cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Un ballo in maschera
Un ballo in maschera est opus lyricum a Iosepho Verdi scriptum secundum Andreae Sommae libellum, qui huius materiam ex Eugenii Scribe  Gustave III, ou Le Bal masqué , pro compositore Daniele Auber anno 1833 creato, libello repetit. Primus Un ballo in maschera actum est Romae die 17 Februarii 1859. "
Saint-Quentin-sur-Nohain
Saint-Quentin-sur-Nohain  est commune Francicum 127 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Pecquencourt
Pecquencourt est commune 5939 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
6830 Johnbackus
6830 , olim designationibus 1991 JB1, 1934 GK, 1968 HN1, 1985 GN, et 1987 SO10 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Satoru Otomo et Osamu Muramatsu, astronomis apud Observatorium Uramashu versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6830 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Saint-Pierre-le-Moûtier
Saint-Pierre-le-Moûtier est commune Francicum 2003 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Vassy-sous-Pisy
Vassy-sous-Pisy (usque ad annum 2010 simpliciter Vassy) est commune Francicum 79 incolarum (anno 2010) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
4698 Jizera
4698 , olim designationibus 1986 RO1, 1975 FL, 1985 DY3, et 1986 PL4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Antonio Mrkos, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4698 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Rienzi
Rienzi, der letzte der Tribunen (scilicet Latine: Rientius, ultimus tribunus) est opus lyricum de Romano tribuno quarti decimi saeculi a Ricardo Wagner scriptum secundum ipsius Wagner libellum. Primus actum est Dresdae die 20 Octobris 1842.
Marnaves
Marnaves est commune Francicum 76 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Diomedes
Diomedes (Graece Διομήδης, fere 'a Iove consultus') in mythologia Graeca est heros rebus bello Troiano gestis clarus. Tydei et Deipyles filius est, Oenoei, Calydonii regis, nepos. Rex Argivorum fit, cum Adrasto patri materno succedit. Homerus eius uxorem Aegialeam nominat. In Iliade Homeri una cum Aiace habetur inter optimos omnium Achaeorum bellatores, viribus uni Achilli postpositus. Octoginta navibus ex Argolide venientibus praeerat.
In Iliade
Eius magna facta carmine quinto Iliadis narranturː cum multos alios tum et Lycium Pandarum vicit atque deam Venerem filio Aeneae succurrentem vulneravit. Cui enim adstabat dea Athena. Postremo Aeneae occidendi cupidus ipsum Apollinem adortus est qui eum increpuit et reppulit. Nihilominus Achaei equos Aeneae rapuerunt qui ex ipsa stirpe erant illorum quos Iuppiter olim Troi dederat, rapti Ganymedis pretium ut solveret. Paulo post cum deum Aren Hectori adstantem vidisset prudenter primo recedere maluit "clara voce insignis" (βοήν ἀγαθός) Diomedes. Deinde ipsa Athena, cum ingentem stragem suorum vidisset, eum ad proelium hortata est et dum ipsa aurigae vice fungitur heros Achaeus Aren vulnerat et a proelio arcet. Quocirca vates Troianorum Helenus existimabat numquam Troianos ita Achillem timuisse ut nunc Diomedem horrescunt. Sexto carmine cum iam in eum rueret hospitem paternum agnovit, Glaucum, Bellerophontis nepotemː etenim Bellerophon olim ex Argo in Lyciam migraverat. Tum Glaucus et Diomedes manus iunxerunt et arma inter se mutaverunt, nolentes invicem pugnare. Libro decimo Ulixem comitem sibi elegit atque nocte ad Troianum exercitum contenditː speculatorem Troianum Dolonem ceperunt a quo certiores facti de adventu regis Thracum Rhesi, duo heroes ipsum regem occidere potuerunt atque equos eius usque ad Achaeorum naves perducere. Carmine undecimo cum iam fugerent Achivi Diomedes et Ulixes aciem restituerunt. Quin etiam Diomedes Hectorem fugavit donec et ipse Paridis sagitta vulneratus e pugna recedere cogeretur. Carmine quarto decimo duces Achaeorum monet ut quamvis saucii milites suos hortaturi ad proelium redeant. Eius consilium a ceteris probatur
In Italia
Post bellum decem vel plures urbes Italicas condidit. Post mortem variis nominibus divinis in Italia et Graecia antiqua colebatur.
Varennes (Icauna)
Varennes est commune Francicum 289 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Marsal (Tarnis)
Marsal (Occitanice Marçal) est commune Francicum 274 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Antinous (nomen)
Antinous (Ἀντίνοος) nomen Graecum est.
Paillencourt
Paillencourt est commune 982 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Regio Dnepropetrovskensis
In parte media Ucrainae sita, regio Dnepropetrovskensis cum regionibus regione Poltavensi et Charcoviensi ad septentrionem, regione Donetskensi ad orientem, regionibus Zaporizhiensi et Chersonensi ad meridiem, regionibus Nicolaopolitana et Kirovogradensi ad occidentem contermina est. Aream 31 923 chm2 et circa 3 203 milia incolarum (anno 2019) habet.
Danapris flumen regionis maximum est.
4699 Sootan
4699 , olim designationibus 1986 VE, 1978 WC3, et 1982 XO agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Roberto H. McNaught, astronomo apud Observatorium Siding Spring versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4699 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Brytus
Brytus, Graece βρῦτος, est id cervesiae genus quod ante alia omnia Graecis antiquis cognitum sit. Fontes nobis servati omnes apud Athenaeum in Deipnosophistis legi possunt:
Brytum ergo ex hordeo apud Thraces et Paeones, e secale apud alios conficiebatur. Phryges et Thraces calami ope sugebant, sicet cervesiam suam illi quos Xenophon mercennariique Graeci per Armeniam iter facientes visitaverunt:
Regio Chersonensis
Regio Chersonensis (Ucrainice Херсо́нська о́бласть) est regio administrativa Ucrainae, anno 1937 constituta.
