cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basilica Vaticana
Descriptio Novae Basilicae
Hodierna basilica longitudinem habet 693 pedum a portico usque ad absidem, et 451 pedum per transeptum. Altitudo crucis est 435 pedum, ergo maxima ecclesia christiana. Basilica est coronata a thelo magno, cuius pulchra forma videri potest a tota Roma eiusque regione. Magnitudinis interioris non inmediater exstat, cum proportio omnium partium bene ordinatur. Differt a nonnullis epochae ecclesiis in quo permixta est luce, a claris fenestribus sub cupula introeunte. Sub cupulam et super Apostoli sepulchrum exstat ciborium a Bernini aere fundatum. Reliquiarum in Basilica Sancti Petri una est Cathedra Petri. 148 papae, a Sancto Petro ad Ioannem Paulum II ibi sunt sepulti, et nonnulla opera artis ibi sunt ad Dei gloriam dedicata, inter quae forsitan maximum est sic dicta Pietas a Michael Angelo Bonarotio sculpta.
Functio
Basilica Vaticana non est suprema ecclesiarum Catholicarum - sedes Cathedrae Episcopi Urbis Sacrosanctissima Basilica Laterana est - sed est Ecclesia apud quem celebrationes liturgiciae Pontifici Romani per regulam celebratae sunt.
Cuperia
Cuperia (Francice: Cubières-sur-Cinoble; Occitanice: Cubièras de Cinòble) est commune Francicum praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone situm. Anno 2012 Cuperia 99 incolas habebat. Quo modo numerus Cuperiensium usque ab anno 1793 variaverit, ex actis EHESS (usque ad annum 1999) et INSEE (ab anno 2004) legi potest.
Institutum Caritatis
Congregatio die 20 Februarii anni 1828 prope sanctuarium Sacri Montis Calvarii, Oscelae Lepontiorum, a sacerdote et philosopho Italico Antonio Rosmini Serbati (1797-1855) condita est; a papa Gregorio XVI die 20 Septembris anni 1839 approbata est.
Campidanus
Campidanus seu Campitanus  (Italiane: Campidano; Sarde: Campidanu) est planitia Italiae in Regione Sardinia sita ac historica terra. Incolae Campidanenses appellantur.
Campidanus est maxima planitia in Sardina.
Geographia
Terra campidanensis omnia divisa in sub-regiones:
Calymnos
Calymnos (Neograece ), antea Calymne (Graece ) est insula (et demus) a Coo ad boream versa, in catena insularum Dodecanesi inclusa. Iam ab Homero memorata (vide infra) antiqui imprimis de melle, quod usque hodie laudatur, scripserunt (ut puta Plinius Maior in libris Naturalis historia intitulatis et Ovidius in libro octo Metamorphoseon: "fecunda melle Calymne". )
Nomen
Antiquum insulae nomen Calydna (Καλύδνα) a verbis καλός ("bonus", "pulcher") et ύδνα (i.e. ύδωρ; "aqua") deductum esse creditur insula bonae aquae valens. In Iliade de insulis Calydnae scriptum est:
Οἳ δ᾽ ἄρα Νίσυρόν τ᾽ εἶχον Κράπαθόν τε Κάσον τε καὶ Κῶν Εὐρυπύλοιο πόλιν νήσους τε Καλύδνας, τῶν αὖ Φείδιππός τε καὶ Ἄντιφος ἡγησάσθην Θεσσαλοῦ υἷε δύω Ἡρακλεΐδαο ἄνακτος· τοῖς δὲ τριήκοντα γλαφυραὶ νέες ἐστιχόωντο.
Persea americana
Persea americana (binomen a Philippo Miller anno 1768 statutum) est planta florens in Mexico et Media America orta, quae ad familiam Lauracearum pertinet. Fructus est esculentus et adhibitus est in guacamole parando.
Calymnos
Nomen
Saeculo quarto a.C.n. insula Calymna sive Calymne vocatur, tempore byzantino nomen in Calymnos progreditur.
Persea americana
Semina huius speciei reperta sunt in locis archaeologicis Mexicanis Coxcatlán, El Riego, Purrón, unde domesticationem hac regione anno circiter 6 500 a.C.n. inceptam censetur.
Calymnos
Loci natura
Calymnus area 110.58 km² est magnitudine quarta insularum Dodecanesi. In Aegaeo mari orientali inter Coum (12 km a meridie) et Lerum (2.1 km a septentrione) sita est. Minima ad Asiam Minorem (ad paeninsulam Halicarnassensem, Turcice: Bodrum Yarımadası) distantia est paene 17 km.
Ad demum quaedam insulae minores pertinent, inter quas Pserimos (5 km ab oriente), Telendos (1 km ab occidente) et Calolimnos (plus quam 6 km ab boreo-oriente).
Longitudo maxima a boreo-occidente ad austro-orientem est paene 21 km, latitudo maxima a meridie 13 km, a septentrione circiter 1.2 km.
Calymnos est insula montuosa, pars planitierum minus quam 10% efficit. Loci natura magna ex parte glabra est duabus vallibus fertilibus locorum Bathy Pothiaeque exceptis, ubi oleae, citri sinenses et vinea crescunt.
Terrae motus circa Calymnum crebri fiunt.
Historia
Initio a Caribus inhabitata postea Coo subiecta erat, cuius fortunas per saecula secuta est. Medio Aevo ad Imperium Romanum Orientale pertinebat, saeculo decimo tertio classi Venetae praesidio erat, anno 1310 in possessionem equitum Rhodiorum profecta, anno 1522 ab Ottomanis occupata est.
Die 12 Maii anno 1912 a nautis Italianis occupata usque ad annum 1947 ab Italia recta est, tum demum cum civitate Graeciae coniuncta est.
Administratio et incolae
Calymnos est demus Graeciae. Usque ad annum 2010 pars nomi vel praefecturae Dodecanesi erat, in adminstratione anno 2010 reformanda (vide: Libellus Callicratis) regionali Calymni unitati tunc creatae attributa est.
