cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oceanus Arcticus
Oceanus Arcticus, paene omnino ab Eurasia Americaque Septentrionali circumclusus, a glacie marina omnem per annum partim (et hieme paene omnino) tegitur. Temperatura et salinitas per tempus variantur dum tegmen glaciei liquescit et iterum conglaciat. Salinitas est minima ex salinitatibus quinque maiorum oceanorum, ob minorem evaporationem, maiorem aquae dulcis influxum ex fluminibus et rivulis, atque circumscriptum effluxum ad oceanicas aquas circumdantes quibus sunt maiores salinitates. Annuus glaciei per aestatem contractus circa 50 centesimae aestimatur. Nationale Rerum Nivalium Glacialiumque Tabularium in Civitatibus Foederatis res ex satellite quotidie nuntiat ad praebendum monumentum tegminis glaciei marinae arcticae et velocitatis liquefactionis contra mediam periodon et singulas annos praeteritos mensum.
Historia
Per multum historiae Europaeae, regiones polares septentrionales plerumque erant inexploratae, et earum geographia erant res coniecturae. Pytheas Massiliensis relatum itineris anno 325 a.C.n. ad septentriones facti scripsit, ad terram quam "Eschate Thule" appellavit, ubi Sol tres horas per diem occidit et in loco aquae substituta est res concreta, "super quam homo nec ambulare nec navigare potest." Veri simile est eum mobiles montes glaciales descripsisse. Sua "Thule" ut videtur fuit Norvegia per Insulas Faroenses, vel fortasse Aemodae Insulae.
Primi cartographi non sciverunt num regionem circum Polum Septentrionale adumbrare terram (ut in Ioannis Ruysch tabula 1507 et Gerardi Mercatoris tabula 1595) aut aquam (ut in Martini Hylacomyli tabula orbis terrarum 1507). Negotiatorum Europaeorum appetitio transitus septentrionalis ad Cathay (Sinam) fecit ut ei aquam anteponerent; itaque antequam 1723, Ioannes Homann et alii cartographi amplum "Oceanum Septentrionalem" ad septentrionalem eorum tabularum marginem vehementius exhibebant.
419 Aurelia
419 , olim designatione 1896 CW agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Maximiliano Wolf in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 419 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Oceanus Arcticus
Historia
Haec inopia scientifica cuiuscunque ad septentriones permutantis glaciei septi multas coniecturas excitavit. In Anglia et aliis civitatibus Europaeis, fabula aperti maris polaris tam perseverabat quam Ioannes Barrow Eques, diu Secretarius Alter Admiraltatis Britannicae, explorationem huius regionis ab 1818 ad 1845 promovebat.
In Civitatibus Foederatis decenniis 186 et 187, Elisha Kane et Isaac Israel Hayes exploratores ambo adfirmaverunt se hanc partem huius fallacis corporis aquae vidisse. Usque adeo finem saeculi, Matthaeus Fontaine Maury, auctor egregius, descriptionem "Aperti Maris Polaris" in libro scholastico The Physical Geography of the Sea (1883) conlocavit. Nihilominus, ut deferebant omnes exploratores qui iter propius atque propius ad polum faciebant, pileus glacialis est crassissimus, qui omnem per annum persistit.
Post 1937, stationes polares glaciei fluitantis Sovieticae et Russicae Oceanum Arcticum amplissime observantur. Instrumenta scientifica in glacie fluitanti constituta milia chiliometrorum a planis glacialibus portata sunt.
Geographia
Oceanus Arcticus pelvem complet satis rotundam, aream circa 14 056 000 chiliometrorum quadratorum tegens, superficiem paene magnitudinis Russicae. Litus est circa 45 390 chiliometra longum. Cingitur omnis regio a terrestribus Eurasiae et Americae Septentrionalis massis, atque a nonnullis civitatibus et regionibus, inter quas Canada, Alasca, Beringia, Russia, Scandinavia, Islandia, et Groenlandia. Civitatis Canadae maior pars, quae ad Oceanum Arcticum adiacet, regioni Nunavut rite attribuitur; e regionibus civitatis Russiae Siberia praesertim huic oceano adiungit.
Regio usitate Sinum Baffin, Mare Barentsii, Mare Beaufortianum, Mare Tschukotense, Mare Sibiricum Orientale, Mare Groenlandicum, Sinum Hudsonium, Fretum Hudsonianum, Mare Karense, Mare Lapteviorum, Mare Album, et alia tributaria aquae corpora putatur comprehendere. Cum Oceano Pacifico a Freto Beringiano et cum Oceano Atlantico per maria Groenlandicum et Labradorense conectitur.
Proprietates submarinae
Iugum Lomonosov, maius iugum submarinum, Pelvem Polarem Septentrionalem maris alti in duas pelves oceanicas dividit: Pelvem Eurasianam, inter 4000 et 4500 metrorum altam, et Pelvem Amerasianam (aliquando Pelvem Americanam Septentrionalem vel Pelvem Hyperboreanam appellatam), circa 4000 metrorum altum. Bathymetria fundi abyssi a iugis fault-block, planitiebus abyssi, fossis oceanicis, et pelvibus designatur. Media Oceani Arctici altitudo est 1038 metra. Altissimus locus arcticus in Pelve Eurasiana patet, ad 5450 metrorum.
Duae pelves maiores a iugis praeterea dividuntur in Pelvem Canadensem (inter Alascam/Canadam et Iugum Alpha), Pelvem Makarov (inter iuga Alpha et Lomonosov), Pelvem Fram (inter iuga Lomonosov et Gakkel), et Pelvem Nansen (Pelvem Amundsen) (inter Iugum Gakkel et pluteum continentalem qui Terram Francisci Iosephi comprehendit).
Fluxus aquae
Oceano Arctico est maius punctum intercludens in Mari Tschuktschorum meridiano situm, quod aditum ad Oceanum Pacificum per Fretum Beringianum inter Alascam et Siberiam orientalem praebet. Oceanus Arcticus brevissimum nexum marinum inter extremas Russiae orientalis occidentalisque partes offert. Sunt in Regione Arctica aliquae fluitantes investigationis stationes, a Civitatibus Foederatis et Russia curatae.
