cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ecclesia Cathedralis Lincopensis
Ecclesia cathedralis Lincopensis (Suecice Linköpings domkyrka) est ecclesia cathedralis vetus Lincopiae Sueciae sita, saeculo duodecimo condita, magnitudine secunda aedificiorum ecclesiasticorum Sueciae post Ecclesiam Cathedralem Upsaliensem. Etiam apud Castellum Lincopense sita est.
Ecclesia cathedralis Glocestrensis
Ecclesia cathedralis Glocestrensis Glocestriae in urbe visitatur. Aedificium, quod hodie videmus, sub forma ecclesiae abbatialis Sancti Petri anno 1089 inceptum est, abbate Serlone, neque ante annum 1499 confectum. Dioecese Glocestrensi anno 1541 constituta, primo episcopo Ioanne Wakeman, ecclesia abbatialis in cathedralem conversa est. Structura partim delapidata ab architecto Georgio Gilberto Scott restituta est.
Schirmeck
Schirmeck  est commune 2464 incolarum (anno 2008) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Robertus Zoellick
Robertus Zoellick, vulgo plene Robert Bruce Zoellick (Naperville in oppido Illinoesiae natus die 25 Iulii 1953) est politicus et argentarius Civitatum Foederatarum.
Alumnus est collegii Swarthmoriensis scholarumque iurum et administrationis universitatis Harvardianae. A die 22 Februarii 2005 secretarius civicus vicarius meruit, praeside Georgio Bush, atque a die 1 Iulii 2007 usque in eundem diem 2012 praeses Argentariae mundanae, Paulo Wolfowitz successor.
Caylus (Tarnis et Garumna)
Caylus (antique  Caylus-Bonnette) est commune Francicum 1'523 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Bahá'u'lláh
Bahá'u'lláh (Arabice بهاء الله 'Lux Dei') (12 Novembris, 1817 – 29 Maii, 1892), plenum nomen Mirza Husayn Ali Bahá'u'lláh (میرزا حسینعلی), fuit conditor Bahá'í religionis. Ab asseclis habetur nuperus sed non ultimus in ordine Dei nuntiorum quae appellantur Manifestiones Dei, sicut fuerunt Báb, Mahometus, Iesus, Buddha, Krishna, Moyses, et Zoroaster.
Teherani in regno Persico nobili familia natus est, patre consule in curia regis (shah). Primum fuit discipulus praeceptoris, qui Báb appellabatur.
Tensor (mathematica)
Tensor est objectus geometricus qui combinet spatium vectoriale, constantes, et alteros tensores in modo lineari. Notio plus generalis est quam vector vel matrix. Tensor indices habet, qui similes sunt dimensionibus.
Multiplicatio scalaris vectorum (productum puncto notatum), quae scalarem e duobus vel pluribus vectoribus facit, est tensor simplicissimus.
Tensores sunt magni momenti in physica.
Schiltigheim
Schiltigheim  (Germanice  ) est commune 31333 incolarum (anno 2008) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Cayrac
Cayrac est commune Francicum 522 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis et Garumnae in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Béhen
Béhen  est commune Francicum 446 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
21-hydroxylasis
Steroidi 21-Hydroxylasis vel 21α-hydroxylasis (numerus EC 1.14.14.16) est simul enzymum hydroxylasis et cytochromate P450, quod steroida positione C21 gregem hydroxyli (-OH) addit, quod biosynthesis et aldosteroni et cortisoli perncesse est, quia intra reticuli endoplasmatic membranas corticis glandulae suprarenalis convertit
Pterygota
Pterygota sunt subclassis insectorum quae insecta alata comprehendit, cum ordinibus insectorum quae alis secundarie carent, gregibus cuius maioribus olim erant alae, quas per evolutionem amiserunt.
21-hydroxylasis
In hominibus enzymi genum, CYP21A2, chromosomate 6 locatum est. Hodie plus quam 1 300 geni mutationes geneticae notae sunt.
Pterygota
Subclassis pterygotorum paene omnia insecta comprehendit, solis Hexapodorum ordinibus Archaeognathis Thysanurisque exclusis, duobus ordinibus qui alis antiquitus carebant. Etiam excluduntur tres ordines qui noniam habentur insecta: Protura, Collembola, et Diplura.
