cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aetas egotistica
Aetas egotistica, praecipue in Civitatibus Foederatis, est nomen per ludibrium datum aetati baby boomer et proprietatibus sui exprimentibus quas spectatores cum ea adiungebant. Thomas Wolfe, scriptor Americanus, iuvenes aetatis baby boom, ab anno 1946 ad 1964 natos, aetatem egotisticam annis 1970 appellabat; Christophorus Lasch quoque, historicus Americanus, oriundam narcissismi culturam inter iuvenes eiusdem temporis commemorabat. Locutio populo grata est cum "realizatio sui" et "exsecutio sui" fierent desiderata culturalia quibus iuvenes maius momentum ascripsisse quam curis socialibus traduntur.
Mongrassanum
Mongrassanum (alia nomina: Mucrasanum ) (Italiane: Mongrassano; Albanice: Mungrasana) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 650 incolarum, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm. Incolae Mongrassanenses appellantur.
Fractiones
Cataldo, Mongrassano Scalo.
Municipia finitima
Acquappesa, Bisignano, Cervicati, Cerzeto, Fagnano Castello, Fuscaldo, Guardia Piemontese, San Marco Argentano.
Sardinia (provincia Romana)
Sardinia provincia Romana initio saeculi quarti condita erat.
Cuniculariae insulae
Cuniculariae insulae (alia nomina: Buxinariae insulae, Archipelagus Ilvae, Archipelagus Sanctae Mariae Magdalenae) (Italiane: Arcipelago della Maddalena) archipelagus Italiae in Mari Tyrrhenico sunt. Cuniculariae ad orientem Litus Smaragdinum litoris iacentes. Maxima inter eas est Ilva. Archipelagus ad Sardiniam pertinent, praesertim Provincia Sacerensis.
Sardinia (provincia Romana)
Historia
Sardinia diu ad provinciam Corsicam et Sardiniam pertinuit. Diocletianus imperator hanc ut provincias Romanas plerasque divisit et Sardiniam provinciam propriam fecit. Haec provincia ad annum 455 exstitit, cum Vandali insulam expugnaverunt.
Administratio
Provincia, quae pars fuit Dioecesis Italiae Suburbicariae, a praesidibus ordine ex equestri administrabatur. Inter hos et hi fuerunt:
Dies mundialis locorum uliginosorum
Dies mundialis locorum uliginosorum est dies internationalis die 2 Februarii celebratur quoque anno a Nationibus Unitis, ad diversitatem biologicam locorum uliginosorum et circumiectus naturalis protegendam et promovendam. Origo diei est dies quando Pactio Ramsarensis decreta est.
Sententia anno 2019 "Loca uliginosa et mutatio climatica" fuit, anno 2020 "Loca uliginosa et diversitas biologica", anno 2021 "Loca uliginosa et meteorologia", anno 2022 "Actio locorum uliginosorum pro populo et natura" et anno 2023 "Locos uliginosos destractos revitalisere et restaurare" est.
Libri de re culinaria aevo recentiore scripti
Hic habes indicem librorum de re culinaria aevo recentiore scripti, i.e. inter annos 1650 et 1900.
Capella Caballiciensium
Capella Caballiciensium seu Capella Fraxiarum (alia nomina: Fraces, Cura Capellae ultra Dranciam ) (Francogallice: La Chapelle-d'Abondance) est commune 719 incolarum (anno 1999) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Pilar (Bataan)
Baranggay
Pilar est politice divisum in 19 barangis(vicis).
Cappariacum
Cappariacum (alia nomina: Chapeyriacum, Campi Petri ) (Francogallice: Chapeiry) est commune 597 incolarum (anno 1999) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Bussus-Bussuel
Bussus-Bussuel  est commune Francicum 289 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
1056 Azalea
1056 , olim designationibus 1924 QD, 1925 NA, et 1929 WX agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1056 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Andrea Gustavus Citroën
Andrea Gustavus Citroën (natus 5 Februarii 1878 et moutuus die 3 Iulii 1935) est ingeninus Franciscus qui societatem Citroën anno 1919 creavit. Alma mater sua Schola Polytechnica Francica.
4851 Vodopʹyanova
4851 , olim designationibus 1976 US1, 1949 GF, 1949 HN, et 1974 FS1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tamara Mikhaylovna Smirnova, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4851 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
7009 Hume
7009 , olim designationibus 1987 QU1, 1982 BD10, et 1994 UN2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium Europaeum Australi versato, repertus est. In honorem David Humii nominatus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7009 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Navid Kermani
Navid Kermani (Persice نوید کرمانی natus familia oriunda e Persia in Siegen die 27 Novembris 1967) est scriptor Germanicus. Anno 2015 Praemium pacis librariorum Germanorum accepit
Chainaz-les-Frasses
Chainaz-les-Frasses est commune 518 incolarum (anno 1999) praefecturae Sabaudiae Superioris in Franciae orientalis regione Rhodano et Alpibus.
Terrae Athesinae
Terrae Athesinae (alia nomina: Terrae Athesis' ) (Italiane: Terre d'Adige) est municipium Italiae, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentinum'') situm. Incolae Naviteri et  Zambanotici appellantur
Municipium pertinet ad Communitas Rotalianam-Montem Regalem.
Historia
Die 1 Ianuarii 2019 municipium Navii coniunxit se cum municipio Zambanae, ut constituiret municipium novum Terrarum Athesinarum.
Fractiones
Zambana Vetus.
Herculis insula
Herculis insula (alia nomina: Insula Sinuaria, Aenaria insula , Asinaria insula ) (Italiane: Asinara) est insula Italiae in Mari Mediterraneo quae ad Sardiniam regionem pertinent, praesertim Provinciam Sacerensem/Turritanam. Insula aream circiter 52,00 km2 occupat. Omnia insula in municipio Turri Lybissoni est.
Fanum Sancti Georgii (Ichtershausen)
Fanum Sancti Georgii (Theodisce: Klosterkirche St. Georg) ecclesia protestantica est in Ichtershausen, Amt Wachsenburg, Circulus Ilm.