Plus quam 90% incolarum Pothiae, Chorio et Panormo habitant, cum insula septentrionalis incolis paene vacet (status 2001):
Venzolasca
Venzolasca (Lingua Corsa A Venzulasca) est commune Francicum 1'657 incolarum (anno 2012) praefecturae Corsicae Superioris in regione australi Corsica.
Blondia
Blondia (theod. Blondi, e Theodisca blond – flava, 1934 – 1945 Berolino) canis (femina) Adolphi Hitleri erat.
Meritum
Saepe Hitler in imaginibus cum hac cane apparet; conscii reportant Hitlerum Blondiam valde amavisse. Traudl Junge prodit in memoriis suis scriptis: “Hitler valde gaudebat, cum Blondiae paulo altius salire contigit”. Multae eiusmodi imagines in foliis epistularum pictae humanitatem Hitleri monstrare videbantur.
Pinas
Pinas (Occitanice Pinars) est commune Francicum 474 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Villez-sur-le-Neubourg
Villez-sur-le-Neubourg est commune Francicum 275 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Oliverius de Germay
Oliverius de Germay (Augustae Turonum die 18 Septembris 1960 natus) est episcopus Francicus Adiacii (Dioecesis Adiacensis)
Cucugnan
Cucugnan (Occitanice  Cucunhan ) est commune Francicum 137 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Agrippina
Agrippina fuit nomen femininum Romanum a cognomine Agrippa derivatum.
Odo de Soliaco (episcopus Parisiensis)
Odo de Soliaco fuit filius Erchenbaldi qui etiam "Odo" dictus est, nepos Guillelmi Blesensis domini de Soliaco, pronepos Stephani comitis Blesensis et abnepos Gulielmi I regis Angliae. Successor Mauritii de Soliaco (cui minime cognatus erat) Odo de Soliaco episcopus Parisiensis meruit ab anno 1197 usque ad diem 13 Iulii 1208, quo die mortuus est. Successor ad episcopatum fuit Petrus de Nemosio. Synodicae constitutiones composuit, id est prohibitiones et praecepta observanda ab omnibus sacerdotibus.
Institutum Telluris
Institutum Telluris (Anglice Tellus Institute) est societas non lucrativa pro investigatione et ratione Bostoniae in Massachusetta condita. Suus finis est transitum promovere ad aequam et humanam telluris civilizationem quae sustineri potest. Institutum anno 1976 a Paulo Raskin, Ricardo Rosen, Stephano Bernow, Ioanne Stutz, et Davide Nichols conditum est ad investigationem consiliorum de subsidiis et circumiectis promovendam. Paulus Raskin est praeses. Annis primis, collegium non Institutum Telluris, sed Grex Investigationis Rationum Energiae (Anglice Energy Systems Research Group) appellatum est.
Dammarie-en-Puisaye
Dammarie-en-Puisaye est commune Francicum 180 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Odo de Soliaco (episcopus Parisiensis)
Successor in episcopatu fuit Petrus de Nemosio. Frater Odonis, nomine Henricus, fuit archiepiscopus Bituricensis.
Saint-Gengoux-le-National
Saint-Gengoux-le-National  est commune Francicum 1'057 incolarum (anno 2009) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Verdèse
Verdèse (Lingua Corsa A Verdese) est parvum commune Francicum 38 incolarum (anno 2012) praefecturae Corsicae Superioris in regione australi Corsica.
Rota futurorum
Rota futurorum (Anglice futures wheel) est ratio visualizationis graphicae futurarum certae mutationis vel progressus consecutionum, rectarum et indirectarum. Ab Hieronymo C. Glenn anno 1971 inventa est, cum discipulus in Schola Graduata Educationis Antiochena (nunc Universitas Antiochena Novae Angliae) esset. "Rota futurorum," dixit, "est modus cogitationis et interrogationis de futuris ordinandarum, genus inflatus spiritus constructi."
Saint-Gengoux-de-Scissé
Saint-Gengoux-de-Scissé  est commune Francicum 594 incolarum (anno 2009) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Cumiès
Cumiès (Occitanice  Cumièrs ) est commune Francicum 36 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Gualterus de Constantiis
Gualterus de Constantiis (mortuus die 16 Decembris 1207), e Cornubia oriundus, fuit episcopus Lincolnensis annis 1183-1184, inde archiepiscopus Rothomagensis usque ad mortem, et iusticiarius regni Angliae. Ille fuit cui Ioannes de Hauvilla carmen suum Architrenius anno 1184 dicavit. Fuit fautor tertiae expeditionis sacrae et minister regis Ricardi I.
Flamen
Flamen (-inis m.) sacerdos publicus Romanus erat, qui singulo deo inserviebat. Quindecim omnino flamines erant, tres maiores et duodecim minores. In antiquiore ordine sacerdotum flamines maiores continuo post regem atque ante ipsum Pontificem Maximum locum habebant. Officium flaminis flamonium, uxor eius flaminica erat.
De origine flaminum
Ut pleraque instituta ad religionem pertinentia, quae antiqua esse videbantur, ita flamines a rege Numa creatos esse memoriae traditum est, ut partem sacrorum a rege antea perfectorum susciperent. Nomen eorum a filamine, quod lanae filo cinctum apicem summo capite gerebant, ductum esse antiqui Romani credebant, sed moderni auctores originem indoeuropaeam tam vetusto sacerdotio quaesiverunt, ut Georgius Dumézil, vir comparandis inter se religionibus et mythicis fabulis populorum indoeuropaeorum nobilis factus, qui flamen idem verbum esse atque Indicum brahman voluit. Sic antiquiores quam rex Numa esse possunt. Sed non omnes idem sentiunt. Quidam simplicius flaminem a flando duxerunt, id est flando ignem sacrum.
Nomen gentis Flaminiae a flamine derivatum est (nobilissimus est Caius Flaminius Nepos ad lacum Trasumenum ab Hannibale victus), necnon cognomen Flamininus (exempli gratia liberator Graeciae Titus Quinctius Flamininus).
