cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Creon
Creon (Graece: Κρέων) est nomen Graecum, Latine fere dominator significans:
Iosephus Valditara
Iosephus, vulgo Giuseppe Valditara (natus Mediolani die 12 Ianuarii 1961) est minister eruditionis in rectione Italica Georgiae Meloni.
Touquin
Touquin est commune Francicum 1'130 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.
Vallis Lacuum
Vallis Lacuum (Italiane: Vallelaghi) est municipium Italiae, circiter 5 040 incolarum, in Regione Tridentino-Athesia Superiori/Tirole Meridionali et in Libera Provincia Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Anaunienses appellantur.situm. Incolae Vallislacuenses appellantur.
Historia
Die 1 Ianuarii 2016 Municipium Padernioni coniunxit se cum Municipiis Trilaci, Vitianique, ut constituiret municipium novum Vallis Lacuum.
Fractiones
Covelo (Cóvel), Monte Terlago, Ciago (Ziach), Fraveggio (Fravéz), Lon, Margone, Ranzo, Santa Massenza (Santa Massènza).
Loci
Maso Ariol, Maso Travolt.
Municipia finitima
Andalo, Fai della Paganella, Lavis, Madruzzo, Molveno, San Lorenzo Dorsino, Trento, Zambana.
Pharasmanes II Fortis
Pharasmanes II Fortis (Georgiane: ფარსმან II ქველი) fuit rex Iberiae domus Pharnabazidarum. Annis fere ab 116 ad 132 regnaverit.
Dilsa Demirbag-Sten
Dilsa Demirbag-Sten (nata Dilşa Demirbağ die 10 Octobris 1969 Kirvan in oppido Turciae) est scriptrix et diurnaria Suecica.
Marina Sirtis
Marina Sirtis (nata die 29 Martii 1955 Londinii) est actrix, notissima propter personam Deannae Troi actam in serie televisiva Star Trek: The Next Generation et pelliculis quattuor dependentibus.
Courlon
Courlon est commune Francicum 70 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Pronophila
Pronophila est genus papilionum familiae Nymphalidarum. Species huius generis in America Australi habitant, praecipue in Peruvia, Venetiola, et Aequatoria.
Species
Species Iulio 2011 notae sunt:
Comitatus (discretiva)
Comitatus potest:
Tres Villae (Tridentinum-Athesia Superior/Tirolis Meridionalis)
Tres Villae (Italiane: Tre Ville) est municipium Italiae, circiter 1 460 incolarum, in Regione Tridentino-Athesia Superiori/Tirole Meridionali et in Libera Provincia Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Tresvillenses appellantur.
Municipium pertinet ad Communitatem Iudicariensem (Iudicarias Medias).
Historia
Die 1 Ianuarii 2016 Municipium Montanearum coniunxit se cum Municipiis Prevorii, Ragulorumque, ut constituiret municipium novum Trium Villaum.
Fractiones
Baltram, Binio, Bolciana, Cerana, Coltura, Cort, Fevri, Irone, Larzana, Palù, Pez.
Torcy (Sequana et Matrona)
Torcy est urbs et commune Francicum 23'471 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.
Melanotaenia praecox
Melanotaenia praecox est species piscum familiae Melanotaeniidarum, in Indonesia endemica.
Courcelles-lès-Semur
Courcelles-lès-Semur est commune Francicum 236 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Cista Ficoroni
De Titulo
In operculo cistae inscriptio archaeva duabus lineis incisa sic legitur : Quod in linguam Latinam scholasticam hodiernam conversum diceretur : "Novius Plautius me Romae fecit. Dindia Macolniae (/Magulniae) filiae dedit."
Philologi non arbitrantur eandem feminam duobus nominibus gentiliciis designari potuisse, sed Dindiam matrem, Macolniam filiam fuisse cuius nomen genus femininum gentilicii paterni (Macolnius, id est maritus Dindiae?) esse potuit ; quocirca "Macolnia" tamquam dativum casum archaevum interpretari fortasse debemus. De dono nuptiali ageretur.
Novius praenomen Campanum fuisse videtur. Unde archaeologus Italianus Philippus Coarelli coniecit eum libertum illustris gentis plebeiae Plautiorum fuisse potuisse, officinae fabrorum aerariorum a patrono praefectum.
Certe hoc egregium opus testatur tunc temporis artifices sollertes et praeclaros  Romae iam fuisse.
Descriptio
Cista Ficoroni, circiter 77cm alta, constat e tribus pedibus figuratis, corpore caelaturis ornato et operculo sigillis et caelaturis decorato.
Operculum
Tria sigilla velut manubrium quoddam operculo efficiunt : in medio stat deus Dionysos, pallio semivelatus, qui bracchia in utrumque latus porrigit atque manus in cervicibus duorum satyrorum paene nudorum -inguinibus arrectis et auribus acutis insignes sunt- reponit. Qui satyri, pellem ferinam in pectore annodatam tantum gerentes, et ipsi humerum dei manu tangunt. Unus ex eis etiam rhytium quoddam in altera manu habet. Stilus horum signorum ab operibus aeneis in Etruscis officinis illo tempore fusis nihil differt.
Sub pedibus eorum inscriptio supradicta incisa est, dum ipsum operculum caelaturis duobus circulis dispositis ornatum est : in circulo interiore leones et grypes exadversum euntes, in circulo exteriore venatio aprorum cervorumque.
Corpus cistae
Circum corpus cistae caelaturae tribus zonis explicantur : zona suprema capita Medusae inter palmulas et curva ornamenta conspicua sunt, infima vero grypes cum palmis alternantes, in media variae scaenae ad fabulam Argonautarum apud Bebryces pertinentes : Pollux Amycum arbori adligans, circumstantibus dea Athena et pluribus Argonautis ; navis Argo ad litus e qua nonnulli iuvenes egrediuntur, dum alii intra remanent ; Pollux pugilatu sese exercens adversus saccum arbore pendentem ; iuvenes prope fontem bibentes vel amphoram implentes (aquatum enim adpulerant Argonautae). E dispositione figurarum et modo operandi iudicantes, historici artis existimavere exempla in his scaenis imitata usque ad picturam Graecam classicam referri posse.
De interpretatione
Argumenta caelaturarum et signorum cum matrimoniali proposito convenire possunt. Etenim praesentes sunt dei thiasi Bacchici et amoris : Satyri, Dionysos, Silenus, Eros. Praesentes quoque heroes iuventutis athleticae qui periculosa incepta susceperunt : Hercules, Pollux, Iason... Notabile est omnes personas masculini generis esse praeter Athenam quae dea virgo fuit.
