cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Dawn of Everything
De saeculo erudito Europae
In his inprovisis rebus alienis, eruditis Europaeis deliberandum erat, qua ratione cum moribus non solum Sinensium et Indorum, sed etiam novorum hominum ignotissimorum, se commetirentur. Nam acriter disceptabant, an ullo pacto adprobare possent conquistatores vim novis adferentes populis, qui Europaeis nulli periculo esse videbantur. Etiam dubium erat, an paganorum loco poni possent Mundi novi homines, qui numquam verba Iesu audissent. Praeterea ambiguum erat, utrum hominum an bestiarum loco ponendi essent isti Americani alienorum morum. Admonebant tamen eruditi, populos Americanos civitates ordinatas habere nec legibus carere, mentem rationemque a Deo datas possidere; ergo, luce clarius hominum loco ponendos esse.
Eodem tempore ex America novi mores notionesque in Europam manabant, et eruditi Europaei reprehensiones populorum Americanorum libenter accipere coeperunt. Ex hoc loquendi et audiendi commercio natus est illuminismus qui Europaeus dicitur, etsi non solum ab Europaeis elementis ortus. Nam demiranti, unde eruditis Francicis saeculi XVIII in mentem venerit de inaequalitate hominum loqui, obviam venit ordo longus doctorum Europaeorum de remotorum populorum natura argumentantium. Praesertim, quomodo apud populos in parte septentrionali orae orientalis Americae Septentrionalis habitantes, societates et communitates formari solerent, disputabatur. Magna pars sermonum, qui apud eruditos Europaeos habebantur, ad scripta Americam tractantia Gabrielis Sagard, fratris Franciscani ordinis, referebat.
Sagard de Huronis sive Wendatis scripsit: hos, cum in Francia permultos mendicos versari audissent, vehementer inliberalitatem Europaeorum reprobasse scripsit. Quid de libertate? Liberi hominis esse non parere ducibus indignis honore. Americani nativi Europaeos velut servorum loco esse putabant.
G & W etiam opera commemorant baronis de Lahontan, qui de sermonibus, quos ineunte saeculo XVIII cum Americanis nativis habuerat, scriptis suis narravit. Quibus dialogis sine dubio certas res exaggeravit, sed veri simile est non commenticios sed re vera habitos esse sermones illos. In itinerario suo Lahontan Kandiaronk ducem et sapientem mores Europaeorum vehementer vituperantem profert:
Brachiosaurus altithorax
Brachiosaurus altithorax est species dinosauri qui in America Septentrionali aevo Iurassico exeunte abhinc annorum a 154 ad 153 milliones fere habitabat. Primum descripta est ab Elmer S. Riggs, palaeontologo Civitatum Foederatarum, anno 1903 ex fossilibus in valle Fluminis Colorati in Colorato occidentali repertis. Cui dinosauro binomen Brachiosaurum altithoracem dedit; nomen genericum Graece 'lacertam bracchiatam' significat, ad eius bracchia longa praeter solitum, atque epitheton specificum 'pectus profundum' significat. Aestimatur ab 18 ad 21 metra longus stetisse, et ab 28.3 ad 58 tonnas metricas ponderis fuisse. Collum inaequaliter longum, calvaria parva, omnisque magnitudo magna erat, quarum proprietatum omnes in sauropodis usitate videntur. Praeter solitum, ei erant membra anteriora membris posterioribus longiora, quam ob rem inclinatio trunci erat ardua, cauda pro portione breviori.
Brachiosaurus est genus nominale Brachiosauridarum, exstinctae reptilium familiae, cui sunt aliquot sauropoda similia. Plurimae autem Brachiosauri imagines populo gratissimae re vera in Giraffatitane conduntur, in genere brachiosauridarum ex Formatione Tendaguru in Tanzania effossarum. Giraffatitan primum anno 1914 descriptum est a Werner Janensch, palaeontologo Germano, cui dinosauro binomen Brachiosaurum brancai dedit, sed hoc animal ad suum genus anno 2009 motum est. Tres aliorum Brachiosaurorum species rite nominatae sunt secundum fossilia in Africa et Europa reperta; duae autem nondum validae putantur, et tertia suum genus separatum factum est, nomine Lusotitan.
Holotypus Brachiosauri altithoracis iam est specimen plenissimum, et pauca specimina alia ad hoc genus pertinere putantur, ut unum ex rarioribus Formationis Morrison sauropodis sit. Fuisse consideratur herbivorum quod in altis depasci solebat, vegetationem usque ad 9 metra supra solum petens. Aliorum sauropodorum dissimilis, minime in membra posteriora stare poterat. Exemplo dinosauri per speciem ectothermicum diu profuit, propter eius magnitudinem et necessitatem satis pabuli, sed investigationes recentiores eum sanguinem calidum habuisse monstrant.
Inter maxime eximios maximosque dinosauros ab eruditis habitos, Brachiosaurus in cultura populari saepe apparet, insigniter in serie Jurassic Park. Hic cum habitu bono curiosoque, uno Megapterae novaeangliae simili, depingitur, quo ita homines in arbore cum capite appropinquat et eos spectat.
Cladogramma
Cladogramma Brachiosauridarum infra sequens interpretationem a Michael D. D'Emic anno 2012 refert.
Eschbach
Eschbachium (nomen Theodiscum Eschbach "rivus fraxinorum" fortasse significat ) est pagus Germanica et Hassiae, incolis 2 128. Primum anno 1280 sub nomine Ketteneschbach refertur.
Chanel
Prima taberna modaria a Coco Chanel anno 1910 aperta est Lutetiae in Rue Cambon (haud procul a Place Vendôme). Primum pileos fecit et vendidit. Deinde paucis annis post ampliorem in eadem via locum nacta (id est: 31, Rue Cambon) vestes feminarum designare, producere, vendere coepit. Annis 1920 Chanel indusiolum nigrum invenit et N°5 Chanel, primum ex suis liquoribus odoratis, in medium protulit.
Chanel in maxima gratia fuit annis 1930 ante secundum bellum mundanum, sed anno 1939 coacta est domum modariam claudere. Interpositis quindecim fere annis operam resumpsit anno 1954. Proximo deinde anno perulam protulit, quae nota classica 2.55 – sc. ex mense et anno quo prolata est – innotuit. Anno 1971, cum Coco Chanel mortua esset, Yvonne Dudel designatrix et Jean Cazaubon designator creati sunt.
