cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Psalmus 15
Verba psalmi
Haec sunt verba psalmi 15 (14) ex versione vulgata Clementina: 1 Psalmus David. Domine, quis habitabit in tabernaculo tuo? aut quis requiescet in monte sancto tuo? 2 Qui ingreditur sine macula, et operatur iustitiam; 3 qui loquitur veritatem in corde suo: qui non egit dolum in lingua sua, nec fecit proximo suo malum, et opprobrium non accepit adversus proximos suos. 4 Ad nihilum deductus est in conspectu eius malignus; timentes autem Dominum glorificat. Qui iurat proximo suo, et non decipit; 5 qui pecuniam suam non dedit ad usuram, et munera super innocentem non accepit: qui facit haec non movebitur in aeternum.
Sententiae magistri A.
Sententiae Magistri A., quoddam florilegium ex dictis patrum catholicorum plerumque mutatis abbreviatisque compilatum, in XVI codicibus conservatum et saeculo XII confectum, communiter appellatur, quia explicit unius codicis antiqui legitur: "Liber sententiarum magistri A." Multi eruditi nomen integrum huius magistri A. invenire studuerunt. Hermannus Hueffer pluresque scholares antiqui compilatorem Algerum Leodiensem esse crediderunt, sed in hac attributione erravisse nunc ab omnibus agnoscuntur. Nicholaus Häring magistro Anselmo Laudunensi ascripsit, Heinrich Reinhardt Ailmero, cuidam monacho Cantuariensi. Convenientibus argumentis ambae attributiones carent. Hoc solum scimus: compilatorem sententiarum magistri A. saeculo XII floruisse.
Sententiae magistri A. magni momenti sunt, quia in multa opera postera incorporatae sunt, verbi gratia in Summa de sacramentis Hugonis Sancti Victoris 2.1.4 ( vol. 176 coll. 376A-381C), Collectione XIII librorum (Vat. lat. 1361) 1.7-8 et 11 et Decreto Gratiani.
Guyancourt
Guyancourt est commune Francicum 28'039 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Novaletum
Novaletum  (alia nomina: Novaledum ) (Italiane: Novaledo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Novaletani appellantur.
Municipium pertinet ad Communitatem Ausuganeam ac Tesinam.
Mrs. Sarah Longe her Receipt Booke
Mrs. Sarah Longe her Receipt Booke est liber manu scriptus in Bibliotheca Shakesperiana Folger Vasingtoniae servatus. De auctore Sarah Longe nihil scitur. Hunc librum praeceptorum culinariorum necnon pharmacologicorum anno circiter 1610 exscripsit.
Gulielmus Sharpe
Gulielmus Sharpe (natus die 16 Iunii 1934 Cantabrigiae civitatis Massachusettae) est oeconomiae peritus Americanus, qui anno 1990 una cum Merton Howard Miller et Henricus Markowitz Praemium Nobelianum oeconomiae accepit.
Salome Zaksaitė
Salome, vulgo Salomėja Zaksaitė (nata Counae in Lituania die 25 Iulii 1985) est magistra internationalis scaccorum (WIM) et iuris consulta.
A Gintautas Petraitis et Vaidas Sakalauskas in re scaccaria erudita, ab anno 2003 "Magistra internationalis scaccorum" est. Inde usque ad annum 2008 legibus studebat apud Universitatem Vilnensem. Gradum doctoris iuris anno 2012 meruit.
Societas Scientiae Zingaricae
Societas Scientiae Zingaricae, vulgo Gypsy Lore Society, in Anglia anno 1888 instituta, rebus Zingaricis linguaeque Zingaricae studet. Archivum societatis apud Bibliothecam Universitatis Liverpolitanae iacet, sedesque societatis Liverpolii per multos annos stetit, sed ab anno 1989 in Civitatibus Foederatis. Libellos symbolarum divulgat olim titulo Journal of the Gypsy Lore Society, hodie Romani Studies.
Parlavà
Parlavà (Hispanice: Parlabá) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 383 incolarum sunt.
Perruel
Perruel est commune Francicum 468 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Arcizac-ez-Angles
Arcizac-ez-Angles (Occitanice Arcisac eths Angles) est commune Francicum 276 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Saint-Martin-aux-Champs
Saint-Martin-aux-Champs est commune 100 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Andover
Andover est oppidum comitatus Hantoniae in Anglia meridionali situm. Ibi nundinae et mercatus tenebantur ab anno 1205.
Perriers-sur-Andelle
Perriers-sur-Andelle est commune Francicum 1'837 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
468 Lina
468 , olim designationibus 1901 FZ, A915 PA, et A918 EB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Maximiliano Wolf in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 468 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Anna Austriae (regina Franciae)
Anna Austriae, nata Valdoleti die 22 Septembris 1601 et mortua Lutetiae die 20 Ianuarii 1666, fuit regina Franciae et Navarrae ut uxor Ludovici XIII cui anno 1615 nupsit.
Mantes-la-Ville
Mantes-la-Ville est commune Francicum 19'944 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Anna Austriae (regina Franciae)
Filia regis Hispaniae Philippi III et arciducissae Margaritae Austriae et Styriae erat.
23 Augusti
23 Augusti dies 235ª anni est (236ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 130 dies manent.
Anna Austriae (regina Franciae)
Genuit
23 Augusti
Secundum Calendarium Romanum est ante diem decimum Kalendas Septembris, quod a.d. X Kal. Sept. abbreviatur.
Anna Austriae (regina Franciae)
In Abbatia Sancti Dionysii sepulta est.
Cato maior de senectute
Cato maior de senectute est dialogus philosophicus a M. Tullio Cicerone anno 44 a.C.n. scriptus, paulo antequam mortuus est. Qui dialogus in colloquio inter tres personas consistit: Cato Maior disputat de senectute cum P. Scipione Aemiliano et C. Laelio.
Pardines
Pardines (Hispanice: Pardinas) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 159 incolarum sunt.
Tripaldum
Municipia finitima
Aiello del Sabato, Avellino, Cesinali, Manocalzati, San Potito Ultra, Santo Stefano del Sole, Sorbo Serpico.