Postremo coniectura alia a nonnullis eruditis proposita est, gentem Macolniam Pollucem tamquam mythicum genitorem venerari potuisse. Qui mos enim maiorum mythicorum praeferendorum apud illustres gentes tam Romanas quam Italicas tunc temporis floruit.
Etiamsi cista Ficoroni arte praestantissima est, tamen plurimae cistae aeneae eiusdem generis in tumulis Praenestinis inventae sunt : itaque nisi nomen Romam incisum legissent, omnes archaeologi credidissent hanc cistam cum ceteris in officina Praenestina fabricatam esse. Itaque optandum est ne collector Romanus eam inscriptionem octavo decimo saeculo addiderit, pretii augendi causa...
Holmiae Comitatus
Holmiae Comitatus (Suecice Stockholms län) est comitatus in ambibus Uplandia et Sudermannia provinciis Sueciae situs atque quo caput Holmia est. Comitatus populatissimus nationis est cum circa 20% incolarum, aut 2 239 217 a censu 2016 mensurum.
Ecclesia evangelica fratrum Bohemorum
Ecclesia evangelica fratrum Bohemorum (Bohemice: Českobratrská církev evangelická) est ecclesia Christiana, quae originem suam in reformatione Bohemica habet et ad ecclesias protestantes numeratur. Post ecclesiam catholicam Romanam secunda maxima est congregatio Christianorum in re publica Bohemica. Constituta est cum hodierno nomine anno 1918 post dissolutionem Imperii Austro-Hungarici ex veteribus ecclesiis evangelicis Augustanae et Helveticae confessionis in imperio Austriaco linguam Bohemicam utentibus.
Ecclesia evangelica fratrum Bohemorum approbat confessionem Augustanam (1530), confessionem fratrum Bohemorum (1535), confessionem Helveticam posteriorem (1566) et confessionem Bohemicam (1575). Pastores ecclesiae in Facultate theologiae evangelicae Universitatis Carolinae Pragensis educantur.
Demarchus
Demarchus (-i, m., (Graece:, ad litteram "archon demi" valens) multis in civitatibus magistratus maximi gradus est in communali sive municipali gubernatione aut in buleuterio oppidi vel magnae urbis.
Variis temporibus ac locis nomen officiumque demarchi inter se differunt.
Sedes
Sedes gubernationis conciliabulum appellatur.
Fanum Sanctae Crucis (discretiva)
Fanum Sanctae Crucis potest:
Decurio (consiliarius)
Decurio est electum munus in municipalibus sive communialibus administrationibus. Decuriones curiam municipalem, gubernationem loci exsequens, constituunt. Eliguntur et eorum mandatum quattuor annos durare solet. Electionis condiciones, muneris exsecutio continuitasque et novae electionis possibilitas, finita legislatura, e comitiali legislatione et de civitatis regimine loci pendet.
Munus promovendae communialis sive municipalis evolutionis dissimilibus in regionibus (educatione, cultura, sanitate, vectura, oeconomia, aerario, hortis, operis publicis, urbanismo etc.) habent, quamobrem se ut "decuriones loci" specializare solent. Etiam se specializare in districtu aut in alia spatiali loci divisione possunt. Praeterea, loci habitati urbis aut demarchi operis fiscalizandi munere funguntur. Aliud munus exsistere solens demarchus vicarius est (in Hispania varii adhuc possunt, primus demarchus vicarius, secundus demarchus vicarius). Aliquibus in civitatibus, ut in Hispania, symbuli, ineunte municipali legislatura, inter se eum qui demarchi munus exsecuturus est designant et adhuc eum ex officio amovere ante eius mandatum finitum per motionem censurae possunt.
Et decurio et ipse demarchus aedilis appellari potest.
Sedimentum Rauenbergense
Sedimentum Rauenbergense, Theodisce Rauenberg-Lagerstätte, olim nonnumquam nomine vici adiacentis Frauenweiler recognitum, est sedimentum apothecarium palaeontologicum in agris communis Rauenberg provinciae Badeniae et Virtembergiae in Germania inventum. Aetate Rupelia, aevo Oligocaeno ineunte, depositum est. Fossilia tam plantarum quam animalium (praesertim piscium) ibi reperta sunt. Pars est membrorum Wallau et Hochberg formationis Bodenheimensis.
Pseudonympha
Pseudonympha est genus papilionum familiae Nymphalidarum.
Ludovicus Canina
Ludovicus Canina (Italiane Luigi Canina), natus die 23 Octobris 1795 Casalis, mortuus die 17 Octobris 1856 Florentiae, fuit archaeologus, architectus Italicus professorque architecturae Taurinensis. Eius opera praecipua erant excavationes Tusculi anno 1829 atque Viae Appiae 1848.
4070 Rozov
4070 , olim designationibus 1980 RS2, 1953 TX, et 1953 VO agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Žuravlëva, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4070 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Courcelles-Frémoy
Courcelles-Frémoy est commune Francicum 124 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Luttera Regalis
Luttera Regalis (Germanice Königslutter) est oppidum Saxoniae Inferioris et ad Circulum Helmstadiensem pertinet. Praeter oppidum ipsum e vicis Beienrode, Boimstorf, Bornum am Elm, Glentorf, Groß Steinum, Klein Steimke, Lauingen, Lelm, Ochsendorf, Rhode (cum Bisdorf), Rieseberg, Rotenkamp, Rottorf, Scheppau, Schickelsheim, Sunstedt atque Uhry constat.
Historia
Vicus Lûtere anno 1135 primo in actis descriptus est. Eodem anno ecclesia cathedralis atque palatium Lotharius III imperator aedificari iussit. Anno 1318 mercatus in Foro Luttere institutus est. Anno 1400 Luttera oppidi ius accepit. Postea possessio Geulphorum facta est. Annis 1807 - 1813 ad Regnum Westphaliae pertinuit. Tum pars primo Ducatus Brunsvici, deinde ab anno 1918 Rei Publicae Brunsvici erat. Anno 1946 ad Saxoniam Inferiorem transiit.
