cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaius Calpetanus Rantius Quirinalis Valerius Festus
Gaius Calpetanus Rantius Quirinalis Valerius Festus (quando natus sit, nescimus, mortuus est anno 85 vel 86) senator Romanus fuit. Patria eius Italia erat, cum de tribu Pimptina fuit. Nomen eius initio fuit Publius Valerius Festus, deinde adoptatus est a Gaio Calpetano Rantio Sedato consule suffecto anni 47. Familiaris erat Vitellii imperatoris, sed mox ad Vespasianum transiit et anno 69, initio belli civilis legatus Legionis III Augustae in Africa proconsulem eius provinciae Lucium Calpurnium Pisonem necari iussit. Tacitus de ea re rettulit: "Sed tum legionem in Africa regebat Valerius Festus, sumptuosae adulescentiae neque modica cupiens et adfinitate Vitellii anxius. is crebris sermonibus temptaveritne Pisonem ad res novas an temptanti restiterit, incertum, quoniam secreto eorum nemo adfuit, et occiso Pisone plerique ad gratiam interfectoris inclinavere.". Postea inimicos suos poena affecit: "Festus Adrumeto, ubi speculabundus substiterat, ad legionem contendit praefectumque castrorum Caetronium Pisanum vinciri iussit proprias ob simultates, sed Pisonis satellitem vocabat militesque et centuriones quosdam puniit, alios praemiis adfecit, neutrum ex merito, sed ut oppressisse bellum crederetur". Tum pergit de bello Garamantum populo inlatum: "mox Oeensium Lepcitanorumque discordias componit, quae raptu frugum et pecorum inter agrestis modicis principiis, iam per arma atque acies exercebantur; nam populus Oeensis multitudine inferior Garamantas exciverat, gentem indomitam et inter accolas latrociniis fecundam. unde artae Lepcitanis res, lateque vastatis agris intra moenia trepidabant, donec interventu cohortium alarumque fusi Garamantes et recepta omnis praeda, nisi quam vagi per inaccessa mapalium ulterioribus vendiderant ". Pro victoriis suis dona militaria a Vespasiani imperatore accepit. Anno 71 cum Domitiano Caesare consulatum suffectum gessit. Tum curator riparum et alvei Tiberis factus est. Denique Calpetanus legatus Augusti pro praetore primo Pannoniae, (annis 73 - 78) deinde (79 - 81) Hispaniae Citerioris erat. Praterea sodalis Augustalis et pontifex fuit. Anno 85 vel 86 mortem voluntariam subiit.
Franciscus Jägerstätter
Franciscus Jägerstätter fuit agricola Austriacus, qui illustris est ut victima Nazistarum. Nam Jägerstätter supplicio affectus est, quia contra bellum repugnavit et militiam detrectavit. Ecclesia Catholica die 26 Octobris 2007 eum beatum creavit.
Marcus Smeaton
Marcus Smeaton (humili loco natus circa annum 1512; supplicio affectus Londinii die 17 Maii 1536) fuit musicus apud aulam Henrici VIII, Anna Bolena regina, cum Anna adulterii multis casibus persecuti causa accusata et 1536 carnificata proditionis magnae causa Londinii etiam Smeaton capite damnatus fuit quia dicitur inter viros fuisse qui adulterium cum regina commisissent.
Societas Gulielmi Budaei
Societas Gulielmi Budaei (Association Guillaume Budé) est consociatio eruditorum praecipue Francicorum ad editiones bilingues scriptorum Graecorum et Romanorum divulgandas. Nomen habet a philologo saeculi XVI Gulielmo Budaeo.
Nowotaniec
Anno 2004, Nowotaniec circa 430 incolae habitabant. Nowotaniec posita in regione pedemontio, loco prope iugum Bescidi montis, per viam, quae ex comitatibus Zemplin ad Sanocum ducit.
Societas Gulielmi Budaei
Societas Gulielmi Budaei anno 1917 condita est a philologis Mauritio Croiset, Paulo Mazon, Ludovico Bodin, Alfredo Ernout. Series cuius titulus est Collection des universités de France anno 1920 incepta est apud societatem editoriam Les Belles Lettres.
Nowotaniec
Res gestae
Quando hic locus iura oppidi acquisiverit, non constat. Creditur ab origine colonia teutonica fuisse, a situs amoenitate Brozow, vel Lobetans nuncupata, a Casimiro M. Reg. Pol. huc deducta. Videtur antiquitus dicta fuisse Lobetans, saltem in documento fundationis ecclesiae in Humniska ex anno 1409 inter testes praesentes occurrit Petrus haeres de Lobetans, quod nomen corrupta vulgi pronuntiatione in Nebetanz, et inde in Nowytaniec deflexum fuisse non prorsus improbabilis videtur conjectura. De prima locatione oppidi iuris magdeburgensis anno 1444 facta esse putatur. Parochiam fundavit anno 1462 Joannes Bal, dapifer Sanocensis. Saeculo sexto decimo, haeres loci, Hieronymus de Stano homo acatholicus, ecclesiam suae sectae attribuit, que tamen 1613. Catholicis reddita est, etsi familia de Stano et porro sacris Reformatorum adhaeresceret. Visitatio Eppi. Dönhoff de anno 1699 haec habet "E regione Ecclesiae est Castellum Alexandri Stano, ex adverso fanum haereticorum muratum". Ecclesia lapiea, quae nunc est, aedificata est impensis generosi Bukowski, praefecti excubiarum regni Pol., consecrata 1745 per Eppi. Sierakowski sub tit. S. Nicolai Eppi. In ambitu Parochiae fuit arx Zboiska in qua Capella sub T. S. Annae 1529 per Petrum Herburt Odnowski Palatin. Cracov. fundata.
Ecclesia Catholica
Nowotaniec est sedes parochiae Decanatis Sanocensis, Dioecesis ritus latini Premisliensis ab anno 1462. In Nowotaniec ecclesia lignea sancti Nicolai fundata est iam anno 1424 a Mathias Niger de Boyska zupparius salis de Tirawa. Saeculo sexto decimo, dominus loci (de Stano) novo-evangelicus ecclesiam profanavit, qua occasione etiam dotem cum privilegis amisisse creditur. Dominante haeresi Catholici in Capella opp. Nowotaniec devotionem peragebant. Anno 1613 parochus Novotaniensis Dissidentes decreto tribunalis Lublinensis ad restitutionem ecclesiae et dotis eius adegit. Anno 1738, post incendium ecclesiae ligneae, novum templum aedificatum est. Anno 1745 episcopus premisliensis Venceslaus Hieronymus de Bogusławice Sierakowski illam consecravit.