Regio Chersonensis in parte meridionali Ucrainae in litore Ponti Euxini et Paludis Maeotidis sita est. Cum regione Zaporizhiensi ad occidentem, regione Dnepropetrovskensi ad septentrionem, regione Nicolaopolitana ad occidentem et cum Crimea per Perecopiam ad meridiem contermina est. Aream 28 471 chm2 et circa 1 030 milia incolarum (anno 2019) habet. Caput regionis est Chersonium, ceterae urbes maiores Kachovka, Nova Kachovka, Geničesk portus. Multae insulae et linguae terrae in regione sitae sunt, e,g. lingua terrae Arabatensis (quae Putridum mare a Maeotide separat), Cephalonesus, Dromos Achilleos. Isthmus Tauricus regionem cum Crimaea coniungit.
Mense Octobri anno 2022 regio Zaporizhiensis consilio gubernationis Russicae ad Russiam tota adnexa est (omnibus paene civitatibus negantibus).
Geographia
Regioni Chersonensi septentrionaliter Regio Dnepropetrovskensis vicina est. In meridiem sitae sunt pontus Euxinus et Crimea; in occidentem Nicolaopolitana, in orientalem Zaporizhiensis et Palus Maeotis iacent.
Danapris
Flumen Danapris regionem Chersonensem de septentrionibus ad meridiem transit. Prope oppidum Novae Kachovkae moles ergasterii hydroelectrici Kachovensis (longitudine 3 273 m (10 738 ft)), et superius receptaculum aquae, receptaculum Kachovense (longitudine 240 km, latitudine maximali 23 km), iacent.
Lemuriformes
Lemuriformes sunt infraordo primatum ordinis Strepsirrhinorum, qui Lemuroidea Madagascariae atque Galagidas et Lorisidas Africae et Asiae continet, sed secundum aliam taxinomiam Lorisoidea in infraordine proprio, Lorisiformibus, ponuntur.
Saint-Pierre-du-Mont (Niver)
Saint-Pierre-du-Mont  est commune Francicum 205 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Vault-de-Lugny
Vault-de-Lugny est commune Francicum 327 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Eduardus Bulwer-Lytton
Eduardus Georgius Earle Lytton Bulwer-Lytton, primus baro Lytton (Anglice Edward George Earle Lytton Bulwer-Lytton, 1st Baron Lytton; natus die 25 Maii 1803, mortuus die 18 Ianuarii 1873) fuit scriptor et politicus Anglicus.
Bulwer-Lytton scriptor praecipue propter opera duo hodie est memoratus: mythistoriam historicam The Last Days of Pompeii (Ultimi Pompeiorum dies, 1834) et mythistoriam utopicam The Coming Race (Venturum hominum genus, 1871).
Insula Australis (Nova Zelandia)
Insula Australis (Maoriane Te Waipounamu) est altera Novae Zelandiae insularum principalium, freto Cookiano ab insula Septentrionali aliquantulum minore separata. Area insulae 150 437 chiliometrorum quadratorum est, quare magnitudine est duodecima orbis terrarum insula. Numerus civium est 1 196 000 (Iunio 2021).
Christopolis et Dunedinum sunt urbes insulae Australis maximae.
Insula parva Stewart iuxta litora insulae Australis iacet; haud longe et insulae Campbelli et insulae Aucklandi sitae sunt.
Vaudeurs
Vaudeurs est commune Francicum 506 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Taurianum (discretiva)
Taurianum potest:
Insula Australis (Nova Zelandia)
Montes Alpes Australes insulae Australis magnam partem occupant.
Perdita albipennis
Perdita albipennis est species anthophilorum familiae Andrenidarum, quae in America Media Septentrionalique endemica est.
Subspecies
Tres subspecies ad speciem pertinent:
Oudezeele
Oudezeele est commune 636 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Saint-Péreuse
Saint-Péreuse  est commune Francicum 280 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Stephanus Thomae filius
Stephanus Thomae filius (Bosnice Stjepan Tomašević) fuit ultimus rex Bosnicus, unicus Stephani Thomae regis Bosniae et Voiacsiczae filius. Catharina Sancti Sabbae fuit sua noverca.
Die 1 Aprilis 1459, Mariam principissam Serbiae in matrimonium duxit, primogenitam Lazari despotae Serbiae filiam, et despotes Serbiae factus est.
Die 20 Iulii 1459, Imperium Ottomanicum Serbiam cepit, et Stephanus Thomae cum uxore in Bosniam effugit. Stephano Thoma I mortuo anno 1461, diadema regale Stephano Thomae impositum est, sed Imperium Ottomanicum mox Bosniam quoque cepit. Anno 1463, Mehmedus II imperator Imperii Ottomanici eum cepit et securi percussit.
Nimngakan
Nimngakan (Evenk. нимӈакан) est carmen epicum populo Evenkensi gratum, quod de primo mundi aevo heroibusque illius temporis tractat.
Rhapsodi
Rhapsodi nimngakan nimngakalan appellantur; multis nimngakalan notis saeculo vicesimo Nicolaus Hermogenis filius Trofimov de gente Evenkensi Buta e regione Aldani fluminis notissimus erat; fratres eorum Georgius (vulgo Iegor, Егор) et Basilius, qui in Bello orbis terrarum secundo periit, etiam nimngakan cantabant. Nicolaus Trofimov, a quo ethnographi et litteris nonnulla nimngakan exsignaverant et postea machina magnetophonica usi, ipse scribere sciebat et alia carmina ante mortem sua manu perscripsit doctisque misit, ut servata et edita sint. Inter aliis Irkismondja, nimngakan longissimum, gesta quattuor generationum heroum narrans, a Nicolao Trofimov cognitum est. Illum Symeon Zabolotski nimngakalan e regione Amurensi cantare docuit. Fine saeculi vicesimi Anthusa Pauli filia Ovëlova e regione lacu ut nimngakalan nota erat; de Torgonaj heroe carmen cantabat. Nυnc Valentinus Isakov nimngakan cantat.
