cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bremesgrave
Est 16 milia a Vignornia, et 13 milia septentrione a Birminghamii centro. Numerus incolarum in anno bis millesimo primo erat prope 30,000 cives. In medio aevo erat oppidum cum foro. Facta sunt texta a multis hominibus oppidi, usque ad saeculum undevicesimum. In saeculo duodevicesimo undevicesimoque erat oppidum ubi fabricabantur claves ferrariae.
Bremesgrave primum invenitur in manuscripto in nono saeculo, appellatum Bremesgraf. In Libro de Wintonia Bremesgrave appellatur. Significatio nominis est silvae aut nemus de Breme. Refert possibiliter ad usum silvarum ad efficiendum salem in patinis oppidi Salinarum.
Sextus Iulius Sparsus
Sextus Iulius Sparsus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Anno 88 ultimis mensibus consul suffectus cum Marco Otacilio Catulo creatus est.
Samuel Pufendorf
Samuel de Pufendorf (natus Zwönitz in vico Saxoniae Electoralis die 8 Ianuarii 1632; mortuus Berolini die 26 Octobris 1694) fuit philosophus, rerum gestarum scriptor, et magister iuris Germanicus, iuris gentium, et iuris naturalis peritus, Godefridus Guilielmus Leibnitius et Hugonis Grotii theorias magni aestimans.
Alma mater sua fuit Alma Mater Lipsiensis et professor Academiae Lugduno-Batava deinde Universitatis Lundensis fuit.
Ursula Lehr
Ursula Lehr (nata Ursula Leipold Francofurti ad Moenum die 5 Iunii 1930; mortua Bonnae die 25 Aprilis 2022) fuit mulier rebus publicis Germaniae versata et sodalis Christianae Democraticae Unionis Germaniae.
Iuventus et Munus
Post maturitatem anno 1949 acceptam, Lehr Francofurti ad Moenum et Bonnae psychologiae, philosophiae, litteris Theodiscis, historiaeque artium studebat. Anno 1954 doctor philologiae promota 1955, diploma psychologae accepit. Tum pro universitate Bonnae laboravit, annoque 1968 habilitata est. Anno 1972 professor paedagogiae et psychologiae paedagogicae Coloniam, anno 1975 Bonnam psychologiae professor vocata est. Anno 1986, Heidelbergae professor gerontologiae facta est.
Familia
Lehr vidua facta est, postquam bis nupserat. Primo ex marito duos filios habet.
Cursus honorum
Lehr anno 1986 sodalis CDU facta est. Die 9 Decembris 1988 Administra Foederalis Salutis Publicae et Familiarum a Helimuto Kohl (CDU) cancellario foederali nominata est. Anno 1990, legata Dietae Foederalis Germaniae creata est. Cum anno 1991 administerium divisum esset, Lehr non iam in consilio ministrorum mansit. Post comitia anno 1994, parlamentum reliquit.
Iosephus Joachim
Iosephus Joachim (natus Kittsee in Burgenlandia die 28 Iunii 1831; mortuus Berolini die 15 Augusti 1907) fuit fidicularum psaltes, concentus magister, et compositor Hungaricus.
De vita
Eruditus Vindobonae in conservatorio magistris Iosepho Böhm et Iosepho Mayseder pervenit anno 1843 Lipsiam, ubi adhuc cursibus Ferdinandi David frui potuit. Anno 1850, Vimariae magister concentus creatus est, quod munus eum anno 1854 Hannoveram duxit. Anno 1866, dimissionem petens Berolinum commigravit, ubi professor regius ex anno 1869 rector scholae superioris musicae nominatus est, et in academiam artium cooptatus est.
Gravitudo
Meritum Iosephi Joachim laudabatur repressio vanitatis musicorum solitariorum singulorum; econtra interpretatio pia atque pura rursus valere oporteret. Inter res ab eo operum magnorum compositas magni aestimabantur Konzert in ungarischer Weise, Das zweite Konzert, orsus melodramatum Demetrius, Hamlet, et Dem Andenken Kleists, necnon Szenen der Marfa in Demetrius, opere Schilleriano. Opus fundatum constitutum est die quo anniversarium natale sexagesimum celebravit, quod discipulis pauperibus ingeniosis scholarum civicarum municipaliumque aut instrumenta aut pecuniam praeberet.
Spurius
Spurius fuit praenomen virile Romanum, litteris Sp. notatum, ab origine cognomen, id quod adiectivum spurius, 'qui non iustis nuptiis est procreatus, illegitimus.' De quo haec Sextus Pompeius Festus scripsit:
MacKinlay Kantor
MacKinlay Kantor (natus in Webster City, Iova die 4 Februarii 1904; mortuus in Sarasota, Florida die 11 Octobris 1977) fuit etiam pro pelliculis mythistoriarum scriptor Americanus, qui operis Andersonsville gratia Praemium Pulitzer Mythistoriis dicatum anno 1956 consecutus est.
Spurius
"Nothum Graeci natum ex uxore non legitima vocant, qui apud nos spurio patre natus dicitur, quod Ser. Tullius qui Romae regnavit, natus est ex concubina Spuri Tulli Tiburtis, nisi forte malumus credere, Oclisia Corniculana captiva eum susceptum matre serviente."
Iosephus Joachim
Gravitudo
Amalia Joachim (1839–1899) uxor fuit cantrix in concentibus oratoriisque egregia.
Marcus Livius Drusus Libo
Marcus Livius Drusus Libo (quando natus mortuusve sit, nescimus) senator Romanus primo saeculo a.C.n. fuit. Pater eius Lucius Scribonius Libo, consul anni 34 a.C.n. fuit, ab Marco Livio Druso Claudiano, patre Liviae Drusillae, uxoris Augusti, adoptatus est. Anno 15 a.C.n. Drusus Libo consul ordinarius creatus est.
Marcus Otacilius Catulus
Marcus Otacilius Catulus (nescimus, quando natus sit, mortuus est ante annum 95) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Anno 88 consul suffectus creatus est. Cum concubina vixit, cui ex testamento bis centena milia sestertium reliquit. De ea re anno 95 apud Publium Ducenium Verum consulem anni 95, agebatur.
Ronaldus Coase
Ronaldus (vulgo Ronald Harry) Coase (natus Willesden in suburbio Londiniensi die 29 Decembris 1910; mortuus Sicagii die 2 Septembris 2013) fuit alumnus oeconomiae peritus qui in Civitates Foederatas anno 1952 migravit. Professor meruit in universitatibus Buffaloensi, Virginiensi, et Chicaginiensi. Anno 1991 Praemium Nobelianum Oeconomiae accepit. Studium iuris proprietatis, regulationum oeconomicorum, et monopoliorum fecit.
Sextus
Sextus fuit praenomen virile Romanum, litteris Sex. notatum, quod ab initio sine dubio filium sextum natum significabat (confer Quintum et Decimum). Postea autem hanc significationem amisit, et in tempore historiae mandato ordinem nascendi non indicabat.