Béhencourt
Béhencourt  est commune Francicum 358 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Pterygota
Systematica
Hic grex in duas infraclasses—Palaeoptera, nunc late paraphyletica habita, et Neoptera—usitate divisus est. Incertus est modus subtilis quo Neoptera inter se cognata sint. Inter Neoptera, Exopterygota fortasse sint similis antiquiorum hemimetabolorum insectorum congeries sicut Palaeoptera inter omnia insecta; Endopterygota autem sunt holometabola et arte cognata, sed alia nonnullos clados ordinum cognatorum continere videntur, quorum status est incertus.
Systema sequens normis subtilioribus utitur quam systema supra consideratum, quod se ad greges fossiles non bene accommodat.
"Infraclassis Palaeoptera"
Probabiliter paraphyletica:
Infraclassis Neoptera
Superordo Exopterygota
Superordo Endopterygota
Neoptera ordines incertae sedis
Mandaturitium
Mandaturitium (Italiane: Mandatoriccio) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm.
Iacobus Yong Kim
Iacobus (vulgo Jim) Yong Kim, nomine Coreano 김용 Gim Yong (Seuli natus die 8 Decembris 1959) est medicus et anthropologus Civitatum Foederatarum.
Parentibus in Iovam migratis, ibi ab anno aetatis sexto educatus est. Alumnus est universitatum Iovensis, Brunensis, Harvardianae necnon scholae medicae eiusdem ubi postea docuit. Praeses meruit collegii Dartmuthensis a die 1 Iulii 2009, deinde praeses argentariae mundanae ab 1 Iulii 2012 usque in 1 Februarii 2019.
Hectarium
Hectarium sive hectarea, hecatontarea (abbreviatur ha), est mensurae unitas areae superficiei, pro centum areis valens. Hecatometrum quadratum vel decem milia metra quadrata hectarium unum est. Nomen e Systematis Internationalis praefixo hecto- cum suffixo -arium coniuncto deducitur. Systematis Internationalis unitas non est, sed ab hoc accipitur.
Pro uno hectario valent hae mensurae:
Dum circiter:
6932 Tanigawadake
6932 , olim designationibus 1994 YK, 1936 ON, 1968 ON1, 1968 OU, 1976 YC, et 1986 RG2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Takao Kobayashi, astronomo apud Observatorium Ōizumi versato, repertus est.
Ecclesia cathedralis Exoniensis
Aevo recentiori restitutionem ecclesiae Georgius Gilbertus Scott annis 1869 et 1870 curavit.
Boloria
Boloria est papilio familiae Nymphalidarum. Genus Clossiana ut species inter Boloriam aliquando ponitur, sed nonnulli auctores putantur id distinctum, saltem ut subgenus.
Species
Generi sunt circa viginti-novem species, ordine alphabetico hic perscriptae.
Brachiopoda
Grunt genus brachiopodorum anno 1973 eodem nomine descripsit; quia codex nomenclaturae biologicae solum unum genus eiusdem nominis sinit, genus brachiopodorum iterum nominandum est. De hoc brachiopode), vide Boloria.
Lungrum
Lungrum (Italiane: Lungro; Albanice: Ungra) est oppidum Italiae et municipium, circiter 2 700 incolarum, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm. Incolae Lungrenses appellantur.
Arberesca gens
Lungrum est Civitas Arberesca in Regione Bruttio; hodie culturam, linguam, mores et ceteras ethnologicas res permanent.
Ecclesia Catholica Romana
Lungrum est Eparchia Byzantina Ecclesiae Catholicae Romanae; nomen sedis episcopalis Eparchia Lungrensis.
Municipia finitima
Acquaformosa, Altomonte, Firmo, Orsomarso, San Donato di Ninea, Saracena
Ebolum
Ebolum, olim Eburum (alia nomina: Ebulum ) (Italiane Eboli) est Urbs Italiae et municipium, circiter 40 000 incolarum in Regione Campania et in Provincia Salernitana situm. Urbani Ebulitani, Eburenses, Eburini appellantur.
Associatio omnium gentium non nationalis
Historia
Societas Pragae anno 1922 condita est, cum in multis Europae terris rerum novarum desiderium vigeret. Fundationem acceleravit democratiae socialis conversio ad amorem patriae Primo bello mundano incohante. Inter conditores excellebat Eugenius Lanti. Membra SAT intellexerunt haud sufficere laudes internationalismi sine praxi. Etiam internationalismus Sovieticus multis abominandus habebatur, quippe qui hegemoniam factionis communisticae absolutam corroboraret. Nationalismum religionem surrogativam esse agnoverunt, religionem bellicosam mortiferamque. Sunt varii rami in consociatione hac:
Ebolum
Cives praeclari
Eburi olim vixerunt et hodie vivunt multi praeclari viri atque mulieres, inter alios:
Associatio omnium gentium non nationalis
Associatio editrix
Periodicum SAT vocatur Sennaciulo ('Homo nationis egens'). Natio hic minime ethnice intellegatur, sed sensu statuum hodiernarum civitatum. Multae aliae editiones sunt variarum factionum inter Associationem anationalem (e.g. hominum viridum, communistarum, vegetariorum). Insuper associationes regionales quoque res suas linguis vernaculis publicant. Maximi autem momenti est editio glossarii monolinguis qui vocatur Plena Ilustrita Vortaro.