Fabulae
Fabulae nimngakan similiter compositae sunt. In prinicipio de antiquitate narrationis dicitur, postea locus, ubi heros habitabat, et heros ipse describitur. Actionis δέσις (ut Aristoteles in Arte poëtica hoc nominat) calamitas est improvisa; nam soror herois rapitur vel hostes aggrediuntur etc. Heros iter longum incipit. Saepe procatio herois sequitur. Pugna eius cum inimico, saepe de mundo inferno, vel cum fratribus sponsae describitur. In fine de nuptiis et de reditu in patriam dicitur. Nunquam in nimngakan bella gentium vel populorum, ut in ulgur, enarrantur, sed semper de uno heroe agitur.
Exemplum
Hoc est initium carminis Со̄ бэе Со̄да̄нӣ ма̄та̄ (scilicet Latine Sodani heros fortis). Initium multis nimngakan commune, nam propinquis si non eisdem verbis repetitur.
6832 Kawabata
6832 , olim designationibus 1992 FP, 1978 WG9, et 1990 XR1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Kim Endate et Kazuro Watanabe, astronomis apud Observatorium Kitami versatis, repertus est.
Osclarum
Osclarum (Francogallice Oxelaëre) est commune 527 incolarum praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
6832 Kawabata
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6832 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Philoctetes (Sophocles)
Philoctetes est tragoedia poetae Graeci Sophoclis anno 409 a.C.n. Athenis primum docta, quo anno Sophoclis tetralogia palmam rettulit. Fabulam herois Philoctetis ab Achaeis in insula Lemno relicti et post decem annos ab iisdem quia sine Herculis sagittis Troiam vinci fata vetabant inde per Ulixem repetiti scaenice tractabat. Iam ante Sophoclem Aeschylus et Euripides (431 a.C.n.) hoc argumentum sibi elegerant atque primo saeculo exeunte rhetor Dio Prusaensis opusculum tribus tragoediis comparandis dicavit. Aliam fabulam de Philoctete scripserat Sophocles hodie deperditam et tantummodo fragmentis notam quae velut huiusce continuatio fueratː Philoctetes in Troia
Prosper Tiro Aquitanus
Prosper Tiro Aquitanus (natus circa annum 390 iuxta Augustoritum urbem; mortuus post 455 Romae) fuit Antiquitatis Posterioris scriptor, sanctus, et cancellarius Leonis Papae primi.
Philoctetes (Sophocles)
De argumento
Fabula Philoctetis primum in duobus veteribus carminibus epicis, Carminibus Cypriis et Parva Iliade, narrata est e quibus epitomas a Proclo factas adhuc legere possumus. Tertius e tragicis magnis Sophocles fabulam tractavit nec antecessores secutus est sed multa novavit. Nam apud Euripidem et Aeschylum chorus e Lemniis vicinis compositum erat, non e Neoptolemi nautis (non ita solus igitur erat Philoctetes ut in Sophoclea tragoedia). Ipse Neoptolemus ante Sophoclem e fabula deeratː Ulixes solus apud Aeschylum, Ulixes et Diomedes apud Euripidem ab Achaeis Lemnum venerant. Ulixes tamen primum a Philoctete non cognoscebatur quia profugi speciem induerat (Aeschylus) vel ut in Odyssea a dea Athena transfiguratus erat (Euripides). Apud Sophoclem Ulixes pone Neoptolemum latet, quae nova persona ethicam disceptationem introducit inter virtutem heroicam (Achilles et Neoptolemus) et virtutem civicam vel politicam (Ulixes). Pleraque actio intra iuvenis herois animum volvitur. Apud Euripidem econtra disceptatio politica et rhetorica erat inter Troianos qui regnum suae civitatis Philocteti transfugae offerebant et Ulixem fidem erga patriam Graecam extollentem. Criticis modernis plerisque haec Sophoclea fabula pathetico quidem abundare, tragico vero carere videtur.
Osclarum
Toponymia
Osclarum nomen ex cartulario abbatiae Sancti Bertini (anno 1115), Oxelaere (anno 1119), Oxelare (anno 1130) et Exclara ab anno 1141 et anno 1144.
Philoctetes (Sophocles)
Personae
In scaena saxosum et desertum insulae Lemni litus conspicuum est. In saxo antrum a Philoctete habitatum patet.
L'elisir d'amore
L'elisir d'amore ('Elixir amoris') est opera a Caietano Donizetti compositum apud libellum Felicis Romani. Primum Mediolani die 12 Maii 1832 peractum est. Inter operas claras cantus est "Una furtiva Lagrima."
Prosper Tiro Aquitanus
Vita
Origo Prosperi ignota, hominem eruditionis fuisse et uxorem habuisse constat. Circa annum 426 vixit monachus Massiliae. Priusquam in coetum monachorum receptus est uxorem suam vitam eius Dei consecrare adhortatus est. Una cum suo Hilario Arelatensi litteras scripsit ad Augustinum in Africa de opinionibus Semipelagianis in monasteriis Galliae meridianae. Hoc motu adductus, Augustinus ceteros libros scripsit. Prosper vehementer Semipelagianismum impugnavit.
Auxilium in Semipelagianos appetendi causa circa annum 431 iter Romam fecit in Papam Caelestinum primum. Aetate posteriore Prosper avertit se a doctrina stricta Augustini et opinionem moderatius cepit. Post annum 440, scriptor et auctor consilii quaestionum dogmaticarum scolae scribarum Papae fuit. Et litteras Papae Leonis primi et cetera opera privata composuit. Exempli gratia, Prosper Epitomas chronicorum scripsit, chronica usque ad annum 455 pertinens.
Prosper Aquitanus patronus poetarum est. Festum suum est dies 25 Iunii. Hodierna die verisimiles reliquiae suae ornatae in ecclesia sancti Ioannis Ardeoingasiensi (Theodisce Erding) iacent.
Le Margnès
Le Margnès est parvum commune Francicum 48 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Parma (discretiva)
Parma significare potest:
Anticlea (discretiva)
Cf. Charaxes anticlea — species papilionum Cf. etiam 651 Antikleia — asteroides
Regio Kirovogradensis
Regio Kirovogradensis (Ucrainice Кіровогра́дська о́бласть) est regio administrativa Ucrainae, anno 1939 constituta. Caput regionis est Kropyvnyc'kyj urbs. Ceterae urbes maiores Alexandria, Mirogroda Nova, Gaivoron sunt.