Historia
Monasterium Cisterciensium anno 1147 a Frideruna de Grumbach filioque suo conditum est. Cum moniales advenerunt oratorium anno 1133 erectum iam praeparatum erat. Moniales archiepiscopo Moguntino directo subiectae erant, quia congressus monachorum monialium conventum accipere noluerat. Itaque longe hic solum monialium monasteirum exstabat in parte Germaniae aquiloniae. Anno 1525 in Bello rustico spoliatum et postea propter Reformationem a principe electore Saxonico abrogatum est.
Corpusculum inclusionis
Corpuscula inclusionis sive corpuscula elementaria sunt substantiae stabiles, imprimis proteina, in cellularum nucleis cytoplasmatumve. Non raro praesentia corpusculorum inclusionis, ut sub microscopio visibilia, replicatio virorum intra bacteria vel cellulas eukaryoticas indicat. Praetera possunt esse signum morbi genetici uti formarum dementiae frontotemporalis vel morbi Parkinson.
Fanum Sancti Georgii (Ichtershausen)
Historia
Anno 1546 confoederati Foederis Smalcaldici hic convenerunt ad strategiam contra imperatorem catholicum excogitandam. Monasterium profanatum sedes principalis factum annis 1813 et 1814 valetudinarium militare erat. A saeculo XIX exeunte usque annum 2014 carcer erat. Anno 2000 aedes septentrionales, quas incendium saeculi XVII demoliverat, refectae sunt.
Corpusculum inclusionis
Exempla corpuscularum inclusionis
Corpuscula inclusionis vel in cytoplasmate vel in nucleo, sed etiam pariter in utraque structura inveniuntur.
Fanum Sancti Georgii (Ichtershausen)
Museum et monumentum
Iuxta ecclesiam construxerunt monumentum in honorem Gulielmi Hey et - in prisca domo parochiali - museum cultus civilis regionalis invenitur.
Externi nexus
🇬🇷
Suiko (imperatrix)
Suiko, (Iaponice:推古天皇, plene:豊御食炊屋姫天皇 Toyomikekashikiyahime-no-Sumeramikoto, nata die 21 Maii 554 et mortuus die 15 Aprilis 628 est XXXIII Imperatix Iaponae qui ab anno 593 ad annum 628 in statu monarchiae fuit et prima femina qui officium Imperatoris Iaponiae fecit in historia Iaponica. Anno 593, Shotoku Taishi princepem ordinavit et Templum Shitennō-ji constituere duxit. Anno 599, dum terrae motus magnus fit, deitates seismi orabat. Anno 607 templum Hōryū-ji constiture missit. Et anno 607 divinitates Shintonis ipse apud traditionem imperatoroum oravit. Sepulcetum eius hodie in Taishichō districti Kayachi Australis in praefectura Osaka stat.
Golden Delicious
Golden Delicious est cultivarietas malorum domesticarum speciei Mali pumilae (quae praesertim e specie sylvestri M. sieversii provenisse censetur). Arbor Golden Delicious in comitatu Virginiae Occidentalis anno fere 1890 primum evoluta est, cultore A. H. Mullins. In Angliam anno 1926 ab Eduardo Bunyard introducta est. Inter mala in Unione Europaea emptoribus desideratissima nostris diebus locum primum, in Civitatibus Foederatis Americae locum sextum tenet.
Corpusculum inclusionis
Corpuscula inclusionis in cellulis eukaryoticis
Inclusionis corpuscula in variis cellulis organismorum eukaryotocorum inventa sunt; ut in erythrocytis, myocytibus, neuronibus.
Corpuscula inclusionis in erythrocytis
Adhuc tria genera nota sunt: organellis progressu ineunte, praecipitatione haemoglobino abnormalo, inclusione protozois (ut in malaria).
Mons Iordanus
Fractiones
Montegiordano Marina, Contrada Padula, Mandrone.
Municipia finitima
Canna, Oriolo, Rocca Imperiale, Roseto Capo Spulico.
Metathesis
Metathesis (a Gr. μετάθεσις '(com)mutatio, translatio; permutatio'), vel transpositio, est notio linguistica, quae ad reciprocam phonematum aut verborum inter se permutationem refertur. Permutatio phonematum sua sponte fieri potest in loquendo (id est, in parole). Deinde metathesis est, cum quaedam verbi forma in loquendo male pronuntiata — vel forse per iocum depravata, sicut displicina pro disciplina — aut perperam audita a communitate linguistica addito tempore accepta est ac pars vocabularii eius linguae (id est, langue) facta. Exemplo est parabola 'conlatio, simile', verbum Graecum in Latinum sermonem mutuatum, quod postea ad antiquorum Castellanorum sermonem delatum formà per syncopen mutatà sensuque per metonymiam coartato venit *parabla 'verbum'. Quae forma deinde per metathesin palabra facta est.
Metathesis etiam ad rationem philologicam refertur, qua verborum mutato ordine ornata sententiarum concinnitas elaborari et effici possit.
Index communium praefecturae Araris et Ligeris
Hic est index communium Araris et Ligeris praefecturae Francicae, cui subsunt communia 573 numero.
Metathesis
Metathesis phonologica
Constat metathesin ex fortuito pronuntiandi (aut scribendi) errore oriri. Itaque quod ad phonologiam historicam attinet, non de lege phonetica paene totum vocabularium permeanti, sed potius de "sporadica" quae dicitur mutatione agitur. Aliquando tamen accidit, ut forma metathetica cum forma usitatiore concurrat, sicut corcodilus apud Martialem (Epigr. 5.93.7) et corcodillus apud Phaedrum (Fab. 1.25.4 & 6). Idem concursus etiam apud Graecos, nam κορκόδιλος in papyris reperitur. Nonnumquam tamen forma metathetica victoriam reportavit, ut colurnus pro *corulno forma, quam corulus nomen arboris suggerit. Certa verba in linguam Hispanicam delata sunt in forma metathetica:
Ut ex his exemplis perspici potest, in metathesi praecipue de liquidarum consonantium permutationibus agitur, quibus haec addi possunt exempla casu et temere facta: religio ⇒ lerigio; reliquiae ⇒ leriquiae; clatri ⇒ *cratli ⇒ cracli; Aurelius ⇒ Αὐλήριος; Valerianus ⇒ Οὐαρελιανός, in quibus de metathesi reciproca agitur. At sunt exempla, quae non metathesin reciprocam, sed potius metathesin inversam exhibent, sicut prelum ⇒ perlum, non **plerum. Quin etiam haec addamus exempla: pergula ⇒ precula (**plecura); crocotarii ⇒ corcotarii; interpretor ⇒ interpertor; Phrygia ⇒ Phyrgia; Trasumennus ⇒ Tarsumennus.
