cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hydrophiloidea
Hydrophiloidea sunt superfamilia coleopterorum quae fortasse quattuor familias comprehendit: Sphaeritidae, Synteliidae, Histeridae, Hydraenidae. Secundum autem Lawrence & Newton (1995:779-1006), familia Hydraenidae ad superfamiliam Staphylinoidea recte pertinet.
Maximae numeris specierum familiae hydrophiloideorum sunt Hydrophilidae, quae coleoptera aquatica plerumque comprehendunt, et Histeridae, quae larvis aliorum insectorum vescuntur.
Inter familias sunt:
Ioannes Charles
Ioannes Charles (Jean-François Charles vel secundum nonnullos Jean-Eugène Charles ; natus Ricomagi die 12 Augusti 1865) fuit ab anno 1890 stator Indosinae Francicae. Annis 1916 et 1917 locum tenuit gubernatoris generalis huius coloniae. Ab anno 1923 1925 usque, Lutetiam habitans, tutor fuit principis Annamitici Bảo Đại.
Silvia Saint
Silvia Saint (die 12 Februarii 1976, in urbe Kyjov Cechia nata) est artificiosum nomen Silviae Tomčalová, ostentatrix et pornographicarum pellicularum actrix. Una pensissimarum actricum pornographicarum in pornographico medio est.
Manfredus Uhlman
Manfredus Uhlman qui dicitur Fred Uhlman (natus familia Iudaica Stuttgarti die 19 Ianuarii 1901 – mortuus est Londinii die 11 Aprilis 1985), causidicus et rerum politicarum peritus, fuit clarus pictor et scriptor Germanicus.
Silvia Saint
Vita
Silvia Saint suum cursum in vestis moris pompis incepit fine anni 1994, in Praga urbe, et ingressa est in pornographico cinematographeo invitatu amicae. Sed ceteri dicunt in mundo pornographico Silviam ingressam esse postquam suus concubinus eam inscripsit in certamine ad participandam americanam productionem vocatam “Investigationem per perfecta ubera”[Search for the perfect breasts]. Deinde ceterae pelliculae ventae sunt ut “High Society”, “Swank”, “Cheri” et “Club International”. Uni dicunt Silviam apicem actricis pornographicae cursus anno 1993 tetigisse, cum “Penthouse Girl” facta est.
Manfredus Uhlman
Vita
Uhlman Friburgi, Monachii, Tubingae iurisprudentiae studebat et ad factionem SPD accessit. Fuit familiaris Curtii Schumacher, praesidis SPD. Anno 1933 Uhlman antea in Franciae et postea in Angliae consedit neque umquam in Germaniam revertit, quia in patria eius 30 Ianuarii 1933 Adolfus Hitler ad summam rerum accessit, ut legibus novis inauditisque ferendis gentem Iudaeorum opprimeret vexaret exstingueret.
Silvia Saint
Vita
Diversas scaenarum formas, tales ut coitum interracialem, lesbianismum, coitum analem et unicam scaenam “Gang Bang” perfecit. Gang Bang scaena est scaena ubi femina habens coitum cum variis hominibus eadem.
Innumeros labores Privati fecit, inclusa sua principale pellicula “The private life of Silvia Saint”, ubique retulit eam Gang bang scaenas et vocatum coitum extremum non diligere. Post laboris annos, in virtute conceptionis e foro pornographico temporaliter[temporarie] egressa est. Deinde In pornographicas pelliculas regressa est, in principio solum producens pelliculas, sed agere in pelliculis nove repetivit, et perseverat facere pelliculas utque ad 2006.
Suae primae pelliculae erant scriptae in anno 1995, sed anno 1997 in pornographico forma contundentiore et professionaliore intravit. A sui cursus principio ad anno 2006, fere 262 pelliculas perfecit[compilationibus inclusis].
In anno 2002, amoriferam relationem cum americano praeclaro pornographico actore Mr. Marco habuit. Umtrique multis annis se ipsos noscebant et varias successus pelliculas junctim fecerunt, factum includendum est Majoritas pellicularum in Brasilia commercie jacta est.
A multis ultima stella pornographica putatur, et tale factum meritum est principaliter vasta quantitate pellicularum productarum analiter in Europa et FACtibus, etiam adjectio actorum et actricum pornographicorum in toto mundo, invia surrectio stellarum novarum fit quae tam praeclarae quam Silvia Saint sint.
Collegium Carolinum
Collegium Carolinum erat collegium Brunsvicense ex quo universitas publica Carolo-Wilhelmina, nostra aetate Technische Universität Carolo-Wilhelmina zu Braunschweig vulgata, orta est. Quae verba sermonis Theodisci dicunt 'rerum technicarum universitatem Carolo-Wilhelminam ad Brunsvicum sitam'. Cum scientiae rerum naturalium atque technicarum invaluerint collegium anno 1878, nomen novum accepit quod nomen Latino-Germanicum fuit Herzogliche Technische Hochschule Carolo-Wilhelmina, postea anno 1968 haec academia nomen praesens quod est Technische Universität Carolo-Wilhelmina zu Braunschweig accepit.
Carolus I dux Brunsvicensis et Luneburgensis anno 1745 collegium condidit et nomen dedit.
Oratio obliqua
Sermo Rectus:
(1) Coquus ait, "feles psittacum comedit"
Sermo Obliquus:
(1) Coquus dixit felem psittacum comedisse
(2) Coquus dixit quod feles psittacum comedisset
His in sententiis, Coquus est subiectum, et phrasis in litteris italicis expressa est obiectum verbi "dixit"
Primum exemplum (accusativo et verbo infinitivo usum) est usitatum in latinitate Classici. Secundum exemplum (coniunctione "quod" aut "quia" cum verbo modi subiunctivi usum) quod etiam invenitur in aetate Classica verbis sentiendi, sciendi volendique coniunctum, fere praeponitur in latinitate Mediaevali.
Ludovicus Alexander Taschereau
Ludovicus Alexander  (natus Urbe Quebeci die 5 Martii 1867; ibidem mortuus die 6 Iulii 1952), causidicus, fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister a die 9 Iulii 1920 usque ad diem 11 Iunii 1936.
Carolus I (dux Brunsvicensis et Luneburgensis)
Carolus I, dux Brunsvicensis et Luneburgensis, postea princeps (natus die 1 Augusti 1713 Brunsvici; ibidem die 26 Martii 1780 mortuus) anno 1745 collegium Carolinum condidit. Anno 1747 in vico Fürstenberg fabricam Porcellani condidit. Tredecim liberos genuit, inter alios et Annam Amaliam, quae postea Ernesto Augusto II duci Saxoniae-Vimarii-Eisenach nupsit.
Arcidossum
Arcidossum  (alia nomina: Arcidorsum ) (Italiane: Arcidosso) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 300 incolarum, in Regione Tuscia et in Provincia Grossetana situm. Incolae Arcidossini vel Caperci appellantur.
