anchises
Anchises et Aphrodite
Aliquando Anchises, cum in Idae montibus boves pasceret, sub aspectum Aphroditae cecidit. Quae divinam formam Anchisae admirata in domum Cypriam properavit, facieque decorata magnifico ornatu rediit et Anchisam blandis verbis adlocuta se puellam mortalem esse simulans pastorem ad dulcem cupidinem erexit. Quae deinde in lecto facta sunt venuste narrantur:
Primo mane ex somno excitatus est ab Aphrodita, quae ei veram naturam suam patefacit. Re inopinata exterritus deam obsecrat, ut sui misereatur. Metuit enim, ne ἀμενηνός ('debilis') vivere cogatur. Aphrodite autem dolentem consolatur: "Filius tibi erit carus, qui apud Troianos regnabit ... cui nomen erit Aeneae." Adhuc Anchisem praemonet, ne cuiquam glorietur se ipsa dea usum esse amatrice: "Ζεύς σε χολωσάμενος βαλέει ψολόεντι κεραυνῷ" ('Zeus te iratus percutiet fulmine fumoso'). Quo dicto ad caelum ventosum contendit.
De mytho Anchisae
Mythus Anchisae perantiquus esse videtur, quem iam Homerus et hymnus Homericus ad Aphroditam cantatus attestantur. At H.J.Rose (1924), ut consentaneum est, radices mythi ultra Homerum petere contendit. Nam si pro nominibus de solis actoribus loquimur, idem fere schema repeti videmus, in quo pastor mortalis immortali deae concumbit, deinde vitalitatem — ne dicamus virilitatem — amittit. Quo in schemate pro Anchisa Attis substitui potest, fortasse etiam Adonis. Sed non solum hi sed etiam alii heroes orientales sicut Thammuz. Videtur igitur in Aphroditae et Anchisae concubinatu schema mythicum latere, quod quidem non nisi adumbrationem obscuram praebet.
Homerus unde nomen Anchisae deprompserit, ignotum est. Graecum non est, ut sunt Agamemnon aut Menelaus multaque alia nomina Homerica. Nec sunt nomina Magnae Matris — sive Cybele sive Artemis sive Aphrodite appellatur — ex Peloponneso oriunda. Et Aphroditam, cum Anchisam illectura ad huius domicilium ambulabat, sequebantur "cani lupi caudam iactantes leonesque caesiis oculis, ursi leopardique veloces cervis inexplebiles. Quos videns toto pectore laetabatur." Hic cum Artemide, πότνια θηρῶν, coire videtur; in H.Aph. 68 "mater ferarum" appellatur. Quae vestigia ad orientem ducere videntur.
Quae Anchisae postea evenerint
In hymno Aphroditae conscripto Anchises, ne vitalitate amissa (οὐ βιοθάλμιος) debilis (ἀμενηνός) vivere cogatur, metuit. Et sic profecto factum esse videtur, nam, ut facit Vergilius Anchisam dicentem,
Cadente enim Troia Aeneam in domum venisse Anchisae, quem ex urbe tergo portaret. Anchisam hoc primum abnuisse sed consensisse, cum videret "stellam facem ducentem," signum ab Iove missum. Quod thema scilicet Anchises ab Aenea tergo portatus — iam saeculo VI a.C.n. depictum est, ex quo apparet Vergilium antiquiore quadam mythi compositione usum esse. Theocritus commemorasse fertur Anchisam Iovis fulmine caecatum esse. Caecitatem vero negat Vergilius, qui Anchisam oculos ad sidera laetus extulisse dicit. Qua debilitate ex fulmine nata laborarit Anchises, quodve membrum icerit fulmen, ambiguum est. Pedem, quo facto paralyticus vivebat? H.J.Rose (1924) eum mythum archetypum indagare contendit, qui in mytho Anchisae repeti videtur. Commemorans Attidem, qui furore religioso se ipsum castravit, atque Adonidem, in membra virilia vulneratum, Rose amatores Magnae Matris arbitratur eunuchos factos esse in mytho orientali, eandemque sortem etiam Anchisae evenisse. Sed variae sunt narrationes mythographorum. Troia relicta Anchises in navigatione profugis consuluit. Primum Troiani ad oram Thraciae naves applicant, deinde ad insulam Delum, ubi ex oraculo Apoillinis hoc audiunt monitum: originem petant stirpis parentum, antiquam exquirant matrem. Anchises falso ratus, Cretam esse insulam, suos admonet, ut eo contendant urbem novam aedificaturi. Itaque Delo relicta sine sccrupulo ad Cyprum naves appellunt. At mox peste opprimuntur. Itaque Anchises Aeneam hortatur, ut Delum revectus oraculum requirat. Sed proxima nocte di penates in somnis Aeneam visitant dicentes non Cretam sed Italiam oraculo indicatam esse: mutansae sedes sunt. De filii somnio certior factus Anchises errorem suum cognnoscit, et cursus navium ad Italiam dirigitur. Iter facientes multas ad oras naves appellunt multaque pericula sustinent. Tandem ad portum Drepani naves applicant, quo in loco Anchises a vita discedit tantis periculis fessus — nempe secundum Vergilium, qui contra Naevium et Ennium Anchisam numquam Italiam vidisse marrat.