Vaumort
Vaumort est commune Francicum 334 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Regio Kirovogradensis
In parte media Ucrainae sita, regio Kirovogradensis cum regione Circassiensi ad septentrionem, regionibus Poltavensi et Dnepropetrovskensi ad orientem, regionibus Nicolaopolitana et Odessana ad meridiem et regione Vinniciensi ad occidentem contermina est. Aream 24 588 chm2 et circa 929 milia incolarum (anno 2019) habet. Hypanis et Ingulus regionis flumina maxima sunt.
Venizy
Venizy est commune Francicum 891 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Appendix Probi
Appendix Probi est linguae Latinae creberrimorum errorum index ab incognito magistro saeculi III creatus et iterum saeculo VII editus apud clarum monasterium Bobiense. Hic index, qui Neapoli apud Bibliothecam Nationalem (Biblioteca Nazionale) servatur, nobis est hodie fons maximus linguae Latinae a vulgo adhibitae et ergo originis linguarum Romanicarum.
Ostricourt
Ostricourt est commune 5175 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Magrin
Magrin est commune Francicum 131 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Mailhoc
Mailhoc (Occitanice Mailuòc) est commune Francicum 253 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Protolingua
Protolingua est lingua primordia stemmatis familiae linguarum ratione historico-comparativa excogitati. Quae lingua coniecturalis lingua vera non est sed potius vocabulorum corpus, in quod similitudines systematicae linguarum comparatarum redactae sunt. Quam ob rem protolingua per se, cum fictio (sed utilis) linguistica sit, testimoniis caret.
Ex protolingua variae linguae notatae et testatae per mutationes in traductione temporis factas descendisse putantur. Protoindoeuropaea, Protogermanica et protouralica nota exempla protolinguarum sunt.
Ecclesiazusae
Ecclesiazusae (litteris Graecis Ἐκκλησιάζουσαι), sive Latine Contionatrices, est comoedia Aristophanis anno fere 392 acta. Circiter tredecim anni a Ranis elapsi sunt quibus Aristophanes non quidem scribere desiit, sed quod docuit nobis deperditum est. Tertia comoedia est quae primas partes feminis adsignat, post Thesmophoriazusas et Lysistratam. Hoc est argumentumː feminae Athenienses, vestes virorum gerentes, in concilium civium incognitae eunt, ubi res novas proponunt et legem perferuntː omnia omnium communia fore.
In hac fabula reperitur longissimum linguae Graecae vocabulum, λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεο..., nomen ferculi.
Personae
Res Athenis geritur. Scaena angiportum in quo Blepyrus et Praxagora habitant ostendit.
De argumento et forma
Praxagora communismi genus proponit qui similitudines non dubias cum Platonis utopia in Republica praebet quae post viginti annos publicata est. Itaque commentatores existimant iam tum quarto saeculo ineunte speculationes tales divulgatas esse, de quibus coniecturae tantum fieri possunt. Fortasse non tam novabant quam Spartanos mores spectabant et in melius interpretabantur. Apud Aristophanem illae elucubrationees comice et satirice referunturː cum enim novae leges a Praxagora latae adhiberi incipiunt difficultates oriuntur
Multi critici Ecclesiazusas non iam inter veteris comoediae fabulas reponunt sed ad mediam comoediam pertinere volunt vel saltem transitionem inter duas formas percipiunt. Chori partes enim minimae fiuntː saltare saepius quam cantare videtur. Parabasis excidit nisi quod ultimis versibus coryphaeus iudicum benevolentiam captat et longissimum verbum 'suffocationis' (Graece πνῖγς) vestigium videri potest quae parabasis primam partem claudere solebat. Sed invectivae adversus rivales aut demagogos paene omnino absunt quod fortasse cum summissis post bellum Peloponnesiacum Athenis coniungendum est. Nam ad res quae tum in Graecia gerebantur parum alluditur. Ne verus agon quidem superest qui disputationibus inter duas partes prius constabatː Praxagora sola consilum quoddam explicat dum argumentis quae a marito aut vicino obiciuntur respondet.
Saint-Parize-le-Châtel
Pousseaux  est commune Francicum 1286 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Venouse
Venouse est commune Francicum 293 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Saint-Père (Niver)
Saint-Père  est commune Francicum 1159 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia et Liber Comitatus
Thoas Aetolus
Thoas (Graece Θόας) in fabulis Graecis est Andraemonis et Gorgae filius, Aetolorum rex, qui quadraginta naves ad Troiam duxit.
Scelus
Scelus est commissum consilii actionis quod saepe habetur noxium socialis vel periculosum et praecipue definitur et interdicitur et puniri potest sub lege. Pleruque civitatum codicem crimen sanxerunt unde lex criminis inveni potest.
Thoas Aetolus
Procus Helenae fuit, ut Hesiodus dicit. In Iliade Pirum occidit et bonum consilium Achivis dat. Neptunus specie Thoantis indutus Idomeneum alloquitur. In Odyssea Ulisses incognitus Eumaeo fabulam narrat, quomodo ille cum Thoante et Ulisse explorationem faceret. Ludorum, quae Achaei post mortem Achillis fecerant, particeps fuit et in equo Troiano erat.
Post bellum ex Ilio Minervae imaginem extulit et domum advexit; Amphissae Pausanias eam vidit. Filiam eius uxorem duxit Ulisses Lycophron in Libyam et post in Illyriam a tempestatibus eum auferri dicit, sed secundum Strabonem in oppidum Bruttii venerat ibique habitabat. .
Ferdinandus Braudel
Ferdinandus Braudel (natus Fernand Braudel Luméville-en-Ornois in Mosa praefectura Franciae die 24 Augusti 1902; mortuus Clusis Fulciniacensibus in Sabaudia superiori die 27 Novembris 1985) fuit rerum gestarum scriptor Francicus et unus ex ducibus scholae annalium historiographiae. Cuius eruditio tria proposita praecipua promulgavit: regionem Mediterraneam (1923–49, tum 1949–66), civilizationem et capitalismum (1955–79), et identitatem Francicam (1970–85, imperfectum). Eius fama partim scriptis, sed magis rebus gestis in faciendo ut schola annalium esset quasi machina investigationum historicarum in Francia alibique maximi momenti post 1950 nititur. Dux scholae annalium annis 1950 et 1960 apud historiographiam in Francia aliisque civitatibus magnum poterat. Discipulus fuerat Henrici Hauser (1866–1946).
