cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ioannes Augustus Dominicus Ingres
Vita
Addenda sunt haec: sanctorum statuae XXV magnae; capsae variae pro vitreis in oratorio Sancti Ferdinandi Lutetiensi et pro crypta Drocis; effigies multae simplices et hodie magni aestimatae propter delineationem subtilem (e.g. Cordier; Bertin; domnus, domna et dominula Rivière); Homeri apotheosis (1865) stilo exarata secundum opus pristinum eiusdem tituli.
Gravitudo
Diu opera Ingres nimis neglecta esse videntur. Cum primae periodi res omnes falsum classicismum imitantes ad instar magistri David confectae essent, opera magna posteriora (de voto Ludovici XIII et de Homeri apotheosi) Raphaelum Sanctium olebant. Novissimo tempore autem antiquitatem denuo complectens Stratronicam suam veterem in modum fecit. Apud Ingres delineandi et fingendi momentum colorem semper superat, inde querelae acres inter sic dictos "ingristas" et "coloristas" (Eugenii Delacroix artis cupidos) ortae sunt. Constat imagines eius saepe siccas cerni et extemporalia in operibus vix inveniri: econtra studia accuratissima, puritas et veritas linearum umbrarumque admirationem movent. Ingres et discipuli nonnulli ratione valde callida novam sobrietatem in artes Francicas influere fecerunt. Secundum exempla operum Ioannes Augusti Ingres chalcographias perpulcras fecerunt Theodorus Richomme, Ludovicus Calamatta et Ludovicus Petrus Henriquel-Dupont. Anno 1851 Lutetiae dominus Reveil edidit conspectus operum omnium. Relicta artis post mortem urbs natalis obtinuit, cuius magistratus museum in eius honorem aperuerunt.
Gaius Sentius Saturninus
Gaius Sentius Saturninus (nescimus, quando natus sit; mortuus est ante annum 14) senator Romanus primo saeculo a.C.n. fuit qui consulatum anno 19 a.C.n. gessit. Patria ei Atina erat. Adhuc adulescens - si quidem de eodem viro agitur - anno 43 a.C.n. Sexti Pompei factionem sequebatur et proscriptus est. Iam anno 39 tamen Romam redire potuit. Anno 19 consul creatus est, primo solus quia Augustus alterum consulatum sibi servatum aspernatus est, deinde ipso Augusto suadente cum Quinto Lucretio Vespillone. His consulibus imperium consulare Romae et in Italia Augusto datum est. Sentius XVvir sacrisfaciundis Ludis Saecularibus anni 17 a.C.n. interfuit. Tum proconsul Africae fuit et deinde (annis 10 ad usque 7 a.C.n.) legatus Augusti pro praetore Syriae factus est. Ibi in iudicio filiorum Alexandri et Aristobuli Herodi regi in tribunali adsidebat et mortem frustra dissuasit. Annis 6 a.C.n. - 3 a.C.n. in Germania sub Tiberio imperatore legatus pugnavit et ornamentis triumphalibus ornatus est. Ante Augustum mortuus est. Filii eius Gaius Sentius Saturninus consul ordinarius anni 4 et Gnaeus Sentius Saturninus consul suffectus eiusdem anni fuerunt. Tres filii enim ei erant qui omnes patrem  in Syria legati comitabantur.
Alexander Hamiltonius
Alexander Hamiltonius, vel Alexander Hamilton (Carolopolite Sanctorum Kitts et Nevis, 11 Ianuarii 1755 vel 1757—Novi Eboraci, 12 Iulii 1804), unus ex Conditoribus Civitatum Foederatarum, fuit Americanus miles, iurisconsultus, vir rerum civilium peritus, vir oeconomiae peritus, vir reipublicae peritissimus, revolutionarius, et primus Secretarius Thesauri Civitatum Foederatarum.
Condidit Argentaria Novi Eboraci; Monetam Civitatum Foederatarum (United States Mint); Prima Civitatum Foederatarum Argentaria (First Bank of the United States); "Systema Navium Actuariarum," postea Revenue Cutter Service, nunc Custodes Litoris Civitatum Foederatarum (United States Coast Guard); Factionem Foederalistam; et diurnum New-York Evening Post, nunc New York Post. Fuit secretarius et postea praeses Noveboracensis Manumissionis Societatis (McManus 1966:168).
Spectator
''The Spectator est:
Bellum stativum
Bellum stativum est modus belli gerendi, quo milites acies stativas in campo belli tenent, se in fossis defendentes. Hic modus belli saeculo XIX ortus est, cum amorum igniferorum vis magnopere aucta est, sed non mobilitas militum. Fossis bellicis late usi sunt milites in bello civili Americano (1861-1865), in bello Russo-Iaponico (1904-1905) et in primo bello mundano (1914-1918).
Expeditio sacra in Albigenses
Expeditionem sacram in Albigenses anno 1208 mandavit papa Innocentius III ut haeresis Catharorum in Occitania exstirparetur. Bella gerebant Simon IV (comes Montisfortis), et postea reges Franciae Philippus II et Ludovicus VIII, contra Raimundum Rogerium Trencavel, vicecomitem Carcasonis, comitesque Tolosae Raimundum VI et Raimundum VII et Petrum II Aragoniae. Anno 1229 finis expeditionis factus est a Promissione comitis Raimundi VII Lutetiae facta.
Origo expeditionis
Pontifex die 10 Martii 1208 in bulla "Rem crudelem" sic Cruce signatos ad bellum incitat: "Eia igitur, Christi milites! Eia, strenui militiae Christianae tirones! . . . Succendat vos ad tantam Dei vestri vindicandam iniuriam pius zelus!" Sic etiam mortem Petri de Castro Novo recapitulat, rationes expeditionis enumerat, indulgentiam promittit: "Cum igitur, post interfectionem praefati iusti, ecclesia ... absque consolatore in tristitia et marore sedente, fides evanuisse, perisse pax, haeretica pestis et hostilis rabies fortius invaluisse dicantur, ac, nisi potenter in huiusmodi novitate procellae succurratur eidem, paene penitus videatur ibidem navis ecclesiae naufragari, universam vestram . . . in tantae necessitatis articulo in virtute Christi confidenter iniungimus et in remissionem peccaminum indulgemus quatinus tantis malis occurrere non tardetis et ad pacificandum gentes illas . . . intendere procuretis et, quibuscumque modis revelaverit vobis Deus, haereticam inde studeatis perfidiam abolere, sectatores ipsius, eo quam Sarracenos securius quo peiores sunt illis, in manu forti et extento brachio impugnando."
Mox per alias litteras Innocentius expeditionem commovit, scilicet "Ut contra crudelissimos" et cetera diebus 8-11 Octobris 1208; "Benedicti vos" et cetera die 3 Februarii 1209.
