cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Exaltatio Crucis
Historia
In Ecclesia autem Romana, ad vesperas hymnus Vexilla Regis prodeunt a Sancto Venantio Fortunato compositus canitur. Ad matutinum lectiones secundi nocturni narrant Crucem Domini a Chosroa Persarum rege in Persidem ablatam esse et post quattuordecim annos ab Heraclio imperatore recuperatam iterumque Hierosolymis collocatam esse. Inventio Crucis a Sancta Helena in festo Inventionis sanctae Crucis in diem 3 Maii incidente olim commemorabatur. , sed hoc festum a 1960 e Kalendario Romano expulsum est.
Courcelette
Courcelette  est commune Francicum 147 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Saint-Laurent-de-Lévézou
Saint-Laurent-de-Lévézou est commune Francicum 156 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Alexius Favorskij
Alexius Eugraphii filius Favorskij (Russice Алексей Евграфович Фаворский, tr. Aleksej Evgrafovič Favorskij; in pago Pavlovo, nunc urbe regionis Novogardiensis Inferioris, in familia sacerdotis orthodoxi natus die 20 Februarii [3 Martii] 1860, Leninopoli mortuus die 8 Augusti 1945) fuit chemicus organicus Russicus et Sovieticus, alumnus et professor Universitatis Petropolitanae, ab anno 1922 correspondens et ab anno 1929 ordinarius Academiae Scientiarum URSS socius, Praemio Staliniano (anno 1941, pro methodo suo synthesis cummis artificiosae) ac titulo Herois Laboris Socialistici (anno 1945) atque nonnullis aliis signis laudis ornatus.
Prades
Prades potest esse:
Radiographia thoracis
Radiographia thoracis est radiographia conventionalis ita iconismus medicus radiis X factus, quo structurae thoracis: ossa, tracheam, pulmones, cor, aortam investigare possunt. Imago ita facta dicitur radiogramma thoracis. Diversi modi adhibentur: radiographia PA planitie una (radii thoracem ab posteriore intrant ad anteriorem), radiographia planitiebus duarum (2 imaginibus: PA, ab latere ad latus), radiographia AP.
Saint-Just-sur-Viaur
Saint-Just-sur-Viaur est commune Francicum 204 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Iaculatio
Iaculatio sive iactus iaculi est unus e ludis gymnicis campestribus, quo sive iaculator sive iaculatrix iaculum quam longissime iacere conatur. Decretum est in certaminibus hodiernis, ut iaculum virorum longitudine 2,6—2,7 metrorum et pondere 800 grammatum sit; in certaminibus autem feminarum metrorum 2,2—2,3 et 600 grammatum. In certaminum finali parte reliquis duodenis optimis iaculatoribus terni conatus offerri solent quibus effectis octoni qui longissime iaculum miserunt tantum remanent quibus terni iactus insuper adduntur, qui sex in totum efficiunt.
Iaculatio in ludis Olympicis hodiernis inde a primis Olympiis anni 1896 certatur. Nam hoc certamen iam ludorum Olympicorum antiquorum pars erat.
Alexander Lăpușan
Alexander (Dacoromanice Alexandru) Lăpușan (natus die 1 Februarii 1955 in Ţăndărei in Ialomiţa circulo; mortuus die 17 Maii 2016) machinator et rerum politicarum peritus Dacoromanicus fuit.
Munus
Ad usque annum 1980 apud Institutum Polytechnicum Iassii mechanicae agriculturae studebat atque machinator factus est. Deinde ad annum 1989 pro societate commerciali in Claudiopoli operam dedit.
4926 Smoktunovskij
4926 , olim designationibus 1982 ST6, 1977 RM2, et 1983 YC1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Lyudmila Ivanovna Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Alexander Lăpușan
Cursus honorum
Lăpușan, sodalis factionis Socialis Democraticae, annis 1990–1992 atque 1996–2004 legatus ad Cameram Legatorum Romaniae fuit. Anno 1991 praefectus urbis oppidi Dej erat et annis 1992–1996 secretarius statalis in ministerio agriculturae Romaniae erat. A die 3 Septembris ad usque 11 Decembris 1996, Lăpușan etiam ipse minister agriculturae in consilio ministrorum Nicolai Văcăroiu fungebatur. Die 17 Maii 2016 mortuus est.
4926 Smoktunovskij
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4926 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Alexander Lăpușan
Familia
Uxorem duxit atque filium habet.
Ismail Merchant
Ismail Merchant (Urdu اسماعیل نور محمد عبد الرحمن Ismāʿīl Nūr Muḥammad ʿAbd al-Raḥman; natus Bombayae in urbe die 25 Decembris 1936; Londinii mortuus die 25 Maii 2005) fuit productor et moderator cinematographicus.
Filius mercatoris textilium, sermonibus materno Gujaratensi patrioque Urdu, Ismail ʿAbd al-Raḥman alumnus fuit collegii Sancti Xaverii Mumbaiensis et universitatis Neo-Eboracensis.
Coullemelle
Coullemelle  est commune Francicum 316 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Unio Internationalis Telecommunicationis
Unio Internationalis Telecommunicationis est organizatio internationalis pro telecommunicatione decreta die 17 Maii 1865 Lutetiae ut Unio Internationalis Telegraphiae ad communicationem inter gentes protogendam. Hodie socius Consociationis Nationum et sedes sua Genevae sita est.
Ab anno 1919 ad annum 1948 fuit socius Confoederationis Nationum et post secundum bellum mundanum, socius auxiliaris ad Consocationes Nationum facta est. Ex anno 1985 unio die 17 Maii celebravit ad ius digitale et ius ad telecommunicationem informaticamque promovendum.
Riviera (districtus)
Riviera est unus octo Ticini pagi districtuum. Aviasca est caput huius districtus, cui 12400 incolarum anno 2009 sunt.
Lacus Kojašskoje
Kojašskoje aut Kojašs'ke est lacus salsus in litore paeninsulae Kertschiae in Crimea. Colorem roseum ob algas habet. Longitudo lacus 4 chiliometra et latitudo 2 chiliometra et altitudo 1 metrum est. Lacus linguā terrae harenosā a mare separatum est.