Ebolum
Aedificia egregia
et cetera.
Associatio omnium gentium non nationalis
Associatio editrix
Annis 1929-30 membra 6524 habuit. Post persecutiones in Germania, Unione Sovietica, Iaponia etc. annis 1930 atque post post victoriam linguae Anglicae tempore postbellico numerus valde minutus est. Anno 2006 homines 724 sodalitati SAT adhaeserunt. Plurima membra vivunt in Francia, Russia, Ucraina, Bulgaria, Nederlandia et Iaponia. Multos homines etiam aliis societatibus Esperanticis (nationalibus) inesse, quae varia commoda offerunt, patet. Sedes Lutetiae est, ubi etiam domus editoria et chronographici officialis et librorum invenitur.
Ebolum
Fractiones
Campolongo, Cioffi, Corno d'oro, Fiocche, Santa Cecilia, Taverna Nova.
Associatio omnium gentium non nationalis
Associatio editrix
De programmate classium socialium rixarum sunt, qui nunc dubitent. Tamen notio de lingua neutrali progressum hominum omnis orbis terrarum provehenti et hodie non aberratur.
Curdistania
Curdistania (Curdice کوردستان Kurdistan; Arabice كردستان Kurdistān; Persice کردستان Kordestān; Turcice Kürdistan) est terra in Asia occidentali, qua antiquitus et usque ad hunc diem Curdi habitant. Quaedam civitates, in quibus Curdi habitant, usum nominis Curdistaniae vitant vel etiam vetant. Contra multi Curdorum usui favent. Area regionum a Curdis habitatarum est inter 440.000 et 530.000 chiliometroum quadratorum aliis aliter definientibus, in civitatibus Turcia, Iracia, Irania (in provincia Curdistania aliisque) et Syria distributa. His in regionibus praeter Curdos etiam Arabes, Persae, Atropateni, Turcae, Turcomanni, Armenii et Assyrii/Aramaei vivunt.
Associatio omnium gentium non nationalis
Nexus externi
Pagina domestica
Flavius Felix
Flavius Felix sive Flavius Constantius Felix (natus saeculo 4, necatus anno 430) fuit dux militum et dirigens politicus Imperii Romani partis Occidentalis.
Familia
Flavius Felix filius erat Ennodii, qui anno 395 proconsul Africae fuit.
Eius uxor erat Padusia Flavia Agricola. Eius filius Flavius Magnus Narbonnensis (circa 405-475) fuit anno 460 etiam consul. Inter alios liberos commemorantur: Felix Ennodius (400-461) et Constantinius.
Cursus honorum
Anno 425 magister utriusque militiae atque patricius nominatus est. Anno 430 Flavius Aetius eum interfici imperavit. Notus est, quia pars dextra diptychi consularis cum sua imagine quem, secundum consuetudinem scalpi curavit anno 428, consule facto, adhuc servatur.
Ornithoptera
Ornithopterae sunt papiliones familiae Papilionidarum qui in subcontinente Indico, Asia Orientali continentali et archipelagici sunt, et Australasia endemici, usitate ad terna genera pertinentes habiti: Ornithopteram, Trogonopteram, et Troidem. Nonnulli auctoritates alia genera addunt. Numerus specierum disputatur, sed plurimi auctoritates recentiores inter 30 et 40 agnoscunt. Ornithoperae ex magnitudine eximia, alis angularibus, et volatu avium simili appellatur.
Inter hos papiliones sunt nonnulla ex maximis in orbe terrarum papilionibus repertis: maximus, Ornithoptera alexandrae ; secundus, Ornithopera goliath ; et maximus in Australia endemicus, Ornithoptera euphorion. Alia species bene nota est Trogonoptera brookiana, praecipue pulchra species, ex Iacobo Brooke Equite, primo Rajah Albo Saravaciae saeculo undevicensimo, appellata.