Maximus aquae influxus ex Atlantico per Flumen Norvegicum advenit, quod secundum litus Eurasianum deinde fluit. Aqua etiam intrat ex Pacifico per Fretum Beringense. Flumen Groenlandiae Orientalis maiorem effluxum transfert.
Glacies plurimam oceani superficiem omnem per annum opplet, conglaciantes temperaturas aerias plerumque efficiens. Regio est maior fons frontium frigidissimarum, quae ad aequatorem moventur, aerem calidiorem in latitudine 60°N offendentes ac pluviam et nivem efficientes. Hic fluxus est inferior cellulae polaris pars, latitudine altissima ex tribus principalibus cellulis circulationis atmosphaerae Telluris, quarum quaeque triginta latitudinis gradus iungit. Vita marina in regionibus apertis abundat, praecipue in aquis meridianioribus. Maiores oceani portus sunt urbes Murmansk, Archangelopolis, et Sinus Prudhoensis.
Salinitas et temperatura
In magnis Oceani Arctici partibus, strato superiori (circa 50 m) est humilior salinitas et humilior temperatura quam reliquio; manet autem rerum status constans, quia effectus salinitatis in densitate est maior quam effectus temperaturae. Alitur oceanus ab influxu aquae dulcis magnorum fluminum Sibericorum et Canadensium (Obius, Ienisea, Lena, MacKenzie), quorum aqua, ut videtur, super aquam humiliorem, densiorem, salsiorem fluitat. Inter hoc stratum humilioris salinitatis et reliquium oceani iacet res haloclinum appellata, ubi salinitas et temperatura cum maiore altitudine increbescunt. Vertices convectionis a diversitatibus temperaturarum inter frigidam oceani superficiem et altitudines calidiores effecti circa hoc thermoclinum consistunt, conductione caloris solo mechanismo transportationis caloris sursum versus—quod per ordines magnitudinis est minus. Sine hoc effectu insulationis fiat multo minor glacies marina arctica. Exemplaria salinitatis et temperaturae Oceani Arctici multiplicia fieri possunt, quia ex fluxibus variis in et ex regione arctica dependent.
Pileus glacialis
Multum Oceani Arctici ab pluto glaciali tegitur, plerumque continua glacie marina composito, qui ambitu et crassitudine per tempora variatur. Medius plutei ambitus post 1980 deminutus est ex medio valore hiemali 15 600 000 chiliometrorum quadratum, modo 3 centesimarum per decennium. Variationes temporales sunt circa 7 000 000 chiliometrorum quadratorum, maximo Aprili mense, minimo Septembri observatis. Glacies marina a ventis et fluminibus oceanicis, quae maiores glaciei regiones movere et circumagere possunt. Zonae compressionis oriri possunt ubi glacies se congerit ad efficiendam glaciem stipatam.
Pericula naturalia
Montes glaciei aliquando ex Insula Ellesmere septentrionali confringuntur, et montes glaciei ex glaciariis Groenlandia occidentali et Canada boreorientali extremo oriuntur. Qui montes glaciei navibus sunt pericula, celeberrime RMS Titanic. Congelatio aeterna in plurimis insulis invenitur. Oceanus a mense Octobri ad Iunium paene circumcluditur, et naves conglaciationem superstructurarum ab Octobri ad Maium perpeti potuerunt. Ante hodiernas naves glaciem frangentis aedificandas, naves Oceanum Arcticum navigantes a glacie marina includi vel contundi poterant, quamquam Baychimo per Oceanum Arcticum sine nautis contra haec pericula decennia felice fluitabat.
Clima
Oceanus Arcticus, ab aevo glaciali hodierno motus, intra climate polari continetur, cui sunt frigus constans et angustiores varietates temperaturae. Hiemes obscuritatem continuam (noctem polarem), clima frigidum et constans, et caelos serenos; aestates lucem diei continuam (solem mediae noctis), clima humidum et caliginosum, et cyclona debilia cum pluvia vel nive offerunt.
Ioannes Glans
Ioannes Magnus Glans (vulgo Johan Magnus Glans), natus in Eslöv die 9 Aprilis 1974, est comoedus et actor.
Oceanus Arcticus
Clima
Clima regionis arcticae magnopere variatum est. Abhinc annorum 55 milliones, per Maximum Thermale Palaeocenum–Eocaenum, media regionis temperatura annua fuit 10–20 C. Aquae superficiales septentrionalissimi Oceani Arctici calidiores factae sunt, saltem per partem anni, ut formas vitae tropicas sustineret, quod significat temperaturas superficiales plus quam 22 C.
Flora et fauna
Habitant in regione arctica circa quadringentae species animalium, inter quas notissima fortasse est Ursus maritimus (Ursidae), maximum carnivorum arcticum. In regione Arctica etiam habitant permulta Euphausiacea, quae multum in catena alimentaria valent. Cnidarium Cyanea capillata (Cyaneidae) in aquis arcticis abundat, et Pholis fasciata est sola pholidarum species oceanica. Regio autem est oecosystema fragile, quae tardius mutatur ac tardius se ob diruptionem vel detrimentum reficit. Inter periclitatas regionis species marinas sunt Odobenus rosmarus (Odobenidae) et varia Cetacea.
Opes naturales
Inter opes naturales arcticas sunt agri petrolei et gasii naturalis, deposita placer, noduli polymetallici, adgregationes constructionis arenae et glareae, pisces, Pinnipedia, et Cetacea, quorum omnes in regione abundant.
Civilis "zona mortua" prope medium oceanum est situs disceptationum crescentium inter Civitates Foederatas, Russiam, Canadam, Norvegiam, et Daniam. Regio multum in foro energiae valet, quia 25 centesimas vel plus opium petrolii et gasii orbis terrarum non iam inventarum continere potest.
Anxietates de circumiectu
Attenuatur coartata glacies Arctica continenter, multisque annis adest foramen temporale in Arctico strato ozonico. Deminutio areae glaciei marinae Arcticae mediam planetae albedinem imminuit, quod fortasse calefactionem globalem per rationem positive feedback efficiet. Investigationes monstrant Arcticam glacie liberam primo in historia humana tempore ante annum 2040 fortasse fieri.
Multi eruditi laborant ne temperaturae calientes in Arctica magnas novae aquae liquefactae quantitates efficiant quae in Atlanticum Septentrionalem influere possunt, fortasse orbis terrarum exemplaria fluminum oceanicorum conturbantes. Mutationes climatis Telluris quae maiores fieri possunt fortasse tum consequuntur.