Henricus Valor i Vives
Henricus Valor i Vives (Catalane: Enric Valor i Vives; natus Castri Alti 1911; mortuus Valentiae 2000) fuit narrator grammaticusque Valentianus, qui inter data maximi momenti memoriae et recuperationi lexicographiae Valentianae fecit, et imprimis fuit auctor regulandi linguam Catalanam in Natione Valentiana Hispaniae.
Vita
Henricus natus est anno 1911, filius familiae divitis Castri Alti, in comitatu Valentiano l’Alcoià. Anno 1930, decimum novenum annum agens, diurnarius erat Lucenti, scribens Valentiane in ephemeride publica satirica El Tio Cuc. In Republica Hispanica Altera, erat vir politicus activus, cuius postulatum praecipuum fuit status autonomus Nationis Valentianae, et Lucentum esse Catalanum instituens. Etiam in ephemeridibus nationalistis Valentiae urbis scripsit: La República de les Lletres, El Camí, El País Valencià. Cum Bellum Civile Hispanicum commoverat, Rempublicam Hispanicam defendit.
1934 Jeffers
1934 , olim designationibus 1972 XB, 1951 AN1, et 1961 YA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Arnoldo Ricardo Klemola in Observatorio Lick versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1934 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Henricus Valor i Vives
Vita
Post bellum, res politicas redegit, animum in litteraturam defigens. Ad initium decennii 196 incepit rondalles, hoc est, speciem fabulae vulgaris Valentianae editum, quae in Rondalles valencianes (1950–1958) apparuerunt. Inter decennium 197 ad res politicas subteractas quae ad nationalismum Valentianum pertinent rediit; propterea captivum politicum dictaturae Francisci Franco factus est ab 1966 ad 1968. Quando excarceratus est—verbis suis, "nullam lectionem non didici"—imprimis periodicorum Valentiane post bellum condidit, Gorg (Catalane: Gurges) vocatur. Cum dictatura Francisci Franco finiverat Henricus libere opera litteraria et opiniones divulgare potuit. Honoratus a praemiis linguisticis et litterariis per nationes Catalanes erat. Inter decennium 200, in circulis Valentianis proponere Henricum ut candidatum Praemio Nobeliano Litteraturae dictum est, sed subito anno 2000 mortuus est. Hodie, strata, areae, scholae, et societates per totam Nationem Valentianam nomine suo nominantur.
Bonifacius III
Bonifacius  (Romae familia oriundus e Graecia die ignoto natus; ibidem mortuus die 12 Novembris 607), fuit episcopus Romae ac Papa Ecclesiae Catholicae Romanae a die 19 Februarii eiusdem anni.
Henricus Valor i Vives
Opera linguistica
Suum primum opus linguisticum in Lucenti periodico hebdomadali El Tio Cuc, quod lingua Catalana Hispanificata scriptum erat, sed lente orthographiam et grammaticam Catalanam in suas scripturas incorporavit. Ad Dictionarium Catalano-Valentiano-Balearicum contribuit, sub moderatione Francisci de Borja Moll, quod lexicon sermonis Valentiani Meridionalis comprehendit. Quomodo Carolus Salvador et Sanctius Guarner, imprimis apparatuum regulationis linguae Catalanae in Natione Valentiana ubi grammatica Pompeii Fabra divulgata erat per opera sua ut Curs de la llengua valenciana (Gorg, 1961), Millorem el llenguatge (1971), et Curso medio de gramática catalana referida especialmente al País Valenciano (1973).