De flaminibus maioribus et deis eorum
Flamines maiores patricio genere orti et confarreationis ritu non minus parentes eorum quam ipsi matrimonium contraxisse debebant - id est maxime solemne atque religiosum genus matrimonii cui Pontifex Maximus et flamen Dialis intererant. Praeterea Romae adsidue remanere eos oportebat. Hi autem erant:
Quod hi dei tam antiquo sacerdotio praediti erant nos docet hanc triadem masculorum deorum tres maximos deos Romanos fuisse antequam Etrusci reges triadem Capitolinam attollerent, id est Iovem, Iunonem Minervamque (duabus deabus inclusis).
Hanc tripertitionem flaminum maiorum Dumézil ad tripertitionem officiorum maiorum in vetusta societate indoeuropaea refert. Nam Iovem initio deum regni ac sacrorum (id est antiquitus magicarum artium), ut apud Indicos Varunam aut Mithram, Martem autem belli ut Indram, Quirinum fecunditatis, opum ac divitiarum ut Nasatyam fuisse voluit. Sic in Indica societate tripertitio fuit inter sacerdotes, bellatores et homines qui opes gignebant (exempli gratia agricolae, pastores, artifices, mercatores...). Haec interpretatio ingeniosissima quidem est sed mera coniectura probatione carens remanet.
Alii ternos flamines ad nascentem Romam tribusque antiquas referunt : tres enim fuerunt (Luceres, Ramnes, Tities); alii deum alium in monte alio cultum ac Martem Latinorum Palatium incolentium deum, Quirinum Sabinorum Quirinalem collem habitantium, Iovem gentis in Capitolino monte sedem habentis (sive Latini, sive Sabini, sive etiam Etrusci fuere) fuisse volunt. Etc. Hoc certe non absurde putant deos singulos fuisse trium partium quae coalescendo Romam fundavere: nam semel in anno tres flamines maiores simul carro arcuato per urbem vehebantur ad sacrum deae Fidei faciendum; qui ritus societatem veterem fide mutua innixam renovare ac confirmare videri potest.
De flaminibus minoribus et deis eorum
De duodecim flaminibus minoribus, qui contra plebei homines erant, decem tantum nobis noti sunt:
Plerique dei hac enumeratione comprensi tempore Ciceronis vel Varronis magni dei non iam erant, nisi Ceres et Vulcanus. Falacer aut Furrina mera nomina erant de quibus coniectura scribebant, cum nihil certi scirent. Nam haec enumeratio nos revocat ad condicionem religionis Romanae multo antiquiorem vetustissimis litteris Latinis.
De flamine Diali
Aulus Gellius, qui secundo saeculo multa vetusta scripta transcripsit ac sic nobis servavit, de caerimoniis flaminis Dialis nos certiores fecit. A quo multis interdictis vel castibus impeditum eum sacerdotem fuisse scimus. Exempli gratia ei nefas erat: E quo apparet eum impeditum fuisse quominus exercitum duceret ac magistratus cum imperio, sicut praeturam et consulatum, gereret. Quocirca in rebus gestis Romanorum non saepe de flamine Diali mentio facta est. Colleen McCullough in mythistoria Fortune's Favourites inscripta nobis Gaium Iulium Caesarem ostendit Gai Mari ob invidiam flaminem dialem invitum factum et maerentem quod numquam consulatum aut praeturam gesturus sit aut exercitum ducturus.
Hi mores etiam observabantur: - si uxorem amiserat, flamonio se abdicabat - pedes lecti eius luto circumliti erant - capilli unguesque decisi ab homine libero sub arbore felici terra operiebantur - si quis vinctus domum eius introierat liberabatur vinculis catenaeque e tecto in viam demittebantur - ignis e domo eius efferri non poterat nisi ad sacros usus - quotidie feriatus erat, id est dies omnis ei religiosus erat.
Rursus magni honores ei tribuebantur: sella curulis, introitus in senatum (quamquam hoc quidem non semper in usu fuisse videtur), toga praetexta atque etiam lictor unus. In conviviis continuo infra regem accumbebat. Solus flaminum albogalerum gerebat, id est galerum ex corio albo (nam Iovi hostia alba sacrificabatur). Sed post reges exactos Pontifex maximus cum collegio pontificum universae religioni Romanae praefectus est: ita tribus nominibus propositis, flaminem Dialem ipse eligebat (etiam invitum capere poterat). Si flamen adversa valitudine aut alia de causa impediebatur, Pontifex Maximus in eius vicem sacra suscipiebat. Praeterea si quando controversia aut quaestio de iure vel caerimoniis flaminis exsistebat, Pontifex maximus, ut iuris divini peritissimus, de ea re cognoscebat decernebatque. Nam in religionis interpretatione flamen pontificum dicioni subiectus erat.
Flaminica quoque sacra obibat : nundinis enim omnibus arietem Iovi in Regia immolare solebat. Si forte tonitrua audierat nihil agere eum oportebat antequam piaretur.
De ceteris flaminibus non multa accepimus, sed ad tam multas caerimonias animos intendisse eos necesse non fuit, quoniam dei eorum ad salutem Reipublicae tanti momenti non erant. Nihilo minus tamen flamen Martialis ac Quirinalis, cum in provincias proficisci volebant, a Pontifice Maximo Romae retineri poterant, quod anno 131 a.C.n. Lucio Valerio Flacco evenit, iubente Publio Licinio Crasso.
De flaminibus Augustalibus rebusque novis ceteris
Reipublicae exeuntis tempore utilitas huius sacerdotii ex horrida antiquitate in aetatem tam diversam immutati remansi non iam recte intellegebatur: itaque caerimoniae neglegentius observabantur ac flamines ipsi minore reverentia fruebantur. Ita accidit ut post necem L. Cornelii Merulae, anno 87 a.C.n. perpetratam, per quinque et septuaginta annos flamen dialis fuit nullus. Gaius Iulius Caesar destinatus quidem flamen fuerat sed numquam inauguratus ob Sullae dictatoris inimicitias. Dictator et ipse factus, Gaius Caesar honores divinos, aras et flaminem qui sibi, ut deo, sacrificaret, accepit ita ut Marcum Antonium consulem anno 44 a.C.n. tamquam flaminem Caesaris ipse eligeret. Haec est origo divini cultus imperatorum.