Hodie princeps designator domus Chanel est Carolus Lagerfeld, qui ab anno 1983 vestibus indui paratis prêt-à-porter et altae modae vel haute couture designandis praeest.
Recoleta
Recoleta est Bonaëropolis hodierna regio urbana, una duodequinquaginta urbis regionum. Huic regioni circiter 188780 (anno 2001) incolarum sunt. Recoleta pars regionis administrativae C2 est.
Sainte-Austreberthe (Sequana Maritima)
Sainte-Austreberthe est commune Francicum 611 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
In honorem sanctae Austrabertae nuncupatur.
Puerto Madero
Puerto Madero est Bonaëropolis hodierna regio urbana, una ex duodequinquaginta urbis regionibus. Huic regioni circiter 8000 (anno 2001) incolarum sunt. Puerto Madero, cui nomen in mercatoris Eduardi Madero honorem impositum est, pars regionis administrativae C1 est.
Englos
Englos est commune 574 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Hanī al-Mulqī
Hanī al-Mulqī seu litteris Arabicis هاني الملقي (Philadelphiae in Iordania natus die 15 Octobris 1951) est politicus. Alumnus est Universitatis Cairensis et Instituti Polytechnici Rensselaer. Minister ab industria et commercio bis meruit, a die 19 Martii 1997 ad 20 Augusti 1998 et 9 Februarii 2011 ad 17 Novembris eiusdem anni; minister ab aquis et energia a 21 Augusti 1998 ad 4 Martii 1999; minister a rebus externis a die 25 Octobris 2004 ad 5 Aprilis 2005. Commissus principalis fuit apud consilium regionis oeconomicae specialis Aqaba a die 9 Novembris 2014. Deinde die 29 Maii 2016 primus minister patriae factus est, antecessore ʿAbd Allāh al-Nasūr
Englefontaine
Englefontaine est commune 1343 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Chailley
Chailley est commune Francicum 577 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Casale Cremensium-Vidolascum
Casale Cremensium-Vidolascum (alia nomina: Casalis Cremensium-Vidolascum) (Italiane: Casale Cremasco-Vidolasco) est municipium Italiae, circiter 1 895 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Cremonensi situm. Incolae Casalenses et Vidolascenses appellantur.
Municipia finitima
Camisano, Castel Gabbiano, Pianengo, Ricengo, Sergnano.
Argumentum ontologicum
Argumentum ontologicum est una argumentatio philosophica pro existentia Dei, quae primum a sancto Anselmo Cantuariensi in Proslogion scripto suo explicatur. Argumentum ontologicum sic procedit:
Argumentum ontologicum est argumentum a priori, id est, ab experientia vel observatione non dependet. Propterea, si credis in definitionem Dei ut entitatem perfectissimam, tunc argumentum ontologicum te probabit Dei existentiam. Sed multae objectiones et responsiones contra argumentum ontologicum a philosophis et theologis factae sunt; ideo argumentum ontologicum non est consensus in re theologica vel philosophica.
Sequentia accuratior argumenti ontologici
Anselmus in capitulis II et III scripti sui Proslogion argumentum ontologicum cum reductione ad absurdum gradatim praesentat. :
(1) Deus est id quo nihil maius cogitari potest (definitio dei) (= deus existit in intellectu)
(1a) Nihil quod deo maius est cogitari potest
(2) Sumptio: Deus tantum in intellectu existit, sed non in re (realiter) existit
(3) Existere in re (realiter) et in intellectu maius est quam existere tantum in intellectu (axioma)
(4) Aliquid quod omnes proprietates dei habet et existit in re cogitari potest (axioma)
(5) Aliquid quod omnes proprietates dei habet et existit in re maius est quam deus sumptionis (syllogismus ex 2 et 3)
(7) Sumptio (2) ad absurdum reducta est quoniam (6) contradixit (1a)
Ergo: Sumptione absurda existentia dei in re sequitur.
Georgius Gajdar
Georgius, vulgo Egor, Timuri filius Gajdar (Russice Егор Тимурович Гайдар, tr. Egor Timurovič Gajdar; natus die 19 Martii 1956 Moscuae, mortuus die 16 Decembris 2009 in vico Uspenskoe regionis Moscuensis) fuit oeconomicus (alumnus facultatis oeconomicae Universitatis Moscuensis) et rerum politicarum peritus Russicus. Annis ab 1991 ad 1994 officia valentia in administratione Russiae (e.g. a mense Iunii ad mensem Decembris 1992 locum praesidis administrationis, i.e. ministri primi) tenebat. Fuit unus e ducibus et ideologis reformarum oeconomicarum, in Russia illo tempore introductarum (e.g. privatizationis). Opiniones de quo Gajdar tunc fecit sunt controversae.
Philippus Iulius Lieberkühn
Philippus Iulius Lieberkühn, paedagogus sua aetate clarissimus, die 6 Novembris 1754 in oppido Wusterhausen ad flumen Dosse in Prussia sito natus est. Obiit die 1 Aprilis 1788 Vratislaviae.
In universitate studiorum Halensi in theologiam incubuit. Ab anno 1777 usque ad annum 1784 una cum amico suo Ioanne Stuve scholae Latinae oppidi Neuruppin praefuit, quam primam omnium scholarum publicarum in Prussia praecepta Ioannis Bernhardi Basedow observans reformavit. Deinde se Vratislaviam contulit, ubi munere professoris theologiae asceticae exegeticaeque et inspectoris scholarum evangelicarum et rectoris gymnasii Elisabethani fungebatur. Primus libro illo ab Ioachimo Heinrico Campe conscripto, cui titulus est Robinson der Jüngere, vestem Latinam induit. Liber translatus, qui Robinson Secundus inscribitur, Zullichoviae anno 1785 primo editus est.
Opera
Robinson Secundus
Retiro (Bonaëropolis)
Retiro est Bonaëropolis hodierna regio urbana, una ex duodequinquaginta urbis regionibus. Huic regioni circiter 45002 (anno 2001) incolarum sunt. Retiro pars regionis administrativae C1 est.
