cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garlascum
Historia
Mention urbis saeculo decimo facta est: urbs anno 981 a Imperatore Sacri Romani Imperii Ottone II monasterio Sancti Salvatoris in Papia donata est. Saeculo duodecimo, Garlascum factum est pars finium Papiae. Anno 1436, Guarnerius Castiglioni comes Garlasci a Philippo Maria Vicecomis factus est, et eos fines liberis suis dedit. Alphonsus Gaetanus Castiglioni, ab anno 1774 ad annum 1797, ultimus comes Garlasci fuit. Anno 1818, Garlasco additus est Vicus Aurelius et Sanctus Blasius.
Ecclesia Sanctae Mariae Assumptae
In foro maiore magna ecclesia Garlasci est, Beatae Virgini Assumptae et Sancto Francisco Xaviero dedicata. Ea tria spatia habet et magnificum tholum. Aedificata est inter annos 1715 et 1783 super reliquias pristinae ecclesiae Sanctae Mariae "intra muros," cuius vestigii in fundamentis sacrae turris manent. Frons anno 1931 confecta est, in qua tres aditus sunt.
Silva Mioci
Silva Mioci sive Miocus (Francogallice Coëtmieux, Gallonice Coétmioec, Britonice Koedmaeg) est commune incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Évran
Évran (Gallonice Evran, Britonice Evrann) est commune 1604 incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Garlascum
Ecclesia Sancti Rochi
Haec ecclesia aedificata est saeculo sexto decimo et post ecclesiam Sanctae Mariae Assumptae ponitur. Comes Iohannes Castiglioni eam anno 1570 aedificavit; multas artis operas habuerat cum, anno 1813, copiae Napoleonis eam diripuerunt.
Sanctuarium Virginis Bozzolae
Post prodigium sanctuarium aedificatum est circiter annum 1600. Anno 1662, aedificata est sacra turris, et anno 1720 octangulus tholus. Anno 1927, sanctuario datus est titulus Basilicae Minoris. Multa sunt itinera sacra et ligamena cum aliis sacris locis.
Civiles et militares architecturae
Inter saecula quartum decimum et quintum decimum, arx aedificata est et fit maiorum Laumellinae, deinde Propugnaculum Papiae dicta. Hodie modo turris remanetur post forum.
Éréac
Éréac (Gallonice Eriac , Britonice  Erieg ) est commune 624 incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Le Fœil
Le Fœil  (Gallonice Le Foelh , Britonice Ar Fouilh) est commune 1321 incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Collis Umbrosus
Collis Umbrosus (Francogallice Duault, Gallonice  , Britonice Duaod) est commune 335 incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Etymologia
Duaod e verbis Britonice "du" (niger) et "aod" (collis). , nomen vici Duault clivus ad septentrionem vertens sub umbra sonat.
Ferraria (Litora ad Mare)
Ferraria (Francogallice La Ferrière. Gallonice La Féryerr, Britonice Kerhouarn) est commune 462 incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
5783 Kumagaya
5783 , olim designationibus 1991 CO, 1973 YB4, 1979 SM2, et 1989 RD3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tsutomu Hioki et Satio Hayakawa, astronomis apud Observatorium Okutama versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5783 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Fagetum (Litora ad Mare)
Fagetum (Francogallice Le Faouët, Gallonice  , Britonice Ar Faoued) est commune 294 incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
Dulcis Locus (Litora ad Mare)
Dulcis Locus (Francogallice Dolo, Gallonice Doloe, Britonice Doloù) est commune 513 incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
5785 Fulton
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5785 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5784 Yoron
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5784 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Erqueium
Erqueium sive Parrochia de Erque (Francogallice Erquy, Gallonice Erqi, Britonice Erge-ar-Mor) est commune 3742 incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
5790 Nagasaki
5790 , olim designationibus 9540 P-L et 1989 TV1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5790 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ver (Alma-Tadema)
Ver (titulo auctoris "Spring") est tabula anno 1894 a Laurentio Alma-Tadema picta, hodie in Museo Getty monstrata iuxta Angelopolim Californiae. Forma aureata, in qua tabula etiam hodie includitur, titulum "Spring" ad caput ostendit, sed ad pedem versus quattuor e carmine "Dedication" extractos quod recenter scripserat Algernon Carolo Swinburne:
5792 Unstrut
5792 , olim designationibus 1964 BF, 1955 RL, 1974 VC2, 1983 CX, et 1985 RA2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Freimut Börngen, astronomo apud Observatorium Karl Schwarzschild versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5792 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ovidius apud Scythas exsul
"Ovidius apud Scythas exsul" (vulgo "Ovide exilé chez les Scythes") est imago ab Eugenio Delacroix bis picta; primum anno 1859 eodemque anno in exedra Lutetiae ostensa; rursus anno 1862. Tabula prima hodie in Pinacotheca Nationali Londinii monstratur, altera autem Novi Eboraci apud Museo Artium Metropolitano.
