cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Politia (Plato)
Structura
Constat opus duobus ex partibus. Liber primus, qui initio proprius dialogus conceptus esse videtur, Socraten Cephalo hospiti conventus colloquentem monstrat tum cum Polemarcho filio eius, dein sophistae Thrasymacho. Propositum est quid sit iustitia investigare. Incipit Polemarchus cum iustitiam suum cuique tribuere esse censat, nequedum contingit hoc e praecepto universam delineationem iustitiae concludere. At Thrasymachus strepitans dicentes interpellat iniciendo iustum nil nisi ius naturale esse. Tamen vocem Socratis unocuique principi scientia boni ac mali necesse esse affirmantem refellere non potest. Itaque Thrasymachus in sententia sua quasi conversus eum, qui praecepta teneat, inferiorem, at eum, qui ab eis abhorreat, semper superiorem esse declarat. Demum nequidem hanc sententiam tenere potest, quare finito primo libro aporia est sors deliberantium, qui delineationem firmam invenire non valeant.
Libro secundo usque ad decimum delineationem iustitiae per Socratem inquiri vidimus. Exorditur cum invitatione Glauconis Ademantique, qui Socraten eis demonstrare vitam probam degere praestare malint, etsi commodum per speciem iustitiae praebitum omnino spernant quasi nullas poenas iniuriae daturi (ut in Gyge dialogo demonstratum). Illis Socrates solum nono in libro respondit. Hoc usque argumentationem suam explicavit. Ratus res in maiore genere faciliores esse intellectu Socrates exemplum iustae rei publicae praebet atque his rebus perscrutatis se ad inventa naturae hominis adaptandum vertit. In comparandis animis aeque ac rebus publicis esse suo quoque functioni officio diverso fungendum indicat.
Ubi primum hoc modo exemplum iustitiae perfectum est inclusa abolitione familiae translaticiae una cum adaequatione mulierum atque virorum doctrina eius prorsus dilatatur hactenus, ut incipit sermo eius de regno philosophorum constituendo. Imprimis oratoris hac in parte interest patefacere quid sit discrimen inter scientiam obscurorum hominum atque philosophorum, quapropter allegorias (quarum notissimae sunt allegoria solis, allegoria lineae et allegoria antri) sexto septoque in libro adhibet. Octavo nonoque denique in libro Socrates modi occasus rerum publicarum tractat.
Custodes
Custodes (vel milites) praecipue magna animositate praestant. Cum in re militari atque armis erudiantur animum ad pugnandum vertere eis fas est, quare hoc ordo etiam ferociori parti animae adaequatur. Si quidem eiusmodi miles profundius instituatur et immo conatur quaestiones philosophicas intellegere cognita forma summi boni ei ad imperandum surgere potest.
Iustitia
Iustitia virtus principalis describitur. Consequitur si unocuique ordini utique quaequae parti animae suum tribuitur („τὰ ἑαυτοῦ πράττει“).
Posteritas
Doctrina Platonis de optima re publica iam a discipulo eius Aristoteles reprehensa est. Aetate recentiori Carolus Popper statuit „optimam rem publicam“ nil nisi civitatem totalitariam esse, philosophum ipsum Eugenicam, Elitismum atque Communismum commendare. At alii opponunt dicentes Platone vivo talias doctrinas nondum exstitisse neque rationes antiquitatis cum hodiernis in unum confundere licere.
Durostorum (provincia)
Durostorum  (Bulgarice Област Силистра) est una viginti octo Bulgariae provinciarum. Urbs eiusdem nominis est caput huius provinciae, cui 142000 incolarum sunt.
Politia (Plato)
Posteritas
Bertrandus Russell autem divisit opus in partes tres:
Nucleus partis secundae conceptum est ut allegoria antri ac Theoria Formarum. Tertia autem, quae quoque ad educationem spectat, similis est dialogo Platonis "Leges".
Notae
🇬🇷
Geraldus Adams
Geraldus Adams (natus in urbe Belfast Hiberniae Septentrionalis die 6 Octobris 1948) est vir publicus Hibernicus, Hiberniae Septentrionalis incola et praeses factionis politicae Sinn Fein (scilicet Nos Ipsi). Adams etiam legatus apud Parlamentum Britannicum est, ubi munere populi Belfast West fungitur.
Alfredus Jimeno Martínez
Alfredus Jimeno Martínez (Hispanice: Alfredo Jimeno Martínez; natus Soriae, 1957) est archaeologus et professor Praehistoriae apud Universitatem Complutensem. Est nunc director locorum archaeologicorum Numantiae et clarus peritus de Celtiberis.
Tragurium
Tragurium (alia nomina: Tragurum , Tragyrium )  (Croatice: Trogir []; Italiane: Traù; Graece: Τραγούριον / Tragurion; Dalmatice: Tragur) est Urbs et municipium Croatiae, in Regione Spalatensi-Dalmatica ac in Dalmatia terra historica sita. Incolunt urbem 13 260 (ab anno 2011). Urbani Tragurienses appellantur.
Tragurum est magnus portus, plenus navium in mari Hadriatico.
Historia
Tragurum ad Venetiam usque ad finem Rei publicae Venetae anno 1797 pertinuit. Post bellos Napoleonis urbem Imperio Austriaco tribuitur.
In Bello Orbis Terrarum, ab anno 1941 ad annum 1943 Tragurum urbs et municipium Italiae in Provincia Spalatensi et in Gubernatorato Dalmatiae fuit.
Montana (provincia)
Montana  (Bulgarice ( Област Монтана) est una viginti octo Bulgariae provinciarum. Urbs eiusdem nominis est caput huius provinciae, cui 178741 incolarum sunt.
Tragurium
Historia
Ab anno 2000 cuncta Traguri urbs vetus a Societate Educativa, Scientifica, et Culturali Consocietatis Nationum vocato patrimonium culturae mundi declarata est.
Ecclesia Catholica Romana
Tragurum fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Traguriensis est.
Ricardus Bancroft
Richardus Bancroft (natus in Farnworth comitatus Lancastriensis anno 1544; Londinii mortuus die 2 Novembris 1610), alumnus universitatis Cantabrigiensis, fuit episcopus Londiniensis, deinde ab anno 1604 usque ad mortem archiepiscopus Cantuariensis in ecclesia Anglicana. Reliquiae eius subter ecclesiam destitutam Sanctae Mariae ad Lambethum anno 2016 repertae sunt.
Tarvisium (discretiva)
Tarvisium significare potest:
Odessus (provincia)
Odessus  (Bulgarice  Област Варна) est una viginti octo Bulgariae provinciarum. Urbs eiusdem nominis est caput huius provinciae, cui 495702 incolarum sunt.