Aliae anxietates de circumiectu ad contaminationem radioactivam Oceani Arctici ex, exempli gratia, Russicis sitibus ramentorum radioactivorum abiectorum in mari Karensi et situs temptationis nuclearis Belli Frigidi, sicut Terra Nova, spectant.
Maiores portus
Sunt nonnulli portus et refugia nautica circa Oceanum Arcticum.
Gnaeus Plancius
Gnaeus Plancius (floruit 58-54 a.C.n.) fuit senator Romanus qui aedilitatem curulem anno 55 a.C.n. gessit. Anno sequenti a competitore in illis comitiis repulso, Iuventio Laterensi, lege Licinia de  sodaliciis postulatus a Cicerone defendebatur qui tum orationem adhuc exstantem Pro Cn. Plancio habuit. Beneficium ita referebat Arpinas orator quod Plancius eum exsulantem anno 58 a.C.n. Thessalonicae hospitio auxilioque sustentarat.
Villers-sur-Trie
Villers-sur-Trie est commune Francicum 334 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia (a die 1 Ianuarii 2016 Septentrione Freto et Picardia).
Gnaeus Plancius
De gente
Familia plebeia equestris ordinis  e praefectura Atina (tribu Terentina) circa 90 a.C.n. natus Gnaeus Plancius maiores illustres non habebat sed pater unus e praecipuis publicanis illius temporis erat ; qui remissionem provinciae Asiae vectigalium diu frustra flagitavit ac denique per triumviros Caesare consule (59 a.C.n.) obtinuit. Ita Gnaeus Plancius filius homo novus erat a triumviro Marco Licinio Crasso, qui equestris ordinis et publicanorum tunc temporis patronus habebatur, ut videtur, sustentatus. Nonne pater eius sub patre triumviri Publio Licinio Crasso tum proconsule in Hispania Ulteriore circa 95 a.C.n. militaverat ? Ita Licinii Crassi in ordine senatorio velut patroni Planciorum erant, quae fortasse causa fuit cur mortuo apud Parthos patrono Crasso Gnaeus Plancius praeturam consulatumque numquam adeptus sit.
Nouvelle-Église
Nouvelle-Église est commune Francicum 497 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Gnaeus Plancius
De gente
Nomen gentilitium ex adiectivo "plancus" ductus videtur (qui pedes planos habet) : nam multa nomina et cognomina ad vitia corporis spectabant. Plancus cognomen in nonnullis gentibus erat (e.g. Lucius Munatius Plancus)
De denario
Ex altera parte stant pharetra, arcus, capra Cretensis quae omnia ad Dianam et venationem spectant. Sine titulo.
Litterae SC saepe in denariis ab aedilibus signatis occurrunt (vide exempli gratia denarium aedilium Publii Plautii Hypsaei et Marci Aemilii Scauri 58 a.C.n.) : illi magistratus magnas summas de suo consumere solebant ad ludos muneraque magnifica edenda quibus benevolentiam plebis captarent. Potuit fieri ut per senatus consultum officina monetaria in Capitolio uti eis licuerit, siquidem metallum suis expensis praestitissent. Ita enim et nominis sui et maiorum suorum memoriam vivaciorem apud populum efficere poterant quo aliquatenus ingentes munificentiae sumptus pensabant.
Maria Sinensia
Mare Sinense seu Maria Sinensia e maribus Oceani Pacifici Occidentalis circa Sinas constant:
Vladimirus Romanus Juszczak
Vladimirus Romanus Juszczak, O.S.B.M. (Ucrainice: Володимир Роман Ющак, ЧСВВ; Polonice: Włodzimierz Roman Juszczak, OSBM; natus in Lignitio Poloniae, die 19 Iulii 1957) est episcopus eparchialis eparchiae Vratislaviensis-Gedanensis ritus Byzantini-Ucraini.
Vita
Romanus Juszczak natus est Lignitio in urbe Poloniae die 19 Iulii 1957 in familia Basilii et Ioannae de Telesnycki Juszczak. Anno 1972, studiis in schola primaria in Rosochata expletis, in lyceo Ucrainico Lignitiensi studium incoepit.
Die 31 Augusti 1976 is Ordinem Basilianum Sancti Iosaphat ingressus est, Vladimiri nomen religiosum assumens. Novitiato expleto in monasterio Patrum Basilianorum Varsoviae, die 18 Iunii 1978 vota simplicia nuncupavit, sollemnem autem professionem votorum perpetuorum in Ordine Basiliano emissit die 1 Maii 1983.
Die 28 Maii 1983 in Lignitio Vladimirus Juszczak ordinationem presbyteralem accepit a Henrico S.R.E. Cardinali Gulbinowicz, metropolita Vratislaviensi Latinorum.
Post ordinationem sacerdotalem varia munera exercebat: parochus, vicarius foraneus (decanus), magister novitiorum, praefectus studiorum, superior provincialis Provinciae Basilianorum Patrocinii Beati Virginis Mariae in Polonia.
Anno 1990 ipse licentiam in iure canonico in Academia Theologiae Catholicae (hodie Universitas Cardinalis Stephani Wyszyński Varsoviae) obtinuit.
Die 24 Aprilis 1999 Ioannes Paulus Papa II eum nominavit episcopum eparchialem eparchiae Vratislaviensis-Gedanensis ritus byzantini-ucraini. Consecratus et inthronizatus est Vratislaviae die 19 Iunii 1999 ab Ioanne Martyniak, archiepiscopo et metropolita Premisliensi-Varsaviensi ritus byzantini-ucraini, Michael Hrynchyshyn, C.Ss.R., exarcha apostolico Franciae Ucrainorum, et Basilio Medwit, O.S.B.M., exarcha Kioviensi-Vyshhorodensi.
Annibus 2002-2007 episcopus Juszczak membrum Synodi permanentis Ecclesiae Graeco-Catholicae Ucrainae, annibus autem 2006-2011 membrum tribunalis synodalis erat.
Sententia apostolica eius est: Sursum levemus corda! (Ucrainice: Вгору піднесім серця!), verba ex anaphora Sancti Ioannis Chrysostomi.
Psalmi paenitentiales
Psalmi paenitentiales in ritu Latino Ecclesiae Catholicae Romanae sunt sequentes:
Hi psalmi, preces tristitiae de peccato commisso, praecipue in Quadragesima recitantur.
