cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Corpus Cloacopoeticum Classicophilologicum Vindobonense
Corpus Cloacopoeticum Classicophilologicum Vindobonense est collectio versuum impudicorum obscaenorumque, qui ante aliquot annos in latrina virorum Instituti Philologiae Classicae Universitatis Vindobonensis inscripti erant. Auctores plures sunt neque cuncti eorum noti. Anno 1997 carmina haec in lucem prodierunt, ediderunt Carina Zeleny (Chloris) et Georgius Danek (Agricola). Introductionem scripsit anno 2001 Gerardus Alesius.
Manius Papirius Crassus
Manius Papirius Crassus (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) senator Romanus patricius saeculi quinti a.C.n. erat.
Martinus Zythophilus
Martinus Zythophilus (natus Martin Freundorfer Vindobonae anno 1970) est magister linguae Latinae in quodam gymnasio Vindobonensi et poeta neolatinus. Cognomine se ipsum amatorem cervisiae appellat, quod etiam in eius poesi apparet.
Manius Papirius Crassus
Cursus honorum
Gaius ipse anno 441 a.C.n. una cum Gaio Furio Pacilo Fuso consul Romanus creatus est. Eo anno pax domi forisque fuit. Sed tamen de agris plebi tribuendis cum tribunis plebis certatum est.
Naso (genus)
Naso est piscum marinorum familiae Acanthuridarum genus, quod septendecim species comprehendit, ex clavo qui ex fronte protrudit nominatas; aliquae autem species propagationem bulbosam loco clavi habent, et aliquae clavo omnino carent. Cuique Nasoni est par spinarum in utroque pedunculae caudalis latere, defensioni periculi adhibitarum.
Ioannes Lupus Dabadie
Ioannes Lupus Dabadie (natus Lutetiae die 27 Septembris 1938; m. 24 Maii 2020) fuit diurnarius et scriptor mythistoriarium et scaenicus Francicus. Dabadie, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 2008 cooptatus est.
Naso lituratus
Naso lituratus est marinus familiae Acanthidarum piscis, in tropico Oceano Pacifico endemicus. Ferus ad 46 cm crescit. In commercio aquariorum domesticorum interdum invenitur.
Martinus Rohacek
Martinus Rohacek (natus Mürzzuschlag in vico anno 1956) est poeta Austriacus qui studia litterarum, philosophiae, necnon historiae Graecii peregit.
Carmina
Carmina eius legi possunt in:
Gaius Furius Pacilus Fusus
Gaius vel Quintus Furius Pacilus Fusus (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) senator Romanus patricius saeculi quinti a.C.n. erat.
Familia
Furius pater erat Gaii Furii Pacili, consulis anni 413 a.C.n..
Cursus honorum
Gaius ipse anno 441 a.C.n. una cum Manio Papirio Crasso consul Romanus creatus est. Eo anno pax domi forisque fuit. Sed tamen de agris plebi tribuendis cum tribunis plebis certatum est. Anno 435 a.C.n. Furius censor cum Marco Geganio Macerino collega fuit. Primo tempore tum populus in Campo Martio census est. Anno 434 autem dictatore lege Marco Aemilio Mamercino lata censura, quae adhuc quinque annos habuit, annua et semestris facta est. Anno 426 Furius tribunus militum consulari potestate erat et cum tribus collegis infeliciter contra Veios pugnavit. Itaque Mamercus Aemilius Mamercinus dictator nominatus est.
Thomas Lindner
Thomas Lindner (natus anno 1968) est magister linguisticae (imprimis linguarum Indoeuropaearum) in Facultate Linguarum studiorum Universitatis Salisburgensis. Studiis linguisticae ac rerum classicarum in universitatibus Salisburgensi et Vindobonensi incubuit. Imprimis historiae melodramatis Italicae saeculi undevicesimi ineuntis, rerum classicarum, latinitatis vivae et linguisticae studet.
Nathaniel Hawthorne
Nathaniel Hawthorne, natus Nathaniel Hathorne (4 Iulii 1804—19 Maii 1864), fuit mythistoriarum fabularumque scriptor Americanus, cuius opera historiam, moralitatem, religionem saepe exponunt.
Salem in urbe Massachusettae anno 1804 natus est, filius Nathanielis Hathorne uxorisque Elizabethae Clarke Manning Hathorne. Postea nomen mutavit in Hawthorne (cum littera W), ut se a propinquis distingueret, inter eos Ioannes Hathorne, iudex apud iudicia de magia apud Salem acta. Hawthorne Collegium Bowdoinense frequentavit, ubi gradum artium baccalaureatum acceptus est anno 1825; inter suos ibi erant Franklinus Pierce et Henricus Wadsworth Longfellow.
Permulta ex eius operibus Novam Angliam diligenter describunt, praecipue allegorias colore Puritano enarrantibus. Sua opera fictiva habentur exempla motus Romantici, praesertim romanticismi obscuri. Eius materiae saepe innata hominum mala et peccata attingunt, atque eius argumenta sunt moralia multiplicis naturae psychologicae documenta. Sua opera vulgata mythistorias, fabulas, biographiamque Franklini Pierce amici comprehendunt.
Nexus externi
Situs Opera De Hawthorne
Acanthurus tennenti
Acanthurus tennenti est marinus familiae Acanthuridarum piscis. In aquis inter 3 et 20 m altis prope saxa scopulosque curalii habitat. Ferus ad 31 cm longus crescit. Algis plerumque vescitur.
Hierapolis
Hierapolis appellatur unaquaeque harum urbium:
Athenagoras Milesius
Athenagoras Milesius fuit sectator Ptolemaei Lagi filii, a quo anno fere 306 a.C.n. dux mercennariorum in insulam Rhodum a Ptolemaeo Aegyptio missus est. Eum corrumpere voluit emissarius quidam Demetrii Poliorcetae, nomine Alexander, qui in urbem Rhodum per cuniculum ad hoc faciendum intravit. Ab Athenagora delatus est et in carcere iactus.
Supplementum epigraphicum Graecum
Supplementum epigraphicum Graecum, saepius SEG est series librorum annuatim divulgatorum in quibus editiones inscriptionum Graecarum antiquarum nuper repertarum praebentur. Series olim a domo editoria J. C. Gieben Amstelodami prodit, sed post annum 2006 (Gieben mortuo) in aedibus Brill; condita est anno 1923 a J. J. E. Hondius, ab A. G. Woodhead continuata 1971 usque, et ab aliis post 1978.