Antiquum oppidi nomen
Ex hacce mentione apparet oppidum Nowotaniec antiquum suum nomen mutavisse, posteriorique tempore Lobetans, Lubotaniec sive Lubotaniecz appellari coeptum esse.
Myxinoidea
Myxinoidea sunt pisces seu vertebrata sine maxillis.
Mafia
Mafia (etiam dicta Cosa Nostra 'res nostra') est nota et inter alia propter psychotropicorum medicamentorum illecitam mercaturam et corruptionem potentissima conventicula criminalis nata in Sicilia insula Italiae. Saepe mafia rerum politicarum peritis maximis beneficiis devincta est.
Sethus Calvisius
Sethus Calvisius (natus die 21 Februarii 1556; mortuus Lipsiae die 24 Novembris 1615) fuit studiosus musicae chronologiaeque, compositor, musicologus, et astronomus Germanicus renascentiae exeuntis.
Paulus (patriarcha Aethiopiae)
Abune Paulus (Amharice አቡነ ጳውሎስ; natus 3 Novembris anni 1935 in Adowa Aethiopiae septentrionalis, nomine civili Gebre Igziabiher Wolde Yohannes, mortuus die 16 Augusti 2012) fuit ab anno 1992 usque ad mortem Patriarcha Ecclesiae Orthodoxae Aethiopicae. Pleno titulo Sua Sanctitas Abune Paulus, quintus Patriarcha et Catholicus Aethiopiae, Ecage sedis Sanctae Tekla Haymanot et Archiepiscopus urbis Axum.
Guillelmus de Ockham
Vita et opera
Professione franciscanus, Nominalium coryphaeus, discipulus Duns Scoti, cui quoad eruditionem et ingenium et activitatem similis quidem est, magister in facultate Parisiensi, dictus est «doctor singularis et venerabilis inceptor Nominalium.» Calamo verbat Phillipo Pulchro, regi Gallie, litiganti cum Summo Pontifice Bonifacio VIII cui Guillelmus in scripto: disputatio super potestate ecclesiastica praelatis atque principibus commisa, denegavit quamcunque etiam indirectam in rebus saecularibus auctoritatem, dum principi saeculari facultatem spiritualem attribuit. Postea insurrexit contra Ioannem XXII defendens in libro Defensorium, quandam extremam factionem franciscanorum. Avenionem accersitus, ibi excomunicatus carceri mancupatus est. At inde mox aufugit Monachium ad Ludovicum Bavarium, usurpatorem sceptri imperialis, dissentientem quoque cum Ioanne XXII, Clemente VI, Benedicto XII.—Ex Ockhami operibus principalia sunt: Super libros Sententiarum subtilissimae quaestiones, Summa logices maior, Quaestiones in libros Physicorum, Expositio aurea super totam artem veterem, videlicet in Porphyrii praedictabilia et Aristotelis praedicamenta, Quodlibeta septem, Centiloquium theologicum, Dialogus inter magistrum et discipulum atque plures tractatus de potestate ecclesiastica et civili.
Compositum chemicum
Compositum chemicum, breviter chemicum, est materia ex quibusdam elementis chemicis compositis creata. Ex atomorum conspectu, reactio chemica atomos singulos in moleculas unit.
Hae moleculae ex singulis atomis coniunctis factae novas proprietates physicas ostendunt quibus elementa singula priora omnino carent. Scientia chemica autem potest has novas proprietates praedicere a proprietatibus atomorum singulorum qui in reactione chemica participant.
Composita autem distinguenda sunt a ligationibus metallicis et aliis misturis chemicorum sicut solutiones, quae moleculas singulas non formant aut vinculis chemicis omnino carent inter atomos constituentes. Propter vinculorum chemicorum existentiam, composita describi possunt per formulas chemicas quae unicas rationes stoichiometricas habent.
Composita chemica atomis carbonii nonnumquam vocatur composita organica; per nonnullorum definitionem compositum inorganicum est compositum inorganicum non organcicum est.
Quid compositum organicum, quid compositum inorganicum?
Adhuc definitio uniformis compositorum organicorum vel inorganicorum non est. Usque ad diem 22 Februarii 1828 Friderico Wöhler uream fabricante definitio composita organica modo de organismorum origine vivorum fuisse erat. Hodie varii aspectus definitionis incluendi sunt. Alium definitionis conatum ad differentiam inter chemia organica et inorganica spectat.
Colonia
Colonia est locus ubi coloni habitant, qui ex metropoli migrant ut coloniam condant, ac non independens est.
Graeci ex Graecia migrabant et in aliis locis Maris Mediterranei oppida condiderunt quae coloniae appellantur. Qua re Platon in illo dialogo, qui Phaedo inscriptus est Socratem fecit dicentem Graecos mare mediterraneum circumsedere sicut ranas aliquod stagnum.
Romani in imperio cives in oppidis collocaverunt, quae urbes coloniae appellabantur, exempli gratia Colonia Agrippina.
De significatione vocabuli coloniae apud Servium haec leguntur: ''Sane veteres colonias ita definiunt: colonia est coetus eorum hominum, qui universi deducti sunt in locum certum aedificiis munitum, quem iure obtinerent. Alii: colonia est quae graece apoikia vocatur; dicta autem est a colendo; est autem pars civium aut sociorum missa, ubi rem publicum habeant ex consensu civitatis, aut publico eius populi unde profecta est consilio.''
Provincia Fodiana
Provincia Fodiana (alia nomina: Provincia Foveana, Provincia Foveae, Provincia Fodiae; olim Provincia Capitanatae) (Italiane: Provincia di Foggia) est provincia Italica, circiter 635.344 incolarum, in Regione Apulia sita, cuius caput est Fovea et cuius signum est FG.
Historia
Aetate antiqua Daunia, Aevo Medio Capitanata, finis nomina fuerunt.
Geographia politica
Ad boreoccidentem cum Molense finit, ad occidentem cum Campania et Lucania, ad meridiem-orientem cum Peucetia provincia finitima est.
Municipia in Provincia Fodiana
Municipia in provincia Foveae, cum capite, 61 sunt. Urbes, oppida et communia provinciae Latine vocari possunt.
Municipia hodie in provincia Barulo-Andria-Tranensis
Urbes quae quondam ad provinciam Fodianam pertinebant, hodie Barulo-Andria-Tranensem sunt:
Flumina
et cetera.
Insulae
In Provincia Foveana etiam Insulae Diomedeae sunt.