Braudel habetur unus ex maximis historicis modernis qui partes a massariis rebus socio-oeconomicis in historia facta et scripta actas vehementius dixerunt. Etiam unus e praecursoribus theoriae systematum mundi habetur. Inusitatam in suis operibus exhibet commutationem in arte enodationisque historiae, ab hominibus singulis ad systemata mundana progrediens.
In Academiam Francicam anno 1983 cooptatus est. Rogatio sententiarum a History Today magazina anno 2011 facta Braudel in primo loco rerum gestarum scriptorum ex prioribus sexaginta annis ordinavit.
4700 Carusi
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4700 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Alpes (discretiva)
Alpes in Latinitate mediaevali sunt non solum montes, qui Italiam a Gallia et Germania dividunt, sed quivis montes altiores. Saepe, praecipue in Latinitate biologica, alpes loca montium altiorum, pascua montana, prata alpina significare possunt.
Amyloidum beta
Amyloidum beta sunt peptida 36-43 aminoacidorum, quae in morbo Alzheimeriano factores morbi principales videntur, ubi in aegrotorum cerebris mortuorum microscopio "plaques" (maculae) extracellulares aggregata inveniuntur.
Generata sunt amyloida beta de magis maiore proteino praecursoris amyloidi beta (APP) desectionibus enzymorum duorum ope, primo beta-secretasis 1, deinde complexus enzymatici gamma-secretasis. Investigationes histopathologicae, liquoris cerebrospinalis, et hodie Positronibus Emissis Tomographia (PET) ligandibus amyloidi beta distributionis onerisque quaesitionem etiam in vivo permittunt.
Amyloida in genere sunt proteina unius typi aggregata in fibrillas plicantia. Amyloida idcirco non solum ex amyloidis beta constituta sunt, sed aliis morbis alia proteina in amyloidum congregentur.
Etymologia
Notio amyloidi a verbo Latino amylum derivata est. Beta ad modum plicaturae amyloidi proteini, beta-plicaturae, spectat.
Natura amyloidi beta
Amyloidum beta per gradus duos duorum enzymorum ope, beta-secretasis 1 enim et gamma-secretasis, ex proteino praecursore amyloidi dissecatus est.
Proteinum praecursor amyloidi
Proteinum praecursor amyloidi (PPA), cuius genum apud homines in chromosomate 21 invenitur, est proteinum transmembranaceum et eo opus generationis amyloidi beta est. Extra cellulam longior N-terminus proteini, in cytoplasmate brevior C-terminus locati sunt. Inter eos singulare filamentum aminoacidorum trans membranam currit. Nonnullae isoformae variae longitudinis ab 695 (saepissime) ad 770 aminoacidorum descriptae sunt.
Secretases: Alpha, beta, gamma
Fortuna quidem proteini praecursoris amyloidi (PPA) vel damnum per trium actionem generum ssecretasum enzymorum constitutum iri videtur: alpha, beta, gamma secretases.
Amyloidum, beta-plicatura, et amyloidum beta
Generaliter dictum, amyloidum est agglomeratio proteinorum filamenta, plus vel minus longiora, formans. Nonnulli proteinorum organismi istud statum amyloideum accipere possunt, quando se in cadenas plus quam viginti quinque proteinorum mutant, quo structura beta-plicaturae formatur. Prima descriptio beta-plicaturae proteinorum structura anno 1935 divulgata est. Formatio amyloidorum non raro cum initio mutationum pathologicarum coniuncta videtur. Atque formatio neurofilamentorum ex amyloido beta mutationes communiter, amyloidum formans, cum degeneratione nervorum, quae substratum pathologicum Morbi Alzheimeriani est.
Variantes amyloidi beta
Longitudo aminoacidorum amyloidi beta ab triginta sex ad quadraginta tres eminet. Hac variabilitate variantes Morbi Alzheimeriani elucere postulatum est.
Pathophysiologia
In quibusque morbis neurodegenerativis, ut morbo Alzheimeriano, insignes multitudines amyloidorum beta in fibrillas elongatas intra cerebrum sub microscopio inveniri possunt. Aggregata Aß oligomera primo praefibrillares, deinde fibrillares coalescunt. Cursus ab amyloido beta ad fibrillas sub microscopio visibiles plures gradus continent. Variae hypotheses initii enim decursus pathologici disputantur. Assumunt alii pathologicam plicaturam initium esse, prout alii relationem inter generationem et destructionem amyloidorum beta ad generationem proteinorum mutatam esse credunt.
Hodie in scientia praeterea dysaequilibrium inter Aß generationem et decessum putatur, Aß dyshomeostasis vocatur.
At systema immunitatis innatum aliquatenus mutationibus geneticis in cursum degenerativum implicari videtur.
Amyloidum beta et morbus Alzheimerianus
In morbo Alzheimeriano, post mortem, sub microscopio aggregatio multitudinum ß-amyloidi inveniri potest. Initio morbi amyloidum beta excitationes neuronorum provocet suppressione reabsorptionis neurotransmissoris glutamati causa.
Dignoscere et investigatio
Contextu cum morbis neurodegenerativis, specialiter morbo Alzheimerianus, quantitates et qualitates dignoscere et investigare res medicam scientificam sunt. In liquore cerebrospinali valor amyloidi beta supra normalem morbi suspicionem excitare potest. Hodie scientificae investigationes histologicae microscopio atque Positronibus Emissis Tomographia (PET) momentum crescens habent.
Liquor cerebrospinalis
Possunt investigari amyloidi beta diversarum longitudinum, per exemplum 40 aminoacidorum (Aß40), quadraginta duo (Aß42), et quadraginta tres (Aß43).