5789 Sellin
5789 , olim designationibus 4018 P-L et 1989 UV agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5789 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Stabuli (Litora ad Mare)
Stabuli (Francogallice Étables-sur-Mer, Gallonice Establ, Britonice Staol) est commune 2870 incolarum (anno 2006) praefecturae Litorum ad Mare in Franciae occidentalis regione Britannia Minore.
5793 Ringuelet
5793 , olim designationibus 1975 TK6, 1977 AS1, et 1988 SK3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Observatorio Felix Aguilar, astronomo apud Complexum Astronomicum El Leoncito versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5793 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5805 Glasgow
5805 , olim designationibus 1985 YH et 1991 GN1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Observatorium Lowell versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5805 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5794 Irmina
5794 , olim designationibus 1976 SW3 et 1987 SW12 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5794 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5798 Burnett
5798 , olim designationibus 1980 RL7, 1943 UE, 1972 TO4, 1972 VR, et 1980 RR3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5798 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5801 Vasarely
5801 , olim designationibus 1984 BK, 1973 AF2, 1979 VE2, 1986 RS10, et 1986 VV8 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Antonio Mrkos, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5801 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Psychoanalysis
Psychoanalysis, sive psychanalysis, (a Graecis ψυχή 'anima' + ἀνάλυσις 'dissolutio') est copia theoriarum et artium therapeuticarum quae, studium mentis omni sensu carentis attinentes, ratio curationis morborum mentis una sunt. Quae disciplina a Sigismundo Freud neurologo Austriaco annis 1890 ineuntibus proposita est.
Fundamentum theoriae est sexualitas, imprimis sexualitas infantilis ut libido, unus impetuum naturalium sive voluptates, sicut sadismus, masochismus, narcissismus, fetischismus et complexus Oedipodis. Quia haec omnia extra conscientiam sunt, analysis ad cognitionem morborum mentis per interpretationem phantasiae vel somniorum ducit.
5791 Comello
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5791 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Psychoanalysis
Theoria relationum obiectorum
Relatio obiectorum ad subiecti imaginem (relationem) aut realem aut irrealem mundi et vivi et non vivi (obiectorum) refert. Theoriae relationum obiectorum primum ad relationem priam inter parentes et infantem, velut cognitio infantis et sui ipsius et hominum proximorum suorum, secundum ad effectus illarum in personam formandi spectat. Theoria haec ab psychoanalytica Melania Klein excogitata est.
Freud primam mentionem psychoanalysis anno 1896 in duabus commentationibus fecit (Theodisce Psychoanalyse; Francogallice psycho-analyse). Antea de psychische Analyse et klinisch-psychologische Analyse scripserat.
Bibliographia
Opera rationis
Introductiones
Series librorum
Homo qui per psychoanalysem tractat psychoanalyticus/-a sive psychanalyticus/-a vocatur.
Bibliographia
Opera generalia
Therapia
Methodus prima cuiusque psychoanalysis est interpretatio conflictuum aegroti inconsciorum, qui cum vita eius cotidiana confundunt. Varietates interpretationum adhiberi possunt. Extra interpretationem technicae classicae instructiones, exploratio, clarificatio descriptae sunt. Praeterea reconstructio ad historiam personalem causam symptomatum currentium spectat. Ex theoria relationum obiectorum Melaniae Klein (1882—1960) denique operis et Ioannis Bowlby (1907—1990) et Mariae Ainsworth (1913—1999) emanata, problemata fiduciae primitivae (Erikson, 1950) ope technicarum novarum psychoanalysis intersubiectivae tractari licuerunt.