Ecclesia Orthodoxa Aethiopica
Ecclesia Orthodoxa Tewahedo Aethiopica (Lingua Aethiopica የኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስትያን, translit. Yäityop'ya ortodoks täwahedo bétä krestyan) est ecclesia Christiana in Aethiopia, quae inter Ecclesias Orthodoxas Orientales numeratur et diu pars (minoris) Ecclesiae Orthodoxae Coptorum Aegypti erat, donec anno 1950 a Yusab II papa Alexandrino in autocephaliam dimissa esset. Postquam Erythraea libertatem nactus est, etiam Ecclesia Orthodoxa Erythraeensis autocephala facta est. Tewahedo signficat 'unitatem' et ad duplicem Christi unitatem naturarum refert. Num Ecclesia Aethiopica fuerit monophysitica inter theologiae peritos disputatur. Ipsa ecclesia hanc appellationem recusat.
Atissa
Atissa  (alia nomina : Atessa; olim Atina) (Italiane: Atessa) est Urbs Italiae et municipium, circiter 10 710 incolarum, in Regione Aprutio et in Provincia Teatina situm. Urbani Atinenses vel Atessani appellantur.
Fractiones
Aia Santa Maria, Boragna Fontanelle, Boragna San Paolo, Campanelle, Capragrassa, Carapelle, Carriera, Casale, Castellano, Castelluccio, Ceripollo, Colle Comune, Colle d'Aglio, Colle delle Pietre, Colle Flocco, Colle Grilli, Colle Martinelli, Colle Palumbo, Colle Quarti, Colle Rotondo, Colle San Giovanni, Colle Sant'Angelo, Colle Santinella, Colle Santissimo, Cona, Coste Iadonato, Croce Pili, Fazzoli, Fontegrugnale, Fontesquatino, Forca di Iezzi, Forca di Lupo, Fornelli, Giarrocco, Ianico, Lentisce, Mandorle, Mandrioli, Masciavò, Masseria Grande, Molinello, Montecalvo, Montemarcone, Monte Pallano, Monte San Silvestro, Osento, Passo del Vasto, Passo Pincera, Piana Ciccarelli, Piana dei Monaci, Piana dell'Edera, Piana Fallascosa, Piana La Fara, Piana Matteo, Piana Osento, Piana Sant'Antonio, Piana Vacante, Pianello, Piazzano, Pietrascritta, Pili, Querceto, Quercianera, Rigatella, Riguardata Scalella, Rocconi, Saletti, San Giacomo, San Luca, San Marco, Sant'Amico, San Tommaso, Satrino, Sciola, Scorciagallo, Siberia, Solagna Longa, Solagna Rigatella, Sterpari, Vallaspra, Varvaringi.
Petrus Ronsardus
Petrus Ronsardus seu Ronsardi, vulgo Pierre de Ronsard; Culturis natus die 11 Septembris 1524; mortuus die 27 Decembris 1585) fuit poeta Francogallus et neolatinus. Qui vir a coaevis princeps poetarum nuncupatus et in Pleiadem Francicam litterariam numeratus est; una cum Bellaio circulum poetarum istum condiderat.
Multum imitatus est poetas neo-latinos ut Marullum et Ianum Secundum.
Vita
Ronsardus ministrator fuit filiorum aetate maiorum regis Francisci I, postea Iacobi V ipsius. Scriba legati Lazari de Baïf fuit, quem ad diaetam Spiram comitatus est. Surdaster cursum honorum diplomaticum ex anno 1541 non iam appetens in Collegio Coqueret studio linguarum Latinae Graecaeque vacabat. Septem anni, quibus in litteris antiquis versabatur, fecerunt ut Ronsardus de lingua Francogallica mutanda atque aptanda cogitaret. Sermo Francicus exinde neologismis et metris classicis auctus classica pulchritudine aequaret. Itaque mox circa se gregem alumnorum iucundum habuit, cui postea nomen Pleiados datum est. A regibus principibusque celebratus et praemiis multis honoratus temporis sui scilicet homo illustrissimus fuit, quem sodales Academiae Ludorum floralium generosi poetarum regem (prince des poètes) titularunt.
Nemo dubitet, quin Ronsardus studio nimio inflammatus linguae Francicae nonnulla inepta attribuere voluerit. Si opus eius vere immortale fuisset, eius reformationes grammaticae saeculi XVII procellas felicius tulissent. Sed proh dolor eius odae magnificentia verborum vana erant, quibus invitus haud raro classica modum in ridiculosum imitaretur. Exemplo taedii insipientiaeque maximo carmen in decasyllabis »Franciade« (1572) fuisse videtur, cui capitula quattuor tantummodo (Deo gratias!) finivit. Opera eius multa ad irrita ducta sunt, quorum inceptum laudabile viis formisque falsis corruptum est. Attamen iste homo venam poeticam fecundam habuit, ut monstratur in collectione »Amours«. Namque in litteris Francicis lyricis inter res optimas anthologia ista est habenda. Gloriam Ronsardi reapse obstruebant Franciscus de Malherbe et Nicolaus Boileau irrisor. Ex oblivione autem diuturna salvatus est saeculo XIX tempore Romanticismi; adeptis istius motionis Ronsardus sanctus quasi putatus est. Huc praesertim mentio fiat de Carolo Augustino Sainte-Beuve, qui anno 1828 florilegium poeseos Ronsardianae vulgandum curavit.
Ronsardus nullum litterarum genus sprevit, dramatibus salvis. In arte ista dramatica unum solummodo opusculum pepigit - conversionem Plutonis Aristophanici in decasyllabis. Quod opus in scaenis productum est anno 1550 in collegio citato. Ronsardus inter alia edidit libros odarum quattuor (1550), librum quintum odarum et novam editionem operis »Amours« (1552), dua volumina hymnorum (1555–56), continuationem operis »Amours« (1556). Ipse in tomis IV opera omnia vulgavit, quam editionem anno 1560 Mariae Stuart dedicavit. Inter 1565 et 1585 Ronsardus prior fuit apud Sanctum Cosmam apud La Riche, ubi invenitur nostris diebus museum.
The Godfather (pellicula)
The Godfather (latine: patrinus) est pellicula de conventicula criminali mafia a moderatore cinematographico Americano Francisci Ford Coppola anno 1972 edita secundum Marii Puzo mythistoriam eiusdem tituli. Hac in pellicula, quae tria praemia Academiae vicit et quam homines docti Americani Pellicularum Instituti anno 2007 secunda quod ad pulchritudinem cinematographicae historiae putant, agunt:
Ioannes Rau
Cursus honorum
Ille erat magister civium superior Wuppertal ab 1969 usque ad 1970 et praeses Factionis Socialis Democraticae Germaniae in terra foederalis Rhenania Septentrionalis-Vestfalia ab 1977 usque ad annum 1998. Rau ab 20 Septembris 1978 successor Hinrici Kühn etiam erat praeses ministrorum Rhenaniae Septentrionalis-Vestfaliae. Anno 1987 candidatus cancellarii suae factionis electiones contra Helimutum Kohl perdidit. Cum Rau magistratum praesidis foederalis peteret, Successor eius praeses ministrorum 27 Maii 1998 Gualphangus Clement creatus est. 23 Maii 1999 Rau successor Romani Herzog praeses foederalis Germaniae creatus est. Quem officium gessit ad usque 30 Iunii 2004.