Courcelles-lès-Montbard
Courcelles-lès-Montbard est commune Francicum 88 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Saint-Hilaire-Bonneval
Sainte-Hilaire-Bonneval (Occitanice Sent Alari Bona Vau) est commune Francicum 822 incolarum (anno 2008) praefecturae Vigennae Superioris in provincia Lemovicensi
Martinus Gardner
Martinus Gardner (21 Octobris 1914 – 22 Maii 2010) fuit Americanus polymathes et scriptor de mathematica et scientia cui res propria fuit mathematica oblectationis, sed ipse ad artem magicam, artem micromagicam, pseudoscientiam, litteras (praecipue scripta Ludovici Carroll), philosophiam, scepticismum scientificum, et religionem saepe animadvertit. "Mathematical Games" conficiebat, columnam in Scientific American ab anno 1956 ad 1981, et plusquam septuaginta libros divulgavit. In hac columna, paradoxum suspendii inopinati et publicatum est.
Asteroides 2587 Gardner in suum honorem nominatus est.
Conlectae Scientific American columnae
Quindecim libri—qui Don Knuth appellat "the Canon"—amplectuntur Martini Gardner columnas primum in Scientific American editas:
Item: tres alii libri:
Inguarus (dux Rutheniae)
Inguarus, Rurici filius, circa annum 878 natus et anno 945 mortuus, fuit dux Kioviensis. Cum Inguarus iam infans esset, Helgus post mortem Rurici regens fuit. Anno 913 Helgo mortuo Inguarus dux factus est. Helgam e Pscovia nupsit anno 902. Anno 913 Inguarus contra Drevlanos gentem Slavicam expeditionem fecit eosque vicit. Contra Constantinopolim bella etiam movit anno 941, sed classis Russica igni Graeco fugata revertit. Iterum expeditionem contra Constantinopolim anno 943 movit, sed Romanus Lacapenus legatos cum donis ei misit pacemque proposuit; pactum anno 944 acceptum est. Anno 945 Inguarus a Drevlanis perfidiose occisus erat, quos Helga uxor eius post punivit. Sventoslaus Inguari et Helgae filius fuit.
Nicolaus Fredericus Severinus Grundtvig
Nicolaus Fredericus Severinus Grundtvig (Danice Nikolaj Frederik Severin Grundtvig), natus die 8 Septembris 1783 in vico Udby municipii Vordingborg, mortuus die 2 Septembris 1872 Hafniae, fuit presbyter, politicus, interpres, scriptor, et episcopus Danicus, qui universitatem popularem condidit. Alumnus fuit universitatis Hafniensis.
Vordingborg
Vordingborg (nomen Danicum) est municipium in insula Selandia Daniae situm. Huic municipio erant 45 806 incolae secundum censum anno 2016 factum. In vico Udby visitatur Museum Grundtvig de vita Nicolai Frederici Severini Grundtvig qui ibi natus est.
Numididae
Numididae sunt familia avium ordinis Galliformium. In Africa endemicae sunt, atqqe inter veterrimas aves gallinaceas ordinantur. A Galliformibus nuclearibus post Cracidas et ante Odontophoridas secundum phylogeneticam declinaverunt. Telecrex, stirps fossilium ex Eocaeno cum Numididis consociatur. Quod animal Mongoliam habitabant, et veterrimas ex veris Phasianidis fortasse genuit, sicut Ithagines cruenti et Crossoptilontes, quae se in species altitudinum altarum montanarumque cum Planities Tibetana oriretur vicissim evolverunt. Cum exstantes Numididarum species in Africa endemicae sint, Numida meleagris avis domesticata late alibi introducta est.
Taxinomia et systematica
Hic habes indicem specierum numididarum, ordine taxinomico perscriptarum.
Nurmijärvi
Nurmiiarvi (Finnice Nurmijärvi) est oppidum Finnicum 41 700 incolarum in Finnia meridionali situm.
Municipium maximis vicum fere 18.000 incolarum Klaukkala.
Alexius Kivi, clarissimus scriptor Finnicus saeculi XIX, in Nurmijärvi natus est. Notissimum opus eius est Seitsemän veljestä (sc. Septem fratres), cuius ad honorem capita septem virorum in insigne oppidi depinguntur.
Canonici Regulares Sancti Augustini
Canonici Regulares Sancti Augustini (siglum: CRSA sive CanReg) sunt confoederatio complurium ordinum catholicorum, qui regulam Sancti Augustini sequuntur. Maxima pars eorum sunt sacerdotes, quorum est functiones liturgicas sollemniores persolvere et curae pastorali in paroeciis consulere. Canonici Regulares Sancti Augustini ad Canonicos Regulares pertinent.
Die 4. Maii 1959 papa Ioannes XXIII "Confoederationem Canonicorum Regularium Sancti Augustini" litteris Apostolicis in memoriam synodi paschalis diei 13 Maii 1059 constituit.
Germania
Ab anno 1973 novae domus clericorum regularium conditae sunt in Germania, inter has:
Canonici Regulares Sancti Augustini Fratrum a Vita Communi:
Canonici Regulares Sancti Augustini Vindesemenses(CRV) in Germania:
Alburnus Maior
Alburnus Maior (Dacoromanice Roșia Montană, Germanice Goldbach, Hungarice Verespatak) commune Dacoromanica in Alba circulo est. Ad commune etiam vici Bălmoșești, Blidești, Bunta, Cărpiniș, Coasta Henții, Corna, Curături, Dăroaia, Gârda-Bărbulești, Gura Roșiei, Iacobești, Ignățești, Șoal, Țarina atque Vârtop pertinent.
Historia
Iam temporibus antiquis hic in cuniculis aurum repertum est. Qua de causa saeculo secundo ineunte Romani Daciam expugnaverunt. Et hodie ruinae cuniculorum Romanorum exstant. Etiam tabulae inscriptionibus Latinis exstant. Anno 270 Romani Daciam reliquerunt et Alburnus Maior derelictum est. Anno 1592 Roșia Montană primo in actis descriptum est. Ab hoc tempore iterum aurum hic partum est. Et multi coloni e Germania venientes hic laborabant et vivebant. Ad usque annum 1918 Alburnus Maior ad Imperium Austro-Hungaricum pertinuit, nunc pars Romaniae est.