Emmerin
Emmerin est commune 3086 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Risottum modo Mediolanensium
Risottum modo Mediolanensium, Italice risotto alla milanese (sed dialecto Mediolanensi ris giald, scilicet "oryza flava") est ferculum generis risotti quod modo Mediolanensium conficitur. Safranum et medulla bubula inesse debent; nonnumquam caseus aut Parmensis aut grano Padano superadditur. Ferculum Mediolani in urbe saepe per se ad initium epuli inferri solet, saepe etiam con ossobuco, id est cum frusto vitellinum ex osse et medulla parato.
Praeceptum antiquissimum, quo hoc ferculum descriptum est, Mediolani anno 1809 prodit in opere anonymo La cuciniera:
Nostris diebus ius pullinum bullitur, safrano insperso. Cepae comminutae, deunde oryza in butyro breviter friguntur, vinum candidum infunditur. Deinde ius iam bullitum gradatim in oryzam immiscetur quae cocleari interdum agitatur. Medulla bubula caseusque Parmensis adduntur.
Apollo Grigor'ev
Apollo Alexandri filius Grigor'ev, 16 Iulii 1822 Moscuae natus et 25 Septembris 1864 Petropoli mortuus, fuit poeta Russicus.
Vita et opera
In Universitate Moscuensi iuri studuit. Sergio Solov'ëv, Athanasio Fet, Iacobo Polonskij familiaris fuit. In Petropolim migravit, ubi anno 1846 collectionen poematum primam edidit. Antigonam Sophoclis Russice vertit. Alexander Blok carmina Apollinis Grigor'ev collegit et edidit.
Loligines ex atramento suo
Loligines ex atramento suo, Hispanice calamares seu chipirones en su tinta, Vasconice Txipiroiak beren tintan, est ferculum de loliginibus seu sepiolis ex atramento naturali, in Hispania inlatum. Duabus modis paratae fercula typica constituunt gastronomiae Vasconicae et Asturiensis.
Chambeugle
Chambeugle est commune Francicum 62 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Chronologia brevis
thumb|Chronologia media Chronologia brevis, chronologia media et chronologia longa sunt computi temporales in Mesopotamia antiqua. Chronologia absoluta rerum antiquae Mesopotamiae in aetate Aenea vere non es gnota, sed ob indices regum anni regnales plurimorum regum Mesopotamiae gnoti sunt.
Etiamsi chronologia brevis videtur utilissima vicipaediae Anglicae, archaeologis et historicis recentioribus est chronologia media utilissima et certior.
Lencoranum
Lencoranum (Atropatenice Lənkəran, in lingua Talyschensi Lankon) est urbs Atropatenae. Circa 53 milia incolarum habet anno 2020.
Historia
A saeculo XVII notus, Lencoranum ab anno 1747 caput chanatus Talyschensis erat. Ab annis tricesimis saeculi XIX pars Imperii Russici, saeculo XX Atropatenica.
Ludovicus Hachette
Ludovicus Christophorus Franciscus Hachette (natus die 5 Maii 1800 Rethel, mortuus die 31 Iulii 1864 Le Plessis-Robinson) editor Francogallus et conditor domus editoriae illustris Hachette fuit.
Vita
Hachette in Schola normali superiore Lutetiae paratus est, ut magister fieret. Sed iam anno 1823 ab isto munere se abstinuit et tres annos post in Franciae capite tabernam librariam crumina aegrotante aperuit. Scopus fuit ut qualitas instructionis et plebis eruditionis augerentur: itaque edebantur compendia, libri definitivi, periodica paedagogica, classicorum Francogallicorum et Graecorum et Latinorum libri cum annotationibus doctis, glossaria et ita porro.
Gesta Consulum Andegavorum
Gesta consulum Andegavorum, aut Chronicon comitum Andegaviae est textus scriptus latine ab anno 1100 ad annum1140 a Ioanne monacho Monasterii maioris , rogante Fulco IV Andagaviae, dicto Rechino.
Ludovicus Hachette
Vita
Insuper tamquam membrum Commercialis consociationis internationalis (comptoir d'escompte), Camerae commercialis Parisiensis et variorum caritatis institutorum multas tractationes divulgavit; porro indefessus in protegendis auctorum artificiumque iuribus agebat. Anno 1878 praeses Circuli officinarum factus est eius filius Ioannes Georgius Hachette.
Gesta Consulum Andegavorum
Commemorat primam dynastiam comitum Andegaviae, a temporibus regum successorum Caroli Magni.
Historia
Historiam incipit narratio de maioribus paene fabulosis, qui in temporibus Galliae Romanae vigebant, imprimis de Tertullo quodam. Filius eius Ingelgerius, natus regnante Carolo Calvo, accepit in possessionem terras patris. Nam Tertullus duxerat uxorem mulierem nobilem, propinquam ducis Burgundiae, nomine Petronilla, qui ei dederat hunc filium. Ingelgerio pugnare hostes regni, Normannos et Britannos opus fuit.
Mortuo Ingelgerio successit filius eius, Fulcus primus Andegaviae, dictus Fulcus Rufus. Impetravit a regno Franciae unitatem Comitatus Andegaviae, qui adhuc dividebatur.
Fulcus II Andegaviae successit patri suo. Cui, pace pacta inter regem Franciae et Normannos, pugnare opus non fuit. Duxit viduam Alani Barbaetortae et in dicionem accepit pagum namnetensem.
Gosfridus Grisa Gonella successit patri suo. Pugnavit feliciter Danos qui a mari rapinas et impetus inferebant.
Chronicon desinit cum morte Fulci Nerrae anno 1040, in saeculo praecedente redactionem suam.
Fontes et versiones
Initiator huius epopeiae de pagis ligerianis, cuius nonnulla excerpta sunt quasi praecursoria carminum rerum gestarum, fuit princeps doctus et cultus. A quo factum est, ut scriberetur e narrationibus non conscriptis, sed sibi traditis a patruo Gosfrido II, Andegaviae.
Alexander Drăghici
Alexander (Dacoromanice Alexandru) Drăghici (natus die 26 Septembris 1913 in Tisău communi, mortuus die 12 Decembris 1993 Budapestini) rerum politicarum peritus Dacoromanicus factionis Communisticae fuit.
