cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ioannes Lucas Marion
Ioannes Lucas Marion (natus die 3 Iulii 1946) est philosophus Francicus. Academiae Francicae sodalis, in Academiam anno 2008 cooptatus est.
Michael Déon
Michael Déon (natus Lutetiae die 4 Augusti 1919; mortuus die 28 Decembris 2016) fuit scriptor Francicus cuius Eduardus Michel verum est nomen. Michael Déon, Academiae Francicae sodalis, in Academiam anno 1978 cooptatus est.
Gulielmus Shakesperius
Vita et opus
Gulielmum, Ioannis Shakesperii mercatoris et Mariae Arden filium, die circiter 23 Aprilis 1564 natum esse constat: die enim 26 Aprilis Stratfordiae super Avonam (in qua urbe parentes habitabant) baptizatus est. Liberorum octo, is tertius natu fuit, filiorum autem primus. Scholam Regis Eduardi VI nuper renovatam frequentavisse censetur, fontibus carentibus. Annum duodevigesimum agens, licentia episcopatus Vigorniensis cito die 27 Novembris 1582 data, Annam Hathaway in matrimonium duxit, e qua nati sunt filiae duae, Susanna (baptizata die 26 Maii 1583; mortua die 11 Iulii 1649) et Iuditha (baptizata die 2 Februarii 1585; die 9 Februarii 1662 sepulta) filiusque unus, Hamnet, Iudithae geminus (baptizatus die 2 Februarii 1585; die 11 Augusti 1596 sepultus).
Quo anno Londinium pervenerit nescitur. Anno 1592 Robertus Greene comoedus eum sic vituperavit: "There is an upstart crow, beautified with our feathers, that with his tygers hart wrapt in a players hyde supposes he is as well able to bombast out a blanke verse as the best of you, and, being an absolute Iohannes fac totum, is in his owne conceit the onely Shake-scene in a countrey:''"
"Est novus corvus, nostris plumis ornatus, corde tigrino sub histrionis pelle celato, qui se tamquam optimi vestrum versús heroicos declamare posse praetendit: iste 'Iohannes fac totum' perfectus solus est ex omni natione, sicut ipse concipit, qui capax sit ad scaenam quassandam."
An partem ludi anonymi King Edward III scripserit ambiguitur; qui ludus anno 1596 editus "saepius per urbem Londinium actus est". Fortasse etiam partem brevem fabulae Sir Thomas More, ab aliis anno fere 1595 inceptae, conscripsit. Franciscus Meres anno 1598 in hypomnematibus suis, titulo "Palladis tamia" divulgatis, opera Shakesperiana usque eo doctis tam comica quam tragica enumeravit itaque iuxta scriptores Romanos aestimavit: "As Plautus and Seneca are accounted the best for comedy and tragedy among the Latines, so Shakespeare among the English is the most excellent in both kinds for the stage: for comedy witnes his Gentlemen of Verona, his Errors, his Love labors lost, his Love labours wonne, his Midsummers night dreame, & his Merchant of Venice; for tragedy his Richard the 2., Richard the 3., Henry the 4., King Iohn, Titus Andronicus and his Romeo and Iuliet."
Sicut Plautus et Seneca inter Latinos optimos in comoediam et tragoediam, ita Shakesperius censetur inter Anglos excellentissimum esse ad scaenas ambas.
Auctores ludi de reditu a Parnasso, a tironibus Cantabrigiensibus Collegii Iohannis annis 1599/1601 docti, famam Shakesperii scriptore tam scaenici quam de Venere et Adonide poëtae monstraverunt, qui per personam Gullio ridiculam, versuum stylo Shakesperiano compositorem, his verbis rettulerunt: "I'le worshipp sweet Mr. Shakspeare, and to honoure him will lay his Venus and Adonis under my pillowe, as wee reade of one—I do not well remember his name, but I'm sure he was a king—slept with Homer under his bed's heade:" "Dulcem dominum Shakesperium venerabor et ad eum adorandum Venerem et Adonidem suum sub pulvino collocabo, ita ut aliquis (cuius nominis haud bene memini, sed regem fuisse pro certo habeo) Homerum sub cubili posuerit."
Anno 1594, Shakesperius Londinii habitabat in paroecia S. Helenae iuxta Bishopsgate (sed et Stratfordiae super Avonam anno 1597 domum excelsiorem nomine New Place empsit). Mox in suburbium meridianum Southwark habitationem commutavit; ibi Domino Camerario Servi theatrum The Globe aedificare iusserunt, anno 1600 confectum, in quo Shakesperii aliorumque ludos agebant. Inter annos 1599 et 1602 ludos fere octo composuit: Shakesperius his annis histrio in eodem grege merens partes egit in ludis Beniamini Jonson Every Man in His Humour (1598) et Sejanus's Fall (1603). Eo fere anno in urbem reversus iuxta ecclesiam S. Pauli cathedralem habitavit. His annis pro eodem grege, iam sub patronatu regis Iacobi ipsius nomen The King's Servants gerente, ludos composuit: Anno 1609, series sonettorum centum quinquaginta et quattuor celeberrimorum divulgata est (quorum duo iam anno 1599 edita erant), titulo Shake-speares Sonnets. Thomas Thorpe editor huius libri, qui ipse inscriptionem cuidam Mr. W. H. dicatam praemisit, ibi Shakesperium our ever-living poet ("vatem nostrum semper viventem" vel "immortalem") nuncupavit. Eodem fere anno Shakesperius comoediographus ("Terentius Anglicus") a Ioanne Davies Herefordiensi laudatur in epigrammate "To Our English Terence, Mr. Will: Shake-speare".
Lucius Papirius Mugillanus
Lucius Papirius Mugillanus (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) senator Romanus saeculi quinti a.C.n. fuit.
Gulielmus Shakesperius
Vita et opus
Post The Tempest alios ludos nullos singulus composuit. Duos vero confecit adiuvante amico Ioanne Fletcher, qui successor Shakesperii scriptor Servorum Regiorum meruerit:
Lucius Papirius Mugillanus
Familia
Filius eius Lucius Papirius L.f. Mugillanus anno 427 a.C.n. consul, anno 422 Tribunus militum consulari potestate et postea anno 420 interrex erat.
Cursus honorum
Ipse anno 444 a.C.n. cum Lucio Sempronio A.f. Atratino Tito Quinctio L.f. Capitolino Barbato interrege consul electus est, postquam inter primos menses anni Tribunus militum consulari potestate Romam regnaverunt. Anno 443 a.C.n. cum collega anni superioris primus censor creatus est.