Iurgium de auro et circumiectu
Ab anno 1995 societas Canadiensis Gabriel Resources temptat, ne aurum regionis veneno Natrio Cyanido parere possit. Sed multi incolae et alii cives Romaniae contra haec consilia demonstrabant. Iudicia Dacoromanica cunicula Canadienses circumiectus servandi causa interdixerunt. Societas autem anno 2015 apud Argentariam mundanam compensationem damni poposcit. Et ruinae Romanae periculo affectae sunt, itaque iam anno 2002 multi Archaeologi contra consilia Canadiensium protestabant. Die 5 Februarii 2016 consilium ministrorum Romaniae Alburnum Maiorem candidatum UNESCO Mundi Hereditatis nominavit.
Occasus Imperii Romani Occidentalis
Occasus Imperii Romani Occidentalis, etiam Occasus Imperii Romani et Occasus Romanus appellatus, fuit ratio declinationis in Imperio Romano Occidentali praecipue saeculis quarto et quinto, qua imperium suum regimen non iam bene exercebat, et eius fines in complures reipublicae formas sequentis dividebantur. Imperium Romanum vires amittebat quae siverant ut suas provincias occidentales efficienter imperaret; rerum gestarum scriptores mentionem nonnullarum causarum faciunt, inter quas magnitudo et efficacitas exercitus, salus et magnitudo multitudinis Romanae, vires oeconomiae, facultas imperatorum, intestinae potestatis luctationes, mutationes religiosae, atque efficientia civilis reipublicae procurationis. Provocationes crescentes barbarorum invadentium culturaque Romana carentium contentiones amplificabant. Causae ruinae socialis politicaeque sunt maiores res historiographiae mundi antiqui, et quidem multum collocutionis hodiernae de defectione civitatum ad summum informant.
Inter tempora ad hanc rationem historicam attinentia sunt annum 117, cum imperium ad suos fines maximos perveniret, atque annum 284, cum Diocletianus regnum exciperet. Amissio autem terrarum magni momenti quae inverti non poterat anno 376 coepit, cum Gothi aliique bellum Romanis intulerunt. Anno 395, Theodosius I mortuus est postquam dua perniciosa bella civilia vicerat, exercitu in campo collabiensi imperioque, iam a Gothis vexato, inter aemulos binorum filiorum incapacium administros diviso. . . . Evenit cum Odoacer Romulum Augustum deposuit.
De causis externis: Invasiones barbaricae
Saeculo quarrto, Hunni in Europam venerunt et alii populi barbari invaserunt Imperium. Gothi vicerunt Romanos in Proelio Hadrianopolitano (378), ubi imperator Romanus Valens mortuus est.
De causis internis
a) Divisio Imperii, bella civilia et barbarii in exercitum: Propter suam magnitudinem Imperium Romanum non potuit in uno loco administrari. Sua divisio internalis acceleravit ruinam et favit invasoribus barbaricis. Propositum a Eduardo Gibbon, fuerunt filii Theodosii causa ruina ultima Imperii quia reliquerunt gubernum ad eunuchos, Ecclesiam ad episcopos et Imperium ad barbaros. b) Discrimen oeconomicum et sociale: Discrimen tertio saeculo portavit ad occasum productionis agricolarum, ad occasum commercii et urbium, et ad inaequalitatem socialem. Hoc perdidit opulentiam et adhaesionem internam, maxime in parte occidentali, usque ad occasum finalem saeculo V. Fuit discrimen oeconomicus et socialis causa principalis discriminis politici Imperii Romani occidentalis. c) Separatismus provincialis: Propositum a Sancto Mazzarino et Georgio Ruffolo sub superficie eadem natura culturae humanis cultis romanis, emerserunt nationes antiquas. Effecti huius impulsus aperuerunt saeculo V in occidente et saeculo VII in oriente. Hoc explicat cur populos miscuerint cum invasoribus Germanicis in occidente et cum invasoribus arabicis in oriente. d) Christianismus: Propositum a aliquibus historicis, Christianismus fuit causa principalis occasus Imperii Romani. e) Occasus moris maiorum et tyrannis: Etiam corruptiones et renuntiationes moris maiorum, qui causa maiestatis Romae fuit, et tyrannis imperatorum, causae graves fuerunt in occasu et lapsu Romae.
Regna romana-barbarica
Postquam depositionem ultimi imperatoris (Romulus Augustus), regna nova (Romana-Barbarica) stabiliverunt.
Regnum fuit sola institutio nova elaborata a populis invasoribus, quamquam exsistebant differentiae inter populos Germanicos. In regno barbarico, potestas erat in rege. Monarchia erat nationalis et non territorialis.
Multa regna erat parva et cecidit contra Byzantium in recuperatione imperii (Vandali et Ostrogothi) aut contra alios populos (Suebi et Burgundi). Alia, sicut Visigothi et Franci, supervixerunt.
Cairus (tributarius Vicinoniae)
Tributarii praecipui Cairi
Rivi praecipui qui in Cairum influunt, a monte ad vallem :
Loci ad Cairum
Communia decim praefecturis digesta quae Cairus praeterlabitur:
Os hamatum
Os hamatum vel, olim, os unciforme est os carpi ordinis distalis. Connectitur os hamatum cum metacarpi osse metacarpali IV et osse metacarpali V, velut carpi ossium, cum osse triquetro, osse lunato, osse capitato. Pars conspicua est hamulus (vel uncus), protuberantia extrema ulnare canalis carpi et radiale canalis ulnaris (Guyoni) formans.
Fracturae ossis hamati rarae sunt, at si adest, tunc saepe artibus arthleticis fractura per fatigationem agnota.
Pinacotheca
<Gallery> Fasciculus:Ospoignet - Hamate bone.png|Situs ossis hamati iuxta alia ossa carpi Fasciculus:Hamulus of hamate (left hand) - animation02.gif|Os hamatum cum hamulo (rubre) </Gallery>
6071 Sakitama
6071 , olim designationibus 1992 AS1, 1965 AM, 1968 UO1, et 1985 OS agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tsutomu Hioki et Satio Hayakawa, astronomis apud Observatorium Okutama versatis, repertus est.
Aloisius Vincentius Bernetti
Aloisius Vincentius Bernetti (Italice: Luigi Vincenzo Bernetti - Ponzani, in vico Marchiae Anconitanae -in Italia-, die 24 Martii anni 1934 natus; in urbe Fluminensi die 11 Augusti 2017 mortuus) fuit episcopus Italicus Ordinis Augustiniensium Discalceatorum sodalis, qui ministerium episcopale in Brasilia peregit. Ad episcopatum anno 1996 evectus ab anno 2005 usque ad 2009 antistes Apucaranensis fuit. Episcopus auxiliaris Palmensis-Beltranensis et episcopus titularis Rufinianensis antea fuerat.