Apud Romanos Sextus etiam nomen et cognomen fuit.
Lucius Calpurnius Piso Pontifex
Lucius Calpurnius Piso Pontifex (natus anno 48 a.C.n., mortuus anno 32 p.C.n. ) senator Romanus fuit. Pater eius Lucius Calpurnius Piso Caesoninus fuit. Anno 15 a.C.n. consulatum ordinarium gessit, paulo post proconsul ignotae provinciae factus est. Annis 13 ad usque 11 a.C.n. Pamphyliam administravit. Tum legatus Augusti in Thracia certavit et ornamenta triumphalia accepit. Ab anno 13 Calpurnius - amicus et Augusti et Tiberii - ad usque mortem praefectus urbi Romae fuit, censorio funere insuper honoratus. Quintus Horatius Flaccus ei artem poeticam dedicavit. Patronus fuit poetae Graeci Antipatri Thessalonicensis. Calpurnia filia Lucio Nonio Asprenati, consuli suffecto anni 8 nupsit.
Res novae
Res novae sunt perturbatio civilis velut rerum publicarum conversio. Hoc vocabulo etiam significari potest quaedam commutatio vel ordinum alicuius populi vel scientiarum, ex qua videlicet transformatio mundi perpetua nata sit. Rerum novarum voce singula uti non possumus, ut quae coniungenda sit cum certis verbis nominibus adiectivis velut:
"Revolutio"
Nostra aetate, eius generis res saepemodo revolutione, vocabulo novo, designantur. Verbi gratia Ferdinandus Lassalle dixit, verbis in Latinum a Ioanni Jaurès conversis: "Revolutiones fiunt, non faciuntur [sic]. Nemo revolutionem facit." Haec autem designatio accurata est solum cum populus rei publicae institutiones retro contra institutiones recentiores commutat. Tali revolutioni studebant in Francia cum institutiones religiosas a re publica submoverunt.
Exempla
In rebus publicis:
In vita institutis ordinibus commerciis technologia populorum:
In artibus scientiis disciplinis:
Ludovicus Thorpe
Ludovicus (Lewis) Thorpe (natus anno 1913 et mortuus anno 1977) fuit philologus et translator Anglicus.
A Copious and Critical English-Latin Lexicon
A Copious and Critical English-Latin Lexicon, lexicon Anglo-Latinum a dictionario Theodisco-Latino Caroli Ernesti Georges versum, conscriptum est a Iosepho Esmond Riddle et Thomasso Kerchever Arnold et anno 1847 editum.
Ludovicus Thorpe
Ludovicus Thorpe fuit miles Britannicus per secundum bellum mundanum in Italia; postea apud universitatem Nottinghamiensem meruit ibique professor litterarum Francogallicarum fuit ab anno 1958 usque ad 1977; fuit etiam praeses sectionis Britannicae societatis Arthurianae internationalis. In matrimonium duxit Barbaram Reynolds, feminam litterarum Italianarum doctam. Mortuus est die 10 Octobris 1977.
Editiones a Ludovico Thorpe confectae sunt duarum fabularum romanicarum, scilicet Roman de Laurin ab anonymo, Roman de Silence ab Heldris de Cornouaille, ambae lingua Francogallica mediaevali scriptarum. Nonnulla opera mediaevalia ab eo Anglice versa sunt: Galfridi Monemutensis Historia regum Britanniae; vitae duae Caroli Magni ab Eginhardo et Notkero Balbulo; Gregorii Turonensis Historia Francorum; Giraldi Cambrensis libri duo, Itinerarium Cambriae et Descriptio Cambriae.
Poetae Lacuum
Poëtae Lacuum (Anglice: Lake Poets) Terram Lacuum Angliae saeculo XIX ineunte habitabant. Genera poëseos varia colentes Motus Romantici censentur participes fuisse; sine exceptione a scriptoribus periodici Edinburgh Review vituperati sunt. Huius gregis poëtae praecipui fuerunt Gulielmus Wordsworth, Samuel Taylor Coleridge, Robertus Southey. Cum iis adsociati sunt Dorothea Wordsworth, Carolus Lloyd, Hartley Coleridge, Iohannes Wilson, Thomas de Quincey.
Puletasi
Puletasi est usitatum vestis genus a puellis mulieribusque Samoanis gestum, saepissime per res divinas in templis Christianis et in quibusdam ritibus culturae a maioribus posteris traditis.
Studium generale Dominicanum
Studium generale Dominicanum fuit domus ad studia superiora Dominicanorum fovenda. Talium domorum inter primos annos Ordinis octo seu novem condita sunt, quorum plurima iuxta universitates sedebant, videlicet: Etiam constituta sunt studia conventualia et provincialia.
Faustus (nomen)
Faustus fuit praenomen virile Romanum a Sulla dictatore inventum filiisque suis attributum. Saeculis insequentibus fuit cognomen vel agnomen. Est etiam praenomen temporibus recentioribus.
In cultura Europaea septentrionali
Faustus est gravissimum in cultura Europaea septentrionali nomen, praecipue in scientia populari Germanica.
Graviditas surrogata
Graviditas surrogata (sive subrogata) est propositum, saepe pacto legitimo ordinatum, quo mulier (mater surrogata) constituit se gravidam esse atque infantem aliis hominibus (parentibus intentionalibus) parere, qui sunt aut erunt infantis parentes.
Feminae quae infecundae sunt nonumquam graviditatem surrogatam utuntur, sicut duo viri mariti.
Mater surrogata saepe pecunias a parentibus intentionalibus accipit. In aliis casibus graviditas surrogata altruista est, e.g. si femina sorori suae infantulum parit.
Opiniones bioethicae de graviditate surrogata valde variant. Multae sunt civitates quae eam vetant.
Bernardus Malamud
Bernardus Malamud (Urbe Novo Eboraco natus die 26 Aprilis 1914; ibidem mortuus die 18 Martii 1986) fuit scriptor Americanus, qui operis The Fixer gratia Praemium Pulitzer Mythistoriis dicatum anno 1967 consecutus est.
Gary Becker
Gary Stanley Becker (natus die 2 Decembris 1930 in Pottsville, Pennsilvania; mortuus die 3 Maii 2014) fuit oeconomista sociologistaque illustris  Americanus.
Alma mater sua Universitas Chicaginiensis deinde professor Universitatis Columbiae fuit. Etiam studium de discriminatione in relatione more, minoritate ac re criminali, organizatione familiae et de capitali humano fecit.
Anno 1992 Gary Becker Praemium Nobelianum Oeconomiae deinde anno 2007 Praemium Praesidis pro Libertate accepit.
Iacobus Gould Cozzens
Iacobus Gould Cozzens (Sicagi Illinoesiae natus die 19 Augusti 1903; mortuus in vico Stuart Floridae die 19 Augusti 1978) fuit scriptor Americanus, qui operis Guard of Honor gratia Praemium Pulitzer Mythistoriis dicatum anno 1949 accepit.