Divinum Officium
Officium Divinum, quod olim dicebatur Breviarium Romanum sed in praesentia post actam Concilii Vaticani II restitutionem Liturgia Horarum appellatur, est oratio publica et communis totius Ecclesiae Catholicae. In monasteriis et Opus Dei dicitur. Saecularis clerus Officii Divini laudes et vesperas orat.
Principia restitutionis Officii Divini
Universi Christi fideles, vi baptismatis, non modo ius, verum etiam officium habent diligenter participandi actiones liturgicas, ut ipsa liturgiae natura postulat. Quare Concilium Vaticanum II quaedam statuit principia, quibus et liturgiae naturae et iuri officioque fidelium consuleretur:
Patrum mentes illuc ducebantur, ut quaedam vitia radiciter amputarentur. Illo tempore non pauci sacerdotes integrum totius diei, aliquando et totius mensis, officium aut eadem hora aut eodem die recitabant.
Ideo restitutio Officii Divini magni fecit veritatem horarum servandam, et simul subvenit sacerdotibus illis, quibus cura pastoralis incumbebat. Monachis autem et monialibus centum quinquaginta psalmorum recitatio servata est.
Libri Liturgiae Horarum
Liturgia Horarum quattuor constat libris: Liber primus temporis Adventus et Nativitatis officia continet; Liber secundus officia Quadragesimae et Temporis Paschalis; tertius autem et quartus tempori per annum sunt.
Libri Liturgiae Horarum, ut fidem alant et precem ornent, constant ex psalmis, quibus hymni, antiphonae, excerpta Sacrae Scripturae et scripta Patrum vel aliorum scriptorum adduntur. Centum quinquaginta psalmi vero, quibus componitur Liturgia Horarum, non simul recitantur, sed per quattuor hebdomadas distribuuntur in septem horas, quae canonicae dicuntur.
Horae canonicae
Ut supra demonstratum est, septem sunt horae canonicae:
Petrus Codicillus
Petrus Codicillus (Bohemice Petr Knížka z Tulechova, die 24 Februarii anni 1533 natus et die 29 Novembris anni 1589 Pragae mortuus, humanista Bohemicus fuit.
Vita et opera
A Melanchthone educatus, in Universitate Carolina Pragensi docuit. Octies rector huius universitatis electus est. Carmina Latina componebat (epithalamia, epicedia, elegiae edita sunt). Antigonam Sophoclis Latine vertit. Ordinem studiorum docendi atque discendi litteras in scholis civitatum regni Bohemiae anno 1586 edidit et Lexicon Latino-Bohemo-Theodiscum anno 1560. Cum e calendariis, quas quotannis ederet, anno 1585 Iohannis Hussii et  Hieronymi Pragensis festa exemit, populi iram metuens e Praga fugit et solum cum dies eorum in libris anno 1588 editis restituisset, reverti potuit.
Delphinus (constellatio)
Delphinus est parva constellatio, quae ab omnibus populis regionibusque telluris videri potest.
Lingua Indonesiana
Lingua Indonesiana (Indonesiane Bahasa Indonesia) est lingua Austronesiana et lingua officialis nationis Indonesiae. Vernacula est in insula Riau. Iam multa saecula usui est lingua franca intra Indonesiam, eam intellegunt locutores linguae Malaysiae, mutuoque, parvis differentiis. In orbe terrarum, linguae indonesicae et Malaysiae a ducenties et quinquagies millionibus hominum hominum adhibentur. Summus istius linguae peritus est e.g. Henricus Theodoricus Krause.
Historia
Anno 1928 pronuntiaverunt iuvenes in Jakarta Iuramentum iuvenum(Sumpah Pemuda) linguam unam civitatis Indonesiae fore.
Facta est publica anno 1945, civitate ab imperio Batavo liberata. Indonesia a multis gentibus incolitur, quae intra regiones suas multis linguis vernaculis (Bahasa daerah) utuntur et lingua Indonesica inter regiones.
Orthographia et pronunciatio
Abecedario Latino hodierno utitur. Paucae litterae aliter legendae sunt, exempli gratia: F, Q, V, Z solum in vocibus ex externis linguis inventae sunt. Indonesicae aures "de correptione vocalium vel productione non judicant".
Syntaxis
Linguae Indonesicae syntaxis est SVO. Definientes voces post definiendas paene semper adsunt, e.g.
Nomina
Alia pluralia nominum externarum saepe vocem ipsam iterando convertuntur:
Pronomina
Pronomina pro generibus vel casibus non mutant.
Verba
Verba pro personis vel generibus vel temporibus vel modis non mutant. Tempora modique dicta sunt
Vocibus propriis, exempli gratia:
Adverbiis, exempli gratia:
Nexus externi
Malaiische Sprache
Elliott Smith
Stephanus Paulus "Elliott" Smith (natus die 6 Augusti 1969 Omahae, mortuus 21 Octobris 2003 Angelopolis) fuit musicus et compositor Americanus. Primo pars erat gregis Heatmiser. Postea solus composuit carmina sua tristia argutaque.
Murasaki Shikibu nikki
Murasaki Shikibu nikki (scilicet "Ephemeris Murasaki viri illustris filiae"; Iaponice 紫式部日記) est series commentorum vel ephemeridum dominae Murasaki, quae, aulae Iaponicae familiaris, res gestas nonnullas ab anno 1008 exeunte usque ad 1010 inceptum descripsit, inter quas partum imperatricis Akiko, indolem dominarum Izumi Shikibu et Akazome Emon necnon scriptricis Sei Shōnagon. Alius quidam saeculo XIII rotulam pictam huius ephemeridis confecit quam titulo Murasaki Shikibu nikki emaki cognovimus.
Lingua Navatlaca
Grammatica
Lingua Navatlaca cum abecedario Latino scribitur, et hos vocales habet: a, e, i, o, et u, cum eodem pronuntiato ut lingua Latina, et longa et breves pronuntiatus habent, et hos consonantes: c ([s] ante litteras e et i, et [k] ante alias litteras), d ([d]), h ([h]), k ([k]), l ([l]), m ([m]), n ([n]), p ([p]), r ([r]), t ([t]), w ([w]), x ([ʃ]), et z ([s]). Hae combinationes litterarum etiam habet: ch ([tʃ]), cu ([kʷ]), hu ([w]), uh ([w]), et qu ([k]).