Fractiones
Bagnoli, Macchie, Montelaterone, Salaiola, San Lorenzo, Stribugliano, Zancona.
Posidonius Apameus
Posidonius Apameus (ca. 135 a.C.n.–51 a.C.n.) fuit philosophus Stoicus Graecus. Propter opera geographica, astronomica et varia innotuit quorum fragmenta tantum nobis servantur.
Dicerorhinus sumatrensis
Dicerorhinus sumatrensis est species Asiatica quae ad Rhinocerotidarum familiam pertinet. Sola inter species generis Dicerorhini hodie supervivit.
Venceslaus Tichonov
Venceslaus Basilii filius Tichonov (Russice Вячеслав Васильевич Тихонов, Vjačeslav Vasil'evič Tichonov; natus 8 Februarii 1928 in Pavlovskij Posad tunc gubernii et nunc regionis Moscuensis, mortuus 4 Decembris 2009 Moscuae) fuit actor Sovieticus et Russicus. In plus quam 65 pelliculis cinematographicis ut actor participavit. Titulis Artificis Popularis URSS (anno 1974) et Herois Laboris Socialistici (anno 1982) atque Praemiis Publico URSS (anno 1976) et Leniniano (anno 1980) nonnullisque aliis signis laudis ornatus est.
FC Internazionale Milano
Football Club Internazionale Milano, vel modo Internazionale Milano (Latine Consociatio Pediludica Internationalis Mediolanensis) est societas pediludii Italica Mediolani sita.
Condita est anno 1908 mensis Martii die nono ab Helvetiis pedilusoribus, et in prima categoria Italici pediludii (Italice Serie A) semper certat, contra alias turmas quae non semper in Serie A fuerunt.
Internationalis Italicae ligae duodeviginti, Europaea ligae tria et Intercontinentalis poculi bis victor fuit. Sola Italica pediludii societas est semper in Serie A ludens.
Simon Napoleo Parent
Simon Napoleo Parent (natus in Beauport die 12 Septembris 1855; mortuus Monte Regali 7 Septembris 1920), causidicus, fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister a die 3 Octobris 1900 usque ad diem 21 Martii 1905.
Pyrrho
Pyrrho (Graece Πύρρων; natus ca. 360 a.C.n., mortuus ca. 270 a.C.n.) fuit philosophus Graecus ex Elide oriundus.
Inter antiquiores conditae Sceptices honorem obtinet Pyrrho Eleus, cuius vitam descripsit Antigonus Carystius. Natus, Philippo regnante Macedone, primum Brysonem dialecticum, postea Anaxarchum Democriteum habuit praeceptores. Alexandrum Magnum in Indiam comitatus est, ubi gymnosophistas et magos potuit adire.
Quantum vero ex Pyrrhone Scepticismus profecerit, definire non possumus, cum quid ipsi, quid successoribus tribuendum sit, internoscere nequeamus. Scepticus dogma non ponit, id est assensum cohibet ab omni re dubia et incerta; quam assensus retentionem statim forte fortuna comitata est ea, ad quam omnia philosophia sua tendebat, animi quies et securitas (απαθεία).
Edmundus Iacobus Flynn
Edmundus Iacobus Flynn (natus in Percé die 16 Novembris 1847; mortuus Urbe Quebeci die 7 Iunii 1927), causidicus, fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister a die 11 Maii 1896 usque ad diem 24 Maii 1897.
Herodotius
Herodotius est genus mammalium exstinctorum familiae Macroscelidarum.
Selgiukidae
Selgiukidae (-arum, m.) Selgiukidae: Jens Lassen Rasmussen, Annales Islamismi: sive, Tabulae synchronistico-chronologicae chalifarum et regum orientis et occidentis, accedente historia Turcarum, Karamanorum, Selgiukidarum Asiae Minoris, Ak Kuvinli et Kara Kuvinli, Ghaderitarum, Ramadhanitarum, Derbenditarum, Sufiorum Persae, Uzbeci et Jeschbeci Chan, Hauniae 1825 (in titulo). Selgjukidae: Bucardus Gotthelf Struve, Bibliotheca historica, Lipsiae 1785 (p.130 et alias), et alia opera. Selgiucidae: Thomas Christian Tychsen, De numis orientalibus in bibliotheca Regia Gottingensi adservatis, imprimis Selgiucidarum et Gengiscanidarum commentatio, Gottingae 1816 (in titulo); Josephus Aloysius Assemani, De Catholicis seu Patriarchis Chaldaeorum et Nestorianorum, Romae 1775 (p.49). Seldjukidae: I. Bake et alii, Bibliotheca critica nova, Lugduni Batavorum 1826 (p.299 et alias); Commentationes Latinae, Amstelodami 1818 (p.126 et alias); et alia opera. Selgkukidae: Iohannes Iacobus Hofmannus, Lexicon Universale (1698), lemma 'Selgkuk' (Turcice: Selçuklular; Persice: سلجوقیان Salǧūqīyān) fuerunt domus regnatrix Turcica, cuius consortes saeculis XI - XIV magnas partes Asiae regnaverunt.
Bibliographia
الدولة السلجوقية সেলজুক সাম্রাজ্য Imperi Seljúcida Seldžucká říše Imperio Selyúcida Seldžukkien valtakunta Seldžuki impeerium Kesultanan Seljuk Raya სელჩუკთა სახელმწიფო 셀주크 제국 Селжуктар мамлекети Lielā Seldžuku impērija Селџучко царство സെൽജ്യൂക്ക് സാമ്രാജ്യം Empayar Seljuq Wielcy Seldżucy Império Seljúcida செல்யூக் பேரரசு จักรวรรดิเซลจุค Büyük Selçuklu Devleti سلجوقی سلطنت 塞尔柱帝国
Ioannes Bruyerinus Campegius
Vita
Ioannes Bruyerinus Campegius fuit medicus apud aulam regis Henrici II et postea Francisci I.
Congregatio Austriaca OCist
Congregatio Austriaca OCist (nomen pristinum: Congregatio Sanctissimi Cordis Jesu) amplectitur plurima coenobia Cisterciensia Austriaca. Proprium est horum monasteriorum magnum collocare studium in cura pastorali. Omnes paroecias administrant, aliqui etiam studiis sive educationi operam dant.
Ludovicus Olivierius Taillon
Ludovicus Olivierius Taillon (natus in Terrebonne die 26 Septembris 1840; mortuus die 25 Aprilis 1923), causidicus, fuit politicus Canadensis et bis Quebeci primus minister accurate breviter anno 1887 a die 25 Ianuarii usque ad diem 29 Ianuarii et iterum a die 16 Decembris 1892 usque ad diem 11 Maii 1896.
Felix Gabriel Marchand
Felix Gabriel Marchand (natus in Saint-Jean-sur-Richelieu die 9 Ianuarii 1832; mortuus Urbe Quebeci die 25 Septembris 1900), diurnarius et notarius, fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister a die 24 Maii 1897 usque ad mortem.