Felicianus Marceau
Felicianus Marceau (natus in oppido Belgico Kortenberg die 16 Septembris 1913, mortuus die 7 Martii 2012) fuit fabularum scaenicarum et mythistoriarum scriptor Franco-Belgicus, cuius Louis Carette verum nomen erat. Alma mater sua Universitas Catholica Lovaniensis fuit. Marceau in Academiam Francicam anno 1975 cooptatus est.
Ioannes Maria Rouart
Ioannes Maria Rouart  (natus in Noviliaco ad Sequanam die 8 Aprilis 1943) est mythistoriarum scriptor  Francicus. Rouart, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 1997 cooptatus est.
Zebrasoma xanthurum
Zebrasoma xanthurum est marinus familiae Acanthuridarum piscis. Habitatio naturalis est Oceanus Indicus occidentalis. Ferus ad 22 cm longus crescit. Algis vescitur. In commercio aquariorum domesticorum interdum invenitur.
Castor et Pollux
Dioscuri a Romanis habebantur custodes viatorum et nautarum. Aevo Christiano, officia eorum in cultu populari ad Sanctos Cosmam et Damianum ascribebantur.
Ioannes Baptista Meneghini
Ioannes Baptista Meneghini (natus Veronae anno 1896; mortuus Decentii die 21 Ianuarii 1981), magister officinarum et theatri lyrici patronus, clarus est quia anno 1949 illustrem cantricem Graeco Americanam Mariam Callas in matrimonium duxit.
Ingeniaria nuclearis
Ingeniaria nuclearis est disciplina ingeniariae quae adhibitiones nucleorum atomicorum diffringendorum (fissio) aut nucleorum atomicorum componendorum (fusio), aut etiam adhibitiones aliarum rationum subatomicarum in principiis physicae nuclearis conditas tractat. Quae in subdisciplina fissionis nuclearis praesertim designationem, interactionem, curationemque systematum et elementorum sicut reactoria nuclearia, ergasteria atomica, et arma nuclearia comprehendit. Etiam amplectitur studium medicinae nuclearis aliarumque adhibitionum radiationis, praecipue radiationis ionizantis, salutis nuclearis, thermodynamicae transportationis, fomis nuclearis, et technologiae cognatae, dispositione iacturae radioactivae quaestionibusque proliferationis nuclearis non exclusis. Haec disciplina etiam certas proprietates ingeniariae chemicae et ingeniariae electricae amplectitur.
Maria Laurencin
Maria Laurencin (nata Lutetiae die 31 Octobris 1883; ibidem mortua die 8 Iunii 1956) fuit artifex more cubismo, pictrix, sculptorix, poëtria Francica.
Petrus Nora
Petrus Nora  (natus Lutetiae die 17 Novembris 1931) est rerum gestarum scriptor  Francicus. Nora, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 2001 cooptatus est.
Edmundus de Goncourt
Opera selecta
Opera una cum fratre Iulio de Goncourt scripta
Post fratri mortem scripta
Polytheismus
Complures polytheistae omnes deitates non pariter verentur, sed monolatristae esse possunt, qui unam propriam deitatem inter multos colunt; alii polytheistae sunt kathenotheistae, qui varias deitates variis anni temporibus colunt.
Polytheismus est theismi genus, persuasio exstare unum vel plures deos; sed discrepat cum monotheismo, persuasione exstare singulum deum, hodie praecipua orbis terrarum fide. In variis religionibus (exempli gratia, Wicca), creditur iuxta pantheismum vel panentheismus, in quibus variae deitates videntur emanationes maioris numinis.
Etymologia
Vocabulum polytheismus ab adiectivo Graeco 'ad multos deos pertinens' sive 'in multos deos credens' deductum est. Ipsum adiectivum compositum  ex adiectivo  'multus' et nomine substantivo  'deus' constat. Apud Graecos antiquos, polytheismus appellabatur.
Dei et divinitas
Polytheismus a persuasionibus animisticis, quae in plurimis religionibus ethnicis obtinent, distincte secerni non potest. Multa numina polytheistica sunt in summo ordine entitatum divinarum vel animarum continua, quae maiores, daemones, lemures, manes, et alios comprehendunt. Complures ex his spiritibus in classes caelestes aut chthonicas possunt digeri, et persuasio omnes harum entitatum exsistere non in se habet omnes coli.
Genera divinitatum
Genera divinitatum saepe in polytheismo inventa sunt:
Variationes theologicae
Secundum nonnullos eruditos, "polytheistae duri" credunt deos esse distinctos disiunctosque entitates, quae partes separatas agunt, et negant omnes deos esse unum et deos esse indicia universi momenti vitalis. Eorum iudicium potest comparari cum iudicio "polytheistarum mollium," qui arbitrantur deos esse partem principii coniungentis sicut Unum Platonismi, Neoplatonismi, atque Panentheismi.
In polytheismo duro (e.g., in mythologia), deitates sunt actores liberi, qui inter se possunt certare, et saepe certant, semper in dicionem fati. Molles autem polytheistae arbitrantur deos in dicione esse primordii divini, quod significat singulam entitatem divinam, cui est persona (sed non pro monotheistica religionum Abrahamicarum deitate valens) et arbitratur deos partes omnium, sed non vanos aspectus vel personae Absoluti. Aperte accipit et defendit Neoplatonismus principium pluralitatis deorum distinctorum sicut "explanatio in lucem' unitatis divinae quam Absolutum exprimit. Est aliud quoque polytheismi mollis genus, cuius cultores credunt deos deasque esse indicia vel "aspectus" dei unius (vel dei et deae), non omnino entitatum distinctarum. Polytheismus mollis varietates monolatriae, henotheismi, vel mythologiarum polytheistarum potest comprehendere, una cum generibus pantheismi vel panentheismi. Polytheistae molles arbitrantur suorum deos esse indicia entitatis communis et non personalis, vel diversos singuli dei personalis aspectus. Nihilominus, "monotheistae comprehendentes" dicunt omnia alia dei genera inferiores esse effigies suorum dei personalis, et ergo homines qui alios deos colunt suorum deum personalem oblique colere.
Opinio falsa vel etiam mendacium inventa in interrete est "polytheistas molles" habere deos omnium culturarum entitates distinctos—positio theologica accuratius appellata polytheismus integrationalis; sicut homines antiqui bene sapiverunt, unus deus potest cognosci a nonnullis culturis, aperte nomine vario (vide Interpretatio).