Litterae
Editio Navatlaca Vicipaediae est, Huiquipedia vocata. Dialectus Huasteca adhibet quod ut dialectus in norma videtur, interea dialectus adhibetissima linguae causá omnium locutorium Center est.
Exemplum textus
Commentatione prima Universae Iurum Humanorum Declarationis (a Consociatione Nationum):
Exemplum verborum
tlacatl - vir cihuatl - mulier tahtll - pater nantlil - mater icniuh - frater hueltiuh - soror yoliliztli - vita yollotl - cor itacatl - cibus atl - aqua tletl - ignis xochitl - flos tepetl - mons mixtli - nubes ehecatl - ventus atoyaatl - rivus quiahuitl - pluvia ayauhcozamalotl - arcus caelestis cicitlaltin - stella ilhuitl - dies yoalli - nox
Numerus
ce - unus ome - duo yeyi - tres nahui - quattuor macuil - quinque chicuacen - sex chicome - septem chicuei - octo chihnahui - novem matlactli - decem
Iacobus Sannazarius
Iacobus sive Actius Sincerus Sannazarius (Italiane Jacopo sive Giacomo Sannazaro; Neapoli natus 1458; ibidem mortuus die 24 Aprilis 1530) fuit scriptor Italicus, linguis Latina, Italiana, Neapolitana peritus.
Mythistoria Arcadia, a Sannazario circa annum 1485 composita et anno 1504 edita, imitatus est et a scriptore Hispano Guillelmo de Montemayor in opere suo Diana, et ab Anglico Philippo Sidney in Arcadia.
Particeps fuit academiae Neapoli ab Antonio Panormita et Ioviano Pontano conducta; inter amicos academiae cognomen accepit Actius Sincerus. In duobus elegiis commemoravit Michaelem Marullum, cuius mortem anno 1500 flevit in epigrammate. Meruit donum Villae Mergillinae iuxta Neapolim e patronatu regis Friderici IV, cui in Franciam recesso anno 1501 Sannazarius secutus est; anno 1504, Friderico morte, Neapolim regressus est.
Collegium Walckendorphianum
Collegium Walckendorphianum (Danice Valkendorfs Kollegium) in Europa septentrionali collegium veterrimum est, situm Hafniæ in Via Sancti Petri 14 (Danice: Skt. Peders Stræde 14). Fundator collegii est nobilis Christophorus Walckendorphius (Dance: Christoffer Valkendorf), qui collegium die 26 Februarii 1589 constituit. Hodie 22 alumni in collegio in suo conclavi habitant. Etiam sponsi aut sponsae alumnorum in collegio habitare possunt. Collegium Walckendorphianum societatem habet cum et Collegio Elersiano et Collegio Mediceo et Collegio Regio. Societas eorum "Societas Collegiorum anno 1983 Fundata" (Danice: Kollegiesamvirket af 1983) appellata est.
Historia collegii
Ante reformationem Daniae collegium fuit monasterium, ubi Carmelitae et Cistercienses habitaverunt. Cleri multos studiosos universitatis adiuverunt. Sed Dania se in Protestantismum commutavit anno 1536, et cleri catholici studiosos universitatis non diutius adiuverunt. Christophorus Walckendorphius monasterium desertum emit, ut collegium anno 1589 constitueret.
Anno 1728 et 1795 magnum incendium Hafniæ fuit. Ignis magnam partem collegii ussit. Quamquam collegium reaedificatum est, "collegium obscurum" appellatum est. Anno 1865 monasterium vetus destructum est. Nova domus collegii anno 1866 aedificata est ab architecto Christiano Hansenio (Danice: Christian Hansen)
Ephori Collegii et novi alumni
Ephorus est summi magistratus collegii, et legum collegii observantiarum custos est. Ius eforo est alumnos novos creare, sed hodie eforus cum inspectore liminis eos creat. Studiosi alumni creari possunt, si in Universitate Hafniensi aut in Schola Polytechnica Danica (Danice: Danmarks Tekniske Universitet) student, et si per duos annos studuerunt. Ephorus praesens est Øjvind Moestrup, professor biologiae marinae in Universitate Hafniensi.
Walckendorphiana
Quotannis in memoriam Christophori Walckendorphii alumni diarium "Walckendorphiana" appellatum edunt. De multis rebus in "Walckendorphiana" scribitur, exempli gratia: de alumnis illustribus, de carminibus bibendi, de historia collegii et cetera. Etiam in "Walckendorphiana" photographiae et novae et veteres sunt. Valkendorfiana legi potest in situ interretiali.
"In memoriam Christophori Walckendorphii" est carmen bibendi a Carolo Lund scriptum, qui alumnus in Collegio Walckendorphiano inter annos 1913-1917 erat:
Inspectores Collegii
Omnes alumni magistratu funguntur, et quotannis mense Septembri alumni inspectores creant, exempli gratia:
Sextus Neranius Capito
Sextus Neranius Capito (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Anno 71 vel autem 80 cum Lucio Acilio Strabone consul suffectus creatus est.
Lucius Acilius Strabo
Lucius Acilius Strabo (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Praetor erat, tum a Claudio imperatore in Cyrenem disceptator agrorum missus est. Sed Cyrenenses anno 59 eum apud Neronem accusabant, ut Tacitus rettulit:
"Cyrenenses reum agebant Acilium Strabonem, praetoria potestate usum et missum disceptatorem a Claudio agrorum, quos regis Apionis quondam avitos et populo Romano cum regno relictos proximus quisque possessor invaserat, diutinaque licentia et iniuria quasi iure et aequo nitebantur. igitur abiudicatis agris orta adversus iudicem invidia; et senatus ignota sibi esse mandata Claudii et consulendum principem respondit. Nero, probata Strabonis sententia, se nihilo minus subvenire sociis et usurpata concedere rescripsit."
Mixtura metallica
Mixtura metallica est solutio metallorum solidorum. Plerumque distinctas proprietates physicas ab elementis mixtis habet, sed compositum chemicum verum non censetur, quia in formatione moleculas nec reactionem chemicas intercedent.
Mixturae metallicae aut perfectae aut imperfectae describuntur. Perfectae singulam microstructuram adsumunt; imperfectae autem duos aut plures status microstructurales simul ostendunt, cuius distributionem in spatio sua historia thermalis homogeneam efficere potest.