Pro Cn. Plancio
Pro Plancio est oratio Ciceronis anno 54 a.C.n. mense Augusto exeunte apud iudices habita et eodem anno publicata. Quamvis apud iudices habita haec oratio ad rem publicam pertinet : de ambitu enim et vi agitur quibus illo tempore comitia magistratuum vitiari solebant, cum optimates ex una parte, triumviri et populares ex altera legibus non salvis acerrime inter sese pugnarent (tempus erat sodalitiorum armatorum Milonis et Clodii). Quae perpetua corruptio rem publicam senatoriam in praeceps dabat. Hac in oratione Cicero et maturius ingenium oratorium ostentat et "palinodiam" politicam suam confirmat dum necessarium triumvirorum, quorum potentia paucos ante annos ipse Roma pulsus erat, Gnaeum Plancium, defendit adversus hominem factionis senatoriae, Iuventium Laterensem.
De lite
Anno 55 a.C.n. Gnaeus Plancius, Aulus Plautius, Marcus Iuventius Laterensis simul aedilitatem curulem petebant. Suffragantibus occulta fraude novis consulibus Pompeio et Crasso renuntiati sunt Aulus Plotius et Gnaeus Plancius, Laterensis, Catonis amicus, repulsam tulit. Plancius statim magistratum iniit quia iam mensis Martius erat (comitia quae anno 56 haberi debuerunt ob acerrimas dissensiones dilata sunt donec consulatus vacabat). Bis repetita insuper illa comitia sunt : nam ob rixas et caedem (ita ut toga Pompei qui comitiis praesidebat sanguine respersa sit ! ) Plancius primum ne renuntiaretur impeditus erat : ita quodam modo bis electus est. Anno vero sequenti, cum Plancius rursus privatus esset, Laterensis eum ex lege Licinia de sodaliciis postulavit, quod tribuum suffragia emisset atque vim per sodales adhibuisset. Accusationi subscripsit Lucius Cassius Longinus, Cicero et Hortensius reum defenderunt.
De reo
Plancio familiaris necessitudo cum Cicerone erat : non tantum enim vicini erant (nam praefectura Atina 15km Arpino distabat), non tantum uterque homo novus erat, non tantum Cicero cum eius patre, publicanorum principe , varie coniunctus erat, sed sacra hospitii iura inter eos orta erant tum cum Plancius, anno 58 a.C.n. quaestor in Macedonia, exsulantem oratorem  domi suae Thessalonicae retinebat auxilioque auctoritatis  adversus insidias tuebatur. Nihilominus Gnaeus Plancius necessarius triumvirum erat (in primis a Crasso, equestris ordinis patrono, sustentatus videtur), qui triumviri praecipui inimici Ciceronis fuerant, quorum potentia Roma pulsus erat. In hac causa Cicero illos qui eum defenderant adversus tribunum plebis Clodium (e quibus fuit Laterensis) deserebat. Transfugerat ad triumviros. Itaque accusatores Ciceronem Planci merita erga se in maius interpretari iure dicebant.
De accusatore
Nobili familia Tusculana ortus (tam genus maternum quam genus paternum consulare ei erat), Marcus Iuventius Laterensis iam ab initio factioni optimatum favebat atque idem fere de republica sentiebat atque Cato Minor. Consilia sua anno 59 a.C.n. praeclare patefecit cum in verba legis agrariae Caesaris consulis iurare recusavit. Deinde Ciceronem a tribuno Publio Clodio, quem triumviri in oratorem immiserant, tueri conatus est : quae merita erga se ineunte oratione Cicero memorat atque semper verecundis verbis eum adloquitur et ab omni genere contumeliae abhorrescit. Nihilominus illi nobilium superbiam obicit atque equestrem ordinem nimis contemptum velut ac si putaret hominibus novis non licere usque ad senatoriam dignitatem ascendere. Ita enim de illa accusatione rationem reddere tamquam indignaretur Laterensis quod eques Romanus nobili senatori praelatus esset, perutile erat ad causam Planci tuendam.
Lex Licinia de sodaliciis
Recens erat lex Licinia de sodaliciis : anno 55 a.C.n. a consule Marco Licinio Crasso, Pompeio collega auctore, lata potest fieri ut etiam posterior sit aediliciis comitiis quibus Gnaeus Plancius renuntiatus est. Nam triumviri qui sodalitates circa se habebant primo amicos suos praetores aut aediles faciendos curaverunt antequam legem ad populum ferrent quam senatores, Afranio referente , mense Februario iam auctoritate sua sanxerant. Triumviri sodalicia adversariorum, non sua reprimere volebant.
Iam multae leges de ambitu erant -ipse Cicero, cum consul esset, legem Tulliam de ambitu Catilinae consiliis obviam ut iret, tulerat - quae non multum adversus hanc pestem efficere potuerant. Crimen sodalicii vim quodam modo cum ambitu coniungebat. Sodales vulgo dicebantur homines circa praestantem virum consociati ad cultum vel aliam rem huiusmodi celebrandam. Tum vero ad corruptionem comitiorum adhibebantur. Ita interpretanda sunt Ciceronis verba : consensionem quae magis honeste quam vere sodalitas nominaretur ... tribum turpi largitione corrumperet. Paulo post his actionibus constare sodalicium adfirmabat : decuriatio tribulium, discriptio populi, suffragia largitione devincta, quae verba ad militarem quandam disciplinam pertinere videntur.
Severitas maior novae legis in hoc constabat quod accusator tribus e quibus iudices ducerentur ipse ederet, recusatione una tantum reo relicta. In omnibus aliis iudiciis ex omnibus tribubus sorte ducebantur et recusationes alternae ambobus partibus dabantur. Secundum Ciceronem senatores, cum hanc condicionem sanxerunt, hoc in animo habebant, accusatorem illas tribus potissimum electurum quae corruptae essent quia culpam largitoris melius nossent et iratae eum convincere vellent. Sententia Ciceronis sic intelligenda : largitiones in tribubus ad plebem spectare, iudices vero ex ordinibus senatorio et equestri aut e tribunis aerarii ductos minus facile emi posse quia divites essent. Verum esse quod diceret an re vera crediderit Cicero dubium est. Certe Laterensem reprehendit quod tribus a largitione alienas ediderit, velut ac si infestissimas potissimum reo aut Ciceroni, sibique devotissimas elegisset. Ita non ad veritatem manifestandam sed ad damnationem Plancii tantum spectare videbatur accusator, Ciceronis saltem opinione.