Obtinet polytheismus mollis in Aetate Nova et syncreticis Neopaganismi ramis, potissimum cum psychologi coniectiones deitatum sicut archetypi animi humani faciant. Dion Fortune, scriptrix et occultista Anglica, fuit potens polytheismi mollis fautor, quae in The Sea Priestess mythistoria scripsit: "Omnes dei sunt unus deus, et omnes deae sunt una dea, et est unus initiator." Nonnulli Neopagani, insigniter Wiccani, magni faciunt hanc sententiam, saepe falso consideratur nova fabula; Fortune enimvero ex fonte antiquo, Metamorphoses, Apulei mythistoria, attulit. Ea monotheismum polytheismumque in coniunctionem pantheismum aliquando appellatum componit; nihilominus, pantheismus diutius attigit circumplectentem divinitatem inhaerentem.
In religione comparativa
Monotheismus, dissimilis polytheismi, solum unum deum exsistere adfirmat. Polytheismus et monotheismus, ambo genera theismi, fortasse non possunt comparari cum meris "ismis," quae principia coniunctionem cum deis non semper monstrantes comprehendunt. Exempli gratia, monismus est terminus pro quovis systemate quod solum unam primordii unitatem, ex qua omnes aliae entitates deducuntur, habet.
Mythologia et religio
Aetate imperii Romani, Sallustius saeculo quarto mythologiam in genera quinque dividit. 1. Genus theologicum. Fabulae theologicae, secundum Sallustium, sunt quae nulla conformatione corporea utuntur, sed ipsam deorum essentiam contemplantur. Exempli gratia, Chronus, qui suos filios devoravit: cum divinitas sit res intelligentiae et omnis intelligentia ad se rediat, haec fabula essentiam divinitatis in allegoria exprimit. 2. Genus physicum. Fabulae sunt physica cum eae deorum facta in mundo exprimunt. Homines Chronum usque ad praesentem consideraverunt tempus, et dicere temporis partes eius filios etiam est dicere filios a patre devoratos esse. 3. Genus psychologicum. Modus psychologicus fabulas considerat allegorias animi ipsius vel animi facta cogitata. 4. Genus corporeum. Modus corporeus res materiae considerat deos ipsos. Exempli gratia, appellare terram "Gaiam," oceanum "Oceanum," vel calorem "Typhon." 5. Genus mixtum. Videtur fabula mixta in multis speciminibus. Traditur, verbi causa, in deorum epulis, Eris dea malum aureum deiecit; deabus pro eo pugnantibus, Zeus eas ad Paridem ut iudicarentur misit. (Vide etiam Iudicium Paridis.) Paris arbitrans Aphroditen esse pulcherrimam ei malum addixit. Hic epulae hypercosmicas deorum potestates significat; inde sunt omnes ad unum. Malum aureum est mundum, quod, ex contrariis conformatum, naturaliter dicitur "deiectum ab Eridis" (Graece: Dissentione). Varii dei dona varia societati humani largiuntur; ergo ipsi habentur "pugnare pro malo." Praeterea animus, quae secundum sensum vivit—nam Paris est sensus—non alias mundi potestates, sed solum pulchritudinem, malum ad Aphroditen pertinere declarat.
Polytheismus historicus
Nonnulla celebria pantheonta polytheistica sunt Mythologia Mesopotamiana et deos Aegyptos, et attestatum antiquitus pantheon, quod religiones Graecam antiquam Romanamque comprehendit. Religiones polytheisticae post antiquitum comprehendunt Scandinavicos Æsir Vanirque, nationis Yorubanae orixas, Aztecorum deos, et multos alios. Hodie, plerumque notae religiones polytheisticae detrectantur ut mythologia, quamquam fabulae quae culturae dicus de eorum deis distinguenda sunt de eorum cultu vel moribus religioso. Exemplum notionis religiosae praeteriti temporis est notio *dyeus, in compluribus distinctis systematibus religiosis attestata. Pantheonta multarum culturarum ut per saecula augant tetenderunt. Deitates quae patroni urbium locorumve primum cultae erant mox, dum regna ampliores trans terras ceperunt, congessae sunt. Victoriae pantheon maioris ad minoris culturae subiecerunt, sicut in Titanomachia Graeca, et fortasse Æsir et Vanir in fabulis Norvegicis. Permutatione culturale quoque, "una" deitas bonam famam habuit variis nominibus in variis locis, sicut in culturis Graeca, Etrusca, Romanaque, et elementa religionis alienae in cultum loci introducta sunt, exempli gratia Osiris, deus Aegyptus, cuius cultus ad Graeciam antiquam adlatus est. Plurima opinionis systemata censuerunt deos movere vitas humanas; Epicurus, autem, philosophus Graecus, sensit deos esse entitates viventes, incorruptas, felices, qui negotia mortalium non curaverunt, sed ab animo, praecipue per somnum, percipi potuerunt. Ipse etiam docuit hos deos esse corporeos, hominum similes, qui inania inter mundos habitabant. Religio Hellenistica habetur polytheistica, elementa monistica tenens, et postremum monotheismus ex Hellenisticis antiquitus recentioris moribus in Neoplatonismo et theologia Christiana emersit.
Religiones populares
Variae populares, ethnicae, et vernaculae mundi religiones sunt fere omnes polytheisticae. Apertus polytheismus in hodierna religione populare invenitur in religio Africana translaticia, religionibus diasporae Africanae, et rusticis Mediae Americae et Americae Septentrionalis. In Eurasia, Kalash est unus ex paucissimorum polytheismi superstitis exemplorum. Etiam permultae mores populares polytheisticique in Hinduismo hodierno accipiuntur, quamquam doctrina Hinduismi a theologia monistica vel monotheistica, sicut Advaita et Bhakti, regnatur. Ritualismus Vedicus polytheisticus, dictus Shrauta, minutum filum in Hinduismo exstat.
Antiquus polytheismus Graecus (polytheismus Hellenicus)
Graeci antiqui Duodecim Olympicos (duodecim canonici artis poesiaeqie dei deaeque) cognoscebant: Zeum, Heram, Poseidon, Athenam, Arem, Demetrum, Apollinem, Artemidem, Hephaestum, Aphroditen, Hermes, et Dionysum; Hestia se abdicavit cum Dionysus sedem in Olympum montem, et inferis accepit. saepe exclusus est quia sub terra habitaret. Graeci multos minores deos quoque colebant. Omnis urbs suos deos proprios colebat, aliquando cum epithetonibus quae suorum locum denotabant. Numerus et nomina deorum maxime variabat.
Polytheismus Hellenicus longe lateque praeter terram continentem, ad insulas et litora Ioniae in Asia Minore, ad Magnam Graeciam (Siciliam et Italiam meridionalem), et ad dispersas colonias Graecas in Mari Interno occidentali, sicut Massaliam, attigit. Religio Graeca Etruscam mythologiam fidemque ut multum religionis Romanae nascatur temperavit.