Gaius Laecanius Bassus Caecina Paetus
Gaius Laecanius Bassus Caecina Paetus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Filius erat Auli Caecinae Paeti consulis suffecti anni 37. A Gaio Laecanio Basso, consule ordinario anni 64, adoptatus est. Anno 70 ipse Caecina consul suffectus creatus est, anno 74 curator aquarum erat, anno 78/79 proconsul Asiam administravit. Ille fuit ut videtur cui Dioscorides in praefatione librorum De materia medica allusit; ille ut videtur nomen suum gentilicium Ario dedit, qui Tarsi in urbe Dioscoridi pharmacologiam sive et medicinam docuit.
Jurassic Park (discretiva)
Jurassic Park ("viridarium Iurassicum") sit:
Iosephus Eduardus Agualusa
Iosephus Eduardus Agualusa, vulgo plenius José Eduardo Agualusa Alves da Cunha (natus in Huambo die 13 Decembris 1960) est scriptor Angoliae. Alumnus est Instituti superioris agronomici Olisiponensis.
Ligures
Ligures (sing. Ligus, , vel Ligur, ) fuerunt gens montanarum Italiae septentrionalis Galliaeque meridianae regionum. Pars Italica ab eis habitata, quae a magno sinu maris Mediterranei trans Apenninos usque in superiorem Padi vallem extendebat Liguria a Romanis, Λιγυστική a Graecis, nuncupata est. Liguria in nonam regionem Augustam constituta est.
Iohannes Henricus Böhmcker
Iohannes Henricus (Johann Heinrich) Böhmcker (natus 22 Iulii 1896 in vico Bosau (Holsatia), mortuus 16 Iunii 1944 apud Hannoveriam) vir publicus Germanicus factionis NSDAP et magister civium Urbis Hanseaticae Bremae fuit.
Iuventus et munus
Pater eius agricola fuit. Ipse gymnasium in oppido Eutin frequentabat, testimonium maturitatis accepit atque inter primum bellum mundanum ad annum 1919 militavit. Ab anno 1919 ad 1921 Kieliae, Goettingae Monachiique iurisprudentiae studebat. Deinde ab anno 1927 iurisconsultus laboravit.
Vita publica
Böhmker anno 1925 ad SA, anno 1927 ad NSDAP accessit. Anno 1930 consiliarius Eutini, anno 1931 legatus ad senatum terrae Oldenburgi electus est. Hic orationes acerrimas habuit contra hostes suae factionis. Anno 1932 administrator partis Holsatiae nominatus est, quae ad Oldenburgum pertinuit. Ibi ab anno 1933 et castra carceralia condidit, quibus inimici nazistarum tenerentur. Anno 1936 frustra conabatur, ut legatus ad Dietam Imperii Germanici eligeretur. Die 16 Aprilis 1937 a Carolo Röver, vicario Imperii (Reichsstatthalter) Oldenburgi et Urbis Hanseaticae Bremae magister civium Bremae nominatus est. Et magistratu novo fungens asperrimos mores demonstrabat et acerrime contra inimicos egit. Anno 1940 Amstelodamum venit, ubi tunc consobrinus Ioannes Böhmker administrator urbis erat, ut in Nederlandia a Germania occupata tabula parvi emeret. Anno 1943 se de victoria Germaniae in secundo bello mundano desperare dixisse dicitur. Itaque sunt, qui putent, eum a nazistis necatum esse, cum ferroviaria utens apud Hannoveriam iter faceret.
Oltingue
Oltingue (Germanice Oltingen) est commune Francicum 733 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Georgius Abbot
Georgius Abbot (natus Guilfordiae in Surregia die 19 Octobris 1562; ad Croydon mortuus die 5 Augusti 1633) fuit a die 4 Martii 1611 usque ad mortem Ecclesiae Anglicae archiepiscopus Cantuariensis. Cancellarius Collegii Trinitatis iuxta Dublinum ab anno 1612.
Casula
Casula aut planeta est vestimentum liturgicum quod induit episcopus aut presbyter super tunicam albam ad missam celebrandam in Ecclesia Occidentali (scilicet Ecclesiis Romana Catholica, Lutherana et Anglicana). Similis est paenulae profanae. Duae formae casulae inveniuntur, videlicet forma latina quae est aliquantulum quadrata, cruce aut columpna in dorso acupicta, et forma gothica cuius forma similis est scuti, cui plerumque auriphrygium in forma ypsilonis affigitur.
Color casulae variari solet iuxta anni tempora:
His addi possunt et saccus (aliter dictus "paramentum quadragesimale") et color caeruleus qui locum violacei tenent in quibusdam locis.
Marcus Acilius Glabrio
Marcus Acilius Glabrio (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus tertio saeculo fuit. Anno 256 consulatum ordinarium gessit.
Ioannes Potter
Ioannes Potter (natus ad Wakefield Isuriae circa annum 1674; mortuus die 10 Octobris 1747) fuit ab anno 1737 usque ad mortem Ecclesiae Anglicae archiepiscopus Canturiae.
Orbey
Orbey (Germanice Urbeis) est commune Francicum 3'647 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Dobroticapolis (provincia)
Dobroticapolis  (Bulgarice Област Добрич) est una viginti octo Bulgariae provinciarum. Urbs eiusdem nominis est caput huius provinciae, cui 213,325 (anno 2006) incolarum sunt.
Universitas Compluti Urbis
Universitas Compluti Urbis sive Universitas Complutensis (Hispanice Universidad de Alcalá de Henares) est universitas publica Hispaniae, condita anno 1977 Compluto (Matrito).
Gulielmus Wake
Gulielmus Wake (natus Blandford Forum, Dorsetia die 26 Ianuarii 1657; Londinii mortuus die 24 Ianuarii 1737) fuit ab anno 1716 usque ad mortem archiepiscopus Ecclesiae Anglicae Canturiae.
Universitas Compluti Urbis
Adsunt in universitate studii de Philologia Hispanica, Historia, Architectura, Biologia, Oeconomia, Ius, Litterae Humaniores, Chemia et Medicina inter alios.
Apud hanc Universitatem, praemium Michaeli de Cervantes dicatum datum est.
Dementia frontotemporalis
Dementiae frontotemporales sunt grex morborum neurodegenerativorum, quibus cellulae nervales loborum cerebralium et frontalis et temporalis affectae sunt et postremo degenerant. Structurae affectae ad motus animi et mores sociales et linguam valent, quo fit, ut homines affecti perturbationes morum socialium eorum et loquendi, insuper non raro natura irritabilis ostendunt. Saepe initium morbo Alzheimeriano maturius est, circa annos quinquaginta, sexaginta.