Non diu viguit haec lex quia iudices ab accusatore designatos cum aequo iudicio consentire negabat ius Romanum etiamsi largitores et tribuum corruptores persequi cupiebant. Praeterea post bella civilia comitia omnem vim in republica amiserant.
De Ciceronis oratione
Scholiasta principaliter coniecturalem illam defensionem esse iudicabat : etenim Cicero hoc in primis agit ut Plancium dignum fuisse qui aedilis fieret ostenderet : quod igitur fieri potuit sine largitione aut ambitu, ne de sodaliciis mentio fieret. Merita duorum competitorum diu comparat et inconstantiam favoris popularis memorat. Ita nisi accusator irrefragabilibus testimoniis aut argumentis reum convictum habuerit omnis suspicio dissipata erit. Contra vim primis comitiis factam, de qua per alios auctores certiores facti sumus, prudenter praetermittit ac de triumvirum consiliis, qui comitiis illo anno praesidebant, omnino silet (quod eo facilius ei fuit quo accusatores ipsos triumviros, qui tum omnes proconsules erant et magnos exercitus ducebant, accusare non audebant).
De se quoque et exsilio suo multa in hac longa oratione dicebat Cicero, dum se purgare erga optimates veteresque amicos conatur. Quae defensio pro domo praecipua causa fuisse videtur cur oratio Pro Plancio tam cito publicata sit.
Bellum Rerum Novarum Americanum
Bellum Rerum Novarum Americanum (Anglice American Revolutionary War vel praecipue in Britanniarum Regno American War of Independence), fuit bellum annos 1775–1783 a Tredecim Coloniis Americanis gestum ut dicionem Britannicum in America Septentrionali eversum esset et libertas ablata.
2062 Aten
2062 , olim designatione 1976 AA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus generis Aten attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alienora Francisco Helin, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est. Origo nominis est apud Aten, deus in mythologia Aegyptia.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2062 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Arcus (Navarra)
Arcus (Hispanice: Los Arcos; Vasconice: Urantzia) est urbs Hispaniae, in Navarra sita in Via Iacobea. Est etiam urbs in merindade Stellae. Condita est urbs anno 1067 a rege Sanctio IV Pampilonae, Belli trium Sanctiorum pugnante.
Cottidae
Alcichthys
Antipodocottus
Archaulus
Argyrocottus
Artedielloides
Artediellus
Artedius
Ascelichthys
Asemichthys
Astrocottus
Bero
Bolinia
Chitonotus
Clinocottus
Cottiusculus
Cottus
Daruma
Enophrys
Furcina
Gymnocanthus
Hemilepidotus
Icelinus
Icelus
Jordania
Leiocottus
Leptocottus
Megalocottus
Mesocottus
Micrenophrys
Microcottus
Myoxocephalus
Ocynectes
Oligocottus
Paricelinus
Phallocottus
Porocottus
Pseudoblennius
Arcizac-Adour
Arcizac-Adour (Occitanice Arcisac Ador) est commune Francicum 523 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Cottidae
Radulinopsis
Radulinus
Ricuzenius
Ruscarius
Scorpaenichthys
Sigmistes
Stlegicottus
Stlengis
Synchirus
Taurocottus
Thyriscus
Trachidermus
Triglops
Triglopsis
Vellitor
Zesticelus
Cottidae (nomen a genere Cotto deductum) sunt familia piscum, ordinis Scorpaeniformium. Sunt circa 300 species, praecipue marinae in brevibus regionum borealium aquis orariis. Species cottidarum aquae dulcis rari sunt; exempli causa Cottum ricei Americae Septentrionalis, Cottum poecilopus, et gobiones.
Celentia
Celentia (alia nomina: Celentia ad Trinium) (Italiane: Celenza sul Trigno) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Teatina situm.
Basing
Basing (hodie vulgo Old Basing) est oppidum comitatus Hantoniae in Anglia meridionali situm.
Bingium
Bingium (alia nomina: Bingium ad Rhenum)  (Theodisce: Bingen am Rhein) est urbs Palatinatus ad Rhenum in Germania. Incolae Bingenses vocantur.
Aquae Helveticae
Aquae Helveticae (Germanice Baden ) sunt urbs circiter 16'500 incolarum in Helvetiae pago Argovia.
Geographia
Urbs ad flumen Limmat iacet.
Caput est districtus Provincia Aquarum.
Ut nomen indicat, ibi sunt thermae, quae iam erant populo Romano notae.
Commeatus
Aquis Helveticis una cum urba Turico prima ferrivia Helvetiae erat ab anno 1847 nomine Spanischbrötlibahn (id est Latine ''Ferivia panum Hispanicorum').
Nicolaus Garin-Michajlovskij
Nicolaus Georgii filius Garin-Michajlovskij (Russice Николай Георгиевич Гарин-Михайловский, tr. Nikolaj Georgievič Garin-Michajlovskij, vero nomine Михайловский, tr. Michajlovskij, pseudonymo Н. Гарин, tr. N. Garin utens, Petropoli natus die 8 [20] Februarii 1852, ibidem mortuus die 27 Novembris [10 Decembris] 1906) fuit ingeniarius constructionis viarum peritus (particeps constructionis Ferriviae Transsibericae), scriptor (auctor narrationum more realistico) et peregrinator (explorator Asiae) Russicus.
Perriers-la-Campagne
Perriers-la-Campagne est commune Francicum 379 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Henricus Barbatus
Henricus Barbatus (Anglice: Henry Beard) est scriptor, comicus, socius, et alumnus periodici nomine Harvard Lampoon est, cuius prolem National Lampoon cum aliis condidit. Inter totum magnum corpus librorum satyricorum praestant tres de lingua latina scripti, ex quibus multae sententiae nunc bene notae sunt et per interrete ubique cirumferuntur.