Gulielmus Shakesperius
Vita et opus
Exstant fere tres effigies quae Shakesperium aut viventem aut nuper mortuum depingunt, quorum una chalcographica, a Martino Droeshout exarata, in titulo editionis in folio 1623 imprimitur (vide imaginem nostram); altera est illud simulacrum a Nicolao Johnson pro monumento Shakesperiano sculptum anno circiter 1620 Stratfordiae super Avonam in ecclesia Sanctae Trinitatis erecto; tertia (sed sive imago Shakesperii sive alii cuiusdam sit ambiguitur) est effigies q.d. Chandos, scilicet tabula picta anonyma saeculo septimo decimo ineunte confecta, hodie in Pinacotheca Effigierum Nationali Londinii ostentata.
Fama et fortuna
Opera Shakesperii scaenica fere omnia post mortem in editionem in folio primam anno 1623 congessa sunt, praefato Beniamini Jonson aemuli et amici carmine cuius titulus fuit "To the memory of my beloved, the author, Mr. William Shakespeare." Ibi de fama Shakesperiana etiam futura cantat, "Non unius tantum aevi, sed in aeternum fuit," porro autem:
Laudes autem de arte et eruditione poëtae paucas profert Jonson, qui eodem carmine eum "pauca Latine, pauciora Graece" intellexisse admittit. Idem in dialogo suo de poësi cum Gulielmo Drummond, anno 1619 habito, praetendit Shakesperium "artem et interdum rationem carere," exemplo e fabula The Winter's Tale adducto. Scriptores saeculi septimi decimi aliqui, e.g. Thomas Rymer, Shakesperium obiurgaverunt tanquam generum comoediae et tragoediae confunditorem praeceptorumque de unitatibus dramaticis classicorum ignarum (ob tales indices Ioannes Fletcher ipseque Jonson praelati sunt); sed Ioannes Dryden se Jonson admirare confessus est, Shakesperium amare. Saeculo duodevicensimo exeunte, poëta ab eruditis magis magisque laudatur, et imprimis a Samuele Johnson, qui opera Shakesperii supra omnia alia in Dictionary of the English Language citavit editionemque Shakesperianam eruditam anno 1765 curavit. Eodem aevo Voltarius scriptor Francogallicus poëtam Anglicam laudare solebat.
Aevo Romantico, Shakesperius admirationem scriptorum tam Europaeorum quam Britannorum meruit, inter quos enumerandi sunt Samuel Taylor Coleridge, Ioannes Wolfgang Goethe, Stendhal, Victor Hugo. Anno 1840 Thomas Carlyle de "Shakesperio rege" scripsit "qui everti non potest" (King Shakespeare . . . indestructible). Saeculis igitur undevicensimo et vicensimo, ludi Shakesperiani saepissime et locupletissime in scaenis Anglicis visi sunt et in aliis linguis multis conversi. Musici ex fabulis poëtae excitati sunt. Notandi sunt Ambrosius Thomas Francicus, qui operam laudatissimam Hamlet creavit (e versione ludi Hamlet quam Alexander Dumas cum Paulo Meurice conscripserat tractam), et praesertim Iosephus Verdi Italus qui duas operas e ludis Shakesperianis convertit, scilicet Otello et Falstaff (haec praecipue e The Merry Wives of Windsor trahitur). Demetrius Sostakovic ludum Macbeth, mutatis et tempore et loco, in operam convertit titulo Леди Макбет Мценского уезда (scilicet 'Domina Macbeth pagi Mcensk'). Pictores Henricus Fuseli, Iosue Reynolds, Angelica Kauffmann et Iosephus Wright Derbiensis (cum aliis) pro Pinacothecam Shakesperianam Boydell scenas dramaticas in tabulis pictis recreaverunt. Alii multi e fabulis poëtae tabulas creaverunt, inter quos Eduardus Manet, Ricardus Dadd, Carolus Theodorus de Piloty. Saeculo XX pelliculae permultae ludos Shakesperianos aut fidelius repraesentantur aut liberius recreantur. Iam anno 1908 pellicula The Taming of the Shrew docta est (rursus anno 1967). Pellicula The Tempest anno 1979 a Theoderico Jarman docta est; ex eodem ludo liberissime interpretato Prospero's Books anno 1991 a Petro Greenaway tracta est.
Ita personae Shakesperianae artifices aliorum generum inspiraverunt. Heroës tragici Hamlet, Othello, Lear rex et Macbeth amantesque Romeo et Juliet necnon eques comicus Ioannes Falstaff, iam tempore poëtae celeberrimus, hi omnes saepissime postea in picturis recreantur atque recentius in pelliculis, sed etiam in nominibus rerum astronomicarum et in taxinomia animalium plantarumque memorantur. De quibusdam novae fabulae confectae sunt, sicut Thomae Stoppard Rosencrantz and Guildenstern Are Dead (haec personas minores ludi Hamlet ostentat), Gerardi Hauptmann Hamlet in Wittenberg, Caroli Gutzkow fabula eiusdem tituli.
Ludi Shakesperiani multoties in alias linguas conversae sunt, interpretibus interdum celebris. Transtulerunt exempli gratia Francogallice Alexander Dumas, Franciscus Victor Hugo, Marcellus Schwob, Andreas Gide, Iulius Supervielle, Ivo Bonnefoy; Hebraice Abrahamus Shlonsky; Hungarice Alexander Petöfi; Italiane Henricus Boito, Marius Praz; Lusitanice Theophilus Braga, Carolus Albertus Nunes; Russice Boris Pasternak, Samuel Maršak; Suecice Carolus Augustus Hagberg; Theodisce Ioannes Henricus Voß, Fridericus Schiller, Augustus Gulielmus de Schlegel, Ludovicus et Dorothea Tieck, Stephanus George.
Nexus externi
🇬🇷
Lingua Aymara
Lingua Aymara lingua est qua Aymarae (Aymare; Aymaranaka) in Bolivia et in Peruvia loquuntur in quibus ambibus coofficialis lingua est. Etiam Aymarice Chiliae Septemtrione et in montuosa Boreoccidentali Argentinae regione loquuntur. Robustissima lingua in Austramericanis montuosis regionibus, cum radiophonica divulgatione. Popularis lingua Imperii Incaici fuit, nam illustris lingua Quechica erat.
Proprietates
Aymara multum agglutinans lingua est. Cui articulus non est et cuius vocabularium copiosissimum est. Verbi gratia verbo "ferre" centena vocabulorum exsistunt, quae ex hoc quod quid ferat pendent. Pleraque substantiva diversas formas habent, secundum "certitudinem". Verbi gratia in phrasibus "caput video", "me caput videre credo" et "is caput videre dicit", vocabulum "caput" tribus diversis modis verti potest.
Vocales
Velut Quechica et Arabica linguae, Aymara solum tres vocales (a, i, u) habet. Vocalica longitudo est, cum diaeresi super vocalem repraesentata; in scriptione igitur sex vocales: a, ä, i, ï, u, ü videntur. Etiam mentio ut post consonantes uvulares (q, q', qh, x) vocalis i in /e/ et u in /o/ mutetur facienda est. Diphthongi sonantibus y et w formantur.