Bonifacius III
Vita
Bonifacius Ioannis Cataadiocis filius a Papa Gregorio apocrisarius, id est nuntius, in Constantinopoli factus est. Ibi consilii auctor imperatori Phocae fit.
Pontificatus
Propter amicitiam Bonifacii cum imperatore, Phocas agnoscit Papam caput omnium ecclesiarum. Bonifacius pugnavit ut imperator sanciret episcopum romanum Episcopum Universalim declarari.
Henricus Valor i Vives
Opera litteraria
Opus suum notissimum est Rondalles valencianes (1950–1958), in quo triginta sex fabulae Valentianae collectae ut narratio litteraria sunt. Similia opera sunt Narracions de la Foia de Castalla (1953) et Meravelles i picardies (1964–1970). Sua prima fabella fuit L’ambició d’Aleix, quam incepit inter decennium 195 et 196, sed eam rescribat usque ad editionem anno 1960. Fortasse opus suum maximi momenti est Cicle de Cassana, quod tres fabellas comprehendit: Sense la terra promesa (1960), Temps de batuda (1983), et Enllà de l’horitzó (1991). Haec trilogia vult memorare quod inter 1916 et 1939 subteractum erat propter dictaturam. Anno 1982, La idea de l’emigrant edidit.
8773 Torquilla
8773 , olim designationibus 5006 T-2, 1975 BM, 1979 WG2, et 1981 ED2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8773 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Elisabetha
Elisabetha sive (sicut Biblia) Elisabeth (indecl.), vel Elizabeth, est praenomen femininum.
Planetarium Bibliothecae Alexandrinae
Planetarium Bibliothecae Alexandrinae (Arabice مركز القبة السماوية العلمي, markazu l-qubbati l-shamāwiyati l-ʿilmiyu, "centrum scientificum tholi caelestis"; Anglice Planetarium Science Center) est planetarium et pars Bibliothecae Alexandrinae, Alexandriae situm.
Cosseria
Cosseria (alia nomina: Crux Ferrea) (Italiane: Cosseria) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Savonensi situm.
Infans
Infans est puer vel puella minimae aetatis, sic dictus, quia nondum fari coepit. Plurimi pueri prima verba circiter duodecim menses nati loquuntur. Sensu latiore dicitur de pueris maioribus natu. Deminutiva huius vocabuli sunt infantulus et infantula.
Lance Armstrong
Lance Armstrong (natus 18 Septembris 1971) est birotarius Americanus. Omnium birotariorum qui Circuitum Franciae fecerunt ille fortunam optimam nactus septiens (annos 1999–2005) vicit. Anno 2005 abscessit de ludi birotationis, sed anno 2008 se Circuitum rursus proximo anno certurum nuntiat. In Circuitu Franciae anni 2009, gradum tertium abstulit. Excessit anno 2011 post Australiae Circuitum, quamvis certaminibus triathleticis abhinc se non insignis ostenderit.
Mimizan
Mimizan est commune 6806 incolarum (anno 2007) praefecturae Landarum in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Vercel-Villedieu-le-Camp
Vercel-Villedieu-le-Camp est commune Francicum 1'500 incolarum (anno 2012) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Ecclesia archangeli Michaelis
Ecclesia Michaelis archangeli est templum Orthodoxum Russicum. In Zarubincis (Russice Зарýбинки), hamello parvo prope Agaponovo in regione Smolenscensis situm est.
Historia
Primum templum Zarubincarum constructum est alio hamello et ibi transvectum est anno 1861. Ligneum fuit et fragile. Attamen constructio templi vetus fuit et populus Zarubincarum novum construere statuit.
Templum secundum constructum est annis ab 1905 ad 1913. A Theodosio metropolita Smolenscensi anno 1913 sanctificatum est. Anno 1939, cum campanarium iam deletum esset, templum semirasum ab administratione regionali clausus est. Circa annum 1990 multae icones templi raptae sunt. Restauratio anno 1998 coepta est.
Lexipedia
Lexipedia est interretiale oculorum rete semanticum cum referentiali dictionarii et thesauri facultate in Multilingual ConceptNet societatis Vantage Learning mense Iunio 2007 confecta. Lexipedia vocabula offert cum eorum coniunctionibus semanticis in animato oculorum rete monstratis. Lexipedia varietatem expansam Wordnet Anglicam continet, sexque linguas sustinet: linguas Anglicam, Nederlandicam, Francicam, Theodiscam, Italicam, Hispanicam.