Metathesis rhetorica
Dionysius Halicarnasseus (saec. I a.C.n.), cum scripta antiquorum recognosceret, multa usus lima illis eloquentiam augere temptabat, et quidem ita, ut verborum permutato ordine quam tersissimam et profluentissimam dictionem efficeret. Quam emendandi rationem ipse metathesin appellabat.
Iacobus Bradley
Anno 1725 Bradley aberrationem lucis ad stellam Gamma Draconis et postea nutationem axis telluris notavit. Cum instrumento, quod quadrans muralis vocatur, in speculam Grenovicensi per duodecim annos positiones circa quattuor milia stellarum mensuravit. Propter huius operis diligentiam Fridericus Gulielmus Bessel posterea ex eis datis catalogum creare potuit sub titulo Fundamenta Astronomiae.
Iacobus Bradley societatis Regalis Societas Londini sodalis fuit ab anno 1718. Praeterea Academiae Scientiarum Borussica et Academiae Scientiarum Francicae et Academia Scientiarum Russicae sodalis erat.
Ara (flumen)
Ara, etiam Abrinca et Abricca, est flumen in Germania situm, laevus Rheni tributarius, qui apud Rigomagum influit.
Mirimagnum
Mirimagnum (alia nomina: Mormannum, Miromagnum) (Italiane: Mormanno) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 190 incolarum, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm. Incolae Mirimagnenses appellantur.
Municipia finitima
Laino Castello, Morano Calabro, Orsomarso, Papasidero, Rotonda (PZ), Viggianello (PZ), Saracena.
Šampion
Šampion est cultivarietas malorum domesticarum speciei Mali pumilae (quae praesertim e specie sylvestri M. sieversii provenisse censetur). Arbor Šampion, hybrida Golden Delicious et Cox's Orange Pippin, in Cechoslovacia ante annum 1974 primum evoluta est. Inter mala in Unione Europaea emptoribus desideratissima nostris diebus locum sextum tenet.
Verrières-en-Forez
Verrières-en-Forez est commune Francicum 664 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Ars Carolingiana
Ars Carolingiana ex Regno Francorum venit, ex tempore annorum 120 fere, a circa 780 ad 900, per regnum Caroli Magni et eius proximorum heredium, vulgo Renovatio Carolingiana appellato. Haec ars ab et pro aulicis et grege monasteriorum magni momenti sub patrocinio imperiali producta est; exstantes autem res quae praeter curiam ortae sunt aliquantulae deminutionis artificii et urbanitatis designationis monstrant. Ars in nonnullis locis in regionibus quae nunc sunt Francia, Germania, Austria, Italia septentrionali, et Civitates Humiles fiebatur, et magnopere mota est ex locis missionariorum continentalium, praecipue ex arte insulari insularum Britannicarum, cum variis artificibus Byzantinis qui ut videtur in sedibus Carolingianis commorabantur.
Bariolum (discretiva)
Bariolum postest indicare:
Ars Carolingiana
Conatus in Europa Septentrionali ad classicas formas artis Mediterraneas renovandas et aemulandas novam elementorum classicorum et septentrionalium mixturam modo sumptuoso et gravi effecit, praecipue in Europam septentrionalem repraesentationes figurae humanae introducens, artemque Romanicam et deinde artem Gothicam in Europa Occidente ortam praeparans. Tempus Carolingianum est pars temporis in arte mediaevali quae aliquando ars Praeromanica appellatur. Post intervallum confusum quod tempus Carolingianum secutum est, Domus Ottoniana artem imperialem post circa 950 renovavit, modum Carolingianum in nova arte Ottoniana confirmans et excolens.
4852 Pamjones
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4852 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Tecta (discretiva)
Tecta postest indicare:
Cicada (discretiva)
Cicada postest indicare:
Véranne
Véranne est commune Francicum 830 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
1057 Wanda
1057 , olim designationibus 1925 QB, 1937 AF, 1950 QY, et 1965 WG agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Gregorio Abramovich Shajn in Observatorio Pulkovo versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1057 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
David Sassoli
David Sassoli, die 30 Maii 1956 Florentiae natus, die 11 Ianuarii 2022 Aviani mortuus, fuit Italicus diurnarius, politicus Factionis Democraticae Italicae, ab anno 2009 europarlamentarius et, ab die 3 Iulii 2019 usque ad mortum suum, praeses Parlamenti Europaei.
Vita diurnarius
Primum diario Italico Il Tempo Romae laborabat. Anno 1989, diurnarius Il Giorno Mediolani, casum Muri Berolinensis lectoribus Italicis descripsit. Ab anno 1992 televisione laborabat.
Vita politicus
Die 3 Iulii 2019 D. Sassoli praeses Parlamenti Europaei electus est.
Vita privata
Myeloma contraxit. Mense novembris 2021 contagione Legionellis et pneumonia passus est. Ab die 26 Decembris 2021, sui systematis immunitatis imbecillitate causa, in Centro Referentiae Oncologico Aviani admissus est, quo denique, die 11 Ianuarii 2022, mortuus est.
Henricus Taube
Henricus Taube (natus in Neudorf Saskatchewan die 30 Novembris 1915; mortuus in Palo Alto Californiae die 15 Novembris 2005) fuit chemicus Americanus. Taube anno 1983 Nobelianum Chemiae Praemium accepit.
Salem
Salem potest esse:
Linguae Iucagiricae
Linguae Iucagiricae linguae sunt isolatae e grege linguarum Palaeosibericarum. Interdum linguis Uralicis cognatae putantur. Saepe ut una lingua Iucagirica tractantur, sed re vera familia est linguarum, quarum duo, lingua Iucagirica septentrionalis vel Iucagirica tundrensis et Lingua Iucagirica meridionalis vel Iucagirica Colymensis etiam in usu sunt. Iucagires, lingua septentrionali loquentes, linguam Iucagiricam meridionalem non intelligunt et vice versa. Etiam duo linguae familiae Iucagiricae, et, vix notae et iam exstinctae sunt.