Aegrotis mala praecipue morum progressiva et valde conspicua sunt, quod syndroma frontalis nominatur.
Notio pristina morbus Pick erat, secundum Arnoldum Pick, qui anno 1892 in corticibus frontali et temporali interitum 70% neuronorum fusiformium descripsit.
Dementia
Dementia in genere est symptoma, non morbus vel malum suo ipso. Ordo mundi sanitarius (OMS, WHO) dementiae definivit: Frontotemporalis quoque dementia sensu strictu symptoma definiri possit, at saepe non sit, sed, sensu lato, complexus morborum variorum.
Degeneratio lobularis frontotemporalis (FTLD)
Ea notio imprimis ad mutationes neuropathologicas in cortices cerebri loborum et frontalis et temporalis observatas spectat.
Phoenicopterus
Phoenicopterus (Graece φοινικόπτερος 'rubripinnatus') est genus avium familiae Phoenecopteridarum, solius familiae ordinis Phoenicopteriformium. Magnae aves aquaticae sunt, ab 80 ad 145 cm longae. Rostro unice est mandibula inferior maius quam superior.
Ioannes Moore (archiepiscopus Cantuariensis)
Ioannes, vulgo John Moore (natus Glevi die 26 Aprilis 1730; mortuus die 18 Ianuarii 1805) fuit episcopus Bangorensis, deinde ab anno 1783 usque ad mortem archiepiscopus Cantuariensis. Alumnus fuit Collegii Pembrochiani apud Oxonienses. Reliquiae eius subter ecclesiam destitutam Sanctae Mariae ad Lambethum anno 2016 repertae sunt.
Phoenicopterus
Index specierum
Ex classificatione Congressus ornithologici internationalis (2009):
Species alius cladi:
Fridericus Todt
Fridericus Todt (natus die 4 Septembris 1891 in Pforzheim – mortuus est in sinistro casu aeroplani die 8 Februarii 1942 apud Rastenburg (hodie Kętrzyn) in Borussia orientali) fuit aedificiorum machinator et inter dictaturam Nazistam vir publicus et armarum et telarum minister.
Cabinda (urbs)
Cabinda est Angoliae urbs 357,576 incolarum anno 2008 et provinciae  eiusdem nominis caput.
Historia
Lusitani Cabindam condiderunt. Illo tempore urbs servorum mercaturae portus erat.
Praeclari cives
Cabindae olim vixerunt aut nati sunt et hodie vivunt multi illustres viri atque feminae:
Lingua Hindica
Lingua Hindica (Devanāgarī हिन्दी aut हिंदी, Hindī /ˈɦɪndiː/) est una e nonnullis linguis quae linguae Hindi appellantur. Quaeque ad divisionem Indicam sive Indoaryanam familiae Indoeuropaeae pertinent; qua lingua hominum inter 180 000 000 et 500 000 000 in India boreali mediaque loquuntur. Hindica est una e duabus civitatis Indiae linguis publicis et una e viginti duabus linguis Indiae schedulo enumeratis. Etiam homines aliarum multarum civitatum, quod vocabulo Hindi appellatur, sese loqui confitentur; sed quam linguam sic dicunt ipsi, philologi saepe aliis nominibus, ut Bhojpuri, Maithili vocant aliisque. Est etiam haec lingua publica tertia insulis Vitiensibus, quae ibi Hindi seu Hindustani appellatur; qui separatus esse sermo censetur, et nomine Hindi Vitiensis (Anglice Fiji Hindi) nuncupatur.
Regio linguistica Hindi
Linguae Hindicae soror ut ita dicamus gemina est Urdu, eadem origine, sed quae gentibus religionis Islamicae est in usu et litteris Perso-Arabicis scribitur.
Historia
Hindica ex Sauraseni Prakrit originem ducit. Quamquam inter doctos discrepat de ipso nascendi tempore, lingua Hindica ex dialectis locorum sicut Braj, Awadhi et Khari Boli orta videtur post saeculum nonum (hae dialecti etiam nunc multis sunt in usu). Sultanis Dellii regnantibus et tempore Imperii Mughal, quod Persica lingua publice utebatur, Khari Boli multa Persica Arabicaque verba accepit. Quod attinet ad verba Arabica origine: quia paene omnia venerunt ex Persico, eorum conformatio in Hindi-Urdu priorem phonologiam Arabicam non conservat.
Usus hodiernus
Hindicus ordinarius est publicus Indiae sermo, omniumque linguarum, quae in schedulo enumerantur, in usu est latissimo. Quo sermone homines in septentrionalibus praecipue civitatibus utuntur: Rajasthan, Dellium, Haryana, Uttarakhand, Uttar Pradesh, Madhya Pradesh, Chhattisgarh, Himachal Pradesh, Jharkhand Biharque. Eadem altera est lingua maior in insulis Andaman et Nicobar. Insuper in usu est praeter linguas regionum principales per Indiam septentrionalem mediamque, quae sunt linguae Paniabica, Gujarati, Marathi, Bengalica. Intellegitur Hindi vulgo etiam in aliis Indiae regionibus, atque item in Nepalia, Bangladesha, Pakistania.
Graeciae descriptio
. Graeciae descriptio (Graece ), saeculo II medio scripta, est opus Pausaniae ubi monumenta antiqua Graeciae, et praecipue provinciae Achaeae, describit. Circa 175 absoluta esse videtur.
Quid sibi proposuerit Pausanias
Amore Graeciae antiquae - hoc est Graeciae ante Romanorum hegemoniam - motus videtur Pausanias atque in primis amore regionum quae velut cor historicum Graeciae continentalis efficiunt ː Attica, Boeotia, Peloponnesus, Delphi et Phocis. Unamquamque illarum regionum cum peragraret  monumenta visu digna in omni civitate describebat et historiam breviter narrabat atque diversas vias ab urbe praecipua proficiscentes sequebatur totum agrum similiter ut percurreret (periegesis = circumductio). Templa et ritus et statuae ceteraque opera artificiosa et tumuli illustrium virorum et stelae et inscriptiones ad historiam pertinentes eius studium movebant. Vetustissima quaeque semper inquirebat etiam si tecto collapso ruinosa et vacua erant. Ita velut inventarium monumentorum historicorum Graeciae antiquae nobis reliquit quod archaeologi moderni instar Evangeliorum secum circumferunt. Etenim dicta Pausaniae eorum repertis plerumque confirmantur. Simul de artificibus et pictoribus et eorum magistris aut scholis disserebat, materiam atque fabricandi genus investigabat. Ita Descriptio Graeciae ad historiam artis quoque spectat, sculpturae potius quam architecturae a Pausania paulum neglectioris. De geographia quoque bene meruit ut qui directiones et intervalla notare numquam omittebat et mirabilia naturalia operi inserenda existimabat.