Lycopodium
Lycopodium est genus plantarum herbacearum in familia Lycopodiacearum.
Vergranne
Vergranne est commune Francicum 100 incolarum (anno 2012) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Mimbaste
Mimbaste est commune 1013 incolarum (anno 2007) praefecturae Landarum in Franciae occidentalis regione Aquitania.
Petrogale penicillata
Petrogale penicillata (binomen a Gray inventum anno 1837), (Anglice: brush-tailed rock-wallaby; small-eared rock-wallaby) est animal Marsupiale herbivorum Australianum.
Madesimum
Madesimum (alia nomina: Insulatum) (Italiane: Madesimo) est oppidum Italiae et municipium, circiter 550 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Sundriensi situm. Incolae Madesimenses vel Madesimini appellantur.
Anost
Anost  est commune Francicum 692 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Anglure-sous-Dun
Anglure-sous-Dun  est commune Francicum 170 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Épreville-près-le-Neubourg
Épreville-près-le-Neubourg est commune Francicum 500 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Aloysius Kossuth
Ludovicus Kossuth de Kossuth et Udvard (natus in Monok, Hungaria die 19 Septembris 1802 – mortuus est exsul in Italia Augustae Taurinorum die 20 Martii 1894) fuit causidicus et vir publicus Hungaricus. Kossuth Hungariae heros est quia multos annos pro patriae suae libertate e Austria pugnavit.
Music of the Spheres
Music of the Spheres est album Michaelis Oldfield anno 2008 editum. Carmen On My Heart a supranista Hayley Westenra canitur. In carmine autem "Shabda," chorus Latine cantat:
''Terra autem erat inanis super faciem abyssi, ''lux aeterna dona nobis, ''terra autem erat in caeli
Cuius primus versus invenitur in Genesi, primo Bibliorum libro (Gen. 1:2). In versu "Lux aeterna dona nobis" coniunguntur duae sententiae in Requiem inventae: "Lux perpetua luceat eis" et "Requiem aeternam dona eis," quae sententiae scilicet false coniunguntur, quia obiectum "lux aeterna" deberet dici accusativo "lucem aeternam." Ultimus autem versus est variatio primi, sed in eo "caeli" debeat dici "caelis." Quare hic ipsi versus electi sint, et quare non recte coniungantur, nescimus.
Incourt (Fretum Calisii)
Incourt est commune Francicum 75 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Decimarius mons
Decimarius mons vel Saxum Decimarium (Ladine, Sas dlas Diesc) mons domesticus Vallis Ladinorum est. Mons nomen accepit quod pars horologii solarii naturalis est una cum monte vicino Nonario monte. Visus de Valli sol decima hora super eum montem stat. Decimarius inter Vallem et agrum vulgo Fanes nuncupatum est, qui ad commune Marebum pertinet. Decumarius in hortibus reipublicae naturalibus Germanice Fanes-Senes-Prags Italiane et Ladine Fanes-Senes-Braies appellatis situs est.
Ioannes Iacobus Sempé
Ioannes Iacobus Sempé (Burdigalae die 17 Augusti 1932 natus; die 11 Augusti 2022 mortuus) fuit delineator Francicus. Inter alia seriem Le Petit Nicolas imaginibus ornavit.
Muratum
Muratum (Germanice Murten Francice  Morat) est Helvetiae pagi Friburgi oppidum 6074 incolarum (anno 2009). Incolae Murati Lingua Theodisca loquuntur, sed aliqui (accurate circiter 12 %) etiam Lingua Francogallica. Ad ripas lacus Muratensis stat. Muratum districtus See/Lac caput est.
Caminum (discretiva)
Caminum potest:
Petri Aretini effigies (Titianus)
Petri Aretini effigies (illius scilicet Petri Aretini qui natus anno 1492, mortuus 1556, fuit scriptor linguae Italianae) ter a Titiano facta est. Imagines duae in Palatio Pitti Florentiae ostentantur; tertia in Collectu Frick Novi Eboraci reperitur.
Iacobus Mauduit
Iacobus Mauduit (natus Lutetiae die 16 Septembris 1557; ibidem mortuus est die 21 Augusti 1627) fuit Francicus compositor Renascentiae. Auctor musicae "Requiem" pro Petro Ronsardo dedicatae est.