Ob magnitudinem et colores claros, eae sunt conlectoribus papilionum gratissimae, sed omnibus ornithopteris a CITES nunc descriptis, mercatus internationale circumscribitur, et mercatus Ornithopterae alexandrae omnino prohibetur.
Troides darsius, vulgo ornithoptera Taprobanes appellatur, est papilio civitatis Taprobanes.<!--
Adult physical description
Males and females of most Troides birdwings are similar and have jet black to brown dorsal forewings, often with the veins bordered in grey to creamy-white. At least one of these darkly-coloured species (T. rhadamathus) possesses thermoreceptors on the anal veins (A2 and A3) of the wings and on the antennal clubs. The antennal receptors of the clubs—which also possess hygroreceptors that measure atmospheric humidity—are known as sensilla basiconica. The thermoreceptors are sensitive to sudden increases in temperature; they are thought to help the butterfly thermoregulate and avoid overheating while basking.
The close evolutionary relationship between Troides and Ornithoptera butterflies is well demonstrated by the fact that commercial breeders have produced numerous hybrid specimens between the two.
The final and smallest genus is Trogonoptera with just two species. They resemble each other, being overall black with iridescent green markings and a red head. Females are duller than males.
Life history
Breeding behaviour varies little between species: the female's role is relatively passive, slowly fluttering from perch to perch while the male performs an elaborate, quivering yet stationary dance 20–50 cm above her. After mating, females immediately begin to seek appropriate host plants; climbing vines of the genera Aristolochia and Pararistolochia (both in the family Aristolochiaceae) are sought exclusively. The female lays her spherical eggs under the tips of the vine's leaves, one egg per leaf.
The caterpillars are voracious eaters but move very little; a small group will defoliate an entire vine. If starved due to overcrowding, the caterpillars may resort to cannibalism. Fleshy spine-like tubercles line the caterpillars' backs, and their bodies are dark red to brown. Some species have tubercles of contrasting colours, or pale "saddle" markings. Like other members of their family, birdwing caterpillars possess a retractable organ behind their heads called an osmeterium. Shaped like the forked tongue of a snake, the osmeterium excretes a fetid terpene-based compound and is deployed when the caterpillar is provoked. The caterpillars are also unappealing to most predators due to their toxicity: the vines which the caterpillars feed upon contain aristolochic acid, a poisonous compound known to be carcinogenic in rats. The feeding caterpillars incorporate and concentrate the aristolochic acid into their tissues, where the poison will persist through metamorphosis and into adulthood.
Birdwing chrysalids are camouflaged to look like a dead leaf or twig. Before pupating, the caterpillars may wander considerable distances from their host plants. In O. alexandrae, it takes ca. four months to get from egg to adult. Barring predation, this species can also survive up to three months as an adult.
Status and protection
With the exception of Queen Alexandra's Birdwing (O. alexandrae), all birdwings are listed in Appendix II of CITES, and accordingly their trade is restricted in countries that have signed the CITES convention. Exceptions are made for captive-reared specimens, which mainly originate from ranches in Papua New Guinea and Indonesia. Most species of all three genera have now been reared in captivity, though with significant differences in the quantities reared of each species. O. alexandrae is listed on Appendix I and therefore cannot legally be traded internationally. At the 2006 meeting of the CITES Animals Committee some suggested O. alexandrae should be moved to Appendix II, as the conservation benefits of sustainable management perhaps are higher than those of the trade ban. -->
Ornithopera richmondia ex planta Aristolochia praevenosa dependet, quibus larvae vescuntur; simillissima autem Aristolochia elegans, in multis hortis Australianis reperta, larvas interficit.
Nexus externi
Fuglevinger
Lingua Cornubica
Lingua Cornubica seu Cornica est lingua Indoeuropaea in familia Celtica comprehensa. Cum lingua Cambriana et lingua Britonica, parente lingua Britannica, gregem Brythonicum seu Britannicum constituit. Textus principales lingua Cornubica scripti sunt series ludorum trium, Ordinalia appellata, ludique singuli Ordinale sancti Mereadoci (Cornubice Beunans Meriasek) et "Ordinale sancti Keladoci" (Cornubice Bewnans Ke).
Boloria astarte
Boloria astarte est papilio familiae Nymphalidarum, ab America Septentrionali boreooccidentali ad Siberiam boreoorientalem et ad meridiem usque ad Montanam et Vasingtoniam endemicus.
Lingua Cornubica
Usus
Lingua Cornubica iam saeculo XVIII exeunte exstincta nostro tempore revivit. Hodie homines circa 350 hac lingua utuntur.