Ioannes Vsevoložskij
Ioannes Alexandri filius Vsevoložskij (1835–1909), Russice Иван Александрович Всеволожский, fuit legatus Russicus, praepositus theatri, musicorum dramatum compositor, et vestifex scaenicus. Praepositus theatris imperialibus Petropolis ab anno 1886 usque ad 1899 erat. Praepositus Theatro Mariae Petro Čajkovskij mandavit, ut modos Rosaspinae (1890) et Nucifrangibuli (1892) ballationum componeret, libellosque utriusque ballationis cum Mario Petipa scripsit. Vsevoložskij praeterea indumenta et scaenas dramatibus musicis et ballationibus viginti quinque designavit. Anno 1899 museo Solitario usque ad mortem suam praepositus erat.
Red Delicious
Red Delicious, rite Delicious est cultivarietas malorum domesticarum speciei Mali pumilae (quae praesertim e specie sylvestri M. sieversii provenisse censetur). Arbor Red Delicious in vico Old Peru prope Osceolam Iovae annis 1870 primum evoluta est, cultore Jesse Hieatt. E surculo mali sylvestris, insitione aliqua decidente, floruit. Varietates Richared, Starking necnon aliae ex hac proveniunt. Inter mala in Unione Europaea emptoribus desideratissima nostris diebus locum quintum, in Civitatibus Foederatis Americae locum secundum tenet.
Linguae Iucagiricae
Gentes, linguis Iucagiricis loquentes, reliquiae populationis Siberiae ante invasionem gentium Turcicarum et Tungusicarum et iis a ceteris populis Uralicis separatae esse videntur. Nomen Iucagiricus non Iucagiricum est, sed e linguis Tungusicis in Russicam et alias linguas translatum. Ipsi se Vadun (Iucagirica septentrionalis) vel Odun (meridionalis) appellant. Scriptura pictographica Iucagires saeculo XIX usi sunt, ubi homines saepe figuris laricum Sibericarum significabantur. Epistolas pictogrammatibus scriptas mittebant. Post annum 1980 abecedarium Iucagiricum Cyrillicum creatum est, sed adhuc nondum stabilitum est.
Vendranges
Vendranges est commune Francicum 340 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Fosses
Fosses est commune Francicum 9'582 incolarum (anno 2012) praefecturae Valle Esiae in regione Insula Franciae.
Gulielmus Hey
Gulielmus Hey (natus Leinae in Circulo Gothensi die 26 Martii 1789; mortuus Ichtershausen in Circulo Ilmensi die 19 Maii 1854) fuit theologus et poeta Germaniae.
Vita
Filius parochi parentibus mortuis cum frate Carolo vixit. Frequentavit Gymnasium Ernestinum Gotae et theologiae Ienae Gottinga]eque studuit. Annis inter 1811 et 1814 magister privatus in Nederlandia fuit. Anno 1818 parochus protestanticus in Töttelstädt (Erfordia) creatus est. Anno 1827 praedicator aulicus Gotae erat et inde ab anno 1832 superintendens in Ichtershausen. Theologorum rationalismum semper abhorruit Christianitatem vivam et socialem praeferens. Anno 1810 in matrimonium duxit Augustam Grosch, anno 1832 Ludovicam de Axen. Filius Gulielmus natus est anno 1838.
Hey cognitus est tamquam excellens narrator fabularum, quae annis inter 1833 et 1837 illustrante Othone Speckter Hammoniae editae sunt. Narrationes eius de Iesu vita (Erzählungen aus dem Leben Jesu, für die Jugend dichterisch bearbeitet, Hammoniae 1838) valoris minoris sunt.
Honores
Universitas Heidelbergae anno 1847 eum doctorem honoris causa creavit. Apud ecclesiam monasticam vici Ichtershausen et monumentum pro isto homine est et museum artis regionalis, in quo et de Hey multa narrantur.
Scandinavia
Scandinavia est regio geographica, linguistica, et historico-culturalis Europae septentrionalis. Definitio geographica paeninsulam profert montibus Scandinaviae ad longitudinem 1500 fere km separatam, cuius in altero latere Norvegia, altero autem Suecia iacet; etiam extrema pars Finniae boreo-occidentalis his addi solet. Definitione autem linguistica Scandinavia est sedes linguarum Germanicarum septentrionalium, quae sunt praeter linguas Suecicam et Norvegicam etiam Danica, Islandica, Faeroensis. Historica denique definitio, et quidem ad mores pertinens, etiam Finniam includit.
De origine nominis
Plinius Maior regiones septentrionales describens Codanum commemorat sinum refertum insulis, "quarum clarissima est Scatinavia, incompertae magnitudinis." Nomen Scatinaviae a prima origine Falsterbonäset, paeninsulam in Scaniae parte meridiano-occidentali sitam, significasse videtur, deinde postea etiam etiamque latius ad regiones finitimas translatum. Constat Scatinaviam ea etiam aetate fuisse sedem gentium protogermanice loquentium. Itaque non male positum est, in Scatinavia vocem protogermanicam q.e. *skaðinaujō auribus Romanis perceptam perlucere. De qua voce interpretanda inter doctos disputatum est. De verbo composito agi constat, cuius in parte posteriore -avia vox Protogermanica *agwjo sive *aujō ( > a.Nord. ey 'insula' [cf. Suec. ö 'insula']; > a.Germ.a ouwa > Theod. Aue 'pratum riguum']) latere videtur. Primum autem membrum ambiguum est, quamquam consensum multorum haec meruit opinio, de radice *skað- 'malum, noxa' agi (cf. Goth. skaþis, a.Germ.a. scado). Ambiguum est etiam natura stirpis, utrum de nomine agentis *skað+én+ 'violator' > *skaðin+ agatur, an de stirpe adiectivi *skað+īn+ 'periculosus'.
In monumentis antiquis Scandinavia etiam Scandia appellatur. Iam Plinius Scandias profert insulas trans Britanniam sitas, quae simpliciter Σκανδίαι a Ptolemaeo memoratae esse videntur. Scandia unde ortum sit, ambiguum est. Sunt qui Scandiam ex *skaðn+ per metathesin *skand+ natam esse putent; alii autem Scandiam a prima origine nullam rationem cum Scatinavia / Scadinavia habuisse dicunt. Constat quidem formam Scandinaviae (pro Scatinavia) quodam modo ex contagione formae Scandiae natam esse.