Gardona
Gardona (alia nomina: Gordona) (Italiane: Gordona) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 900 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Sundriensi situm. Incolae Gardonenses appellantur.
Geographia
Municipium in Valle Clavenna situm.
Historia
Die 6 Novembris 2015 Municipium Gardonae coniunxit se cum Municipio Menarolae ut constituiret municipium novum. Nomen municipii novi semper Gardona manet.
Municipia finitima
Cama (CH-GR), Livo (CO), Lostallo (CH-GR), Mese, Prata Camportaccio, Samolaco, San Giacomo Filippo, Soazza (CH-GR), Verdabbio (CH-GR).
Petitmagny
Petitmagny (Germanice Klein-Menglatt) est commune Francicum 280 incolarum (anno 2012) praefecturae Agri Belfortii in regione Libero Comitatu (a die 1 Ianuarii 2016 Burgundia et Libero Comitatu)
Verne (Dubis)
Verne est commune Francicum 129 incolarum (anno 2012) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
Plesiosauria
Plesiosauria (Graece plesios 'prope' + sauros 'lacerta') sunt ordo Mesozoicorum reptilium marinorum. Ea Medio Triassico Aevo orta sunt et communissima per Aevum Iurassicum facta sunt, cum vigebant usque ad exstinctionem K-T Cretaceo exeunte.
Descriptio
Ordinario plesiosauro erant corpus et cauda brevis. Retinuit duo paria membrorum avitorum, quae se in magna membra remiformia (Anglice: flippers) evolverunt. Plesiosauri ex nothosauriis evolverunt, quibus fuerat corpus corporis crocodylidarum similius; maiores modi plesiosauriorum inter se magnitudine capitis collisque praecipue distinguuntur. Plesiosauroideis sicut Cryptoclididae, Elasmosauridae, et Plesiosauridae erant colla longa et ea fortasse erant bottom-feeders in aquis humilibus. Plurimis autem Pliosauridis Rhomaleosauridisque erant colla breviora et capita longiora, et haec animalia fortasse in aquis profundioribus vigebant.
Omnibus plesiosauriis erant quattuor membra remiformia. Pinna caudalis ut videtur aberat, et cauda probabiliter adhibita est ad adiuvandam potestatem directionis; haec ratio est contra mosasauria post et ichthyosauria antea.
Plesiosauria in universum sunt inter maximos omnium temporum praedatores marinos. Minimum animal adultum erat circa 2 m longum, et maximum ad 15 m longa crevit; Mauisaurus autem erat 20 m longus. Etiam ichthyosauria Aevi Triassici exeuntis, sicut shastasauridae, 21 m longum erant. Hodierna magna animalia marina sicut Physeter macrocephalus (20 m), et praecipue Balaenoptera musculus (~30 m), sunt maiores quam plesiosauria hodie nota.
Historia inventionis
Maria Anning (1799–1847) gloriam habebat ob eius inventa plesiosauriorum apud Lyme Regis in Dorset Britanniarum Regni. Ea habetur primum plesiosaurum inventum, Plesiosaurus dolichodeirus, repperisse, fossile quod fit genoholotypus (fossile typicum). Haec regio Britanniae nunc est World Heritage Site, Jurassic Coast appellatum
Inventa recentiora
Anno 2002, "Monstrum Aramberri" in publicum nuntiatum est. Hoc fossile, in vico Aramberri in Novo Leone in septentrionali Mexici civitate anno 1982 inventum, primum dinosaurium classificatum est; specimen potius est maius plesiosaurum, fortasse ad 15 m longum attinens.
Anno 2004, ossa quae videntur omnino intactus plesiosaurus iuvenilis inventa sunt a piscatores loci in Sinu Bridgwater National Nature Reserve in Somerset Britanniarum Regni. Fossile est 1.5 m longum, fortasse ad Rhomaleosaurum cognatum.
Taxinomia
Classificatio plesiosauriorum variatur; hic est una ex hodiernis classificationibus, plerumque ex O'Keefe 2001 et Druckenmiller & Russell 2008 transcripta.
Phylogenia
Hoc cladogramma explicationem Druckenmiller et Russell (2008) sequitur.