Hinduismus
Hinduismus est polytheisticus, monotheisticus, pantheisticusve. Quamquam sint in Hinduismo permultae deitates (exempli gratia, Vishnu, Shiva, Ganesha, Hanuman, Lakshmi, Kali), diverse spectantur. Hinduistae antiqui crediderunt omnes deitates fuisse elementa separata, sed pauci Hinduistae hodierni sic opinantur.
Advaita, philosophia ab Adi Shankara Smarthae sectae exposita, sinit venerationem plurimarum deitatum, sed omnes esse declarationes unius potestatis divinae et non personalis, Brahmanis, confirmat. Vaishnavismus, Sivaismus, Saktismusque, cum secta Smartha comparati, notionem statutum singuli dei personalis monotheismum, panentheisticam, monisticamque sequuntur, sed in eorum notionibus dei supremi inter se differunt. Cultor Vaishnavitus arbitratur Vishnu Krishnamve solum deum qui cultum meret, et cultum aliarum deitatum inferiorem, vel suadet ut homines alias dei formas colat sicut aspectus vel amplificationes Supremi. Multi homines Vaishnaviti Shivam credunt summum Vishnus cultorem, sed hic Shiva non est Sadashiv, amplificatio Vishnus putata. Shivaitorum opiniones fere sunt opinionum Vaishnavitorum similes; ei autem Shivam solum sicut Supremum colunt.
Hinduismus religiosus inclinationes monotheisticas polytheisticasque circumplectitur, etiam variationes vel mixturas harum structurarum. Ergo veneratio usitate est polytheistica, quamquam philosophi et theologi proponunt esse metaphysicam structuram transcendentem cum singula natura diva, quas ei usitate appellant Brahman vel Atman. Cognitio huius naturae absolutae definit multos cultus Hindiuisticos, sicut Vedanta. Multi Hindu credunt varias deitates ex Brahman emanare, et maior pars, secundum eorum studia propria vel moress, in veneratione deitatem ut imaginem huius numinis supremi persistit.
Secundum aliquas Hinduismi scholas, scripturae Vedicae docent summum numen esse Vedanta, summam veritatem absolutam, Bhagavan divum, multis nominibus agnotum: Hari, Vishnu, Narayana, Krishna, Govinda, Rama—verba quae ad supremam personam absolutam attinent, heroem (Anglice: demigod) non similem. Permulti credunt legatos Bhagavan, magistros corporis expertes, esse magistros quinque vaisnava sampradayas: Caitanya, Lakshmi, Quattuor Kumarae, Brahma, Shiva.
In denominatione Smartha, philosophia Advaitae, ut docuit Shankara, gratiosissimus gravissimusque Hinduismi mos theologicus, venerationem multarum deitatum sinit, sed constant inter omnes tales deitates esse imagines unius potestatis divae, nomine Brahman. Ergo, secundum scholas Vedantae, Shankara non exceptis, sunt permultae deitates, praecipue Vishnu, Shiva, Ganesha, Hanuman, Lakshmi, Kali, sed omnes sunt reapse effigies unius numinis. Multi philosophi Vedantici etiam docent hos omnes coniunctos esse ab unius potestate divae, nomine Atman.
Contra has opiniones, tres denominationes—Vaishnavismus, Sivaismus, Saktismus—docent esse unum deum in una persona. Ergo Smartha videtur species monotheismi, monistici et panentheistici, sed eius cultores inter se differunt quod attinet ad veram dei supremi qualitatem. Ei putant Vishnu vel Krishnam esse solum deum venerationis dignum, et venerationem aliarum deitatum esse inferiorem, vel suadent hominibus ut ei alias dei imagines venerentur sicut aspectus vel amplificationes numinis supremi; multi quidem habent Shivam esse altissimum Vishnus cultorem.
Petrus Rosenberg
Petrus Rosenberg  (natus Lutetiae die 13 Aprilis 1936) est artium historicus   Francicus. Rosenberg, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 1995 cooptatus est. Rosenberg Beatricem de Rothschild in matrimonium duxit.
Polytheismus
Sikhismus
Sikhismus est religio monotheistica, cuius socii credunt solum in unum deum, Waheguru, polytheismum ergo reicientes. Sikhismus autem poenam pro polytheismo non sancit. Guru Gobind Singh (Punjabi ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ, 1666–1708), decimum guru Sikhismi, scripsit: "Dissentio ponderi Ganeshae. Nec Krishnam nec Vishnu commentor. Eos non audio; eos non cognosco. Meus amor est cum dei pedibus loti. Ipse est meus defensor, supremus dominus. Pulvis sum eius pedum loti."
Buddhismus et Sintoismus
Sunt in Buddhismo superioria numina late designataa dei (devae); nihilominus, Buddhismus penitus notionem precationis vel venerationis devarum non docet. Devae generaliter sunt entitates quae in suis vitis prioribus "positiviorem karmam" habuerunt quam homines nunc viventes. Earum vitas postremum finient. Vitibus finitis, eae renascentur devae vel aliae entitates. Cum eae "negativam karmam" accumulent, renascentur homines vel entitates inferiores. Homines et alia numina possunt renasci devae in proximo renatione si multas karmas positivas accumulant. Buddhismus floruit in variis civitates, quorum nonnullae religiones polytheisticas populares nunc habent. Buddhismus facile "syncretizat" cum aliis religionibus quoniam rigida de theismo doctrina caret. Cum religionibus popularibus commiscens, Buddhismus in varietatibus et polytheisticis et non theisticis sic auctus est. Exempli gratia, in Iaponia, Buddhismus, cum Sintoismo commixtus, qui kami (plurales entitates) colit, morem creavit qui ad kami precatur. Ergo nonnullae formae Buddhismi recentioris elementa venerationis deorum sustineant.
Religiones neopaganae
Neopaganismus polytheismum cum pantheismo vel panentheismo saepe commiscet. Neopaganismus Germanicus est fides polytheistica in qua homines divinitates paganismi Germanici antiqui colunt. Wicca est fides pantheistica, sed etiam bitheistica vel polytheistica. Arbitratur universum consistere in divinitate appellata Dryghten, divisa in res oppositas: Deum et Deam. Uterque potest dividi in multas deitates varias, quae sunt aspectus Dei et Deae. Wicca vehementius dicit aequalitatem deitatum marum et feminearum, quoniam aliae fides polytheisticae saepe deitates mares in summa ordine posuerunt.
Iudaismus
Iudaismus est religio monotheistica, cuius socii solum in Iehovah credunt, et ergo multorum deorum cultum reicit et polytheismum (Hebraice: avodah zarah) diserte interdicit. Eruditi concertant num shittuf, coniunctio potestatis inferioris et deitatis Yahweh inferioris, gentilibus licet, sed Iudaeis non licet. Poena polytheismi in Testamento Vetere fuit poena mortis. Legibus Noae septem, etiam fuit opinabilis poena capitis pro cultu polytheistico.