Ioannes Hersey
Ioannes Hersey (natus in Tientsin in Sina die 17 Iunii 1914; mortuus in Key West, Florida die 24 Martii 1993) fuit scriptor Americanus, qui operis  A Bell for Adano  gratia Praemium Pulitzer Mythistoriis dicatum anno 1945 consecutus est.
Index Asteroidum 151001-152000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 151001 ad 152000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Thomas Kerchever Arnold
Thomas Kerchever Arnold (natus anno 1800; mortuus 1853) fuit discipulus Collegii Sancti Trinitatis Universitatis Cantabrigiensis, rector (id est, presbyter) oppidi Lyndon Angliae, scriptor de lingua Latina. Est auctor notissimi libri de grammatica Latina, anno 1839 editi sub titulo Latin Prose Composition, seriatim recensi a Georgio Granville Bradley, Iacobo Friderico Mountford, Donaldo E. Sprague, et sub nomine Bradley's Arnold optime cogniti.
Opera cum Iosepho Esmond Riddle scripta
'Practical introduction to Latin verse composition' (editions noted 1842,1851)
Horstius Sindermann
Horstius (Theod. Horst) Sindermann (natus 5 Septembris 1915 Dresdae; mortuus 20 Aprilis 1990 Berolini) vir publicus Rei publicae Democraticae Germanicae et sodalis SED erat.
Familia, iuventus et munus
Pater fraterque Horstii sodales et legati factionis SPD fuerunt. Ipse iam discipulus sodalis Foederis Iuventutis Communistae factus est. Anno 1933, cum maturitatem accepisset, a Nazistis captus et omne paene tempus ad finem dictaturae anno 1945 in carcere retentus est.
Cursus honorum
E carcere liberatus Sindermann sodalis KPD, anno 1946 SED factus est. Ad usque annum 1953 diurnarius regens diariorum factionis suae Dresdae, Chemnicii Salinarum Saxonicarum erat. Deinde pro factionis propaganda laboravit et dux SED districti Salinarum Saxonicarum erat. Ab anno 1963 Sindermann legatus Camerae Popularis erat. 3 Octobris 1973 praeses ministrorum RDG electus est. Sed iam 29 Octobris 1976 ab Erico Honecker duce SED depositus est, quod liberalius societates commerciales duxisset. Sindermann nunc praeses Camerae Popularis electus est et ad res novas anni 1989 mansit. 3 Decembris 1989 factione sua exclusus et pro tempore in carcerem missus est. Sed mox valetudinis causa dimissus iam ante iudicium anno 1990 mortuus est.
Iosephus Mercieca
Iosephus Mercieca, (natus die 11 Novembris 1928 in urbe Rabat insulae Melittae; die 21 Martii 2016 mortuus), a die 2 Decembris 2006 archiepiscopus emeritus Melittae (archidioeceseos Melittensis vel Melevitanus) est.
Consacratus sacerdos die 8 Martii 1952 et Episcopus auxiliaris Melevitanus die 29 Septembris 1974.
Consacratus Archiepiscopus Melittae die 29 Novembris 1976, de munere decessit die 2 Decembris 2006.
Philippus II (Macedonum rex)
Philippus II (Graece: ) fuit Macedoniae rex. Is, triennio obses Thebis habitus, educatus est in Epaminondae domo : quae res ei maxima incrementa dedit egregiae indolis. Iam instructus erat omnibus imperatoriis virtutibus, cum solium adeptus est. Macedonia, continuis bellis exhausta, undique a vicinis populis premebatur ; eam ab omni externo impetu tutam praestitit Philippus, optimum exercitum instruendo. Invictum pedestrium copiarum corpus effecit, phalange constituta ad effigiem sacri Thebanorum agminis, sed multo numerosiore. Thessalorum equitum robur sibi adiunxit. Milites severa disciplina continuit : miles quidam gregarius, siti pressus, relicta statione, potu se recreaverat ; illum rex virgis caedi iussit. Alter, qui arma posuerat, cum in armis standum esset, capite damnatus fuit. Ubi viribus suis satis confisus est, Philippus Graecorum libertati coepit insidiari.
Primi Philippi irruptiones occupationesque in Graecia
Graeciae civitates, dum imperare singulae cupiunt, universae oppressae sunt. Etenim Athenienses, Thebani, Lacedaemonii mutuis odiis in mutuum exitium imprudentes ruebant. Philippus, velut e specula quadam eos observans, dissensiones alit, populis parum potentibus fert auxilium, deinde victos pariter victoresque necopinantes aggreditur. Sic cum Thebanis adversus Phocenses primum arma sua consociat ; deinde, insigni perfidia usus, Thebanorum urbes hostiliter occupat. Nec melioris fidei est cum Olynthiis, quorum urbem sibi nuper sociam et amicam exscindit, incolarum bona diripit, et ipsos vendit. Postea multas Chersonnensium urbes expugnat ; sed Byzantio, nobili et maritimae civitate, exercitum frustra admovet, nam Byzantini, adiuti auxiliis ab Atheniensibus missis, regem cogunt retro cedere. Ille autem iratus bellum diu dissimulatum inferre Atheniensibus statuit.
Demosthenes hortatur Athenienses ad bellum gerendum contra Philippum
Philippi consilia et dolos vir unus apud Athenienses detexerat : orator Demosthenes, qui regem Macedoniae infensissimum esse Graecorum hostem proclamabat. Demosthenes, in contione, non destitit Athenienses hortari vehementissimis orationibus ad tuendam armis libertatem contra Philippi incoepta. Alii autem oratores Philippi partibus favebant, ut Aeschines, aut servare pacem volebant, ut Phocio. Aeschines, infensissimus Demosthenis inimicorum, regis Macedoniae pecunia corruptus fuerat. Phocio, vir integritate vitae notissimus, munera Philippi repudiaverat, sed bellum reformidabat. Athenienses quoque pigebat pecuniam impendere ad milites et remiges alendos. Ab avorum virtute degeneres, non, ut olim, reditus publicos effundebant in classem exercitusque, sed in dies festos apparatusque ludorum. Theatra et scaenam frequentius quam castra visebant. Horum socordia elatus rex Macedoniae, qui iam antea ceperat Amphipolim, Potidaeam, et Olynthum, invadit repente Atticam, et Elatea vi potitur. Tum demum eventu admoniti, Demosthenem cives sui vera praedixisse senserunt.