Nexus externi
Albigensismo
Litterae Indiae
Litterae Indiae sunt litterae in subcontinente Indica usque ad 1947 atque in re publica Indiae deinde editae. Quae civitas viginti duas linguas publice agnoscit.
Prima litterarum opera per os a maioribus in posteris per subcontinentem tradebantur. Litterae Sanscritae in litteris oralibus illius Rigveda coepit, collectionis hymnorum sacrorum ex aetate ab anno 1500 ad annum 1200 a.C.n. fere. Ramayana et Mahabharata, poemata epica Sancritica, sub finem millennii secundi a.C.n. apparuerunt. Litterae Sanscriticae classicae nonnulla saecula millennii primi a.C.n. rapide maturabant, cum litteris Tamilianis Sangamisque, et Canone Palico.
Aevo mediaevale, litterae Cannadicae et Teluguicae saeculis nono et undecimo proprie apparuerunt, postquam litterae Marathicae, Orissenses, Bengalicae oriebantur. Deinde litterae in variis dialectis linguarum Hindicae, Persicae, Urduicae apparere coeperunt.
Regio secunda (Italia Romana)
Regio secunda, una ex undecim regionibus in quas divisa est Italia ab Augusto principe, regiones historicas Apuliam et Lucaniam orientalem necnon Calabriam comprehendit. Discriptio sic a Plinio Maiore in Naturali historia recitatur: A Diocletiano imperatore provincia facta est, quae ad dioesesin Italiam suburbicariam pertinebat.
Litterae Indiae
Saeculo vicensimo ineunte, Rabindranath Tagore, poeta Bengalicus, primus Indiae laureatus Nobelianus litterarum causa factus est. In litteris Indiae hodiernae sunt duo praemia litterarum: Sodalitas Academiae Sahitya et Praemium Jnanpith. Octona praemia Jnanpith linguis Hindicae et Cannadicae, quina Bengalicae et Malabaricae, quaterna Orissensi, Gujaratensi, Marathicae, Teluguicae, Urduicae, bina Assamicae et Tamulicae, atque unum Sanscriticae concessa sunt.
Litterae Vedicae
Inter exempla primorum operum in lingua Sanscrita Vedica conscriptorum sunt nucleus Vedorum et Upanishad. Inter alia exempla sunt Orsae Sulba, nonnulli ex primis textibus de geometria.
Litterae Sanscritae Epicae
Mahabharatum auctoris Ved Vyasa et Ramayanum auctoris Valmiki, poemata Sanscrite Epice conscripta, optima Indiae poemata epica late habentur.
Laurentius McMurtry
Laurentius McMurtry (Anglice Larry McMurtry; natus Wichita Falls in urbe Texiana die 3 Iunii 1936; mortuus die 25 Martii 2021) fuit scaenarista et scriptor mythistoriarum aliarumque rerum Americanus, qui operis Lonesome Dove gratia Praemium Pulitzer Mythistoriis dicatum anno 1986 accepit.
Telencephalon
Telencephalon est pars cerebri ex parte anterior prosencephali embryonalis procretum; in adultis telencephalon partem magnam cortices utriusque hemisphaerii continet.
Structurae telencephalicae sunt lobi frontales, parietales, temporales et occipitales cum partibus eorum et corticalibus et subcorticalibus. Etiam bulbus olfactorius, hippocampus, et nuclei basales ab telencephalo orti sunt.
Etymologia
Verbum telencephali de verbis Graecis τῆλε, procul ab, et ἐγκέφαλος, cerebrum, derivatur.
Embryologia
Structurae cerebri telencephalicae adulti ex parte tubae neuralis maxima anterius sita, ex proscencephalo enim, derivantur.
Daniel Keenan Savage
Daniel Keenan Savage, breviter Dan Savage (natus 7 Octobris 1964 ), est Americanus scriptor, sciens mediorum (Anglice: media pundit), diurnarius, et editor diurnorum. Ipse Savage Love ('Amorem Indomitum') conscribit, columnam inter civitates syndicatam et sexui coniunctionibusque humanis dicatam. Etiam laboravit ut director scaenicus, saepe nomine Keenan Hollahan, ex suo nomine medio et aviae nomine virginali.
Gaius Cilnius Proculus
Gaius Cilnius Proculus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Patria eius Arretium erat. Anno 87 consul suffectus creatus est. Filius eius Gaius Cilnius Proculus erat, consul suffectus anni 100.
Guillelmus Montisferrati
Guillelmus Montisferrati fuit:
Paulus Samuelson
Paulus Antonius Samuelson (natus Gary in urbe Indianae die 15 Maii 1915; mortuus Bello Monte Massachusettae die 13 Decembris 2009) fuit oeconomicus Americanus, qui anno 1970 Praemio Nobeliano Oeconomiae de oeconomia statistica laureatus est. Inter professores apud Universitatem Harvardianam docebat. Synthesim microoeconomiae cum macrooeconomia fecit.
Ars Magna
Habemus, et Cardanus habuit, solutionem cubicam a Scipione del Ferro, et illam quarti gradus a Ludovico Ferrari, mathematici Italiani quasi eadem generatio quam Cardanus.
Erat pars maioris series libri, a Cardano Opus Perfectum vocatur, sed ex ea pauca volumina iam vivit, illa qua in operibus omnibus Cardani est.
Conditores Civitatum Foederatarum
Conditores Civitatum Foederatarum fuerunt duces publici qui Declarationem Libertatis Civitatum Foederatarum signaverunt anno 1776, vel in Rebus Novis Americanis interfuerunt, vel Constitutionem Civitatum Foederatarum annis 1787–1788 composuerunt aut sanxerunt, vel administrationem Civitatum Foederatarum confecerunt.
Ricardus B. Morris, insignis rerum gestarum scriptor Americanus, in libro Seven Who Shaped Our Destiny: The Founding Fathers as Revolutionaries (1973), septem homines appellavit gravissimos reipublicae conditores: Beniaminum Franklinium, Georgium Washingtonium, Ioannem Adams, Thomam Jeffersonium, Ioannem Jay, Iacobum Madison, et Alexandrum Hamiltonium.
Asserius
Asser sive Asserius, monachus Cambriensis, episcopus Scireburnensis fuit qui scripsit Vitam Alfredi anno 893, quamquam aliqui historici dubitant an ipse vere huius operis auctor sit. Alfredo regi Regulam pastoralem papae Gregorii Magni et Consolationem philosophiae Boethii auxilium dedit Anglice reddere.
Michael Shaara
Michael Shaara (natus in Jersey City, Nova Caesarea die 23 Iunii 1928; mortuus die 5 Maii 1988) est scriptor Americanus, qui operis  The Killer Angels  gratia Praemium Pulitzer Mythistoriis dicatum anno 1975 consecutus est.