Vis Coriolis
Vis Coriolis est una ex tribus viribus inertiae, quae in systematibus rotandis observantur; alterae vis centrifugalis et vis Euleri sunt. Haec vires valent in oceanographia, meteorologia, mechanica technica, atque volatu spatiali.
Haec vis primu anno 1775 in disquisitione Petri Simoni Laplace proposita est, sed nomen ex Caspari Gustavi Coriolis mathematico Francico appellatur.
Motus in systemate rotanti
Cum aliquid corpus in systemate inertiali via recta movetur, huius motus in altero systemate contra systematem inertialem rotans sicut ab vi deflectatum esse videtur; quod effectus Coriolis nominatur.
Deflectio motus directionis in physica accelerationem habetur; ad secundam legem Newtoni productum accelerationis Coriolis a_C cum massa m corporis magnitudo vis Coriolis F_C est:
Cum rotatione systematis in directione horologica deflectio ad sinistrum, in directione contrahorologica ad dextram observatur.
Acceleratio Coriolis est perpendicularis cum ad velocitatem angularem \vec \omega systemae rotandis tum ad directionem velocitatis \vec v corporis, quae omnes vectores sunt:
Ergo vis Coriolis:
Nonnumquam, praecipue in mechanica technica, vis Coriolis in directionem adversum videtur: in hoc sensu vis Coriolis est vis deflectionem prohibendam.
Experimenta
Vis Coriolis cum experimento reperi potest, quo globulus super discum planum volvit. Via eius recta in systemate inertiali, in systemate rotandi curvata videtur. Forma huius curvaturae non est circulus, sed spiralis Archimedeae, quia acceleratio centrifugalis Coriolis accelerationem additur.
Cum in altero experimento globulus in patella parva flexura volvit, acceleratio centrifugalis ab acceleratione gravitatis aequato acceleratio Coriolis singularis effecti causa est. Via globuli nunc orbis, qui orbis inertialis nominatur.
Effectus Coriolis ad telluris superficiem
Vis Coriolis magnum effectum ad directiones ventorum planetarium atque gyros fluminum oceanorum exercent. Motus verticali in casu libero etiam ab vi Coriolis parvulo ad orientem aberratur, ut iam Galileo Galilei opinatum est.
Deflectio motus horizontales in hemisphaerio septentrionali ad dextram, ad sinistram in hemisphaerio australi videtur. Magnitudo deflectionis a polibus telluris cum functione sinu latitudinis geographicae decrescit ad lineam aequatorialem, ubi non deflectio horizontalis est. Sed ibi aberratio in motu verticali maxima est, ad polos telluris cum functione cosinu latitudinis decrescens.
Sit \varphi latitudo geographica, tunc vis Coriolis in quantitatibus scalaris:
Vortex aquae e labro effluentis ab vi Coriolis ad directionem certam verti non potest, ut saepe scribitur, effectus nimis parvulus est.
Altera effecta Coriolis
Vis Coriolis alteris cum viribus ad campum magneticum telluris continendam esse.
Corpora caelestia, quae a punctibus quartibus quintibusque Lagrangi versata sunt, post disturbationem positionum earum ab vi Coriolis reducuntur.
In spectroscopia molecularum atomorum, vibrationes molecularum rotantium ab vi Coriolis afficiuntur.
Saint-Jean-et-Saint-Paul
Saint-Jean-et-Saint-Paul est commune Francicum 263 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Lebentina (districtus)
Lebentina est vallis et unus octo Ticini pagi districtuum. Hic districtus in quattuor circulos (Airolo, Quinto, Faedus  et Giornico) divisus est. Faedus est caput huius districtus, cui 9'554 incolarum anno 2011 sunt.
7114 Weinek
7114 , olim designationibus 1986 WN7 et 1991 RH10 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Antonio Mrkos, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7114 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Thongloun Sisoulith
Thongloun Sisoulith seu litteris Laotianis ທອງລຸນ ສີສຸລິດ (die 10 Novembris 1945 natus in provincia Houaphanh) est politicus Laotiae.
Alumnus est collegii paedagogici aciei patrioticae Lao in provincia nativa, deinde universitatis paedagogicae civicae Russicae in urbe Leningrad. In patriam reditus minister vicarius a rebus externis ab anno 1987, minister laboris ab 1993 usque ad 1997 fuit. Primus minister vicarius die 27 Martii 2001 atque eodem tempore minister a rebus externis a die 8 Iunii 2006 meruit (antecessore in hoc officio Somsavat Lengsavad). Primus minister promotus est die 20 Aprilis 2016, praeside Bounnhang Vorachith. Praeses ab anno 2021 ipse meret.
Coulonvillers
Coulonvillers  est commune Francicum 246 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Iactus disci
Iactus disci est e ludis gymnicis campestribus unus, quo discus rotundus quam longissime icitur. Decretum est, ut in certaminibus hodiernis discus virorum pondere duorum chiliogrammatum et diametro 21,9 centimetrorum sit; in certaminibus autem feminarum pondere unius chiliogrammatis et diametro 18,0 centimetrorum. Disci ex pluribus materiis confici potest: ut puta e plastica, ligno, fibra vitrea, et metallo. Plerumque margo extremus et medulla conficuntur e metallo. Iactu disci in ludis Olympicis hodiernis inde a primis Olympiis anni 1896 certatur.
Notissima est Discopolos statua a Myrone sculptore Graeco sculpta, quae ipsa non servata est, sed multa exemplaria Romana supersunt.
Vallis Brunia
Vallis Brunia, Italiane Blenio, unus est octo districtuum Ticini pagi. Hic districtus in tres circulos divisus est: Acquarossa, Malvaglia et Olivone (capite Blegnio). Acquarossa est caput huius districtus, cui 5'477 incolarum anno 2009 sunt.
Index Lepidopterorum quae Rumicibus vescuntur
Hic est Index Lepidopterorum quae Rumicibus vescuntur. Rumex est genus plantarum florentium a larvis nonnullarum papilionum specierum adhibitarum, inter quas:
Vallis Maggia (districtus)
Vallis Maggia  est vallis et unus octo Ticini pagi districtuum. Hic districtus in tres circulos (Maggia, Rovana et Lavizzara) divisus est. Cevio est caput huius districtus, cui 5'795 incolarum anno 2011 sunt.