Boloria astarte
Latitudo alarum est a 42 ad 51 millimetra. Adulti a medio Iunio ad medium Augustum volare solent. Larvae Saxifraga bronchiali vescuntur.
Ecclesia cathedralis Herefordiensis
Ecclesia cathedralis Herefordiensis Herefordiae in urbe visitatur. Dioecese Herefordiensi iam saeculo VII constituta, ecclesia eius aevi anno 1056 irruptione Cambrorum deleta, Robertus Lotharingus episcopus novam cathedralem anno 1079 aedificare coepit quae medio saeculo XII perfecta est. Haec structura inter annos fere 1186 et 1535 variis partibus refecta et aucta est.
Aevo recentiori restitutionem ecclesiae Iacobus Wyatt inter annos 1788 et 1797 curavit, deinde inter annos 1855 et 1863 Georgius Gilbertus Scott. e metallo ab eodem anno 1862 designatum inter navem et absidem centum annos stetit; quod anno 1967 demolitum denuo Londinii in Museum Victoriae et Alberti receptum est. Frontem occidentalem ecclesiae restruxit Ioannes Oldrid Scott, Georgii Gilberti filius, inter anno 1902 et 1908.
Flavius Magnus
Flavius Magnus (natus anno 390 sive 405, mortuus anno 475) erat potens rerum politicarum Imperii Romani Occidentalis in Gallia. In ultimis temporibus potentiae Romanae in Gallia micabat vitae integritate atque sapientia.
Familia
Eius pater erat Flavius Constantinus Felix (380 - 430) consul Romanus anno 428 eiusque mater Padusia Flavia Agricola.
Cursus honorum
Fuit senator Romanus Narbonensis, atque consul Romanus cum collega Flavio Apollonio anno 460. Fuit praefectus praetorio Galliarum anno 469.
Schirrhoffen
Schirrhoffen  (Germanice  ) est commune 630 incolarum (anno 1999) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
Paula (Italia)
Paula (alia nomina: Pavula ) (Italiane: Paola) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Consentina situm.
Aquae Bellae (discretiva)
Aquae Bellae potest esse:
Ensis luminaris
Ensis luminaris (Anglice: lightsaber) est telum ficticium a Jedi et Sith aliisque bellatoribus in serie Star Wars adhibitum. Utrum ex materia plasmatica an laserica constet, incertum est. Qui enses variis coloribus coruscant, sicut caeruleo, viridi, violaceo, rubro, et ceteris.
Lucas Skywalker discipulis suis dicit: "Haec arma non ad ludendum sunt," inquit, "ensis luminaris instrumentum periculosum est et exitiale: mucro infestus quo pereat adversarius — aut amicus, nisi cauti fueritis."
Schirrhein
Schirrhein  (Germanice  ) est commune 2027 incolarum (anno 1999) praefecturae Rheni Inferioris et ab anno 2021 Communitatis Europaeae Alsatiae in regione orientali olim Alsatia et a die 1 Ianuarii 2016 Alsatia Campania Arduenna et Lotharingia et nunc ex plebiscito Grand Est vocata.
4780 Polina
4780 , olim designationibus 1979 HE5, 1985 DK, et 1988 CT1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4780 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Dimerum D
Dimerum D est productum degenerationis protein fibrini (fibrinolysis). Multitudo dimerorum D liberorum ita mensura effectuum fibrinolysis, lysis catenarum ex moleculis fibrini constitutarum, indicat.
Liberantur maxime thrombosi ineunte, quo fit, ut valor sanguineum dimerorum D informationem prasentiae thrombosis dat.
Fibrinum
Fibrinum est productum terminale haemostasis: Post commutationem fibrinogeni catenas ex moleculis fibrini formantur, primum formae solubilis, postea insolubilis (coagulatio sanguinea). Dissolutio (lysis) per itinera fibrinolysis fiunt.
Becquigny (Samara)
Becquigny  est commune Francicum 102 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in regione Picardia.
Ecclesia cathedralis Eliensis
Ecclesia cathedralis Eliensis in Anglia Orientali visitatur. Abbatia Eliensi anno 672 condita, reliquiae sanctae Etheldredae abbatissae ibi anno 695 translatae sunt. Constructio novae ecclesiae abbatialis anno 1083 ab abbate Simeone coepta est. Qua non iam perfecta dioecesis Eliensis anno 1109 creata est, primo episcopo Herveo Britone. Ecclesia ergo iam incepta, quae ab hoc anno cathedralis fit, medio saeculo XIV perfecta est.