The Spectator (1711)
The Spectator fuit diarium litterarium annis 1711 et 1712 Londinii ab Iosepho Addison et Ricardo Steele scriptum, qui ambo antea in periodico The Tatler commentationes scripserant. Series prima Spectatoris fasciculos 555 habet in septem voluminibus collectos. Anno 1714, Ricardo Steele absente, fere 75 fasciculi seriei alterius editi sunt, qui in volumine octavo reperiuntur. Commentationes ex hoc diario extractae saepe saeculis XVIII et XIX reimpressae sunt.
Placenta (libum)
Placenta (e verbo Graeco, "libum") in opere culinario Romano fuit libum magna assiduitate factum e farina alica caseoque. Sub eodem nomine scriblitae vel crusta, simpliciora quam placentae Catonianae sed non omnino dissimilia, in Romania tempore nostro conficiuntur. Idem nomen, a Dacoromanica mutuatum, cuppediis generis lucunculorum applicatur in Hungaria (palacsinta), Austria (Palatschinke), Slovacia (palacinka), Slovenia et Croatia (palačinka). Placenta antiqua nomen suum Latinitati recentiori linguisque vernacularibus dedit in sensu novo placentae uterinae, in re botanica etiam usitatum.
Placenta Romanorum
Cato maior in libro suo De agri cultura sic mandat:
Id, ego, et superego
Id, ego, et superego sunt notiones psychanalysis a Sigismundo Freud ad modum operandi mentis humanae describendum excogitatae.
Freud mentem hominis putat in interactione id, ego, superego consistere. Ego, et aliquatenus superego, conscia sunt vel superficie conscia. Id permanet inscium. Una personalitatem constituunt. Id elementum constans et quidem semper praesens est, quod regitur 'principio voluptatis'. Initio Freud vidit id ex vi sexuali exsistere. Post primum bellum mundanum tamen Freud necesse esse sensit alium addere instinctum. Ergo proposuit Thanaton, instinctum mortis. 'Ego' est sensus sui, et superficies personalitatis.
Vladimirus Dahl
Vladimirus Ioannis filius Dahl, seu Dal (Russice Владимир Иванович Даль, tr. Vladimir Ivanovič Dal’), natus die 10 Novembris anno 1801, mortuus die 22 Septembris anno 1872, fuit scriptor, ethnographus et lexicographus Russicus. Opus magnum Vladimiri Dahl est Lexicon explicans linguae Russicae maioris vivae.
Biographia
Vladimirus Dahl die 10 Novembris (22 Novembris secundum Calendarium Gregorianum) anni 1801 in Fabrica Prataliensi Imperii Russici (quod oppidum nunc est urbs Pratalia) natus est. Pater eius linguista, theologus et medicus Ioannes Christianus Dahl Dano genere erat. Mater Vladimiri Maria erat originis Germanicae Hugenotium ui fuit polyglotta.
Vladimirus Dahl annis 1814 – 1819 Petropoli in schola navali educabatur et dein per aliquot annos munus in classi sustentabat. Anno 1826 studiosus facultatis medicae Universitatis Dorpatensis factus est, ubi studium suum anno 1829 complevit. Postea initio ut medicinae operat dedit et in nonnullis expeditionibus militaribus participavit, dein functionarius factus est. Anno 1838 socius correspondens Academiae Scientiarum Imperialis Petropolitanae, operum historiae naturalis dedicatorum gratia electus est.
Vladimirus Dahl obiit Moscuae, die 22 Septembris anni 1872.
Lucius Minicius Rufus
Lucius Minicius Rufus (nescimus, quando natus sit, mortuus post annum 101) senator Romanus primo et secundo saeculo post Christum natum fuit. Minicius proconsul Bithyniae et Ponti provincia Domitiano imperatore fuit, tum legatus Augusti pro praetore Galliam Lugdunensem administravit. Anno 88 consul ordinarius cum Domitiano imperatore factus est. Circa annum 95 pontifex factus est.
Harper Lee
Harper Lee, nomine pleno Nelle Harper Lee (nata Monroeville in oppido Alabamae die 28 Aprilis 1926; die 19 Februarii 2016 mortua), quae ab universitate Alabamensi sine lauris abscedit, fuit scriptrix Americana, qui Praemium Libertatis Praesidentiale anno 2007 accepit et cuius mythistoriae To Kill a Mockingbird Praemium Pulitzer mythistoriis dicatum anno 1961 tributum est.
Michael Delaporte
Michael Delaporte (natus mense Septembri 1806 – mortuus est die 30 Septembris 1872), Ioannis Baptistae Regnault discipulus, quamquam iuvenis picturae studuerat, postea  ut scriptor praecipue fabularum scaenicarum operam dedit.
Annales ecclesiastici
Annales ecclesiastici est opus historicum de Ecclesia Catholica in multis voluminibus a Caesare Baronio bibliothecario Vaticano inter annos 1588 et 1607 scriptum et divulgatum, postea ab aliis continuatum et recensum.
Andreas Kim Taegon
Sanctus Andreas Kim Taegon (natus die 21 Augusti 1821 - mortuus die 16 Septembris 1846) fuit Coreae meridionalis presbyter Christianus. Carnificatus est cum 103 aliis. Sanctus proclamatus 103 cum his martyribus aliis est a papa Ioanne Paulo II. Festum eius die 20 Septembris celebratur.
Casparus de la Fontaine
Casparus, vulgo plene Gaspard Théodore Ignace de la Fontaine (natus urbe Luxemburgo die 6 Ianuarii 1787- ibidem mortuus die 11 Februarii 1871), causidicus, fuit politicorum peritus et Luxemburgi primus minister a die 1 Augusti usque ad diem 2 Decembris 1848. Filii tres Caspari de la Fontaine fuerunt Leo (1819-1892), vir publicus et botanista; Edmundus (1823-1891), compositor; Alphonsus (1825-1896), zoologus.
Reginaldus Aurelianensis
Reginaldus Aurelianensis (urbis Aureliani Franciae incola; natus anno fere 1180; mortuus 1220) fuit professor iuris canonici apud Parisienses. Ille et Manasses de Siligniaco, episcopus Aurelianensis, anno 1218 peregrinatores ad Hierosolyma iter susceperunt; Reginaldus aegrotans in urbe Roma iacebat ibique a Dominico Oxomensi visitatus in Ordine Praedicatorum receptus est. Die 24 Iunii eiusdem anni a Genua ad Terram Sanctam mare traiicit. Ab Hierosolymis regressus Bononiae et mox Lutetiae praedicavit. Multos, inter quos Iordanum de Saxonia, in Ordinem intrare suasit. Mense Februario anni 1220 mortuus est.
Victor de Tornaco
Victor de Tornaco (natus in oppido Sterpenich, Arlon die 7 Iulii 1805; in oppido Voort mortuus die 26 Septembris 1875), fuit politicorum peritus et Luxemburgi primus minister a die 26 Septembris 1860 usque ad diem 3 Decembris 1867.