Positronibus Emissis Tomographia (PET)
Per liganda dicta quantitas amyloidi beta in vivo aestimari potest, igitur quaesitionem morborum neurodegenerativos iam in statu suspecto peragere licet. Liganda amyloidi beta sunt 11C-PIB, 18F-florbetapir, 18F-florbetabenum , 18F-flutemetamolum.
Regio Luganskensis
Regio Luganskensis vel Prataliensis (Ucrainice Луга́нська о́бласть) est regio administrativa Ucrainae, anno 1938 constituta.
Codex ATC J01C
Codex ATC J01C est pars systematis classificationis Anatomici Therapeutici Chemicique Ordinis Mundi Sanitarii antiinfectivorum ad usum internum, hic cum antiinfectivis ad usum systemicum, quae sunt beta-lactamo antibacterialia et penicillina. Quinque gradus perscribuntur: Per exemplum: J01CG Inhibitores beta-lactamasis
Regio Luganskensis
In parte orientali Ucrainae sita, regio Luganskensis cum regionibus Bielogrodensi, Voronegiensi et regione Rostoviensi Russiae ad orientem et regionibus Donetskensi et Charcoviensi Ucrainae ad occidentem contermina est. Aream 26 683 chm2 et circa 2 166 milia incolarum (anno 2018) habuit. Metropolis regionis de iure Pratalia sunt; ceterae urbes Stachanov, Felicitas (Sčast'e), etc.
Res publica popularis Luganskensis ab anno 2014 partem regionis occupat, et de facto in Urbe Tanais Severiensis caput regionis situm est.
Tanais Minor flumen regionis maximum est.
Codex ATC J01C
← ad gradum alteriorem
Sergius Šoigu
Sergius Kužugeti filius Šoigu (Russice Сер­гей Ку­жу­ге­то­вич Шойгу; Tuvinice Сергей Күжүгет оглу Шойгу, natus Chadani in Tuva die 21 Martii 1955) e patre gentis Tuvae matreque Russa ortus, est ingeniarius civilis, politicus Russicus, et dux exercitus (Russice генерал армии), qui ab anno 2012 munere ministri defensionis officio fungitur. Ex anno 2012 praeses concilium ministrorum defensionis ICF est.
Orsinval
Orsinval est commune 505 incolarum (anno 2009) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Sergius Šoigu
Ab anno 1991 usque ad annum 2012, munere minister condicionum necessitatis fungebatur. Ex eo munere anno 1999 praemium Foederationis Russicae nobilissimum Herois Foederationis Russicae accepit. Anno 2012, brevi tempore, gubernator regionis Moscuensis fuit.
Sergius Šoigu circulo silovicorum (Russice "virium praefecti") attribuitur, hominum, qui intelligentia ministerio copiisve Russicis laborant. Aestimatur Šoigu praesidi Foederationis Russicae, Vladimiro Putin persona familiaris.
Saint-Parize-en-Viry
Saint-Parize-en-Viry  est commune Francicum 163 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Morphophonologia
Morphophonologia est linguisticae pars, quae internuntiae vice fungitur inter morphologiam et phonologiam. Morphophonologia et morphophonema, notio auxiliaris, ad instrumenta methodica linguisticae stucturalis pertinent. Morphologia linguae naturalis variis rationibus edisseri potest. Ratio morphologiae structuralis vel taxinomicae propria est item and arrangement (IA), in qua elementa (items) enumerantur et figurs tacticis adsignantur (arrangement).
Exemplum
Itaque habemus morphema vel elementum significatum 'nox', quod duobus consistit allomorphis, quae sunt /nok+/ et /nokt+/. Ambae morphae nexiles sunt, quod /+/ nota indicatur; ipsae enim sine aliqua morpha terminali formam totius verbi non perficiunt. Quorum allomorphorum (vel morpharum complementariarum) alternatio praedici potest, et linguistae est regulam grammaticam invenire, cui haec alternatio respondere videatur. Itaque de phonologica aut morphologica vicinia harum allomorpharum dicendum est. Hic de tactica vel syntagmatica vicinia agitur.
Perdita (genus)
Inter parasitos Perditae praesertim numeratur Neolarra, aliud quidem anthophilum, quae ova in eorum nidis opportune ponunt.
Morphophonologia
Exemplum
Alternatio allomorphorum /nok+/ et /nokt+/ hanc figuram morphophonemicam (morphophonemic pattern) exhibet:
Hoc in exemplo quam simplicissimo alternatio facile perspici et generatim formari potest: /nok/, si sequitur consonans; /nokt/, si sequitur vocalis. Constat quidem huiusmodi descriptionem parum generalem esse, nam paradigmaticam tantum relationem allomorphorum exhibet, quamquam respiciendum est, quo loco formae phonematicae allomorphorum inter se dissimiles sint:
Cursus phonematum /n/-/o/-/k/ communis est, sed in quarta positione /t/ phonema cum nihilo (quod in linguistica zero serato Ø notari solet) alternat. Sed iniucundum est formam /nok[t~Ø]+/ in lexico deponere. Itaque visum est alternationem [t~Ø] uno symbolo, ut puta /T/, signari. Quod symbolum morphophonema appellatur, quod de phonematum (nec de allophonorum) alternatione agitur. Morphophonema /T/ igitur alternationem phonematicam significat. Species morphophonematis quaelibet esse potest, dummodo ab aliis elementis differat, tamen plerumque ita eligitur, ut quam simillimam habeat speciem elementi, ex quo cetera alternantia ratione concludi possint. Sane hic simplicius nihil (Ø) ex /t/ quam /t/ ex nihilo concluditur, nam ex nihilo nihil aut quidlibet consequitur, sicut in dogma et schema, verbis a Graeco deductis, quae apud Romanos modo in speciem Graecam dogmatis, dogmata et schematis, schemata modo secundum primam declinationem dogmam, dogmae et schemam, schemae adhibebantur.
Morphophonemata potissimum parsimoniae lexici serviunt, nam nunc radix) /nocT+/ in lexico deponi potest, cum puta nux 'nux' in lexico simpliciter radice /nuk+/ consistat. Sed hoc nondum satis facit, nam explicanda est ratio, qua /T/ in phonemata, quae celat, redigatur, nec solum phonemata sed etiam eorum vicinia syntagmatica:
Morphophonema elementum abstractum est, quod in locum alternationis phonematicae subrogatur; et phonemata quoque a veritate physica abstracta sunt.