Clades Atheniensium apud Chaeroneam
Continuo, excusso torpore, Athenienses societatem cum Thebanis et quibusdam aliis civitatibus ineunt, et exercitum adversus Philippum educunt. Athenienses sociique numero militum Macedonibus praestabant, sed Macedones virtute bellis indurata illis superiores erant. Itaque ingenti clade apud Chaeroneam Graeci affecti sunt. Non tamen pristinae gloriae immemores ceciderunt: nam loca, quad defendenda a ducibus acceperant, morientes corporibus texerunt. Philippus victoriam convivio celebravit; neque ipsum puduit epulis accumbere in campo proelii dispositis. Narratur etiam vino ebrius per media hostium cadavera incessisse, gaudio exsultans et iocos cantusque proferens. Quo visu commotus unus e captivis Atheniensibus eum alloquens: "Rex", inquit, "fortuna tibi dedit Agamemnonis partes, tu Thersitae personam agis." Victor erubuit, et sui compos, Atheniensibus captivos gratis remisit, et corpora mortuorum sepelienda reddidit. Clades Chaeronensis Macedoniae iugum Graeciae imposuit. Qua victoria nacta Philippus comissationem per campum proelii celebravisse dicitur.
De vita coniugali
De mulieribus et filiis Philippi Satyrus Callatinus biographus sic ab Athenaeo citatur:
Inter nuptias Philippi cum Cleopatra Attalus dixit: "Nunc quidem legitimi reges, non nothi, nascentur!" Quibus auditis Alexander calicem impegit Attalo; Philippus autem filium gladio percutere temptavit. Post haec Olympias in Epirum profugit, Alexander vero ad Illyrios.
De Philippi exitu
Philippo interfecto anno 336 a.C.n., successit filius Alexander Magnus, cui Magni cognomen datum est propter rerum gestarum gloriam.
Recollections of the Lakes and the Lake Poets
Recollections of the Lakes and the Lake Poets est series commentationum ab auctore Anglico Thomas de Quincey conscriptarum, primum in periodico Tait's Edinburgh Magazine inter annos 1834 et 1840 editarum, denuo anno 1862 sub hoc titulo congessarum. Ibi de vita "poëtarum Lacuum" candide disserit, scilicet Gulielmi Wordsworth, Samuelis Taylor Coleridge, Roberti Southey et quorundam aliorum, eo tempore quo Terram Lacuum in Cumbria habitabant.
Oliverius La Farge
Oliverius La Farge (Urbe Novo Eboraco natus die 19 Decembris 1901; mortuus in Alba Quercu, in Novo Mexico die 2 Augusti 1963) fuit scriptor Americanus, qui operis  Laughing Boy gratia Praemium Pulitzer Mythistoriis dicatum anno 1930 consecutus est.
Mars Attacks!
Mars Attacks! (titulus Anglicus, sc. "Mars Oppugnat!") est pellicula rerum futurarum anno 1996 a moderatore cinematographico Timotheo Burton creata et ducta. Musicen pelliculae exaravit Daniel Elfman, qui musicen plus quam decem Burton pellicularum composuit.
Vitae fratrum Ordinis Praedicatorum
Vitae fratrum Ordinis Praedicatorum, anno 1260 conscriptum, est opus biographicum et historicum de primis Dominicanis. Auctor huius libri fuit Gerardus de Fracheto Dominicano qui Lemovici inter annos 1271 et 1281 mortuus est. Iussu Capituli Generalis anno 1256 operam dedit; oportuit enim res gestas Ordinis ante fratrum primorum mortem colligere. In hoc opus saepe comprehensa sunt brevia Cronica Ordinis ab eodem scripta.
Upton Sinclair
Upton Sinclair (natus Baltimorae, Terra Mariae die 20 Septembris 1878; mortuus in Bound Broke, Nova Caesarea die 25 Novembris 1968) fuit scriptor Americanus, qui operis  The Dragoon's Teeth gratia Praemium Pulitzer Mythistoriis dicatum anno 1943 consecutus est.
Gulielmus Styron
Gulielmus Styron (natus in Newport News, Virginia die 11 Iunii 1925; mortuus in Martha’s Vineyard, Massachusetta die 1 Novembris 2006) fuit scriptor Americanus, qui operis The Confessions of Nat Turner gratia Praemium Pulitzer Mythistoriis dicatum anno 1968 consecutus est.
Lyrical Ballads
Omnium horum carminum quinque tantum conscripsit Coleridge, inter quae notissimum admittitur "The Rime of the Ancient Mariner" ('Carmen nautae senis'). Alia Wordsworth confecit, verbis et notionibus interdum ex ephemeridibus sororis Dorotheae extractis (Newlyn, 2001). Editione anni 1800 Wordsworth etiam praefationem oratione soluta instruxit ("Preface to the Lyrical Ballads"); carmina duo editionis anterioris ("Love" Samuelis Coleridge; "The Convict") omisit. Editione tertia, anno 1802 prodita, appendicem subiunxit ("Poetic Diction"); carmen alterum Samuelis Coleridge ("The Dungeon") omisit.
Renata Müller
Renata Müller (Monaci nata die 26 Aprilis 1906; Berolini die 7 Octobris 1937) fuit actrix et cantrix Germanica.
Bibliotheca Palafoxiana
Bibliotheca Palafoxiana (Hispanice Biblioteca Palafoxiana) est bibliotheca publica Angelopoli Mexicanorum sita. Quae anno 1646 ab Ioanne de Palafox episcopo condita est. Habetur prima bibliotheca publica totius Americae, tam Septentrionalis quam Australis. Plusquam 45 milia librorum ibi asservantur, qui quidem maxima ex parte inter saecula XV et XIX typis expressi sunt. Quapropter anno 2005, Bibliotheca Palafoxiana relata est a societate UNESCO in indicem qui Mundi Memoria (Anglice Memory of the World) nuncupatur.
Historia
Anno 1646, Ioannes de Palafox, patria Hispanus, episcopus Angelopolitanus, quem supra memoravimus, quinque milia librorum e sua bibliotheca privata Seminario Tridentino, quod ipse Angelopoli ad erudiendam iuventutem condiderat, in usum publicum datis litteris donavit. Episcopi Angelopolitani, qui Palafoxium subsecuti sunt, librorum numerum suis sumptibus auxerunt. Anno vero 1773, episcopus Franciscus Fabian et Fuero novas aedes prioribus longe splendidiores exstruendas curavit ad libros diligentius asservandos, facilius reperiendos, commodius legendos.
Forma et ornatus
Bibliotheca Palafoxiana posita est in superiore tabulato aedium publicarum cultui et humanitati provehendis, quae vulgo Casa de la Cultura dicuntur. Eius aula princeps 43 metra longa est, tribus librariorum ordinibus conspicua et cameris quinque obducta opere latericio factis. Murus qui aditui opponitur retrotabulum sustinet e materia lignea factum, aureis lamellis decoratum pictisque tabulis insigne, praeclarum artis barocae exemplum.