Pons Boianensis
Pons Boianensis (alia nomina: Pons Bojanensis et Pons Bujanensis) (Italiane: Ponte Buggianese) est oppidum Italiae et municipium, circiter 8 800 incolarum, in Regione Tuscia, in Provincia Pistoriensi ac in Valle Nebulae situm. Incolae Pontici vel Pontani appellantur.
Sententia
Sententia municipalis est: BUIANO E CASTRO NOMEN ORIGINEMQVE DESUMPSI.
Fractiones
Albinatico, Anchione, Casabianca, Fattoria, Ponte di Mingo, Vione.
Fridericus Gulielmus Michel
Fridericus Gulielmus, vulgo Fritz-William Michel (anno circiter 1981 natus) est politicus Haitiae. Alumnus est instituti nationalis administrationis iuxta universitatem civicam Haitianam et Instituti studiorum superiorum oeconomicorum et commercialium. Die 22 Iulii 2019 primus minister Haitiae nominatus est, praeside Jovenel Moïse.
Rhetogenes Caraunius
Rhetogenes Caraunius (anno ignoto natus - anno 133 a.C.n. mortuus) fuit bellator audacisimus urbis arevacis Numantiae. Heros belli celtiberorum contra Romam, per obsidionem quae Numantia passa sub iugo romano est, obsidium vitavit ad auxilium implorare et cum milites romani intrabant in eam moritur.
Iuvenes Lutiae rebelione Retogenis concordaverunt et auxilium ei dederunt, sed senes, pavidi ob represalias romanorum, Scipionem monere optaverunt. Is ad Lutiam iit et 400 viros iuvenes cepit, quibus manum dextera amputare imperavit. Inter hos 400 viros, Retogenes esse potuit. Is deinde moriturus est et ante muros urbis Numantiae positus est.
De re cibaria (Campegius)
De re cibaria est opus de alimentis a medico Ioanne Bruyerino Campegio Latine scriptum, in vigintiduos libros divisum, anno 1560 Lugduni editum.
Chrysippus
Chrysippus Soleus (Graece Χρύσιππος ὁ Σολεύς; natus Solis ca. 279 a.C.n.; mortuus Athenis ca. 206 a.C.n.) fuit philosophus Graecus Stoicus. Anno 232 Chrysippus Cleanthem subsecutus est cum dux Stoae factus est. Circa annum 260 Athenas advenerat ubi in Academia Sceptica philosophiae studuit. Propter egregiam operam in logica et aliis doctrinae partibus factam alter, post ipsum Zenonem, Stoicismi conditor habetur.
Opera eius omnia deperdita sunt, sed fragmenta et testimonia multa, a posteris conservata, Ioannes ab Arnim in Stoicorum veterum fragmentis collegit.
Beniaminus
Beniaminus est praenomen masculinum.
Malietoa Tanumafili II
Malietoa Tanumafili II (1913–2007), GCMG, CBE, stirps gentis regiae Samoae, fuit princeps Malietoa (post 1939) et caput civitatis Samoae (Samoane: O le Ao o le Malo) ab anno 1962 ad mortem. Tempore mortis, fuit senissimus caput civitatis in totius orbe terrarum.
Vita
Malietoa Tanumafili II natus est 4 Ianuarii 1913 primus filius et tertius liber principis Malietoae Tanumafili I et sponsae Momoe Lupeuluiva Meleisea. Studuit in Schola Sancti Stephani, prope Auckland in Nova Zelandia. Patre mortuo, titulum gentilem Malietoam accepit.
Die 1 Ianuarii 1962, cum Samoa libertatem assecuta est, ille et princeps Tupua Tamasese Mea'ole capita civitatis coniunctim facti sunt. Tupua 5 Aprilis 1963 obito, Malietoa solum regnabat.
Malietoa Tanumafili II erat socius religionis Bahá'í, cuius templum domesticum, Domum Baha'i appellatum, dedicavit Tiapapatae, prope Apiam, anno 1984.
Mors
Malietoa Tanumafili II diem supremum obiit pneumoniae tempore 6:45 post meridiem die Veneris 11 Maii 2007 in Valetudinario Nationali "Tupua Tamasese Meaole" Moto'otuae, prope Apiam.
Quattuor liberi ei supersunt: duae filiae et duo filii. Sponsa, Lili Tunu, obiit anno 1986.
Aulus Gabinius
In republica Romana Aulus Gabinius (incertum quo anno natus, mortuus 48 vel 47 a.C.n.) fuit legatus et amicus Pompei ; consulatum anno 58 a.C.n. gessit cum Lucio Calpurnio Pisone.
De familia et adulescentia
Nomen ipsum indicare videtur gentem Gabiniam Gabiis Romam venisse. Iam tertio saeculo a.C.n. nobis nota est, secundo vero senatum ingressa est. Hic Aulus Gabinius in ea gente notissimus est (quam famam magna ex parte inimico Ciceroni debet), sed imperatorum Romanorum temporibus quoque nonnulli Gabinii consulatum gesserunt.
De cursu honorum.
Anno 67 a.C.n. tribunus plebis factus est, in quo magistratu Pompei consiliis favit. Duas praecipuas leges ad populum tulit : altera provinciam Pontum-Bithyniam et bellum Mithridaticum a Lucio Lucullo ad consulem Acilium Glabrionem traduxit, altera Gnaeo Pompeio imperium extraordinarium et infinitum conferebat, ad piratas coercendos qui ex Cilicia vel Creta mare Romanum infestabant. Ex ea lege Pompeio idem ius et imperium erat quod proconsulibus in omnibus provinciis quae non longius quinquaginta milibus a mari aberant. Praeterea dilectus militum, ubicumque et in quantum volebat numerum, ei facere licebat necnon pecunias arbitrio suo e publico erogare. Cui secundae legi cum maxima pars senatus, tum praecipue optimates summa contentione obstabant, timentes ne Pompeius, magna gloria bellica iam parta, hac lege fretus solus imperium Romanum gubernare vellet. Quintus Lutatius Catulus, dux optimatium, nobilissimam contionem apud plebem habuit, non omnia uni viro tribuenda esse. Nihilominus Gabinius rogationem suam pertulit, dum intercessionem collegae Lucii Trebellii infringit. Eadem enim fecit quae olim Tiberius Gracchus erga Octavium : statim tribus rogavit ut Trebellio tribunatum abrogarent. Septemdecim tribus iam uti rogaverat suffragium tulerant cum Trebellius ab intercessione sua desistere quam magistratum amittere maluit. Paucis mensibus cum Pompeius piratas ad deditionem redegisset, lege Manilia, ab alio tribuno, Manilio nomine, ad populum anno 66 a.C.n. lata, bellum Mithridaticum magno imperatori mandatum est. Cicero et ipse orationem Pro lege Manilia habuit, quam hodieque legere licet. Tum Pompeius Gabinium, bene de se meritum, legatum sibi elegit ac in provinciam secum duxit, ubi Gabinius res Iudaeas maxime curavit.