Villers-Vermont
Villers-Vermont est commune Francicum 127 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia (a die 1 Ianuarii 2016 Septentrione Freto et Picardia).
Champagnat (Crosa)
Champagnat  est commune Francicum 444 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Bompas (Arigia)
Bompas  est commune Francicum 203 incolarum (anno 2008) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
2002 Euler
2002 , olim designationibus 1973 QQ1, 1938 DW, 1942 GJ, 1953 EB, et 1973 SJ2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tamara Mikhaylovna Smirnova, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est. Origo nominis est apud gloriam Leonhardi Euleri.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2002 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sorina-Luminița Plăcintă
Sorina-Luminița Plăcintă (nata nomine Sorina Ștefan die 6 Februarii 1965 in Focșani in circulo Vrancea) machinatrix atque rerum politicarum perita Dacoromanica est.
Familia
Ter nupsit atque e primo matrimonio filium habet.
Munus
Plăcintă ad usque annum 1989 apud Universitatem Technicam Gheorghe Asachi Iassiensem chemiae et texilis mechanicae studebat. Deinde in diversis societatibus atque fabricis textilium operam dedit.
Cursus honorum
Anno 1997 ad factionem PD accessit et cum tota factione anno 2008 ad PD-L transiit. Anno 2008 - 2012 senator huius factionis erat. A die 14 Iulii usque ad 23 Decembris 2009 ministra iuventutis in consilio ministrorum Aemilii Boc erat. Mense Iulio 2012 ad factionem PNL transiit neque autem iterum candidata senatricis fuit.
Bara
Bara seu Drafna (Bára, Dröfn) in mythologia Nordica fuit una e filiabus novem dei marini Ægir et uxoris eius Rán secundum indicem nominum in libro Edda oratione soluta scripto relatum; sorores igitur habuit Himinglæva, Blodughadda, Bylgia, Duva, Hevringa, Hranna, Kolga, Uda. Hae omnes undas maris figurant. Nomen Bára "unda" significat, et in carmine Thorleiki pulchri celebratur: Nomen Dröfn, scilicet "unda ad oram fervens", cum appellatione sinus Drammensfjorden Norvegiae nectitur et in carmine Ormi celebratur:
Fretum Singapurense
Fretum Singapurense (Sinice 星加坡海峽 ; simplice 新加坡海峡 Xīnjiāpō Hǎixiá ; Malaice Selat Singapura), est fretum inter Fretum Malaccense in occidente et Mare Sinense Australe in oriente, 114 km longum et 16 km latum. Singapura ad septentriones canalis et Insularum Riau iacet. Finis Indonesiae et Singapurae omnino secundum fretum iacet.
Fretum Portum Keppel (Keppel Harbour) et multas insulas parvas comprehendit.
Loci historici
Ya'qubi, Arabicus saeculi noni scriptor, Fretum Singapurense Mare Salahit appellavit, unum ex Septem Maribus quae naves transgressae sunt ad attingendam Sinam.
Mairy-sur-Marne
Mairy-sur-Marne est commune 556 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Kolga
Kolga (Kólga) in mythologia Nordica fuit una e filiabus novem dei marini Ægir et uxoris eius Rán secundum indicem nominum in libro Edda oratione soluta scripto relatum; sorores igitur habuit Blodughadda, Bara seu Drafna, Himinglæva, Bylgia, Duva, Hevringa, Hranna, Uda, quorum sex in carmine quodam Einar Skulii filii celebrata sunt. Hae omnes undas maris figurant. Nomen Kolga "frigidus" significat.
Chamborand
Chamborand  est commune Francicum 236 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Nort-Leulinghem
Nort-Leulinghem est commune Francicum 206 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Archidioecesis Utinensis
Archidioecesis Utinensis (Italiane: Arcidiocesi di Udine) est sedes archiepiscopalis Italiana Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Trium Venetiarum sita, cuius caput est Utinum.
Archidioecesi est sedes metropolitana sine dioeceses suffraganeae; 379 paroecias habet.
Episcopus
Archidioecesis a Archiepiscopo Metropolita S.E. Andrea Brunone Mazzoccato regitur.
Historia
Archidioecesis Utinensis die 6 Iulii 1751 a papa Benedicto XIV bulla Iniuncta Nobis erecta est.
Pandora (satelles)
Pandora est interior Saturni satelles, in photogrammatibus a Voyager I anno 1980 factis inventa et breviter nominata S/1980 S 26. Anno 1985 exeunte, nominata est pro Pandora, persona in mythologia Graeca. Etiam signata est Saturn XVII.
Villers-Vicomte
Villers-Vicomte est commune Francicum 157 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia (a die 1 Ianuarii 2016 Septentrione Freto et Picardia).
Rentius Tondo
Rentius Tondo (Tulmentii natus die 7 Augusti 1956) est rerum politicarum peritus Italicus factionis Populi Libertatis et praesens Fori Iulii et Venetiae Iuliae praeses. Antea inter alia legatus apud Parlamentum Italicum fuerat.
Albogalerus
Albogalerus est pileus ex pelle victimae albae Iovi sacrificatae confectus quo flamines et Salii caput operiebant.
Super albogalerum ponebatur apex.
In religione Vedica
In religione Vedica nunc semper in India culta, quae est soror religionis Iovialis etiam bramines (flamines) petasum aut pileum album in capite gerebant.
Secundum Philostratum gymnosophistae gerebant pileum album.
Gunthamundus (rex Vandalorum)
Gunthamundus nepos et successor Hunrici, fuit ab anno 484 usque ad annum 496 rex Vandalorum.
Nexus externi
De origine actibusque Getarum
Chambon-Sainte-Croix
Chambon-Sainte-Croix  est commune Francicum 89 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Protomartyres Minores
Protomartyres Minores sive Martyres quinque (Sancti Berardus, Petrus, Accursius, Adiutus, Otho) sunt primi Franciscanorum martyres in Maroco, qui die 16 Ianuarii anno 1220 necati sunt.
Antonius Patavinus martyrio eorum vehementer commotus ordinem Fratrum Minorum ingressus est.