Consonantes
Aymara 16 consonantes habet, sed, calculatis occlusivarum variantibus, 26 attingit:
Quamquam in Aymara occlusivas sonoras (b, d, aut g) non sunt, tamen exsistunt tres fricativarum formae; simplices, velares et aspiratas.
Ioannes Cantius
Iohannes in oppido Centi in Polonia natus est anno 1390; obiit Cracoviae anno 1473.
Vita
Iohannes Cantius, in Polonia in oppido Centi Cracoviensis dioecesis, a quo Cantii cognomen duxit, Stanislao et Anna piis et honestis parentibus natus, morum suavitate et innocentia, ab ipsa infantia spem fecit maximae virtutis. Sacerdos factus, studivm auxit christanae perfectionis. Ilcusiensem paroechiam annis aliquot egregie administravit. Quidquid temporis a studio supererat, partim saluti aliorum sacris praesertim concionibus curandae, partim orationi dabat. Quater ad Apostolorum limina, pedes et viaria onustus sarcina, venit, tum ut Sedem apostolicam honoraret, tum ut sui – sic enim aiebat – purgatorii poenas exposita illic quotidie peccatorum venia redimeret. Virginalem pudicitiam vigilantissime custodivit, et ante obitum per annos triginta circiter et quinque ab esu carnium abstinuit. Cracoviae, Pridie Nativitatis Christi evolavit in caelum. A Clemente XIII Papa fastis Sanctorum adscriptus, inter primarios Poloniae ac Lituaniae patronos colitur.
Petrus Martyr
Petrus Martyr est:
4-Quinolonum
4-Quinolonum est compositum organicum et heterocyclicum de quinolono derivatum. Quaedam antibiotica cum anulo 4-quinolono in medicina momentum habent.
Severinus (praenomen)
Severinus fuit cognomen Romanum e cognomine Severo oriundum; est hodie praenomen masculinum.
4-Quinolonum
Natura chemica
4-Quinolonum, etiam 1H-quinolonum-4-onum dictum, est compositum heterocyclicum, derivatum ex quinolino cum duobus anulis (benzeno et pyridino) compositum. Ut in quinolono loco atomi nitrogeni positione 1 numeratur. Extrema nominis, "4-" et "-onum" positionem ketoni (=O) indicant.
Urbs Libera Gedania
Urbs Libera Gedania (Germanice Freie Stadt Danzig, Polonice Wolne Miasto Gdańsk) fuit urbs-civitas anno 1920 sub Societatis Civitatum praesidium constituta. Civitas finem habuit die 1 Septembris 1939 cum Adolfus Hitler bellum Poloniae indixit et Urbem Liberam Gedaniam Germaniae contribuit.
Melvyn Bragg
Melvyn Bragg, Baro Bragg Wigtoniensis (Anglice Baron Bragg of Wigton, natus Carlioli die 6 Octobris 1939), alumnus Collegii Wadhamensis apud Oxonienses, est scriptor, diurnarius, et parlamentarius Britannicus. Regalis Societatis Litterarum socius est.
Lingua Ho
Lingua Ho ad linguas Munda familiae Austroasiaticae pertinet. In India adhibetur.
Lingua Agariya
Lingua Agariya ad linguas Munda septentrionales e familia Austroasiatica pertinet. In India adhibetur, praecipue in pagis Mandla et Rewa et in montibus Maikal civitatis Madhya Pradesh; insuper in pago Bilaspur civitatis Chhattisgarh; etiam in pagis Agra, Mathura et Mirzapur civitatis Uttar Pradesh, in qua civitate casta seu populus linguam Agariya adhibens schedulo castarum enumeratur. Haec casta ab origine ferrarios continebat.
Alcaeus (discretiva)
Alcaeus est:
Dagobertus
Dagobertus est nomen plurium hominum et ficticiorum:
Lingua Korku
Lingua Korku ad Linguas Munda familiae Austroasiaticae pertinet. In India adhibetur.
Ioannes Gerson
Ioannes Gerson (Latine: Gersonius; natus die 14 Decembris 1363 in Gerson-lès-Barby; Lugduni die 12 Iulii 1429 mortuus) fuit theologus, mysticus et cancellarius Sorbonae. Magister eius fuit Petrus de Alliarco; ipse autem doctor christianissimus universitatis Parisiensis appellatus est.
Assia Djebar
Assia Djebar (Arabice آسيا جبار, sed nata Fatima-Zohra Imalayène in urbe Caesarea Iol die 30 Iunii 1936; Lutetiae mortua die 6 Februarii 2015) fuit scriptrix Algerii quae Francogallice scripsit more feminismo. Alumna fuit Scholae Normalis Superioris Puellarum Separae in urbe. Lector et deinde professor meruit in universitatibus Rabatensi et Algeriensi. Anno 2000 Praemium pacis a librorum mercatoribus Germanicis tributum accepit. In Academiam Francicam anno 2005 cooptata est.
Ioannes Gerson
Vita
Vigore magno schisma papale scandalo esse proclamavit; concilium generale esse convocandum et contrapapas esse deponendos (cf. scriptum De modo pacificandi, reformandi ac uniendi ecclesiam). In concilio Constantiensi disseruit de maiore momento patrum consriptorum, cui papae recederent. Insuper clericorum vitia, fatuitatem, stultitiam condemnabat.
Attamen nem minime anticipavit qui unionem ecclesiasticam ante omnia dilexit et Hussii integritatem repudiavit. Fidem catholicam in scriptis de mystica quoque corroboravit.
Socii Ioannis Intrepidi Ludovicum ducem Aureliacum necaverant. Gerson, cum publice interfectionem acri subtilique ingenio et iudicio percensuisset, Rattenberg in Tirolim fugit unde in Abbatiam Mellicensem. Rattenberg in oppidio opus De consolatione theologiae exaravit, ut fertur. Postea Lugdunum in monasterium congregationis Coelestinensis se contulit.
Victoria Beckham
Victoria Beckham, nomine nativo Victoria Caroline Adams (nata in oppido Harlow Essexiae die 17 Aprilis 1974) est cantrix Britannica et illustris pedilusoris David Beckham uxor.
Gabriel de Broglie
Gabriel Maria Iosephus Anselmus de Broglie   (natus  Versaliis die 21 Aprilis 1931) est rerum gestarum scriptor  Francicus. Gabriel de Broglie, Academiae Francicae sodalis, in Academiam anno 2001 cooptatus est.
Dawda Jawara
Dawda Kairaba Jawara (in oppido Barajally Tenda natus die 16 Maii 1924; die 27 Augusti 2019 mortuus), politicus Gambiae, primus praeses huius civitatis electus est.