Nexus externi
Civitates Scandinaviae sunt:
Interdum aliae civitates includuntur:
7010 Locke
7010 , olim designationibus 1987 QH3, 1982 DG, 1984 YD1, et 1987 SE2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium Europaeum Australi versato, repertus est. Origo nominis est apud honorem Ioannes Lockii.
Nucifrangibulum (ballatio)
Nucifrangibulum (Russice Щелкунчик) est opus ballationis duorum actuum a Petro Čajkovskij compositum. Argumentum ballationis positum est in fabula Nußknacker und Mausekönig (1851; 'Nucifrangibulum et Murium Rex'), qua E.T.A. Hoffmann auctor narrat de puella, quae vespere Natalicio in Terram Dulciolorum se confert. Quam fabulam Ioannes Vsevoložskij et Marius Petipa ad ballationem aptaverunt, et Petipa cum Leone Ivanov choreas disposuit. Nucifrangibulum primum Petropoli in Theatro Mariae die 18 Decembris anno 1892 peractum est, parum quidem feliciter, nam nec criticis nec compositori ludi placuerunt. Inde ab annis 1940 Nucifrangibulum ballatio gratiam populi iniit adeoque increvit, ut inter omnium optimas ballationes numeretur.
7010 Locke
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7010 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Nucifrangibulum (ballatio)
De historia
Anno 1890 in Theatro Mariae ballatio Rosaspina a Vsevoložskij Čajkovskij Petipa, tresviris theatralibus, disposita quam prosprrime acta est. Qua re accensus Vsevoložskij praepositus theatri putabat fieri posse, ut altera tanta ballatione in fabula puerili posita aequalis successus patrari posset. Itaque argumentum novae ballationis conlegit ex fabula omnibus dilecta ab E.T.A. Hoffmann scripta, qua de Nucifrangibulo et Murium Rege (Nußknacker und Mausekönig) narratur. Itaque Vsevoložskij interpretatione Alexandri Dumas usus fabulam Hoffmannianam, multis quidem rebus omissis, ad suo animo concepta accommodavit, et Petipa choreas, quae ad ballationem idoneae essent, disposuit.
Čajkovskij autem, quamquam haec effictio fabulae ei minime placebat, nihilo minus voluntati cooperatoris sui cedens musicam ballationis composuit. Petipa, qui choreas designabat, compositori, qualibus colorum acutissimis dicriminibus modi musici ornari debeant, praecepit. Voluit enim, arbore natalicia altius altiusque surgente, sonitum orchestrae in maius crescere (crescendo) in actu primo; dixitque, ut musica ad saltationem Nymphae Dulcis Pruniciae tamquam guttae aquae in fontanam adspersae sonare debeat.
Mense Martio 1892 Čajkovskij ex iis opusculis, quae ad ballationem composuerat, nonnulla excerpsit, ex quibus Seriem Nucifrangibulum viginti minutorum formaret. Mense Aprili musica ballationis perfecta erat, et initium repetitionum Septembri mense captum. Sed aegrotante Petipa adiutor eius Leo Ivanov choreas complevit. Tirocinium ballationis die 18 Decembris 1892 Petropoli in Theatro Mariae celebratum est.
Argumentum fabulae
Adest vesper Natalicia apud familiam Silberhaus in Germania. Hospites adveniunt, magna arbor natalicia ornata est. Puellae puerique munera accipiunt, quo facto circum cubiculum sollemnem saltant. Aperiuntur fores, et intrat mirus homuncio Drosselmeyer nomine, artifex puparum, qui patrinus Clarae Silberhaus est. Puellis poerisque quattuor pupas saltantes portat, Clarae autem admirationem singularem secum fert: nucifrangibulum, quo Clara magnopere delectatur. Sed Fridericus frater temere pupam frangit. Clara nucifrangibulum aegrum, quod bene sanescat, in cubili suo deponit.
Finito convivio disceditur. Clara cum familia cubitum it, sed mox clam in cubiculum redit. Vult enim pro certo habere Nucifrangibulum in tuto requiescere. Mures subito in cubiculo circumcursare incipiunt. Pupae et milites stannei ceteraque crepundia adversus mures pugnatum veniunt. Arbor natalicia altius altiusque surgit. Nucifrangibulum cum mure rege dimicaturus e lecto in pugnam prosilit. Et ubi Nucifrangibulum in periculo capitis est, Clara sua missa crepida vitam ei servat. Mus rex cum ceteris muribus e cubiculo fugit.
Denique Nucifrangibulum in Principem humanum vertitur. Clara et Princeps per nivosas silvas se conferunt ad magicam Terram Dulciolorum, quam pulchra Nympha Prunicia regit. Quae Claram et Nucifrangibulum Principem benigne excipit subiectosque suos saltare iubet in honorem advenarum. Saltationes de Coffea et Thea et Socolata praesentantur, multaeque aliae choreae exhibentur. In fine ballationis omnes in choream Vindobonensem coguntur.
De ballatione existimationes
Existimationes tirocinii ambiguae erant. Alii egregiam, cui melodias adfectusque exemplares essent, compositionem esse putabant, alii autem aliter iudicabant. Russis ballationum studiosis experti ballatores adulti placebant, minus autem magna copia puerilis saltantium. Alii de fabula puerili agi querebantur, alios saltatio unius alteriusve ballatoris pungebat. In ephemeribus variae opiniones proferebantur.
Prima editio Nucifrangibuli ballationis mense Ianuario 1893 finita est. Cum res novae Russiae anno 1917 factae sunt, multi ballatores opere destituti in Europam profecti sunt. Ibi cum novis amicis Europaeis de ballatione conloquentes Nucifrangibuli mentionem faciebant. Ibi etiam partes selectae Nucifrangibuli agebantur. Cum in prima productione Nucifrangibuli puellis puerisque partes insignes datae essent, postea adultis ballatoribus maiores partes reservabantur. Hodie Nucifrangibulum per orbem terrarum magnam gratiam iniit. in America septentrionali Nucifrangibulum multis locis in eventum familiarem et popularem crevit. Si enim parentes liberique choragiis interesse ac cum veris ballatoribus saltare possint, fieri potest, ut tanta aucupatio favoris — quis enim suos filios filiasque in scaena versari videre nolit! — naturam ipsae ballationis corrumpat. Itaque homines ballationis studiosi monent tanta liberallitate artem a fine principali degenerare posse.