Cursus honorum
Drăghici, qui ab anno 1930 sodalis factionis communisticae fuit, annis 1948 - 1950 legatus ad parlamentum communisticum et anno 1949/50 eius praeses erat. Die 28 Maii 1952 successor depositi Theocharis Georgescu minister rerum internarum factus est. Iam 20 Septembris eiusdem anni ministerium securitatis rei publicae suscepit. Die 19 Martii 1957 iterum minister rerum internarum nominatus est. Praesertim acriter contra Christianos et Hungaros egit. Ab anno 1961 etiam primus minister vicarius Romaniae fuit. Cum Nicolaus Ceauşescu anno 1965 rerum potitus esset, hoc munera amisit, sed anno 1967/68 iterum primus minister vicarius erat. Postquam regimen communistarum anno 1989 sublatum est, Drăghici in exilium in Hungariam fugit, ubi 1993 mortuus est.
6578 Zapesotskij
6578 , olim designationibus 1980 TQ14, 1976 SK1, 1980 WG, et 1991 PH13 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tamara Mikhaylovna Smirnova, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6578 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Guntherus Schabowski
Gunterius Schabowski (natus in Anklam die 4 Ianuarii 1929; Berolini die 1 Novembris 2015) fuit politicus Rei publicae Democraticae Germanicae. Anno autem 1989 partium communisticarum potestate propter civium RPDG libertatis amorem et obstinationem fracta 10 Novembris Gunterius Schabowski nuntiavit Aego Krenz, qui tum rei publicae praeerat, cum statum rei publicae funditus everti posse timeret, nisi rerum novarum facultatem quandam concederet, permittere, ut per fines RPDG ceteris Germaniae partibus continentes libera fieret emigratio. Eodem vespero complura milia civium RPDG per muri transitus in Berolini partes liberas irruerunt, ut concessae libertatis periculum facerent. Sic idem dies et muro exitium et populo Germanorum redintegrationem attulit.
Émerchicourt
Émerchicourt est commune 912 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Iephthae
Iephthae (vel Iepthe, Iephte, Iepte, Iephthes etc.; Graece Ἰεφθάε, Hebraice יִפְתָּח, Jiftach) fuit secundum Librum Iudicum iudex Israelis post Iair, saeculo XII a.C.n.
Oranienbaumium
Oranienbaumium (Russice Ораниенбаум ante annum 1948, nunc Ломоносов) est urbs regionis Leninopolitanae Russiae. In litore sinus Finnici situm est. Incolas 43 235 anno 2020 habuit.
Iephthae
Meretricis e Galaad filius, Iephthae a fratribus uterinis expulsus in desertum Tob abiit, ubi latronum dux factus est. Sed cum Ammonitae Israelem oppressissent, Iephthae rogaverunt, ut dux eorum fieret et contra Ammonitas bellum gereret. Exiens ad bellum Iephthae sic Deo vovit: Ammonitas vicerat et cum reverteretur filia eius unica virgo ei obviam exiit. Iephtae scidit vestimenta sua, filia autem ei vitum solvere persuasit, sed rogavit, ut dimitteret eam duos menses in montibus virginitatem suam cum sodalibus plangere; quod et factum est. Post aduos menses reverterat et immolata est. Ab eo tempore virgines Hebraeorum quotannis filiam Iepthae quattuor dies plangebant.
Yasuhito Endō
Yasuhito Endō (Iaponice 遠藤 保仁 Endō Yasuhito natus in Sakurajima die 28 Ianuarii 1980) est athleta Iaponicus et clarus pedilusor. Yasuhito Endō inter alia cum turmis Yokohama Flügels et Kyoto Purple Sanga lusit. Nunc ad gregem Gamba Osaka pertinet sed etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponicae lusor est.
Oranienbaumium
Historia
Locus hic in litore a Petro I anno 1710 Alexandro Menschikov donatus est, qui palatium magnum sibi aedificavit. Oranienbaum tunc locus appellabatur, quod Theodisce Aurantium arbor significat; in insigni urbis haec arbor picta est. Anno 1727, cum Menschikov in exsilium missus esset, familiae imperatoris terra reddita est et multa etiam palatia regalia in hortis hic saeculo XVIII aedificata sunt. Michael Lomonosov in Ust'-Ruditsa vico prope Oranienbaumium sito domum et fabricam annis post 1753 habuit, ubi vitrum ad opus tessellatum suum fabricabat. Anno 1948 nomen Lomonosov urbs cepit.
Iephthae
Georgii Buchanani tragoedia Iephthes sive votum et Iacobi Bidermanni Ioannisque Vincartii epistolae e Heroidibus eorum multaque alia opera fabulam Iephthae narrant multaque picturae eum depingunt.
Chamoux (Icauna)
Chamoux est commune Francicum 86 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Abel
Abel (Hebraice ‏הבל‏‎, Graece Ἄβελ) est filius secundus Adami et Evae hominum principum in Biblia et Alcorano. Cain ei frater natu maior fuit et Seth natu minor. Sic de fato Abelis liber Genesis narrat:
Norstedts svensk-latinska ordbok
Norstedts svensk-latinska ordbok est lexicon Suecico-Latinum ab Ebbe Vilborg collectum, primum anno 2001 editum, unum ex lexicorum serie sumptu domus editoriae Norstedts divulgata. Numerus lemmatum fere 20 000 est; numerus autem et vocabulorum et phrasium prope summam 28 000 efficit. Propositum operis eo spectat, ut, praeter quod studiorum instrumentum ad usum hodiernum praebeat, demonstret, quomodo "omnia dici Latine possint."
Persoonia terminalis
Persoonia terminalis (vulgo Torrington geebung) est species fruticis rari familiae Proteacearum, quae in silvis sclerophyllicis Novae Cambriae Australis et Terrae Reginae invenitur. Ad magnitudinem 1.5 metrorum crescit, habitu erecto aut patulo. Flores eius flavi aestate (mense Decembri vel Ianuario) apparent. Duo agnoscuntur subspecies, qui longitudine folii differunt.
Champcevrais
Champcevrais est commune Francicum 316 incolarum (anno 2010) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Eduardus Sapir
Eduardus Sapir (IPA [səˈpɪər], natus Lauenburgi Prussiae die 26 Ianuarii 1884; mortuus Portu Novo Connecticutae die 4 Februarii 1939) fuit anthropologus et linguista Americanus, qui unus ex eruditis auctoritate gravissimis in progressu disciplinae linguisticae late habetur.