Comitatus (Tridentinum-Athesia Superior/Tirolis Meridionalis)
Comitatus (Italiane: Contà) est municipium Italiae, circiter 1 440 incolarum, in Regione Tridentino-Athesia Superiori/Tirole Meridionali et in Libera Provincia Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Anaunienses appellantur.situm. Incolae Comitatenses appellantur.
Historia
Die 1 Ianuarii 2016 Municipium Cunevum coniunxit se cum Municipiis Flavono, Teresioque, ut constituerent novum municipium Comitatum.
Municipia finitima
Denno, Ville d'Anaunia.
Myelitis
Myelitis (ICD-10: G04-G05) est inflammatio cuiusvis partis medullae spinalis. Praeter febrem, myalgiam, dorsi dolores symptomata et signa myelitidum multipliciter secundum partes affectas esse possunt, ut impedimenta sive amissio motuum (paresis sive paralysis) sive sensorii (hypaesthesia sive anaesthesia). Cum medulla spinalis simul pars systematis nervosi centrali sit, mirum non est inflammationem interdum cerebrum affligere, ideo symptomata ac signa cerebralia ut capitis dolor irritatione meningum perfici. Genera aetiologiarum et infectiosarum et non infectiosarum myelitidem efficere queant. De myelitidi affectus myelitidis transversae separari solet, quo tota planities transversaria affecta est.
Distributio transversalis et longitudinalis
Myelitides non uniforme intra medullam spinalem sese distribuuntur. Raritas est panmyelitis cum tota medulla spinali affecta. In myelitidis casu distributio in longitudine plus vel minus quaedam segmenta pertinent; dicatur, per exemplum, de myelitide cervicale vel aliis. Quoad ad singulares planities attinentem mutationes insalubres solum substantiam griseam, poliomyelitis afficiant, vel substantiam albam leukomyelitis.
Aetiologia myelitidis
Mala contagiosa et aliorum originum myelitidem efficere possunt.
Myelitis post vaccinationem
In adultis myelitis post vaccinationem rarissime contrahitur. In infantibus quidem myelitis nonnumquam cum vaccinationibus contra quosdam morbos infectiosos observatur.
Vallis Ultimis
Vallis Ultimis (alia nomina: Vallis Ulten, Vallis Ultinae , Vallis Ultimi) (Italiane: Val d'Ultimo; Theodisce: Ultental) est alpina vallis fluminis Valsurae, in Regione Italiae Tridentini-Altae Athesiae/Tirolis Meridionalis, in Provincia Libera Bauzanensi (Alta Athesia/Tirolis Meridionalis) atque in Praefectura Burgravia sita.
Incolae Ultinenses, Ultimenses appellantur.
Stygionympha
Stygionympha est genus papilionum familiae Nymphalidarum.
Sponsor
Sponsor potest esse:
Ammerbuch
Ammerbuch est commune et urbicula Virtembergensis 11'159 incolarum (anno 2011).
Tigeaux
Tigeaux est commune Francicum 376 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.
Courban
Courban est commune Francicum 166 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Clavans-en-Haut-Oisans
Clavans-en-Haut-Oisans est commune Francicum 110 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Argilla Londinensis
Argilla Londinensis, Anglice London clay, est sedimentum geologicum in Anglia meridiorientali quo planities vallis Thamesis inferioris et litora aestuarii eiusdem fluminis definiuntur. Ibi variis locis a saeculo XIX ineunte fossilia optime servata animalium plantarumque reperta sunt. Abhinc annorum inter 56 et 49 milies milium deposita sunt, aetate Ypresia, aevo Eocaeno ineunte.
Bibliotheca Universitatis Belgradensis
Bibliotheca Universitatis Belgradensis (Serbice Универзитетска библиотека Светозар Марковић), est bibliotheca Universitatis Belgradensis anno 1844 condita.
Nomine "Bibliotheca Universitaria" rite constituta est anno 1921, ab anno 1946 nomine viri "Svetozar Marković" adiunctum est. Principale bibliothecae aedificium stile neoclassico post primum bellum mundanum constructum deinde anno 1926 portae bibliothecae publico patefactae sunt.
Hodie bibliotheca ca. 1.500.000 volumina habet et inter collectiones librorum regionis Balcanicae maxima numerator.
La Tombe
La Tombe est commune Francicum 215 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.
Helgus
Helgus (vel Russice Oleg), saepe Helgus Fatidicus dictus, anno 912 mortuus, dux Rutheniae (nempe Novogardiae et Kioviae) fuit.
Vita et opera
Helgus Varegus fuit, Rurici socius et familiaris (Efandae uxoris Rurici frater, ut Tatiščev dicit, sed fides ei non firma est). Post mortem Rurici anno 879, cum Inguarus filius eius iam infans esset, Helgus regens factus est et Novogardiae dux. Anno 882 per Iter ex Varegis in Graeciam profectus erat et ad Kioviam advenerat, quam eo tempore Varegi alii, Askoldus et Dirus, occupabant. Eos vicit et caput ducatùs in Kioviam transtulit. Tunc Helgus Kioviam matrem urbium Rutheniae, quod cognomentum eae assuetum est, primus nominavit. Varias gentes Slavicas vicit, quae ante Chazaris obsecuti erant, et imperio suo adiunxit. Anno 907 cum classe 200 navium contra Constantinopolim expeditionem movit, ubi dicitur Graecos vicisse et scutum suum super portas urbis figisse, quod multis fabulosum videtur. Sed pactum, quod Helgus cum Graecis anno 911 conclusit, sine dubio verum est.
Anno 912 morsu serpentis occisus est; fabula de hac morte, quam et Alexander Pushkin in suo Carmine de Helgo Fatidico sequitur, narrat, ut Helgo mors de equo suo, quem praecipue dilexerat, praedicta esset; Helgus equum procul abducere iussit et aliquot annos post, equo iam mortuo, sepulchrum eius forte invenit et, cranium equi pede calcans, dicit: «Eumne metuam?» Serpens e cranio se exseruerat et ducem momordit.