Item fabulas locales colligebat et mythos et ritus insuetos apud sacerdotes templorum aut incolas eruditos qui monumenta viatoribus ostendere solebant. Atque in primis referebat quae parum nota erant et a panhellenice vulgatis fabulis aberrabant. Quae nimis nota erant tacebat et ad auctores qui iam ea narraverant lectorem remittebat. Eadem faciebat de rebus gestis. Saepe addebat fabulam quandam rettulisse non quo fidem haberet sed ne omnino omitteretur. Sic inventarium religionis Graecae quoque reliquit ita tamen ut mysteria tacenda taceret. Homo pius enim erat Pausanias, Eleusinis mysteriis initiatus.
Nec omnes libri ad idem exemplar exacti sunt quia varietatem adfectabat ne lectori taedium faceret. In libro quarto pars historica longissima est quia bella inter Messenios et Lacedaemonios octavo et septimo saeculo a.C.n. gesta et parum nota narrare voluit ; in quibus explicandis Messeniorum dicta sequitur, Lacedaemoniis fortasse iniquus. Quae pars mythistoriae genus appellari potuit. Libris V-VI contra longissime fanum Olympiacum percurrit et Olympicis certaminibus victorum (Olympionicarum) statuas enumerat cum eorum inscriptionibus, a quibus et quibus de causis dedicatae sint et qui fuerint sculptores.
Historicis et biographicis excursibus gaudebat, magna facta clarorum virorum de Graecia bene meritorum, ut Philopoemen et Epaminondas et Aratus fuere, libenter memorabat. Heroas belli Lamiaci quoque extollebat. Lacedaemonios contra saepe detrectabat ob nimiam hegemoniae cupidinem et sempiterna bella adversus ceteros Graecos quae libertatem totius Graeciae pessum dederunt. Ne Macedones quidem amabat. De Romanis reverenter quidem scribebat sed Hadrianum imperatorem, qui philhellen erat, praecipue laudabat ob eius multa erga Graecos beneficia et Antoninum Pium quem admirabatur.
Fortasse non tam itinerarium ad visitatores futuros componere voluit quam memoriam culturae Graecae antiquae quae sub eius oculis peritura erat posteritati servare. Certe antiquarius erat et eius libri primum ad eruditionem, secundo tantum loco ad litterarium leporem spectant. De merito auctoris iudicare res dificillima videtur quia ceteri libri periegetici antiqui perierunt ita ut Descriptio Graeciae paene unica sui generis remaneat.
De mediaevalibus testimoniis
Omisso Aeliano qui Pausanian in Historia Varia breviter memoravit eruditus vir Stephanus Byzantius primus sexto saeculo Pausanian in magno honore habuit. Quae fortasse causa fuit cur textum ad nos pervenerit. Nam ceteri auctores asperam et difficilem lectionem aspernati videntur ː ne in papyris quidem ullum vestigium Pausaniae scriptorum exstat. Nonnulla fragmenta postea in encyclopaedia Suda inveniuntur atque grammaticus Maximus Planudes circa 1300 excerptorum collectionem e Graecia descriptione sibi confecit. Idem fecit et Nicephorus Gregoras. Quinto decimo saeculo ineunte fuit manuscriptum decem librorum Florentiae apud Nicolaum Niccoli hodie deperditum sed cuius apographi philologis Pausaniam edendum curantibus soli integri remanent.
De manuscriptis
Quinque manuscripti ex ipso codice Nicolai Niccoli descripti putantur ː Marcianus gr.413 qui fuit cardinalis Bessarionis, Laurentianus 56.11 a sacerdote Cretensi Ioanne Rhoso exaratus, Parisinus gr.1410, Matritensis 4564 a Constantino Lascari Florentiae inter 1494 et 1499 scriptus, postremo Leidensis B.P.G. 16 K pluribus manibus exaratus. Sunt etiam manuscripta quae excerpta tantum continent ut Parisinus gr.1409, quarti decimi saeculi ineuntis, qui inter Strabonem et Dionem Cassium 168 fragmenta Pausaniae a Maximo Planude selecta praebet.
De Latina versione
Abraham Loescher primus Pausaniam Latine convertit. Versio Latina Romuli Amasaei in lucem typographicam anno 1551 Florentiae primum prodiit ac deinde iterum 1557 Basileae et multis aliis locis. A Friderico Sylburgo paulum emendata in magnis editionibus Graecolatinis (Francofurti, 1583 et Hanoviae 1613 ) impressa est.
Ottmarsheim
Ottmarsheim est commune Francicum 1'829 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Operatio Market Garden
Operatio Market Garden (Anglice: Operation Market Garden) fuit expeditio militaris secundo bello mundano facta mense Septembri anno 1944, concepta a duce Anglico Bernardo Law Montgomery, qui in animo consilioque habebat pontibus trans flumina Rhenum, Mosam, Vacalum potiri a XXX Divisione Autocurrorum armatorum (XXX Armoured Division) percurrendis ad Germaniam invadendam. Nam de consiliis inventorum haec via e pontibus composita atque maximos praecipuosque amnes transiens pateretur militibus Americanis et Anglicis accessum ad regionem Ruranam Germanicam, gravissimam planitiem officinis et industris bellicis abundantem.
Res gestae
Die solis 17 Septembris 1944 res sunt inceptae iactibus "Primae Divisionis Aëreae" (Anglice: 1st Airborne Division) super Arecanum (in Nederlandia) ad pontes Rheni fluminis occupandos, "Centesimae Primae Divisionis Aëreae" (101st Airborne Division) in sito septentrionali urbis Eindhoven et "Octogesimae Secundae Divisionis" (82nd Airborne) in loco meridionali pro urbe Ulpia Noviomago Batavorum ad pontes omnes duasque urbes potiendos. Americana 101st Divisio Aërea Eindhoven haud ingentibus detrimentis habitis occupavit et ullis impedimentis potuit pontes canales "Wilhelmina" et "Zuiter Willemsvaart" transientes capere. Octogensima Secunda Divisio Aërea occupavit trans Mosam pontem una cum Prima Divisione Aërea Britannica sed nec potuerunt illum trans Vacalum flumen (haud remotum ab Ulpia Noviomago Batavorum) potiri ob ingente atque vehemens impetum Germanicorum militum.