Denguin
Denguin  est commune 1658 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Collegium Iesu (Oxonia)
Collegium Iesu Oxoniense (sive Collegium Ihesus) anno 1571 sub regina Elizabetha Prima (cuius vices exercet Pembrochiae Montisgomeriaci Comes) patrocinio ab Hugone Price, Breconia orto, Meneviensis Ecclesiae thesaurario fundatum est.
Protestantismi Cambrensis character ab inceptione huic collegio firmiter imprimebatur. Tribus saeculis integris graduandorum paene omnium e Cambriae comitatibus ortorum maior pars ecclesiae legibus stabilitae Anglicanae ordines sacros accipiebat. Principalis sociique nota hac duplici fruebantur.
Septimdecimo saeculo exeunte Principalis Leolinus Jenkins, clericus ac iurisperitus, in tribunalibus maritimis auctoritatem magnam possidebat. Noviomagi conventus architectus saepe reputatur.
Parville
Parville est commune Francicum 273 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Montfort-l'Amaury
Montfort-l'Amaury est commune Francicum 3'073 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Montesson
Montesson est commune Francicum 15'280 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Cazals-des-Baylès
Cazals-des-Baylès est commune Francicum 43 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
8973 Pratincola
8973 , olim designationibus 3297 T-2 et 1977 UF5 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8973 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Species (taxinomia)
Species in biologia est pars prima atque praecipua naturae vivae. Duo animalia quae ad eandem speciem pertinent, cum pullos habeant, hi vicissim pullos parĕre possunt.
Speciei nomen scientificum est binomen: nominibus generis specieique constat, et litteris obliquis scribendum est. Ergo speciei nostrae nomen est Homo sapiens, nomen tyrannnosauri Tyrannosaurus rex, et caetera. Hoc est, species partes sunt generum, quae partes sunt familiarum, et caetera. Exempli gratia, nomen felis domestici est Felis silvestris:
Saint-Mard-sur-Auve
Saint-Mard-sur-Auve est commune 54 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Coarraze
Coarraze  est commune 2109 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Sanctus Ioannes Rotundi
Sanctus Ioannes Rotundi (alia nomina: Castellanum Bisani, Castrum Bisani, deinde Casalis Sancti Ioannis Rotundi ) (Italiane: San Giovanni Rotondo) est oppidum Italiae et municipium, circiter 27 180 incolarum, in Regione Apulia, in Provincia Fodiana ac in Gargano historica ac geographica terra, situm. Incolae Ioannopolitani appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Fanum Sancti Iohanni Rotundi, cum Siponto (Manfredonia) et Vesta, est episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae cum archiepiscopo sedes, nomine Archidioecesi Sipontina-Vestana-Sancti Ioannis Rotundi est.
Panilleuse
Panilleuse est commune Francicum 453 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Saint-Dizier-les-Domaines
Saint-Dizier-les-Domaines  est commune Francicum 183 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Torrella
Torrella (alia nomina: Turrella, Turrella Langobardorum, Turrella de Langobardis) (Italiane: Torella dei Lombardi) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania et in Provincia Abellinati situm.
Pals
Pals (Hispanice: Pals) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 2725 incolarum sunt.
Roncenum
Roncenum  (alia nomina: Roncenium ) (Italiane: Roncegno Terme) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Roncenenses appellantur.
Gazolum Tinacii
Gazolum Tinacii (alia nomina : Gagiolum Razoni, Gadolium, Tinatium) (Italiane: Gazzuolo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Langobardia et in Provincia Mantuana situm. Incolae Gazolenses appellantur.
Roncenum
Municipium pertinet ad Communitatem Ausuganeam ac Tesinam.
Thermae
Roncenum statio thermarum est.
Liber Iudicum
Iudices
Personae, qui Hebraice שֹׁפְטִים ("iudices") appellantur, non solum ius egerunt, sed etiam tribus duxerunt sive rexerunt (confer Sufetes, qui Carthagini praeerant ). Iudex Debora, sola femina, quae in libro Iudicum munere iudicis functa est, etiam Asor (Hazor) expugnavit, quae erat locus medius Palaestinae septentrionalis. Appellatio "iudex Israël" sive sententia "NN iudicavit Israël", quae pluries in libro iteratur, quidem fallit, quod quisque iudex tantum uni urbi aut uni tribui praeerat. Singula capitula libri de singulis regionibus tribuum agunt.
Structura narrationum
Narrationes de iudicibus magnis, qui dicuntur, Othoniel, Aod, Barac, Gedeon, Iephte et Samson, eundem ordinem sequuntur:
Argumenta
Liber Iudicum pergit occupationem Terrae Promissae narrare, ubi Liber Iosue finivit. Tribus Iudas, Simeon et Beniamin regiones a mortuo mari in occidentem versus expugnant, in quibus inter alias urbes Hierosolyma et Hebron sitae sunt. Nonnulli populi autem resistere possunt: Terra Gazae sub dicione Philistaeorum remanet (Iud 1,1-21).
Etiam territoria tribuum Manasse, Ephraim, Zabulon, Aser et Naphtali occupantur. Quamquam et ibi non non omnes incolae fugari possunt, tamen pars eorum in servitutem rediguntur (Iud 1,22-36).
In capitulo 2 "angelus Domini" Israëlitas vituperat, quod incolas terrae priores non fugaverunt vel interfecerunt, ut Deus (JHVH) poposcerat, neque aras deorum aliorum deleverunt: "Quam ob rem nolui expellere eos a facie vestra, ut sint vobis in laqueum, et dii eorum in ruinam." (Iud 2,3) - Deinde narratur, ut Iosue mortuus et sepelitus est.
Sequuntur narrationes de quattuordecim iudicibus, quae plus minusve structurae supradictae respondent: destitutio – miseria – vocatio iudicis – salus – pax – destitutio. Bellum a Deo iussum esse describitur; qui totos se Deo committunt, victoriam reportant. Hostes saepe crudelissime tractantur, sed interdum etiam tribus inter se crudeliter agunt.
Ultima libri sententia iam ad libros Samuelis revocat, in quibus regnum instituitur, dicens: "In diebus illis non erat rex in Israel, sed unusquisque, quod sibi rectum videbatur, hoc faciebat" (Iud 21,25).