Vita
Cum familia in Civitates Foederatas puer migravit. Linguisticae in Universitate Columbiae studuit, ubi maxime a Francisco Boas motus est. Ut linguae vernaculas Americarum investigaret, Californiam migravit, ubi in Universitate Californiensi Berkeleiensi cum Alfredo Kroeber linguas vernaculas perscribebat et annotavit. Quindecim annos pro Geological Survey of Canada laborabat, cum factus est unus e duobus linguistis Americae Septentrionalis maximi momenti, quorum alter erat Leonardus Bloomfield. Professor in Universitate Sicaginiensi creatus est, ubi nonnullos annos commorabatur professionalem disciplinam linguisticam assidue promovens. Ad ultimum, professor anthropologiae in Universitate Yalensi docebat, quamquam cum circumiectis universitatis numquam vero congruebat.
Inter discipulos eius erant linguistae Maria Haas, Morris Swadesh, Beniaminus Lee Whorf, Carolus Hockett, et Harrius Hoijer, atque anthropologi Fridericus Eggan et Hortensia Powdermaker.
Ottavae carmina vulgaria Canadiana Francogallica collegit et edidit, et volumen poesis composuit.
Antequam Canada, migravit, consuetudinam cum Margareta Mead habuit.
Atsuto Uchida
Atsuto Uchida (Iaponice 内田 篤人, Uchida Atsuto natus in Kannami die 27 Martii 1988) est athleta Iaponicus et clarus pedilusor. Atsuto Uchida cum turma Kashima Antlers lusit. Nunc ad gregem FC Schalke 04 pertinet sed etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponicae lusor est.
Saavedra (Bonaëropolis)
Saavedra est hodierna regio Bonaëropolis, una ex duodequinquaginta regionum urbis. Cui regioni anno 2001 circiter 51 723 incolarum erant. Saavedra pars regionis administrativae C7 est.
Élincourt
Élincourt est commune 652 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Marullus (praefectus Iudaeae)
Marullus fuit praefectus Iudaeae inter 37 et 41 a Caligula designatus. Marcello successit quem legatus Syriae Lucius Vitellius eodem anno vel proximo anno exeunte designarat cum Pontium Pilatum a Samaritanis accusatum Romam dimisit. Usque ad annum 41 hanc praefecturam gessisse putatur quia historicus Flavius Iosephus qui mutationes praesidum Romanorum memorare solebat nullum aliud nomen scriptis mandavit. Tum Iudaea a Claudio regi Agrippae data est sive ob magna beneficia Romae accepta sive quia e Caligulae principatu, qui statuam suam in templo Hierosolymitano horrescentibus omnibus Iudaeis ponere volebat, seditiosior erat provincia quam ut tuto magistratui Romano mandari posse videretur. Quamvis turbata tum quam maxime Iudaea nihil praeter nomen de Marullo accepimus ː omnia per legatum Syriae Publium Petronium fiebant, adeo ut fuerint qui coniicerent eundem hominem fuisse Marullum atque Marcellum, Caligula electionem Vitelli tantummodo confirmante, quamquam haec opinio cum textu manuscriptorum Flavii Iosephi non consentanea sit.
Bellum Dacotae anni 1862
Bellum Dacotae anni 1862, sive Rebellium Sioucum / Rebellium Dacotae, bellum erat inter Civitates Foederatae Americae et tribus Dacotae.
Bellum cum Americanum victoria finiebat.
Versalles
Versalles est Bonaëropolis hodierna regio urbana, una duodequinquaginta urbis regionum. Huic regioni circiter 14000 (anno 2001) incolarum sunt. Versalles pars regionis administrativae C10 est.
Ecclesia Sancti Wigberti (Erfordia)
Ecclesia Sancti Wigberti (Theodisce: Wibertikirche) ecclesia quaedam catholica est Erfordiae in Germania, via Regierungsstraße 74.
Historia et exteriora
Forum longum Anger, quod olim commercio isatidum serviebat, a latere orientali ab Ecclesia mercatorum, a latere autem orientali ab Ecclesia Sancti Wigberti saepitur. Anno 1210 mentio eius prima fuit. Ecclesia Sancti Wigberti numquam sub capitulo Ecclesiae Sanctae Mariae (cathedralis) fuit - ut omnes aliae paroeciales ecclesiae - sed monasterio Heresfeldae (in Hassia) paruit. Heresfeldenses in Thuringia possessiones multas habuerunt. Ecclesiam hodiernam unius alae saeculo XV construere coeperunt; incohabatur anno 1409 turris chori meridianae structio. Altera turris septentrionalis construi fortasse non in animo fuerat. Inscriptiones in tegulis incisae testimonium accuratum perhibent de diversis constructionis periodis, quae usque ad annum 1475 duravit. Porta occidentalis fenestras parvas duas habet, in quibus Iesus dolorosus et Maria cum infante sub baldachinis in basibus parvis stantes.
Interiora
In oratorii interioribus chorus ab nave longa arcu triumphalis separatur. Sola parochialis ecclesia Erfordiae est, quae omnino arcibus camerata. Arcuum angulorum lapides habent imagines Sancti Wigberti apostolorumque et insignia fundatores, e.g. familie Milwitz. Isti familia gratiae fundendae sunt de reformatione impedita, cum christifideles parochiae ipsi Reformationi pertinaciter annueret. Post annum 1664, cum oppidum a Moguntinis occupata esset, ecclesiae huius privilegia valde augebantur. In area ad septentrionem monasterium erexerunt Augustiniani Erfordiam reversi. Ecclesia tunc coenobialis facta est et serviebat gubernatoribus Moguntinis quoque, qui propinque apud Hortum cervorum sedebant. Id monstrant et subsellia affabre sculpta necnon epitaphia diversa gravionum imperialium velut Philippi Vilhelmi de Boineburg (+1717), nobilis baronis Anselmi Francisci Ernesi de Warsberg (+l760) et Caroli Iosephi Schenks de Schmidburg (+1766). Sacro Romano Imperio exstincto, quando monasterium quoque abolitum est, fanum denuo in statum parochialis ecclesiae redditum est.
Nexus externi
🇬🇷
Ioannes Anglicus
Ioannes Anglicus (? - Cervi Frigidi, 1217) fuit secundus Minister Generalis Ordinis Sanctissimae Trinitatis et Captivorum, in regulari observantia praedecessoris sui imitator, et redimendorum captivorum praecipuam sollicitudinem gerens, sed vitae brevis. Hic iuxta Ioannis primi sepulchrum humatus decimo Kalendas Julii anno 1217. .