Nortkerque
Nortkerque (Batavice Noordkerke) est commune Francicum 1'628 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Simona de Beauvoir
Simona de Beauvoir (Francogallice Simone-Lucie-Ernestine-Marie Bertrand de Beauvoir vel brevius Simone de Beauvoir, nata 9 Ianuarii 1908 Lutetiae et 14 Aprilis 1986 eodem loco mortua) fuit Francogallica scriptrix, philosopha ac feministria. Libros permultos, et historias fictas, quarum L'Invitée (Latine Femina invitata) et Les Mandarins (Latine De Mandarinis) inter alias praestantes, et disputationes philosophicas, quorum Le Deuxième Sexe (Latine De Sexu Secundo vel De Sexu Sequiore), disputatio de modo, quo feminae oppressae sunt, quae maxime theoriam feminismi impulit, multos per annos scripsit.
Vita
Simona de Beauvoir, Georgi (Francogallice Georges Bertrand de Beauvoir) ac Franciscae (Françoise Beauvoir, natae Brasseur) filia, alumna Lycei Fénelon Parisiensis, iuvenis ecclesiastico more, ut voluit mater, fideque maxime Christiano cultui educata; fama est autem eam sacerdotem Christianam fieri voluisse, annos verum quattuordecem natam religioni abnuentem, atheismum accepisse. Natura sua cogitationi libera et philosophiae existentialisticae studens, paterno etiam hortatu et res numerorum et litteras didicit, cum opes familiae post bellum amissae sunt. Amicus eius fuit Ioannes Paulus Sartre.
Lenín Moreno
Lenín Moreno, plene Lenín Voltaire Moreno Garcés (natus in urbe Nueva Rocafuerte die 19 Martii 1953) est politicus Aequatoriae. Alumnus est universitatis centralis Aequatorianae. Praeses vicarius patriae a die 15 Ianuarii 2007 usque ad 24 Maii 2013 meruit, praeside Raphaele Correa. Ab hoc die fuit legatus specialis Nationum Unitarum de debilitate et accessibilitate, secretario generali Ban Gimun; ipse enim a latronibus ictu pyrobolico anno 1998 vulneratus crurum paralysi afficitur. Candidatus ad officium praesidis Aequatoriae, die 2 Aprilis 2017 victoriam contra Gulielmo Lasso reportavit. Die 24 Maii 2017 praeses inauguratus est.
Robin Paulsson
Robin Paulsson (vulgo idem), natus in Åkarp die 28 Decembris 1983, est comoedus stans, scriptor manuscripti, et animator programmatis.
Mailly-Champagne
Mailly-Champagne est commune 734 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Calonge
Calonge (Hispanice: Calonge) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 10761 incolarum sunt.
Blodughadda
Blodughadda (Blóðughadda) in mythologia Nordica fuit una e filiabus novem dei marini Ægir et uxoris eius Rán secundum indicem nominum in libro Edda oratione soluta scripto relatum; sorores igitur habuit Bara seu Drafna, Himinglæva, Bylgia, Duva, Hevringa, Hranna, Kolga, Uda, quorum sex in carmine quodam Einar Skulii filii celebrata sunt. Hae omnes undas maris figurant. Nomen Blóðughadda Latine significat "crinibus colore sanguineis" sicut mare post pugnam navalem visum.
Ioannes Iacobus Lequeu
Ioannes Iacobus Lequeu (vulgo Jean-Jacques Lequeu; natus Rothomagi die 14 Septembris 1757; mortuus die 28 Martii 1826) fuit pictor technicus et architectus Francicus.
Montaigu-les-Bois
Montaigu-les-Bois  est commune 235 incolarum (anno 2009) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Proelium Cannense
Cannensis pugna, sive Cannarum Pugna (Livius, Silvius), Cannensis Pugna, Pugna Cannensis (Livius), Cannensis clades (Livius), Cannensis acies (Livius) pugnata est die 2 Augusti 216 a.C.n. in Italia. Duce Hannibale, Karthaginenses in Bello Punico Altero Romanas legiones devicerunt.
Proelium est exemplum optimum pugnae dictae circumvenientis, nam Hannibal imperator copias Romanorum ratione circumveniendi vincebat:
Romani militum 70 000 caesorum et 10 000 captatorum defleverunt. Inter eos multi nobiles fuerunt. Militum Poenorim 8000 in proelio necati sunt.
Archaeologus
Archaeologus/archaeologa est vir peritus/mulier perita in scientia relictorum antiquorum archaeologia. Duo sunt fere ordines archaeologorum: archaeologi periti et archaeologi universitatum. Archaeologi periti remunerantur a civitatibus ad faciendam excavationem cuiusquam naturae sit. Archaeologi universitatum longitudinem temporis quamdam student et ad excavationem sibi dant tantum si haec excavatio equidem refert ad eorum studium.
Nexus externus
Arkeologi Arkæologi പുരാവസ്തുഗവേഷണം
Drosophila melanogaster
Drosophila melanogaster (Graece; Latino autem sermone 'roris amator atro ventre') est insectum duarum alarum quod ad ordinem dipterorum pertinet. Ad diptera Muscae pertinent.
Pézilla-de-Conflent
Pézilla-de-Conflent (Occitanice Pesilhan de Conflent, Catalane Pesillà de Conflent) est commune Francicum 58 incolarum (anno 2012) praefecturae Pyrenaei Orientalis in regione australi Occitania et Ruscinone (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Nueri
Nueri (sive Nuer vel Naath) est gens africana nilotica. In Sudania Australe et in Aethiopia vivunt. Numerus eorum est 2.000.000.
Lingua Nuerorum lingua Nilotica est. De agricultura vivunt; pastores sunt atque boves habent. Dinkae vicini Nuerorum sunt.
Maria Stella Gelmini
Maria Stella Gelmini (vulgo Mariastella Gelmini; nata Leni, in oppido Provinciae Brixianae, die 1 Iulii 1973) est mulier nota Italica, quae ministra eruditionis atque universitatis inter IV Silvii Berlusconi administrationem (8 Maii 2008 - 16 Novembris 2011) systema scholasticum Italicum immutavit. Maria Stella Gelmini lauream in iuris prudentia adepta est ac causidici munere est functa. Legata est factionis Populi Libertatis apud coetum inferiorem parlamenti Rei Publicae Italicae.
Tavaus
Tavaus est urbs Helvetica 11248 incolarum (anno 2009) quae ad pagum Grisoniam pertinet. Tavaus districtus Prättigau/Tavaus caput est.