Index Lepidopterorum quae Rumicibus vescuntur
Monophagae
Species quae solum Rumice vescuntur:
Index Lepidopterorum quae Abeliis vescuntur
Hic est Index Lepidopterorum quae Abeliis vescuntur. Abeliae a larvis nonnullarum papilionum specierum comeduntur, inter quas:
Index Lepidopterorum quae Rumicibus vescuntur
Polyphagae
Species quae Rumicibus et aliis plantis vescuntur:
7113 Ostapbender
7113 , olim designationibus 1986 SD2, 1971 TP2, 1973 AQ3, et 1986 WE5 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Karačkina, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 7113 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Bilitio (districtus)
Bilitio  (Italiane Distretto di Bellinzona) est unus octo Ticini pagi districtuum. Hic districtus in tres circulos (Bilitio, Cibiascum et Ticinum) divisus est. Urbs Bilitio est caput huius districtus, cui 47'660 incolarum anno 2012 sunt.
Saint-Juéry (Avario)
Saint-Juéry est commune Francicum 224 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Saint-Jean-du-Bruel
Saint-Jean-du-Bruel antique Saint Jean de Roquefeuil est commune Francicum 693 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Flavius Victor
Flavius Victor (quando natus, quando mortuus sit, nescimus) vir militaris ac publicus Romanus saeculi quarti fuit.
Origo et Familia
Victor origine Sarmatica erat et filiam reginae Saracenorum Maviae in matrimonium duxit. Familiaris eius Libanius orator erat.
Cursus honorum
Victor anno 363 expeditioni Persicae imperatoris Iuliani comes rei militaris interfuit et una cum aliis viris militaribus (Dagalaifo, Flavio Nevitta et Arintheo de novo principe deliberavit, cum Iulianus die 26 Iunii proelio necatus esset. Iovianum imperatorem proposuit . Qui eum ad magistri equitum honorem sustulit. Annis 366 atque 369 cum Gothis manadto Valentis imperatoris de pace et agris agebat . Anno 369 consul erat, una cum Flavio Valentiniano Galate, filiolo Valentis. Anno 377 legatus ad Persas missus est . Anno 378 Valentem Augustum frustra admonuit, ne pugnam contra Gothos committeret et imperatorem inter Proelium Hadrianopolitanum frustra servare nitebatur . Fugit e pugna et in occidentem, Gratiano imperatori occidentali cladem et mortem avunculi Valentis nuntiavit.
Notae
Flavius Victor
Ricardus Beer-Hofmann
Ricardus Beer-Hofmann (natus Vindobonae-Rodaun die 11 Iulii 1866, mortuus Novi Eboraci 26 Septembris 1945) fuit scriptor Austriacus. Libro Der Tod Georgs (1900) magnum opus Austriacum creavit generis floralis litterarii.
Takashi Inui
Takashi Inui (natus Ōmihachiman in urbe Sigana Iaponiae die 2 Iunii 1988) est pedilusor et sodalis manus Bundesligaein Eintracht Frankfurt.
Ricardus Beer-Hofmann
Vita
Advocati filius Vindobonae iuribus studuit, ubi et doctoratum adeptus est anno 1890. Eodem anno se circulo scriptorum in taberna Griensteidliana convenientium adiunxit. Mox ei familiares erant Hugo de Hofmannsthal, Arthurus Schnitzler, Felix Salten. Eius famam valde auxerunt narrationes praetitulatae Novellen anno 1893 in lucem sese proferentes, necnon narratio Der Tod Georgs (1900) formis elegantissimis, modis gratissimis, imaginibus fictis pulcherrimis excellens. Ut in scripto Schlaflied für Mirjam (1898) hic quoque sors Iudaeorum partes maiores litterarias actura annuntiare videtur.
Saeculo novo incohante, Beer-Hofmann coepit pingere dramaticum cyclum titulo Die Historie von König David, e quo tantummodo praeludium symbolisticum-patheticum Jaákobs Traum (1918) et septem scaenae libri Der junge David (1933) terminata erunt. Annis 1920 pro Maximi Reinhardt theatris Vindobonae Berolinique in scaenarium produxit nonnulla spectacula, inter quae erat Iphigenie Ioannis Volfgangi Goethii.
Gravitas
Ut Martinus Buber et Beer-Hofmann collocari potest inter repraesentantes maximi momenti quibus renovatio spiritualis Iudaica cordi erat: reconversus est ad fidem Mosaicum, visitavit Terram Sanctam anno 1936, patriam anno 1938 reliquit, exsulque in Civitatibus Foederatis factus est, ubi mortem obiit.
Fons
Fischer, Cornelia: "Beer-Hofmann, Richard", apud: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie,  Microsoft Corporation 2006 (DVD).
1119 Euboea
1119 , olim designatione 1927 UB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est. Origo nominis est apud honorem insulae Euboeae.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1119 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
1118 Hanskya
1118 , olim designationibus 1927 QD, 1930 DK, et 1935 BM agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Sergio Beljavskij et Nicolao Ivanov in sede addititia Observatorii Pulkovensis, in vico Simeiz Crimaeae sita,  repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1118 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ecclesia Memoriae Gulielmi Imperatoris
Ecclesia Memoriae Gulielmi Imperatoris (Theodisce Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche) est et monumentum et ecclesia protestantica Berolini in regione Carolaeburgo-Wilmersdorfio sita. Aedificio modo artis neoromanicae secundo bello mundano laeso, ruina turris tempore nostro monumentum pacis est, atque in lingua cottidiana Berolinensium dens cavus (Hohler Zahn) saepe appellatur.
Impetus anni 2016
Prope ecclesiam, quomodo in die 14 mensis Iulii 2016 in Nicaea incursione subita autoplaustri plures homines perierunt.
Saint-Jean-d'Alcapiès
Saint-Jean-d'Alcapiès est commune Francicum 260 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
1120 Cannonia
1120 , olim designationibus 1928 RV et 1956 AG agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Pelageya Fedorovna Shajn in Observatorio Pulkovo versato repertus est. Origo nominis est apud honorem Anniae Jump Cannon.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1120 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Semivita biologica
Semivita biologica t½ definiri potest ut esse substantiae is tempus, in quo effectus pharmacologici et physiologici dimidium valoris initialis consequentur.