Lingua Iucagirica septentrionalis
Lingua Iucagirica septentrionalis vel Iucagirica tundrensis lingua est familiae Iucagiricae, quae in gregem Palaeosibericam ratione geographica coniunctam includuntur. In districtu Colymensi Inferiore Iacutiae in usu est. Circa 100 homines anno 2010 ea utuntur. Ante saeculum XX Iucagires pictogrammatibus usi sunt. Abecedarium Iucagiricum e litteris Cyrillicis solum circa annum 1980 creatum est, sed nondum stabilitum.
, qui Uluro Ado Iucagirice se appellat, fautor est linguae Iucagiricae notissimus, scriptor et poeta Iucagiricus.
Fontenay-en-Parisis
Fontenay-en-Parisis est commune Francicum 1'899 incolarum (anno 2012) praefecturae Valle Esiae in regione Insula Franciae.
Veauchette
Veauchette est commune Francicum 1'062 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Messia (Pope)
Messia (Anglice Messiah) est ecloga Christiana anno 1712 ab Alexandro Pope scripta, qui prophetias Isaiae et quartam eclogam Vergilii de eadem radice ortas esse credens ad versus Anglicos accomodavit.
Lingua Iucagirica meridionalis
Lingua Iucagirica meridionalis vel Iucagirica Colymensis lingua est familiae Iucagiricae, quae in gregem Palaeosibericam ratione geographica coniunctam includuntur. In Iacutia et regione Magadanensi Russiae in ripis Colyma flumine in usu est. Circa 50 homines anno 2010 ea utuntur. Ante saeculum XX Iucagires pictogrammatibus usi sunt. Abecedarium Iucagiricum e litteris Cyrillicis solum circa annum 1980 creatum est, sed nondum stabilitum.
Messia (Pope)
Samuel Johnson Universitatis Oxoniensis discipulus anno 1731 poëma in hexametros Latinos convertit, qui primum opus editum illius philologi fuerunt.
Petramala
Petramala (alia nomina: Castrum Petraemalae, Cleta) (Italiane: Cleto) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm.
Ecloga
Haec poëmata eclogae appellata sunt:
Rerum Scoticarum historia
Rerum Scoticarum historia est opus a Georgio Buchanano humanista Scotico scriptum, qui anno 1582 mortuus est, et eodem anno Edimburgi editum. Fons principalis fuit Hectoris Boethii Scotorum Historia
Pedacium
Pedacium (alia nomina: Pedatium, Pedachium ) (Italiane: Pedace) est vicus Italiae et fractio municipalis municipii Casalium Manci.
Historia
Pedacium fuit Italiae municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm. Die 1 Ianuarii 2017 municipium Casularum coniunxit se cum municipiis Pedacii, Serrae et Pedacii, Spatianum Parvum et Trenti ut constituiret municipium novum Casalium Manci.
Corinna Şuteu
Corinna (Dacoromanice Corina) Şuteu (nata ignoto anno) rerum culturarum et politicarum perita Dacoromanica est.
Munus
Şuteu annis 1991 - 1993 praeses unuionis theatrorum Romaniae erat, deinde diversas apud universitates docuit, inprimis in Francia. Annis 2006 - 2012 Institutum Culturae Romaniae Novi Eburaci rexit.
Cursus honorum
Die 20 Ianuarii 2016 secretaria statalis in ministerio culturae Romaniae nominata est. Die 4 Maii 2016 ipsa ministra culturae Romaniae facta est atque Vlad Alexandrescu successit, qui a magistratu se abdicavit, postquam iurgia et tumultus in Theatro operatico urbis capitalis Bucarestae placare non potuit.
Jonathan (malum)
Jonathan est cultivarietas malorum domesticarum speciei Mali pumilae (quae praesertim e specie sylvestri M. sieversii provenisse censetur). Arbor Jonathan Woodstock in oppido Novi Eboraci ante annum 1826 primum evoluta est, cultore Philippo Rick, fortasse e semine varietatis Esopus Spitzenberg. Inter mala in Unione Europaea et Civitatibus Foederatis Americae emptoribus nostris diebus desideratissima enumeratur.
Veauche
Veauche est commune Francicum 8'619 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Ézanville
Ézanville est commune Francicum 9'316 incolarum (anno 2012) praefecturae Valle Esiae in regione Insula Franciae.
Scotorum historia
Scotorum historia sive Historia gentis Scotorum est opus ab Hectore Boethio scriptore Scotico compositum, anno 1527 Lutetiae editum, anno 1575 a Ioanne Ferrerio recensum. Hoc opus fons principalis fuit quo usus est Georgius Buchananus in Rerum Scoticarum historia.
Querquarium
Querquarium (alia nomina: Cyrclarium Harponium ) (Italiane: Cerchiara di Calabria) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 385 incolarum, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm. Incolae Querquarienses appellantur.
Municipia finitima
Alessandria del Carretto, Cassano all'Ionio, Castrovillari, Civita, Francavilla Marittima, Plataci, San Lorenzo Bellizzi, Terranova di Pollino (PZ), Villapiana.
1058 Grubba
1058 , olim designationibus 1925 MA, 1932 WO, 1955 YH, et A906 VG agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Gregorio Abramovich Shajn in Observatorio Pulkovo versato repertus est.
Idared
Idared est cultivarietas malorum domesticarum speciei Mali pumilae (quae praesertim e specie sylvestri M. sieversii provenisse censetur). Arbor Idared Moscow in oppido Idahi anno 1942 primum evoluta est, cultore Leif Verner apud stationem experimentorum agronomorum Idahensem. Ex hybridizatione varietatum Jonared et Wagener orta est. Inter mala in Unione Europaea emptoribus nostris diebus desideratissima locum tertium tenet; etiam in Civitatibus Foederatis Americae inter desideratiora enumeratur.