Gerardus de Fracheto
Gerardus de Fracheto (natus Calucae in provincia Lemovicensi anno 1205; mortuus Lemovici inter 1271 et 1281) fuit Dominicanus et rerum gestarum scriptor. In Ordine Praedicatorum anno fere 1225 intravit. Iussu Capituli Generalis anno 1256 habiti operam dedit ad librum de primitiis Ordinis conscribendum; oportuit enim res gestas Ordinis ante fratrum primorum mortem colligere. Scripsit etiam Cronica Ordinis brevia, ab aliis continuata, et chronica universalia quae fuerunt fons principalis Florum chronicorum postea a Bernardo Guidonis congessorum.
Wabularoo
Wabularoo (binomen a Archer anno 1979 inventum) est animalium genus.
Guanum
Guanum (-i n.), (Hispanico: guano et vicissim e Quechico vocabulo wanu), maritimarum avium (praesertim phalacrocoracum) est pinguissimus fimus Americae Australis.
Nitrogenii et Phosphori acidi fimus est, qui in pluviosissima Americae Meridionalis zona, iuxta litus, collectus est.
Guanum una materia rudis Naurunae Reipublicae fuit quae praecipuum reditum pecuniarium insulae usque ad annum 2000 dabat.
Litterae Turcicae
Litterae Turcicae (Turcice Türk edebiyatı) sunt compositiones orales textusque Turcice conscripti. Ottomanicum et Atropatenicum linguae Turcicae genera, quae multum corporis scripti sunt, magnopere movebantur a litteris Persica et Arabica, atque abecedario Turcico Ottomamoco utebantur.
Historia latiorum litterarum Turcicarum paene mille trecentos annos comprehendit. Veterrima scripta in linguis Turcicis exstantia sunt inscriptiones Orhonienses, in valle fluminis Orhoniensis in media Mongolia inventae et ex saeculo septimo superviventes. Post illud aevum, inter saecula nonum et undecimum, orta est inter nomadicos Asiae Mediae populos Turcicos traditio epicorum oralium, sicut Liber Dede Korkut gentis Oghuz (maiorum linguisticorum et culturalium Turcarum hodiernarum) et Manas, epicus gentis Kyrgyziensis. Post victoriam domus Selgiukidensis ad Proelium Manzikert saeculo undecimo exeunte, Turci Oghuzienses in Anatolia considere coeperunt, et praeter orales priorum temporum traditiones, orta est scripta litterarum traditio quae plerumque—thematibus, generibus, modis scribendi—ex litteris Arabicis Persicisque orta est. Insequentes nongentos annos, usque ad decennium sub fine Imperii Ottomanici anno 1922, traditiones orales et scriptae plerumque distinctae manserint; Turcica autem re publica anno 1923 condita, hae binae traditiones primum coniungebantur.
Vanotia de Cathaneis
Ioanna Cattanei (nata "Giovanna dei Cattanei" anno 1442- obiit Romae die 26 Novembris 1518), qui dicitur Vanotia (Italiane Vannozza aut Vannoza de Cathaneis aut Vannozza Cattanei) fuit quindecim annos amans cardinalis Rodrigus Borgia, qui postea papa cum nomine Alexandro VI creatus est. Vanotia et Rodrigus quattuor filios genuerunt: Caesarem, Ioannem, Lucretiam et Gofredum.
Consilio Rodrigi Borgia Vanotia Domenico D'Arignano et post mortem eius Antonio e Brixia et postea semper propter mortem virum Georgio Della Croce et Carolo Canale nupsit.
Bernardinus Senensis
Bernardinus Senensis (natus Massae Veternensis anno 1380; mortuus Aquilae anno 1444) fuit frater Ordinis Sancti Francisci Assisiensis.
Pueritia
Bernardinus Albizesca, in Massa Veternensi prope Senam Iuliam, nobili familia ortus est, anno millesimo trecentesimo octogesimo. Cum tertium ageret aetatis annum, matre primum, deinde quattuor post annis patre orbatus, ab amitis altus et eformatus est.
Studiorum cura
Senensem studiorum Universitatem frequentavit. Inter prima grammaticae studia, neglectis puerilibus ludis, pietatis operibus animum intendit, beatae Virginis cultui praecipue addictus. Anno millesimo quadringentesimo, cum viginti annos haberet, una cum sociis, aegrotorum et omnium, qui aut peste aut bello aut fame premebantur, domos percurrebat. Pauperum servitio Senae in Valetudinario Beatae Mariae de Scala se mancipavit.
Vita religiosa
Viginti duorum annorum cum esset, de capessendo religiosae vitae instituto deliberans, Deo sic disponente, beati Francisci Ordinem prae ceteris optavit, in quo humilitate, patientia aliisque religiosi hominis virtutibus excelluit. Sacerdos factus, vocis vitio precibus superato, de praefectorum iussu cepit officium evangelii docendi. Item, ut pietati erga sanctissimum Nomen Iesu faveret et observantiam aleret in sanctissimam virginem et in beatum Ioseph, totam peragravit Italiam.
Fructus officii sacerdotalis
In nomine Iesu, quem semper in ore et pectore gerebat, civium ubique discordias exstinxit, et collapsam pietatem moresque verbo et exemplo magna ex parte restituit. Anno millesimo quadringentesimo septimo decimo, sumptis tribus primis Graecis litteris a Iesu nomine (IHS), quae postea ita acceptae sunt, ut Iesus Hominum Salvator (IHS) valere viderentur, signum instituit, quo populus Iesu nomen pie veneraretur. Clarissimus sui temporis praedicatorum fuit in Italia. Complura reliquit opera, inter quae sermones et orationes numerantur.
Beatus finis
Plenus meritis et miraculis clarus, annos natus sex et sexaginta, Aquilae in Vestinis, beato fine quievit, anno millesimo quadringentesimo quadragesimo quarto.
Bulungamaya
Bulungamaya (binomen a Flannery, Archery et Plane anno 1983 inventum) est animalium genus.
Daniel DeVito
Danny deVito, publice Daniel Michael DeVito, est histrio et moderator cinematographicus Americanus. Natus est Neptuni familia oriunda e Italia die 17 Novembris 1944.
Andreas Sacharov
Andreas Demetrii filius Sacharov (Russice Андрей Дмитриевич Сахаров, tr. Andrej Dmitrievič Sacharov; 21 Maii 1921 – 14 Decembris 1989) fuit physicus et vir publicus Sovieticus.
Biographia
Andreas Sacharov natus est die 21 Maii 1921 Moscuae, in familia magistri physicae. Annis 1938–1942 in facultate physica Universitatis Publicae Moscuensis studebat. Annis 1942–1945 erat ingeniarius in fabrica militari, certas inventiones fecit. Ab anno 1945, in Institutum Physicum Academiae Scientiarum URSS laborabat. Ab anno 1948, participavit in grege exploratoria, arma thermonuclearia elaborans, cuius praefectus fuit Inguarus Tamm. Opera de variis problematibus physicae scripsit.