Post bella civilia Caesar Augustus religionem maiorum in pristinum honorem revocare voluit: itaque pontifex maximus anno 12 a.C.n. factus, flaminem dialem necnon ceteros restituit. Sed eodem tempore flaminem divi Iuli et cultum imperialem confirmavit, ita ut Romae et in Italia mortui (id est divi!) tantum imperatores sacra et templa haberent, in provinciis contra Romae et Augusto (id est imperatori regnanti) arae statuerentur. Mox in omnibus fere municipiis et coloniis per universum imperium, quinque primis saeculis post Christum natum, flamines Augustales fuere, qui sacrificarent tam vivis quam mortuis et inter deos decreto senatus relatis imperatoribus. Magistratus honorificus flamonium tum erat magis quam vera religio sed cultus imperatorius tam diversas nationes in unum populum ac velut unam civitatem confudit: hoc enim politicum propositum Augusti fuerat. In plurimis monumentis ac cippis isti sacerdotes nomen suum cum flaminis titulo et imagine apicis, qui semper velut insigne flamonii permansit, reliquerunt.
Conclusio
Flamen primo velut res propria dei sui erat, cui similis quodam modo vita et aspectu esse debebat. Itaque inaugurabatur non secus atque statua vel templum ita ut, vinculis et officiis vitae humanae una cum uxore liberatus, deo suo tantummodo operam daret. Quod commune ei cum Vestalibus et argumentum evidens antiquitatis maximae est: nam a more Romano quem postea novimus abhorret. Cicero enim ait Romanos eosdem homines et exercitus ducere et sacerdotia publica exercere et magistratus summos gerere semper voluisse, ut ab optimis viris non minus res publica optime gereretur quam iura deorum exactissime observarentur. Romae ordo sacerdotum separatus numquam fuit (quod contra et apud Gallos (Druidae) et in India vel in Medio Aevo videmus). Itaque sub Imperatoribus flamen paulatim ceteris sacerdotum collegiis similior factus est, ita ut in provinciis quibusdam flamines Augustales sacerdotes Augustales nominarentur.
732 Tjilaki
732 , olim designationibus 1912 OR et 1958 FC agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Ada Massinger in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 732 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ferdinandus I (rex Utriusque Siciliae)
Ferdinandus I Utriusque Siciliae (Neapoli natus die 12 Ianuarii 1751; ibidem mortuus die 4 Ianuarii 1825) fuit rex Neapolis ab anno 1759 usque ad annum 1806 et inter annos 1815 et 1816 sub nomine Ferdinandus IV Neapolis, rex Siciliae ab anno 1759 usque ad annum 1816 sub nomine Ferdinandus III Siciliae et rex Utriusque Siciliae ab anno 1816 usque ad mortem anno 1825.
Regnum
Die 23 Decembris 1798 - Ferdinandus I rex a militibus Rei Publicae Francicae persecutus a Neapoli in Siciliam fugit.
Thuia
Thuia est arbor familiae Cupressacearum quae comprehendit etiam cupressos. Cognomen in America septentrionali est arbor vitae, propter folia perennia. Nomen venit a Θυια (ex sermone graeco antiquo θυоς (thuos) = incensum, ex verbo θυω (thuo) = macto) quia est arbor cuius lignum est odorum.
Forgues (Garunna Superior)
Forgues  est commune Francicum 191 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Lingua Turcica
Kalendis Novembribus anno 1928 abecedarium Latinum in Turcia inducitur. Antea litterae Arabicae in usu erant.
Locus
Lingua Turcica in Turcia, Cypro, Macedonia Septentrionali, Syria, Mesopotamia, Libano, Bulgaria, Persia, Agro Merulensique publice, etiam in Germania, Bulgaria, Graecia privatim adhibetur, et passim ubi gens Turcorum pervenit aut belli aut migrationis causa.
Harmonia vocalium
Ius harmoniae vocalium tota in lingua Turcica clare praepositur, quo omnes vocales claris et obscuris attribuuntur: Vocales clarae sunt e, i, ö, ü, at obscurae a, ı, o, u. Cuique vocali gregi alteri tantum una alteri attributa est. Non solum in verborum truncis invenitur harmonia haec, sed etiam affixa adhibenda iuri huic parent, quo fit, ut de consuetudine affixis duo varietates sint. Verbum Turcicum purum solum ex vocalibus aut claris aut obscuris, nunquam mixtum, constitutum est. Ita "Vicipaedia" Latina non harmoniae vocalium sequitur, quia verbum "Vicipaedia" Turcice dictum "Vikipaydia" sonaret, ambas vocales et claras et obscuras continet. Turcica Vicipaedia vero harmoniae vocalium oboedit, scriptum Turcice, et dictum Vikipedi cum vocalis omnibus claris. Roma tamen solum ex vocalibus obscuris constituta est, nimirum nomen in lingua Turcica idem invenitur. Non pauca Turcica verba composita interdum prima vista non iuri oboediunt: hic quaeque parti harmonia propria manet. Affixa sane harmoniae partis terminalis verbi compositi oboediunt.
Iterum distinguendum est inter harmoniam vocalium minorem et maiorem.
Harmonia vocalium minor
Separantur vocales clarae e, i, ö, ü ab obscuris a, ı, o, u, ita duo formae suffixorum occurunt Momentum habet harmonia vocalium maior formationis suffixorum pluralium velut quorunque casuum.
Harmonia vocalium maior
In harmonia vocalium maiore suffixis non duo sed quattuor formae cum vocalibus i, ı, ü, u inveniuntur: Non raro plura suffixa eandem vocalem ostendunt, per exemplum üzgünsünüz in moerore estis (üzgün in moerore esse, üzgün-sün in moerore es, üzgünsün-üz in moerore estis).
Grammatica
Verba Turcica plurimas formas habent, ut in lingua Latina, quae functionem verborum in sententia clare exprimunt et subiectum non est semper obligatorium. Exempla:
Nomen
Nomen Turcicum numerum pluralem cum -lar/-ler et septem casus habet. Exemplum:
Pronomina
Sunt sex pronomina.