Jonagold
Jonagold est cultivarietas malorum domesticarum speciei Mali pumilae (quae praesertim e specie sylvestri M. sieversii provenisse censetur). Arbor Jonagold Geneva in oppido Novi Eboraci anno 1943 primum evoluta est apud. Inter mala in Unione Europaea et Civitatibus Foederatis Americae emptoribus nostris diebus desideratissima enumeratur.
Ermont
Ermont est urbs et commune Francicum 27'352 incolarum (anno 2012) praefecturae Valle Esiae in regione Insula Franciae.
7011 Worley
7011 , olim designationibus 1987 SK1, 1970 SV, et 1994 TP3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Observatorium Lowell (Statio Anderson Mesa) versato, repertus est.
Lingua Nanaica
Lingua Nanaica est una e linguis Tungusicis. Nanai in Territorio Fortuniano Russiae habitant, ubi et districtus nationalis Nanaicus situs est, et in Re publica populari Sinarum, ubi 赫哲族 (Hezhen) nominantur. Circa 1357 homines anno 2010 lingua Nanaica utebantur.
Libri Nanaici primi annis 1884, 1885, 1889 editi sunt. Litteris Cyrillicis tunc usus fuit. Abecedarium Nanaicum litteris Latinis creatum est anno 1932, sed post aliquot annos latinizatione finita textus Nanaici iterum litteris Cyrillicis scribebantur. Macrones super vocales solum in libris ad usum ludorum litterarum factis ponuntur. In ludis litterarum Sinarum textus Nanaicus pinyin systemate scribitur.
Honeycrisp
Honeycrisp est cultivarietas malorum domesticarum speciei Mali pumilae (quae praesertim e specie sylvestri M. sieversii provenisse censetur). Arbor Honeycrisp apud Universitatem Minnesotensem anno 1974 primum evoluta est. Ex hybridizatione varietatum Keepsake et MN1627 eiusdem universitatis orta est. Inter mala emptoribus nostris diebus desideratissima in Civitatibus Foederatis Americae locum quintum tenet.
Syllanum (Bruttium)
Syllanum (alia nomina: Scilianum, Xilianum ) (Italiane: Scigliano) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm.
Nicolaus Gamaleja
Nicolaus Theodori filius Gamaleja (Russice Николай Фёдорович Гамалея, tr. Nikolaj Fёdorovič Gamaleja; Ucrainice Микола Федорович Гамалія, tr. Mykola Fedorovyč Hamalija; Odessae natus die 5 [17] Februarii 1859, Moscuae mortuus die 29 Martii 1949) fuit medicus, microbiologus et epidemiologus Ucrainicus Russicus et Sovieticus.
Loca monticulosa Kazachstanica
Loca monticulosa Kazachstanica (Casachice Солтүстік Қазақ жазығы/Soltüstik Qazaq jazığı) vel interdum Iugum Flavum (Casachice Сарыaрқа́/Sarıarqa) est regio stepposa magna Kazachstaniae, collibus et montibus humilioribus operta. Inter planitiem elevatam Sibiriae Mediae in a septentrione, Irtis fluvii vallem a septentrione et oriente, demissionem Turanicam et lacus Balchasch a meridie et occidente, vallem Turgaicam ab occidente sita est. Longitudo regionis ab occidernte ad orientem 1200 chm est, latitudo in parte occidentali 900 chm et in parte orientali 400 chm est. Montes Carcalinicae usque ad 1403 m altitudinis regione media siti sunt et alia iuga et elevationes plurimae. Ischimus flumen in regione oritur.
Nicolaus Gamaleja
Vita et opera
Nicolaus Gamaleja, filius praefecti militum dimissi et nepos medici, anno 1880 in Universitate Novae Russiae et anno 1883 in Academia Militari Medica Petropolitana studia sua complevit, postquam Odessae in valetudinario laborare incepit. Anno 1885 Lutetiam venit, ubi in laboratorio Ludovici Pasteur rabie et methodis creandi vaccinorum studebat. Annum post Odessam rediit, in qua urbe cum Elia Mečnikov laboratorium condidit, ubi usum vaccinorum explorabat. Anno 1892 dissertationem de cholera pro gradu doctoris defensit. Annis ab 1899 ad 1908 instituto bacteriologiae Odessae praefuit, contra epidemias pugnans. Ab anno 1912 Petropoli colebat, ubi usque ad annum 1928 fuit praefectus instituti vaccinationis contra variolam (in honorem Ienneri nominati). Incepto methodoque eius, vaccinatio totalis contra variolam anno 1918 Petropoli perfecta est, anno sequenti in tota Russia Sovietica introducta. Ab anno 1930 ad annum 1938 Gamaleja fuit praefectus scientificus Instituti Epidemiologiae et Microbiologiae Centralis Moscuensis (quod nunc in eius honorem vocatur). Ab anno 1938 ad finem vitae suae fuit professor cathedrae microbiologiae Instituti Medici Moscuensis Secundi, et ab anno 1939 fuit praefectus laboratorii Instituti Epidemiologiae et Microbiologiae Academiae Scientiarum Medicarum URSS. Ab anno 1940 socius honoratus Academiae Scientiarum URSS, anno 1943 Praemio Staliniano ornatus, anno 1945 socius ordinarius Academiae Scientiarum Medicarum URSS electus est.
Castellana (discretiva)
Castellana vel Castellanea potest:
4853 Marielukac
4853 , olim designationibus 1979 ML, 1971 OS, 1971 QN2, 1975 PU, et 1987 MP agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Torres, astronomo apud Stationem Astronomicam Cerro El Roble versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4853 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Vicus Sancti Pauli (Hamburgum)
Vicus Sancti Pauli est suburbium Hamburgi in regione urbana hodierna Media Urbe Hamburgensi situm. Huic suburbio circiter 27612 incolarum anno 2006 fuerunt.
La Valla-sur-Rochefort
La Valla-sur-Rochefort est commune Francicum 124 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Y Yn
Y Yn, litteris Sinicis 伊尹, translitteratione pinyin Yi Yin, fuit fortasse minister regis Sinarum prolisque eius, fortasse usurpator. Coquus philosophusque politicus atque denuo "magnus sapiens" in legendario historico celebratur.