Lycopolis
Lycopolis sive Lyco, hoc est "lupi civitas" (Arabice أسيوط ˀAsyūṭ; Hieroglyphice  Sȝw.ty, Demotice Sywṱ, Coptice Ⲥⲓⲟⲟⲩⲧ Siout; Accadice 𒅆𒀀𒌋𒌅 Šijāutu) est urbs circiter 395.000 incolarum (anno 2008) in media Aegypto. Ibi antiqui venerabantur deum Oupouaout qui lupo vel potius thoi adsimulabatur. Nam mumiae huius animalis in necropoli repertae sunt.
Ioannes Iacobus Willmar
Ioannes Iacobus Willmare (natus urbe Luxemburgo die 6 Martii 1792; ibidem mortuus die 20 Novembris 1866), causidicus et postea iudex, fuit politicorum peritus et Luxemburgi primus minister a die 2 Decembris 1848 usque ad diem 23 Septembris 1853.
Ioannes Theodericus Genscher
Ioannes Theodoricus Theodericus, vulgo Hans-Dietrich Genscher (natus 21 Martii 1927 in oppido Reideburg, mortuus die 31 Martii 2016 in Wachtberg-Pech) vir publicus Theodiscus et sodalis Factionis Democraticae Liberalis Germaniae erat.
Iuventus et munus
Pater iuris peritus fuit, qui anno 1937 morti obiit, mater filia agricolae erat. Ioannes-Theodericus gymnasium Salinis Saxonicis frequentabat, Bello Orbis Terrarum II ab anno 1943 adiutor exercitus aerarii fuit, anno 1945 etiam miles voluntarius factus est et brevi tempore captivus Americanorum et Britannorum fuit. Bello finito anno 1946 Salinis Saxonicis maturitatem adeptus est atque ad usque annum 1949 eodem loco atque Lipsiae iurisprudentiae et oeconomiae studebat, tum primam probationem accepit. Ab anno 1949 Salinis Saxonicis referendarius operam dedit, sed 20 Augusti 1952 propter dictaturam communistarum in partem occidentalem Germaniae fugit. Ibi Bremae iterum referendarius fuit atque Hamburgi secundam probationem accepit. Tum iuris consultus Bremae operam dedit atque annis 1956 - 1959 adlatus legatorum FDP Dietae Foederalis fuit.
Cursus honorum
Genscher iam anno 1945 sodalis liberalis factionis LDPD factus est, post fugam sodalis FDP fiebat. Annis 1962 - 1964 secreatarius generalis suae factionis erat et anno 1965 legatus FDP in Dietam Foederalem electus est, quem magistratum ad annum 1998 tenuit. Anno 1968 vicarius praeses, 11 Octobris 1974 praeses suae factionis electus est. Anno 1969 una cum Gulielmo Brandt (SPD) cancellario foederali foedus regendi fecit et 22 Octobris eius anni Administer Foederalis Rerum Internarum factus est. Postquam Gualterus Scheel Praeses Foederalis Germaniae electus est, Genscher a novo cancellario Helimuto Schmidt (SPD) Administer Foederalis Rerum Exterarum nominatus est. Quem officium etiam tum tenuit, cum Helimutus Kohl Genscher et FDP adiuvantibus novus cancellarius Theodiscus electus est. Anno 1985 ab officio praesidis FDP se recepit, quod posthac Martinus Bangemann accepit. Kohl et Genscher anno 1989/1990 disceptationibus multis cum nationibus diversis adepti sunt, ut Germania iterum unificata sit. 18 Maii 1992 etiam Administer Foederalis externarum rerum se recessit, Nicolaus Kinkel (FDP) eius successor nominatus est. Eo tempore praeses honorarius FDP creatus est. Anno 1998 etiam e dieta Foederalis se recessit. Die 31 Martii 2016 Genscher mortuus est.
Experimentum Griffith
Griffith iis annis consilium inierat Streptococcum pneumoniae investigandi, quod bacterium causa est inflammationis pulmonum. Duabus bacteriorum stirpibus usus est, quarum
Constat stirpi S pneumoniam effici, cum systema immunologicum animalis valeat se ab stirpi R defendere.
Griffith experimento suo bacteria stirpis S calore necavit eorumque reliquias bacteriis stirpis R addidit. Etsi nec stirps R sola nec reliquiae stirpis S per se valerent experimentalibus nocere muribus, coniunctim tamen mortifero mures morbo affici perspexit Griffith. Itaque exitum experimenti sui interpretatus dixit nonnulla bacteria II-R materiam geneticam e bacteriis III-S calore necatis reliquam nacta ita esse mutata, ut morbum efficerent mortiferum.
Hanc materiam geneticam hodie cognovimus DNA esse bacteriorum III-S. DNA enim bacteriorum calore necatorum superstes in bacteria II-R irrepsit, quo factum est, ut haec sibi capsulam polysaccharidicam conficere possent protectricem. Quo geno armata bacteria II-R mortifera sunt mutata.
Carolus Matthias Simons
Carolus Matthias Simons (natus in Bitburg die 27 Martii 1802; mortuus urbe Luxemburgo mortuus die 5 Octobris 1874), causidicus, fuit politicorum peritus et Luxemburgi primus minister a die 23 Septembris 1853 usque ad diem 26 Septembris 1860.
Adolphus Fridericus (rex Sueciae)
Adolphus Federicus , (Suedice  Adolf Fredrik  natus in oppido Gottorf die 14 Maii 1710 – Holmiae obiit die 12 Februarii 1771), fuit Rex Sueciae ab anno 1751 usque ad mortem. Sententia eius fuit: Salus publica salus mea
Collegium Trilingue
Collegium Trilingue, sive Collegium Trium Linguarum, sive etiam Collegium Buslidianum (Francogallice: Collège des Trois-Langues), conditum est anno 1517 impensis curisque humanistae Hieronymi Buslidii, qui ut erat amicus Erasmi voluit institutionem humanisticam Lovanii in urbe ad bonas litteras promovendas instituere.
Collegium situm erat in Foro Piscium, loco frequentatissimo, populari et tumultuoso ubi habitabant piscatores et venumdabantur pisces et quo piscatores e bracchio fluminis Delae quae huc, coram domibus fluebat, afferebant de naviculis inter clangores turbae, dolia referta haringis et piscibus variis quorum foetor spargebatur ubique.
Hoc in collegio docebantur tres linguae: Graeca, Latina, Hebraïca.
Collegium, quod paulatim saeculis XVIImis et XVIIImis quasi pars Studii Generalis Lovaniensis factum est quocum intrinsecus erat conexum, perrexit suam vitam usque ad annum 1797 cum abolitum est Studium Generale Lovaniense.