E familia Mussulmana ortus, apud Methodistas educatus, scholam Achimota Accrae in urbe unum annum frequentavit. Medicinae veterinariae studuit apud universitatem Glasguensem, ubi Cheddi Jagan primum ministrum Guyanae futurum cognovit. Ipse in Gambiam reditus primus minister huius coloniae die 12 Iunii 1962 electus est. Libertate nuper nacta, praeses Gambiae a die 24 Aprilis 1970 usque in 22 Iulii 1994 meruit, quo die depositus est motu militari duce Yahya Jammeh. Dawda Jawara conditor Gambiae liberae reputatus est.
David Beckham
David Robertus Iosephus Beckham (vulgo David Robert Joseph Beckham; Londinii die 2 Maii 1975 natus) est pedilusor Anglicus qui in societatibus Manchester United, Preston North End, Real Madrid, Milan, LA Galaxy, Paris Saint-Germain lusit, atque in turma nationali Anglica, in qua crebrius omnibus lusoribus Anglicis campi externi in ludis internationalibus apparuit.
Brianus Cowen
Brianus Cowen (natus die 10 Ianuarii 1960, Comitatus Offaly, Hiberniae) est magistratus et vir publicus Hibernicus. Primus minister Hiberniae a die 7 Maii 2008 - 9 Martii 2011 fuit; atque a eodem die dux factionis civilis maximae Hiberniae Fianna Fáil.
Alanus Decaux
Alanus Decaux (natus Alain Decaux Insulae die 23 Iulii 1925; mortuus Lutetiae die 27 Martii 2016) fuit scriptor Francicus qui radiophoniae et televisioni operam dedit. Decaux, Academiae Francicae sodalis, in academiam anno 1979 cooptatus est.
Lingua Khasi
Lingua Khasi ad linguas Mon-Khmer familiae Austroasiaticae pertinet. Praecipue in civitate Meghalaya Indiae, sed et in Assam et a paucis in Bangladesia adhibetur. Sola e familia Mon-Khmer inter linguas 22 Indiae schedulo enumeratas numeratur.
Florentia Delay
Florentia Delay (nata Lutetiae die 19 Martii 1941) est scriptrix etiam scaenica Francica. Florentia Delay, Academiae Francicae sodalis, in Academiam anno 2000 cooptata est. Anno 1983 mythistoriae  Riche et légère  gratia Praemium Femina consecuta est.
Mita
Mita Indigenarum labore usufruendi modus per Hispanicam Americanae continentis colonizationem erat. Eā multum in fodinali labore utebantur, et Indigenicas communitates exactum laboratorum numerum subministrare per limitata temporis perihoda cogebantur.
Mitae exemplum id invenimus in argenti extractione in Potosia:
Carolus Iacobus Burckhardt
Carolus Iacobus Burckhardt (natus Basiliae die 10 Septembris 1891 – mortuus est die 3 Martii 1974 in Vinzel in pago helvetiae Valdensi,) fuit legatus et scriptor praecipue rerum gestarum Helveticus.. Ab anno 1937 usque ad annum 1939 ut urbis liberae Gedaniae commissarius a Societate Civitatum mandatus est et ab anno 1944 usque ad annum 1948 Consociationis internationalis crucis rubrae praeses fuit.
Georgius Antonius Frendo
Georgius Antonius Frendo OP, natus die 4 Aprilis 1946 Qormii (Melittae), sacerdos Dominicanus et a die 7 Iulii 2006 Episcopus auxiliaris Therandae (Albania) est et episcopus titularis Buthrotius.
Consacratus sacerdos Dominicanus die 7 Aprilis 1969 et Episcopus die 23 Septembris 2006 ab Archiespicopo Terrandensis Rkokus Kola Mirdita.
Isaac Merritt Singer
Isaac Merritt Singer (Pittstown in oppido Neoeboracensi die 27 Octobris 1811; Paignton Devonshire, Britanniarum Regni, 23 Iulii 1875) fuit inventor et magister officinarum Americanus, qui operam ad machinam sutoriam inveniendam contulit. Genitor liberorum viginti sex fuit.
Lysosoma
Lysosoma (ex verbis Graecis λύσις solutio et σῶμα corpus compositum) est organellum in cellulis animalibus inventum, quod enzyma hydrolytica includit, ut materias vastas et reliquias cellulares dissolvat. In fermentis et plantis, vacuola lytica eandem functionem gerunt.
Dysfunctio lysosomatum in morbis neurodegenerativus inventa est.
Formatio
In exordio omnis lysosomatis primo pars systematis endomembranosis in vesiculam formatur (lysosoma primarium), deinde in apparatu Golgiano enzymos in reticulo endoplasmatico fabricatos (hydrolases) otbinet. Paulo ante hanc conexionem mannosum-6-phosphatum accepit. Per fusionem cum endosomate sero (pH 5.5) tandem fit lysosoma maturum.
Ibraimus (sultanus Ottomanicus)
Ibraimus (Turcice: İbrahim; natus die 5 Novembris 1615; mortuus die 12 Augusti 1648), etiam Ibraimus insanus (Turcice: deli), fuit ab anno 1640 usque ad annum 1648 Sultanus Imperii Ottomanici.
Henricus Cabot Lodge minor
Henricus Cabot Lodge minor (natus die 5 Iulii 1902 in Nahant, Essex County, Massachusetta – mortuus est die 27 Februarii 1985 in Beverly, Massachusetta) fuit legatus et rerum politicarum peritus Americanus factionis Republicanae, qui fuit etiam Massachusettae Senator.
Etiam avus eius Henricus Cabot Lodge maior (1850 – 1924) rerum politicarum peritus fuit.
Tanzania
Tanzania, rite Coniuncta res publica Tanzaniensis (Suahelice Jamhuri ya Muungano wa Tanzania), est civitas sui iuris media Africa Orientali intra regionem Magnorum Lacuum Africanorum sita, Uganda ad septentrionales, Kenia ad septentrionales occidentalemque, Insulis Comoroensibus Oceanoque Indico ad orientem, Mozambico Malavioque ad australem, Zambia ad australem occidentemque, ac Ruanda, Burundia, Republicaque Democratica Congolensi ad occidentem versus iacentibus. Kilimandiarus, altissimus Africae mons, in septentrionalibus orientalibusque civitatis terris stat. Caput, olim Dar es Salaam, ex anno 1973 Dodoma est.
Multa homindarum fossilia magni momenti in terris Tanzaniensibus inventa sunt, inter quae fossilia hominidarum ex Pliocaeno abhinc annorum sex milliones. Genus Australopithecus Africam peragrabat abhinc annorum quattuor ad duo milliones, et veterrima generis Hominis reliquia prope Lacum Olduvaiensem inveniuntur. Post Hominem erectum ortum, abhinc annorum 1.8 milliones, homines totum Mundum Veterem incolere incipiebant, etiam deinde species Homo sapiens in Mundo Novo et Australia, quae species omnem Africam demerserunt prioresque humanitatis species absorbuerunt.