Sed gravissima condicio fuit militibus Britannicis qui, inventa via ad Arecanum inimicis copiis plurimis munita, consecuti sunt pontem trans Rhenum et eum occupaverunt parva modo manu, interclusa igitur et a Prima Divisione separata.
Die 18 Septembris, series autocurrorum armatorum Britannicorum Divisionis XXX se cum Centesima Prima Divisione coniunxit et postridie cum Octogesima Secunda. At simul duces Germanici (inter quos memorandus est Curtius Student, qui anno 1941 insulam Cretensem occupavit primum militibus deciduis, magnis iacturis habitis) fecerunt ut omnes expediti autocurri, vehicula, milites (vel manipulus mutilorum militum) loco Arecani urbis concurrerent quam celerrime potuerunt ut coërcerent Anglicorum Polonorumque militum incursum. Die 19 Septembris male evenerunt conatus omnes ad ordinem Germanicum perrompendum.
Die 20 Septembris, captus est pons trans Vacalum apud Ulpiam Batavorum ab Anglicis Americanisque militibus deciduis sed ob nimis latas paludes et hostes in urbe Ressen resistentes autocurri armati et milites praeterire non potuerunt. Fieri igitur non potuit ut auxilia ad Primam Divisionem Arecani pervenirent.
Mummius Bassus
Mummius Bassus (nescimus, quando natus mortuusque sit) senator Romanus tertio saeculo fuit. Anno 258 consulatum ordinarium gessit. De eius cursu honorum familiaque nihil certi novimus.
Operatio Market Garden
Res gestae
Die 21 Septembris, Britannici pulsi a ponte sunt et oppressi. Attamen milites Anglici, Iohanne Dutton Frost duce, contra autocurros Germanicos Divisionis "Panzer" appellatae et milites optime exercitatos manipulorum "Waffen-SS" pugnando, etsi tantum armamenta levia haberent, maxima detrimenta inter homines vehiculaque militaria hostibus attulerunt tametsi Germanicis auxilia ingentia alia fuerunt. Reliqua tertia pars militum Anglicorum Primae Divisionis Rhenum transiit parvis scaphis vel natando et in riva septentrionali fluminis apud pagum Oosterbeek constiterunt.
A Septembris die 22 usque ad 26 fuerunt nonnulli impetus copiarum Americanarum et Anglicarum sed fecerunt inania. Denique solum 2200 Britannici milites e 10 000 hominibus Primae Divisionis Aëreae servati sunt, alii sunt necati aut capti. Operatio "Market Garden" fuit igitur decoctio militaris Anglicis Americanisque, quae nihil extulit nisi moras in progressu contra Germaniam.
Pasiphaë (mythologia)
Pasiphaë (-es sive -ae, f.; Graece: Πασιφάη) est persona mythologica, filia Helii et Perseidos, uxor Minois Cretae regis. Pasiphaë Catreum, Androgeum, Deucalionem, Glaucum, Acacallem, Xenodocem, Ariadnam, Phaedram peperit. Minotaurum quoque peperit. Nefando tauri amore, cui in vaccae simulacro latens sese coniunxit, infamis per totam Graeciam facta ex illo concubitu monstrum anceps tauro et homine mixtum peperit.
Carolus Manners-Sutton
Carolus Manners-Sutton (natus die 17 Februarii 1755; mortuus die 21 Iulii 1828) fuit ab anno 1805 usque ad mortem archiepiscopus Ecclesiae Anglicae Cantuariensis.
Marcus Nummius Tuscus
Marcus Nummius Tuscus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus tertio saeculo fuit. Anno 258 consulatum ordinarium gessit. Filius eius Marcus Nummius Tuscus consul anni 295 erat.
Minotaurus
Minotaurus (-i, m.; Graece Μινώταυρος) est monstrum ex fabulis Graecis notum, filius Pasiphais et cuiusdam tauri, qui Cretae in labyrintho habitans iuvenes Athenaeos edebat, sed a Theseo, deá Ariadná adiuvante, occisus est. Eius nomen proprium est Asterius vel Asterio.
Series imaginum de mytho Minotauri a Paulo Picasso annis ab 1933 ad 1938 confecta fortasse est tractatio huius narrationis maxima et maximi momenti saeculi 20. Anno 1933 ineunte André Breton periodicum conditurus titulandum "Minotaure" opem Pauli Picasso petivit: num titulum primi libelli elaborare sibi liberet. His adnuens precibus primo artifex die 11 Aprilis quattuor folia ad Minotaurum pertinentia confecit. Primo libello, ornato ex his foliis uno, die 25 Maii edito Picasso seriem de Minotauro continuare coepit illis imaginibus, quae altera pars sunt dictae "Suite Vollard" ex annis 1933 et 1934. Sequentibus annis imaginum eius rei numerum ampliavit, quarum multa argumenta tandem complexus est in illa clarissima Minotauromachia. De conexione horum simulacrorum et vitae artificis permulta scripta sunt, pleno quidem iure; Picasso enim ipse saepius dixisse traditur pingere se solitum esse, quo modo alii de sua ipsorum vita scriberent.
Stephanus de la Boétie
Stephanus de la Boétie (Francice: Étienne de la Boétie ; 1 Novembris 1530—18 Augusti 1563) fuit iudex, philosophus, scriptor humanista linguae Francogallicae, et Michaelis de Montaigne amicus. Et sonetos scripsit et libros Horatii, Vergilii et Ariosti interpretatus est. In suo opere "Tractatus de servitute voluntaria" ad philosophiam politicam et ius naturale spectante, de causa tyrannidis tractavit et in more originem servitutis esse putavit.
Avens
Avens seu Velinus   (alia nomina: Mellinus) (Italiane Velino) est flumen Italiae, in Regione Latio et in Provincia Reatina situm.
Sibenicensis-Tininensis (regio Croatiae)
Regio Sibenicensis-Tininensis (alia nomina: Sebenicum et Tininum, Comitatus Sibenicensis-Tininensis) (Croatice: Šibensko-kninska županija; Italiane: Regione di Sebenico e Tenin) est Regio Croatiae meridionalis, in Dalmatia terra historica sita, circiter 112 891 incolarum (ab anno 2001), cuius caput est Sebenicum (Sibenicum).
Urbes
Urbes Croatiae in regione Sibenicensi-Tininensi, cum urbe, 5 sunt et Latine vocari possunt.
Municipia
Municipia 15 sunt.