Mense Ianuario Tavai congressus habetur Fori Mundi Oeconomici.
Pomponius Mela
Pomponius Mela fuit primus auctor operis Latine scripti de geographia. Nomen tantum et patria illius scriptoris nota sunt nobis: natus est Tingenterae aut Cingenterae in Baetica (provincia meridionali Hispaniae).
Eum libros tres De chorographia (aut De Situ Orbis) circiter anno 43-44 scripsisse noscimus quod Mela imperatoris regnantis consilium expiditionis in Britanniam commemorat. Ille imperator paene certe est Claudius.
Villeselve
Villeselve est commune Francicum 377 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia (a die 1 Ianuarii 2016 Septentrione Freto et Picardia).
Liber Proverbiorum
Liber Proverbiorum (Hebraice מִשְׁלֵי, Mishlei) est secudus liber Chethubim ex libero Bibliorum Sacrorum Hebraicarum.
Georgius Steller
Georgius Gulielmus, seu Wilhelmus, Steller (Theodisce Georg Wilhelm Steller vel Stöller, natus 10 Martii 1709 in Bad Windsheim Bavariae, mortuus 23 Novembris 1746 Tumeni) erat rerum naturae investigator Germanicus, qui, in Imperio Russico pro Academia Scientiarum Petropolitana favens operi, in Expeditione Camtschatica Secunda (cuius praefectus fuit Vitus Bering) participavit, naturam Siberiae, Camtschatcae et insularum litorisque partis borealis Oceani Pacifici explorabat.
Norrent-Fontes
Norrent-Fontes est commune Francicum 1'432 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Peyrestortes
Peyrestortes (Catalane Paretstortes) est commune Francicum 1'365 incolarum (anno 2012) praefecturae Pyrenaei Orientalis in regione australi Occitania et Ruscinone (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Chambon-sur-Voueize
Chambon-sur-Voueize  (Occitanice  Chambon) est commune Francicum 987 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Higenae
Higenae aut Egenae (Romancice Degen, Germanice Igels) est vicus Helveticus 235 (anno 2010) incolarum qui ad pagum Grisoniam pertinet.
Montaigu-la-Brisette
Montaigu-la-Brisette  est commune 494 incolarum (anno 2009) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Iohannes Albrecht Blaskowitz
Iohannes Albrecht Blaskowitz (natus die 10 Iulii 1883 in Paterswalde, circulo Wehlau (Borussia orientalis); mortem sibi conscivit Norimbergae die 5 Februarii 1948) fuit generalis, qui inter bellum contra Poloniam gestum mense Septembri 1939 infames res contra incolas civiles factas denuntiavit.
Diplodocus
Diplodocus (e verbis Graecis διπλόος diploos "duplex" et δοκός dokos "tignum") est genus Dinosaurii Sauropodis quod periodo Iurassica superiore in America septentrionale habitabat. Fossilia speciei typicae, D. longus inventa sunt primum in 1878 a Samuele Wendell Williston.
Pharao
Pharao (Graece Φαραώ, Hebraice פַּרְעֹה) est appellatio permultis hodiernis disceptationibus de rectoribus Aegypti antiquae omnium temporum adhibita. Appellatio in vocabulis Aegyptiis pr-`ɜ (aliquando pr-aa descriptis) 'magna domus' oritur, quae palatium regale describunt. Appellatio pharaonis pro rege per Regnum Novum adhiberi coepit, diserte per medium domum regnantem duodevicensimam, regem ipsum per metonymiam indicans.
Apud fontes classicos, vocabulum inveniri non solet sed rex potius, sed Bibliia Sacris in Latinam conversis, vocabulum Hebraicum פרעה coepit in usu fieri.
Regalia
Mitra khat appellata in re sudarii simili consistit, cuius finis paene sicut "cauda manni" conligatur. Primae mitrae khat imagines ex regno Den veniuntur, sed khat ante regnum Tosorthrum non iterum invenitur. Mitra nemes ex tempore Tosorthri venit; statua ex eius serdab in Saqqara regem mitram nemes gerentem exhibet.
Appellationes
In scriptis hieroglyphicis, praenomen et nomen in cartouche continebantur. Praenomen, appellationes Nsw Bity 'Rex Superioris et Inferioris Aegypti' vel Nebtawy 'Dominus Duorum Terrarum' saepe sequens, nomen Ra saepe comprehendebat. Nomen autem appellationem Sa-Ra 'Filius Ra' vel Neb-Kha 'Dominus Aspectuum' saepe sequebatur.
Pharaones
Inter pharaones maximi momenti in historia Aegyptia sunt:
Villotran
Villotran est commune Francicum 294 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia (a die 1 Ianuarii 2016 Septentrione Freto et Picardia).
Purpureus Tyrianus
Purpureus Tyrianus est color. Purpura Tyria tum erat signum magnae potestatis, venum data praetiosissime praesertim quia extrahere valde eam difficile fiebat, utentes aliquando ad milia istorum molluscorum. Tempore imperii Romani igitur solis Augustis et Caesaribus hoc colore uti licebat.
Magneux (Matrona)
Magneux est commune 252 incolarum (anno 2009) Franciae praefecturae Matronae in regione Campania et Arduenna.
Caldes de Malavella
Caldes de Malavella (Hispanice: Caldas de Malavella) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 6998 incolarum sunt.
La Chapelle-Baloue
La Chapelle-Baloue  est commune Francicum 131 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Bylgia
Bylgia (Bylgja) in mythologia Nordica fuit una e filiabus novem dei marini Ægir et uxoris eius Rán secundum indicem nominum in libro Edda oratione soluta scripto relatum; sorores igitur habuit Bara seu Drafna, Himinglæva, Blodughadda, Duva, Hevringa, Hranna, Kolga, Uda. Hae omnes undas maris figurant. Nomen bylgja "fluctus undosus" significat, sicut in carmine Ottar niger celebratur:
Montabot
Montabot  est commune 295 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Cnemidophorus
Cnemidophorus (< κνημιδοφόρος 'ocreatus') est genus lacertiliorum familiae Teiidarum, quorum multae species parthenogeneticae in America endemicae sunt. Nomen generis, a Ioanne Georgio Wagler anno 1830 institutum, anno 2002 a T. W. Reeder aliisque iterum investigata est. Secundum proprietates quae se de utroque genere vicissim decedunt, multae species inter Cnemidophoros olim positae nunc fortasse inter Aspidosceles poni putantur.