Alexander Smarius
Alexander Smarius in Universitate Amstelodamense Graecam Latinamque linguas ac classicam culturam. docet Aliquot carmina poemataque Latine composuit, atque opera Anglica, Batavica, Francogallicaque protulit. Studiosus est litterarum Neolatinarum et antiquarum Christianorum litterarum.
Champignelles
Champignelles est commune Francicum 1'042 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Medus
Medus est temetum e melle aqua diluso fermentatum, quod, solum inter potiones fortes, locutoribus linguae Protoindoeuropaeae cognitum esse censetur.
Nomina
E lingua Protoindoeuropaea derivantur nomina Hibernicum mid, Cambricum medd, Gothicum *midus, Graecum μέθυ methy, Sanscriticum मधु, Avestane medu-, Slavonicum madhŭ; sed Graecum Sanscriticumque et Slavonicum non "temetum de melle", potius aut "mel" aut "temetum varii generis" significant. Nomina cognata Graecum μέδος, Latina "medus, medo", Lithuanicum midus, e Gothico vel Germanico mutuata, in contextibus septentrionalibus tantum adhibentur. Temetum de melle iamdudum a populis antiquis Mediterraneis oblitum (qua regione vinum multo facilius producitur), e novo in usum medicinae inventum, novo nomine "hydromeli" appellatum est.
Testimonia litteraria
Formulis epicis Graecis methy, synonymum vini, metri gratia introductum est, contextu semper gaudii epularum sacrorumque observantiae: ("Multasque pingues oves et flexipedes nigros boves iugulabant, multique sues florentes pinguedine ad amburendas setas extendebantur per flammam Vulcani: multum autem ex doliis vinum [methy] bibebatur ipsius senis"). Hunc contextum Ulixes, hospes fabulatorque inter Phaeaces degens, omnium optime expressisse fingitur: ("Non enim ego ullum autumo factum gratius esse quam cum et laetitia detinet populum universum, et convivantes per domum audiunt cantorem, sedentes ordine: iuxta autem plenae sunt mensae pane et carnibus: vinum [methy] autem ex cratere hauriens pincerna adfert et infundit poculis"). His carminibus verba adiectiva hedys "suavis" et glykeros "dulcis" ideam methy complebant. Vocabulum epicum methy, a posterioribus e contextu tantum intellectum, origine mellea omnino oblita, fere nunquam nisi inter auctores stilo epico scribentes usitatum est.
Sanscritico carminum Rigvedae sermone madhu est synonymum liquorum sacrorum: "Illud vestri, viri veraces! facinus celebrandum est a Pajrida Kakshívante, ut voti compos fiat: ex ungula equi velocis homini centum vasa effudistis dulcium liquorum". "Tibi ob primum potum fundo libaminis dulcedinem; cum Marutibus, Agnis! veni". Libro octavo Rigvedae variis somae potestatibus, sicut a sacerdotibus sentiuntur, plenius enumeratis (salutem prosperitatemque aeternamque vitam conferre; membra et articulos confortare; etc.) haec potio "medum ab immortalibus moriturisque in unam coeuntibus nuncupari" dicitur. Locutio formulaica Sanscritica svādor madhvaḥ ("suavis potionis [medi]") cum Graeca μέθυ ἡδύ ("potio [medus] suavis") in etymologia sensuque correspondet. Alibi medus aut synonymum aut metaphorum constituit adiectivi "dulcis", hoc textu septies: ("Dulcedinem venti sacris intento viro, dulcedinem stillant flumina; dulces nobis sunto herbae. Dulcis nobis nox et dilucula, dulcis terrae contiguus aer; dulce coelum esto nobis tutamen. Dulcis nobis plantarum dominus, dulcis esto sol, dulces vaccae sunto nobis").
Celtis autem et Germanis, a terris nativis Indoeuropaeanis per regionibus septentrionalibus migrantes, temetum de melle fermentatum non obliviscebatur. An Diodorus Siculus, verba sibi relata aegre intellegens, Celtas describens "favis elotis effluvio utentes" ad medum allusit? Cambris ergo, qui post decessum Romanorum Britanniam contra Saxones defendebant, medd (sic nomine Indoeuropaeo agnitus) non synonymi loco, sed inter tres potiones fortes, quibus fere quotidie usi sunt, in carminibus antiquissimis commemoratus est. Qui Cataractonio anno circiter 600 pugnaverint "vinum medumque e cyathi aureis potaverunt"; "medum biberunt flavum, dulcem, insidiosum"; "vinoque medoque bracibusque [i.e. cervisia] fruebantur". Eadem ratione in glossario Britonico antiquo med "sicera" fuisse asseveratus est, i.e. temetum tertium Biblicae versionis vulgatae quod neque vinum neque cervisia sit. Similiter carmine epico Theodisco Nibelungorum, saeculo XIII ineunte prope Vindobonam composito, res heroicas iam antiquas recitante, singulo convivio met und guoten wîn ("medum bonumque vinum") oblata esse monstrat.
Vocabulum Gothicum *midus testimoniis non Gothicis sed Byzantinis scimus, videlicet per Anthimum medicum exsulem legatumque apud aulam Theuderici regis Austrasiae, qui Latinitate vulgari "Cervisa bibendo vel medus et aloxinum quam maxime omnibus congruum est" scripsit; atque per Priscum legatum historicumque. Ille enim aulam Attilae petens alimenta oppidorum circumiacentium comedit: "Congerebantur vero nobis ex vicis commeatus, pro frumento milium, pro vino medus; sic enim locorum incolae vocant. Servi quoque, qui nos comitabantur, milium accipiebant et potionem ex hordeo, quam "camum" barbari appellant".