Deinde inter gentes quae in Tanzaniam temporibus praehistoricis aetatibus Lapidea et Aenea immigraverunt locutores erant linguarum Cusiticarum Australium, qui ad australem ex Aethiopia hodierna excesserunt, homines Cusitici Orientales, qui in Tanzaniam ex terris ad septentrionales Lacus Turkanae versus abhinc annorun 2000 et 4000 fere immigraverunt, ac Nilotes Australes (inter quos Datoog), qui ex regione Sudaniae Australis et Aethiopiae abhinc annorum ab 2900 ad 2400 exorti sunt.
Regiones et districtus
Tanzania dividitur in viginti sex regiones (mkoa), quarum viginti una in continente iacent, et quinque in Zanzibar (tribus Ungujae, duabus Pembae). Nonaginta novem districtus (wilaya), auctoritates rectionis loci appellati, creati sunt, cuique saltem singulum consilium. Hodie, 114 concilia effectum in nonaginta novem districtibus habent, quorum viginti duo urbani, nonaginta duo rustici sunt. Unitates viginti duae urbanae porro dividuntur in consilia urbana (Dar es Salaam et Mwanza), concilia municipiorum (Arusha, Dodoma, Iringa, Kilimandiarus, Mbeya, Morogoro, Shinyanga, Tabora, et Tanga), vel concilia oppidana (undecim communitates reliquae).
Regiones Tanzanienses sunt Arusha, Dar es Salaam, Dodoma, Iringa, Kagera, Kigoma, Kilimandiarus, Lindi, Manyara, Mara, Mbeya, Morogoro, Mtwara, Mwanza, Pemba Septentrionalis, Pemba Australis, Pwani, Rukwa, Ruvuma, Shinyanga, Singida, Tabora, Tanga, Zanzibar Medium/Australe, Zanzibar Septentrionale et Zanzibar Urbanum/Occidens.
Wernerus Dollinger
Wernerus (vulgo: Werner) Dollinger (natus 10 Octobris 1918 oppido Neustadt an der Aisch, mortuus 3 Ianuarii 2008 eodem loco) vir publicus Bavariae et sodalis Christianae Socialis Unionis in Bavaria erat.
Iuventus et munus
Postquam anno 1935 maturitatem adeptus est, Dollinger Norimbergae, Monachii Francofurti ad Moenum oeconomiae et rebus publicis studebat et anno 1940 diploma mercatoris accepit. Anno 1942 doctor rerum politicarum promotus est. Annis 1943 - 1945 miles Bello Orbis Terrarum II interfuit. Bello finito rector laterariae factus et tum - anno 1948 praeses foederis industriae laterariae in Franconia media erat.
Hippocampus (cerebrum)
Hippocampus est gravis pars lobi temporalis cerebri et hominis et aliorum vertebratum. Apud homines aliaque mammalia sunt bini hippocampi; unus utriusque lateris invenitur. Habet hippocampus pars systematis limbici magnum momentum consolidationis informationis ab memoria brevi termino ad memoriam longo termino, atque memoriae spatialis, eo modo navigationem efficiens. Hippocampi sub cortice cerebrali siti sunt, pars allocorticis ; in primatibus quidem in lobo temporali mediali inveniuntur. Eo duae partes inter se loquentes sunt: hippocampus proprius (etiam cornu ammonis dicitur) ac gyrus dentatus.
Cum varia genera cellularum neuronalium intra hippocampum stratis composita sint, saepius hippocampus exemplum scientificum servitur, ut investigentur machinationes physiologicae. Genus plasticitatis neuralis, nominata longo termino potentiatio (LTP), primo in hippocampo investigabatur, deinde saepe ea in structura operam dabatur. Hodie potentiatio longo termino ipsa unam ex machinationibus principalibus esse late putatur, qua memoria retineatur.
In rodentiis instar animantibus, hippocampus explorabatur pars cerebri ad memoriam spatialem et navigationem spectans. Plurima ratti murisque neurona cellulae dissignatores ope pontentialium actionum facientium respondent, simul ut animal certam per partem circumiacentium transit. Hippocampales cellulae dissignatores maxime cum cellulis directionis capitis interagunt, igitur exercitatio earum quasi pyxis nautica pigra videtur; ac forsitan tum cellulis clathriis proxumi corticis entorhinalis.
In nonnullis morbis neurodegenerativis structurae hippocampales damnum in parte gravissimum patiantur.
Etymologia
Verbum hippocampi de verbo Graeco ἱππόκαμπος, eadem significatione, inductum est. Praeterea ἵππος est equus, at κάμπος monstrum marinum.
Nomen
Anno 1857 Iulius Caesar Arantius, anatomus Italicus, structuram hippocampi cerebralis, rimam cornu temporalis ventriculi lateralis currentem, primo bombycem deinde hippocampum describit. Anno 1742 chirurgus Francicus Renatus-Iacobus Croissant de Garengeot notionem cornu Ammonis (cornu dei antiqui Aegyptici Ammonis) nominavit. Anno 1786 medicus Francicus Felix Vicq d’Azyr inter hippocampum maiorem (hippocampi ipsius) et hippocampum minorem calcaris avis divisit. Anno 1895 demum hippocampus minor nomen in nomina anatomica deletum erat.
Hodie modo nomen hippocampus adhibetur, cum termino cornu Ammonis regiones hippocampales CA1-CA4 describente.
Nexus cum systemate limbico
Anno 1952, Paulus Donald MacLean medicus Americanus notionem systematis limbici, structuras secundum marginem (limbi) corticis cerebri describens, proposuit , includentes:
Providentia vascularis
Hippocampus sanguinem arteriosum ex arteriis et, maior in parte, cerebri posteriori (ACP), et, minor in parte, ex choroidea anteriori, ramo arteriae carotidis internae, recipit:
Anatomia microscopica
Notio formationis hippocampalis ad hippocampum proprium ac partes eius proximas spectat, quamquam adhuc consensus scientificum non est. Alii eam gyrum dentatum et subiculum includere dicunt, quod ab aliis, etiam corticem entorhinalem, praesubiculum, ac parasubiculum includenda sunt dicentes, dubitantur. Distributio cellularum neuronalium velut tractus inter homines et mammalia assimiles sunt.