Arbéost
Arbéost (Occitanice Arbiost) est commune Francicum 96 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Liber Iudicum
Vide etiam
Opus Deuteronomicum
Palol de Revardit
Palol de Revardit (Hispanice: Palol de Rebardit) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 471 incolarum sunt.
Alaninum
L -alaninum sive  L -alanina (abbreviatura IUPAC:Ala vel A) est α-aminoacidum et simul unum aminoacidorum viginti formationis proteinorum in organismis. Cum serino et leucino et glycino frequentissime in proteinis reperiuntur.
In natura viva etiam D -alaninum aeque invenitur.
Conradus Koch
Conradus Koch (vulgo Wilhelm Carl Johann Konrad Koch) Germanos pila pedibus impulsa ludere instituit.
Quid Magirus de ludendo senserit
Grammaticus Brunsvicensis linguam Latinam Graecamque docuit sollicitatus interdum, quod pueri non satis exercerentur, ludique cupidus inveniendi, ad quem vel hieme ante urbem educi possent. Magister enim fuit neque immemor disciplinae, quamobrem ei, qui virtute puerorum animos instituendos esse censeret, ludos etiam campumque neglegendum non esse scripsit. Quo loco ingenia spatium habere, ut bonis artibus excolendis crescerent. Id ut contingeret, optimo ei exemplo fieri videbatur, quo modo Angli pila ludere solerent. Nam pueros, si pila pedibus propulsa certarent, etiamsi strenuo et campestri ludo iam non essent assueti, quantum oblectamenti abiecissent, id cito recuperaturos esse.
De pediludio in Germaniam illato
Collega autem Magiri folliculum ex Anglia attulerat, quem anno 1874. ante portas Brunsvici parvo in campo, ubi milites in armis exerceri solebant, autumnali die inter discipulos suos proiecerunt. Hac igitur hora Germani pediludio studere coeperunt.
Peggy Lee
Peggy Lee, nomine nativo Norma Deloris Egstrom (in Dacota Septentrionali die 26 Maii 1920 nata; Angelopoli mortua die 21 Ianuarii 2002) fuit cantrix iazensis et carminum scriptrix necnon actrix Americana. Cantrix voce admodum profunda, tacitula, murmurillante, innotuit.
Matre e familia Norvegica, patre e Suecica orti, patre viarum ferrearum operario, puella in tribus oppidis iuxta viam ferream Continentalem Mediterraneam crescebat, videlicet ubi nata est, Nortonville,. Iam apud stationes radiophonicas cantitabat urbium et Fargo nomenque publicum Peggy Lee accepit. Ruscisilvam annum septimum decimum agens primum petivit, sed malo successu: rarius et multo tardius partes in pelliculis egit.
Gulielmus Beveridgius
Vita
Barroviae super Soarum (in comitatu Leicestriensi) natus litterarum rudimenta scholae Okeham postea apud Collegium Scti. Iohannis Evangelistae Cantabrigiae complevit.
Anno 1660 ab episcopo Lincolniensi Sanderson ordines accepit. Ealing ministrabat, postea Scti. Petri super Frumenti Collem civitatis Lundoniae Rector factus est. Hic posteaque Scti. Pauli Cathedrali sermonibus auditores numerosos adeptus est. Anno 1681 in Archidiaconatum Camulodunensem conlatus triennio post Cantuariensem praebendam quartam detinuit. Episcopatum Bathoniensem et Wellensem Ken a sede deposito declinavit.
Beveridgii opera quasi immensa theologiae sphaeras multiplices attingunt. Opus posthumum De religione cogitationes privatae (anno 1709 editum) iuvenem bases philosophicas sive rationales fidei adstruere conantem demonstrat. Praeoccupationes analogae opere eius De Catechismi (anno 1704 edito) inveniuntur. Praedicator Libro Precum Publicarum (cui psalterium novum propositum repudiabat) fideliter se conformabat.
Apud Beveridgium cura pastoralis studiumque philologicum aequipollebant. Cantabrigiae anno 1654 thesim de linguis hebraica, chaldaea, syriaca et samaritana una cum methodo ad syriacam adipiscendum destinata defendit. Postumo de monasteriorum institutione dissertatio eius in medium prolata est (Commonitorium Vincentii Lerinensis anno 1651 verterat). Oxoniae anno 1679 Institutiones chronologias edidit. Beveridgius canonum studio lumen maximum adhibebat. Ad quos pertinentia reperiuntur: Codex canonum ecclesiae primitivae vindicatus, anno 1678 editus; Praefatiuncula notis eius, Collectio canonum ab ecclesia graeca receptorum (anno 1672); Collectionis suae canonum vindicatio, opera anglice redacta, ultima anno 1679 post Matthaei de Larroque collectionis erga fidem insectationem Rotomagi sine nomine scriptam divulgata. Ob sua merita a canonistis Graecis Rhalle atque Potle Beveridgius summis laudibus affectus est. Migne autem Beveridgium cum Gregorium Nazianzenum collegasque aliquos nupsisse asserit refellit.
Theologus doctrinas anglicanas de ministrorum tribus ordinibus episcoporumque successionis apostolicae solida ingenii vi defendebat. Ecclesiae anglicanae notam catholicam asserebat. Lerinensis exemplum secutus viam mediam indagebat. Indagatorum autem recentium iudicio Beveridgii opera quaedam Calvinismi vestigiis intincta sunt.
Episcopus diocesis (quamvis incolarum maioris partis linguam nesciret) administrandrae onus sustinuit. Libellus De (Libri) Precum Publicarum necessitate et beneficio magno et De Communionis frequentis necessitate et beneficio magno ab Edwardo Samuel cambro-brittonice (annis 1722 atque 1723) translatus est.
Beveridgius Scti. Pauli ecclesiae sepultus est.
Diusse
Diusse  est commune 144 incolarum (anno 2018) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Nova Aquitania (ante 2016 Aquitania).