Exempla
Haec exempla sententiarum Turcice scripta videre possumus. Subiectum hic repraesentatum est inter, quia non est obligatorium in sententiis Turcicis. Verbum subiecta clare exprimunt.
Theodora Comnena (regina Hierosolymitana)
Theodora Comnena (Graece ; nata anno 1145 seu 1146) fuit femina nobilis Byzantina e familia Comnenorum. Fuit filia Isaacii Comneni quam ex Irenam Synadenam genuit. Nupsit Balduino III regi Hierosolymitano; post cuius mortem amasia fuit Andronico Comneno imperatori futuro, eoque peperit:
Aspasia
Aspasia (Graece, c. 470 a.C.n. –c. 400 a.C.n., ) fuit amatrix Periclis, quae, Mileti in colonia Graeca nata, filium cum Pericle habuit, qui praetor militum factus est. Pericle autem mortuo, amatrix Lysiclis fuisse putatur.
3276 Porta Coeli
3276 , olim designationibus 1982 RZ1, 1974 HO1, et 1984 AA1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Antonio Mrkos, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3276 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sancti Nicolai Capella (Alba)
Saint-Nicolas-la-Chapelle  est commune Francicum 77 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Saint-Forgeot
Saint-Forgeot  est commune Francicum 509 incolarum (anno 2009) praefecturae Araris et Ligeris in regione Burgundia.
Megalopygidae
Megalopygidae sunt familia papilionum qui in America Septentrionmali (undecim species) et tropicis Novi Mundi endemici sunt.
Larvae, pilis longis praeditae, globulorum gossypii similes sunt. Eis sunt spinae venenosae, quae morsum acerbum et inflammationem nonnullos dies persistentem efficere possunt. Aliquando, morsus capitis dolorum, nauseae, vel morbi nota schock similes efficit. Larva cuius morsus fortasse infamissima eruca Megalopyge opercularis est.
Villiers-en-Désœuvre
Villiers-en-Désœuvre est commune Francicum 862 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Eudocia Comnena
Eudocia Comnena (Graece ; anno circiter 1160 nata; Anianae mortua anno 1202 seu 1203) fuit femina nobilis Byzantina e familia Comnenorum. Fuisse creditur filiam Isaacii Comneni quam ex Irenam Synadenam genuit (sed haec non satis liquet). Eudocia Comnena nupsit Guillelmo VIII domino Montispessulani et eo peperit filiam Mariam, matrem regis Iacobi I Aragoniae.
2334 Cuffey
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2334 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Balduinus Exoniensis
Balduinus (natus circa annum 1125; Accone mortuus die 19 Novembris 1190) fuit scriptor theologicus, episcopus Vigorniensis et mox archiepiscopus Cantuariensis ab anno 1185, fautor et particeps tertiae expeditionis sacrae; ibi in obsidione Acconis mortuus est. Bononiae iuri canonico studuit.
Nepos eius Iosephus Iscanus ex expeditione sacra reversus carmina duo Latine composuit, quae "Antiocheis" (de bello sacro) et "De bello Troiano" inscripsit.
Aetas aurea Islamica
Hoc tempus fertur caliphatu Abassidico collapso ad exitum per invasiones Mongolicas, Bagdato anno 1258 expugnato, esse perductum. Academici quidam aetatis huiusce finem anno 1350 ascribunt, eam cum renascentia Timuridica coniungentes. E contra, alii scientiis rebusque gestis periti finem aetatis auraeae transactum quindecimum sedecimumve saeculum nominant. Tempus Islami mediaevalis huic admodum similis, immo aequalis est, fonte quodam excepto, terminum ab anno 900 ad annum 1300 definientem.
Historia notionum
Metaphoram aetatis auraeae adhibere coeperant in litteris saeculo undevicensimo de historia Islamica conscriptis, in contextu aestheticae occidentalis, quae nomine orientalismi innotescebat. Auctor ille operis Handbook for Travelers in Syria and Palestine (inscripti anno 1868) observavit sacras Islamicae religionis aedes Damasci constructas "tamquam Mahometanismum ipsum, cito cadere", quae antea reliquiae aetatis aureae religionis Islamicae fuerunt.
Non exstat definitio termini haudquaquam ambigua et, prout adhibuere ad focum definiendum culturalis et militaris progressionis, illud potius diversa indicat tempora. Itaque, auctor undevigesimi saeculi portendere possit ad regnum caliphae, seu sesquisex saecula, alii autem exitum tantummodo nonnullis decenniis post occupationem Rashidun, Umaro defuncto, exortoque bello civili, vulgo quod primam fitnam appellant.
Vertente vigesimo saeculo, terminum nonnisi passim usitabant, eumque crebrius primos calipharum successus re militari appellabant. Saeculo solummodo 20o medio in usu percrebrescebat, quem nuperrime indicant tempus cultu, scientia, mathesique florentissimum, sub dicione calipharum saeculo nono et undecimo (inter constitutionem Domus Sapientiae et bella Cruce signatorum). saepenumero autem partes saeculi noni duodecimique includunt. Definitiones etiamnunc variantur. Aetatem auream fini caliphatuum aequare plerisque convenit, quod in signis historicis innititur, sed hactenus disputatur, utrum cultura Islamica prius inceperit se inclinare. Proin, Khan (2003) determinat aetatem auream intercidisse inter annum 750 et 950, amissisque sub Harun al-Rashid territoriis, defuncto al-Ma'mun anno 833, condicionem culturalem in deterius vertisse argumentatur, saeculique duodecimi bella crucigera efficiebant imperii Islamici casum, unde nunquam se collegit.
Regiminis sustentatio
Imperium Islamicum pecuniam academicis suppeditabat. Pecuniam motui translatorio impendebant, quoniam translationes quaedam annuos sumptus consociationis (Medical Research Council) Concillii Medici Britannici Indagationis aequivalere aestimantur. Optimi academici et translatores memoratu dignissimi, velut Hunayn ibn Ishaq, tantam salariam habuit quam nunc solum athletarum salariae par est. Domus Sapientiae erat bibliotheca, quam Bagdati aerae Abassidiensis condidit Calipha al-Mansur.