Universitas Foederalis Paranensis
Universitas Foederalis Paranensis (Lusitane:  Universidade Federal do Paraná ) est universitas publica Brasiliae.
Großerlach
Großerlach est vicus et commune Badense-Virtembergense 2'440 incolarum (anno 2012).
Inchy-en-Artois
Inchy-en-Artois est commune Francicum 587 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Robertus
Robertus est praenomen virile Francogallicum originis Theodiscae, a vocabulis Protogermanicis quae sunt *χrōþi- 'fama' et *berχta- 'lucidus' deductum.
Rupertus, seu Ruprechtus, est Roberti forma Saxonica (Theodisca inferior). Illustrissimus inter omnes Rupertos videtur esse sanctus Rupertus Salisburgensis episcopus.
Poësis confessionalis
Poësis confessionalis est schola poësis de rebus intimis quae annos inter 1950 et 1960 fere in Civitatibus Foederatis culta est. Themata huius poësis saepe videntur indignae pudendaeque, sicut morbus mentis et mors voluntaria. Aliquae scholae magni momenti quae exsisterunt ut viso egotismo et postmodernismo huius scholae adversarer sunt schola poetarum linguae et Novus Formalismus.
Petrogale xanthopus
Petrogale xanthopus (binomen a Gould inventum anno 1842), (Anglice: yellow-footed rock-wallaby) est animal Marsupiale herbivorum Australianum.
Portus Naonis
Portus Naonis (alia nomina: Pons Naonis, Naonis villa ) (Italiane: Pordenone) est Urbs Italiae et municipium, circiter 51 630 incolarum, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia situm et caput homonymae provinciae. Urbani Portusnaonenses appellantur.
Super Mario Bros.
Super Mario Bros. (Iaponice: スーパーマリオブラザーズ, Sūpā Mario Burazāzu; Latine fortasse Heroes Marii Fratres) est ludus televisificus suggestus ascendendi a Nintendo creatus et editus. Die 13 Septembris 1985 Iaponiae colsolae lusoriae Family Computer primum edebatur deinde etiam consolae Nintendo Entertainment System aliis in terris. Ludum priorem Mario Bros. sequitur et primus ludus electronicus seriei nomine Heroes Marii (Anglice Super Mario) est.
Portus Naonis
Historia
Ab anno 1537 usque ad annum 1797 Portus Naonis ad Rem Publicam Venetiae pertinuit.
Ecclesia Catholica Romana
Portus Naonis, cum Iulia Concordia (VE), sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae est. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Concordiensis-Portus Naonis est.
Super Mario Bros.
Lusor imperat personae Marii, quem per Regnum Funginum iter facere oportet ut filiam regis Peach a Bowser, antagonista principali, captam salvet. Marius regiones varias transit, quae constant e scaenis terrestribus, subterraneis, et subaquaneis; castella etiam hostilia expugnat. Inimicos varios superat, praecipue in eorum capita insiliendo, atque vero res celatas quaerit quibus potestates superhumanas accipit. Puncti inimicis occisis lusori dantur; quantitas etiam secundarum cuique scaenae est, qua effusa Marius moritur. In modo duorum lusorum Ludovicus Marium fratrem comitatur.
Hic ludus tempore eius editionis tam favorabilissimus erat, ut casum totae rei ludoelectronici, quae illo tempore fere omnino ruta erat, plurimum levare postea habeatur. Heroes Marii multiseries hodie principalis et celeberrima est omnium serierum a Nintendo editarum.
Humières
Humières est commune Francicum 215 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Pont-Saint-Mard
Pont-Saint-Mard est commune Francicum 191 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Silmarillion
The Silmarillion est collectio operum mythopoeicorum ab I. R. R. Tolkien conscriptorum, quae post mortem auctoris a Christophoro Tolkien filio edita et apud societatem Allen & Unwin anno 1977 divulgata sunt. The Silmarillion, una cum aliis operibus Tolkienianis, prolixam sed imperfectam fabulam narrativam efficit, quae universum Terrae Mediae, ubi Hobbitus Ille et The Lord of the Rings aguntur, describit.