In mathematica semivitae cum casu exponentialis describi possunt, tempus semivitae medius 𝜏 inde cum quantitate constante 𝜆 scribi (ln(2) est logarithmus naturalis ad basim numeri "e" (Numerus Euleri)):
Rumex
Rumex (vel Herba Lapathi) est genus circa 200 specierum annuarum, biennium, perenniumque herbarum familiae Polygonacearum. Plantae huius familiae sunt quotidianae herbae perennes quae praecipue in hemisphaerio septentrionali endemicae sunt, sed variae species paene ubique introductae sunt. Nonnullae sunt herbae inutiles, sed aliquae pro foliis edulibus excoluntur.
Larvae multarum papilionum specierum Rumicibus vescuntur; vide Indicem Lepidopterorum quae Rumicibus vescuntur.
Citationes
Quintus Horatius Flaccus nominat Rumicem (sub nomine Herba Lapathi) in Epodi. .
Rumex citatus est in Promissi sponsi (I promessi sposi), mythistoria Alexandri Manzoni, apud capitulo XIX.
Saint-Izaire
Saint-Izaire est commune Francicum 325 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Dioecesis Consilina
Dioecesis Consilina seu Dioecesis Marcellianensis fuit dioecesis cuius sedes Oppidum Consilinum (Marcellana) erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.
4927 O'Connell
4927 , olim designationibus 1982 UP2, 1972 TX, et 1987 YC4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Zdeňka Vávrová, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4927 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Thalkirchen-Obersendling-Forstenried-Fürstenried-Solln
Thalkirchen-Obersendling-Forstenried-Fürstenried-Solln est Monaci praesens regio urbana, unus viginti quinque urbis circulorum. Huic regioni circiter 79147 incolarum (anno 2005) sunt.
The Famous History of Friar Bacon
The Famous History of Friar Bacon est fabula, saeculo XVI medio fortasse edita sed hodie in editione 1627 servata, quae de rebus mirabilibus a fratre Rogerio Bacone effectis narrat. Titulus plenus editionis 1627 sic sonat: The famous historie of Fryer Bacon; containing the wonderfull things that he did in his life: also the manner of his death; with the lives and deaths of the two coniurers, Bungye and Vandermast. In hac fabula iam reperiuntur personae Miles, fratris Baconis discipulus, frater Bungay Baconis amicus et adiutor, necnon Vandermast, magus Germanus Baconi aemulus. Has res inde sumpsit Robertus Greene, qui anno 1592 docuit ludum scaenicum Friar Bacon and Friar Bungay, anno 1594 (auctore mortuo) editum.
Codex ATC C03C
Codex ATC C03C est pars systematis classificationis Anatomici Therapeutici Chemicique Ordinis Mundi Sanitarii substantiarum quae effectus in apparatu circulatorio cum diureticis tecti alti habent. Hic quinque gradus perscribuntur:
Locarnum (districtus)
Locarnum  aut Leocarnum (Italiane Distretto di Locarno) est unus octo Ticini pagi districtuum. Hic districtus in septem  circulos (Gambarogno, Isole, Locarnum, Melezza, Navegna, Onsernone, et Verzasca) divisus est. Urbs Locarnum est caput huius districtus, cui 62199 incolarum anno 2009 sunt. Apud Berzonam huius distriuictus mortuus est Alfredus Andersch anno 1980.
Samuel de Brukenthal
Samuel de (Theod. von) Brukenthal die 26 Iulii 1721 in Nocrich, mortuus die 9 Aprilis 1803 Cibinii) Saxo Transsilvaniae et gubernator Austriacus Transsilvaniae fuit.
Codex ATC C03C
Per exemplum: C03CA Sulphamidica sine combinatione
← ad gradum alteriorem
Samuel de Brukenthal
Vita
E familia non nobili natus Brukenthal anno 1743 - 1744 apud Universitaem Halensem et deinde Lipsiae studebat. Semper deinde fuit fautor Illuminismi et Francomurarius. Postquam in patriam rediit, filiam magistri civium Cibinii Sophiam Katharinam de Klockner in matrimonium duxit. Cibinii varios magistratus administravit et deinde legatus universitatis Cibinii Vindobonam ad aulam Mariae Theresiae imperatricis missus est.
Gubernator Transsilvaniae
Postquam imperatrici variis in officiis servabat et in Transsilvania et Vindobonae, anno 1777 gubernator Transsilvaniae nominatus est. de Brukenthal solus Saxo Transsilvaniae fuit, qui ad hanc honorem pervenit. In urbe Cibinio palatium Brukenthal errexit, ubi bibliotheca et pinacotheca conditae sunt. In Avrig palatium aestivum errigi iussit. Anno 1777 et Samuelem Hahnemann, conditorem homoiopathiae, Cibinium vocavit. Anno 1787 Iosephus II imperator eum gubernatorem abrogavit. Frater eius et successor Leopoldus II eum autem baronem hereditarium fecit.
4928 Vermeer
4928 , olim designationibus 1982 UG7 et 1982 XR3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Ludmila Karačkina, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est. In honorem Iohannis Vermeer nominatus est.
Sarine/Saane
Sarine/Saane (Francice District de la Sarine, Germanice Bezirk Saane) est unus septem Friburgi pagi districtuum ibi incolae Francice sed etiam Germanice loquuntur. Urbs Friburgum est caput huius districtus, cui 101 477 incolae et triginti sex communia anno 2013 sunt.
4928 Vermeer
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4928 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Iactus mallei
Iactus mallei sive certamen mallei iaciendi est e ludis gymnicis campestribus unus, quo globus metallicus fune manubrio affixus, qui malleus vocatur, quam longissime icitur. Decretum est, ut pondus mallei certaminum virorum sit 16 librarum sive 7,257 chiliogrammatum, malleus autem feminarum 8,82 librarum sive 4 chiliogrammatum. Ad malleum quam longissime iaciendum athleta ter quaterve circumagitur, donec malleum e manibus remittit.
Mallei iactu in ludis Olympicis hodiernis inde a primis Olympiis anni 1896 certatur.
Saint-Igest
Saint-Igest est commune Francicum 173 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Ostrea
Ostrea est genus conchyliorum familiae Ostreidarum. Latinitate classica ostrea, rarius ostreum (Graece ὄστρεον, ὄστρειον), nomen fuit speciei Ostreae edulis olim fere ubique in litoribus Europae reperta eisdem locis ubi hodie Magallana gigas colitur.