Romam reversus, suffragio Pompei promotus, praetor anno 61 a.C.n. creatus est, ac mox consul anno 58 a.C.n.. Tum enim triumviri potentia sua rempublicam regebant. Gabinio consule tribunus plebis Publius Clodius Pulcher multas leges triumviris placentes, optimatibus vero displicentes, ad populum ferebat. Gabinius consul suo imperio eum adiuvit, inter cetera contra Ciceronem qui in exsilium proficisci coactus est. Ex eo tempore Cicero Gabinio inimicissimus fuit, eo magis quod Gabinius etiam fautores Ciceronis in equestri ordine, ut Lamiam, ex urbe expulit. Clodius Gabinio beneficium rependit : nam legem tulit qua provincia Syria Gabinio a populo decreta est (nihil enim habebat quod a senatu sperare posset). Iam aestate eiusdem anni Clodius et Pompeius dissentire de re publica coeperunt ac Gabinius, Pompeio omnibus aliis praelato, seditioso turbulentiorique tribuno restitit. Usque adeo controversiae acerbitas conflagravit ut satellites Clodii fasces Gabinii confregerint et tribunus bona omnia consulis consecrarit. Mox tamen in provinciam profectus est.
In Syria primo Iudaeorum seditionem repressit ab Alexandro filio Aristobuli motam, qui Hyrcanum, regem a Pompeio electum, regno pellere conabatur. Mox ipse Aristobulus cum altero filio Antigono e captivitate Romana profugus in Iudaeam rediit atque fautoribus accitis proelium cum Gabinio commisit sed victus est. Gabinius eum vinctum rursus Romam remisit. Gabinius Hyrcanum Hierosolyma reduxit quidem, sed summum sacerdotium tantum, non regnum reddidit. Nam oligarchicam rempublicam instituere maluit et Iudaeam omnem in quinque circumscriptiones divisit. Litteras de rebus gestis ad senatum misit, sperans si non triumphum, at saltem supplicationem sibi decerni posse. Sed senatus Gabinio infestus erat, quod per tribunum plebis et populum, invito senatu, provinciam obtinuerat : itaque omnes honores ei denegavit, exultante Cicerone ignominia inimici sui.
Circa idem tempus publicanorum iram movit, dum multa vectigalia per ministros suos exigit nec secundum societates publicanorum contra provinciales iudicia dari consentit. Postremo regem Aegyptiorum Ptolemaeum XII Auleten in regnum restituit, e quo ab Alexandrinis anno 58 a.C.n. expulsus fuerat. Tum Ptolemaeus auxilium petitum Romam venerat, ac magnas pecunias omnibus potentibus ibi viris pollicitus erat. Magnae contentiones inter senatores fuerunt : nam alii Pompeium in Aegyptum mittendum censebant, alii rem Cornelio Lentulo tum proconsuli Ciliciae mandare volebant (exempli gratia Cicero) ; postremo quindecimviri sacris faciundis Sibyllinos libros consuluerunt et ad senatum rettulerunt in versus sese incidisse qui cavere ne Ptolemaeus magno exercitu restitueretur monerent. Tum res dilata est. Nihilominus anno 55 a.C.n. Gabinius cum exercitu Romano, auctore quidem Pompeio sed contra voluntatem senatus, sponte sua Aegyptum ingressus est, Alexandrinos et reginam Berenicen vicit ac decem milibus talentis acceptis praesidium militum Romanorum regi Ptolemaeo reliquit. Illi milites sunt qui postea anno 50 a.C.n. duos filios proconsulis Syriae Marci Calpurni Bibuli, eos in provinciam Romanam redire iubentes, necaverunt atque praefectus eorum Lucius Septimius Pompeium post Pharsalicam pugnam fugientem et auxilium a Ptolomaeis sperantem quia eos in regnum restituerat in insidias allexit atque eius neci interfuit (48 a.C.n.).
Post reditum tripliciter ab inimicis accusatus est, ita ut Cicero quamvis ei inimicus, eum defendere a Pompeio coactus sit. Primo de maiestate, quod iniussu populi aut senatus exercitum extra provinciam duxerat et milites Romanos regi externo tradiderat : in quo iudicio Pompei opera et auctoritate vix absolutus est. Deinde repetundarum, quod pecunias indebitas sibi extorserat, in quo iudicio invidiae ordinis equestris et publicanorum succubuit. Damnatus est, quamquam a Cicerone defensus, et in exsilium proficisci coactus est. Quod si absolutus esset, etiam de ambitu causam dicere oportuit.
Bello civili Caesar eum exsilio revocavit et provinciam Illyricum ei mandavit in quam longo circuitu terra iter fecit. Ita non adversus ipsum Pompeium bellum gessit Gabinius, sed a legatis Pompeianis victus et Salonae obsessus, morbo obiit. Magna pars eius copiarum in itinere per Illyriam deletae erant.
Polra
Polra est terra ab aggeribus molibusve circumdata in qua aqua artificiose humilis retineri debetur nisi inundetur. Aqua certis temporibus antlia hauritur, vel - prope litum maris - clusae modo tempore aestus marini decessi aperiuntur.
Origo verbi polra est vocabulum Batavum polder, et profecto polrae imprimis in Batavia exstant, ubi circa 4000 sunt, dimidium polrarum totius Europae.
Factio laboris (Britanniarum Regnum)
Factio Laboris (Anglice Labour Party) est mediocriter sinistra Britanniarum Regni factio politica. Praeses factionis est Keir Starmer. Factio ab anno 1997 usque ad annum 2010 fuit maxima in Parlamento Britannico.
Beniamin
Beniamin (Hebraice filius meae manus dextrae id est filius dilectissimus) est praenomen masculinum.
Factio laboris (Britanniarum Regnum)
Factio socius est Factionis socialisticae Europaeorum et internationalem socialisticam participat.
Petrus Esterházy
Petrus Comes Esterházy de Galántha (Aquinci nobili loco natus die 14 Aprilis 1950; Budapestini cancro mortuus die 14 Iulii 2016) fuit scriptor Hungaricus. Anno 2008 praemium pacis a librorum mercatoribus Germanicis tributum accepit. Opus magnum eius est Harmonia Caelestis, in quo familiae suae historiam ab imperii Austro-Hungarici aetate usque ad tempus praesens enarrat.
Carolus Fridericus Augustus Grosse
Carolus Fridericus Augustus Grosse (etiam sub nomine Vargas de Bedemar notus; natus Magdeburgi die 5 Iunii 1768– mortuus Hafniae die 15 Martii 1847) fuit scriptor et geologus Germanicus.
Libri de regimine aevo litterarum renatarum scripti
Hic habes indicem librorum de regimine qui aevo litterarum renatarum scripti sunt in Europa.
Gedeon Ouimet
Gedeon Ouimet (natus in Sainte-Rose die 2 Iunii 1823; mortuus in Saint-Hilaire die 23 Aprilis 1905), causidicus, fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister a die 27 Februarii 1873 usque ad diem 22 Septembris 1874. Etiam francomurarius erat.