Christianitas
Christianitas est religio monotheistica, cuius fideles credunt solum in unum deum, et heredes sunt Iudaismi persuasionis alios deos non exsistere vel esse idola falsa. Scriptor Actuum dixit ad viros Athenienses: "Quidam vero visit adhaerentes ei, crediderunt; in quibus et Dionysius Areopagita, et mulier nomine Damaris, et alii cum eis" (Actus 17:16–34) ut is eos ad suam sententiam traducat. Sanctus Paulus, efficacissimus Christianitatis evangelista, scripsit idololatriam esse vitandam, et deos paganos esse daemones (prima Epistola ad Corinthos, 10:19–20). Paene omnes Christiani credunt in Trinitatem, unum deum in personis tribus. Haec notio a Christianis non habetur forma polytheismi quia evangelia iterum atque iterum adfirmant Iesum gessisse res—venerationem acceptam, peccata condonata, miracula suapse vi facta—quae soli deo plerumque reservantur, et se patremque appellavisse unum, et se dixisse quod sit, hoc est "Sum quod sum," vel Yahweh.
Implicatae in Christianitate sunt partes angelorum et sanctorum, praecipue in ecclesiis Catholica et Orthodoxa. Angeli accipiuntur entitates divinae, sed solum ut deo serviant exsistunt, omnesque praeter tres (Michael, Gabriel, Raphael) nomine carent. Hic numerus in Protestantismo reducitur ad duo, libro Tobit deuterocanonicali excluso. Veneratio sanctorum in Christianitate populare (Anglice: folk Christianity), notionibus et usibus praeter approbationem vel auctoritatem ecclesiarum Catholicae Romanae, Protestantium, et aliorum institutorum religiosorum, praesertim notio sanctorum patronorum pro certis vitae societatisve aspectibus, discerni vix potest a polytheismo, atque adeo mores ante Christum saepe producit. Tales autem mores ferme extra doctrinas comprobatas crescunt; pietas popularis sinatur vel toleretur, sed motus syncretici plerumque condemnantur. Sanctum caelestem precatur Christianus, eum cum se precari putans: nam sancto non est propria potestas, sed is tantum supplicat ut deus precibus obsequitur, quia soli deo est potestas vera.
Religio Islamica
Religio Islamica est religio monotheistica, cuius socii solum in Allah credunt. Secundum Qur'an, sanctum librum Islamicum, polytheismus (Arabice shirk) est summum peccatum. Musulmani Christianitatem esse religionem polytheisticam putant quod plurimi Christiani in Trinitatem credunt.
Rastafarianismus
Rastafarianismus est religio monotheistica, cuius fideles credunt solum in Jah, deum qui homo in terra bis incarnatus est, primum Iesu Christus, tum Haile Selassie, et ambos hodie coluntur. Rastafideles negant hic usus polytheismum componit.
Inscriptiones Graecae
Inscriptiones Graecae, saepius IG, est inceptum ad inscriptiones Graecas cum versionibus commentariisque Latinis divulgandas. Continuationem se esse voluit Corporis inscriptionum Graecarum ab Augusto Böckh inter annos 1825 et 1860 editi. Seriem librorum (cuius primus anno 1873 prodit) ab anno 1860 Adolphus Kirchhoff direxit, ab anno 1902 Udalricus de Wilamowitz-Moellendorff. Series inter annos 1972 et 1994 interrupta est. Usque hodie 49 fasciculi prolati sunt.
Henricus Rousseau
Henricus Iulianus Felix Rousseau, qui dicitur „Le Douanier“ (natus in Valli Guidoni in Britanniae Minoris praefectura Meduana, Francia die 21 Maii 1844 – mortuus est Lutetiae die 2 Septembris 1910) fuit pictor Francicus.
Ioannes Christophorus Rufin
Ioannes Christophorus Rufin (natus Avarici Biturigi die 28 Iunii 1952) est medicus, legatus, philanthropus, scriptor  Francicus, et Academiae Francicae sodalis, in quam anno 2008 cooptatus est.
Lucius Calpurnius Piso
Lucius Calpurnius Piso Augur (quando natus sit, nescimus; mortuus est anno 24) senator Romanus tempore Augusti et Tiberii imperatorum fuit. Pater eius Gnaeus Calpurnius Piso, consul suffectus anni 23 a.C.n. erat. Fuit augur et anno 1 a.C.n. consulatum ordinarium gessit. Annis 5 ad usque 12 proconsul Asiam administravit. Anno 16 "ambitum fori, corrupta iudicia, saevitiam oratorum accusationes minitantium increpans abire se et cedere urbe ... testabatur." . Sed Tiberius eum retinuit. Eodem anno Urgulaniam, amicam Liviae Drusillae in ius vocare ausus est. Anno 20 fratrem Gnaeum Calpurnium Pisonem iudicio defendebat. Anno 24 a Quinto Veranio "secreti sermonis adversum maiestatem habiti" incusatus ante iudicium coeptum mortuus est.
Syphilis
Syphilis   sive symphilis sive siphilis sive syphilismus sive morbus Gallicus    sive morbus Italicus sive morbus Neapolitanus sive morbus Aphrodisius sive malum Venereum sive pudendagra  sive lues sive lues Venerea   seu cacochymia Venerea  est gravis et crebrus morbus, cuius causa bacterium treponema pallidum est. Modus contaminis est paene semper actus sexualis, quamvis exempla syphilidis connatae existunt per contactum infantis cum vagina matris intra partum. Signa syphilidis sunt multa et ante coeptum probationis serologicae diagnosis definita fuit difficilis. Morbus vocatus est "imitator magnus", quod signa aliis morbis similia.
Syphilis antibioticis sicut penicillino curari potest, exempli gratia iniectione intramusculari penicillini benzathini. Si non curatur syphilis potest affligere cor, aortam, cerebrum, oculos, ossa. Haec effectio fatalis esse potest. Anno 1998 series genetica tota Treponematis pallidi divulgata est, quae iuvat scientiam pathogenesis.
Alia nomina
Nomen "syphilis" ab Hieronymo Fracastorio in  poemate suo Latine scripto creatum est. Id carmen vocatum est "syphilis sive morbus gallicus" et divulgatum est anno 1530. Protagonista poematis est pastor nominatus Syphilus.