Lissac (Liger Superior)
Lissac est commune Francicum 264 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris Superioris in provincia Arvernia (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Saint-Hippolyte (Avario)
Saint-Hippolyte est commune Francicum 445 incolarum (anno 2010) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Schola Reykiavicensis
Schola Reykiavicensis est gymnasium Islandicum, quod Scaloti anno 1056 ad sacerdotes docendos conditum est. Anno 1846 a Bessastadis in Reykiavicam mota est. Primus rector scholae Sveinbjörnus Egil filius erat, anno 1846 ad annum 1852. Schola docta (Lærði skólinn), Schola latinae (Latínuskólinn) ante appellabatur. Duos cursus discendi habet, unum linguisticae, qui in cursum linguae novae cursumque linguae antiquae divisa est, et unum naturalium, qui in cursum physicae cursumque naturalium divisa est.
Schola Scaloti (1056-1784)
Christianitate admissa Islandiae, Isleifus Gissuri filius primus episcopus Islandiae in Scaloto rexit. Anno 1056 post Christum natum consecratus est. A patribus suis filii principium insulae saepe in Scalotum ad doctrina sacerdotum discenda missi sunt. Institutum est existimare inceptum Scholae Scaloti esse eo tempore quo Isleifus consecratus est sed annum accuratum nobis non nota sunt.
Schola Scaloti, cum Schola Holorum et scholis monasteriorum, princeps schola tellus ante mutationem morum (islandice: Siðaskiptin) est sed, iussu regis anno 1552, islandicas dioeceses episcoporum scholas, quae sacerdotes lutherianos docerent, administrare oportebat.
Terraemotu Australis, aestate anno 1784, omnes aedes Scaloti nisi ecclesia cathedralis casa sunt. Eo ipso tempore, difficultate cineris fameque, paene omnia animalia dioecesis mortua sunt. Propterea, incolae eius dare vectigal non potuerunt. Episcopus, Finnus Jonae filius, in Scaloto hiemem cum assistenetibus suis moratus est, cum doctrina desinata esset. Hoc post anno, schola ad Reykiavicam transmota est.
Codex ATC N05A
Codex ATC N05A est pars systematis classificationis Anatomici Therapeutici Chemicique Ordinis Mundi Sanitarii substantiarum quae effectus in systemate nervoso cum substantiis antipsychoticis habent. Hic undecim gradus perscribuntur:
Per exemplum: N05AC Piperidini structurae phenothiazinia
Schola Reykiavicensis
Schola Bessastadorum (1805-1846)
Mota ad Bessastados, schola in villam Bessastadorum, qui domus saxorum et incolanda praetor Islandiae (Islandice: stiftamtmaður) erat. Praetor, anno 1760, nomine Olafus Stephensen, Bessastados non habitabat et novus praetor, F.C. Trampe dux, Bessastados ad doctrinam dedit. Schola annum 1846 sita est sed eo tempore denuo in domum novam dedicatam autumno 1846 Reykiavicae mota est.
Codex ATC N05A
← ad gradum alteriorem
Schola Reykiavicensis
Schola Reykjavicae (1846-nunc)
Mota de Bessastadis et annum 1904, Reykjaviae schola docta (Islandice: Reykjavíkur lærði skóli) appellabatur sed cotidiane Schola Reykjavicae, Schola docta, Schola veteris, vel Schola linguae latinae.
Anno 1904, emphases doctrinae scholae multum mutatae sunt. Doctrina linguae latinae multum reducta est et linguae graecae, forma antiqua, desinata. Eo facto, nomen scholae mutatum est. Nomen novum Gymnasium Publicum Reykjavicae (Islandice: Hinn almenni Menntaskóli í Reykjavík) est. Post annum 1937, schola nomen Gymnasium Reykjavicae (Islandice: Menntaskólinn í Reykjavík) habuit.
Mutationes scholae
Post annum 1949, divisio secundarium scholae clausa est et, eo facto, schola in quattor classes annales divisa est, ante sex classes annales habuerat. Ultima etiam classis annalis "classis sexta" appellatur. Nunc schola sole tres classes habet et prima classis "classis quarta" appellatur.
Feminae in schola
Schola attendere ante annum 1904 feminae non permissum est sed post annum 1886 MÁTTU TAKA PRÁF. Olafia Jonae filia
Vita Socialis
Apud Scholam Reykiavicensem duae societates discipulorum officia agunt, Futura (Framtíðin) et Societas Scholae (Skólafélagið). Principes eius praesidens Futurae et inspector Societatis Scholae appellentur. Hae rhetoricam, theatrum et alias festivitates agunt. Duae societates theatricae, Nox Virilis et Dies Feminae, anno quoque opera agunt. Nox Virilis societas theatrica veterrima est in Scandinavia.
Schola in concurrentiis Gettu betur viciens et MORFÍs octies superavit.
Notiores discipuli
Multi notiores politici, scribae, actores, docti, praesidentes et duo laureati pretii Nobel in Schola Reykiavicensi didicerunt.
Brixia
Brixia (alia nomina: Briscia, Brisia et cetera; Italiane: Brescia) est Urbs Italiae et municipium, circiter 196 120 incolarum, in Regione Langobardia sita et caput Provinciae Brixianae. Urbani Brixiani seu Brixienses   (etiam: Brixianenses, Bressani, Briscienses, Brisiani) appellantur.
Saint-Georges-de-Luzençon
Saint-Georges-de-Luzençon (Occitanice Sent Jòrdi) est commune Francicum 1'673 incolarum (anno 2008) praefecturae Avarionis in provincia australi Meridiano et Pyrenaeo.
Brixia
Sententia
Sententia urbis est: BRIXIA FIDELIS.
Nomina latina urbis
Nomina latina urbis sunt Brixia -ae, Barixia -ae, Bressa -ae, Brexia -ae, Brexiona -ae, Briscia -ae, Brisia -ae, Brissia -ae, Brixianorum civitas et cetera.
Nomina latina incolarum : Brixiani, Brixienses (etiam: Brixianenses, Bressani, Briscienses, Brisiani).