Aevo recentiori restitutionem ecclesiae Georgius Gilbertus Scott inter annos 1847 et 1878 curavit.
Crystallina Georgieva
Crystallina Ioannis filia Georgieva, litteris Cyrillicis Кристалина Иванова Георгиева-Кинова (Serdicae nata die 13 Augusti 1953) est politica et argentaria Bulgariae..
Alumna est atque recentius professor universitatis Oeconomiae Nationalis et Mundanae in urbe nativa. Insuper scholam scientiarum oeconomicarum Londiniensem institutumque technologiae Massachusettense frequentavit. In Argentaria mundana ab anno 1993 operam dedit. Commissa Europaea a cooperatione internationali a die 9 Februarii 2010, praeside Ioanne Manuele Barroso deinde commissa a copia pecuniaria et humana a die 1 Novembris 2014 ad 31 Decembris 2016 meruit, praeside Ioanne Claudio Iuncker. Inde ad Argentariam mundanam redita munus magistratus exsecutivi principalis suscepit iuxta praesidem Iacobum Kim, quo ab officio suo se abdicante illa ipsa praeses ad interim a die 1 Februarii 2019 meret.
4779 Whitley
4779 , olim designationibus 1978 XQ, 1973 YK3, et 1986 EG2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell et Archibaldo Warnoch, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Lingua Cambrica
Lingua Cambrica, sive Wallica et Vallica, (Cymraeg sive y Gymraeg, dictum, ), est ramulus rami Brythonici (parente lingua Britannica) e familia linguarum Celtica. Homines hac lingua loquuntur in Cambria (Cymru), in Anglia a paucis prope finem Cambriae, et in Valle Tzubuto, colonia migrantium Cambrensium in Argentina condita. Alphabeto Cambrico scribitur.
4779 Whitley
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4779 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Andreas Juste
Andreas Juste (natus anno 1918, mortuus anno 1998) fuit advocatus Belga Caroloregii vivens et linguae Ido fautor maximus. Ex annis 1940 usque ad mortem istam linguam non solum maxime colebat sed idiomate isto multa opera scripsit.
Actiones pro motione Ido
Juste multa pretiosa pepigit lingua Ido, velut: poemata, odas, cantilenas sed etiam res scientificas interlinguisticas, narrationes, subsidia persuasionis Francogallice scripta hominibus, conversiones e linguis vernacularibus. Inter res conversas vel lyrica est (e.g. Soneti, Odo a Couturat, La Serchado, Antologio di Idolinguo - tomo I e tomo II-, Bunta Garbo, Vitra Perli, Voci di Sagi, Satiri ed Epistoli, Kanto di Europa). Ipse arti interlinguisticae studuit et membrum fuit in Unione linguae internationalis Ido, in Societas Ido Britanniae Maioris; annis 1971 et 1972 praemia aurea accepit ab Unione Europaea quibus poesis egregia honoraretur (Prix de poesie de l'Europe Unie).
Symbolas et tractationes graviores exaravit praesertim pro periodico praetitulato Progreso. Ei historia tota motionis Ido inde ab initio in ossibus nota fuit et homines alti aestimabant eius argumenta et opinionem de rebus ad linguam internationalem neutralem pertinentibus. Anno 2012 Museum Linguae Esperanticae Vindobonense Andreae Juste archivalia, libros, epistularum fasciculos nactum est.
Litterae Ido
Lingua Ido, sermo auxiliaris internationalis, litteras Ido pusillas tantummodo effecit.
Quaestio de linguae functione
Inter linguae Ido excogitantes ipsos, praesertim apud Othonem Jespersen et Ludovicum Couturat, praevaluit notio de eius mero munere communicatorio. Itaque poesis sensus mulcens idiomate Ido exarata nec deberet esse nec vere posset exsistere. Causa istius iudicii nefasti fuit notio similis olim de linguae Esperanticae data. Opinionibus contrariis obstantibus saeculo XX ineunto litterae lingua Ido confectae pullulare coeperunt, cum post pericula annis inter 1927 et 1928 diu pennae quasi silebant. Inter opuscula temporis istius praeparci mentionem demus de libro converso Makedonia a la Makedoniani necnon de Nova Horizonti, ubi philosophia Latomismi explicabatur.