420 Bertholda
420 , olim designatione 1896 CY agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Maximiliano Wolf in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 420 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Auna
Auna (Romancice: Duvin) est parvus vicus Helveticus 94 incolarum qui ad pagum Grisoniam pertinet.
La Chapelle-Saint-Martial
La Chapelle-Saint-Martial  est commune Francicum 85 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
Quintus Fabius Maximus Eburnus
Quintus Fabius Maximus Eburnus (natus saeculo 2 a.C.n., mortuus post annum 104 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.
Gens
Pater eius Quintus Fabius Maximus Servilianus anno 142 a.C.n. consul erat.
Cursus honorum
Anno 132 a.C.n. quaestor in Sicilia erat, deinde anno 127 IIIvir monetalis atque 119 praetor. Anno 116 una cum Gaio Licinio Geta consul erat et annos 115/114 a.C.n. Macedoniam proconsul administravit. Anno 113 forsitan legatus senatus et anno 108 a.C.n. censor erat. Quod filium suum stupri causa supplicio affici iusserat, a Gnaeo Pompeio Strabone propter patriam potestatem excessam damnatus est et anno 104 a.C.n. in exilium Nuceriam abiit, ubi aliquot annos vivebat.
Oceanus Atlanticus
Oceanus Atlanticus seu mare Atlanticum est oceanus magnitudine secunda in orbe terrarum, cuius area circa 106 400 000 chiliometrorum quadratorum est. Oceanus Atlanticus circa 20 centesimas superficiei Telluris et circa 26 centesimas superficiei aquaticae tegit. Altera nominis pars ad Atlantem mythologiae Graecae spectat. Veterrima Atlantis in litteris mentio apud Herodotum (circa 450 a.C.n.) invenitur, qui nomen oceani 'mare Atlantis' scribit. Nomen Oceani Aethiopici, ab Aethiopia deductum, ad Oceanum Atlanticum australem aliquando adhibebatur usque ad medium saeculum XIX. Antequam Europaei alios oceanos invenerunt, nomen oceani ipsum significavit aquas praeter Fretum Gaditanum quas hodie Atlanticas appellamus. Graeci antiqui credebant hunc oceanum esse ingens flumen quod orbem terrarum circumdabat. Oceanus Atlanticus pelvem elongatam et S|sigmoideam quae in longitudinem inter Europam et Africam ab oriente, et ad Americam ab occidente patet. Ut pars coniuncti Oceani Mundi, hic oceanus in septentrionibus ad Oceanum Arcticum (aliquando mare Atlanticum habitum), Oceanum Pacificum in meridio-occidenti, Oceanum Indicum in meridio-oriente, Oceanum Australem in australem adligatur. (Aliae definitiones dicunt Atlanticum ad australem usque ad Antarcticam patere.) Aequator Atlanticum in Oceanum Atlanticum Septentrionalem et Oceanum Atlanticum Australem separat.
Geographia
Finitur Oceanus Atlanticus ad occidentem ab America Septentrionali et Australi. Ad Oceanum Arcticum per Fretum Daniae, Mare Groenlandiae, Mare Norvegicum, et Mare Barentsii conectitur. Ad orientem, proprii oceani fines sunt Europa, Fretum Gaditanum (ubi cum Mari Mediterraneo, uno ex eius maribus marginalibus, conectitur, et vicissim, cum Ponto Euxino), et Africa. Ad meridio-orientem, Atlanticus se in Oceanum Indicum miscet. Meridianus orientalis vicensimus, qui ad meridianum a Capite Aguilhas ad Antarcticam, eius finem definit. Alii auctoritates monstrant eum ad australem ad Antarcticam patere, cum alii monstrant eum ad parallelum 60 ab Oceano Australi finiri. Ad meridio-occidentalem, Fretum Drakeanum Atlanticum ad Oceanum Pacificum conectit. Canalis Panamensis, ab hominibus factus, eum et Pacificum coniungit. Alia magna aquae corpora ad Atlanticum adiacentia praeter ea supra dicta sunt Mare Caribicum, Sinus Mexici, Sinus Hudson, Oceanus Arcticus, Mare Mediterraneum, Mare Septentrionale, Mare Balticum, et Mare Celticum. Atlanticus, circa 22 centesimas superficiei Telluris tegens, magnitudine est Pacifico secundus. Cum maribus adiacentibus, Atlanticus aream circa 106 400 000 chiliometra quadrata occupat; sine eis, sua area est 82 400 000 chiliometra quadrata. Terra quae in Atlanticum fluit quater terra oceanorum Pacifici et Indici est. Volumen Atlantici cum maribus adiacentibus est 354 700 000 chiliometra cubica (85 100 000 milia cubica) et sine eis 323 600 000 chiliometra cubica (77 640 000 milia cubica). Media Atlantici altitudo, cum suis maribus adiacentibus, est 3339 metrorum; sine eis ea est 3926 metrorum. Maxima altitudo, Altum Milwaukee, 8380 metrorum, in Fossa Portus Divitis fit. Latitudo Atlantici inter 2848 chiliometrorum inter Brasiliam et Montem Leoninum et plus quam 6400 chiliometrorum in regione australi variatur.
Significatio culturalis
Peregrinatio transatlantica maiores auctus civilizationis Occidentalis partes egit. Atlanticus ipse Mundum Veterm et Mundum Novum separat. Temporibus hodiernis, nonnulla idiomata ad oceanum per ludibrium "Stagnum" (Anglice Pond) spectant, varietates geographicas et culturales inter Americam Septentrionalem et Europam describentia, praecipue inter civitates continentium amborum ubi populi Anglice utuntur. Multi homines Britannici Civitates Foederatas Canadamque "trans stagnum" appellant, et vice versa.