Origines
Origo Brixiae civitatis antiqua nebulosaque est. Nam aevo prehistorico aliqui homines prope Brixiam habitaverunt et moderni certiores facti sunt de hoc post effossiones archaeologicas factas in vico Sanctum Paulum (Italice San Polo) et aliis in locibus, ubi invenerunt vasa, tabellas necnon fictilia varia tertii et secundi millenni a.C.n.. Sed nemo scit quis Brixiam condidit nec quo tempore id evenit. Fabulae narrant urbem ab Hercule, filo Iovis Alcmenaeque, conditam esse, alii dicunt Brinomum quendam, Thracem quoque appellatum, civitatem constituisse, alii hominem nomine Ciconiam. Sed probabiliter fondamenta Brixiae Tusci posuerunt, fortasse sexto saeculo a.C.n. Certum est Brixiam oppidum magni momenti mercature fuisse: hoc loco coveniebant enim mercatores Tusci, Graeci et Gulasiccani qui dicuntur, id est antiqui incolae Padi Planitiae inter flumen Sarium et flumen Sesitem.
Brixia floriut quinto saeculo a.C.n., sed initio insequentis saeculi aggressio Celtorum (vel Gallorum) diruit imperium Tuscorum et Gulasiccanorum viventium in Padi Planitia. Inter annum 391 et annum 388 Brixia capta et vastata est. Titus Livius, celeberrimus historicus Romanus istats res gestas his cum verbis narrat: «alia subinde manus Cenomanorum Etitovio duce vestigia priorum secuta eodem saltu favente Belloveso cum transcendisset Alpes, ubi nunc Brixia ac Verona urbes sunt locos tenuere». Pompeius Trogus autem hoc narrat: «cum [Galli] in Italiam venissent, sedibus Tuscos expulerunt et Mediolanum, Comum, Brixiam, Veronam, Bergomum, Tridentum, Vicentiam condiderunt». Hoc non accidit confestim et aliquibus temporibus videres oppidum in antiquum redactum silentium: nulla vox in rure, nullus pastorum sibilus. Sed aliquando in tertio saeculo, nemo scit definite quando, Galli Cenomani constituerunt Brixiam oppidum principem eorum gentis. Civitas crevit iterum, sed mox novus populus venit a meridione pugnandi et occupandi causa, populus Romanus
Brixia Romana
Anno 225 a.C.n. Romani foederati sunt cum Brixia et una cum Gallis Cenomanis profligaverunt multas gentes Celticas. At cum Hannibal Saguntum expugnavisstet et Hiberum flumen transisset (anno 218 a.C.n.) ut Italiam oppugnaret Romanorumque Imperium exstingueret, Galli Boi rebellaverunt contra Latinos milites et Mutinae Romanos obsederunt. Milites Romae contra Boios pugnaverunt, Tannetum contenderunt et «ibi se munimento ad tempus commeatibusque fluminis et Brixianorum etiam Gallorum auxilio aduersus crescentem in dies multitudinem hostium tutabantur». Secundo Bello Punico Galli Cenomani non adiuverunt Carthaginienses et conati sunt ut fidem Romae servarent. Anno 197 a.C.n. Insubres et Cenomani super amnis Mincii ripam consederunt, ut contra Romanos bellare. At Brixienses nolebant cum Romanis legionibus proelium inire, ut ait Livius. Sic Cenomani pugnam non cum Insubribus gesserunt, sed contra eos. Nam «quidam et a Cenomanis terga repente in ipso certamine adgressis tumultum ancipitem iniectum auctores sunt caesaque in medio quinque et triginta milia hostium, quinque milia et ducentos uiuos captos».
Bello confecto consul Gnaeus Cornelius Cethegus Romae de Insubris Cenomanisque triumphavit, sed anno 190 a.C.n. Insubres Cenomanique iterum civitates foederatae facti sunt. Saeculo secundo a.C.n. fuerunt multae mercaturae inter Cenomanos, Romanos Italicosque et lingua Latina una cum moribus Romanis pervenit Brixiam, quamquam urbs foederata erat libera, nec recta nec custodita a militibus Romae. Bixia, caput Cenomanorum, Bello Sociale (90-88 a.C.n.) fidelis senatui populoque Romano mansit et qua de causa accepit ius Latii anno 89 a.C.n. cum lege Pompeia. Hoc modo Brixia appellata est colonia Brixia, quasi colonia Latina esset. Sic Brixienses, ante peregrini, tunc Latini vocari potuerunt. Principes civitatis nonnumquam cives Romani pro illorum virute vel merito insequentibus annis facti sunt. Bello civile inter Marium et Sullam magnae caedes et neces fuerunt in tota Gallia Cisalpina, ergo probabiliter Brixiae quoque, cum Celtae primum pro Mario, deinde pro Metello pugnarent. Inter annum 82 et 78 a.C.n. Sulla Galliam Cisalpinam provinciam fecit. Sic Brixia recta est a proconsole sedente Cremonae. Anno 49 a.C.n. Brixia facta est municipium. Itaque Brixienses cives Romani facti sunt. His temporibus poeta Catullus libentissime in oppido Sirmione, quod prope Bixiam iuxta Benacum Lacum situm est, aliquando vivebat et urbs Brixia in carmine eius LXVII memorat («Brixia Veronae mater amata meae», v. 34). Inter annum 27 et 8 a.C.n.. urbs facta est civica colonia Iulia Augusta. Haud longo tempore elapso Imperator Augustus divisit Italiam in undecim regiones et Brixia posita est in regione X Venetia et Histria, ut aiunt Strabo (Geographia, V, 1, 6) et Plinius Maior: «in mediterraneo regionis decimae coloniae Cremona, Brixia Cenomanorum agro».
Quintum saeculum fuit tempus perdifficile Italiae totae et etiam Brixiae. Anno 402 et anno 403 gothus Alaricus contra ducem Stilichonem in Italia septentrionali pugnavit. Nemo scit utrum barbarus Brixiam vastavit an non, sed hi anni certe non fuerunt felices. Anno 452 Attila rex Hunnorum Brixiam cepit ac diruit, ut ait Paulus Diaconus: «Exinde per uniuersas Venetiarum urbes, hoc est Vicentiam, Veronam, Brixiam, Pergamum seu reliquas nullo resistente Hunni bacchantur». In nonnullis domibus huius aetatis archaeologi invenerunt fora in operibus tessellatis: Hunni posuerunt stipites tentoria eorum in opera musiva. Tentoriis cum barbaris in patriciis domibus finit Historia Brixiae Romanae.