Acidum lacticum
Acidum lacticum est compositum organicum et acidum carboxylicum) formulae CH3-CH(OH)-COOH. Forma iontibus onerata (sal acidi fumarici) lactatum CH3-CH(OH)-COO- dicitur.
Casei confectione ineunte cum lacte bacteriorum ope acidificata demum saccharum in acidum lacticum convertitur.
Currente in scientia lactato multae functiones sunt: ut productum glycolysis, in pars metabolismi cancrorum.
Fridericus I (rex Sueciae)
Fridericus I  ( Suedice  Fredrik av Hessen  natus Cassalae in Germania die 17 Aprilis 1676 – Holmiae obiit die 25 Martii 1751), usque ad mortem fuit Rex Sueciae ab anno 1720, cum uxor eius Ulrica Eleonora regno se pro marito abdicavit, et comes Hassiae ab anno 1730. Sententia eius fuit: in Deo spes mea.
Consilium Rei Publicae Democraticae Germanicae
Consilium conditum
Postquam praeses primus RDG Gulielmus Pieck 7 Septembris 1960 mortuus est, duces Germaniae orientalis constituerunt, ut postea conplures homines caput rei publicae essent. 12 Septembris 1960 lex de constitutione anni 1949 reformanda promulgata est, quo Consilium Rei Publicae in loco praesidis officio capits fungeretur.
Sodales et praeses Consilii
Consilii sodales fuerunt
Officia Consilii rei publicae
Consilium Rei publicae de his rebus constituere debuit: Quamquam sodales omnes de iure aequi fuerunt, tamen re vera praeses consilii omnia decrevit. In Consilio non saepe consulebatur.
Finis Consilii Rei Publicae
Postquam homines RDG anno 1989 dictaturam communistam aboleverunt, ultimus consilium rei pulicae a Manfredo Gerlach, sodali LDPD rectum est. Mense Martio 1990 autem, cum primo suffragium liberum in Germania orientali habita esset, factiones conveniunt de RDG celeriter cum Germania Occidentali consocianda. Itaque consilium novum non iam electum est et Sabina Bergmann-Pohl, praeses camaerae popularis, ultimum caput RDG pro tempore nominata est.
Imḥammad al-Zantānī
Al-Zantānī Imḥammad al-Zantānī, litteris Arabicis الزناتي إمحمد الزناتي (natus fortasse aut 1937 aut 1944) est politicus et negotiator Libycus. Fuit secretarius congressus popularis generalis Libyae ab anno 1992 usque ad 2008 quibus annis Muammar al-Gaddafi imperabat. Fuit etiam inter principes societatis mercatoriae Tamoil.
Hieronymus Cardanus
Hieronymus Cardanus (natus Papiae die 24 Septembris 1501; Romae mortuus die 21 Septembris 1576 a morte voluntaria) fuit mathematicus, medicus, philosophus, astronomus et astrologus Italicus, qui studii probabilitatis et aequationis cubicae peritus et numerus imaginarium inventus est.
Apud sanctam inquisitionem suspicionem movit etiam magiae peritus et haereticus esse. Alma mater sua fuit Alma Ticinensis Universitas.
Nexus externi
‎
Pseudo-Mesue
Pseudo-Mesue est nomen ab eruditis recentibus auctori cuidam anonymo datum, qui in Europa meridiana ante annum 1281 opera quattuor medica vel pharmacologica Latine confecisse censetur. Quae opera saeculis XV et XVI crebriter edita sunt sub nomine "Mesue", i.e. medici Arabici Ioannis filii Mesue, anno 857 mortui.
Antidotarium Mesue
Antidotarium seu Grabadin est opus praecipuum huius auctoris pseudonymi. Commentaria saepe in editiones adduntur, scriptoribus Christophoro de Honestis, Ioanne Manardo, Iacobo de Partibus,. Separatim prodisse solent Lumen apothecariorum a Quirico de Augustis anno 1486, Luminare maius ab anno 1490, "Censura" a Bartholomaeo Urbevetano et Angelo Palea Iuvenatiensi anno 1543 divulgata.
Canones universales
Canones universales sunt liber de medicinis laxativis. Commentarium Mundini de Leuciis, titulo Expositio super Canones universales, cum hoc opere divulgari solet.
Liber graduum simplicium
Liber graduum simplicium medicamenta simplicia ordine facultatum et graduum enumerat.
Practica
Practica est opusculum praeliminare de arte medica. Iuxta hunc librum divulgari solent supplementa Francisci de Pede montium, titulo Additiones, et Petri Aponi, titulo Complementum.
Gaius
Gaius (interdum Caius) fuit praenomen Romanum masculinum; abbreviatio huius praenominis fuit C.. Etiam tempore nostro nonnulli tale praenomen habent.
Canso de la Crosada
Nomine Canso de la Crosada, scilicet "Carmen de Expeditione Sacra", appellatur carmen epicum sine titulo Occitanice scriptum, fons perutilis historiae expeditionis sacrae quam papa Innocentius III in haeresim Catharorum mandavit, a mense Martio anni 1208 usque ad mensem Iulium anni 1219. Id carmen uno libro manu scripto servatum necesse est in duas partes dividere, quorum prima a Guillelmo Tutelensi anno 1213 composita est, altera autem a poeta anonymo post annum 1222.
Pars prima
Pars prima, ut dicit prologus, est la cansos que maestre Guilhelms fit, carmen a magistro Guillelmo factum, clerico Tutelae in Navarra nato, qui "totam terram vidit combustam et destructam quia populus haeresim acceperant". Hoc carmen, ad numerum 2749 versuum productum, res annorum 1208-1213 narrat e parte Cruce signatorum ecclesiaeque catholicae.
Pars altera
Continuatio, ad numerum 6811 versuum producta, narrat res annorum 1213-1219, proelium iuxta Murellum commissum, mortem Simonis comitis Montisfortis, e parte Raimundi VI comitis Tolosae. Auctor anonymus fuit, ut apparet, theologiae legumque doctus; fortasse Concilio Laterano Romae cum Raimundo adfuit. Pro rebus annorum 1216-1219, Historia Albigensi Petri Vallis Cernaii partim deficiente, eruditi hodierni hoc carmen ut fontem principalem accipiunt. In ultimis versibus poeta dimittit urbem Tolosam sub tutela Dei et sancti Sernini et sub regno "iuvenis comitis", id est, Raimundi VII qui succedit patri suo anno 1222.