Franciscus Maria Borbonius de Monte
Franciscus Maria Borbonius de Monte (natus Venetiae die 5 Iulii 1549 – mortuus est Romae die 27 Augusti 1627) fuit cardinalis, legatus et artis patronus Italicus.
Marjorie Alexandre Brunache
Marjorie Alexandre Brunache est legata et politica Haitiae.
Alumna est universitatis Massachusettensis Bostoniae in urbe. In eadem urbe a mense Septembri 2011 consul generalis Haitiensis meruit. Die 24 Iulii 2019 ministra rerum externarum nominata est, primo ministro Friderico Gulielmo Michel, sed nominationem denuo recusavit.
Zeno Citieus
Zeno Citieus (Graece:, natus Citii ca. 336 a.C.n., mortuus Athenis ca. 264 a.C.n.) fuit philosophus Graecus (ab origine tamen Phoenix) et conditor sectae Stoicorum.
Paulus Mieli
Paulus Mieli (natus familia Iudaica Mediolani die 25 Februarii 1949), diurnarii Renati Mieli filius, est ipse diurnarius scriptorque Italicus et, a mense Decembri 2004, clari diarii Corriere della Sera dux.
Zeno Citieus
Zeno fuit filius cuiusdam mercatoris opulentis atque discipulus Cratetis Thebani. Zeno ipse vitam mercatoris degebat donec aetate 42 propriam condidit scholam philosophicam, Stoam dictam. Diogenes Laertius narrat eum naufragio facto in Athenas venisse, ubi in librario secundum librum Xenophontis Memorabilium legisse. Illi cum quaesivit ubi tales sapientes qualis fuit Socrates invenire possit indicatus est Crates responsumque est: "Istum sequere!"
Acidum malicum
Acidum malicum est compositum organicum et acidum dicarboxylicum formulae HO2CCH2(HCOH)CO2H. Forma iontibus onerata (sal acidi malici) malatum -O2CCH2(HCOH)CO2- dicitur. Gustatui acidum malicum gustus fructuum mali affert.
Zeno Citieus
In "porticu varia", seu "picta" (στοὰ ποικίλη), prope forum Atheniense docere coepit, propter quod discipuli eius deinde Stoici (Στωικοί) appellati sunt. Nulla autem opera eius tradita sunt, solum ex libris recentioribus quid cognoscimus cum traderent homini virtus adipiscenda esse neque ei vitiis imbuendum (dicta convenentiae doctrina); omnes casus vitae magna animi tranquillitate modo philosophorum perferre licere dixit, quo ex tempore talis quietus mentis stoicus dicitur. Summum propositum cogitationum eius est Apatheia, quam absentiam affectuum descripsit, quamque optime neglectione et luctus et voluptatis adipiscere contingat. Stoicus si tale cognitione perfructus erit sibi non modo apatheiam sed etiam sapientiam comparaturus esse confirmavit.
Opera eius omnia deperdita sunt, sed fragmenta et testimonia multa, a posteris conservata, Ioannes ab Arnim in Stoicorum veterum fragmentis collegit.
Iosephus I (rex Hispaniae)
Iosephus de Bonaparte (natus in Corte, Corsica die 7 Ianuarii 1768 - Florentiae obiit die 28 Iulii 1844), filius Caroli Buonaparte, frater Napoleonis, fuit rex Neapolis ab die 30 Martii annum 1806 usque ad die 5 Iulii annum 1808 et Hispaniae a die 6 Iunii 1808 usque ad diem 11 Decembris 1813.
Acidum malicum
In cyclo acidi citrici, acidum malicum sal adhibetur.
Iosephus I (rex Hispaniae)
Iuventus
Iosephus stipendio regio collegium Augustoduni cum fratre Napoleone frequentabat. Ad cursum ecclesiaticum destinatus tamen ut pater Carolus Buonaparte Pisarum iurisprudentiae studebat et deinde iurisconsultus et iudex laboravit. Ab anno 1795 legatus consilii senecum rei publicae Franciae erat et 9 Novembris 1799 nitebatur, ut Napoleo frater Directorium tollere posset. Deinde legatus in civitate Vaticana erat et postea concordatum cum Francia anni 1801 composuit.
Familia
Iosephus anno 1794 Iuliam Clary, filiam mercatoris divitis Massiliae, in matrimonium duxit. Eis duae filiae fuerunt:
Acidum malicum
Natura chemica
Compositum est acidum malicum de moleculis acidi carboxylici duobus coniunctis, acidum dicarboxylicum. Si iam acida carboxylica reactioni chemicae avide praestent, pariter acida dicarboxylica praestant.
Iosephus I (rex Hispaniae)
Rex Neapolis
Anno 1806 Iosephus a fratre rex Neapolis factus est, sed non longius quam duos annos regnavit.
Acidum malicum
Natura chemica
In solutione aequosa inter acidum malicum et malatum duo equilibria consideranda sunt:
Iosephus I (rex Hispaniae)
Rex Hispaniae
Nam tum Ioachim Murat eius successor factus est, ut ipse 6 Iunii eius anni Hispaniae rex successor Ferdinandi VII faceretur. Iosephus rex Hispaniae regnum renovandum esse putabat, sed multis rebus impeditus est. Nam insurgentes semper contra regnum suum pro domu prius regnante certaverunt et Naploleo frater saepe res Hispanicas ipse decrevit, milites Francici sub dicione eius fuerunt, non regis.
Myohyrax
Myohyrax (Binomen ab Andrews, 1914) est genus mammalium macroscelidearum exstinctum.
Iosephus I (rex Hispaniae)
In exilio Americano
Cladibus nonnullis ab insurgentibus acceptis Iosephus 11 Decembris 1813 se a regno abdicavit, in Franciam fugit et post regnum Gentis Burboniae restitutum in CFA iit et ibi ad annum 1832 - praesertim in urbibus Novi Eboraci atque Philadelphiae - vixit atque fundum pretiosis gemmis Hispaniae regni, quae secum tulerat, emptum coluit. Deinde in Europam revenit et primo in Anglia, deinde Florentiae vixit. Ab anno 1832 etiam caput familiae Bonaparte fuit, postquam Napoleo II, filius imperatoris, mortuus est.
Acidum malicum
Natura chemica
Nomen IUPAC est acidum 2-hydroxy-butanedioicum, formula summarum.
Ismail Ould Bedde Ould Cheikh Sidiya
Ismail Ould Bedde Ould Cheikh Sidiya (die 17 Martii 1961 natus Boutilimit in urbe) est politicus Mauritaniae.
Acidum malicum
Natura biochemica
Malatum est pars cycli acidi citrici.
Ismail Ould Bedde Ould Cheikh Sidiya
Alumnus est scholae centralis Parisiensis. Praeses portus liberi Nouadhibou olim fuit. Die 22 Martii 2011 minister a constructione et habitatione faactus est. Die 1 Augusti 2019, Mahometus wuld al-Ġazwānī praeside nuper inducto, Ismail Ould Bedde primus minister nominatus est.