Tam Hiberni, lingua Celtica, quam Anglosaxones, lingua Germanica loquentes, "aulam medi" (sic nuncupatam) locum regiae potestatis hospitalitatisque laudabant. In Praeceptis Cormaci, saeculo IX Hibernice compositis, "rex" suadetur "in convivio splendeat, sol in aula medi sit, hospes populi et convenarum sit". Ita protagonista carminis Anglosaxonici Widsith, regum vates, se "in aede medi" cantitavisse ait: ("Cantare possum et fabulam narrare palamque in aula medi referre quomodo mihi reges divitias dederunt"). Hic vates se aulam Hunnorum, Attila imperante, visitavisse praetendit illamque aedem medi, nomine Heorot, omnium celeberrimam, cuius aedificatio in carmine epico Anglosaxonico Beowulf describitur. Quae testimonia res "aevo epico" gestas, videlicet saeculis fere IV vel V, narrant, sed carmen historicum The Battle of Maldon proelium anno 991 actum sicut rem recentissimam descripsit bellatoresque inter se loquentes: ("Meminerimus vota ista quae medum combibentes saepe impertiebamus, heroës in aula, virtute aemuli, e scamno iactitantes"). Unde constat saeculo X exeunte Anglosaxones nobiles, mox pugnaturos, se medum potantes, potius quam cervesiam vinumve, repraesentavisse. Vates praecipue Nordici, interdum Hibernici, de medo poësis cantitabant, videlicet de inspiratione poëtica.
San Cristóbal (Bonaëropolis)
San Cristóbal est Bonaëropolis hodierna regio urbana, una duodequinquaginta urbis regionum. Huic regioni circiter 49986 (anno 2001) incolarum sunt. San Cristóbal pars regionis administrativae C3 est.
Historia Venetiolae
Hic commentarius historiam Venetiolae tractat. Vide etiam historiam Americae Australis et historiam Americae Latinae.
Nucleus arcuatus
Nucleus arcuatus sive nucleus infundibularis est nucleus hypothalami.
Situs est post eminentiam medianam et prope ventriculum tertium. Ei greges diversarum cellularum nervalium insunt. Munera eius plerumque sunt neuroendocrinea. Interactione cum nucleo suprachiasmatico nexus exstant inter tempus et metabolismum.
Historia Venetiolae
Aevum prae-Columbianum in Venetiola
Archaeologi aevum Meso-Indicum ab 7000–5000 a.C.n. ad 1000 p.C.n. cognoscunt. Illo tempore, megafaunarum venatores et collectores alios victus petere coeperunt et eorum primas formas tribales constituerunt. Ex anno 1000 a.C.n. fere, archaeologi mentionem aevi neo-Indiani faciunt, quod in aevo victoriae Europaeae et deductionis coloniarum finivit. Saeculo sexto decimo, cum colonizatio Hispanica in terris Venetiolanis incipiret, tota multitudo nonnullarum gentium indigenarum, sicut Mariches (proles Caribes), defecerunt. Rerum gestarum scriptores multas huius defectionis causas proposuerunt, inter quas sunt morbi Europaei et continua tribuum indigenarum pernicies ad opes naturales magni in Europa aestimatas continendas. Caciques (duces) vernaculares, sicut Guaicaipuro et Tamanaco, impetus Hispanicos resistere conabantur, sed advenae eos demum subiecerunt. Historici consentiunt inter se Didacum de Losada, conditorem Caracarum, Tamanaco ad ultimum de medio sustulisse.
Nucleus arcuatus
Inveniuntur receptoria leptini intra nucleum. Ita nucleus momentum homoeostasis corporis esse putatur.
Historia Venetiolae
Regnum Hispanicum
Christophorus Columbus orientale Venetiolae litus per navigationem tertiam anno 1498 secutus est, sola ex eius navigationibus quattuor quae Americam Australem continentem attigit. Haec expeditio Cubaguam et Margaritam, una insulas margaritas appellatas, ante litus boreorientale Venetiolae litus invenit. Aliae expeditiones Hispanicae, ad margaritiferas harum insularum ostreas obtinendas redientes, indigenas in servitutem redegerunt et margaritas tam acriter messuerunt quam margaritae una ex naturalibus Imperii Hispanici in America opibus maxime aestimatis ab anno 1508 ad 1531 factae sunt, cum indigenae et ostreae devastarentur.
Secunda expeditio Hispanica, ab Alonso de Ojeda ducta, qui secundum septentrionale Americae Australis litus anno 1499 navigavit, Venetiola (Hispanice 'Venetia parva') nomen proprium Sinui Venetiolae dedit, quia regio inclutae urbis Italicae similis videbatur.
Hispanica Venetiolae continentalis colonizatio anno 1522 coepit. Hispania eius primam sedes perpetuam in America Australi in Cumaná urbe hodierna constituit. Tempore Hispanicorum advenientium, indigenae plerumque in communibus parvorum gregum agricolarum et venatorum habitabant, secundum litus, in montibus Andibus, et secundum Flumen Orinoco.
Klein-Venedig ('Theodisce, 'Venetia Parva') fuit pars colonizationis Americarum Germanicae maximi momenti, ab anno 1528 ad 1546, cum Welseri, familia argentaria ex Augustae Vindelicorum, iura colonialia in Provincia Venetiolana pro aere alieno a rege Carolo I Hispaniae debito obtinuit. Primum propositum fuit El Dorado invenire, urbem fabulosam. Primus dux facinoris fuit Ambrosius Ehinger, qui Maracaibo anno 1529 condidit, sed ipso et tum Georgio de Speyer successore mortuis, Philippus de Hutten regiones interiores explorare perrexit, et ipso a capite provinciae absente, rex Hispanicus ius rectorris creati vindicavit. Cum enim ad Sanctam Annam de Coro caput anno 1546 redirent, Ioannes de Carvajal gubernator Hispanicus iussit ut Hutten et Bartholomaeus Welser IV necarentur. Postea, Rex Carolus cartam Welseranam abrogavit.
Ante medium saeculum sextum decimum, non multo plus quam 2000 Europaeorum in terris Venetiolae hodierne degebant. Aurifodinae autem ad Yaracuy apertae ad servitutem constitutam duxerunt, solum indigenas primum, sed ad ultimum Africanos importatos attingentes. Primae verae res prosperae oeconomicae pecore alendo innitebantur, multo adiutae a planitiebus gramineis simpliciter planities (Hispanice Los Llanos) appellatis. Civilitas quae itaque oriebatur—paucis agrorum possessoribus Hispanicis armentariisque indigenis late diffugitis, equis ab Hispanis introductis utentibus—feudalismum primitivum commemorat, sine dubio valens notio in Hispanica saeculi sexti decimi cogitatione, quae (fortasse utilius) ad res oeconomicas attingens cum latifundiis antiquis comparari potest.