5800 Pollock
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5800 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5804 Bambinidipraga
5804 , olim designationibus 1985 RL1 et 1970 SP agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Antonio Mrkos, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5804 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5795 Roshchina
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5795 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5807 Mshatka
5807 , olim designationibus 1986 QA4, 1979 GN, et 1981 UP19 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Lyudmila Ivanovna Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
5797 Bivoj
5797 , olim designationibus 1980 AA et 1993 BC2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus generis Amoris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Antonio Mrkos, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
5807 Mshatka
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5807 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5817 Robertfrazer
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5817 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5803 Ötzi
5803 , olim designationibus 1984 OA et 1983 GU2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Antonio Mrkos, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est. Miloš Tichý eum ex Oetsio, homine praehistorico, nominavit.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5803 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5799 Brewington
5799 , olim designationibus 1980 TG4, 1975 LK1, et 1980 TH15 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolina Ioanne Spellmann Shoemaker, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5799 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5808 Babelʹ
5808 , olim designationibus 1987 QV10, 1991 KL, et 1992 PN4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Karačkina, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est. In honorem Isaaci Babelʹ nominatus est.
5811 Keck
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5811 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5809 Kulibin
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5809 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5811 Keck
5811 , olim designationibus 1988 KC, 1972 XU1, et 1976 UX2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alienora Francisco Helin, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
5815 Shinsengumi
5815 , olim designationibus 1989 AH, 1982 YB4, et 1990 FE1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tsutomu Seki, astronomo apud Observatorium Geisei versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5815 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5808 Babelʹ
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5808 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5812 Jayewinkler
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5812 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5806 Archieroy
5806 , olim designationibus 1986 AG1 et 1987 QQ9 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Interioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Observatorium Lowell versato, repertus est.
5816 Potsdam
5816 , olim designationibus 1989 AO6 et 1987 SQ14 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Freimut Börngen, astronomo apud Observatorium Karl Schwarzschild versato, repertus est.
5806 Archieroy
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5806 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
5816 Potsdam
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5816 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Regnorum successio
Regnorum successio in fontibus propheticis necnon historicis Hellenisticis et Romanis variis modis enumeratur. In Oraculorum Sibyllinorum liber tertius reperimus post mortem prolis Titanum: "Post haec surrexit tantum, volventibus annis, Aegypti regnum. Persarum deinde secutum est, Medorum, Aethiopumque, atque Assyriae Babylonis. Inde Macedoniae regnum Aegyptique secundum, denique Romanum." Rursus longius eadem oracula successionem ordinant: "Prima domus crescet Salomonia, quae reget omnes Phoenices Asiaeque viros ... post Graeci imperium capient diri atque superbi, unde Macedoniae populus dominabitur ingens ... sed Deus hunc etiam fundo subvertet ab imo. Post aliud regnum incipiet, gens vestibus alba, multiplici capite, occiduo quae litore surgens ibit in imperium magnum, multosque potentes subruet." Quod regnum "multiplici capite" Romanorum esse intellegimus, minime a regibus sed a Senatu populoque directum; haec enim in Aegypto scripta sunt "proles dum septima regnet Aegypti regum qui Graeca ab origine surgent," i.e. regnante Ptolemaeo VI.
Aelius Aristides ("In Romam oratio)" quattuor regna enumerat e quibus Romanorum ultimum optimumque fuerit: "Etenim qui ante vos potentia polluerunt, ii domini et servi aliorum alii vicissim atque adulterini monarchi fuerunt, quippe qui locum velut in pilae ludo mutarent: sic ut Macedones Persis, Persae medis, Medi Syris paruerint. At vos, ex quo principes habuerunt, omnes cognoscunt. Itaque tanquam ortu liberi et ad imperandum continuo nati, omnia quae eo pertinerent rite vobis comparasti et rempublicam qualem antehac nemo constituistis, legibus et ordine perpetuo singulis tradito."