Salonina
Cornelia Salonina (nata ignoto anno, mortua Mediolani 268) fuit uxor Gallieni imperatoris, cui circa annum 243 nupsit. De eius familia nihil certi novimus, sed patria eius Bithynia fuit. Tres filios habuit, Valerianum Iuniorem, Saloninum, Marinianum. Uxor humanissima maritum expeditionibus et itineribus sequebatur et, cum imperator erga Christianos clementior quam pater Valerianus esset, eum adiuvit. Una cum Gallieno anno 268 Mediolani necata est.
Pfastatt
Pfastatt  est commune Francicum 9'269 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Helius
Helius (-i, m.; Graece Ἥλιος) vel Helios est deus solis Graecorum, (similis Apollinis et Soli Romanorum), filius Hyperionis et Theiae, cui erant sorores Selene, dea lunae, et Eos, dea aurorae. Helius filium Phaethontem et filiam Circem habuit. Cotidie Helius Quadrigis Solaris vectus per caelum agit.
Helius Ulixem et comites eius punivit qui boves Helii ederunt. Et filia sua Phaetusa est.
Pfaffenheim
Pfaffenheim  est commune Francicum 1'350 incolarum (anno 2020) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Hic vicus vineae et vini commercio deditus est. Silva quoque communis magnam partem occupat.
Porta Graach
Porta Graach (Theodisce: Graacher Tor) est porta urbis Tabernae Mosellanicae-Cusa prope viam ad vicum Graach. Hodie porta museum est.
Pulversheim
Pulversheim est commune Francicum 2'925 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Porta Graach
Anno 1300 cives portam et moeniam aedificaverunt. In bello anni 1689 milites regis Franciae Ludovici XIV portam Graach deleverunt sed porta saeculo 18 reaedificatur.
Porta Graach anno 1714 carcer fuit. Postea in porta homines sine habitatione vixerunt.
Ab anno 2002 porta Graach museum est.
Osenbach
Osenbach est commune Francicum 885 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Pfetterhouse
Pfetterhouse (Germanice Pfetterhausen) est commune Francicum 1'029 incolarum (anno 2012) praefecturae Rheni Superioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Anna Paula Ribeiro Tavares
Anna Paula Ribeiro Tavares (nata Huílae in Angolia, die 30 Octobris 1952) est Angoliae rerum gestarum scriptrix et poetria.
Michael Montanus
Michael Montanus (Francogallice plene Michel Eyquem de Montaigne; natus die 28 Februarii 1533; mortuus Sancti Michaelis in oppido die 13 Septembris 1592) fuit scriptor moralisticus in lingua Francogallica. Eius autem lingua prima erat Latina: pater enim Latine tantum more humanistarum educavit. Auctor fuit commentatiunculorum philosophicorum scepticorum, quae ipse appellavit essais, scilicet 'experimenta, conata (vel conatus), tentamina, pericula'. De fama librorum trium ab illo conscriptorum novus sensus venit verbi essai, qui nunc Latine 'commentatio' vel Graece 'progymnasma' sonat.
Montanus multos auctores Occidentales maximi momenti recte movit, inter quos Franciscus Bacon, Renatus Cartesius, Blasius Pascalis, Ioannes Iacobus Russavius, Albertus Hirschman, Gulielmus Hazlitt, Radulphus Waldo Emerson, Fridericus Nietzsche, Stephanus Zweig, Ericus Hoffer, Isaac Asimov, et fortasse etiam ultimi Gulielmi Shakespearii ludi scaenici.
Montanus aut Burdigalae natus est aut in castello familiae Montani iuxta oppidum Sancti Michaelis hodie Saint-Michel-de-Montaigne appellatum.
Asteroides 8890 Montaigne in eius honorem nominatus est.
Gardo (Vallis Triumplina)
Gardo seu Gardonum  (alia nomina: Gardo Vallis Triumplinae, Gardonum Vallis Triumplinae) (Italiane: Gardone Val Trompia) est Urbs Italiae et municipium, circiter 11 620 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiensi situm. Urbani Gardonenses appellantur.
Geographia
Municipium in Valle Triumplina situm.
Michael Crichton
Ioannes Michael Crichton (natus Sicagi die 23 Octobris 1942; mortuus Angelopoli die 4 Novembris 2008 ) fuit mythistoriarum scriptor et cinematographicus Americanus. Alumnus fuit scholae medicae Universitatis Harvardianae.
Eius magnum opus est liber Jurassic Park ('Viridarium Iurassicum').
Thomas Herring
Alumnus fuit collegii Iesu, deinde ab anno 1716 usque in 1723 socius collegii Corporis Christi apud Cantabrigienses. Fuit ab anno 1737 episcopus Bangorensis, ab 1743 archiepiscopus Eboracensis, atque ab anno 1747 usque ad mortem archiepiscopus Cantuariensis in Ecclesia Anglicana.
Nummius Aemilianus Dexter
Nummius Aemilianus Dexter (quo anno natus mortuusve est, nescimus) senator Romanus tertio saeculo erat. Anno 259 consulatum ordinarium gessit.
Alfredus Döblin
Alfredus Bruno Döblin fuit medicus et scriptor mythistoriarum commentariorumque Germanicus, qui mythistoria Berlin Alexanderplatz (1929) innotuit. Scriptor fecundus, cuius opera in plus quam dimidium saeculi et varios motus modosque litterarum extenditur, est unus ex hominibus maximi momenti in Theodisco litterarum modernismo.
Blue vinny
Blue vinny (scilicet "cyaneus aerugosus") sive Dorset blue est nomen varietatis casei in comitatu Dorcestria inventi, anno circiter 1960 desueti sed ab anno circiter 1980 rursus confecti. Hic caseus sub nomine Dorset blue cheese ab anno 1998 appellationem geographicam habet.
Alfredus Döblin
Alma mater eius Universitas Humboldtiana Berolinensis deinde Universitas studiorum Friburgensis Brisgaudiae ubi doctorem psychiatriae accquisit. Anno 1910 periodicum expressionismi Strum participavit. Iudaeus saecularis fuit, sed anno 1941 (65 annos natus) ad fidem Catholicam se convertit, quia “inopia iustitiae huius mundi ostendit eum non solum mundum esse” (Theodisce "Der Mangel an Gerechtigkeit in dieser Welt beweist, dies ist nicht die einzige Welt"), ut ipse dixit.
Camelus dromedarius
Camelus dromedarius (binomen a Linnaeo factum anno 1758) sive dromedarius est species generis cameli. Dromedarius in Arabia et Africa vivit, etiam in terris desertis nam famem et sitim supportat.
Ioannes Bird Sumner
Ioannes Bird Sumner (natus in Kenilworth anno 1780; mortuus die 6 Septembris 1862) fuit ab anno 1848 usque ad mortem Ecclesiae Anglicae archiepiscopus Cantuariensis.