Cum Hobbitus Ille a lectoribus bonam iniret gratiam, editor a Tolkien, ut fabulam novo libro continuaret, desiderabat. (Haec enim ante fabulam The Lord of the Rings divulgatam facta sunt.) Itaque Tolkien ad eum fundamenta prima libri The Silmarillion inscripti misit, quae quidem ab editore per errorem paene inlecta remissa sunt. Quam ob rem Tolkien operam libro A Long Expected Party dare coepit, id est primo capiti eius, quod eo tempore "novam de Hobbitis fabulam" dicebat, quae fabula The Lord of the Rings postmodo facta est.
Quinque partes in principio opera singula futurae erant, sed Tolkien senex eas cupiebat una pervulgandas. Tolkieno ante mortuo quam ut finem fabulas varias instaurandi fecerit, Christophorus res e patris vetustioribus scripturis comparavit ad librum complendum.
Breviarium
Inter capita maximi momenti sunt:
Pagina titularis interior inscriptionem symbolis Tengwar scriptam offert, quae sic legitur: "Fabulae Primae Aetatis cum Morgothus in Terra Media conversabatur et Dryades contra eum bellum gesserunt Silmarillionum redimendorum causa quibus illata sunt casus Númenoris atque historia Anulorum Potestatis Tertiaeque Aetatis in qua hae fabulae ad finem suum adveniunt."
Ainulindalë et Valaquenta
Tunc Ilúvatar musicae finem dedit eisque conspectum Ardae populorumque eius monstrat. Conspectus evanuit post quoddam punctum temporis, Ilúvatarque Ainibus tempus obtulit in Ardam eundi et novum mundum regendi. Multi descenderunt, formam physicam sumentes huic mundo coerciti facti. Maiores nomine Valae, minores Maiae nominati sunt. Valae mundum incolis futuris (Dryades et Hominibus) praeparare coeperunt, dum Melkor, qui Ardam sibi ipsi volebat, opus eorum iterum atque iterum delet; per milia annorum haec acciderunt, donec, per undas ruinae creationisque, mundus speciem suam accepit.
Valaquenta ("Fabula Valarum") Melkorem describit et quattuordecim Valas singulos. Quo modo Melkor Maias multos, inter quos Sauronem, corrumperet ad ei serviendum, etiam ostenditur.
Quenta Silmarillion
Quenta Silmarillion ("Historia Silmarillionum"), maxima libri pars, est series fabularum inter se connexarum et in Primae Aetate actarum.
Valae mundum Dryadibus et Hominibus fabricari conati sunt, sed Melkor identidem opus eorum ruit. Postquam duo lumina quae mundum inlustrabant delevit, Valae ad Amanum moverunt, continentem ad vesperum Mediae Terrae, ubi domum suam, Valinorem nomine, condiderunt, Duabus Arboribus inluminatam, Terram Mediam Melkori et enim tenebris relinquentes. Cum stellae nitere coeperent Dryadesque experrecti sunt, Valae ad Dryades custodiendos Melkorem certaverunt, vicerunt, ceperunt; dein Dryades advocaverunt ut in Amanum habitum irent. Multi eorum illuc iverunt, dum alii abnuerunt et alii etiam in transitu desiverunt, inter quos hi Dryades, qui posterius illi Sindar facti sunt, a Rege Elbico Thingol et Melian, una Maiarum, recti. E tribus tribubus quae progressae sunt, omnes ex Vanyar et Noldoribus, nec non multi e Teleris, ad Amanum pervenerunt.
In Amano, Fëanor, filius Finwë Regis Noldorum, Silmarilliones fabricavit, gemmas, quae luce Duarum Arborum fulgebant. Melkor, a Valis solutus paenitentiam similatus, Duas Arbores Ungoliante adiuvante delevit et Finwë necavit et Silmarilliones sustulit et ad Terram Mediam fugit, ubi in Doriathum, regnum Elbicum, impetum fecit. Attamen in primo ex quinque proeliis Beleriandi victus est, et in Angbandum, aquilonium carcerum, sese obstruxit.
Fëanor et filii ultionis contra Melkorem ius iurandum dederunt, contraque omnes, qui Silmarilliones ab eis abstinerent, et Valas quidem. Fëanor plerisque e Noldoribus persuasit, ut usque ad Terram Mediam Melkorem, quem Fëanor Morgothum (scilicet "Ater Mundi Adversus") nominavit, persequerentur. Fëanoris filii naves a Teleris ceperunt, eis et adoriendis et interficiendis, aliosque Noldores ut pede iter fecerint reliquerunt. Cum Mediam in Terram advenerint, Noldores Fëanore ducente in Melkorem impetum fecerunt et exercitum suum pepulerunt, licet Fëanor a Balrogis necatus sit. Post tempora placida, Melkor Noldores assiluit, sed iterum victus atque obsessus est. Paene 4000 post annorum, obsidium Melkor rupiens, Noldores redire compulit.