Saint-Gilles-les-Forêts
Saint-Gilles-les-Forêts (Occitanice Sent Geris) est commune Francicum 54 incolarum (anno 2008) praefecturae Vigennae Superioris in provincia Lemovicensi
Ecclesia Kirunensis
Ecclesia Kirunensis (Suecice Kiruna kyrka) est ecclesia Kirunae Sueciae sita, anno 1912 aedificata et a Gustavo Wickman architecto formata. Unica forma habet ubi ab ecclesiis Norvegicis inflata est, et situs specialis viridario naturali etiam habet. Ecclesia paroecialis etiam est, in Paroecia Jukkasjärvi Dioecesis Lulensis.
Couchey
Couchey est commune Francicum 1200 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Torynesis
Torynesis est genus papilionum familiae Nymphalidarum.
Saint-Georges-les-Landes
Saint-Georges-les-Landes (Occitanice Sent Jòrge las Landes ) est commune Francicum 251 incolarum (anno 2008) praefecturae Vigennae Superioris in provincia Lemovicensi
Marcus Tullius Cicero (minor)
Marcus Tullius Cicero (natus anno 65 a.C.n., mortuus ignoto anno) fuit filius Marci Tullii Ciceronis clari oratoris et senator Romanus.
Familia
Mater eius Terentia, soror Tullia fuit, quae autem ante tempus mortua est. Pater ei nonnulla opera, i.a. et De officiis dedicavit. Ipse iunior orbus mortuus est.
Iuventus
Anno 51 a.C.n. patrem et Quintum patruum in Ciliciam secutus est et aliquamdiu apud regem Deiotarum vixerunt. Anno 49 a.C.n. in Graeciam fugit, quod Gaius Iulius Caesar Italiam expugnaverat. Post pugnam apud Pharsalum anno 48 factam Brundisio ad annum 47 a.C.n. veniam Caesaris exspectabat. Ne nunc Hispania pro Caesare pugnaret, pater vetuit. Anno 45 a.C.n. Marcus Athenas iit, ut philosophiae Cratippo magistro studeret, donec anno 43 a.C.n. de nece patris a triumviris rogante Marco Antonio proscripti audiret. Tum et ipse proscriptus ad exercitum Marci Iunii Bruti contendit, qui tum Graecia Macedoniaque e senatusconsulto potiebatur et bellum adversus triumviros parabat. Marcus Cicero pugnae apud Philippos commissae autumno anni 42 a.C.n. interfuit. Inde post cladem partium suarum ad Sextum Pompeium, ultimum filium Gnaei Pompeii Magni, in Siciliam fugit. Denique anno 39 a.C.n. veniam accepit et ad Octavianum venit, qui eum benigne accepit et magistratibus pontificatuque ornavit, ut proscriptionem patris a triumviris constitutam sibi ignosceret.
Cursus honorum
Anno 30 a.C.n., post Marcum Antonium victum, Octavianus eum consulem suffectum fecit, ut ex eisdem rostris, quibus caput patris XIII annos ante expositum erat, nuntium de morte Marci Antonii, qui patrem suum proscripserat, ediceret et legem de damnatione memoriae eius promulgaret. Deinde Augur nominatus est atque annis 27 - 25 legatus Syriae erat. Anno 23 a.C.n. proconsul Asiae fuit.
Saint-Genest-sur-Roselle
Saint-Genest-sur-Roselle (Occitanice Sent Giniés) est commune Francicum 450 incolarum (anno 2008) praefecturae Vigennae Superioris in provincia Lemovicensi
Lexicon Kam-Hi
Lexicon Kam-Hi (Sinice 康熙字典, pinyin Kāngxī Zìdiǎn), lexicon est linguae Sinicae anno 1716 sub imperio illius nominis imperatoris editum, quod iussu imperiali saecula XVIII usque ad XIX officio regulae sanctae Sinicis litteris est functum; quibus litteris 47 035 constitit, radicibus autem 214.
Auctores lexici ab origine Zhang Yushu (張玉書, 1642-1711), Chen Tingjing (陳廷敬, 1639-1712) scribae imperiales cum ministris XXX, anno 1710 imperatoris iussu conficiendo quinque annos ante lexico operam tanta temeritate dedebant, ut multae in prima editione manerent mendae, nec prius erat emendatum quam Wang Xihou scholasticus librum de iis mendis sub imperio Qianlong nepotis Kam-Hi scripsisset. Qui cum librum legisset imperator causa avi vituperati iratus, memorque offensae nominis imperialis non ex parte erasi, ut mos erat, supplicio capitis novem genera cognationis attulit scholastici, postea tamen novam editionem imperatus ut facerent easdem emendavit mendas, unde regulam scripturae Sinicae omnibus in Sinis edicto imperiali pandit.
Corsaint
Corsaint est commune Francicum 133 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Legatus (civilitas)
Legatus (-i, m.) sive Ambasciator (-oris, m.), sive melius ambassiator, altus diplomaticus functionarius ob adventiciam gubernationem aut ob societatem internationalem accreditus est ut velut officialis repraesentans suae nationi mereat. Vulgari dictione, vocabulum ad repraesentantem adventicia in capite collocatum applicatur. Natio hospitio accipiens ambasciatori dominium in specifico territorio legatione sive ambasciata sive missione diplomatica nuncupato concedit, cuius territorium, contubernium et vehicula immunitate in eius territorio fruuntur. Bilaterae diplomatiae casu, ambasciator et legatio civitariae utilitatis res inter repraesentatam nationem et ob accreditam nationem gerunt. Sunt hae res politicae, diplomaticae, oeconomicae, pecuniariae, commercialis, culturalis, periegeticae indolis aut cuiusvis thematis de rationibus internationalibus inter quae foedera, mutua suffragiorum commutatio in quibudam commodi candidaturis etc...
Si Civitas accredens parvam concivium coloniam habet, praeter memorata munera, consularis campi munera in eadem missione diplomatica aggregantur ubi agitur de rebus et possibilibus problematibus quae in adventicia natione domicilium habentes aut iter faciens cives, et cum nationalitate propriae nationis, habere possint. Pro securitate et integritate civium suae ipsius nationis in adventicia natione vigilabit et nuntius inter sui nationis gubernationem et acceptoriae gubernationis aget.
Temporum nostrorum heros
Temporum nostrorum heros (Russice Герой нашего времени) est fabula Romanica Michaelis Lermontov vel collectio fabularum de eadem persona, Gregorio Alexandri filio Petschorin, anno 1840 primum edita.