Olaus Scholz
Olaus (vulgo: Olaf) Scholz (natus: 14 Iunii 1958 Osnabrugae) vir publicus Germaniae, cancellarius foederalis et sodalis factionis SPD est.
Iuventus et munus
Parentes mercatores vestium fuerunt. Scholz Hamburgi in vico Altona crevit et scholam frequentavit. Postquam examen maturitatis anno 1977 adeptus est, Scholz Hamburgi iurisprudentiae studebat et ab anno 1985 iurisconsultus laborat. Praeterea annis 1990 - 1998 syndicus erat foederis societatum consumptionis Germanicarum.
Cursus honorum
Scholz, qui ab anno 1975 sodalis SPD est, anno 1998 legatus in Dietam Foederalem electus est. Anno 2000 - 2004 etiam praeses suae factionis Hamburgi erat. Anno 2001 Dietam Foederalem reliquit, ut senator Hamburgi rerum internarum fieret. Ad quem honorem Ortvinus Runde, primus magister civium, ei adhíbuit. Sed paucis mensibus post, cum SPD Hamburgi electionem perdidisset, Scholz hunc magistratum relinquere coactus est. Eodem anno iterum in Dietam Foederalem missus est. Annis 2002 - 2004 secretarius generalis suae factionis erat. Cum Gerhardus Schröder praeses suae factionis recessisset, etiam Scholz officium reliquit. Anno 2005 CDU et SPD foedus regnandi fecerunt. Postquam Administer Foederalis Laboris Franciscus Müntefering anno 2007 a magistratu se abdicavisset, Scholz eius successor nominatus est. Post electionem anni 2009 cum ceteris administris SPD consilium administrorum reliquit et 22 Octobris vicarius praeses legatorum factionis suae in Dieta Foederali electus est. 13 Novembris 2009 etiam vicarius praeses suae totius factionis electus est. 25 Novembris 2010 factio GAL - id nomen viridum Hamburgi est - pronuntiavit, se foedus regendi cum CDU et magistro civium eius Christophero Ahlhaus finiturum. Suffragium novum die 20 Februarii 2011 habitum est atque Scholz maximam partem suffragiorum accepit. 7 Martii novus magister civium Hamburgi a parlamento electus est. Itaque die 10 Martii Dietam Foederalem reliquit. Die 14 Februarii 2018 pro tempore praeses SPD electus est post Martinum Schulz. Die 14 Martii 2018 novus Administer Foederalis Aerarii Publici electus est. Magister civium Hamburgi Petrus Tschentscher die 28 Martii ei successit. Die 8 Decembris 2021, cancellarius foederalis Germaniae electus est.
Hascovo (provincia)
Hascovo  (Bulgarice (Област Хасково ) est una viginti octo Bulgariae provinciarum. Urbs eiusdem nominis est caput huius provinciae, cui 307067 (anno 2007) incolarum sunt.
Rancagua
Rancagua est urbs Chiliae 214 344 habitantium et caput regionis Libertatoris Ducis Bernardi O'Higginii.
Arica
Arica (Hispanice: Arica) est urbs Chiliae 194 000 habitantium et caput regionis Aricensis Parinacotensisque.
Smolenopolis (provincia)
Smolenopolis  (Bulgarice Област Смолян ) est una viginti octo Bulgariae provinciarum. Urbs eiusdem nominis est caput huius provinciae, cui 140,066 (anno 2001) incolarum sunt.
Talcaquanus Portus
Talcaquanus Portus est urbs Chiliana. 171 383 incolae habitabant Talcaquani anno 2002 censu.
Sebenicum
Sebenicum seu Sibenicum  (Croatice: Šibenik; Italiane: Sebenico;  Theodisce Sibenning) est urbs Croatiae, in Dalmatia terra historica sita et caput Regionis Sibenicensis-Tininensis. Incolunt urbem 46.330 (anno 2011). Urbani Sebenicenses vel Sibenicenses appellantur.
Historia
Sebenicum ad Venetiam usque ad finem Rei publicae Venetae anno 1797 pertinuit. Post bellos Napoleonis urbem Imperio Austriaco tribuitur.
Quintus Petillius Cerialis Caesius Rufus
Quintus Petillius Cerialis Caesius Rufus (natus circa annum 30, mortuus post annum 74) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit.
Sebenicum
Historia
Ab anno 1919 usque ad annum 1991 Iugoslaviae urbs fuit, quamquam inter secundum bellum mundanum, ab anno 1941 ad annum 1943, Sebenicum urbs et municipium Italiae in Provincia Spalatensi et in Gubernatorato Dalmatiae fuit.
Laius
Laius (-i, m.; Graece ), rex Thebarum, fuit filius Labdaci, maritus Iocastae vel Epicastae, pater Oedipodis.
Simeonis (provincia)
Simeonis  (Bulgarice Област Шумен) est una viginti octo Bulgariae provinciarum. Urbs eiusdem nominis est caput huius provinciae, cui 205198 incolarum sunt.
Portus Monttii
Portus Monttii (Hispanice: Puerto Montt) est urbs Chiliae 175 938 habitantium et caput regionis Lacustris seu Lacuum.
Laius
Graeci ferunt regem Laium esse divinum gravumque in deducendo Thebarum.
Adulescens: Cum pater eius discissis interfectisque a mulieribus Bacchis, Laius attulit de pueritia a Lyco. Amphion Zethusque regnum invaserunt Laii adulescentis. Qui di immortales non favant Laium, tamen alii Thebanae, qui voluissem viderent semper gentum Cadmi perseverans, iusserunt Laium furtim ex urbe raptus sit. Tum demum multo ferunt Laium morem amorem puerorem Graecis induxerit, cum Chrissipum felium regi Pisae se rapuerit.Utinam Amphion Zenthusque vitas excederent! Enimvero ei adflictabantur tanto tragoedia ut sibi mortes concsiscant.
Vita: Laius rediit, ut regum Thebarum hereditate accipiat. Laius, qui rediit, in matrimonium Iocastam duxit, rem minacior perniciosiorque fuit quam felicior.Vates dixit ut si filium gigneret, filius eius adolescat, se vitam excedat, et duceat in matrimonium suum matrem. Utinam aversari hoc fatum potuisset! Crederes ut haec dicat, “Quo me nunc vertam?” Minime, inhaere fato! Et vero, Fortuna adversa est fatum esse plus fidum quam res virorum qui una nox Laius ebrius Oedipum genuit. Oedipum non vivere iussit, sed pastor eum regi Polybo Corinthi dedit ut bene educet.