Manius Laberius Maximus
Ipse anno 89 consul I suffectus creatus est. Tum circa annos 100 ad usque 102 legatus Augusti pro praetore Moesiae Inferioris fuit. Eo tempore fines Histriae oppidi duxit. Primo Bello Dacico castra Dacorum expugnavit et sororem Decebali regis Dacorum cepit. Unus e servis suis a Decebalo captus regi Parthorum dono datus est. Anno 103 a Traiano imperatore consulatu II ordinario ornatus est, quem cum imperatore gessit. Postea ignota causa a Traiano imperatore in insulam relegatus ab Hadriano successore necatus non est, quamquam Publius Acilius Attianus praefectus praetorio imperatori caedes suasit.
Filiam unam habuit, Laberiam Hostiliam Crispinam, quam Gaio Bruttio Praesente Lucio Fulvio Rustico, consulem anni 139 uxorem dedit quaeque hereditatem maximam eius accepit.
Sara (praenomen)
Sara (Hebraice שָׂרָה, Sarah; Arabice سَارَة, Sārah) est praenomen femininum originis Biblicae.
Sextus Attius Suburanus Aemilianus
Sextus Attius Suburanus Aemilianus (nescimus, quando natus mortuusve sit) primo et secundo saeculo eques Romanus erat et postea senator.
Leptinotarsa decemlineata
Leptinotarsa decemlineata est coleopterum familiae Chrysomelidarum, in America Septentrionali ortum et Veterem Mundum invadens. Pestis notabilis Solano tuberoso praecipue vescitur.
Sextus Attius Suburanus Aemilianus
Suburanus praefectus fabrum erat, deinde praefectus alae Taurianae torquatae, adiutor Vibi Crispi legati Augusti pro praetore in censibus accipiendis Hispaniae citerioris, adiutor Iuli Ursi praefecti annonae, eiusdem in praefectura Aegypti, procurator Augusti ad Mercurium, procurator Augusti Alpium Cottianarum et Pedatium Tyriorum et Cammuntiorum et Lepontiorum, procurator provinciae Iudeae, procurator provinciae Belgicae.
Anno 99 a Traiano imperatore successor Casperii Aeliani, qui coniurationi contra Nervam imperatorem interfuit, Praefectus praetorio factus est. Comes imperatoris in itineribus fuit, anno 101 consul suffectus, anno 104 consul II ordinarius et eodem tempore Praefectus urbi Romae fuit.
Marcus Asinius Marcellus
Marcus Asinius Marcellus senator Romanus primo et secundo saeculo fuit.
Familia
Pater eius Marcus Asinius Marcellus fuit, qui anno 54 consulatum ordinarium gessit.
Cursus honorum
Ipse anno 104 consul ordinarius fuit.
Adulterium
Adulterium est proditio aut infidelitas contra castitatem dum coniugem. Olim adulterium crimen putabatur et exempli gratia secundum legem Mosaicam adultera lapidanda erat. Multae religiones et mores adhuc hodie adulterium damnant et eum peccatum putant.
Etiam causa homicidii honorabilis esse potest, si tolerantia abest.
Iulius Romano
Iulius Romano, discipulus Raphaelis, fuit illustris pictor et architectus Italicus. Anno 1524 Româ Mantuam migravit ubi comiti Federico II. Gonzaga palatium Te aedificavit et picturis ornavit.
Vincentius
Vincentius (vincens, victor) est praenomen masculinum.
Maung Maung
Maung Maung est:
Spectroscopia absorptionis
Spectroscopia absorptionis est methodologia physica ad moleculas investigandas dicata. Eius fundamentum est absorptio lucis de longitudine decenti per moleculas, quae transmutant energiam lucis in excitationem electronicam vel vibrationes vinculorum inter atomos vel rotationem molecularum. Lex Lamberti-Beer actionem absorptionis sic describit:
A explanat absorptionem, cum e tabellarium absorptionis, c concentrationem molecularum, et d diametrum ampullae nominent.
Maiores spectroscopiae absorptionis genera sunt duo: spectroscopia visibilis ultraviolacea et spectroscopia infrarubra. Haec genera se differunt in energia lucis, quam aequatio proxima describit, et in consequentia ad moleculas.
E explanat energiam lucis, h quantum Planckianum, c0 celeritatem lucis in vacuo, et l longitudinem undae lucis.
Spectroscopia visibilis ultraviolaceam considerat ascensionem electrorum ad orbes cum energia superiore. Absorptio lucis maxima est, si energia lucis differentiam energiae inter orbes aequivaleat. Haec methodologia sinit quantificationem molecularum per legem Lamberti-Beer, si molecula absorptionem inter 200 et 800 nm habeat.
Spectroscopia infrarubram considerat effectum lucis ad vincula atomorum, quae incipiunt vibrari. Varia genera functionalia inter moleculas absorptionem ad longitudines lucis peculiares inter 2500 et 25 000 nm habent, ut examinatio spectri identificationem entitatis molecularis admittat.
Lucius Valerius Catullus Messallinus
Lucius Valerius Catullus Messallinus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Valerius anno 73 consul ordinarius cum Domitano Caesare et anno 85 - iterum cum Domitano - consul II suffectus creatus est. Forsitan et proconsul Africam administravit. Fuit senator magnae auctoritatis et consiliarius Domitiani imperatoris multis perniciosus, ut Iuvenalis et Plinius Minor scripserunt. Ambo eum caecum fuisse rettulerunt.
Vladivostokium
Vladivostokium vel Eocratea (Russice Владивосток, Vladivostok) urbs in Oriente Extremo Russiae, portus ad Mare Iaponicum, metropolis territorii Maritimi (Primorskij kraj) est. In litore Bospori Orientalis freti patet, trans quod pons Russicus aedificatum est. Circa 605 milia incolarum (anno 2015) habet. Anno 1860 conditum, anno 1880 factum est urbs. Valens sedes vecturae, oeconomiae et culturae est.
Ada Lovelace
Ada Lovelace, vulgo nomine nativo Augusta Ada Byron deinde Augusta Ada King, Countess of Lovelace (10 Decembris 1815 Londini nata – 27 Novembris 1852 ibidem mortua) fuit femina Britannica mathematicae perita, quae machinam analyticam a Carolo Babbage designatam descripsit. Qua de causa meruit, ut omnium prima programmatrix putaretur.
Vicus Vitri
Vicus Vitri (etiam Vicus Vitrii vel Vicus Fitri, Vicofetri Locus ; deinde Calcinaria ) (Italiane: Calcinaia aut Calcinaja) est oppidum Italiae et municipium, circiter 11 690 incolarum, in Regione Tuscia et in Provincia Pisana situm. Incolae Vicovitrenses seu Calcinarioli appellantur.
Ada Lovelace
Ada Lovelace, patre Georgio Byron nata, iam in teneris mathematicae studio excitata est. Inter alios praeceptore usa est Augusto De Morgan, qui hodie notus est legibus De Morgan. Sedecim annos nata, Dionysium Larder audivit de machina Caroli Babbage lectionem habentem. Lovelace hac re ardens in familiaritatem Caroli Babbage venit.