Guillelmus Montisferrati (Dominicanus)
Guillelmus Montisferrati, fortasse eiusdem familiae Aleramicorum ad quam pertinuerunt marchiones Montisferrati in regione Pedemontio, fuit monachus Dominicanus et missionarius. Iuvenis apud Ugolinum Signinum degens (anno circiter 1216) cum Dominico Oxomensi incedit et de opere missionario apud Borussos sive alios partium borealium habitantes collocutus est. Postea per duos annos apud Parisienses studuit; mense Iunio 1219 Dominicus eum ibi visitavit et in Ordine Praedicatorum induxit. Inde mense insequenti ambo cum fratre Iohanne quodam ad Mediolanum et Bononiam iter fecerunt, inde rursus Florentiam et Viterbium ubi cum papa Honori III incederunt; cum quo Guillelmus manebat amicus. Bononiae fuit anno 1221 quo tempore Dominicus ibi mortuus est. Testimonium suum ad canonizationem Dominici anno 1233 obtulit.
Mox ante annum 1237 Guillelmus in India Maiore patriarcham Nestorianorum in communionem Romanam advehere conabatur. Nihil de eo annis posterioribus refertur.
Gaius Iunius Silanus
Gaius Iunius Silanus (quando natus mortuusve sit, nescimus) senator Romanus primo saeculo ante Christum natum erat. De eius parentibus vel liberis nihil certi novimus, sed anno 17 a.C.n. consul ordinarius creatus est.
Idris I
Idris I (Arabice ‏إدريس السنوسي‎) natus die 12 Martii 1890; mortuus exsul Cairi in Aegypto die 25 Maii 1983) fuit Libyae rex ab anno 1951 cum Libya, antea colonia Italica, libera civitas facta est usque ad annum 1969 cum a seditione a ducta depositus est.
Raimundus VI (comes Tolosae)
Raimundus VI (natus 27 Octobris 1156; mortuus 2 Augusti 1222) fuit comes Tolosae et marchio Provinciae ab anno 1194 usque ad 1222, comes autem Melgoriae ab anno 1173 usque ad 1190. Fuit filius comitis Raimundi V et Constantiae uxoris eius.
Familiaris eius fuit poeta anonymus Carminis de expeditione sacra, qui cum Raimundo Romam adivit et de Concilio cantavit. Eo tempore aulam Tolosanam frequentaverunt trobatores inter quos Raimundus de Miraval; ille et comes ipse, cum carmina inter se miserunt, agnomini usi sunt ambo "Audiart". Comes etiam cum Guidone de Caballione anno 1215 carmina mutuavit.
Familia
Quinque mulieres in matrimonium duxit, videlicet:
Gaius Furnius
Gaius Furnius (nescimus, quanod natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo ante Christum natum fuit. Pater eiusdem nominis ut Furnius ipse orator clarus erat. Gaius Furius annis 22 a.C.n. ad usque 19 legatus Augusti pro praetore Hispaniae Citerioris erat ubi Cantabros et Astures domuit, tum anno 17 consul ordinarius creatus est. Praeterea amicua et adiutor poetae Horatii erat.
Emmanuel Servais
Emmanuel Servais (natus in Mersch die 11 Aprilis 1811; mortuus in Bad Nauheim die 17 Iunii 1890), causidicus et scriptor, fuit politicorum peritus et Luxemburgi primus minister a die 3 Decembris 1867 usque ad diem 26 Decembris 1874.
Felix de Blochausen
Felix de Blochausen (natus in oppido Birtringen, Schieren die 5 Martii 1811; ibidem mortuus die 15 Novembris 1890) fuit politicorum peritus et Luxemburgi primus minister a die 26 Decembris 1874 usque ad diem 20 Februarii 1885.
Decimus Plotius Grypus
Decimus Plotius Grypus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus de origine equestri primo saeculo post Christum natum fuit. Anno 69 a Vespasiano Augusto inter tribunicios adlectus et Legioni VII Claudiae praepositus est. Anno 70 in loco Lucii Tettii Iuliani praetor electus est. Anno 88 consulatum suffectum adeptus est.
Robertus Southey
Robertus Southey (Robert Southey; natus Bristoliie die 12 Augusti 1774; mortuus Londinii die 21 Martii 1843) fuit poëta Anglicus, fautor motus Romantici, gregis "poëtarum Lacuum" particeps cum Gulielmo Wordsworth et Samuele Coleridge, ab anno 1813 usque ad mortem poeta laureatus regum Britanniarum. Fuit et rerum gestarum scriptor; vitas etiam conscripsit Ioannis Bunyan, Ioannis Wesley, Gulielmi Cowper, Olivarii Cromwell, Horatii Nelson.
Eduardus Thilges
Eduardus Thilges (natus in Klerf die 17 Februarii 1817; mortuus urbe Luxemburgo die 9 Iulii 1904) fuit politicorum peritus et Luxemburgi primus minister a die 20 Februarii 1885 usque ad diem 22 Septembris 1888.
Appius
Appius fuit praenomen virile Romanum, saepe in gente Claudia adhibitum. Appietas, vocabulum iocosum a Cicerone creatum, nobilitatem Appiorum significat.
Foedus Smalcaldicum
Foedus Smalcaldicum, quod etiam Liga Smalcaldica vocatur, factum est 27 Februarii anno 1531 Smalcaldiae, ut conditores qui fuerunt duces et urbes protestantium religionis electoris Saxoniae atque landgravii Hassiae ductu in res imperatoris Caroli eius nominis quinti politicas, quoad ad religionem spectabant, se defenderent.
Cooke Comitatus
Cooke Comitatus  (Anglice:  Cooke County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 36363 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Gainesville, anno 1848 creatus est. In hoc comitatu decima pars incolarum (accurate 10%) oriunda e America Latina est et haud Anglice domu (9.7%) loquitur.
Fridericus Simoons
Fridericus Simoons (Frederick John Simoons natus anno 1922 annoque 2022 mortuus) fuit geographus et anthropologus Americanus.
ʿAlī ʿAbd al-Salām al-Turaikī
ʿAlī ʿAbd al-Salām al-Turaikī, litteris Arabicis علي عبد السلام التريكي, linguis Europaeis saepe Ali Treki (natus anno 1938; mortuus die 19 Octobris 2015) fuit politicus et legatus Libycus.
Fridericus Simoons
Vita
Patre Batavo, matre Belgica, Fridericus Simoons Philadelphiae die 2 Novembris 1922 natus est. Novarci in Nova Caesarea educatus est. Alumnus fuit universitatis Rutgersensis breveque temporis spatium Harvardianae. Ad studia geographiae culturalis conversus Berkeleiae apud universitatem Californiensem gradum doctoratus anno 1956 accepit, Caroli Sauer discipulus, dissertatione prolata The peoples and economy of Begemden and Semyen, Ethiopia.