Brixia Barbarica
Anno 476 Odoacer Ravennae rerum potitus est et parvulum imperatorem Romulum Augustulum deposuit. Insequentibus annis barbarus rex gubernavit navem Italiae. Hoc tempore fontes de Brixia silent. Cum Theodericus rex Gothorum, decus Hamalorum, Italiam invasit Odoacremque occidit multi Gothi conlocati sunt in Italia septentrionale, probabiliter Brixiae vel prope Brixiam quoque. Qua de causa rex Gothus moenia Brixiae et Veronae vetustate collapsa restauranda curavit. Imperium Gothorum stetit usque ad annum 535, cum Romanorum (orientalium) dux Belisarius Italiam invasit ut patriam Caesaris a barbaris liberaret. Bellum inter Romanos (vel Graecos) et Gothos populatum est Italiam per annos viginti. Interea Burgundiones Mediolanum oppugnaverant et Franci Liguriam et Venetiam incenderunt. Proelia atrocia gesta sunt prope Brixiam, quia multi Gothi in his terris vivebant et Romanis se dare nolebant. Cum Theia, ultimus rex Gothorum, anno 553 a Narsete apud Sarnum flumen occisus esset, bellum nondum actum erat. Gothi enim in Italia Septentrionali una cum Francis bellare perrexerunt. Anno 562 Narses, ut ait historicus Graecus Iohannes Malala, Brixiam Veronamque cepit et claves earum imperatori Iustiniano misit. Post octo annos Langobardi Alpes transierunt petentes Hesperiam: tempora ista fuere barbarica.
Brixia capta est mox, fortasse iam anno 569, ab Alboino. Civitas, polulata vexataque, post obitum regis Clephis (anno 574) recta est a duce, qui Alichis appellabatur, ut ait Paulus Diaconus: «''Post cuius [Clephis] mortem Langobardi per annos decem regem non habentes sub ducibus fuerunt. Unusquisque enim ducum suam civitatem obtinebat: Zaban Ticinum, Wallari Bergamum, Alichis Brexiam, Eoin Tridentum, Gisulfus Forumiulii''». Alichis moenia urbis restauranda curavit. Multi Langobardi statuerunt Brixiae vel prope Brixiam vivere. Itaque civitas facta est potens inter urbes Regni Langobardorum. Qua de causa anno 636 rex Langobardorum electus est Rothari, dux Brixiae. Paulus Diaconus his cum verbis eum describit: «Fuit autem viribus fortis et iustitiae tramitem sequens, sed tamen fidei christianae non rectam lineam tenens, Arrianae haereseos perfidia maculatus est». Anno 680 dux Brixiae factus est Alichis II, iam dux in Tridentina civitate, qui autem contra regem suum Perctarit frequenter pugnavit. At Cunicpertus, filius Perctarit, Alichem, cui subsidio duo cives «Brexiani» erant, Aldo et Grauso, profligavit necavitque magno proelio anno 689 prope flumen Adduam. Circiter anno 730 dux Brixiae erat Gaidualdus quidem. Paulo post factus est rex Langobardorum Desiderius, probabiliter Brixiensis, qui uxorem duxerat Ansam, filiam Verissimi, Brixiensis natione Latini. Rex condidit Brixiae monasterium Sancti Salvatoris (nunc Sanctae Iuliae), ubi habitavit celeberrima filia regis Desiderata, vel Ermengarda, ut eam Alexander Manzoni appellat in tragoedia quae Adelchis inscribitur.
Brixia Franca
Anno 774 Carolus rex Francorum urbem Ticinum expugnavit: hoc fuit occasus regni Langobardorum. Franci potiti sunt Italia Septentrionali et urbe Brixiensi quoque. Civitas comitatus facta est. Anno 824 creatus est episcopus Brixiae Rampertus, homo doctus et religionis peritus. Hoc tempore nonnulli monachi Brixiam venerunt ab Transalpinis regionibus ut clerum populumque Brixianum edocerent. Insuper Rampertus monasterium Sancti Faustini Maioris aedificandum curavit atque multas ecclesias restauravit. Anno 840 Imperator Sacri Romani Imperii Lotharius invitavit Rampertum ut synodo Anguilsami interesset et hoc honos maior fuit. Anno 844 obiit et episcopus Brixiae factus est Notingus, qui cathedram episcopalem tenuit usque ad annum 859. Deinde Antonius creatus est episcopus Brixiae. Nonnullis conventibus sacerdotum episcorumque interfuit et post obitum Ludovici II (qui mortuus est anno 875 Glaneti, prope Brixiam) epistulam episcopo Constantiae Salomoni scripsit ut quererer de miserabili statu Italiae, laceratae bellis civilibus. Post obitum Caroli Crassi (anno 888) Brixia favit primum Guidoni Spoletensi, deinde Berengario. Saeculo decimo multa munera comitis Brixiae allata sunt episcopo, sed cives Brixienses coeperunt regimini civitatis interesse velle: sic ortum est commune vel municipium Brixiae.
Commune Brixiae
Die 20 iunii anno 1120 facta est magna concio populi ante ecclesiam Sancti Petri (Italice San Pietro de dom) et Stephanus, praeco «vice communis eiusdem civitatis», obtinuit castellum prope Brixiam. Cum documento hoc certiori facti sunt moderni de ortu Brixiae communis, sed probabiliter iam anno 1038 commune quoquo modo existebat, ut scriptum est in Libro Potheris. Anno 1127 compositum est primum documentum in quo nomina quinque consulum Brixiae continentur. Alia fons magni momenti historiae Brixiae huius temporis est liber, qui Annales Brixienses inscribitur. Hic legitur Brixiam civitatem anno 1096 exsarsam esse. Anno 1117 factus est terraemotus magnus, anno 1132 Brixiam Innocentius papa advenit et eiecit Villanum de episcopatu. Anno 1144 civitas iterum exarsit, anno 1148 Eugenius papa Brixiam petivit. Anno 1156 Bergomenses a Brixiensibus bello apud Paluscum subacti sunt; anno 1160 imperator Fridericus I Rubrabarba superatus est apud Carchanum a Brixiensibus et Mediolanensibus. Anno 1171 facta est siccitas magna, insequente anno fuit caritas annonae. Anno 1184 incepta est moneta Brixiae et urbs exarsit. Anno 1191 Bergomenses et Cremonenses impetum in Brixienses fecerunt apud Pontem Olei, sed fere omnes necati sunt.