Sacharov fuit unus e creatoribus pyroboli hydrogenici Sovietici, anno 1953 primo probati, et paulo post electus est membrum Academiae Scientiarum URSS. Affectus est praemiis multis, quorum sunt Praemium Publicum URSS (anno 1953), Praemium Leninianum (anno 1956) et titulus Herois (Viri Fortis) Laboris Socialistici (annis 1954, 1956, 1962).
E fine decennii 196, Sacharov, qui "pater pyroboli hydrogenici Sovietici" vocabatur, continuationem probationium armorum nuclearium opposuit. Fuit unus ex initiatoribus Pacti Moscuensis, tales probationes in atmosphaera, aqua, et cosmo prohibentis contra pollutionem. Anno 1967 in Comitate protectionis Baicalis fuit. Anno 1968 in lucem edidit articulum nomine Cogitationes de progressu, coexsistentia pacifica et libertate intellectuali ("Размышления о прогрессе, мирном сосуществовании и интеллектуальной свободе"), in quo opusculum "analyzavit" pericula, a disiunctione humanitatis (h.e., ab oppositione systematum capitalistici et communistici) creata. Sacharov declaravit democratizationem demiltarizationemque societatis, libertatem intellectualem, et progressum (socialem, scientificam technicamque), ad congressionem duorum systematum ducentem, altenativam destructioni humanitatis esse. Ultimo decennii 197–initio decennii 198, Sacharov factus est unus ducum qui etiam una cum uxore sua Helena Bonner pro observantia iurum humanum in Unione Sovietica pugnabant. Anno 1970, fuit unus e conditoribus Comitatis Moscuensis Iurum Humanum. Anno 1975, Praemium Nobelianum Pacis Componendae recepit, suae pugnae pro pace inter gentibus et contra oppressionem dignitatis humanae gratia.
Activitatis suae politicae causa, Sacharov repressaliis in URSS affectabatur. Mense Ianuario anno 1980, post interdicto suo contra inductionem copiarum Unionis Sovieticae in Afganiam, deiectus est omnibus praemiis suis Sovieticis et affectus est exilio in urbem Gor'kij (nunc Novogardia Inferior nominatam).
Anno 1986, Andreas Sacharov Moscuam ex exilio redivit. Anno 1989, electus est legatus Sovieti Supremi URSS. Proiectum novae constitutionis terrae proposuit.
Henricus Sneevliet
Henricus Iosephus Franciscus Maria Sneevliet (vulgo Hendricus Josephus Franciscus Marie Sneevliet et communiter Henk Sneevliet; nomine ficto Maring; natus Roterodami die 13 Maii 1883; ictu pyrobolico interfectus die 13 Aprilis 1942 in castris carceralibus Amersfoort) fuit opificum dux et communista qui et in Nederlandia et in Indonesia (eo tempore imperio Nederlandensium tributa) meruit. Anno 1921 a Communistico Internationali in Sinis missus, ibi fautor fuit factionis communisticae et cum Sun Yixian collaboravit. Anno 1923 in Nederlandiam reditus est; ab anno 1935 Factionem Socialisticam Revolutionariam Opificum huius civitatis conduxit. Repugnator fuit contra debellatores Germanos Nederlandiae ab anno 1940, et editor periodici surrepticii Spartacus; captus est et morte damnatus anno 1942.
Andreas Sacharov
Biographia
Sacharov mortuus est Moscuae die 14 Decembris 1989.
Ursus spelaeus
Ursus spelaeus (binomen ab Ioanne Christiano Rosenmüller anno 1794 statutum) est species ursorum exstinctorum olim in Europa viventium.
Chronica Ordinis Praedicatorum
Chronica Ordinis Praedicatorum (orthographia sua Cronica Ordinis) est opus annalisticum satis breve de rebus gestis Dominicanorum, scilicet Ordinis Praedicatorum, a Gerardo de Fracheto Dominicano Lemovicensi saeculo XIII medio inceptum, interdum in opus suum "Vitae fratrum" comprehensum, saepe separatim in libris manu scriptis repertum et postea ab aliis usque ad annum 1496 continuatum.
Elam
Elam vel Aelam fuit regio Asiae Meridionalis historica contermina fere hodiernae Iraniae provinciae Susianae, ubi olim Elamitae habitabant lingua Elamitica loquentes.
Demosthenes
Demosthenes hortatur Athenienses ad bellum gerendum contra regem Philippum
Demosthenes, in contione, non destitit Athenienses hortari vehementissimis orationibus ad tuendam armis libertatem contra Philippi incoepta. Alii autem oratores aut Philippi partibus favebant, ut Aeschines, aut servare pacem volebant, ut Phocio. Aeschines, infensissimus Demosthenis inimicorum, regis Macedoniae pecunia corruptus fuerat. Phocio, vir integritate vitae notissimus, munera Philippi repudiaverat, sed bellum reformidabat. Athenienses quoque pigebat pecuniam impendere ad milites et remiges alendos. Ab avorum virtute degeneres, non, ut olim, reditus publicos effundebant in classem exercitusque, sed in dies festos apparatusque ludorum. Theatra et scenam frequentius quam castra visebant. Horum socordia elatus rex Macedoniae, qui iam antea ceperat Amphipolim, Potideam et Olynthum, invadit repente Atticam, et Elatea vi potitur. Tum demum eventu admoniti, Demosthenem cives sui vera praedixisse senserunt.
Clades Atheniensium apud Chaeroneam
Continuo, excusso torpore, Athenienses societatem cum Thebanis et quibusdam aliis civitatibus ineunt, et exercitum adversus Philippum educunt. Athenienses sociique numero militum Macedonibus praestabant, sed Macedones virtute bellis indurata illis superiores erant. Itaque ingenti clade apud Chaeroneam Graeci affecti sunt. Non tamen pristinae gloriae immemores ceciderunt : nam loca, quad defendenda a ducibus acceperant, morientes corporibus texerunt. Philippus victoriam, ut barbarus, convivio celebravit ; neque ipsum puduit epulis accumbere in campo proelii dispositis. Narratur etiam vino ebrius per media hostium cadavera incessisse, gaudio exsultans et iocos cantusque proferens. Quo visu commotus unus e captivis Atheniensibus eum alloquens : "Rex", inquit, "fortuna tibi dedit Agamemnonis partes, tu Thersitae personam agis." Victor erubuit, et sui compos, Atheniensibus captivos gratis remisit, et corpora mortuorum sepelienda reddidit. Clades Chaeronensis Macedoniae iugum Graeciae imposuit.