Docuit apud universitatem Wisconsinensem ab anno 1957, interdum et alibi, sed ab anno 1969 fuit professor geographiae apud universitatem Californiensem in urbe Davis institutam. E quaesitionibus suis ethnographicis de consuetudinibus praesertim cibariis opera utilissima scripsit: Eat Not This Flesh (1961) de interdictionibus ciborum, Food in China (1991) de alimentis coquinisque Sinarum, Plants of Life, Plants of Death (1998) de usu plantarum tam edulium quam venenosarum, atque cum muliere Elisabetha Simoons A Ceremonial Ox of India (1968) de bubus in India sacris. Annum iam centesimum agens die 30 Iunii 2022 Sonoma in urbe mortem obiit.
Tabula Apula
upright=1.3|thumb|Despectus in Tabulam Apulam, ex [[Fanum Sancti Ioannis Rotundi|Fano Sancti Ioannis Rotundi]] upright=1.3|thumb|Despectus in Tabulam Apulam prope [[Castrum Sanctissimae Trinitatis]] Tabula Apula (Italiane Tavoliere delle Puglie) est territorium in Apulia septentrionali (Capitanata), origine planitia levatoria, 3 000 aut 4 000 chiliometra quadrata latum cuius fines sunt ad occidentem Montes Daunii, ad orientem Garganus mons et Mare Hadriaticum, fluvii Aufidus ad meridiem et Fortior ad septentrionem.
Iapyges
Iapyges sive Iapygii sunt populus Illyricus, qui secundum mythum ab Iapyge Daedali filio originem ducit.
Tabula Apula
De hoc loco Fridericus II dixit: Si Dominus sciisset hanc planitiem Apuliae, lux oculorum meorum, restavisset vivere hic.
Nomen "tabula" (vulgo tavoliere) venit a tabulis censuariis Romanis.
Iapyges
Nomen dederunt Iapygiae, quae hodie Apulia vocatur, in quam per fretum Hydruntinum e maris Hadriatici ora orientali transierunt. Hic in tribus gentibus divisi sunt: Daunii et Peucetii (cuncti sub nomine Apuli), et Messapii (fortasse eadem gens quae Calabri et Sallentini appellata est).
Imperium Cossanum
Imperium Cossanum, primo saeculo p.C.n. ortum, tertio autem demisso, erat civitas quae inter annos fere 150 et 250 maxime florens, a Tadzikistania usque ad Mare Caspium, ab Afgania usque ad Gangetin terram tendebat. Creata est a tribu Cossano Tocharorum, gentis Uiguristaniam hodiernum habitantis. Imperium commercium diplomaticum cum Roma, Persia, et Sinis, et diu inter gentes occidentales et orientales interpretes erant.
Origo
Secundum fontes Sinicos, Tochari Indici (月氏 Yuezhi) divisi sunt in tribus quinque, nempe 貴霜 Guishuang (Cossanos), 休密 Xiūmì, 雙靡 Shuangmi, 肸頓 Xidun, et 都密 Dūmì. A Sinkiango ad occidentem solem fugati sunt ab Hunnis annis 176 –160 a.C.n., et Imperium Bactrianum Graecum anno fere 135 a.C.n. attingentes, dynastas Graecos illius terrenae dimoverunt usque in terrenum hodiernae Pakistaniae.
Diversarum gentium Imperium
Saeculo insequenti, Cossani praeter tribus alios Tocharianos eminebant, quos firme confoederaverunt, et suo nomine nominaverunt.
Cossani, paulatim terrenam ab Indoscythis vincentes, in meridiem versi, Gandaram occupaverunt.
Elementa multa Hellenismi asciverunt, et litteras ipsas Graecas in linguam Bactrianam adoptaveruunt, aditis litteris Ϸ (š) et ΟΟ (ō seu potius v). Nummos cudebant secundum exempla Graeca, quibus inscripserunt titulos Graecos et Palios (litteris Charosthiis) usque ad regnantem Canescem, et postea Graecis et Bactrianos.
Cossanorum regimen commercium nauticum in Mare Indico cum commercio Viae Sericariae coniunxit. Unitas laxa et status paene pacis Sericam Romam attulerunt, multasque urbes creaverunt.
Heraeus (1-30 p.C.n.)
Heraeus erat, verisimiliter, Regum Cossanorum primus, et fortasse Graecorum socius (similes nummos excudebat). Verisimiliter pater erat Cozulae Cadphisae.
Cozules Cadphises
Secundum Hou Hanshu, librum Historicum Sinensem:
Haec certamina militaria fortasse inter annos 45 et 60 locum habuerunt, ex quibus Imperium Cossanum ortum est, et a Cadphisae prole auctum.
Cozules multos nummos edit, necnon duos filios, nempe Sadaṣkaṇam et Soterem Magnum
Soter Magnus (80-105 p.C.n.)
Filius Cadphisae videtur fuisse Vima Taktu, qui numquam nomen suum lingua Graeca scripsit sed potius titulum Σωτήρ Μέγας, id est Soter (Salvator) Magnus. Secundum inscriptionem Rabatak, hic erat Oemae Cadphisae pater, Canescae I avus. Fines Imperii in partem inter septentriones et occasum solis spectantem Indiae protullit. Secundum Hou Hanshu:
Oemes Cadphises (105-127 p.C.n.)
Oemes Cadphises erat filius Soteris Magni, paterque Canescae I. Multos nummos, multasque inscriptiones edit.
Canesces I (127-147 p.C.n.)
Canesces I, rex quintus Cussanus, imperator maximus secundus, 28 annos saltem ab anno fere 127 floruit. Duae erant tunc urbes maximae et praeclarae, et fortasse igitur regiae: Purušapura (hodie Pesavaria in Pakistania) et Methora (in India ad septemtriones spectans). Urbs tertia (fortasse regia aestiva) erat Capisa, in qua "Thesaurus Capisenus," multa opera artis egregiae comprimens ab omnibus terris, a Graecia usque ad Seres, inventus est. Secundum inscriptionem Rabatak, Canesca erat filius Oemae Cadphisae, nepos Soteris Magni, pronepos Cozulae Cadphisae. Constat nunc aetas Canescae anno 127 incohasse.
Cossani et Buddhismus
Florebat etiam commercium cultus civilis inter gentes, unde ortus est Graecobuddhismus, philosophiarum morumque et Hellenisticorum et Buddhisticorum, qui Mahayana factus mox in Asiam mediam septentrionalemque permeaturus erat.
Canesces pernotus est apud Buddistas, secundum quos magnum concilium in Caspira convocavit, quod concilium generis Mahayanae Buddhismi pantheistici principium esse habetur, et schisma cum Buddhismo Nicaya effecisse. Canesces quoque iussit utscripta sacra Mahayana e "pracrito" (i.e. vernaculo sermone) Gandarensi in Sanscritum verterentur. His de causis, cum rege Maurya Piodassa, Rege Indograecus Menandro I, et seriore Harsha, in maximis patronis Buddismi numeratur.