Collationes diversae
Hoc tempore, Muslimi intererant notitiis eorum politismorum scientificis integrandis, quas occupaverant. Compluria antiquitatis opera alioquin amissa essent, nisi ea ex lingua Graeca, Syriaca, Persica Media, Sanscritica in linguam Syriacam Arabicamque linguam reddidissent. Horum operum permulta exinde in alias quoque linguas, videlicet Hebraicam et Latinam vertebant.
Christiani, praesertim asseclae Ecclesiae Orientalis (Nestorianae), politismo Islamico contulerunt, regnantibus Ummayadis Abbasidisque, Graecorum philosophorum scientiaeque antiquae operibus in Syricam, mox Arabicam translatis. Praecellebant in permultis provinciis, praecipue in philosophia, scientia (velut Hunayn ibn Ishaq, Yusuf Al-Khuri, AL Himsi, Qusta ibn Luqa, Masaqaiyyh, Patriarcha Eutychius, et Jabril ibn Buhktishu), et theologia. Diu medici calipharum Christiani Assyriani erant. Familiae Christianae ad domum Bukhtishu operabantur. A saeculo quartum ad saeculum septimum, opus Christianum academicum Graecum Syriacumque, denuo translata vel conservata erant ex periodo hellenistico. Centra discendi tradendaequa praestantia erant collegia Christiana, velut Schola Nibisis et Schola Edessae, centra pagana discendi Harrani, et valetudinarium et academia medica Jundishapur, quod erat centrum intellectuale, theologicum necnon scientificum Orientalis Ecclesiae. Domum Sapientiae Bagdati anno 826 condidere, Academiam Gondishapur imitaturi. Praeerat medicus Christianus Hunayn ibn Ishaq, eruditas medicina Byzantina. Permulta ejus opera philosophica ac scientifica de mundo antiquo translata sunt, inclusis operibus Galeni, Hippocratis, Platonis, Aristotelis, Ptolemaei, et Archimedis. Academici Domus Sapientiae Christianitati ascribebantur.
Ex variis gentibus culturis, quas occupabant per continua bella Islamica, numerus scientistarum notabilis ex Persia oriebantur, qui amplissime aetati aureae Islamicae contulerunt.Ut Bernardus Lewis putat, "Quoad culturam, polticam, notabiliusque religionem, collatio Persica novo Islamico politismo est maximi momenti. Opus Iranianorum inveniuntur in omnibus culturalis incrementi provinciis, etiam in poesi Arabica, cui poetae Persicae originis suis poematis Arabice compositis perquam contulerunt."
Dadonville
Dadonville est commune Francicum 2'259 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Aetas aurea Islamica
Technologia nova
Nova faciliorique scribendi ratione, charta introducta, nuntia tam popularia facta sunt, ut primo fortasse in serie rerum gestarum, homines tantummodo scribendo libros venumdando se sustentare potuerunt. Chartae usus ex Sinis in regiones Muslimicas percrebrescebat saeculo nono, et in Andalusia paeninsulae Ibericae (hodiernae Hispaniae et Portugalliae) pervenit. Facilius erat fabricare quam pergamenis uti. Fabricatores chartarum islamicarum methodos confecerunt manuscripta transcribendi, editionibus, quae quampiam in Europa superabant per saecula, in lucem prolatis. Hisce ex saeculis mundi residua hinc didicerat quo pacto ex linteamine chartas fabricentur.
Academia Regia Friderico-Alexandrina
Academia Regia Friderico-Alexandrina vel "Universitas Literarum Regia Friderico-Alexandrina" vel "Academia Regia Bavarica Friderico-Alexandrina" vel "Academia Fridericiana Erlangensis" universitas publica litterarum Erlangensis. Anno 1743 Erlangae consituta est.
Dadonville
Geographia
Dadonville est commune quod Ovus rigat.
Aetas aurea Islamica
Educatio
Centrale scribendi momentum illiusque studium in traditione Islamica institutioni fovebat, quae centrale religionis columen fieret omnibus locis temporibusque in rebus Islamicis unquam gestis. Momentum discendi in traditione Islamica in permultis doctrinis Mahometo unquam ascriptis reflectitur, utpote fideles docentibus, qui notitiam quaerant, sit ea in Sinis" . Hanc injunctionem imprimis in academicos valuisse ducebant, verumetiam aliqua ex parte coram populum Islamicae universitatis, sicut a dicto al-Zarnuji patet, "discere nobis omnibus esse praescriptum" . Quamquam calculare nequit quot incolae fuerint litterarum ignari, paene certum esse videtur eorum numerum comparate maiorem fuisse numero Europaeorum regnicolarum. Eruditio a pueritia incepit, linguam Arabicam Alcoranumque perscrutando, sive domi sive in schola, quae cum aede Islamica coniuncta erat. Discipuli quidam deinde studia sua pergebant ad studium Alcoranicae exegeseos iurisque Islamici conlaturi, quae praecipui momenti fuisse ferebant. Institutio in notiis memoria tenendis innitebatur, sed mox discipuli praecipiebantur, qui legerent scriberentque commentarios pertractatorum textuum usu traditos. Nonnulli ex studentibus promoveri potuerunt.
Primis saeculis Islami, institutio in formis strictioribus non permanserunt, ineuntibus autem 11. et 12. saeculis, primores regiminis institutiones constituere coeperant ad excelsius religionis studium erectas, quae nomine madrasarum innotuerunt, ut cooperationem et suppeditationem praestarent. Hae scholae serius toto terrarum orbe multiplicatae, studium Islamicum propagabant, ultra centris urbanis, ad communitates Islami diversas inter sese uniendi consilio. Verumtamen, institutio in nexu individuali inter discipulos eorumque magistrum praevalebat. Formalem promotionis probationem, ijaza, praebuere a schola potius particulari quam institutione, in academicorum genealogia se posuere, quam solummodo in hierarchiae systematis educationis recognovere. Cum in studia formalia modo mares assumebantur, familiae urbanae excellentiores rite educabantur privatim, eorum permultae receperunt introitum in studia hadith, calligraphiam et recitationem poeseos. Feminas, qui operam dedere, textus religiosos facultatesque practicas ab aliis invicem discebant, quamquam instructionem in aedibus sacris domique acceperunt.