Vicus Vitri
Historia
Vicus Vitri fuit castrum mediaevale. Iam anno 975 in instrumentu (?) Alberici, Episcopi Pisani adfuit.
Ada Lovelace
Ada Lovelace e Francogallica in Anglicam convertit symbolam a Ludovico Menabrea scriptam de machina analytica disserentem, quam suis commentariis permultis instruxit. Dixit inter alia machinam analyticam ingenii proprietate carere, quia nihil ultro facere posset. Babbage omnibus commentariis perlectis Adam hortatus est, ut versionem suam cum commentariis ederet. Symbola triplici numero paginarum aucto facta est.
Vicus Vitri
Praeclari cives
Vici Vitri olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi praeclari homines, inter quos:
Desiderius Erasmus Roterodamus
Desiderius Erasmus Roterodamus (Batavice Gerrit Gerritszoon, Roterodami die 27 vel 28 Octobris 1469 natus; Basiliae die 12 Iulii 1536 mortuus), clarissimus utriusque linguae magister necnon theologus atque ecclesiae melioris reddendae, non autem dividendae maximopere studiosus qui ob ingenium ac merita sua “humanistarum princeps” appellatur. Iuvenis ad sacram sancti Augustini familiam adscriptus, ibidem sacerdos factus episcopum Cameracensem secutus est; dein Lutetiae Parisiorum studuit, totamque Europam ad occidentem solem et meridiem vergentem peragravit. Multa profecto scripsit opera quae et ad linguam Latinam tradendam excolendamque et mores ecclesiae hominumque, qui tunc fuerunt, emendandos spectant; insuper etiam multa antiquorum opera commentariis instructa, imprimis vestigia Laurentii Vallae secutus Novum Testamentum Graece et Latine edendum curavit. Ipse denique reformator ecclesiae Christianae habetur fuisse qui autem vitia ecclesiae reprehendens, attamen eam ipsam dividere nolens tunc temporis neque multis Protestantibus neque Catholicis gratus erat. Itaque paulo ante mortem Basiliam, ubi apud amicum et typographum Ioannem Frobenium versabatur, postquam urbs protestantibus se adiunxit, reliquit, Friburgum Brisgoviae migravit. Ibi anno 1536 mortuus, Basiliae in ecclesia cathedrali sepultus est. Quamquam calculis renalibus semper laborabat, non iis moritur.
Epistulae
Multae variaeque ab Erasmo ad homines illius aetatis doctissimos scriptae epistulae exstant in quibus multa de temporis sui moribus describit. Numerus epistularum ab Erasmo ipso scriptarum et ad nos traductarum ad dua milia est. Alias quidem habemus epistolas ab aliis scriptas ad Erasmum conservatas, ex quibus facta, consilia, controversiasque vitae non tantum Erasmi ipsius percipere possumus, sed etiam multorum aliorum eiusdem temporis virorum clarorum.
Hae omnes Latine scriptae sunt. Hac utentes lingua homines docti ex omnibus partibus Europae inter se ita facile colloqui poterant, ut non necesse esset eis multas linguas vulgares discere. Erasmus nostram linguam praecipue excoluit non minus in epistulis suis quam in ceteris operibus.
Notandum est quod Erasmus non tantum epistulas ipsas scripsit, sed etiam libellum appellatum De conscribendis epistolis, id est quomodo epistulae varias ob causas optime scribendae sint, protulit. Hoc in opere praecepta exemplaque generum epistularum adhibenda praebuit.
Peregrinationes Anglicae
Erasmus ter in Anglia commoratus est.
Primum anno 1499 Erasmus ab discipulo Gulielmo Blount quarto Baro Mountjoy invitatus se ad Angliam contulit, ubi unum annum manens in amicitiam nonnullorum doctorum anglicorum acceptus est, imprimis Thomas Mori, qui eo tempore erat vir eruditione clarissimus, et Ioannis Colet, inter alios, quibuscum totam vitam amicus manebat carissimus amabilissimusque. Circiter anno in Anglia peracto, amicis eum ut diutius in Anglia maneret magnopere exhortantibus, attamen redivit Erasmus ad continentem Europaeam.
Opus epistolarum
Selectio hominum auctorum epistolarum ad Erasmum missarum:
Publius Volumnius M.f. Amintinus Gallus
Publius Volumnius M.f. Amintinus Gallus (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) senator Romanus saeculi quinti fuit.
Ovetum
Ovetum (Hispanice Oviedo, Asturiane Uviéu) est urbs Hispanica circiter 210 000 incolarum, caput principatus Asturiarum, sub Naurancio monte aedificata saeculo VIII. Ibi est etiam Universitas Ovetensis.
Lucius Manlius Patruinus
Lucius Manlius Patruinus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Anno 75 cum Gaio Pomponio consul suffectus creatus est.
Gaius Pomponius
Gaius Pomponius (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Anno 75 cum Lucio Manlio Patruino consul suffectus creatus est.
Philippus Nerius
Divus Philippus Romulus Nerius (Italiane Filippo Romolo Neri), fundator Congregationis Oratorii, homo fuit a Romanis tam amatus ut usque ad hodie "Apostolus Romae" vocatur, loco occupans cum Sanctis Petro et Paulo. Natus Florentiae 21 Iulii 1515 familiae piae, Sanctus Philippus educatus est a Dominicanis apud conventum Sancti Marci. Anno circa decimo sexto aetatis, missus est ad fratrem patris ad negotium sumendum. Bonam et honorabilem negotionem hoc praebuit ei, sed electus est in maiora. Anno 1553, omnibus relictis, Romam peregrinavit, et ibi vitam egit valde devotam. Paulatim comedit, et die noctuque oravit, saepe in catacombas primitivas. Post tempus, vitam magis apostolicam accepit, anno 1548 fundans Sanctissimam Trinitatem Peregrinorum, cui opus erat peregrinos Romam intentos ad festos dies anni 1550 adiuvare inopes. Ex sua clara sanctitate, multi Romani ei congregaverunt, et post ordinationem ad sacerdotium, haec congregatio, formata totaliter sine programma, formam accepit amplius definitivam. Nonnulli viri magni sui temporis, tamquam Ioannes Petrus Aloysius Praenestinus, Caesar Baronius, et alii ei sociati sunt. Anno 1575, societas illa formam stabilem accepit a Sancta Sede, et postea floruit apud ecclesiam Sanctae Mariae in Valicella. Philipus tamen humilis noluit abandonare vitam simplicem quam vixit apud ecclesiam Sancti Hieronimi a Caritate, et tantum versus finem suum vitam Ecclesiae Novae se transtulit. Insignus est miraculis, sed magis magna caritate quae vitam decoravit. Initium dedit itinerario septem ecclesiarum inter multa alia opera sui amoris quae devotionem populi Romani valde excitaverunt.