Imus oceanus
Principalis bathymetriae (topographiae fundorum) proprietas est montes perpetui submarini iugum Atlanticum medium appellati, qui ab Islandia in septentrionibus ad fere 58° latitudine australi patent, maximum latitudinis circa 1600 chiliometrorum attingens. Magna valles rimosa etiam secundum dorsum plerumque patet. Altitudo aquae in apice dorsi est minus quam 2700 m in plurimis locis, cum imum dorsum est ter alta. Nonnulla cacumina supra superficiem oriuntur et insulas constituunt. Oceano Atlantico Australi est additum dorsum submarinum, Dorsum Walvisianum. Iugum Atlanticum medium Oceanum Atlanticum in duo alveos magnos separat, quorum altitudines sunt a 3700 ad 5500 m. Iuga transversa quae inter continentes et iugum Atlanticum medium iacent fundum oceani in multas pelves dividunt. Nonnullae maiorum pelvium sunt pelves Blake, Guianae, Americae Septentrionalis, Promontorii Viridis, et Insularum Canariarum, in Atlantico Septentrionali sitae. Maximae pelves Atlantici Australis sunt pelves Angolae, Civitatis Capitis, Argentinae, et Brasiliae.
Imus oceanus putatur aliquantulum planus, fortuitis altis, planitiebus abyssalibus, fossis, montibus submarinis, pelvibus, planitiebus oceanicis, vallibus submarinis praeruptis, et nonnullis guyot praeditus. Varii plutei secundum margines continentium circa 11 centesimas imae topographiae sunt, cum aliquibus canalibus altis trans clivum continentalem secatis.
De fossis et submarinis fundi abyssi montibus: Sedimenta oceanica componuntur ex:
Proprietates aquae
Atlanticus plerumque est salsissimus oceanus maior; salinitas aquae superficiei in oceano aperto a 33 ad 37 partes per mille (3.3–3.7%) a massa, et latitudine et tempore variatur. Evaporatio, praecipitatio, influentia flumina, et glacies marina dissolvens salinitatem superficiei adficiunt. Quamquam minima salinitas vix ad septentrionem aequatoris (ob magnas pluvias tropicas) fit, minima salinitas in summa est in latitudinibus altis et secundum litora ubi magna flumina intrant. Maxima salinitas circa 25° septentrionales et australes fit, in regionibus subtropicis quibus est pauca pluvia et evaporatio alta. Temperaturae aquae superficialis, quae latitudine, systemate fluminum, et tempore variantur, latitudinalem energiae solaris distributionem ostendunt, et circa –2 C variari possunt. Maximae temperaturae ad septentrionem aequatoris, minimae in regionibus polaribus fiunt. In mediis autem latitudinibus, regionibus maximae variationis, temperaturae a 7–8 °C variari possunt. Oceanus Atlanticus in quattuor maioribus aquae massis consistit. Mediae aquae Atlantici Septentrionalis et Australis superficiem constituunt. Aqua intermedia subantarctica ad altitudines 1000 metrorum patet. Aqua Alta Atlantica Septentrionalis ad altitudines usque ad 4000 m attingit; Aqua Ima Antarctica pelves oceanicas ad altitudines maiores quam 4000 m occupat.
Clima
Clima a temperaturis aquarum superficiei, fluminum aquaticorum, et ventorum movetur. Ob facultate oceani ad coacervandum liberandumque calorem, climata maritima sunt moderatiora, atque minus extremas temporis variationes quam climata continentalia habent. Praecipitatio ex litoralibus caeli et aeris datis, temperaturaque aeris ex temperatura aquatica aestimatur.
Oceani sunt maior humoris atmosphaerici per vertendum in vaporem creati causa. Zonae climaticae latitudine variantur; zonae calidissimae trans Atlanticum ad septentriones aequatoris patent. Zonae frigidiores sunt in latitudinibus altis, frigidissimis regionibus ubi aqua a glacie marina tegitur. Flumina oceanica clima aquis calidis et frigidis ad alias regiones transportatis movent. Venti qui trans haec flumina refrigerantur vel califactantur egiones terrestriales adiacentis impellunt. Flumen Sinus et Fluitatio Atlantica Septentrionalis, sua propagatio septentrionalis ad Europam, atmosphaeram Insularum Britannicarum et Europae boreoccidentalis calefacit atque caelum et clima ad meridiem usque ad Mediterraneum septentrionale movet. Flumina aquae frigidae magnam caliginem ante litus Canadae orientalis (in regione Grandium Riparum Terrae Novae) et ante litus Africae boreoccidentalis creant. Venti plerumque humorem aeremque super regiones terrestres transportant. Typhones marini in meridiana Oceani Atlantici parte crescunt.
Historia
Oceanus Atlanticus est secundus a minimo ex quinque orbis terrarum oceanis. Non existitit ante abhinc annorum 130 millionas, cum continentes qui, Pangaea supercontinente avito dissoluto, formari coeperant seorsum fluitarent. Oceanus Atlanticus post primas colonias secundum eius litora conditas latissime exploratus est. Vicingi, Portugallenses, et Hispanici fuerunt notissimi inter primos exploratores Europaeos. Post Columbum, exploratio Europaea rapide acceleravit, et multae vias commercii constitutae sunt. Atlanticus ergo factus est—et iam manet—maior via inter Europam et Americam (commercium transatlanticum appellatum). Inter explorationes scientificas sunt Expeditio Challenger, Expeditio Fax Caelestis Germanica, Observatorium Telluris Lamont-Doherty Universitatis Columbianae, et Officium Hydrographicum Classis Civitatum Foederatarum.
Oeconomia
Atlanticus auctum et oeconomiam civitatum finitarum magnopere addiuvit. Praeter maiores transportationis communicationisque transatlanticae cursus, Atlanticus abundantia petrolei deposita in saxis sedimentariis dorsorum continentalium praebet. Copiosos orbis terrarum fontes piscatorios habet, praecipue in aquis quae dorsa tegunt. Maiores pisces sunt Gadidae (inter quas Gadus et Melanogrammus aeglefinus), Phycidae, Merlucciidae, Clupea, et Scombridae. Inter regiones feracissimas sunt Terrae Novae Ripae Grandes, dorsum Novae Scotiae, Ripa Georgii ante Caput Cod, Ripae Bahamenses, aquae circum Islandiam, Mare Hibernicum, Ripa Dogger Maris Septentrionalis, et Ripae Malvinae. Permulti Anguilliformes, Nephropidae, et Cetacea apparent. Pactiones inter civitates pollutionem a minis circumiectus—inter quas effusiones petrolei, detritus marinus, et incineratio quisquiliarum toxicarum marinarum—effectam imminuere conantur.