Edmundus de Polignac
thumb|right|350px|Le Balcon du Cercle de la rue Royale von Tissot
Hippocampus (cerebrum)
Anatomia microscopica
Hippocampi sectione in transversa, gyrum dentatum includens, strata diversa inveniuntur. Gyro dentato strata cellularum sunt tria; vel quattuor, si quis hilum includat. Strata haec nominantur ab infimo extrorsum: stratum moleculare — stratum moleculare interius — stratum granulare, ac, quadruplicem amantibus, hilus. At regioni CA3 hippocampi proprii quinque strata cellularum sunt sequentes: lacunosum-moleculare, radiatum, lucidum, pyramidale, ac oriens. Regiones CA2 tamen et CA1 carent strato lucido.
Edmundus de Polignac
Princeps  Edmundus Melchior Ioannes Maria de Polignac (natus die 19 Aprilis 1834 in Millemont, praefectura Vallis Esiae, Francia – mortuus est Parisiis die 8 Augusti 1901) Iulii de Polignac (1780-1847), Ministrorum Praeses Caroli X aetate filius, fuit compositor Francicus.
Hippocampus (cerebrum)
Anatomia microscopica
Fibrae in hippocampum afferentes de structuris diversis et corticalibus et subcorticalibus orientibus ab cortice entorhinali per tractum perforantem accedunt, quia cortex entorhinalis (CE) firmiter et reciprocaliter cum pluribus structuris et corticalibus et subcorticalibus velut trunco encephali (cerebri) connexus est. Quidam nucleorum thalami, imprimis gregum anterioris et mediani, atque nucleus septalis medialis, nucleus supramammillaris areae hypothalamicae posteriori, nuclei raphes, locus caeruleus omnes axona propria in CE mittunt. Per haec CE in operis intercessionis inter illinc neocorticem ceterosque connexus antea dictos et hinc hippocampum agit.
CE intra gyrum parahippocampalem, regio corticalis hippocampo adiacens, invenitur. Gyrus hic hippocampum cingit. Condit gyrus parahippocampalis etiam corticem perirhinalem, qui magna in cognitione visuali obiectorum complexorum fuit auctoritas eius. Eo putatur quoque, ut munera memoriae est, segregata ab illis hippocampi. Videtur, ut amnesiam gravem dumtaxat fiat, ut utraque structura, et hippocampus et gyrus parahippocampalis, detrimentum capiat.
Subregio CA1
Regio CA1 est pars circuitus trisynaptici:
Subregio CA2
Regio CA2 est campus minor, inter CA1 et CA3 locatus. Indita eius ab corticis enthorhinalis lamina II per tractum perforantem emanant: Magnitudo inditarum ab cortice entorhinali in CA2 maior quam in CA1 videtur.
Praeterea CA2 indita ab nuclei paraventricularis axonis recipit, cum synapsibus neurotransmissore vasopressini oneratis : Regio CA2 non est pars circuitus trisynaptici supra dicti.
Videtur, ut regio haec cum memoria sociali coniuncta sit.
Stratum pyramidale
Hippocampi cellulae principales sunt cellulae pyramidales, tringuli instar, sitae in exiguo strato pyramidali. Distinguuntur cellulae pyramidales superficiales et profundae. Neurotransmissor earum est glutamatum.
Circuitus
Introitus in hippocampum gravissimus est trans corticem entorhinalem (CE), at egressus ex hippocampo per regionem CA1 in subiculum. Informatio neuronalis regionem CA1 per itinera principalia duo, directum enim et indirectum. Axona ab CE orientia, quae ab strato III initiant, origo videntur tractus perforantis directi, atque dendritis apicalibus distalissimis synapses neuronorum regionis CA1 formant. Vice versa, axona de strato II orientia origo itineris indirecti: informatio cellulas neuronales CA1 transmittitur per circuitum trisynapticum: initio axona per tractum perforantem ad cellulas granularias gyri dentati (synapsis prima) transeunt. Illinc informatio per fibras muscosas in regionem CA3 (synapsis secunda); Dehinc axona regionis CA3, collaterales Schafferienses nominata, partem profundam perikaryoi egrediuntur ascenduntque ad dendrita apicalia, denique in CA1 (synapsis tertia). Ab regione CA1 axones rursus in corticem entorhinalem fluunt, ex quo circuitus complectitur.
Cellulae fiscales in regione CA3 locatae informationem excitantem ab cellulis pyramidalibus orientem accipientes illis ipsis responsum inhibentem rursus dant. Ista inhibitio recurrens est retroactio simplex ad hippocampo flumen excitante coercendum spectat. Cellulae pyramidales ipsae inhibitionem recurrentem perficiunt, quod vi machinatio gravior quorundam circuituum memorias generantium specialium putantur.
Quibusdam quoque nexibus munera functionis hippocampi sunt: non solum axones in CE fluentes, sed etiam in alias areas corticales, ut in corticem praefrontalem, deprehensi sunt. Nexus efferens maior trans fornicem in aream septalem lateralem ac corpus mammillare hypothalami consistit. Hippocampus afferentes fibras nervosas systematum serotonergici et noradrenergici et dopaminergici hippocampum gubernantes atque regio eius CA1 de nucleo reuniente thalamico accipit. Etiam systemata cholinergicum et GABAergicum de nucleo septali mediali in omnes partes hippocampi mittunt. Ex nucleo septali mediali ortae fibrae afferentes auctoritate multum apud statum hippocampi physiologicum valent. Damnum nuclei huius non solum functio hippocampi generator undarum theta (EEG) sed etiam asseveranter quaedam memoriae genera perturbat.
Regiones
Hippocampi areae et modo functionum atque anatomiae diversae apparent. Hippocampus dorsalis (HD), hippocampus ventralis (HV) ac hippocampus intermedius varia munera offerunt, pariter proferunt tractus varios; at eis genera varia cellulae dissignatores sunt. Praestat hippocampus dorsalis adiumentum et memoriae spatiali, memoriae verbali, ac informationem discendo conceptam. Brachiorum radialium labyrinthi ope laesiones HD debilitationem memoriae spatialis perficere, at laesiones HV id non facere, demonstrari licuit. Tractus eius afferentes nucleum septalem medialem velut nucleum supramammillarem includunt. At cellulae dissignatores numero sunt hippocampo dorsali plus quam regionibus hippocampalibus et ventrali et intermedio.
Hippocampo intermedio proprietates communes cum ventrali dorsalique sunt. Methodis colorationis intraneuronaliter prorsum fluentis ope adhibendis nexus - ab neuroni nucleo ad synapses - in alias regiones corticum cerebri demonstrati sunt, in areas corticales olfactorias primarias duo atque diversas areas praelimbicas corticis praefrontalis medialis. Regioni hippocampi intermedii numerus cellularum dissignatorum minimus est. Ventrali autem hippocampo munera ut timores condicionibus astringendi, sic rerum affectivarum, est. A NAGNOSTARAS et al. (2002), informationem hippocampi ventralis modificati causa ac per hippocampum et ventralem et dorsalem missam demum timores condicionibus astringendum in rattis mutare, putaverunt. Antea primum hypothesis hippocampum odoratui innexum esse putatur. Nexus ab bulbis olfactoriis in corticem enthorhinalem fluentes demonstrari potuerunt, pariter ab campo CA1 hippocampi ventralis in bulbum olfactorium, nucleum olfactorium anteriorem, et corticem olfactorium primarium. Munera hippocampi tamen odoratus incerta restant.