Regnum seu imperium quartum tali modo in libro Daniel saeculo II a.C.n. describitur: "Aspiciebam, et ecce cornu illud faciebat bellum adversus sanctos et praevalebat eis, donec venit Antiquus dierum et iudicium dedit sanctis Excelsi, et tempus advenit, et regnum obtinuerunt sancti. Et sic ait: 'Bestia quarta regnum quartum erit in terra, quod maius erit omnibus regnis et devorabit universam terram et conculcabit et comminuet eam.'" Nonnulli hoc regnum Romanorum esse censerunt, alii Alexandri Magni regnum. Cosmas Indicopleustes quattuor bestias quattuorque regna Danielis intellegit esse Assyriam, Mediam, Persarum regnum a Cyro conditum, Macedonum tandem ab Alexandro.
Roma igitur omnes orbis terrarum divitiae aut consumit aut destruit: haec sine pluribus asseverant Oracula Sibyllina. Auctoritates autem in Talmud Babylonica quomodo haec res acciderit ordinatim e fontibus Biblicis explicant. Ioseph in Aegypto omnes pecunias in aerario regis congregavit. Iudaei in exsilium abstulerunt. Rex Sesac a Roboam sumpsit et in Aegyptum misit. Rex Asa a rege Zara Aethiopi divitias conquisivit, posteaque e templo tollit et in Damascum misit. Rex Iosaphat retulit. Rex Achaz "spoliata domo Domini et domo regum ac principum, dedit regi Assyriorum munera". Ezechias, Sennacherib rege Assyriorum devicto, rursus divitias nactus est. Sedecia rex Chaldaeorum debellavit omnesque divitias in Babylonem removit. Unde Persae, unde Macedones, unde Romani vicissim habuerunt.
Tenos
Tenos (Graece, Neograece ['tinos]) est insula Graeciae in Aegaeo mari sita, quae in Cycladum orbe inter Andrum et Myconum nec non Delum iacet. Post Naxum, Andrum et Parum insulas, Tenos magnitudine quarta Cycladum est.
Ex censu anno 2001 facto tum 8574 incolarum Teni habitabant, Libellus Callicratis anno 2010 insulae novem annis post 8115 incolarum fuisse indicat. Urbs principalis idem nomen habet, vulgo autem Placa appellatur.
De loci natura
Tenos 27 km in longitudinem, in latitudinem usque ad 12 km, superficiei autem area 194.6 km² patet. Litus permultis praecipitibus circumdatum paucos tantum sinus navibus aperit ad applicandum. Insula in longo montium iugo consistit a parte caurina ad euroam verso. Montes plerumque ex lapide schisto sunt, quamquam in orientali parte etiam granites atque in occidentali latere septentrionis marmor instar Pentelici reperitur. Planitiae plerumque in regione inter orientem et meridiem sitae sunt, inter quas in primis Cionia (Κιόνια) hodie multa viatoribus deversoria praebet natatoribusque paraliam idoneam. In parte orientali Tsicnias surgit, rupes 726 m alta, ab antiquis Gyraea petra  appellata. Tenos olim aquis scatebat, quam ob rem epitheto q.e. Hydrusa 'aquosa' ornabatur. Sed non solum aquarum abundantia sed etiam proprietate excellebat Tenos: Athenaeus enim narrat Teni esse fontem, cuius aqua vinum non miscetur.
Tenos, quamquam solo parum fecundo est, antiquis temporibus allii cultu adeo nota erat, ut Graecis in proverbio esset. Constat Tenum olim etiam tanta vi serpentium occupatam esse, ut Ophiusa 'serpentibus scatens' appellaretur.
Administratio
Tenos est propria unitas regionalis regionis Aegaei Australis et unicus huius unitatis regionalis demus. Haec unitas regionalis anno 2011 in administratione Graeca reformanda (vide: Callicratis) ex pristino Cycladum praefectura formata est. Simul Teni demus sequentibus demis coagmentatis ortus est:
De rebus Teni gestis
Ab anno 307 metoeci sive inquilini Tenii Athenis isotelia sive aequabilitate tributoria fruebantur pactoque iuridiciali accessum ad tribunal habebant. Quae beneficia ab Atheniensibus acceperant, quod Demetrium Poliorcetam adiuvissent in recuperandis Athenis a Demetrio Phalereo. Anno 281 Tenos Athenas misit legatum, qui de confirmandis isotelia aliisque beneficiis iam antea acceptis consultarent. Ut ex inscriptionibus (sicut II² 660) apparet, haec beneficia confirmata sunt.