Interpretatio posterior
Exemplum quod ante dedimus phonologiam structuralem Americanam resonat. Qua enim ratione linguistae taxinomici "ab imo sursum" progressi a veritate phonetica ad unitates distinctivas pervenire volebant. Quia gradus descriptivos commiscere (mixing of levels) non licebat, informatione gradus superioris uti non potuerunt in gradu inferiore describendo. Exemplo nostro paucas res simplicius exposuimus, quae quidem ipsi argumento impedimento non sunt. Viam et rationem quam secuti sumus accurate exposuit Harris (1942).
Exeuntibus annis 1950 animus Morris Halle linguistae novam phonologiam parturiebat. Denique libro Russicas sonorum figuras tractanti hanc concipiendae morphologiae rationem excogitavit: expositionem morphophonematicam maioris ponderis esse quam expositionem phonematicam. Itaque pro formis phonematicis gradu demotis formas morphophonematicas substituit hanc secutus rationem, quam quidem exemplo Latino inlustrabimus. Constat consonantem nasalem 'in' praepositionis et praefixi loco articulationis consonantis proximae obsequi, sicut
Praepositio/praefixum 'in' tribus formis variare videtur, quae sunt [im] ~ [in] ~ [iŋ]. Cum differentia phonetica nasalis bilabialis [m] et nasalis dentalis [n] utilis sit ad distinguendas verborum significationes — sicut ex pare minimo timeas : tineas aut publicamus : publicanus apparet — sequitur, ut /m/ et /n/ phonemata Latina sint. At nasalis velaris [ŋ] ad verborum significationes distinguendas non adhibetur; itaque [ŋ] segmentum vocis (sive phthongus) est, non phonema. Quae cum ita sint, /im/ et /in/ allomorpha sunt, sed non [iŋ], forma parta vi consonantis sequentis. Ergo allomorpha /im/ et /in/ sub morphophonema (id est: /iN/) redigi possunt, non quidem [iŋ], nam morphophonema ex phonematibus tantum constat. Sequitur, ut duorum generum regulas habeamus: regulas morphophonematicas, quae ex /N/ morphophonemate /m/ phonema ante consonantem labialem, et /n/ phonema ante consonantem dentalem reddunt, et regulam allophonicam, quae consonantem nasalem in [ŋ] ante consonantem velarem impingit.
Porta piscatorum (Arnstadium)
Porta piscatorum (Theodisce: Fischtor) monumentum omnibus incolis bene notum in urbe Arnstadii ad introitum Viridarii castelli invenitur.
Ors
Ors est commune 685 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Porta piscatorum (Arnstadium)
Historia
In viridario faciendo, saeculo XVI etiam saepta confecerunt. Porta piscatorum primo turres duas rotundas cum conis, quae introitum ab oriente permitteret, habuit. Circa annum 1700 in primo tabulato opus craticium superpositum est cum tecto moderno sine turribus, ut piscatori aulico habitaculum esset. Istum hominem prope piscinas habitare opus erat; inde porta ducit nomen suum.
6834 Hunfeld
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6834 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Porta piscatorum (Arnstadium)
Historia
Anno 1919, cum municipium portam nactum esset, continuo conductoribus piscentibus inserviebat. Sic inhabitabatur usque finem annorum 1980, postea nemini iam usui erat.
Salvatio saeculo XXI
Anno 2002 Sodalitas fabrorum lignariorum Circuli Ilm domum praediaque labentia transprehendit, quod multos labores restauratorios exigebat. Difficultas maxima fuit aequilibratio inter pedeplana et tabulatum primum adipiscenda, cum saeculo XVI fundamentum ponderi tanto provisum non esset. Feliciter iam duos annos post omnia inaugurari potuerunt. Lignaria sodalitas complexum ad spectacula culturalia danda usitat diebus nostris.
Nexus externi
🇬🇷
Ludovicus Cellotius
Ludovicus Cellotius (Francogallice Louis Cellot), anno 1588 Lutetiae natus et 10 Octobris 1658 ibidem mortuus, fuit Iesuita Francogallicus, scriptor et poeta Latinus.
Vita
Composuit orationes, Mauritiadem carmen epicum, tragoedias quattuor (quarum una de sanctis Adriano et Natalia), de controversia Gotescalci historiam aliaque opera.
Orchiacum
Orchiacum (Francogallice Orchies) est commune 8305 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Altis Franciae.
Regio Ivano-Frankivskensis
Regio Ivano-Frankivskensis vel Stanislaopolitana (Ucrainice Іва́но-Франкі́вська о́бласть) est regio administrativa Ucrainae, anno 1939 constituta. In parte meridio-occidentali Ucrainae regio Ivano-Frankivskensis sita est. Cum regionibus Czernovicensi et Tarnopolitana ad orientem et cum regionibus Leopolitana et Transcarpathica ad occidentem contermina est. Aream 13 297 chm2 et circa 1 373 milia incolarum (anno 2019) habuit.
Caput regionis Ivano-Frankivsk urbs est (quae et Stanislaopolis prior), Colomea, Galicia, Sniatinia aliae urbes notiores sunt.
Anticlea
Anticlea (Graece Ἀντίκλεια) in fabulis Graecis mater Ulixis fuisse dicitur. Pater eius erat Autolyci, fīlius Mercurii, et māter eius Amphithea erat. Dianae socia et venatrix fuit, ut Callimachus dicit. Laertis uxor. Cum spem reditus filii amisisset, desiderio et tristitia mortua est; Ulixes de morte eius nescit, cum eam in Orco videt et colloquitur. Scholia Homerica Nauplium ei nuntium falsum de morte Ulixis misit; his cognitis ipsa se interficit. Eumaeus Ulixi de Anticlea et morte eius narrat. Filiam habuit Ctimenem.