Physiologia
Physiologia hippocampi cum memoria coniuncta est: Imprimis memoria episodica, ad eventus et historiam referents, tantum hippocampus intactus requirit. Una cum fornice, qui hippocampi tractus axonalis primarius est, informatio in structuras subcorticales transmittitur.
Fuchsia Dunlop
Fuchsia Dunlop (Oxoniae nata) est auctor Anglica librorum de re coquinaria. Alumna est collegii Magdalenae apud Cantabrigienses, deinde instituti superioris coquinarii Chengdu in urbe. De gastronomia Sichuanensi anno 2001 novaque editione anno 2019 (The Food of Sichuan), taliter de Hunanensi anno 2007 (Revolutionary Chinese Cookbook) scripsit, rursus anno 2016 de gastronomia antiquae provinciae Jiangnan quae recentius inter Jiangsu et Zhejiang divisa est (Land of Fish and Rice).
Feologild
Feologild (nescimus quo anno natus sit; mortuus die 30 Augusti 832) fuit abbas monasterii cuiusdam in regno Cantio siti. Breviter fuisse censetur archiepiscopus Cantuariensis anno 832, praecessore Wulfredo, successore Ceolnotho.
Litterae Theodiscae
Litterae Theodiscae sunt litterae plerumque in Germania, Austria, Germanis Helvetiae Belgiique regionibus, Lichtensteno, et provincia Nauzanensi in Italia Theodisce conscriptae, operibus minoris momenti diasporae Germanicae alicubi non exclusis. Temporibus recentioribus plerumque lingua Theodisca normata scribuntur, sed nonnulla litterarum flumina dialectis (e.g. Alemannica) plus minusve moventur.
Litterae Theodiscae mediaevales sunt litterae in Germania scripta ex stirpe Carolingorum. Eruditi variis temporibus finem Theodiscarum medii aevi litterarum tribuunt, quorum Reformatio Protestantica (1517) est ultimum quod fieri potest. Aetas linguae Theodiscae superioris antiquae usque ad medium saeculum septimum undecimum superfuisse dicitur; clarissima illius temporis opera sunt Hildebrandslied ('Carmen Hildebrandis') et quoddam poema epicum heroicum Heliand ('Salvator') appellatum. Lingua Theodisca superior media saeculo duodecimo coepit, cuius magna opera sunt Der Ring ('Anulus', ca. 1410) et poemata Osvaldi Volkenstenensis, Walther von der Vogelweide, Ioannis Teplensis, "Tristan und Isold" (Gottfried von Straßburg), "Parzival (Wolfram von Eschenbach), Anonymi "Nibelungenlied". Aetas baroca (in litteris Theodiscis, 1600–1720) fuit una e fecundissimis litterarum Theodiscarum temporibus. Litterae hodiernae Theodisce productae coeperunt in operibus auctorum Illuminismi (sicut Herder). Motus sensibilitatis annorum ex 1750 fere incipiens anno 1774 finivit cum Ioanne Volfgango Goethio Die Leiden des jungen Werther'' ('Dolores Verteri iuvenis') ederet. Motus Sturm und Drang et classicismus Vimariensis ducebantur a Goethio et Friderico Schiller. Romanticismus Germanicus saeculorum duodevicensimi exeuntis et undevicensimi ineuntis praevalebat.
Biedermeierana fuerunt scripta, musica, artes oculorum, designatioque interiorum annis inter 1815 (Consilium Vindobonense), annum qui finem bellorum Napoleonicorum commemorat, et 1848, annum rerum novarum Europaearum. Nasizmo saeculo vicensimo regnante, nonnulli auctores exsules facti sunt (Exilliteratur facientes), aliique sese censurae artium summiserunt, quae ratio emigratio interna (Innere Emigration) appellabatur. Praemium Nobelianum Litterarum usque ad 2009 tredecimis auctoribus Theodiscoloquentibus concessum erat (inter quos insigniter Thomas Mann, Hermannus Hesse, Guntherus Grass), tertium post auctores Anglice et Francogallice scribentis (quibus proprie sunt 27 et 14 praemia).
Renascentia Germanica et Reformatio
Inter auctores magni momenti Renascentiae et Reformationis saeculis quinto decimo exeunte et sexto decimo ineunte fuerunt:
Aetas Baroca
Aetas baroca (1600–1720) fuit unum e fecundissimis litterarum Theodiscarum temporibus. Multi scriptores experientias belli triginta annorum horribiles in poesi solutaque oratione dicebant. Casus Simplicissimi, iuvenis et credulus, in mythistoria Simplicio Simplicissimo Ioannis Iacobi Christoffel de Grimmelshausen, facta est clarissima aetatis barocae fabula Theodisca. Martinus Opitz, caput primae poetarum scholae Silesianae, regulas puritatis linguae, stili, versus, rimae constituit. Andreas Gryphius et Daniel Caspar von Lohenstein tragoedias (Trauerspiele) Theodisce conscripserunt, saepe de thematibus classicis, saepissimeque violentissimas. Poemata religiosa, erotica, occasionalia Theodisce Latineque apparuerunt. Sibylla Ursula de Braunschweig-Lüneburg mythistoriam Die Durchlauchtige Syrerin Aramena ('Aramena, domina nobilis Syria') conscribere coepit, quae fuerit clarissima curiarum regalium mythistoria in litteris barocis Theodiscis; ab Antonio Ulrich fratre confecta, edita est a Sigmundo de Birken.
Sensibilitas
Aetas a criticis Germanis Empfindsamkeit ('Sensibilitas') appellata (annis 1750 ad annos 1770) operibus Friderici Amadei Klopstock (1724–1803), Christiani Fürchtegott Gellert (1715–1769), Sophiae de La Roche (1730–1807) innotuit. Quae Die Leiden des jungen Werther ('Dolores Wertheri iuvenis', 1774), prosperrimo Goethii libro, ad summum venit et finem cepit.
Sturm und Drang
Sturm und Drang fuit motus in litteris et musica qui ab annis 1760 exeuntibus ad annos 1780 ineuntis vigebant, quo subiectivitas singulorum hominum et praecipue extremi animi motus libere declarabantur contra limites rationalismi ab Illuminatione consociatisque aestheticarum elementis impositos. Ioannes Georgius Hamann philosophus habetur principalis huius notionis ideologus, cui Goethius ad tempus favebat, sed hoc genus scribendi cum Friderico Schillero deinde reiecit, motum classicismum Vimariensem appellatum incipiens.