Petrus Iosephus Oliverius Chauveau
Petrus Iosephus Oliverius Chauveau (natus Urbe Quebeci die 30 Maii 1820; ibidem mortuus die 4 Aprilis 1890) fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister a die 15 Iulii 1867 usque ad diem 27 Februarii 1873.
Eugenius Scalfari
Eugenius Scalfari (Centumcellis die 6 Aprilis 1924 natus; die 14 Iulii 2022 mortuus) diurnarius Italicus fuit illustris diarii La Repubblica conditor et Praeses ad honorem. Scalfari etiam politicorum peritus fuit.
Francus
Francus potest esse:
Factio socialistica (Portugallia)
Factio Socialistica est factio politica socialista Portugalliae, die 19 Aprilis 1973 a fautoribus Actionis Socialisticae Lusitaniae Bad Münstereifel in urbe Germanica condita, societatem sine classibus suadentibus. Ad Factionem socalisticam Europaeorum et Internationalem Socialisticam pertinet.
Electiones in annis 1976, 1983, 1995, et 2005 vicit. Multi socii eius associationibus massonicis nomen dant ergo civilis prudentia sua philosophiam eorum servat, excludere Christianismum temptat et paganismum inserere sine classibus in societate. Leges de abortu, divortio expedito, nuptiisque hominum eiusdem sexus ostendent.
Bellum trium Sanctiorum
Bellum trium Sanctiorum (Hispanice: Guerra de los tres Sanchos) fuit bellum inter regna Castellae et Pampilonae cum auxilio Aragoniae, ab anno 1065 usque ad 1067 gessum. Nomen huic bello datum est quod reges tres Sanctium vocabantur: Sanctius II Castellae, Sanctius IV Pampilonensium, Sanctius Aragoniae.
Terrae Alavae et Rivogiae olim fuerunt comitatus Castellani, sed ab tempore regis Sanctii III Maioris Pampilonensium a Pampilonensium rege recta erant. Ferdinando Castellae defuncto, Sanctius filius bellum gessit contra sobrinum eius regem Pampilonensium, qui auxilium petivit sobrino utrium, Sanctio Aragoniae.
Post proelia nonnulla, Castella terras Rivogiae et Alavae occupavit, sed non fuit victor clarus in bello.
Rodericus Didaci in hoc bello pugnavit pro Castellanis, et tunc agnomen Campidoctorem accepit.
Iosephus Adolphus Chapleau
Iosephus Adolphus Chapleau (natus in Fani Sanctae Theresiae die 11 Novembris 1840; mortuus Monte Regali die 13 Iunii 1898) fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister a die 31 Octobris 1879 usque ad diem 29 Iulii 1882.
Olavus Stapledon
Gulielmus Olavus, vulgo William Olaf, Stapledon (natus Seacombe prope Wallasey in Cestrensi comitatu Angliae die 10 Maii 1886; mortuus Caldy in proximo eiusdem comitatus die 6 Septembris 1950) fuit philosophus, scriptor mythistoriarum de rebus futuris, auctor librorum commentariorum, et poeta Anglicus. Anno 2014 in Science Fiction and Fantasy Hall of Fame eius memoria inducta est.
Bello mundano primo, detrectator militiae in exercitu Britannico meruit, cum arceram agitaret. Gradus PhD in philosophia apud Universitatem Liverpoliensi anno 1925 ei concessus est.
Henricus Gustavus Joly de Lotbinière
Henricus Gustavus Joly de Lotbinière (natus in Épernay in Francia die 5 Decembris 1829; mortuus Urbe Quebeci 16 Novembris 1908), causidicus, fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister a die 8 Martii 1878 usque ad diem 31 Octobris 1879.
Cory Doctorow
Cory Doctorow (pronuntiatum ut corī dactorou; natus die 17 Iulii 1971 Toronti) est blogator, diurnarius, scriptor mythistoriae rerum futurarum, et co-editor blog Boing Boing Canadicus.
Guenevera
Guenevera (Anglice Guinevere et Jennifer) est praenomen femininum.
Monasterium Principale Sancti Galli
Monasterium Principale Sancti Galli sive Coenobium Sangallense (719-1805) inter monasteria illustrissima Germaniae et Helvetiae numerabatur.
Monasterium Sangallense anno 719 loco sepulcri Sancti Galli fundatum ad dioecesim Constantiensem pertinebat. Sub 720 monasterium sancti Gallonis, anno 745 primo monasterium Sancti Galli, ab anno 1702 monasterium Principale S. Galli dictum est. Patronus erat primo solus Sanctus Gallus (festum: Die 16 Octobris), deinde ab anno 883 Gallus una cum Otmaro (festum: die 16 Novembris).
Cognomen „Principale“ significat, quod monasterio non solum in spiritalibus, sed etiam in saecularibus dicio competebat super territorio, cuius locus medius abbatia anno 1805 suppressa erat.
"Aetate aurea" monasterii ab anno 816 usque ad annum 926, arta cooperatione cum aula regia insigni, ibi cum Gesta Karoli Magni a Notker Balbulo (anno 883) scripta sunt tum scriptorium florebat, ubi libri manuscripti illuminati maximi momenti facti sunt (e.g. Psalterium Folchart dictum, Psalterium Sangallense, Psalterium Aureum, Evangelium Longum).
Bibliotheca monasterii Sangallensis adhuc illustris per ichnographiam monasterii ab circiter anno 820 attestata est. Totum monasterium cum ecclesia bibliothecaque ab anno 1983 UNESCO Mundi Hereditas est.
Fuldense coenobium
Bonifatius Sturmium primum abbatem monasterii fecit, quod regulam Sancti Benedicti sequeretur. Monasterium origo urbis Fuldae factum etiam prinicipatus Sacri Romani Imperii fuit. Anno 1752 a papa Benedicto XIV in dioecesim principalem evectus est, anno 1802 autem Recessu principali deputationis imperii (Reichsdeputationshauptschluss) suppressum est.
Alexander Márai
Alexander Márai (Cassoviae olim ad Imperium Austro-Hungaricum hodie ad Slovaciam pertinentis natus Sándor Károly Henrik Grosschmid de Mára die 11 Aprilis 1900; Didacopoli in California mortem sibi conscivit die 22 Februarii 1989) fuit scriptor Hungaricus.
Metoldobotes
Metoldobotes (Binomen ad Schlosser, 1910) est genus mammalium macroscelidearum exstinctum.
Willibaldus
Willibaldus vel Bilibaldus est praenomen masculinum, usitatissimum in Germania.
Protypotheroides
Protypotheroides (Binomen ad Stromer, 1922) est genus mammalium macroscelidearum exstinctum.
Honoratus Mercier
Honoratus Mercier(natus die 15 Octobris 1840; mortuus die 30 Octobris 1894) fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister.