Themata et scriptores
Bello primo pancosmico saeviente in lucem prolatum est opus Buddho e lua doktrino, compendiarium quoddam de Buddhismo. Conversiones genere scribendi classico factae sat elegantes fuisse constat. Annis 1920 fautores linguae Ido Catholici librum de sanctorum vita ediderunt. Optimus autem liber in tabernas venit qui Ioannis Racine traegoediam praetitulatam Esther praesentavit canonico Guignon interprete. Nonnulli conversionem versionem originalem vel superare putabant.
Poeta clarissmus autem fuit Belga Andreas Juste, cuius opera revera magnifica fuerunt. Ecce scriptores maioris momenti alii: Ludovicus Pasko (Francia), Ioannes Houillon (Francia), Gilbertus H. Richardson (Anglia), Iulius Gross (Francia). Nostris autem diebus excellunt poetae Adelhaidis Neussner (Germania), Fredricus Porzenheim (Germania) Gundisalvus Neves (Lusitania), Tiberius Madonna (Italia) et domna Tatanka (Hibernia).
Insuper mentio fiat de Ioanne Stuifbergen, qui vitam Arthuri Rimbaud converterat necnon de Ioanne Martignon, qui pseudonymo G. T. Romanin opus de scientia ficta praetitulatum La suno di Tiahuanako (editio princeps 1999, editio altera anno 2004). Anno autem 2005 Romanin publicavit saturam "Skandalo en Roseringen" in casa editoria Editerio Krayono, ubi ludibrio habet personas diversas motionis Ido, e.g. Gunterum Anton, praesidem Unionis linguae internationalis Ido et dominum Stuifbergem eius successorem.
Florilegia
-- Kompilita da A. Juste (F/P) -- L13.00 -- Kompilita da A. Juste (F/P)
Lapita
Lapita fuit cultura archaeologica in Oceano Pacifico quam archaeologi putant communem fuisse antecessorem nonnullarum culturarum quae in Polynesia, Micronesia, et quibusdam Melanesiae regionibus litoralibus vigent. Cultura archaeologica et sua figlina propria, exemplaribus geometricis dentatisque impressa, ex situ typico ubi primum detectae sunt appellantur, ex loco in Paeninsula Foué in Magna Terra, principali Novae Caledoniae insula. Excavationes ab Eduardo W. Gifford et Ricardo Shulter, Jr., archaeologis Americanis, in loco Situ 13 appellato anno 1952 effectae sunt. Colonia et testae ex anno fere 800 a.C.n. mox inventae erant, quae tum magnum momentum in investigationibus Insularum Pacificarum nova prole frequentatarum habuerunt. Plus ducenti loci Lapitenses iam detecti sunt, trans regionem plus quam 4000 chiliometrorum latam, a Melanesia litorali et insulare ad Vitios et Tongam patentem, cuius fines orientales hodie noti in Samoa iacent.
Etymologia
Archaeologi in excavationibus in Nova Caledonia anno 1952 factis audierant [xapeta'a] 'foramen ducere; locus ubi foditur' dici a locutoribus linguae Haveke. Quam vocem suo modo audientes Lapitam finxerunt nomen culturae et populi in ea regione antiquissimi. Verum culturae illius archaeologicae Lapitensis nomen ignotum manet. Similitudo Laputae, nominis ficti ab Ionathan Swift in libro Gulliver's Travels inscripto (1726) prolati, fortuita est, namque exploratores Europaei Novam Caledoniam primum anno 1774 tetigerunt.
Aetates
Figlina Lapitensis "classica" in Archipelago Bismarckiano inter 1350 et 750 a.C.n. factum est, et varietas sera usque ad 250 a.C.n. fortasse fabricata est. Propria figlinae Lapitensis genera in Vanuatu et Nova Caledonia evoluta sunt. Figlina in Vitiis persistitit, sed alibi in Melanesia et in Siassi evanescuit. In Polynesia Occidentali, figlina Lapitensis ex 800 a.C.n. in regione Vitiorum, Tongae, et Samoae inventa est. A Tonga et Samoa, cultura Polynesia se ad regiones Polynesiae Orientalis extendit, inter quas Insulae Marchionis et Insulae Societatis, et deinde ad Havaios, Insulam Paschalem, et Novam Zelandiam. Figlinae autem fabrica in plurimo Polynesiae non persistitit, praecipue quia argilla idonea in parvulis insulis carebat.