Classicismus
Classicismus Vimariensis (Theodisce Weimarer Klassik et Weimarer Klassizismus) fuit culturalis et litterarius motus Europaeus, cuius praecepta maximi momenti primum a Goethio Schilleroque annis ab 1786 ad 1805 proponebantur.
Romanticismus
Romanticismus Germanicus fuit motus saeculis duodevicensimo exeunte et undevicesimo ineunte praevalens, qui paululum post rem gemellam Anglicam ortus est, primos annos Classicismus Germanicus sive Classicismus Vimariensis appellatus, cui re vera adversabatur. Contra gravitatem Romanticismi Anglici, motus Germanicus festivitate facetiisque innotuit, cum certo amore pulchritudinis. Primi romantici Germani novam artis, philosophiae, scientiaeque synthesin excogitare conabantur, ad integram medii aevi simplicitatem spectantes, sed magis magisque tenuitatem quam petebant agnoscebantur. Romanticismus Germanicus ad ultimum anxietates inter mundum quotidianum et irrationales supernaturalesque ingenii creatricis fictiones speciosas tractare coepit. Henricus Heine potissimum inquisitionem praeteritorum mediaevalium ut exemplar unitatis in arte societate reprehendebat.
Biedermeierana et Vormärz
Biedermeierana erant scripta, musica, artes oculorum, designatioque interiorum annis inter 1815 (Consilium Vindobonense), annum qui bella Napoleonica confecta commemorat, atque 1848, annum multarum rerum novarum Europaearum factarum, atque ab aetate romantica antecedente discrepabat. Usitati poetae Biedermeierani erant Annetta von Droste-Hülshoff, Adelbertus de Chamisso, Eduardus Mörike, Gulielmus Müller, quorum ultimi tres opera genuerunt quae in conspicuis compositionibus Roberti Schumann, Hugonis Wolf, Franciscique Schubert proprie posita sunt.
Germania iuvenis fuit laxus scriptorum Vormärz grex, qui ab anno 1830 ad annum 1850 fere vigebat. Qui grex, necessario motus iuvenum, motibus qui Franciam et Hiberniam ceperant et in Italia quoque orti erant similis erat. Eius suasores principales erant Carolus Gutzkow, Henricus Laube, Theodorus Mundt, Ludolphus Wienbarg; etiam Henricus Heine, Ludovicus Börne, et Georgius Büchner sodales habebantur. Circulus latior Willibaldum Alexis, Adolphum Glassbrenner, et Gustavum Kühne. comprehendit
Annis a 1900 ad 1933
Nonnulli motus aesthetici litteras Theodiscae primis saeculi vicensimi decenniis afficiebant:
Germania Nazista
Nazismo in Europa ab anno 1933 regnante, nonnulli auctores in exsilium perrexerunt (Exilliteratur facientes), aliique sese censurae artium summiserunt (emigratio interna, Innere Emigration).
Saeculum 21
Multum ex poesis hodiernae Theodisce compositae in periodicis litterarum editur; exempli gratia, DAS GEDICHT poemata ex Germania, Austria, Helvetia, et Luxemburgo saltem viginti annos edidit.
Praemio Nobeliano laureati
Praemium Nobelianum Litterarum usque ad 2009 tredecim auctoribus Theodiscis concessum erat (inter quos Thomas Mann, Hermannus Hesse, Guntherus Grass), tertium post auctores Anglice et Francogallice scribentis (quibus proprie sunt 27 et 14 praemia). Auctores sequentes incolae Germaniae sunt, nisi aliter dicti:
Bibliographia
Anglice scripta
Theodisce scripta
Anthologiae
Marcus Fumaroli
Marcus, vulgo Marc Fumaroli (Massiliae natus die 10 Iunii 1932; mortuus die 24 Iunii 2020) fuit rerum gestarum scriptor, criticus, historiae artis peritus Francicus.
In urbe Fezza Maroci educatus est, deinde in urbe natali ubi Lyceum Thiers frequentavit. Alumnus est universitatum Aquissextiensis et Parisiensis. Militiam annis 1958-1961 in Algerio perfecit. Apud universitates Insulensem III et Parisiensem IV ab anno 1966 docuit, sed anno 1986 professor factus est apud Collegium Franciae. In Academiam Francicam anno 1995, in academiam Inscriptionum et Litterarum Humaniorum anno 1998 cooptatus est.
Theodorus Mommsen
Christianus Matthias Theodorus Mommsen (natus Gardingii in oppido Slesvicensi die 30 Novembris 1817; mortuus Castris Carlottianis, nunc dimidia pars regionis urbanae Berolini 1 Novembris 1903) fuit epigraphus, philologus, rerum gestarum scriptor, editor Germanicus.
Mommsenius eo illustris est, quod princeps eorum erat, qui saeculo undevicensimo ad studia antiquorum temporum populi Romani accesserunt. Alma mater eius Academia Holsatorum Chiloniensis. Quae cum ita essent, inde ab 1861 ex cathedra in universitate Berolinensi Romanas antiquitates professus Universitatis Wratislaviensis, dienide Almae Universitatis Humboldtianae Berolinensis et in re publica etiam versatus iuris praesertim Romani peritissimus erat.
Condidit autem corpus illud Inscriptionum Latinarum. Pro De rebus gestis populi Romani, magno opere anno 1902 inscripto, Mommsenius primus e scriptoribus Germanis praemio litteraturae Nobeliano laureatus est. Sedecim liberorum Mommsenius pater fuit, cuius filiam nomine Mariam Udalricus de Wilamowitz-Moellendorff philologus in matrimonium duxit.
Etiam socius Academiae Scientiarum Borussicae nepos Gulielmus Mommsen et pronepotes Iohannes et Wolfgangus Iustinus Mommsen historici fuerunt. Fratres Augustus et Tycho paedagogi facti sunt.
Hormisdas
Hormisdas fuit:
Henricus Geißler
Henricus (vulgo: Heiner) Geißler (natus die 3 Martii 1930 Oberdorfii - 12 Septembris 2017 Gleisweiler) vir publicus Germaniae et sodalis Christianae Democraticae Unionis Germaniae (CDU) fuit.
Iuventus et munus
Ipse Geißler iuvenis anno 1945 e militia fugere potuit. Anno 1949 maturitatem adeptus est et tum Societati Iesu accessit, sed quattuor post annos ordinem reliquit. Geißler Monachii et Tubingae philosophiae et iurisprudentiae studebat. Anno 1957 primam, 1962 secundam probationem accepit. Iam anno 1960 doctor iurisprudentiae promotus erat. Anno 1962 iudex erat, deinde ad annum 1965 officium administri laboris et rerum socialium Badeniae-Virtembergiae rexit.
Familia
Geißler maritus est atque tres liberos habet.