Index fabularum
Quinque fabulas minores Temporum nostrorum heros continet:
Pars prima
— Petschorinis memorabilia incipiunt —
Fabulae chronologice dispositae
In Mary principis filia in Thermas Constantinomontanas Petschorin advenit, ubi multi nobiles Petropolitani ad balneas medicatas convenerunt. Ibi et ducissa Ligovskaia cum filia, more Anglico Mary nominata, et Vera, quam Petschorin amavit et quae eum usque adhuc amat, et Grušnitskij iuvenis, quem Petschorin in certamine singulari occidit, qua de causa in arcem montanam emissus est, cuius praefectus Maximus Maximi filius est.
Ibi (ut Bela narrat) Petschorin equum egregium Kazbitschii Circassi abigit; Azamat iuvenis ducis Circassorum filius illum equum accipere ardet. Petschorin Azamati equum promittit, si Azamat sibi sororem Belam pulcherrimam adducat, quam et Kazbitschius amat; quo facto Azamat cum equo montes natales reliquit, Belam autem a Petschorine minime amatam et patrem eius Kazbitchius occidit.
In Fatalista ex arce in stanitsam quandam Petschorin missus est, Ibi, dum militum praefecti hora vespertina chartis ludunt, de fato altercatio acris oritur: utrum praedestinatio talis sit, ut cuique in libro caelesti hora mortis certa iam praescripta sit, an non. Petschorin praedestinationem abesse pignore certat; Vulič Serbus se statim praedestinationem existere demonstraturum esse respondet. Pistolium quoddam arripit et in frontem sibi glandem emittere conatur, sed pistolium de causa incerta peccat; cum autem Vulič in murum pistolium vertit, glans emittitur, et Petschorin se pignus perdere confirmat. Sed etiam ante iaculationem signum quoddam mortis maturae Petschorin in facie Vuličii videt. Mane cognovit, ut Vulič noctu a Cosaco quodam ebrio et furioso sine causa caesus est; Cosacum nunc milites capere temptant, sed ille arma dedere nolit. Petschorin cum periculo vitae maximo Cosacum aggreditur, ut sociil eum vivum capere possint, et contra opinationes salvus est. Cum Maximo Maximi filio fata Vuličii narrat, ille proverbio Russico de praedestinatione respondet.
In Maximo Maximi filio post quinque annos. Petschorin, cum iamdiu alibi ofiicio fungitur, Persiam profectus, Maximo Maximi filio obviam fit, ubi et fabulae nostrae auctor eum videt et vultum staturamque describit. Cum a Persia reverteretur, mortuus Petschorin est, quod in praefatione auctoris dicitur; inde scripta Petschorinis, quas apud Maximum Maximi filium ille reliquit, auctor edere consilium cepit.
Cremifanum (commune)
Cremifanum (Theodisce: Kremsmünster) est commune (cum titulo insigni „Marktgemeinde“, i.e. commune mercatus) Austriae Superioris 6435 incolarum (die 1 Aprilis 2009). Cremifanum in circulo Kirchdorf ad Cremisam situm est.
Historia
Abbatia Cremifanensis, quae in clivo super medio foro sedet, monasterium Benedictinum est, anno 777 a Tassilone III., duce Bavariae, fundatum. Anno 1299 vicus Cremifanum primo in litteris apparet. Anno 1489 ab imperatore Friderico III. ad mercatum elevatus est. Gymnasium monasterii inter scholas antiquissimas Austriae numeratur. Observatorium monasterii annis 1748-1759 erectum primum caeliscalpium Europae dicitur. Anno 1910 Cremifani prima electrificina aedificata est.
Insigne
Descriptio: In viridi niger aper prosiliens, rubris ungulis oreque, dentibus argenteis, aureo venabulo fracto transfixus, e rubro vulnere sanguinem fundens.
Insigne legendam fundatoriam Cremifanensem revocat narrantem ducem Tassilonem III. monasterium ad Cremisam (quare Cremifanum) illo loco condidisse, ubi filius Guntherus, a dentibus apri, quem venabulo sauciavisset, percussus e vita decessisset.
Coniunctio communium
Coniunctio cum communi Praenestino non decreto sancita, sed in veneratione utriusque communis erga Sanctum Agapitum martyrem, qui olim Praenesti cruciatus nunc in Abbatia Cremifanensi requiescit, fundata est, qua de causa crebrae peregrinationes visitationesque huc illuc fiunt.
PEGIDA Helvetia
PEGIDA Helvetia est factio politica et motus popularis Helveticus, qui e die 9 Ianuarii 2015, biduo post incursionem tromocraticum in Charlie Hebdo, operam correctioni politicae dat. Pars est PEGIDA, motus cuius sedes Dresdae in Germania sita est.
4071 Rostovdon
4071 , olim designationibus 1981 RD2, 1976 YL, et 1987 SF1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Karačkina, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est. In honorem Rostoviae ad Tanaim nominatus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4071 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Melodrama Malmogiense
Melodrama Malmogiense (Suecice Malmö Opera; quondam Malmö Stadsteater et Malmö Opera och Musikteater) est aedificium ambibus melodramati et praetereis generibus musicis Malmogiae Sueciae situm, anno 1944 constructum. Etiam unum theatrorum melodramaticorum maximorum Scandinaviae est. Apud aditum Melodramatis Malmogiensis est sculptura et fontana "Tragos, Tragoediae Partus", anno 1953 a Nicolao Sjögren creatum.
Thoury-Férottes
Thoury-Férottes est commune Francicum 702 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae et Matronae in regione Insula Franciae.
Corrombles
Corrombles est commune Francicum 237 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Curcuma (aroma)
Curcuma seu crocus Indicus (ita ob colorem, minime ob formam, appellatus) est aroma, pigmentum et medicamentum quod e radice speciei Curcumae longae provenit. Phenola curcuminoidea tria continet, videlicet curcuminum, desmethoxycurcuminum et bisdesmethoxycurcuminum.
Myelitis transversa
Myelitis (ICD-10: G37.3) est forma specialis inflammationis medullae spinalis (myelitis), quo planities in toto, substantiarum et albae et griseae, inflammatione afflicta est, quo fit, ut effectus motuum sensuumque bilateraliter porriguntur. Ut in quadam myelitide signa inflammationis praesentia sunt. Nonnullorum morborum notio malorum et spectrorum myelitidum transversarum utitur.