Ruth Metzler-Arnold
Ruth Metzler-Arnold (nata die 23 Maii 1964 in Willisau) est mulier nota Helvetica, causidicus et fuit etiam Consiliaria Foederalis ut minister Iustitiae et publicae disciplinae pro Factione Populari Christiana Democratica (CVP) ab anno 1999 usque ad annum 2003, cum tertia in historia Confoederationis deposta est. Nunc Metzler opus praeclarae medicamenum industriae Novartis dat.
Saint-Dizier-la-Tour
Saint-Dizier-la-Tour  est commune Francicum 217 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Montchauvet (Evelinae)
Montchauvet est commune Francicum 274 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Gardenia taitensis
Gardenia taitensis (Anglice Tahitian gardenia, tiare flower) est species plantarum florentium familiae Rubiacearum, in litoribus terrae altae Oceaniae occidentalis endemica. Planta, in Melanesia et Polynesia Occidentali orta, est introductio aboriginalis in Insulis Cook et Polynesia Francica, et fortasse Havaiis.
Planta est sempervirens frutex tropicus, qui ad 4 m altus crescit. Folia sunt nitida, atroviridia 5–16 cm longa, secundum caulem opposita. Flos est cremeus, stelliformis, 5–9 lobis (quoque lobo 2–4 cm longo), et fragrantissimus. Insigniter est una ex paucis plantis excultis in Polynesia endemicis. Is est flos civitatis Polynesiae Francicae et Insularum Cook.
Nomen ipsum est falsum quia planta nec endemica nec naturalizata Tahitis est. Primum binomen gratum pro planta ex speciminibus ab Iulio Dumont d'Urville Tahitis anno 1824 conlectis appellatum est; ergo nomen scientificum Gardenia taitensis et nomen in aliis linguis simile. Primum autem Tahitis conlecta est a Forster patre filioque per primam Praefecti Cook navigationem Pacificam (1768–1771), quamquam eadem Gardeniae floridae falso visa est.
Collagenum
Collagenum est proteinum praecipuum textus conexivi animalium, quo massa corporis mammalium maxime abundat (26% totius massae proteini; in homine c. 6% ponderis corporis). Collagenum ubique invenitur, sicut in musculis, cartilagine, vasis sanguineis, cornea oculi, disco intervertebrali, intestinis. Collageni species duodetriginta sunt, quae ordine aminoacidorum paululum inter se differunt et in textibus unius cuiusque speciei propriis inveniuntur. Plurimum collageni speciei I in osse sed etiam in tendinibus, ligamentis, dermide, cuti est. Collageni speciei II plurimum in cartilagine, speciei III autem in textu adiposo reperitur. Fibrae collageni nascuntur ex procollageno, quod ex cellulis textus conexivi, praesertim fibroblastis, exsistit. Quae enim cellulae procollagenum in spatium externum excernunt una cum enzymis, quae ibi procollagenum in tropocollagenum findunt. Fibrae autem tropocollageni aliae iuxta alias positae natura inclinant mutuo complexu implicari ita ut covalentia inter fibras vincula efficiantur.
Albertus Wendt
Albertus Wendt (natus 27 Octobris 1939) est poeta et scriptor Samoanus, cuius inclutissimum opus, Anglice scriptum, fortasse est Leaves of the Banyan Tree (1979).
Natus est Apiae in Samoa (tunc Samoa Occidentali). Ardmore Teacher's College et Universitatem Victorianam Vellingtonensem frequentavit, ubi gradum Magistri Artium in historia accepit. Anno 1965, Samoam migravit et ibi fuit magister Collegii Samoani. Anno 1974, Vitios ut in Universitate Pacifici Australis in Suva doceat migravit.
Anno 1977 Samoam rediit, ubi Samoanam Universitatis Pacifici Australis situm condidit. Mana, litterariam universitatis periodicum, elaboravit, quo anno 1975 corpus poematum ex Vitiis, Samoa, Vanuatu, et Insulis Salomonicis edidit. Leaves of the Banyan Tree, eius quarta mythistoria (1979), praemium New Zealand Book Awards anno 1980 abstulit. Primam mox accepit sedem in litteratura Pacifica in Universitate Pacifici Australis in Suva. Anno 1988, professor studiorum Pacificorum in Universitate Aucopolitana creatus est.
2063 Bacchus
2063 , olim designatione 1977 HB agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus generis Apollinis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Thoma Kowal, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est. Origo nomins est apud Bacchum, deus in mythologia Graeca.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2063 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Poësis mystica
Poesis mystica genus est poesis adhibitum a fautoribus religionum, qui talem poesim recitando id invocare quid videri non possunt conantur. Quare huius modi poesis homini praecipue spirituali utilis sit.
Per poesim mysticam meditatio alitur.
Lex constructionis
Lex constructionis non est lex publica sed societatum privatarum quae in omni terrarum orbi constructiones seu aedificationes curant. Hanc legem ordinant plures societates quae sunt:
Cena Societatis Scientiae Zingaricae semisaecularis
Cena Societatis Scientiae Zingaricae semisaecularis Liverpolii anno 1938 celebrata est, societate ante quinquaginta annos condita anno 1888. Cena ex arte coquinaria Zingarica composita est et in lingua Zingarica descripta in foliis Hobbensko lil ("tabula ciborum") et Molengo Lil ("tabula potorum").
De convivis
Praeside Augusto John pictore qui eo tempore Societati Scientiae Zingaricae absente, convenerunt Fridericus Ackerley,, Idris Foster, Reginaldus Hine, Dorothea Una Ratcliffe, Rupertus Croft-Cooke, Eleanor Smith, Gualterus Starkie, eruditi alii, Zingari pauci.
Sia Figiel
Sia Figiel (nata in vico Matautu Tai ad Apiam anno 1967) est poeta, scriptrix, et pictrix Samoana.
Rodingum
Rodingum (alia nomina : Roti Vicus) (Italiane: Rodigo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Langobardia et in Provincia Mantuana situm. Incolae Rodingenses appellantur.
Brienzola
Brienzola (Germanice: Brienz) est vicus 2963 incolarum (anno 2007) Germanophonica in Helvetiae pago Berna.