Veres autumnique domini Lü
In Veribus autumnisque domini Lü (Lüshi Chunqiu), a Lü Buwei editis, Yi Yin filium fuisse dicitur mulieris cuiusdam ad ripam fluminis Yi habitantis: illam rure doloribus prehensam peperisse, mortem obiisse, in morum arborem mutatam esse; feminam domi nobilis Youshen infantem sub arbore iacentem repperisse, cuius dominus puerulum educandum coquo familiari commendavit. Iuvenem denuo ab omnibus admiratum, artem coquinariam optime scientem, rex (familiae regiae Shang conditor) apud se convocavisse dicitur, qui statim coquus, mox etiam consiliarius factus erit. Dissertatio eius, in qua rem publicam dirigi suadet eodem modo quo cibos saporesque, recitatur. Quinque sapores enumerantur, qui sunt 酸 suān amarus, 苦 kǔ acer, 甜 tián dulcis, 辣 là pungens vel 熱 rè calidus, 咸 xián salsus. Enumeratio optimorum ciborum, ex omnibus Sericae regionibus provenientium, sequitur. E qua historia Yi Yin conditor mythicus artis coquinariae Sinensis esse fingitur.
Fundamentum metaphysicae moralitatis
Fundamentum mataphysicae moralitatis (Theodisce: Grundlegnung zur Metaphysik der Sitten) est liber de philosophia morali ab Immanuel Kantio anno 1785 publicatus. Hoc opus de ethica deontologica fons Criticae rationis practicae factus est.
Forma operae
(ubi lex universalis postulatur.) (uni libertas ex autonomia ut summa bonorum postulatur.) (ubi categorium imperativum a priori more deontologia postulatur.)
Prothorax
Prothorax est primum e tribus segmentum in thorace cuiuslibet insecti, quod primum crurum parem fert. Sua principalia sclerita in quoque latere sunt pronotum (dorsale), prosternum (ventrale), et propleuron. Prothorax in insectis exstantibus alas numquam fert, quamquam nonnullis fossilium gregibus erant tubera aliformia. Omnibus insectis adultis sunt crura in prothorace, sed in paucis gregibus (e.g., in Nymphalidis, in familia papilionum) crura anteriora magnopere deminuuntur. In multis insectorum gregibus, pronotum ipsum magnitudine deminuitur, sed in nonnullis, sicut in omnibus coleopteris, id hypertrophizatur, cum expanditur ut omnem thoracis superficiem dorsalem constituat, et in plurimis Membracidis (ordinis Hemipterorum) id in formas saepe mirificas extenditur, quae camouflage vel imitationem amplificant.
Germania iuvenis
Germania iuvenis (Theodisce Junges Deutschland) fuit grex scriptorum Theodiscorum qui a 1830 fere ad 1850 floruit, necessario ideologia iuvenum ideologiis quae in Francia, Hibernia, Civitatibus Foederatis, et Italia ortae sunt similis. Praecipui socii fuerunt Carolus Gutzkow, Henricus Laube, Theodorus Mundt, et Ludolphus Wienbarg, ac habebantur Henricus Heine, Ludovicus Börne, et Georgius Büchner gregis fautores. Inter gregem latiorem numerabantur Willibaldus Alexis, Adolphus Glaßbrenner, Gustavus Kühne, Maximus Waldau, Georgius Herwegh, Augustus Henricus Hoffmann de Fallersleben.
Historia
Nomen motus vulgabatur praefatione Ludolphi Wienbarg "Germaniae iuveni" dedicata, quae opus Ästhetische Feldzüge (1834) introduxit. Instigator autem verus erat editor Iulius Campe, qui nomen de Germania novella litteris a Carolo Gutzkow anno 1833 datis debuit.
Iosephi Mazzini societas Europae iuvencae sedem vicariam politicam, quae vocabatur Junges Deutschland, instituerat: attamen ligamina inter politicos et scriptores sub vexillo homonymo congregati vix erant. Cum Francofurti parlamentum Confoederationis Germanicae Volfgango Menzel scriptores criticante circulum die 10 Decembris 1835 prohiberet, nomen in tota Germania cognitum est.
Scopi
Mira erat mixtio rerum artisticarum politicarumque. Litteras et vitam quotidianam reiungere fas erat: recentes litteras animas fascinantes spiritum temporis attingere in animo erat. Itaque inter scriptores reactio et in motum romanticum et in motum classicum Vimarianum haberi potuit. Propter leges Metternici omnes adversarii ordinis politici habebantur. Scriptores enthei liberalibus rebus studebant, artificia non solum aesthetica sed etiam practica esse volebant, ut vita mutaretur. Constat confarreationem istam bonitatem rerum scriptarum non semper fovisse. Procul dubio transitus erat ad Realismum quoque. Apparet scholae Germaniae iuvenis merita plene in sequentibus motibus visibilia fuisse. In ipsis scriptis bonitas persaepe deest. Plerumque agitur de scriptis programmata pura sine artistica praeoccupatione ostendentibus. Novis diurnariis modis manifesta pulchriora facta sunt, ut in plebe plus valerent. Generatim res diurnaria motu isto multa didicit.
Verum non est dicere naturas has duas in motu typicas fuisse: blandiri Franciae et carnis emancipationi. Lutetia fuit post res novas anni 1848 locus peregrinationis politicus Liberalismi. Etiam adiuvare Poloniam refaciendam multis peritis omnium nationum res normalis erat. Carnis sic dicta emancipatio, quam maxime Henricus Heine personaverat, non omnibus scriptoribus cordi erat.
Iam annis 1820 Heine et Ludovicus Börne motum Germaniae iuvenis paraverant. Opus Ludovici Börne praetitulatum Reisebilder nova annuntiat. Post Res novas Iulias (1830) motus effloruit, ut unio inter sodales spiritu coniunctos anno 1834 incoharetur. Tum Gutzkow motui praeesse sperabat, cui ephemeris publica "Deutsche Revue" fuit. Theoreticus illustrissimus autem factus est Ludolfus Wienbarg, qui scripserat Ästhetische Feldzüge, ubi res gestae pulchrae omnibus attingendae laudantur. Enthusiasmum eius Goethianum habent et Heine, Henricus Laube, Gutzkow. Ingressiones contra Goethium a Börne et Menzel factas repudiaverunt. Se ardere pro scholae ideis modernis domni Laube, Theodorus Mundt et (partim) Gustavus Kühne declaraverunt.