Saint-Ouen-sur-Loire
Saint-Ouen-sur-Loire  est commune Francicum 519 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Patricius Oenus
Patricius Oenus (Anglice: Patrick M. Owens) est Latinista et philologus Americanus. In Universitate Fordhamensi, Romae apud Reginaldum Foster, in Academia Vivarii novi et in educatus, de Lucretii lectoribus et imitatoribus in Pontificio Instituto Altioris Latinitatis anno 2015 dissertationem defendit. Davidis Morgan Lexicon Neo-Latinum post mortem eius sustinebat et recensebat.
Anticlea
Non a Laerte, sed a Sisypho Anticlea saepissime filium genuisse dicitur ab inimicis Ulixis, ut in Aiace Sophoclis. Cum Sisypho convenit, cum Autolycus boves eius rapuisset, Sisyphus autem illas invenisset.
Ulixem genuit in monte Neryto Ithacensi, tempestate improvisa perterrita, unde nomen ei Ὀδυσσεύς a 'Διὸς ὕσαντος' (scilicet Latine Iove pluvium mittente) dedit vel in Alalcomenis urbe Boeotiae. Ipse Ulixes in Odyssea dicit, ut Autolycus avus ei nomen hoc ab ὀδυσάμενος (odiosus) dedit.
Cichorium endivia
Cichorium endivia est species plantarum florentium familiae Asteracearum ordinis Asteralium, quae planta late colitur una ex speciebus similium holerum foliaceorum gustatu amarorum atque endive et escarole appellatorum. Species Cichorium endivia et Cichorium intybus saepe a vulgo insciente confunduntur.
Nexus externi
Endive
Iter a Gesoriaco Viennam
Iter a Gesoriaco Viennam usque in Itinerario Antonini describitur (358,4-363,2) inter itinera "De Italia in Gallias" sub titulo "a Mediolano per Alpes Cottias Vienna, Durocortoro, Gesoriaco". Milia passuum 506 enumerantur a Vienna Gesoriacum, unde in Britanniam ad portum Rutupias transvehitur.
Iter per Alpes Cottias
Iter per Alpes Cottias a Vapinco Mediolanum usque in Itinerario Antonini describitur inter itinera "De Italia in Gallias" sub titulo "a Mediolano Arelate per Alpes Gottias" (339,7-342,3) rursus "a Mediolano per Alpes Cottias Vienna, Durocortoro, Gesoriaco" (356,7-358,4), etiamque brevissime in itinere "De Italia in Hispanias: a Mediolano Vapinco trans Alpes Cottias ... in Galleciam ad Leg. VII Geminam" (387,5-387,6). Milia passuum 255 enumerantur a Vapinco Mediolanum. Huius itineris ea pars quae a Vapinco Segusionem tendit cursum viae Domitiae sequitur.
Oost-Cappel
Oost-Cappel (Nederlandice Oostkappel  ) est commune 493 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Saint-Martin-sur-Nohain
Saint-Martin-sur-Nohain  est commune Francicum 397 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Zuisila
Zuisila (Theodisce: Wieselburg) est urbs in Austria Inferiore inter maiorem et minorem sita, 4252 incolarum (censu 2020).
Civilitas
Magister Zuisilae ab anno 2019 est Josephus Leitner.
Onnaing
Onnaing est commune 8696 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Ornatus uniformis
Ornatus uniformis est vestimentum quod induitur a membro societatis participante in sua agitatione. Ornatus hodierni induuntur militibus, vigilibus, siphonaribus, custodis, discipulis.
Kemi Adeosun
Kemi Adeosun (Londinii nata anno fere 1967) est a die 11 Novembris 2015 ministra a vectigalibus Nigeriae, antecessore Ngozi Okonjo-Iweala.
Patre et matre e civitate Ògùn Nigeriae oriundis, Kemi Adeosun Londinii in Anglia educata est. Alumna est universitatis Londinii Orientalis. Diploma gestionis argentariae universitatis Londiniensis meruit. Apud societates mercatorias et argentarias operam dedit inter quas British Telecom et London Underground (societas ferriviae subterraneae Londiniensis gestatrix) necnon Price Waterhouse Coopers. In Nigeriam migrata directrix thesaurorum civitatis Ògùn, parentium suarum originis, anno 2011 facta est.
Codex ATC J01CA
Codex ATC J01CA est pars systematis classificationis Anatomici Therapeutici Chemicique Ordinis Mundi Sanitarii antiinfectivorum ad usum internum, hic cum antiinfectivis ad usum systemicum, quae sunt penicillina cum spectro extenso. Undeviginti substantiae vel duae combinationes perscribuntur: Per exemplum: J01CA01 Ampicillinum
4701 Milani
4701 , olim designationibus 1986 VW6, 1968 TL, 1977 VP1, 1977 VX1, et 1983 AW2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Observatorium Lowell versato, repertus est.
Codex ATC J01CA
← ad gradum alteriorem
4701 Milani
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4701 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Bärbel Bohley
Bärbel Bohley (Berolini die 24 Maii 1945 nata; cancro pulmonum in Strasburg, Uckermark die 11 Septembris 2010 mortua) fuit mulier et pictrix quae in Re publica Democratica Germanica pro hominum iuribus pugnavit.
Saint-Martin-du-Puy (Niver)
Saint-Martin-du-Puy  est commune Francicum 289 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Benito Juárez (Juárez de Abajo)
Benito Juárez, vulgo notus ut "Juárez de Abajo", est viculus in parte septentrio-occidentali municipii Nuevo Ideal, in civitate Durango.
Locus
22 chiliometra a municipii sede abest, in finibus municipiorum Nuevo Ideal et Santiago Papasquiaro.
Religio
In Benito Juárez maxime exercitata confessio fidei Catholicae est, etsi alii Christiani etiam inveniri possint.
Educatio
Tres scholae in vico sunt, quae patiuntur plebs ut obvius basic educationem,.
Oeconomia
.
Iter a Vienna Vapincum
Iter a Vienna Vapincum usque in Itinerario Antonini describitur (356,7-358,4) inter itinera "De Italia in Gallias" sub titulo "a Mediolano per Alpes Cottias Vienna, Durocortoro, Gesoriaco". Milia passuum 154 enumerantur a Vienna Vapincum.
Oisy (Septentrio)
Oisy est commune 471 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.