De Demosthenis exitu
Philippo interfecto, successit filius Alexander Magnus, cui Magni cognonem datum est propter rerum gestarum gloriam. Alexander maxima celeritate in Graeciam properat, Thebas funditus evertit, excepta una Pindari poetae domo, Atheniensibus veniam concedit, et Graeciam Antipatro uni ex amicis regendam committit. Sed postquam, Asia subacta, terrarum orbem victoriis et fama sui nominis implevit, obiit Alexander ille Magnus. Audita Alexandri morte, bellum redintegrant, concitante Demosthene, Graeciae civitates adversus Antipatrum coniuratae. Antipater autem ex urbe Lamia, in qua obsidebatur, erupit incolumis, et Macedoniam petiit; tum Graecorum copiae dilapsae sunt. Demosthenes, ratus Athenis nullum sibi iam tutum fore domicilium, confugit in insulam Calauriam, ubi adventu satellitum Antipatri perturbatus, in templo Neptuni asylum quaesivit. Militibus delubrum ingressis, nobilis exsul venenum hausit in stylo inclusum, et, capite obvelato, ante Dei simulacrum cecidit. Hic fuit exitus summi oratoris, et viri patriae amantissimi: una cum Demosthene periit ipsa Graeciae libertas. Haud multo post Phocio, multitudinis odio damnatus capite, annum octogesimum agens, ad mortem ductus fuit. Iamiam moriturus, ad filium qui aderat conversus : "Ego", inquit, "tibi fili, praecipio ne quid Atheniensibus male velis ob huius rei memoriam."
Ioannes Vladislav
Ioannes, Bohemice Jan, Vladislav (natus Ladislav Bambásek Hlohovec in urbe nunc Slovaciae die 15 Ianuarii 1923; mortuus Pragae 3 Martii 2009) fuit poeta, interpres, scriptor Bohemicus.
Procyon lotor
Procyon lotor est species mammalium familiae procyonidarum, quae America Septemtrionali habitat.
Vita Homeri pseudoherodotiana
Vita Homeri quam eruditi interdum appellant Pseudo-Herodotus differt ab aliis biographiis Homeri eo quod in primis lineis se praetendit ab Herodoto, patre historiae, scriptum:
Re vera liber scriptus est saeculis III aut IV p.C.n., e quo tempore veniunt alia pseudepigrapha, ut Epistulae Alciphronis, et alia opera pseudohistorica aut mythistorica, ut Historia Augusta; huius generis est et Vita Homeri. Scriptor anonymus vitam poetae repletur personis locisque iam praeclaris in legendis antiquioribus de eo (Argos, Cyme Aeolidos, Smyrna, Ithaca, Colophon, Chios, Samos, Ios, Athenae). Praetendit Homerum fuisse filium non legitimum Cretheidos Argivi et mulieris Cymaeae origine; Smyrnae natum esse; nomen habuisse Melesigenem; cum paedagogo suo ad Ithacam navigavisse et ibi apud quemdam Mentorem habitavisse (e quo nomen Mentoris, amici Telemachi in Odyssea, elegisset). Homerum iam oculorum morbo affectum, ab Ithaca regressum Colophone caecum fieri; ibi, ut victum quaereret, cantare incepisse.
Magistrum scholae Thestoridem Phocaeensem praebuisse victum habitationemque pro concessione poematum Homeri scribendorum; illo tempore igitur poetam Iliadem Odysseamque cantavisse et Thestoridem ea carmina scripsisse. Thestoridem postea insulam Chium habitavisse et ibi carmina Homeri ut sua cantitavisse; sed Homerum ipsum secutum esse et ibi, ut magistrum scholae Chiensium, carmina puerilia docuisse ut Batrachomyomachiam. Iam senectute oppressum Homerum insulam Samum habitavisse; iter ad Athenas tentavisse, sed in insula Io mortuum esse.
Scriptor monstrat poetam natum esse anno 168o post bellum Troianum, anno 622o ante bellum a Xerxe in Graeciam gestum (480 a.C.n.; igitur nativitatem Homeri ad annum 1102 a.C.n. reportat). Sed notandum est Herodotum ipsum docuisse, in Historiis suis, Homerum vixisse "400 annos ante tempora nostra" (id est, circa 850 a.C.n.).
In hac vita sola praetenditur scriptura cognita esse coaevalibus Homeri carminaque illius epica a cantatione poetae ipsius scripta.
Libri Prohibiti
Libri Prohibiti sunt privata et archivalis investigationis bibliotheca libera, Pragae in re publica Bohemica sita, quae samizdat litterasque exsulum colligit. Quae organizatio, a Georgio Gruntorád administrata, plus quam 29 200 monographa et periodica, circa 2900 fontes consultationis, et plus quam 5000 rerum audiovisualium comprehendit.
Societas Librorum Prohibitorum die 24 Aprilis 1991 constituta est ad bibliothecam adiuvandam ut se entitatem legitimam constitueret. Societas ipsa per Ministerium Partium Interiorum rei publicae Bohemicae iuste constituta est. Primum societatis propositum erat opem Libris Prohibitis bibliothecae ferre ut nova societas scripta vetata pro suis possessionibus continenter adipisceretur.
Multi conditores societatis erant auctores magni momenti, emeriti rectionis academiarumque duces, magistri, aliique cives notabiles. Inter clarissimos erant Venceslaus Havel, Ioannes Klíma, Ioannes Vladislav. Hodie societati sunt plus quam 180 sodales.
Carolus Olavus Rosenius
Carolus Olavus Rosenius (natus die 3 Februarii 1816 in Nysätra – mortuus est Holmiae die 24 Februarii 1868) fuit evangelii praeco Suecicus.
Urbs Sancti Ludovici
Urbs Sancti Ludovici sive Ludovicopolis, (Anglice et Francogallice Saint Louis), est urbs libera et maior portus Americanus, in Missuria ad occidentalem Fluminis Mississippiensis ripam secundum finem Illinoesiae et Missuriae sita.
Sanctogallum
Sanctogallum est:
Moralium in Iob
Gregorii Magni Moralium in Iob vel Magna Moralia initiatum est quo tempore Gregorius Constantinopoli vixit; terminatum est Romae.
Alexander Haig
Alexander Meigs H|aig Iunior (natus Philadelphiae CFA die 2 Decembris 1924; Baltimorae mortuus die 20 Februarii 2010), alumnus Academiae Militaris Civitatum Foederatarum universitatumque Columbiae et Georgiopolitanae, fuit miles et politicus Americanus. Generalis exercitus Americani et ducis supremi Consociationis ex pacto Atlantico Septentrionali munere functus est. Praeterea Aedium Albarum consiliarius, Richardo Nixon et Giraldo Ford praesidentibus, ac negotiorum externorum minister in administratione Ronaldi Reagan fuit.
Vitae Pontificum (Platina)
Vitae Pontificum (titulo pleniori Historia de vitis Pontificum Romanorum) est opus biographicum et historicum de vita paparum a Bartholomaeo Platina, bibliothecario Vaticano, conscriptum primumque anno 1479 editum. Vitas Pontificum "a d. n. Iesu Christo usque ad Paulum II Venetum papam" comprehendit. Opus Platinae postea ab Onuphrio Panvinio usque ad Pium V; rursus ab Antonio Ciccarella usque ad Clementem VIII papam continuatum est.