Inde ab anno 200 Tenos in protectoratum Rhodiorum redacta est cum aliis insulis. Praesentia Rhodiorum multis modis sentiebatur: statio enim navalis Rhodiorum Teni erat, unde omnes insulas custodire possent; nummi Tenii illis temporibus balausio Rhodio impressi sunt; epistatae sive praefecti Rhodii Teni versabantur; etiam Rhodiorum numina in inscriptionibus illorum temporum nominabantur. Antiochus III, clade apud Thermopylas anno 191 accepta, a Chalcide profectus classem suam in Tenum applicavit, sed fortasse praeter opinionem, quippe cum in regionem sub Rhodiorum dicione redactam pervenisset, vi et armis acceptus est. His anno 190 gestis factum videtur esse, ut Rhodii ad Romanos transirent. Rhodiorum dominatio anno fere 116 a.C.n. viribus Romanorum confracta est.
Anno 377 Athenae iterum Tenum sibi societate et foedere adiunxerunt. Deinde anno 362 Alexander Pheraeus, tagos Thessalicus, piratae modo Teni polin (et aliarum quoque Cycladum insularum urbes) vastabat incolasque in servitutem redactos deportabat. Itaque polis, cum alioquin restituenda esset, medio fere saeculo IV ad meridianum orientis partis litus propius portum admota est. Posthac Tenos, praesertim cum templum Posidoni et Amphitritae dedicatum, in planitie Cionia 2 km ad occidentem ab urbe situm, eodem fere tempore refectum atque auctum esset, sedes religiosa Graecorum facta est. Etiam in rebus politicis graviores partes agere coepit.
Posidon et Amphitrite
Situs aedis Posidonis et Amphitritae ab archaeologis repertus est. Templum duum fere chiliometrorum spatio ab urbe Teno ad Cioniam versus aberat. Apud Strabonem legimus Tenum non magnam quidem habuisse urbem, aedem autem Posidonis magnam in nemore extra urbem sitam. Strabo sine dubio recte dixit, nam constat sacrum templi orbem hectareas fere 5 comprehendisse. Ex aede via sacra ad aram magnam duxit, in qua magnifica (4 m in altitudinem) posita erant Posidonis et Amphitritae simulacra a Telesia, artifice Atheniensi, confecta. Aedes ipsa 20,90 m in longitudinem, in latitudinem autem 16,10 m fuit.
De rebus Teni gestis
Tiberio imperante Posidonis delubro pristinum asyli ius iterum firmatum est. Quo factum est, ut hic locus sacer in pristinum splendorem tolleretur. Tantum profecto apud Tenios grati pro beneficiis animi memoria valuit, ut statuas ponerent imperatoribus Traiano, Hadriano cum uxore Sabina, Antonino Pio, Treboniano Gallo, quorum tituli apud templum reperti sunt. Post saeculum II nummi in templi reperti testimonio sunt delubrum a variorum visitatorum multitudine salutatum esse. Paullatim denique splendor et status templi praestantia Christianismi exstinctus aut mutatus quidem esse videtur.
Anno 1207 Tenos colonia Veneta facta, anno 1390 in dicionem Rei publicae Venetae redacta est, et, quamquam anno 1537 ab Ariadeno Barbarussa, nauarcho et cursario Ottomano, paulisper expugnata est, usque ad 1715 pars rei publicae Venetae remansit. A quo tempore sunt turres columbariae, quas Tenos admodum multas habet. His saeculis caput insulae, ab ora maritima retracta, summo monte Exoburgo positum est. Ibi ruinae arcis Venetorum visitantur.
De religione antiqua
Tenos templo Posidoni et Amphitritae dedicato apud antiquos vetus insula sacra erat. Praeter hanc aedem etiam Dionyso et Aesculapio Teni sua cuique delubra erant.