Ars belli (Suncius)
Ars belli est opus de rebus militaribus saeculo quinto aut quarto a.C.n. ab auctore ignoto scriptum, certe tamen secundum doctrinam militarem quam Suncius, generalis Sinicus, praecedentibus temporibus docuerat. Hic liber, ad duces docendos scriptus, quomodo castra exercitumque disponere atque bellum agere tractat. Comprehendit capitula tredecim:
Praeter haec capitula, ultima sectio libri addita est "Experimentum Sunci" appellata, in qua traditur Suncius experimentum de dispositione exercitus fecisse concubinis regis Sinici Helus ut militibus habitis.
Antonius Asquith
Antonius Asquith (natus Londinii die 9 Novembris 1902; ibidem mortuus die 20 Februarii 1968) primi ministri Herberti Henrici Asquith filius, Collegii Wintoniensis alumnus et postea Collegii de Balliolo apud Oxonienses, fuit moderator cinematographicus Anglicus.
Alfredus Jarry
Alfredus Jarry (natus die 8 Septembris 1873 in Valle Guidonis praefecturae Meduanae in Francia; mortuus Lutetiae die 1 Novembris 1907) fuit scriptor Francicus more modernismo qui Nationen ‘pataphysica inventus est super metaphysica, more Surrealismo et theatri absurditate.
Michael Serres
Michael Serres  (natus Aginni in praefectura Olte et Garumna die 1 Septembris 1930; mortuus die 1 Iunii 2019) fuit philosophus   Francicus. Michael Serres, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 1990 cooptatus est. Et Legionem Honoris laudatur.
Doctor de studio epistemologiae, mathematicae scientiae antiquae, philosophiae scentintae, politicae et ethicae fuit, magisterque in Schola Normali Superiore, sua alma matre. Ludovicus Althusser et Michael Foucault amici fuerunt.
Zebrasoma rostratum
Zebrasoma rostratum est marinus familiae Acanthuridarum piscis. Habitatio naturalis est ad saxa scopulosque curalii altitudine inter 10 et 61 metra vel plus in Oceano Pacifico australi ante insulas Societatis, Marchionis, Lineae, Tuamotu, et Pitcairn. Ad 21 centimetra longum crescit. Algis vesci solet.
Rusticatio Virginiana
Rusticatio Virginiana est seminarium quoddam conventiculi instar Carlopoli, Virginia Occidentali acta, qua, Annula Llewellyn et Andrea Gollan Septentrionalis Americani Latinitatis Vivae Instituti moderatoribus, tirones Latine loquendi imperiti discunt, et quae eis docentur exercent.
Structura et sessiones
Rusticatio hebdomada durat, ab lunae diei meridie usque ad solis. Lunae die, licet participibus inter se conloqui vel Latino sermone vel barbarico. Ab aurora martii die, mandatum est loqui Latine tantum.
Dein, fere omne in die, sunt tres sessiones. Prima inter 0900-1030, secunda 1045-1145. Dein est colloquium 1145-1215, repetitore ductum, quo vocabula et grammatica docta adhibenda sunt. Dein est pausa et prandium. Tertia sessio est inter 1430-1530.
Statim post tertiam est lectio quoad 1645, etiam repetitore ducente. Solent legere poema vel fabulam mediaevalem. Ratio lectionis non est convertere, at sensum disputare. Eo modo, synomina multa discuntur.
Tempus vespertinum variat in dies. Duobus in diebus, ludi, sicut ludus patibuli, vel telephoni, vel quilibet alii aguntur. Duobus aliis est praeludium pro dramate scaenico quod in ultimo die est agendum.
Fabula (ob)scaenica
Fabulae nomen est ''Auricula Meretricula, edita ut grammaticae Wheelock comitatur.
Personae sunt, sicut apud Plautum, servus lepidus, leno, senex, miles, poeta amator, femina desiderata, etc. Latinitas dramatis est bona, haud autem difficilis, ut discipuli audientes intelligantur, et histriones exhortantur ut versus mutent, iocos et digressus ad libidinem fingentes.
De re culinaria
Rationem Napoleonis exercitus sequitur : "Exercitus ventribus vacuis iter non facit." Ergo, abundantia ciborum cotidie paratur. Holera sumuntur ex horto villae ipsius, et molles ingens lactis, ovorum, fructuum, et carnis in plaustro traditur. Omnibus participibus repetitoribusque sunt tria officia culinaria: Nostro Andrea ducente, Rusticatores ipsi ad omnes menses parandas laborant, semel in ientaculo, semel prandio, et semel cenae. In omne officio, Andreas de vocabulis culinariis docet.
Rusticationes
Prima 2 Iulii - 8 Iulii 2007
Simon Cristicchi
Simon (Italice Simone) Cristicchi, natus Romae die 5 Februarii 1977, est cantor Italus, qui anno 2007 feriis musicis Villae Matutiae victoriam reportavit.
Allifae
Allifae  seu Aliphae  (Italiane: Alife) est Urbes Italiae et municipia, circiter 7 670 incolarum, in Regione Campania, in Provincia Casertana et in Liburia historica ac geographica terra sita. Urbani Allifani, Aliphani, Alliphani,  Alifani (etiam: Aliphanenses, Alifanenses ) appellantur.
Franciscus Weyergans
Franciscus Weyergans (natus in oppido Belgico Etterbeek iuxta Bruxellas die 2 Augusti 1941; mortuus die 27 Maii 2019) fuit scriptor et moderator cinematographicus Franco-Belgicus. Anno 2005 operis Trois jours chez ma mère gratia Praemium Goncourt accepit. Weyergans, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 2009 cooptatus est.
Allifae
Sententia
Sententia urbis est: Civitas Alipharum.
Geographia
Alifae inter Neapolin et Romam ad pedes Matesii montis situm.
Historia
Oppidum fuisse satis populosum auctores significant Cicero et Strabo.
Primus episcopus fuit Clarus ab anno 499.
Ioannes Dutourd
Ioannes Dutourd (Lutetiae die 14 Ianuarii 1920 natus; ibidem mortuus die 17 Ianuarii 2011 ) fuit diurnarius et scriptor Francicus. Dutourd, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 1978 cooptatus est.
Allifae
Historia
Inter Normannorum duces eminent Raynulfus comes ab anno 1115 usque annum 1139 fuit Comitum Aliphanus. Ab anno 1137, Innocentius II Papae una cum Lothario Imperator investit Rainulfus de ducatu Apuliae.
Anno 1688 terrae motu funditus eversum sed postea reaedificatum est.
Ecclesia Catholica Romana
Allifae, cum Caiacia, sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae est. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Aliphana-Caiacensis vel Dioecesis Aliphana-Caiatina est.
Fractiones
San Michele, Totari.