Madrasae praesertim ad iurisprudentiam dedicabantur, sed varia quoque subiecta praebuit, sicut notitias de medicina et mathesi.
Ius
Discursus iuridicus pedetemptim se evolvebat in circulis scholasticis, ubi academici liberi congregabantur ut ex magistro locali discerent ac de rebus religiosis disputarent. Primo, circuli hi in sodalicio suo fluidiores se praebebant,sed cum diversis regionalibus scholis legalibus indurabatur, circa principia methodologica. Quandoquidem scholarum limites delineatae factae sunt, auctoritas doctrinae magistro iuridico tribuebatur, qui proinde eundem esse rebantur ac illum qui scholam condidit. Primis tribus saeculis Islamicis vertentibus, omnes scholae iuridicae acceperunt latam theoriae iuridicae classicae adumbrationem, quae secundum ius Islamicum radicescere ferebatur in Alcorano et doctrina hadithiana.
Classica theoriae Islamicae iurisprudentia elaboravit quo pacto scriptura interpretanda sit ex ratione iudicandi glottologiae et rhetorices. Methodos comprehendit ad authenticitatem doctrinae hadithianae constituendam et condiciones determinandas, cum vigor legis scripturae per articulos serius revelatos abrogatur. Praeter Alcoranum et sunnah, theoria classica sunnica agnoscit duas alias iuris fontes: consensus iuridicus (ijma') et ratiocinationem analogicam (quiyas). Perscrutatur proinde adhibitionem limitesque analogiae, necnon valorem limitesque consensus, una cum aliis principiis methodologicis, ex quibus quaedam scholae iuridicae quaedam acceperunt.
Peyrun
Peyrun (Occitanice Peirun) est commune Francicum 86 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Pausada
Pausada   (alia nomina  : Posata, Posada) (Italiane: Posada) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Sardinia et in Provincia Nuorensi situm. Incolae Pausadenses appellantur.
Municipium in Baroniis historicis ac geographicis terris situm.
Educatio secundaria
Educatio secundaria duas partes gradus Classificationis Normalis Internationalis Educationis amplectitur. Gradus 2 (educatio secundaria inferior) habetur secunda et ultima educationis fundamentalis pars, et gradus 3 (educatio secundaria superior) est pars ante educationem tertiariam. Omnis civitas educationem fundamentalem suppeditare conatur, sed rationes et appellationes eis unicae manent. Educatio secundaria usitate post sex annos educationis primariae fit, atque educatio superior, educatio vocationalis, vel quaestus subsequitur. In pluribus civitatibus educatio discipulis annos inter 11 et 16 agentibus necessaria est; educatio autem necessaria usque ad annum 19 in nonnullis extenditur
Educatio post 1989 putatur fundamentale impubis ius humanum. Capitulum 28 Conventionis de Iuribus Impuberum dicit educationem primariam liberam et necessariam esse debere, et varia educationis secundariae genera, educatione generali et vocationali non exclusa, omni impubi patere et praesto esse debere.
9229 Matsuda
9229 , olim designationibus 1996 DJ1 et 1991 ET6 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Kim Endate et Kazuro Watanabe, astronomis apud Observatorium Kitami versatis, repertus est.
Sanctus Nabor
Sanctus Nabor seu Sanctus Nabortus seu Sanctus Navortius est commune Francicum 132 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Ent (Tolkien)
Entes (sg. Ent, mf) sunt gens ficticia in mundo fictivo ab I. R. R. Tolkien creato. Entes sunt specie similes arboribus quarum et tutores se praebent. Creatrix Entium est Yavanna Vala.
Conilhac-de-la-Montagne
Conilhac-de-la-Montagne (Occitanice Conilhac de la Montanha) est commune Francicum 61 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
The English Husbandman
The English Husbandman est liber de re rustica anno 1613 a Gervasio Markham divulgatus.
Lucius Cornelius P.f. Scipio
Lucius Cornelius P.f. Scipio (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir publicus Romanus patricius quarti saeculi a.C.n. fuit.
Familia
Forsitan Publius Cornelius P.f. Scipio, magister equitum anni 350 a.C.n. eius frater est.
Cursus honorum
Scipio anno 352 a.C.n. interrex fuit. Anno 350 una cum Marco Popillio M.f. Laenate consul electus est. Cum Scipio morbo affectus esset, Popillio quamquam e plebe bellum contra Gallos a senatu mandatum est. Qui proelio sauciatus tamen hostes vicit et triumphavit.
Stellae Ursae Minoris
Hic habes indicem stellarum constellationis '''Ursae Minoris.
Vironvay
Vironvay est commune Francicum 309 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Cos (demus)
Hodiernus demus Cos (Neograece Δήμος Κω) in administratione reformanda anni 2011 (vide: Libellus Callicratis) tribus pristinis demis coniugendis formata est, ut nunc totam insulam Coum comprehendat. pars est regionalis Coi unitatis in regione Aegaei Australis. Pristini demi nunc sunt "unitates populares" (Graece: δημοτική ενότητα), quae communium ante 2010 terminos sequuntur et amplius in "unitates locales" (Graece: τοπική κοινότητα) divisae sunt, quibus est consilium locale cum praeside. Locus medius est Cos urbs.
Lucius Aemilius Mamercinus Privernas
Lucius Aemilius L.f. L.n. Mamercinus Privernas (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir publicus Romanus patricius quarti saeculi a.C.n. fuit.
Familia
Pater eius Lucius Aemilius L.f. Mamercinus consul annorum 366 et 363 a.C.n. fuit.
Cursus honorum
Anno 352 a.C.n. primo magister equitum dictatoris electus est: Cum Gaio Iulio Iullo a senatu nominatus est, ut dicunt, ut Etruscos ab urbe prohiberet, re vera, ut plebem impediret, ne consulem plebeium eligeret in annum proximum.