Doazon
Doazon  est commune 176 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Basingstoke
Basingstoke est oppidum comitatus Hantoniae in Anglia meridionali situm. Ibi nundinae tenebantur ab anno 1086, mercatus autem ab anno 1449.
Ricardus Ferrand
Ricardus, vulgo Richard Ferrand (Segoduni natus die 1 Iulii 1962) est politicus Franciae.
Bünde in urbe Germaniae duos annos educatus, apud universitates Tolosanam et Parisiensem eruditus, Ricardus Ferrand iam annum duodevigesimum agens sodalis factionis socialisticae factus est. Diurnarius ett artifex graphicus laboravit apud diaria inter quae Le Monde, Centre Presse. Ab anno 1988 officinam graphicam direxit, sed ab anno 1991 consiliarius meruit iuxta politicum Kofi Yamgnane. Legatus est a die 27 Martii 1998 apud consilium praeefecturae Finis Terrae et a die 26 Martii 2010 apud consilium regionale Britanniae Minoris. A die 20 Iunii 2012, consilio praefecturali relicto, legatus est apud Conventum Nationale pro circulo Finis Terrae. Ab anno 2016 secretarius generalis meret factionis novae  ab Emmanuele Macron conditae. Quo anno 2017 praeside electo, Ricardus Ferrand a die 17 Maii 2017 minister a provinciis meruit, primo ministro Eduardo Philippe, sed die 19 Iunii eiusdem anni dimissionem suam protulit.
Augusta Raurica
Augusta Raurica, quarto saeculo saepe Rauracum vel Rauraci simpliciter appellata, Theodisce Augst, est oppidum ad ripam Rheni iacens in pago Basilea Rure Helvetiae. Aevo Romano urbs capitalis fuit civitatis Rauracorum. Medio Aevo exeunte a vicino vico Castro Rauracensi (Theodisce Kaiseraugst) separata est postquam per plura saecula una urbs fuerant.
Historia
Bello Gallico confecto iussu Caesaris colonia veteranorum Romanorum in fines Rauricorum a Lucio Munatio Planco anno 44 a.C.n. deducta est. Ob bellum civile Romanorum (49-30 a.C.n.) urbs non statim aedificata esse videtur sed Augusto imperatore Lucius Octavius quidam coloniam rursus ordinavit atque nuncupavit : Colonia Paterna Pia Apollinaris Augusta Emerita Raurica tunc dicta est. Augusta Raurica Rauracorum civitatis caput erat, quam civitatem Augustus provinciae Galliae Belgicae, Domitianus provinciae Germaniae Superiori, Diocletianus provinciae Sequaniae adscripserunt. Omnibus aedificiis ad rem urbanam Romanam pertinentibus ornata est Augusta Raurica : foro, templo Iovis, templo ad imperatorum cultum dedicato, basilica, theatro, amphitheatro, thermis... Cellaria quoque et officinae opificum carnem fumigantium et tabernae et domus privatae effossae sunt. Quae omnia et in situ et in Museo (Römermuseum Augst) visere licet.
Palau de Santa Eulàlia
Palau de Santa Eulàlia (Hispanice: Palau de Santa Eulalia) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 104 incolarum sunt.
Curia (discretiva)
Curia significare posset:
La Belle et la Bête
La Belle et la Bête ('Formosa et Bestia') est fabula Francogallice a Gabriella Susanna Barbot de Villeneuve scripta atque ab Ioanna Maria Leprince de Beaumont in faciliorem sermonem rescripta. Iam Lucius Apuleius (in Metamorphosibus) et Ioannes Franciscus Straparola fabulas similes scripserant. In Metamorphosibus, Apuleius fabulam Amoris et Psychis narrat. Versio quam domina de Beaumont composuerat in linguam Anglicam anno 1757 versa est. Quamvis celeberrima haec sit, multae aliae variantes fabulae in Europa inveniuntur.
Recensio Ioannae de Beaumont
Haec fabula pecuniosi mercatoris est, qui sex liberos habet, tris filios trisque filias. Duae earum vanae et iactantes sunt, minor autem modesta et benigna. Illa vocatur Bella (Formosa), erga pulchritudinem. Tres puellae petitores marito usque habent; dum autem maiores eos aspernanter abnuunt, namque eae patricio nubere volebant, Bella eis colloquitur ac affabiliter denegat. Fatum facit ut mercator fortunam et divitias perdat, ergo petitores omnes e conspectu abeunt, quia tantum pecuniae causa velle uxores ducere eas. Bella tamen propositiones recipere perrexit, sed illas abnuit. Aliquando nuntium salutis unius navis cum mercibus portum cepit. Duae filiae maiores suae gemmas et vestimenta petunt; Bella autem tantum rosam vult.
Reversus ad portum, mercator petitionem suae filiae minoris revocavit, quod castellum vastum visitare diremit. Statim ut unam rosam e pulchro et obscuro horto sumpsit, foeda fera eum deprehendit et in ergastulo clausit.
Mercator postremo filios suos et filias suas videre petivit, cui fera posse ire in videndo eas et eos rursus respondit, sed una illae oportet ut in eius loco. Et mercator dixit quod fuit cum redierit ad suos, qui post Bella offertur loco patris suis pro hilaritate sororum et anxietate patris senis. Bella patri suo dixit 'si ea non rosam petivisse sin autem nihil factum esse'.
Ibi tamen loci illa Fera patri libertatem concessit non reddendum exhortavit; et Bellam affabile cepit ad divites celas in habitandum castellum omnia vita sua. Deinde postea Fera formosae Bellae connubium postulavit, sed ea negando respondit, quia tantum in amicitia esset cum eo atque suam amicitiam dumtaxat haberet. Tres menses grati amoenique in castello fuerunt quod Fera Formosa summis comitatibus opplebat, et illa ad Feram cum amicitiae gestis respondebat. Aliquando Bella senem patrem aegrotissimum in speculo magico suo vidit, ac Ferae ad permittendum postremo videre rogavit; celator autem suus firme saeveque negavit cum crudelitate, sed paulo post Fera probavit condicione regressus illae post hebdomadem. Formosa grata promissionem fecit et ad Larem abiit. Inde sorores suae maeste viris plebeiis nuptae erant, ergo fraudem retinendi Bellae septem amplius dies illae fecint. Quando ea promissum recordaretur ut istud ruperat, puellula ad castellum deliberata reddiit atque Feram super herba iacentem et animam trahentem invenivit, quia tristissimus erat nam formosa puella eum prodiderat. Ea ante portentum quod extremam animam spirabat; et cum lacrimis eo oravit atque obsecravit ut non decessito nam is ab ea amabatur et ea uxorem suam esse volebat. Quando Fera haec verba audivit in pulcherrimo principe mutatus est, nam a praestigiatrice incantatus erat Feram transformandi quo nulla femina ei nupserat.