Saeculis sexto decimo et septimo decimo, urbes quae Venetiolam hodiernam constituunt aliquantulum a rectoribus politicis neglegebantur. Viceregna Novae Hispaniae et Peruvianum (in locis olim ab urbibus capitalibus Aztecorum et Incarum proprie occupatis) plus exspectationem propinquorum auri et argenti metallorum quam remotarum Venetiolae societatum agriculturalium habebant. Dicio terrarum Venetiolae inter haec viceregna bina vicissim mutabat.
Saeculum duodevicensimo, altera societas Venetiolana in litore orta est cum plantationes cocaonis a multo maioribus servorum Africanorum importationibus cultae constitutae sunt. Permulti servi etiam in hacienda planitierum graminearum laborabant. Plurimi Amerindi qui iam supererant ad planities et loca virgultis obsita ad meridiem necessario migraverant, ubi solum fratres Hispanici eos curaverunt—praecipue Franciscani et Capuccini, qui grammatica et parva dictionaria nonnullarum earum linguarum compilaverunt. Eorum missio (nomen provinciae actionis horum fratrum) maximi momenti in Sancto Thomas in Regione Guayana orta est.
Provincia Venetiolana, quae in dicione Viceregni Novae Granatae (anno 1717 constituti) erat, Capitaneitas Generalis Venetiolae anno 1777 facta est. Societas Guipuzcoana (Hispanice Compañía Guipuzcoana de Caracas), monopolium mercatorium cum Europa tenens, oeconomiam Venetiolanam stimulavit, praecipue in fabis cacaonis cultis, quae principalis exportatio Venetiolana factae sunt. Venetiolanos enim portus commercio exteriori aperuit. Unice in America Latina, Venetiola coniunctiones mercatorias cum Europa per insulas Britannicas et Francicas in Mari Caribico habebat. Caracae, paene furtive sed omnino legitime, arx eruditionis factae sunt: ex anno 1721, suam universitatem habebat, quae Latinam, medicinam, artemque ingeniariam docebat, praeter humanitates. Andreas Bello, alumnus clarissimus, maximus polymathes Americanus Australianus suae aetatis erat. In Chacao, oppido ad orientem Caracarum sito, floruit schola musica cuius rector, Iosephus Angelus Lamas, nonnullas compositiones paucas secundum summos saeculi duodevicensimi canones produxit.
Champigny (Icauna)
Champigny est commune Francicum 2'142 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Champlay
Champlay est commune Francicum 698 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Varanges
Varanges est commune Francicum 783 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Champlost
Champlost est commune Francicum 801 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
10199 Chariklo
10199 Chariklo, a prima inventione 1997 CU26 signatus, est asteroides generis Centaurorum, die 15 Februarii 1997 a Spacewatch repertus. Duo anuli asteroidi circumientes die 26 Martii 2014 inventi sunt.
Historia plantarum (Theophrastus)
Historia plantarum (Περὶ φυτῶν ἱστορία) est opus Graece a Theophrasto, Lycei scholarcha, anno circiter 310 a.C.n. scriptum. Post Aristotelem magistrum suum, qui historiam animalium composuerat, Theophrastus eisdem fere modis naturam et varietatem plantarum evolvit. Primum botanicae scientificae et anatomiae plantarum opus censetur.
Saint-Pierre-de-Manneville
Saint-Pierre-de-Manneville est commune Francicum 758 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
4474 Proust
4474 , olim designationibus 1981 QZ2 et 1982 VK3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Henrico Debehogne, astronomo apud Observatorium La Silla versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4474 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
San Telmo (Bonaëropolis)
San Telmo est Bonaëropolis hodierna regio urbana, una ex duodequinquaginta urbis regionibus. Huic regioni circiter 25969 (anno 2001) incolarum sunt. San Telmo pars regionis administrativae C1 est.
Desulfobulbaceae
Desulfobulbaceae sunt familia Proteobacteriorum quae sulphates ad sulphida ad energiam obtinendam redigunt, sensuque stricto sunt anaerobica.
Inventio Desulfobulbacearum filamentosoarum anno 2012 causam parvorum fluxuum oneris electrici in summo sedimenti strato super magnas abyssi oceanici regiones explanat. Homines hos fluxus primum anno 2010 mentiti sunt. Milia harum cellularum "desulfobulbaceosarum" (ad tempus sine nomine) in microorganismis fibrosis ad centimetrum longis ordinantur. Quae electrona a sedimentis sulphido hydrogenii abundantibus sursum ad sedimenta oxygenio abundantia aquamque tangentia transportant.
6579 Benedix
6579 , olim designationibus 1981 ES4 et 1991 PS10 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Observatorium Siding Spring versato, repertus est.
Antonius Thylesius
Antonius Thylesius (Italice Antonio Telesio), anno 1482 Consentiae natus et anno 1534 mortuus, fuit humanista Italicus et poeta Latinus.
Vita
Consentiae educatus, post annum 1517 Mediolani docebat et post annum 1521 Romae, ubi in circulo Clementis VII versabatur. Roma anno 1527 a Carolo V vexata in Venetias et post in Patavium fugit. Ultimos annos vitae Neapoli degebat.
Opera
Anno 1524 Poemata varia Romae et anno 1528 Venetiis libellum nobilem de coloribus Latinis edidit. Etiam tragoediam Imber aureus de Acrisio et Danae et idyllia anno 1539 Norimbergae edita scripsit. Opera Thylesii collegit et Neapoli anno 1762 edidit.
Aristaeopsis e suo iure
Aristaeopsis e suo iure, Hispanice carabinero en su jugo, est ferculum typicum gastronomiae Gaditanae in Vandalitia. A cammaro speciei Aristaeopsidis edwardsianae constat quae e suo taumali coquitur.
Cammari e munimento extracti, capitibus demptis, in duabus partibus divisi, intestino remoto, subassantur. Capita e spiritu vini, sale, pipere, decoquuntur; cuius ius in suffrictum e frustulis ceparum frictis, sale, pipere, mustarda, ovo, suco Citri maximae, immiscetur tardeque coquitur, oleo infuso. Ius ita confectum, cubis lycopersicorum foliisque basilici concisis inspersis, super cammaros immittitur.