Mors: Oedipus, relictis Corintho et cum iterum faceret Thebis, obviam Laio propter Cleft Viam veniit. Dicitur cur deferre ad rege denegaret. Laius iratus rotam quadrigarum volvit trans ipsum pedem et Oedipus Laium interfecit.
Sebenicum
Ecclesia Catholica Romana
Sebenicum sedes episcopalis; nomen sedis episcopalis Dioecesis Sebenicensis vel Dioecesis Sibenicensis est.
Quintus Petillius Cerialis Caesius Rufus
Familia
Patria eius Italia, fortasse Umbria erat. Ex gente Caesia in familiam Petilliam adoptatus est. Uxor eius ab anno 60 Flavia Domitilla, filia Vespasiani imperatoris fuit, ut multi credunt. Quae ante annum 69 mortua est. Filii eius erant Quintus Petillius Firmus et Quintus Petillius Rufus, consul II ordinarius anni 83. . Etiam filiam Flaviam Domitillam habuerunt, quae Tito Flavio Clementi consobrino nupsit et postea velut Sancta a Christianis venerabatur.
Statio Regis Crucis
Statio Regis Crucis (Anglice: King's Cross Station) est una ex maximis stationibus ferriviariis Londinii in parte Camdeni et ad septentrionalem et orientalem partem Londinii spectat. Nomen accepit quia sicut monumentum ibi erectum dedicata fuit regi Britanniarum Georgio IV. Statio, quae die 14 Octobris 1852 inaugurata est, celebris est locus ferriviae ad Scholam Hogvartensem in fabula de Harrio Pottero.
Statio Regis Crucis iuxta stationem Sancti Pancratii iacet et ambae coniunctae sunt ad Stationem Subterraneam Regis Crucis Sanctique Pancratii quae servit pluribus lineis subterraneae Londiniensis.
Chillán
Chillán est urbs Chiliana. 161 953 incolae habitabant Chillani anno 2002 censu.
Colonus (Graecia)
Colonus (-i, m.; Graece (Ἵππιος) Κολωνός 'collum (equinum)'), demos Athenarum in Graecia, qui c. mille pedum (vel 1.5km) ab Athenis ipsis distat, in septentriones et occidentem versus. Poeta Sophocles in Colono natus est, ubi tragoedia eius Oedipus Coloneus, quae mortem et sepulturam Oedipi narrat, sita est. Hippios cognominabatur ut a Colono agoraeos distingueretur.
Fontes
Sophoclis Oedipus Coloneus, praesertim 668-719, primum stasimon 'laus Coloni' vocatum
Ioannes Giono
Ioannes Giono sive Francogallice Jean Giono (natus Manoascae in oppido praefecturae Alpium Provinciae in regione Provincia et Alpibus die 30 Martii 1895; ibidem mortuus die 9 Octobris 1970) fuit scriptor et scaenicus Francicus. Multae ex eius fabulis in agris Provinciae aguntur. Eius mythistoriae, ab imaginatione vel Graecia antiqua inspiratae, statum hominis in mundo depingunt, de moralibus metaphysicisque quaestionibus tractant, atque universali gravitate imbutae sunt.
Giono amicus factus est Luciani Jacques, Andreae Gides, et Ioannis Guéhenno, pictorum Georgii Gimel et Sergii Fioro consobrini sui.
Pueritia et primum bellum mundanum
Ioannes Giono unicus filius est Ioannis-Antonii Giono (1845-1920), in Sancto Amantio nati, anarchistae, sutoris, Pedemontici origine, atque Paulinae Pourcin (1857-1946), in Gesoriaco natae, cuius mater e Picardia, pater e Provincia erat. Ioannes Giono pueritiam suam in Jean le Bleu partim narravit. Pater multos exsules proscriptosque acceperit.
Anno 1911, Ioannis studia, aegri patre inopique familia, interrupta sunt. Tunc in argentaria, Francogallice "Comptoir National d'escompte" nominata, laboravit. Quam posset discere sponte sua perrexit ut cupidinem sciendi satiaret. Anno 1915, unius e terribillimis primi belli mundani proeliis particeps fuit, quo anima perculsus est. Proximus enim amicus pluresque sodales circa eum occisi sunt. Ipse autem gasio vulneratus est. Belli atrocia et saevitiam detestans, persuasus pacifista factus est sicut multi alii pugnantes.
Prima scripta
Postea classicos scriptores, praecipue Vergilium, legere eum ad scribendum incitavit. Amicus Lucianus Jacques eius poëmata legit, pergeret hortatus est, et ephemeride sua Les Cahiers de l'Artisan (Pugillares Artificis) carminum gregem Accompagnés de la flûte (Concinente tibia) titulatum publicavit. Ioannis primus liber Colline (De colle) criticis bene acceptus est. Tres successivae mysthoriae etiam bene succederunt, cuius beneficio Manoascae domum Le Paraïs emit. Scribere Ioannis oculis plus plusque referebat, propter quod, anno 1929 clausa argentaria ubi laborabat, quamquam professionem abiicere ut se ad scribendum plene dederet consilium cepit. Eodem anno Americanum praemium Brentano ob Colline, annoque 1930 praemium Northcliffe ob Regain ei decernatum est. Anno 1932 eques Legionis Honoris factus est.
Initiantibus annis 1930 gestae res Ioannem Giono ut in politicam implicaretur impulerunt. Ad communisticam "Association des écrivains et artistes révolutionnaires" (Sodalitatem scriptorum et artificum pro re nova) adhaesit sed, diffidens, cito recedit.
Aprili 1935 Que ma joie demeure (Gaudium meum maneat) publicavit qui textus apud iuvenes optime iudicatus est. Titulus ad Ioannis Sebastiani Bachii cantatam Iesu, gaudium meum, cuius prima pars Francogallice Jésus, que ma joie demeure (Iesu, gaudium meum maneat) nota est, alludit, quam per operam se uni communitati hominum praeter religionem credere enuntiare cupiebat. Praeterea Hermanni Melville Moby-Dick in linguam Francogallicam convertit deinde Pour saluer Melville (Ad salutandum Melville) publicavit.
Novi belli praemitiae mox apparuerunt. Ioannes Giono tunc supplicia scripsit Refus d'obéissance (Recusatio oboedientiae), Lettre aux paysans sur la pauvreté et la paix (Epistula ad rusticos de pauperie et pace), Précisions (Notanda) et Recherche de la pureté (Quaestio puritatis).
Secundum bellum mundanum
Bello denuntiato, ad Diniae conscriptionum locum iit. Attamen pacifismi causa die 14 Septembris 1939 comprehensus ess. Deinde propter nolle prosequi liberatus est et militari officio immunis factus est.