Aesculapius
Dubium non est, quin Aesculapius suam habuerit aedem, sed, quo loco posita sit, nescimus. Unum tantum sacerdotem Aesculapii ex titulis cognovimus, Medium, cuius avus Medius et pater Suniades magna munera publica expleverunt.
De religione Christiana
Incolarum fere dimidia pars Ecclesiae Catholicae, alii Ecclesiae Orthodoxae adhaerent. Fides Catholica a Venetianis in insulam lata est, qui saeculo decimo tertio etiam archidioecesim adhuc exstantem condiderunt.
De rebus Teni gestis
Ineunte fere saeculo IX a.C.n. coloni ex Eretria, urbe Euboeae, deducti insulam habitare coeperunt. Primam polin in terra interna partis orientalis condiderunt aliaque minora habitacula hic illic posuerunt. Tenos in dicione Eretriae mansit usque ad bellum Lelantinum medio fere saeculo VII gestum, quo Chalcis Eretriam superavit. Anno 490 Tenos in potestatem Darei, regis Persarum, redacta est. Decem annis post Tenii, qui ad bellum Salaminium unam triremem classi Persarum paraverant, proelio incipiente defecerunt ad Graecos, quos etiam de Persarum consiliis certiores fecerunt. Ob haec merita Tenii postea in tripode Apollinis Delphis et in simulacro Iovis Olympii commemorabantur. Inde ab anno 454 Tenos cum aliis Cycladum insulis foederi Delio adiuncta Athenis annua tributa pendere coepit. Anno 415 socia Athenas adiuvit in Syracusis adgrediendis. Tenos etiam anno 411 in democratico regimine Athenis evertendo adfuit.
Posidon et Amphitrite
Ex titulis aliquid de sacerdotibus templi Posidonis et Amphitritae cognoscimus. Videtur enim sacerdotium hereditarium fuisse: itaque Theodaesius sacerdos Sosibii sacerdotis filius fuit. De Malthaca, Philini filia, plus cognovimus. Ut enim in sacerdotium venire posset, Theopithi sacerdoti, ut sibi adoptator fieret, persuasit. Malthace ipsa familia divitissima orta fratrem habebat Satyrum, qui amplissimis muneribus Teni functus magnas fecerat donationes publicas. Architheoresasa ( 'sacrae legationi praefecta') appellata Deli et fortasse alibi quoque Teniorum legationi sacrae praefuit.
De religione Christiana
Tenos est sanctuarium Marianum maximi momenti in Graecia. Toto anno, imprimis autem die 25 Martii et die 15 Augusti in festo Assumptionis Beatae Mariae Virginis pluria milia peregrinorum ex omnibus locis in ecclesiam Panagiae Evangelistriae (Παναγία Ευαγγελίστρια sive Παναγία της Τήνου) confluunt ad iconem, quae miraculosa putatur, venerandam.
Dionysus
Etiam Dionyso sua erant sollemnia sacra, Dionysia, quae in templo Dionysii celebrabantur. Haec aedes in urbe Teno sita erat prope locum, in quo ecclesia Panagiae Evangelistriae nunc stat. Eodem loco etiam reliquiae theatri Dionysii repertae sunt. Utrum Dionysus an Posidon Teni antiquior fuerit, ambiguum est, namque in veterrimis titulis (ab initio saeculi III a.C.n.) uterque laudatur. Simulacrum Dionysii in nummis tantum servatur.
Posidon et Amphitrite
Constat Posidonem ab initio solum (sine Amphitrita) Teni cultum esse et aedem in nemore habuisse. Sunt qui Posidonem ab initio deum medicum dicant Tenum pervenisse. Aedes Posidonis, cum medio fere saeculo III a.C.n. magno opere renovabatur atque amplificabatur, simul etiam Amphitritae uxori dicata est. Cum etiam ius asyli delubro firmatum esset annuaque sacra Posidonia ibi celebrarentur, omnia exstiterunt quibus opus esset ad prosperitatem divitiasque insulae parandas. Aedes Posidonis et Amphitritae proprium habebat portum, qui peregrinatoribus facilem praeberet aditum. Aedes etiam magnas habebat cenationes, quae vicinorum peregrinorumque viatorum multitudini corporis curandi locum darent.