Morpitium
Morpitium est oppidum capitale comitatus Northumbrensis in Anglia septentrionali, super fluvium Wansbeck situm, quod ad orientem per oppidum meat. Iuxta censum anni 2001 Morpitium incolarum 14 096 habebat.
Historia
Morpitium ortum est apud vadum in fluvio Wansbeck. Post Conquisitum Normannicum, oppido familia "de Merlay" potita est, quae castellum anno 1095 aedificavit. Abbatia Newminster a Radulpho de Merlay, Domino Morpitii, condita est anno 1138, prima domus filialis Abbatiae Fontium. Oppido burgo facto, Ioannes rex chartam mercatoriam Rogerio de Merlay anno 1199 concessit. Adhuc iam mercatus hebdomadalis die Mercurii contingere solet. Oppidum graviter ustum est in primo baronum bello anno 1215. Saeculo tredecimo, pons lapideus super fluvium iactus vado substitutus est. Castellum Morpitii, cuius partes paucae hodie manent, in situ castri antiquioris in saeculo quarto decimo constructum est.
Aliquot menses Margarita Tudor, soror Henrici VIII, morbo afflicta, inter 1515 et 1516 Morpitii convaluit.
Morpitium ab antiquario regali Ioanne Leland descriptum est ut "longum, bene aedificatum et oppidum sane pulchrius quam Alnavicum."
Iosephus Alfredus Mousseau
Iosephus Alfredus Mousseau (natus in Sainte-Geneviève-de-Berthier die 17 Iulii 1837; mortuus Monte Regali die 30 Martii 1886), causidicus, fuit politicus Canadensis et Quebeci primus minister a die 31 Iulii 1882 usque ad diem 23 Ianuarii 1884.
Aequilibrium thermale
Aequilibrium thermale est notio axiomatica thermodynamicae et statisticae physicae disciplinarum.
Cum exempli gratia duo systemata ad mutuum adtactum feruntur, energia fluet ab primo systemate altiora temperatura ad alterum systema inferiora temperatura, usque ad punctum temporis cum duo systemata eandem temperaturam compartientur. Hoc punctum cum eandem temperaturam compartiuntur dicitur aequilibrium thermale habuisse.
Virus leuchaemiae felinae
Virus leuchaemiae felinae (FeLV, Anglice Feline Leukemia Virus) est retrovirus qui feles inficit. FeLV inter feles fere transmittit propter salivam vel eiectamentum nasi transferendum. Si systema immunitatis animalis non vincit, virus mortiferus potest. Morbus datus a viro est typus leuchaemiae, quae est cancer cellularum sanguinum, lymphocyti nominatur.
Ioannes Banks
Ioannes, vulgo Iain Banks (natus in urbe Dunfermline Fifae die 16 Februarii 1954; mortuus die 9 Iunii 2013), alumnus Universitatis Sterlinensis, fuit scriptor Scotus. Fabulae de rebus futuris nomine Iain M. Banks, aliae mythistoriae nomine Iain Banks edi iussit.
Normannus Ernestus Borlaug
Normannus Ernestus Borlaug (natus Cresco in vico Iovae die 25 Martii 1914; mortuus Dallasii Texiae die 12 Septembris 2009) fuit agronomus Americanus qui vires circa orbem terrarum duxit quae productionem agriculturalem magnopere amplificaverunt, emendationes technologicas oeconomicasque res novae virides appellatas. Qua pro causa, multos honores accepit, inter quos Praemium Nobelianum Pacis anno 1970, Praesidis Nomisma Libertatis anno 1977, et Nomisma Aureum Congressionale.
Borlaug gradús Baccaleureati Scientiae in silvologia anno 1937 et Philosophiae Doctoris in phytopathologia et genetica anno 1942 ab Universitate Minnesotensis accepit. Investigationes agriculturales in Mexico facere coepit, ubi cultivarietates tritici nani morbis plantarum resistentís fecit.
Rudolphus Jahn
Rudolphus (vulgo: Rudolf) Iahn (natus 4 Novembris 1906 apud Paunsdorf Lipsiam, mortuus 30 Septembris 1990) vir publicus Rei publicae Democraticae Germanicae (RDG) et sodalis SED fuit.
Historia Brasiliensis
In Brasiliae praesentibus finibus, pleraeque indigenarum tribus ex anno 1500 terram incolentes e prima migrantium unda e septemtrionali Asia (Siberia) ortae esse putantur, qui Beringianum terrenum pontem exeunte ultimum aevum glaciale, circa 9000 a.C.n., transivisse putantur. Europaeis advenientibus, hodiernae Brasiliae terra amplius 2000 gentium et tribuum erant et omnium incolarum aestimatio trium milionum Amerindorum erat. Aliquantum prisca linguistica recensio 188 vivas autochthonicas linguas cum 155 000 totalium locutorum invenit. Die 18 Ianuarii anni 2007, Opus Fundatum Nationale Indii (Lusitane Fundação Nacional do Índio) sexaginta septem dissimiles "tribus incontactas" in Brasilia hodiernam, plus quadraginta ex anno 2005, firmavisse retulit. Cum hac additione, Brasilia maximum "populorum incontactorum" numerum in mundo habere nunc firmata est, vel magis quam insula Nova Guinea. Anno 1500, Lusitanis adventis, Amerindi plerique seminomadicae tribus erant, praesertim litus iuxta ripas maximorum fluminum incolentes.
Dispar Christophoro Columbo, qui in Indias Orientales advenisse putavit, Lusitani, per Valascum de Gama, in Indiam per tramitem Oceani Indici iam advenerant cum in Brasilia advenerunt. Nihilominus, vox índios ("Indi") statuta est ad designandas Novi Mundi gentes et adhuc lingua Lusitana ea hodie utitur, dum gentes Indiae indianos Lusitane ad duos populos discernendos nominantur. In principio, Europaei autochthones bonos silvestres vidit et mixtura generum incolarum statim coepit. Tribuum bellum, cannibalismus, et persecutio Caesalpiniae echinatae ob suum rubrum pigmentum Lusos ut Amerindi civilizandi essent convicerunt.
Colonizatio
Per saeculum septimum decimum, exploratores privati ex archegia Paulistana, hodie Vexillarii (Lusice Bandeirantes) nominati, exploraverunt et Brasilienses limites expanderunt praecipue dum in intestinas tribus impetus fecerunt ut Brasilienses autochthones in servitutem redacti sint. Saeculo duodevicensimo, vexillarii aurea et adamantina deposita in hodierna Fodinarum Generalium civitate invenerunt. Harum fodinarum usurpatione praecipue usa est Regia Lusitanica ut "Imperii Globalis" expansioni et servationi et sumptuoso victui in continente pecunia suppeditaretur. Modus quo his depositis corona Lusitana et potentes locales manus usurpaverunt, nihilominus, colonialem Brasiliam immoderatis vectigalibus oneravit. Aliquot populares motus pro libertate contra vectigalia a coloniali gubernatione instituta surrexerunt, velut Dentiextrahi (Luse Tiradentes) anno 1789, sed secessionistici motus crebro ab auctoritatibus regentis colonialis regiminis repulsi sunt. Aurea productio circa exiens saeculum duodevicensimum deficiebat dum Brasiliensis continentis proprie stagnationis tempora incipiebat. Brasiliensis colonialis oeconomia Amerindis et Africis servis valde usa est.