Anno 342 iterum magister equitum fuit, nunc Marci Valerii Corvi dictatoris. Cum eo bellum Samnitibus intulit.
Anno proximo Aemilius consul electus est, una cum Gaio Plautio Venoce Hypsaeo. Consules contra Privernum, Volscos Latinosque bellum gesserunt. Propter periculum Latinorum cum collega iam ante tempus a magistratu se abdicavit, ut successores eligerentur.
Anno 335 dictator nominatus est comitiorum habendorum causa. Anno 329 consul II creatus est. Collega eius Gaius Plautius P.f. Decianus erat. Aemilius contra Gallos milites duxit et Privernum expugnavit atque ex Gallis cum collega triumphavit.
Anno 316 dictator nominatus est et, postquam Saticulam agressus est cum magistro equitum Lucio Fulvio Curvo, contra Samnites certavit.
Amalricus Carnotensis
Amalricus Carnotensis sive de Bene, ante annum 1209 mortuus, fuit philosophus et theologus Francicus cuius propositiones a Concilio Parisiensi damnatae sunt. Per illa decreta homines decem, Amalrici sectatores, ad manum saecularem (i.e. ad comburendum) relinquuntur, quattuor ad carcerem perpetualem; cadaver Amalrici ipsius e sepulchro "in terram non benedictam" proici mandatur.
Cuxac-d'Aude
Cuxac-d'Aude (Occitanice: Cucçac d'Aude) est commune Francicum 4’253 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Vitot
Vitot est commune Francicum 511 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Claudius Aquaviva
Claudius Aquaviva fuit a die 19 Augusti 1580 usque ad mortem quintus praepositus generalis Societatis Iesu. Praeceptum saepe citatum ille primus enuntiavit: Fortiter in re, suaviter in modo (Industriae ad curandos animae morbos [1600] lib. 2 cap. 4).
Mons Roduni
Mons Roduni seu Mons Rodunus (alia nomina: Castrum Montis Roduni, antique Rotae) (Italiane: Monteroduni) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2909 incolarum, in regione Molisio ac in provincia Aesernina situm. Incolae Monterodunenses appellantur.
Fractiones
Campo Fiorito, Campo La Fontana, Carpinete, Guado Largo, Limate, Pagliara, San Nazzaro, Sant'Eusanio, Selvotta, Socce, Starze.
Cuxac-Cabardès
Cuxac-Cabardès  (Occitanice  Cuxac de Cabardés ) est commune Francicum 905 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Conilhac-Corbières
Conilhac-Corbières (Occitanice Conilhac de las Corbièras) est commune Francicum 887 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Saint-Mesmin (Alba)
Saint-Mesmin  est commune Francicum 887 incolarum (anno 2009) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Crottes-en-Pithiverais
Crottes-en-Pithiverais est commune Francicum 330 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Episcopatus (Francia)
Episcopatus (alia nomina: Vescovatum, Vescovadum) (Italiane Vescovato, Lingua Corsa (U Viscuvatu) est commune Francicum 2'557 incolarum (anno 2012) praefecturae Corsicae Superioris in regione australi Corsica.
Lamazère
Lamazère (Gasconice La Masera ) est commune 149 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Wennigsen
Wennigsen est commune Saxoniae Inferioris in Regione Hannovera situm.
Historia
Anno 1199 vel 1206 Wennigsen primo in actis descripta est. Die 1 Ianuarii 1970 vici parvi vico Wennigsen adiuncti sunt.
Saint-Martin-de-Bossenay
Saint-Martin-de-Bossenay  est commune Francicum 381 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Peyrouse
Peyrouse (Occitanice Peirosa id est Latine Terra Petrosa ) est commune Francicum 293 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Scalabriniani
Scalabriniani sunt familia ordinum Ecclesiae Catholicae e duabus congregationibus et unum institutum saeculare constans.
Congregationes
Utraque congregatio multis in terris migrantes pauperes curat.
Missionariae Saeculares Scalabrinianae
Missionariae saeculares Scalabrinianae sunt Institutum saeculare anno 1961 Soloduri (Helvetia) conditum, ab ecclesia anno 1990 approbatum.
Ioannes Gilligan
Ioannes Joyce Gilligan qui dicitur Jack (natus in Cincinnatopoli Ohii die 22 Martii 1921; mortuus die 26 Augusti 2013) fuit politicorum peritus  Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1971 usque ad annum 1975  Ohii  gubernator fuit. Antea ab anno 1965 usque ad insequentem annum munere populi Ohii etiam Camerae Repraesentantium Civitatum Foederatarum legatus fuerat. Etiam filia eius Kathleen Sebelius rerum politicarum perita est et Kansiae gubernatrix (2003–2009)fuit.
Lamaguère
Lamaguère (Gasconice La Maguèra ) est commune 63 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Ars cinetica
Ars cinetica est ars in ullo medio artifice motionem continens quae a spectatore percipi potest, vel cuius effectum motu innititur. Picturae in textili quae conspectum motusque in multis dimensionibus comprehendunt sunt prima artis cineticae exempla. Ars cinetica in sculptura trium dimensionum aliisque figuris hodie consistit, sicut mobilibus, quae naturaliter vel per machinas moventur. Earum partes moventes plerumque vento, motro, vel a spectatore cientur. Ars cinetica variissimas technicas rationes modosque comprehendit.
Theodoricus Zetsche
Anno 2006° quaesitus est 5,1 milliones Euronorum.
Crebannum (Ligerula)
Crebannum est commune Francicum 949 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Comus
Comus (Occitanice Comuns) est commune Francicum 31 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Voiscreville
Voiscreville est commune Francicum 123 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Vignale (Corsica Superior)
Vignale (Lingua Corsa Vignale) est commune Francicum 184 incolarum (anno 2012) praefecturae Corsicae Superioris in regione australi Corsica.
733 Mocia
733 , olim designationibus 1912 PF, 1987 QE4, A909 DG, et A909 GD agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Maximiliano Wolf in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est. Nominatus est ex Maximiliani Wolf filio minimo Wernero Wolf, in pueritia Mok appellato.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 733 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.