Successor in Congregatione Oratorii fuit Caesar Baronius, historicus et cardinalis.
Contrareformatio
Contrareformatio, vel Antireformatio, aut  Reformatio Catholica, fuit tempus historiae Europae cum Ecclesia Catholica Protestantium reformationi obsistere deberet et ergo, praecipue post Concilium Tridentinum, inter alia doctrinam et structuram suam emendavit.
Historia
Antireformatio quasi motus erat qui primum saeculo XVI in Hispania et inde tota in Europa natus est de Reformatione amovenda. A multis Ecclesiae catholicae catharsis et reductio ad puritatem dogmaticam priscam ellatae sunt: in his Concilium Tridentinum efficaciter agebat. Altero ab latere consilium protestantismi radicitus opprimendi exstinguendique in animo erat. Propugnatores pro reformatione catholica erant Hispani Carolus V imperator et Philippus II rex et postea Catholica anno 1609 condita. Protestantici autem iam anno 1608 unionem inierant. Neque iesuitarum partes magnae tacendae sunt.
Contrareformationis sive bellorum religiosorum Europaeorum tempus complectebatur saeculum a Pace Augustana (1555) usque ad Pacem Westphalicam (1648) Bellum triginta annorum finituram. Saeculo XVI autem ob antireformationem querelae atroces in Batavia, Francia, inter Angliam et Scotiam, inter Poloniam et Sueciam et ita porro eruptae sunt. In Germania contrareformatio anno 1563 in Bavaria initium habuit, ubi dux Adalbertus, iesuitarum Ingolstadiensium fautor, nobiles protestantismo faventes a curiis detenebat. Praedicatores et laicos fidei novae pronos e terra expulsit. Anno 1572 episcopus Treverensis aulam suam pro protestanticis clausit et princeps elector Moguntinum Daniel Brendel anno 1574 Eichsfeldiam recatholizavit. Tum exemplum istud multi sibi sequebantur e.g. Herbipolitanus episcopus Iulius Echter, Bambergensis collega anno 1587 et archiepiscopus Iuvavensis anno 1588. In Austria et civitatibus finitimis (Bohemia, Silesia, Moravia et Hungaria) contrareformatores triumphos maxime splendidos egerunt. In Styria, Carinthia et Carniola archidux Ferdinandus anno 1598 decretum edidit de praedicatorum protestanticorum remotione repentina. Tunc imperator Rudolphus II privilegia calixtinis Bohemicis concessa ad tempus supprimebat. Illa anno 1609 autem denuo christifidelibus illis officialiter reddi debuerunt.
Comitia Daniae anni 2019
Comitia ad legatos eligendos parlamenti Daniae die 5 Iunii 2019 habitabuntur. Populus ad comitia die 7 Maii 2019 convocatus est a primo ministro Laurentio Løkke Rasmussen. In parlamento Danico 179 parlamentarii sunt. Duo parlamentarii in Groenlandia creati sunt, duo in Faerois.
Contrareformatio
Historia
In Hungaria quoque restaurationes Rudolphi ad irritum ductae sunt et anno 1606 libertas religiosa in Pace Vindobonensi praebenda erat. Culmen contrareformatorium fortasse erat anno 1629 istud imperatoris Ferdinandi II pactum, quo omnia bona ecclesiastica a protestanticis ex anno 1552 (secundum statuta Bataviensia) retenta tradenda esse flagitabatur. Verisimiliter istis diebus in extremo erat protestanticae fidei sors. Anno 1648 pax aequilibrium religiosum in Europa statuit; hierarchia catholica generatim corroborata est et territoria plura antea protestantica in gremium Ecclesiae Catholicae Romanae reduci potuerunt.
Comitia Daniae anni 2019
Factiones in parlamentum creatae
- Socialdemokratiet
- Dansk Folkeparti
- Venstre, Danmarks Liberale Parti
- Enhedslisten – De Rød-Grønne
- Liberal Alliance
- Alternativet
- Radikale Venstre
- SF - Socialistisk Folkeparti
Factio in parlamentum non creata
- Kristendemokraterne
Factiones novae
- Nye Borgerlige
- Klaus Riskær Pedersen
- Stram Kurs
Manuel Pinto da Costa
Manuel Pinto da Costa (ad Água Grande insulae Sancti Thomae natus die 5 Augusti 1937), alumnus universitatis Humboldtianae Berolinensis, oeconomus et politicus, fuit praeses rei publicae Sancti Thomae et Principis ab anno 1975 usque in 1991 rursusque ab anno 2011 usque ad 2016, successore Evaristo Carvalho.
Nates
Nates (sg. "natis") sive clunes sunt pars corporis apud primates (sicut simias), hominidas, et homines. Nates a tribus musculis constitutae sunt: musculo glutaeo maximo, medio, et minimo. Apud homines nates sexualiter videri possunt. Istud etiam effigiebus antiquis Veneris cognomine Ἀφροδίτη Καλλίπυγος (i. e. Venus cum natibus formosis) illustratur.
Anatomia
Nates per duplicem formam convexam cum rima ani perpendiculariter interposita destinantur.
Pelvis
In pelvi humana superius ossa ilium, inferius utrumque os ischii, anterius ossa pubis, posterius os sacrum inveniuntur.
Musculi glutaei
Curvatura natium praecipue per musculos glutaeos ossi ilium adnectos formatur:
Lucius Pasidienus Firmus
Lucius Pasidienus Firmus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Pater eius Publius Pasidienus Firmus anno 65 consul suffectus erat, quem magistratum ipse filius anno 75 administravit.
Malpighiales
Malpighiales sunt unus ex maximis Angiospermarum ordinibus, circa 16000 specierum habens, fere 7.8 centesimarum omnium Eudicotyledonum. Ordo est diversissimus et difficillime agnotus, sine indiciis phylogenesis molecularis. Malpighiales non agnoscuntur in systematibus taxinomicis solum in morphologia plantarum conditis. Aestimant rationes horologii molecularis originem gregis stirpis Malpighialium fuisse abhinc annorum circa centiens centena milia et originem eorum gregis coronarii abhinc annorum circa nonagiens centena milia.
Malpighiales in triginta duabus ad quagraginta duabus familiis describuntur, secundum ordinis clados qui gradum taxinomicum familiae habeant. Maxima familia, magna ex parte, est Euphorbiaceae, circa 6300 specierum in circa 245 generibus habens.