Adversus vicinas Hispanicas possessiones in America Meridionali, Lusitana Brasiliae colonia territorialem, politicam et linguisticam integritatem ob Lusitanici administrativi conaminis actionem servavit. Quamquam aliae nationes, praesertim Batavica et Gallica potentiae, per Lusitanicae rectionis tempus coloniae minabantur, auctoritates populusque ultimatim in limitibus protegendis ex extraneis impetibus bene successerunt. Lusitania adhuc aurum argentumque versus Brasiliam missura fuit, mirabilis moris colonialis inversio ut coloniae integritas protegeretur.
Imperium
Anno 1808, Lusitanus regius comitatus, e Neapolionicis copiis quae Lusitaniam invaserant fugiens, se Urbe Fluminensi consedit, quae Lusitanicae gubernationis et totius Imperii Lusitanici sedes facta est, quamquam extra Europam sita. Urbs Fluminensis Lusitanici Imperii caput ex anno 1815 fuit. Postea, Regnum Foederatum Lusitaniae, Brasiliae et Algarbiarum (1815–1825) creatum est, capite in Olisipone. Regresso in Lusitaniam, Ioannes VI, eius apparenter heres Petrus Brasiliensis regni procurator in Regno Foederato Lusitaniae, Brasiliae, et Algarbiarum anno 1821 factus est. Post politicarum rerum controversiarumque seriem, Brasilia libertatem e Lusitania die 7 Septembris 1822 consecuta est. Die 12 Octobris 1822, Dominus Petrus primus Imperator Brasiliae factus est, Kalendis Decembribus anni 1822 coronatus. Lusitania Brasiliam liberam civitatem anno 1825 agnosceret.
Anno 1824, Petrus Concilium Constituens clausit, corpus "libertatem periclitari" asserens. Petrus tunc constitutionem secundum Lusitanam (1822) et Gallicam (1814) produxit. Indirecta comitia definivit et legisferum, exsecutivum iudicialemque gubvernationis ramos creavit, nihilominus, quoque quartum ramum, "potestatem moderatam," ab Imperatore possessum addidit. Petri gubernatio oeconomice administrativeque inefficax consideratus est. Politicae pressiones imperatorem se abdicare die 7 Aprilis 1831 postremo fecerunt. In Lusitaniam regressus est, quinquennem filium Petrum II post relinquens. Usque donec Petrus II maturus fuit, Brasilia a regni procuratoribus ex anno 1831 ad 1840 gubernata est. Regni procurationis periodos turbulenta et numerosis localibus tumultis notata fuit, incluso tumulto Maleorum (Lusitane Revolta dos Malês), maxima urbana servorum rebellione in Americis, quae in Bahia anno 1835 accidit.
Die 23 Iulii 1840, Petrus II imperator coronatus est. Eius gubernatio substantiali caffeae exportationum incremento, Bello Triplicis Foederis et servorum commercii ex Africa anno 1850 fine notata est, quamquam servitus in Brasiliensi territorio non prius quam anno 1888 Lege Aurea promulgata abolita est. Per Eusebii de Queirós legem, Brasilia servos ex Africa anno 1850 importare desivit. Servitus omnino anno 1888 relicta est, quod Brasiliam ultimam nationem servitutem Americarum prohibentem fecit. Demum servitute abolita, magna Europaeorum immigrantium affluentia evenit. Per decennium 188, imperatoriale dominium super domesticam politiam deteri coeperat ob crises cum Ecclesia Catholica Romana, exercitu, et servos tenentibus. Republicanus motus paulatim firmabatur. Dominantibus ordinibus non diutius opus erat ut imperium eorum desideria protegeretur qui penitus servitutis abolitionem passi sunt. Vere, imperialis mediatio contra eorum cupiditatem pro locali autonomia erat. Anno 1889, Petrus II abdicatus et republicanum systema in Brasilia adoptatum est. Postremo, imperium reapse collapsum est per subitaneam conversionem rerum.
Carolus Eugenius Boucher de Boucherville
Carolus Eugenius Boucher de Boucherville (natus Monte Regali die 4 Maii 1822; ibidem mortuus die 10 Septembris 1915), medicus, fuit politicus Canadensis et bis Quebeci primus minister accurate a die 22 Septembris 1874 usque ad diem 8 Martii 1878 et iterum a die 21 Decembris 1891 usque ad diem 13 Decembris 1892.
Historia Brasiliensis
Respublica
Petrum II die 15 Novembris 1889 respublicana militaris conversio rerum a summo praefecto Deodoro da Fonseca ducta dimisit, qui de facto primus praeses per militarem ascensionem factus est. Civitas Res Publica Civitatum Foederatarum Brasiliae nominata est. De anno 1889 ad 1930, dominantes civitates Sancti Pauli et Fodinarum Generalium possessionem praesidentiae alternaverunt. Commissio militaris dominium anno 1930 cepit. Gaetulius Vargas munus aliquanto post adeptus est, et se dictatorialem moderatorem usque ad annum 1945 tenuit. Denuo electus est anno 1951 et in munere usque ad suam mortem voluntariam anno 1954 perseveravit. Post annum 1930, succesivae gubernationes industriale agriculturaleque incrementum et vastorum intestinorum Brasiliensium evolutionem continuaverut. Iuscelini Kubitschek muneris anni (1956–1961) politicae petitionis sententiola "quinquaginta anni in quinque" (Lusitane 50 anos em 5) notati sunt.
Rudolphus Jahn
Cursus honorum
Anno 1929 Moscoviam iit, ut in universitate pugnam revolutionariam edisceret. In Germaniam reversus iterum factioni communistae favebat. Anno 1933, cum Nazistae rerum potiti sunt, Jahn iterumiterumque in carcerem missus est et anno 1939 ad finem Belli Orbis Terrarum II in Castra carceralia Buchenwald. E castris liberatus Lipsiam rediit et iterum pro communistae factione et collegio opificum laboravit. Anno 1948 in Brandenburgum terram missus est et ibi collegium opificum rexit. Mense DEcembri anni 1949 successor Caroli Steinhoff praeses ministrorum Brandenburgi electus est. Praeterea annis 1949 - 1954 legatus camaerae populi, parlamenti Reipublicae Democratica Germaniae, fuit. Mense Iulio 1952, cum terrae foederales in Germania Orientali dissolutae essent, Jahn praeses consilii pagi Dresdae factus est et eum honorem ad usque 1958 tenuit. Tum tirocinium legatorum absolvit et annis 1959 - 1963 legatus RDG in Bulgaria fuit. Tum Berolini in administerio rerum externarum laboravit. Anno 1968 a vita publica se recessit. Paucis diebus antequam RDG dissoluta est, Jahn mortuus est.