Pulchra et Princeps felices in castello cum Bellae pstre fuerunt, dum sorores signis lapidis mutatae sunt, sed consientia in aspiciendo felicitatem suae sororis.
Aemilius Augier
Gulielmus Victor  Aemilius Augier (natus Valentiae die 17 Septembris 1820; mortuus Croissy-sur-Seine die 25 Octobris 1889) fuit poeta et scriptor scaenicus Francicus. In Academiam Francicam anno 1857 cooptatus est.
Vita
Anno 1841 comoedia prima »La ciguë«, quae conversionem misanthropi Atheniensis cuiusdam amore servae festivae narrat, in Theadro Odéon a scaenis proficienter producta est. Simul ita auctori portas ad theatrum Comoediarum Francicarum aperuit. Ibi primo »Un homme de bien« (1845) spectari potuit et paulo post haec duo opera magna: »L'aventurière« (1848) et »Gabrielle« (1849). Omnia haec velut posterius drama historicum mediocre pro thymelica Rachel Félix confectum »Diane« (1852) et velut »Philiberte« (1853), »La jeunesse« (1858) et »Paul Forestier« (1868) versibus concinnata sunt. Qui autem valde differunt a maiestate versuum volubilium Victoris Hugo; tamen amoeni sunt et Petri Corneille et Ioannis Molière studium revelant. Critici, qui tunc iam in manibus Romaniticismi fautorum (Gautier, Vacquerie) erant, viam eius Francogallice 'école du bon sens titulaverunt.
Tum autem Augier ipse iam in aliis occupatus multa in prosa exaravit mores contemporaneos ingressus. Quae dramata haec: »Le gendre de M. Poirier« (cum Iulio Sandeau, 1854; de classium socialium differentia drama, postea saepissime ostensum); »Le mariage d'Olympe« (1855; reactio quasi contra Alexandri Dumas librum »Dame aux camélias«); »Les lionnes pauvres« (cum Eduardo Foussier, 1858) necnon »Les effrontés« (1861; irridens homines avaros et vappas); »Le fils de Giboyer« (1862; continuatio comoediae anterioris cum speculo sociali vel acriori).
Severitas similis videtur apud »La contagion« (1866), ubi Parisienses argumentum de ducis de Morny vita videre voluerunt, et apud »Lions et renards« (1869). Felices eventus posteriores efficiuntur operibus »Maître Guérin« (1864: secundum Honorii de Balzac saturam contra iuris consultos enixiores); »Paul Forestier«; »Madame Caverlet« (1876; in favorem divortiorum); »Les Fourchambault« (1879: dicitur eius magnum opus ubi filius naturalis patrem salvat filio legitimo nepotore humiliato). Tamen post drama ultimum se a scaenis retraxit Augier gloria fructurus. Aemilii Augier habemus etiam melodrama »Sappho« (1851) quod Carolus Gounod musica ornavit necnon tomum unum »Poésies« (1856). Anno 1858 cooptatus est in Academiam, anno 1868 denique eum Legionis Honoris praefectum declaraverunt.
Dramata collecta septem in tomis in lucem prolata sunt »Théâtre complet« (1889).
Sol
Sol (, symbolus: ) est stella neque maxima neque minima illius galaxiae quam orbem seu Viam Lacteam appellamus, medio Calcari Orionis collocata, stellis proxime vicinantibus α Centauri, Sirio, Procyone aliisque minoribus. In serie principali diagrammatis Hertzsprung-Russell, Sol est stella pumilio flava generis G2 V. Medio systemate planetario suo situs planetas octo circum se agit, inter quos spatio tertius Tellus, ubi habitamus nos, commovetur.
Sol sphaera est paene absoluta, in plasmate calido cum campis magneticis intexto consistens. Diametrum circa 1 392 000 chiliometrorum habet, circa centies novies diametri Terrae, atque massa, circa 2 chiliogrammatum et tres centies millies et tricies millies massae terrenae, circa 99.86 centesimae massae Systematis Solaris. In chemia, circa tres partes massae Solis ex hydrogenio constant, dum reliquum plerumque est helium. Pars reliqua (1.69%, quae nihilominus aequat 5628-ies massa telluris) in oxygenio, carbonio, neon, ferro, et aliis elementis gravioribus consistit. <span id="why_the_sun_is_yellow">
Sine Solis vi, vita in Terra fieri non posset, quia ille lucem caloremque emittit qui necessarii functionibus vitae sunt. Ergo religionibus polytheisticis pluribus Sol est deus vel dea. Romani antiqui Solem inter deos antiquiores aevo rei publicae venerabantur. Rursus imperatoribus Elagabalo et praesertim Aureliano successoribusque Solem invictum adorabant. In mythologia Nordicá origo deae Sól curiose narratur, sed non erat inter veneratissimas. Biblia Sacra in primo capitulo libri Genesis narrant Deum Iudaeorum Solem una cum Luna stellisque dei quarto creationis fecisse.
Antiquos solem quod solus sit appellasse constat, nam secundum Ciceronem sol dictus, "quia solus ex omnibus sideribus est tantus." Re vera tamen sol a verbo proto-Indoeuropaeo *sāwel- derivatur, a quo, mutationibus vocalium et variatione l/n, ducuntur et nomina Graecum ἥλιος helios, Sanscritum sūrya-, Slavonicum slŭnĭce (cum suffixo diminutivo), Nordicum sól et sunna.
Saint-Lumier-la-Populeuse
Saint-Lumier-la-Populeuse est commune 48 incolarum (anno 2011) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.