Duabus Arboribus deletis et Silmarillionibus sublatis, Valae lunam et solem creaverunt. Homines etiam experrecti sunt, nonnulli e quibus in Beleriandum supervenerunt Dryadibusque se sociaverunt. Berenus, homo aliqui qui proximae pugnae superavit, in Doriath erravit, ubi Dryadem Lúthiena, regis filiam, amavit. Rex matrimonium horum duorum prohibere appetivit penso, quod non fieri posse putabat, imponendo, uno Silmarillionum a Melkore potiendi; una autem Berenus et Lúthiena hanc rem factum profecti sunt. Sauro, minister Melkoris valentissimus, eos in custodiam coniecit dum iter faciunt; sed effugerunt, in Melkoris castrum correpserunt, Silmarillionemque diadema Melkoris abstulerunt. His factis, coniunctio inter Hominem et Dryadem facta est prima; sed Berenus vulnere letali mortuus, Lúthiena moerore mortua est.
Nulli plus decoris acceperunt quam fratres Húrinus et Huor. Melkor Húrinum prehendit, eumque ita exsecratus est, ut gentis suae casum spectaret. Túrin Turambar filius Húrini ad Doriath missus, matrem sororemque nondum natam in patris sui regno (quod ab hosti superobrutum erat) relinquit. Túrin multa valore confecit, maximum e quibus fuit draconem Glaurungum occidere. Praeter hanc rem, tamen, Túrin Melkoris exsecratione labovarit, quae eum impulit, ut irridicule amicum Belegum necaret et sororem Nienorem, quam nunquam antea cognoverat quaeque memoriam suam Glaurungi incantatione perdiderat, gravidavit. Antequam infans natus sit, incantatio levata est dracone moriente. Nienor, haec, quae acciderint, intellegens, mortem accivit, et Túrin quoque.
Tuor, filius Huoris, in fortuna absconditi regni Noldorini, Gondolinum nomine, se implicavit. In matrimonium (secundum inter Hominem et Dryadem) enim conduxit Idrilem, filiam Turgonis, Domini Gondolini. Gondolino autem caso, deintus a Maeglino prodito, Tuor incolas eius multos a ruina salvavit. Regna Elbica Beleriandi omnia tandem ceciderunt, profugique ad portum in maris litore situm et a Tuore conditum confugerunt. Eärendil Semi-elbicus, filius Tuoris Idrilisque, Elwingae desponsus est, proli Bereni et Lúthienae. Elwinga Eärendili Beneri Lúthienaeque Silmarillionem tulit, eiusque luce usus Eärendil mare ad Amanum transgressus auxilium a Valis petivit. Valae subvenerunt: in Melkorem impetum fecerunt eumque vicerunt, Angbandum omnino delentes, plerasque partes Beleriandi mergentes, Melkorem ab Arda expellentes. Quibus rebus Prima Aetas Terrae Mediae finita est.
Eärendil et Elwinga duos liberos gesserunt, Elrondem et Elros. Proles Dryadum immortalium et Hominum mortalium, eis data est electio, ad utram gentem pertinerent: Elrond ad Dryades voluit, Elros ad Homines. Elros primus rex Númenoris factus est.
Akallabêth
Akallabêth ("Quae cecidit"), circa 30 paginas longa, Númenorem regnum insulare, a Dúnedainis habitatum, surgentem et cadentem enarrat. Melkore victo, Valae insulam tribus fidelibus horum hominum domibus dederunt, qui Dryadibus auxilium in bello contra illum tulerint. Dúnedainis data est quoque sapientia et potestas et vita longior quam haec, qua ulla alia gens mortalis usa est, ita ut comparabiles Altis Dryades Amani essent. Insula enim Númenoris propius ab Amano quam a Terra Media iacebat. Potestas eorum in beatudine et adscitu mortalitatis ponebatur. Casus Númenoris praesertim sub auctoritate Sauronis evenit, corrupti Maiae, anteida principis Melkoris magistri, qui media Secunda Aetate surrexit et Terram Mediam superare conatus est.