Post magnam victoriam hanc alia bella fuerunt, modo contra Bergomenses, modo cum iis sociati. Anno 1205 moneta Brixiae iterum facta est. Anno 1210 intravit Brixiam imperator Otto IV. Anno 1223 in die Natalis fuit terraemotus tam magnus ut subrueret domus, turres, ecclesias, castella atque pagos. Anno 1238 Fridericus II imperator, qui Stupor Mundi nuncupabatur, Brixiam per tres menses frustra obsedit innumerabili cum exercitu. Insequente anno imperator perrexit Mediolanum cum copiis suis et Brixienses subsidio Mediolanensibus iverunt. Die secundo septembris anno 1251 fuit papa Innocentius IV Brixiae. Die primo septembris anno 1258 ingressus est Ezelinus de Rumano Brixiam, ubi «fecit multa mala in personis religiosis et secularibus, et destruxit multum de civitate in domibus et terris», ut aiunt Annales Brixienses, qui anno 1273 finiunt. Anno 1275 factus est episcopus Brixiae Berardus Maggi et civitatem rexit magna cum prudentia. Anno 1298 nomen principis civitatis sibi imposuit et anno 1308 obiit.
Magni duces Kiovienses
Magni duces Kiovienses fuerunt non solum ducatus Kioviensis, sed etiam omnis Russiae Kioviensis prinicipes.
Brixia
Brixia Mediolanensis
Anno 1313 Brixienses se dederunt familiae Vicecomitum (Italice Visconti) Mediolanensium. Anno 1330 imperator Ludovicus IV Bavaricus Brixiae fuit. Paulo post Scaligeri Veronenses Urbem ceperunt, sed Brixienses aegre iugum Veronae tulerunt, itaque anno 1337 iterum se Vicecomitibus Mediolanensibus dederunt.
Anno 1404 Pandulphus Malatesta Brixiam cepit et rexit more principis. Nam Catharina vicecomes civitatem eum donavit, ut pecuniam debitam muneribus eius solveret. At anno 1421 Pandolfus coactus est Brixiam relinquere. Civitas iterum Vicecomitum fuit, sed Brixienses pro nihilo Mediolanenses domini habebantur. Sic Brixia die 17 Martii anno 1426 rebellavit et se reipublicae Venetae dedit. Insequente anno Veneti contra Mediolanenses pugnaverunt et die 30 Decembris duo hostes pacem signaverunt in qua statutum est Brixiam Reipublicae Venetae esse.
Brixia Veneta
Usque ad pacem Laudis Novae (anno 1454) Veneti et Mediolanenses crebro pugnaverunt ad Brixiam subiugandam. Memoranda est obidio anni 1438, cum Vicecomites urbem longo tempore obsiderent. Salus Brixiae fuit adventus Scaramucciae a Foro Livii, ducis mercennarii qui pro Venetia bellabat. Inter annum 1478 et 1479 horrida lues percussit Brixiam occidens milia multa hominum.
Anno 1509 exercitus Venetus profligatus est a copiis pacti Cameraci, id est a Francis. Deinde Brixiae facta est divisio inter cives, quorum una pars Venetiae favebat, altera Galliae. Postremo factio extrema vicit et claves urbis traslatae sunt regi Lodovico XII, qui die 23 maii anno 1509 Brixiam ingressus est. Sed populus egre ferebat insolentiam Francorum, itaque Lodovicus Avogadro hortatus est Brixienses ut Francos expellerent libertatemque reciperent. Sic die 2 februarii anno 1512 Brixia rebellavit et cum auxilio paucarum Venetiae copiarum Francos a civitate eiecit. Sed ultio Gallorum citissima fuit. Nam die 19 februarii eiusdem anni Brixia capta et spoliata est a Franco Gastone a Fuxio-Nemuria. Franci se terribili cum crudelitate gesserunt occidendo et feriendo multas mulieres, pueros puellasque, qui quaeve in basilica Brixiae salutem petiverant. Hoc die celeber mathematicus Nicolaus Fontana erat cum matre sua in ecclesia et impius miles Francus eum vulneravit in ore. Qua de causa miser Nicolaus numquam bene loqui potuit: itaque appellatus est Balbutiens (Italice Tartaglia). Franci urbem occupaverunt, sed pravitas eorum nonnullas rebelliones in pagis prope Brixiam excitavit. Inspuer Hispani coeperunt civitatem obsidere et facta est inopia rerum frumentariarum. Postremo Franci Brixiam die 28 octobris anno 1512 tradiderunt Hispanis et mercennaris Venetis, qui tamen civitatem statim reliquerunt.
Interea foedera mutata sunt et Veneti una cum Francis contra Hispanicos pugnabant. Hispani manserunt in urbe, quae anno 1515 a militibus Venetiae et Galliae obsessa est. Die 26 maii anno 1516 civitas, passa rebus adversis innumerabilibus, a Venetis Hispanisque permagno cum gaudio omnium Brixiensium liberata est. Insequentibus annis Venetia moenia et castellum Brixiae accurate munivit, sed fortunate urbs bella longo tempore non iam vidit.
Anno 1606 fuit lis inter Venetiam et Romanam Ecclesiam, quia Veneti in vincula duo sacerdotes coniecerant et papa Paulus V omnes terras Venetiae sacrificiis interdixit imperavitque omnes religiosos Reipublicae fines relinquere. Etiam Brixiae multi sacerdotes negaverunt se eucharistiam celebraturos esse. Alii monachi Brixia aufugerunt et Mantuam perrexerrunt, inter quos sodales Societatis Iesu, quamquam milites Veneti monasteria circumdaverant impedientes quin ullus ea reliqueret. Primum episcopus Marinus Zorzi quoque Mantuam ivit, sed postea, cum Venetus senatus minatus esset omnia bona eius deprehendere, Brixiam regressus est et eucharistiam in basilica urbis celebravit. Postremo mense aprili anno 1607 pax inter Venetiam et Summum Pontificem reconciliata est.