Loci
Campisi, Cerquelle, Cidonio, Conca d’Oro, Croce dei Pioppi, Defenza, Fontanelle, Forma, Fosse, Gervaso, Madonna della Grazia, Marmaruolo, Masseria Bianca, Montecalvo, Olivétole, Pacifico, Pera, Perazzete, Ponte Meola, Porchiera, Posta Vecchia, Saetta, San Luglio, Santa Lucia, San Michele, San Simeone, San Vittore, Sàure, Scafa, Sferracavallo, Torrione, Tre Portelle, Vadolargo, Varanelle, Vergini, Vernelle.
Lege etiam
Angelo Gambella, Medioevo Alifano, Drengo, Roma 2007.
Michael Woitrin
Cupiens primum se dare officio iuridico incepit Namurci apud advocatum celebrem sese in rebus causidiciis exercere, tamen praetulit indolem suam sequi et professorem fieri in Universitate Catholica Lovaniensi, in qua docuit analysin macrooeconomicam et demographiam. Postea factus est administrator generalis et deinde unus ex regimine administrativo ab anno 1963 ad annum 1984.
Duxerat in matrimonium Namurci die 26 mensis ianuarii anno 1953 Claram Bibot, natam Namurci die 11 mensis iulii anno 1927, quae etiam amita erat famosae comoedae mimaeque Laurentiae Bibot.
Magnifice ingens et rarum opus construendae urbis novae absolvit. Duxit et animavit gregem sollertissimum architectorum et urbanistarum, inter quos numerantur professor Raymundus Lemaire, Iohannes Petrus Blondel, Petrus Laconte, Bernardus de Walque et tot alii quorum spatium nimis parvum est ad nomina memoranda.
Die 16 mensis novembris anno 1982, a rege Baldovino honestatus est titulo baronis cum nobilitate hereditaria.
Eius nomen manebit in tempora futura, non solum ut magnus professor, sed magis ut conditor et auctor praecipuus urbis novae universitatisque Lovanii Novi.
Turris Lybissonis
Historia
Anno 46 a.C.n. colonia romana Turris Lybissonis deducta est. Etiam Ptolemaeus de urbe scripsit.
Libri de re culinaria antiqui
Hic habes indicem librorum de re culinaria antiquorum.
Falco peregrinus
Falco peregrinus est avis familiae Falconidarum ordinis Falconiformium, quae Europam, Asiam, Africam, et Americam habitat.
Genus litterarum
Genus litterarum, vel breviter genus, est classis compositionis litterarum, quae technica ratione, tono, voce, rebus contentis, etiam (praecipue in fictione) magnitudine definiri potest. Distinctiones generum et categoriarum flexibiles sunt, laxe definitae, saepe subgenera amplectentes.
Iosephus Greenberg
Iosephus Greenberg, vulgo Joseph Harold Greenberg, (Brooklyni natus die 28 Maii 1915; die 7 Maii 2001 Stanfordiae in California mortuus) fuit linguista Americanus familia Iudaica ortus. Universitatem Columbiae frequentavit, unde adiuvantibus Francisco Boas et Ruth Benedict ad universitatem Boreoccidentalem progressus est. Studia eius ibi direxit Melville Herskovitz, qui et ipse discipulus fuerat Boasianus. Greenberg deinde apud Yalenses studuit, mox apud Minnesotenses, et in alma matre Columbiana docuit, ubi Romanum Jakobson et Andream Martinet cognovit. Ab anno 1962 lector et professor in universitate Stanfordiensi fuit.
Falco peregrinus
Falco peregrinus saltu volans est avis celerrimus.
Genus litterarum
Latissima litterarum genera, laxo ordine chronologico concepta, sunt poesis epica, tragoedia, comoedia, et nonfictio creativa, omnibus in prosa aut poesi expositis. Praeterea, genus sicut satura, allegoria, et pastorale in ullorum horum generum apparere potest, non solum subgenus, sed permixtio generum, ultroque per culturalem aetatis historicae cum componerentur motum definiuntur.
Notiones generis non confundendae sunt cum categoriis aetatum hominum, quibus litterae discribi possunt adultae, iuvenes, pueriles. Etiam res non eadem ac forma est, sicut mythistoria graphica vel liber nubeculatus.
Porta Sebastiana
Porta Sebastiana olim Porta Appia nominata est meridiem versus sita Romae ad Viam Appiam.
Genus litterarum
Ingenium et historia
Sic ut sint varia picturae genera (pictura regionis situs, natura mortua, imago) sunt varia operum litterarum genera, quae inter se certas proprietates communicant: genera ergo describuntur opera quae certas consuetudines communiter habent.
Genera saepe in subgenera dividuntur. Litterae quidem in tris Graeciae antiquae formas describuntur, quae sunt poesis, drama, prosa. Poesis vicissim in subgenera lyrica, epica, dramatica describitur. Poesis lyrica invicem comprehendit omnes poesis formas breviores, quae sunt carmen, oda, epicolyricum, elegia, sonetum. Poesis dramatica comoediam, tragoediam, melodrama, et tragicomoediam aliasque permixtiones comprehendit.
Usitata dramatis divisio in tragoediam et comoediam e dramate Graeco deducitur. Quae ratio subdivisionis continuare potest: comoediis sunt sua subgenera, inter quae, exempli gratia, comoedia consuetudinum, comoedia sentimentalis, comoedia burlesque, comoedia satirica. Similiter poesis describitur poesis birotariorum, poesis gnomica, poesis confessionalis, et alia, ac fabula describitur fabula formidulosa, fabula melodramatica, fabula praetexta, biographia, et alia.
Normae iudicii
Normae quibus opera in genera digeruntur inconstantia videntur, crebro mutantur, resque disputationis ab auctoribus et criticis pariter sunt. Nihilominus, etiam vocabulum laxissimum, sicut fictio ('litterae ex cogitatione creatae, non facinora repraesentata, quamquam in re aut fabula verissima conduntur'), universe ad omnes litteras fictas non adhibetur, sed potius usus plerumque ad mythistorias, fabulas breves, novellasque adhibetur, sed non ad fabulas, et plerumque est textus in prosa scriptus.
Semifictio fabulas quibus est magna nonfictionis summa amplectitur: narratio vera iterum enarrat, solum nominibus mutatis. Vice versa, semifictio eventus fictos usitate implicat quorum proprietas est nonfictionalis, sicut Jerry Seinfeld, persona in serie televisifica, contra Jerry Seinfeld, hominem vivum, partes Jerry Seinfeld in scaena agentem.
Genera facile cum technicis rationibus litterarum confunduntur, sed, quamquam laxe definita, non sunt eaedem res; inter exempla sunt parodia, fabula formalis, scriptura coacta, flumen conscientiae.