Cultores Cossani in arte Gandarensi depicti
Complures imagines habemus a Gandara, in medio imperio, Cossanorum, ini quibus in tunica, cingulo, bracchis, peronibus depinguntur, Buddhamque et Maitreyam colentes, numquam autem cum imagine "Buddhae Stantis" Hellenistica coniunguntur, quae fortasse igitur aevo antiquiori pertinet. Tales Zoophori iam iam more satis Indico factae sunt, valdeque ab imaginibus Hellenisticis vetustioribus differunt.
Commercium cum Roma
Fontes classici nonnumquam legationes Bactrianas Indicasque ad Imperatorem Romanum missas saeculo secundo, verisimiliter a Cossanis. Exempla:
Secundum librum historicum Sinensem Hou Hanshu, bonorum commercium inter Tianzhu (partem inter septentriones et occasum solis spectantem Indiae) et Da Qin (Imperium Romanum) illo tempore fiebat:
"Regia aestiva" Imperatoris Cossani, Capisa, excavata nobis multa bona Romana patefecit, praesertim vitrea varia. <!--
Contacts with China
In recognition for their support to the Chinese, the Kushans requested, but were denied, a Han princess, even after they had sent presents to the Chinese court. In retaliation, they marched on Ban Chao in 86 CE with a force of 70,000, but, exhausted by the expedition, were finally defeated by the smaller Chinese force. The Yuezhi retreated and paid tribute to the Chinese Empire during the reign of the Chinese emperor Han He (89–106).
Later, around 116 CE, the Kushans under Kanishka established a kingdom centered on Kashgar, also taking control of Khotan and Yarkand, which were Chinese dependencies in the Tarim Basin, modern Xinjiang. They introduced the Brahmi script, the Indian Prakrit language for administration, and expanded the influence of Greco-Buddhist art which developed into Serindian art.
The Kushans are again recorded to have sent presents to the Chinese court in 158–159 CE during the reign of the Chinese emperor Han Huan.
Following these interactions, cultural exhanges further increased, and Kushan Buddhist missionaries, such as Lokaksema, became active in the Chinese capital cities of Loyang and sometimes Nanjing, where they particularly distinguished themselves by their translation work. They were the first recorded promoters of Hinayana and Mahayana scriptures in China, greatly contributing to the Silk Road transmission of Buddhism.-->
Occasus
A saeculo 3, Imperium Cossanum diffrangi et frustatim dissolvi incipiebat.
Circa 225, Bazodeo I mortuo, imperium in partes Occidentalem, Orientalemque divisum est. Circa 224–240, Sassanii Bactriam et partem septentrionalem Indiae invaserunt, quibus nomen damus Indosassaniorum.
Medio saeculo 4, Cidares, Imperio Cossano cliens, patronos suos superavit, et Regnum Cidarium condidit. Nihilominus cum nummos stylo Cossano pactos edebat, ipsum se habebat esse et Cossanum. Cidaritae satis florere videntur, sed non adeo ut Cossani praeteriti.
Imperii Cossani reliquiae denique perierunt invadentibus Hephthalitis et postea Musulmanis.
Aulus
Aulus, rarius Olus, fuit praenomen virile Romanum (abbreviatio: A.), quod Georgius Davis Chase dicit a deminutivo quod est *avulus aut ab olla esse deductum, coniunctionibus cum Etrusco avile et verbo alendo reiectis.
Albertus Bona
Albertus Bona (natus Mediolani die 7 Novembris 1978) est moderator cinematographicus, pellicularum scriptor et actor Italicus.
Bibliotheca Universitatis Cantabrigiensis
Bibliotheca Universitatis Cantabrigiensis professoribus discipulisque omnium facultatum et collegiorum huius universitatis destinatur.
Historia
Haec bibliotheca, olim libraria communis vel bibliotheca publica nuncupata, ante annum 1416 condita est: eo enim anno Gulielmus Loring sic legavit: "Item volo quod omnes libri mei juris civilis remaneant in communi libraria scolarium universitatis Cantebrigg' in perpetuum." Catalogus antiquissimus, anno circiter 1424 confectus, volumina 122 enumerat.
Bibliographia
Textus
Christina Stumbelensis
Christina Stumbelensis, sive Coloniensis, (* die 24 Iulii anno 1242 Stumbeli civitati iuxta Coloniam Agrippinam, † die 6 Novembris 1312 ibidem), fuit mystica mediaevalis.
Iam 13 annos nata in coetum Beginarum Coloniae recepta est. Pietas ascesisque austera sua tam agitaverunt socias ut Stumbele civitatem rediverit. Anno 1267 pater Dominicanus Petrus Daciensis (+ anno 1288) mentor spiritualis eius factus est. Etiam post annum 1272, cum Sueciam iter fecerit, cum ea amicitia coniunctus fuit et sua spiritualia singularia ei nuntiata scripsit. Praeter visa Iesu et tentationes daemonicas passa est. Stigmatisatio sua bene testificata est. Anno 1908 beatificata est. Festa sua die mortis suae 6 Novembris et die 22 Iunii celebrantur. Reliquiae beatae Christinae anno 1342 in Nideggen civitatem et illinc anno 1583 Iuliacum translatae sunt.
Rallus
Hi sunt tenues aves, rostris longis cruribusque gracilibus. Eorum corpora oblique sternunt—fortasse adaptatio vitae inter harundines humidas et paludibus, ut se per densas herbas semiaquaticas facillime subducant. Plurimis sunt inferiores lineis brunneis distincti, facies pectusque caeruleum, latera transtris. Solum Rallus caerulescens tergum inornatum habet. Rallus wetmorei colore caeruleo in plumis caret, et nulla transtra habet. Tres species in America Australi endemicae propter detrimentum habitationis sunt periclitatae, et Rallus madagascariensis fit rarus.
Psalmus 55
Psalmus 55 (enumeratione Graeca psalmus 54 dictus) libri Psalmorum verbis "Exaudi, Deus" incipit; etiam habet superscriptionem: "Magistro chori. Fidibus. Maskil. David" (sic in Nova Vulgata). In hoc psalmo psalmista de amici perfidia queritur.
Rallus
Species
Species vivae Species fossiles Genera in genus Rallum olim digesta
Psalmus 55
Ioannes Calvinus, theologiae Reformationis fautor, sic argumentum psalmi descripsit: "Etsi multi interpretes Psalmum hunc ad conspirationem Absalom referunt, qua David e regno pulsus trepide in desertum profugit: magis tamen probabile est, quum a Saule esset in extremas angustias, de iniusta eius saevitia conquestum coram Deo fuisse. Est enim lamentabilis precatio, magnoque affectuum fervore plena, in qua circunstantias omnes colligit, quae Deum ad misericordiam moveant. Votis tamen conceptis, et exposito suo dolore animum ad spem liberationis erigit: et quasi iam adeptus quod optavit, gratiam Dei praedicat."