Saint-Gence
Saint-Gence (Occitanice Sent Gençan) est commune Francicum 1'948 incolarum (anno 2008) praefecturae Vigennae Superioris in provincia Lemovicensi
Vallis Stronae (discretiva)
Vallis Stronae potest:
Turgenev
Turgenev (Тургенев) nomen est Russicum.
Corpoyer-la-Chapelle
Corpoyer-la-Chapelle est commune Francicum 21 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Simon Lemnius
Simon Lemnius (natus scilicet Simon Lemm-Margadant, Latine interdum Lemnius Emporicus, Mercatorius, Pisaeus, Lemchen etc., circa annum 1511 natus in Valli Monasterii et 24 Novembris anni 1550 mortuus in Curia Raetorum) humanista Helveticus et poeta Latinus fuit.
In Ingolstadio litteras studebat, postea in Leucorea, ubi Melanchthoni et Georgio Sabino familiaris erat. Bononiam peregrinatus poeta laureatus et socius Accademia Ermatena factus est. Domi a peste mortuus est.
Epirammatum Lemnii liber anno 1538 editus contra Lutherum quoddam habens responsum eius provocavit; contra Lutherum etiam Monachopornomachiam Lemnius scripsit. Lessing discidium eorum memoravit in Salvatione Lemnii in epistolis octo.
Dionsysium Periegetam necnon utrumque Homeri carmen et Batrachomyomachiam Latine vertit. Poema epicum Rhaeteis de bello Suebico multaque alia carmina composuit.
Gaius Antistius Vetus (consul 30 a.C.n.)
Gaius Antistius Vetus (natus saeculo 1 a.C.n., mortuus ignoto anno) senator Romanus fuit.
Cursus honorum
Pater eiusdem nominis anno 61 a.C.n. eum Caesari commendavit, cuius in exercitu militabat et filius idcirco quaestor electus est. Anno 56 tribunus plebis erat et Ciceroni contra Publium Clodium Pulchrum aderat. Annis 45 - 44 iussu Caesaris in Syria quaestor pro praetore erat ubi bellum cum duce Pompeiano Quinto Caecilio Basso gessit nec eum subigere potuit quia Parthi ei auxilio venerant. Post Caesarem anno 44 necatum primo Marco Iunio Bruto se adiunxit, sed mox ad Octavianum transiit. Anno 35/34 legatus Octaviani contra Salassos in Gallia Cisalpina certavit. Anno 30 a.C.n. consul suffectus electus est. Anno 25 proconsul Hispaniae Citerioris contra Cantabros pugnavit. Fortasse anno 29 a.C.n. patricius factus est lege Saenia de plebeiis in patricios adlegendis.
Posteriores
Filius Gaius Antistius Vetus anno 6 a.C.n. consul ordinarius electus est.
Muhammad Yunus
Muhammad Yunus (Bengalice মুহাম্মদ ইউনুস Muhāmmad Iunus; natus die 28 Iunii 1940 in Chittagong) est oeconomicae peritus Bengalicus. Grameen Bank ("argentaria pagana"), quae aliter ac aliae argentariae minimam pecuniam ("minimam fidem") et hominibus pauperrimis dat, condidit gubernavitque. Anno 2006 Praemio Nobeliano pacis ornatus est.
Claix (Isara)
Claix est commune Francicum 7'727 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus) iuxta Gratianopolis.
Albertus de Gota
Albertus Franciscus Augustus Carolus Emmanuel de Saxonia-Coburgo-Gota (natus die 26 Augusti 1819 in Palatio Rosenau, Rödental apud Coburgum, mortuus die 14 Decembris 1861 in Arce Windesoriensi) nobilis Germanicus et maritus Victoriae Britanniarum reginae fuit.
Vita
Filius secundus ducis Ernesti de Saxonia-Coburgo-Gota ex anno 1837 Bonnae rebus politicis atque historiae studebat. Consilium de Victoria ductitanda, quam Albertus itinerans mense Maio 1836 prima vice vidit, in principio proposuerat Leopoldus I (rex Belgarum). Vere nuptiis post iter Italicum et visitationem Angliae alteram autumno anni 1839 appropinquatum est: sponsalia die 15 Octobris erant et confarreatio die 10 Februarii 1840 Londinii celebrata est. Princeps et civitatem Britannicam et emeritorium triginta milium librarum quotannis spargendarum recepit; insuper Albertus eques Ordinis Garteriani, magister grandis Ordinis Balneorum, campi marescallus declaratus est. Anno autem 1857 ei titulus Socii maiestatis regiae concessus est, qui Anglice »Prince Consort of Her most gracious Majesty«. Concilio a secretis admissionem adeptus est necnon omni aditui a regina ministris dato interesse licuit. Etiam de cunctis litteris officialibus maioris momenti semper certior fiebat.
Propositum ducis de Wellington, ut Albertus copiarum imperator summus fieret, anno 1850 ab Alberto ipso recusatus est. Qui timuit, ne consiliarii regii munus deponere deberet. Duce mortuo utique in exercitu Britannico emendando operam dabat. Interdum id reprehensum est, e.g. anno 1854 benevolentia nimia erga Russos principi imputata.
Omnino coram publico se a politicis retinebat; clam autem politicam imperii sollerter agebat. Scientiarum artiumque peritia ab omnibus honorata atque laudata est. Universitatis Cantabrigiensis cancellarius inde ab anno 1847 fuit, quo in officio multum meruit. Albertus operam navabat, ut expositio mundana anno 1852 Londinii celebraretur. Scholas pauperum atque fabricas pro scelestis iuvenilibus curabat et habitationes pro familiis miseris construi iussit. Quaestui quoque favebat necnon agriculturae modernae: latifundium Windesoriae situm in terris colendis atque in pecore alendo omnibus exemplo esset.
Cum maritus reginae typho laborans naturae concessisset, tristitia publica non assimulata regebat; tunc vidua regina se a multis officiis publicis non necessariis abstinere coepit. Monumenta atque instituta multa memoriam principis perhibebant et perhibent. Orationes eius collectae sunt ibi: »Addresses delivered on different public occasions by H. R. H. Prince Albert« (Londinii 1857) et »The principal speeches and addresses of H. R. H. the Prince Consort« (cum notis reginae; Londinii 1862).
Corpeau
Corpeau est commune Francicum 1039 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Sainte-Marie-de-Vaux
Sainte-Marie-de-Vaux (Occitanice Senta Mari de Vaus) est commune Francicum 174 incolarum (anno 2008) praefecturae Vigennae Superioris in provincia Lemovicensi