Xylon
Xylon vel gossypion (aut -ium) est frutex in genere botanico Gossypio cuius e seminibus lanugo xylinon nomine netur.
Species praecipuae xyli
Non omnes species Gossypii generis 'xyla' appellantur, sed eae tantum quarum e seminibus xylinon paratur. Praecipuae species sunt haec quattuor:
Etymologiae variorum nominum
Per saecula xylon et xylinon variis nominibus appellata sunt:
Marcellus Lefebvre
Decretum excommunicationis die 24 Ianuarii anno 2009 abrogatum est a papa Benedicto XVI per congregationem pro episcopis et praefectum eius Ioannem Baptistam Cardinalem Re.
Sententia atque vexillum
Et Nos Credidimus Caritati
Phila Antipatri filia
Phila (Graece ; anno 287 a.C.n. mortua) fuit filia Antipatri. Ter nupsit: primum Balacro satrapae Cappadociae, anno autem 322 a.C.n. Cratero; mox, Cratero mortuo, Demetrio Antigoni filio qui postea regnavit. Anno 314 a.C.n. Ariston cineres Crateri eae consignavit. Cratero peperit Craterum rerum gestarum scriptorem. Demetrio peperit Antigonum et Stratonicam, quae primum Seleuco regi nupsit, mox filio eius Antiocho. Adimantus Androsthenis filius templum Aphroditae Philae ad honorem partim deae Veneris, partim autem reginae Philae, in demo Atheniensi Thriis dicare suasit.
Inter reginae Philae aulicos, ut ex inscriptionibus censetur, fuerunt Demarchus Taronis filius et Melesippus Bacchii filius.
Gaius Iulius Caesar Vipsanianus
thumb|right|Gaius Iulius Caesar Gaius (Iulius) Caesar (natus Gaius Vipsanius Agrippa, inter 14 Augusti et 13 Septembris anni 20 a.C.n.; mortuus 21 Februarii 4) filius Marci Vipsanii Agrippae et Iuliae Maioris, filiae Augusti imperatoris. Frater minor eius Lucius Iulius Caesar erat.
Nepotes Augusti successores principis destinati erant. Itaque anno 17 a.C.n. ab Augusto adoptati sunt. Gaius anno 13 a.C.n. cum Tiberio ludis pro reditu Augusti praefuit, anno sequenti imperator ludos gladiatorios pro nepotibus edidit. Anno 8 a.C.n. Gaius comes Augusti in Gallia fuit et tirocinio militiae fungebatur. Militibus in castris ad Rhenum positis congiarium nomine Gaii Caesaris datum est.
Monialis
Monialis sive nonna est sodalis feminea ordinis Christiani vel Buddhistici.
Nomen
Cum religiosi initio voce monachi appellati sint, forma feminea monacha numquam generaliter in usu erat. Vox ab Augustino, Gregorio Magno, et Gregorio Turonensi adhibita est (et adhuc lingua Italiana forma monaca vivit), sed verbum Latinum multo usitatius est monialis, deductum a sanctimonalis, feminam Deo dedicatam designans.
Sunt etiam aliae voces feminam consecratam valentes:
Ivo Pouliquen
Ivo Pouliquen (natus in Mortain die 17 Februarii 1931; m. 5 Februarii 2020) fuit medicus accuratus ophthalmologus  Francicus. Pouliquen, Academiae Francicae sodalis, in eam anno 2001 cooptatus est.
Franciscus Cheng
Franciscus Cheng (Sinice  程抱一 natus in urbe Nanchang in Sinis die 30 Augusti 1929) est scriptor Sino-Francicus. Cheng est Academiae Francicae sodalis, in quam primus oriundus ex Asia anno 2002 cooptatus est. Anno 1998 mythistoriae Le dit de Tianyi gratia Praemium Femina consecutus est.
Claudius Ptolemaeus
Claudius Ptolemaeus (Graece ), vulgo Ptolemaeus, fuit mathematicus, geographus, astronomus, atque astrologus Graecus, qui saeculo secundo Alexandriae vixit. Maxime innotuit operibus Syntaxis mathematica, Geographia, et Apotelesmatika (Ἀποτελεσματικά, sive Quadripartitum), quae non solum in Europa, sed etiam in Arabia et mundo Musulmano nota sunt.
Apud Bibliothecam Alexandrinam versatus est inter annos c. 127 et 145. Praeter astronomiam etiam astrologiae, arti illis temporibus legitimae, operam dedit.
Claudia Letizia
Claudia Letizia (nata die 22 Martii 1979 Pompeiis in Italia) actrix Italica est, quae in pelliculis cinematographicis, televisione, et theatro burlesco agit.
Lychnidus lacus
Lacus Lychnidus  (seu Lychnitis; alia nomina: vide sectionem) (Lingua Macedonica moderna Охридско Езеро Ohridsko Ezero, Albanice Liqeni i Ohrit) est lacus in Macedonia Septentrionali, in parte meridioccidentali civitatis prope fines Albaniae situs, profundissimus in paeninsula Balcanica.
Nomina
Nomina latina lacus sunt: Lacus Lychnidus, Lacus Lychnitis, Lacus Achridae, Lacus Ochridae, Lacus Achridensis, Lacus Ochridensis, Lacus Dassarites.
Sirmio
Sirmio (-onis, f.; Italice Sirmione) est oppidum Italiae et municipium, circiter 8 000 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situm. Incolae Sermionenses appellantur.
Sirmio est oppidum praeclarum, apud Benacum lacum inferiorem, in provincia Brixiana, clarum ob C. Valerii Catulli Veronensis oriundi domicilium.
Geographia
Municipium in Riviera Benacensi Brixiana apud Benacum lacum inferiorem situm.
Thermae
Sirmio etiam statio thermalis est.
Historia
Sirmio, iam a quinto millennio a.C.n. habitata, urbs facta est in dicione Romana, primo saeculo a.C.n. Medio Aevo, nobilis Veronensis familia Scaligera Sirmionem tenebat, quae sita inter Veronam et Brixiam est. Ab anno 1405, Respublica Veneta Sirmionis potita est.
Monumenta Catullo dicata
Sirmione sita est villa quae vulgo Catulli Specus (Grotte di Catullo) dicitur, quoniam Marinus Sanudo Venetus (circa annum 1500) putavit errans villam esse Catulli domicilium. Illa vero, inter saecula 1 a.C.n. et 1 p.C.n. instructa, non Catulli domus erat, sed certum est poetam Sirmione villam quamdam habuisse (vide eius carmen XXXI), etsi ubi nescitur. Dicitur etiam Catullus ibi hospitem C. Iulium Caesarem accepisse.