Topographia Germaniae
Topographia Germaniae est unum e pluribus operibus magnis Matthaei Merian senioris. Partes sunt:
Ares
Explanatio
Obscurae sunt origines nominis, opinabiliter significat Ares seu "perditor" seu "exesor" seu "ultor". Verisimiliter est ortus Ares effigie trucidante in Thracia ætate æris, et in mythologia nuncupata est ista patria eius. Sed iam aevo Mycenico (1600–1050 a.C.n.) in continente Græca terra pervagatus fuisse monstrari potest. Fortasse etiam in sæculo proto-græco erat deus fertilitatis et eo ipso similior assimilationi eius Italicæ.
Mythus
Mythologice ea demonstrantur in relatione amorosa eius cum amoris dea Aphrodita: ista enim, quamquam nupta cum honesto vero informoso fabricationis deo Hephaisto, attrahi se sentit ad eum commititque adulterium et animosum et perpetuum cum Are. Ea re a Helio deo prodita marito zelotypo, iste fabricat omne arte sua reticulum invisibile indelebileque, quo ambos capit in flagranti. Huiusmodi captivi producentur deis ceteris, qui autem non vituperantes immo vero incipiunt cachinnum perpetuum (opinabiliter contra Hephaistum).
Aliqui dicunt Erum, sagittiferum amoris deum, filium communem esse Aris Aphroditæque. Præterea addicuntur secundum Hesiodum coniugio isti tam Anterus (spreti irresponsique amoris deus) et Harmonia (concordiæ dea) quam Aris gravissimi comites Deimos (terroris deus), Phobos (horroris deus), et Enyalios (pugnæ deus).
Quam et apud ceteros deos et fama est eum habuisse innumerabilia adulteria extra mundum immortalium. Velut nuncupantur eum semper sequens invidiæ discordiæque dea Eris, aurorae dea Eos simulac plurimæ mortales.
Fœderati eius sunt Hades, Tartari dominus, Ker, necis dea, atque Ate, perturbantionis dea.
Bello Troianico durante in Troiana parte pugnabat, hasta autem a Diomede iacta vulneratus pugnæ locus relinquendus ei fit. In Olympo monte postea ab Aesculapio (medicinae deo) sanatur et patitur se lavari a Hebe, sorore eius.
Aliqui dicunt Arem et progenitorem Amazonum bellatricium et proxime Thraciæ habitantium esse.
Veneratio
Contrapositus assimilationi eius Romanæ haudquaquam cultus est Ares, quia videbatur iam bellum ipsum—quod gesserunt persæpe Græci in mutuos—veneratio ei esse sat. Nuncupetur autem hic et rara et gravissima exceptio Areopagus, cui dedit ipse nomen, quod autem refertur itidem de mythologia. Alii loci venerationis in Aetolia, Thessalia, ac Athenis sunt; in Hermiona Peloponnesica idolum eius anathema erat.
Samoana conica
Samoana conica est gastropodum familiae Partulidarum, in Samoa Americana endemica.
Ares
Praesentatio
Quia erat ingratus deus et ægre cultus, sæpe non erat demonstratus in artificiis, contrapositus assimiltioni suæ Romanæ. Symbola Aris sunt fax ardens, canis, et vultur simulac—apta deo belli—gladius, galea, et scutum.
Litterae Bohemicae
Litterae Bohemicae sunt litterae Bohemice scriptae. Prima opera litterarum Bohemice exstantia e saeculo quarto decimo supersunt.
Recentiores litterae Bohemicae dividi possunt in quattuor aetates, quae sunt excitatio nationalis saeculo undevicensimo; avant-garde decenniorum inter bella mundana (1918–1939); aetas communismi et tum Veris Pragensis (1948–1990); atque aetas postcommunistica rei publicae Bohemicae (1992 ad praesens).
Locutio litterae Bohemicae etiam litteras a Bohemicis alicubi conscriptas significat, linguis neglectis, inter quas opera in linguis Slavonica antiqua, Latina medii aevi, et Theodisca conscripta.
Litterae Bohemicae post eversionem civicam anni 1306 scriptae plerumque in poesi epica duorum generum consistunt: in legendis equestribusque poematibus epicis, quorum ambo in fabulis apocryphis ex Bibliis Sacris et legendis hagiographicis aetatum priorum condita sunt. Oratio soluta hac aetate primum evolvebatur: ex illo tempore supersunt textus administrativi et doctrinales, quae evolutionem vocabulorum liberalium et expolitorum ac prima dictionaria inter Bohemicam et Latiname coegit. Etiam scribebantur annales lati, quorum Annales Dalimil et Chronicon Aulae Regiae sunt exempla insignia, ac prosa artifex, exempli gratia Smil Flaška z Pardubic et Ioannes von Saaz.
Anno 1984, Iaroslaus Seifert poeta factus est primus et iam solus scriptor Bohemicus qui Praemium Nobelianum Litterarum accepit.
Malte Hossenfelder
Malte Hossenfelder (natus Bad Segeberg in vico Slesvici-Holsatiae die 27 Aprilis 1935; mortuus die 9 Augusti 2011) fuit philosophus et philologus linguarum Graecae et Latinae studiosus. Fuit etiam professor philosophiae in (Universitate Monasteriensi, deinde Graecensi) usque ad mortem, historiam philosophiae, philosophiam analyticam, et ethicam docebat.
Caesar Borgia
Caesar Borgia, qui dicitur Valentinus (natus scilicet Romae die 13 Septembris 1475; obiit Vianae die 12 Martii 1507), filius cardinalis Rodrigi Borgiae qui postea papa cum nomine Alexandro VI creatus est et Vanotiae de Cathaneis, fuit praeclarus miles volontarius, ductor Italicus et breviter dux Romaniae.
Caesar utroque iuri in Pisis et Perusiae studuit.
Nicolaus Patricius Stephanus Wiseman
Nicolaus Patricius Stephanus Wiseman (natus in urbe Hispanica Hispali die 2 Augusti 1802; mortuus Londinii die 15 Februarii 1865), fuit cardinalis Anglicus et primus archiepiscopus Vestmonasteriensis post Ecclesiae catholicae restitutionem in Anglia et Cambria anno 1850.
Marius Grech
Marius Grech, natus die 20 Februarii 1957 Calae, Gaudi, episcopus et cardinalis melitensis est.
A die 15 Septembris 2020 Segretarius generalis Synodi episcoporum est.
Sententia atque vexillum
In fractione panis
Provincia Catacensis
Provincia Catacensis (vel Provincia Catacii) (Italiane: Provincia di Catanzaro) est provincia Italiae, circiter 363.979 incolarum, in Regione Bruttio, cuius caput est Catacium et cuius signum est CZ.
Municipia in Provincia Catancensi
Municipia in Provincia Catancensi, cum urbe, 80 sunt. Urbes, oppida et communia provinciae Latine vocari possunt.