Distributio geographica
Fictilia Lapitensia ex Archipelago Bismarckiano ad orientem usque ad Samoam et Tongam nota sunt. Hodie, orientalissimus locus Lapitensis est Mulifanua in insula Upolu in Samoa, ubi 4288 fragmentorum fictilium et duae asciae Lapitenses recuperatae sunt. Secundum computationem 14C cuiusdam testae, vera loci aetas est circa 3000 annorum ante praesens (hoc est 1050 a.C.n.). Animalia mansuefacta ulteriorem Oceaniam attigerunt. Homines, eorum animalia mansuefacta, et invitae species introductae (inter quas fortasse Rattus exulans) exstinctiones specierum endemicarum in multis insulis effecerunt, praecipue avium sine volatu.
In occidente, vici in parvis insulis ante litora vel secundum oras maiorum insularum patebant, veri simile ut populi Lapitenses regiones in Nova Guinea litorali iam habitatas defugerent, vel quidem culicidas fortasse defugiebant malariam ferentis, morbum cuius defensione ei per immunitatem medicam carebant. Nonnullae domus in grallis super lacunis aedificatae sunt. In Nova Britannia, coloniae etiam in continente constitutae sunt, prope fontes obsidiani; in archipelago orientali, omnes coloniae in terra aedificatae sunt, aliquando procul a mari.
Origo
Plurimi homines scientiae periti, inter quos archaeologi, botanici, genetici, linguistae, zoologi, et ad summam anthropologi, praesumunt culturam archaeologicam Lapitensem in Asia Meridiorientali exortam fuisse, fortasse cum linguis Austronesiis in Taivania vel Sina meridiana, abhinc annorum 6000 fere. Haec dissipatio Neolithica per rapidum numeri hominum auctum mota est, in Asia Orientali et Meridiorientali (Formosa), unde saepe hamaxostichus rectus ad Polynesiam (Anglice express train to Polynesia) vulgo appellatur. Lapitensis sepulturarum figlina figlinae glutinis rubri in Taivania, cum singulis indiciorum linguisticorum, hanc doctrinam bene sustinere videntur.
Opinio orthodoxa, a Rogerio Green, Petro Bellwood, et aliis tenta, Exemplar I-Triplex proponit, ubi exorta est Lapita ex hac expansione Austronesiana per intrusionem in novas terras, innovationem technologiarum novarum (sicut scapha Polynesia), et integrationem cum indigenis. Vincula recta inter Lapitam et continentalem Asiam Meridiorientalem absunt, plerumque ob inopiam datorum in Indonesia et Malaesia. Iacobus Allen et alii originem culturae Lapitensis in Archipelago Bismarckiano proponunt, in regione annorum a 30 000 ad 35 000 a.C.n. primum ab hominibus constituta. Aliqui anthropologii commercium in obsidiano motrum expansionis elementorum Lapitensium in occidentali distributionis regione arbitrantur.
Lapita in Polynesia
Multi scientistae credunt figlinam Lapitensem in Melanesia confirmare quod maiores Polynesianorum per hanc regionem in Pacificam mediam transgressi sunt. Primus situs archaeologicus in Polynesia nota in Tonga iacet, ex 900 a.C.n., et figlinam usitatam et alias situum Lapitensium in Vitis et Melanesia orientali illius temporis res archaeologicas continet. Anita Smith tempus Lapitae Polynesiae cum tempore Figlinae Inornatae Polynesiae comparat: "Non videntur genera nova vel varia indiciorum cum figlina inornata consociatorum: solum videtur evanescentia minoris culturae materialis partis et conventionum faunarum. Est continuatio in plurimis documentorum archaeologicorum aspectibus quae sequentias post Lapitam in Vitis et Melanesia insulari (figlina Mangaasi et Naviti) imitari videtur." Figlina Inornata in multis Polynesiae Occidentalis insulis invenitur et significat tempus transitionale inter tempora cum esset sola figlina Lapitensis et tempus posterius antequam Polynesia Orientalis coloniae deducerentur, cum Polynesiani Occidentales eiusdem temporis fabricam figlinae omnino amitterent. Indicia archaeologica significant Figlinam Inornatam in Samoa circa transitionem annorum a.C.n. et p.C.n. terminatam fuisse. Praeterea apud Smith legimus: "Figlina a societatibus Polynesiis nullo tempore in historia Polynesiae Orientalis fabricata est." Apud Matthaeum Spriggs: "Ut continuatio culturae inter figulos Lapitenses et Melanesianos fieri posset respectus quo dignus est non iam accepit. In plurimis locis modi inter se impendent sine separatione stratigraphica quae discerni potest. Continuatio in temperatione figlinae, in importatione obsdiani, et in artifactis non fictilibus invenitur."
Cultura materialis
Figlina fictilis minime cocta, saepe fragmentis vel arena mixta, impressionibus dentatis usitate ornatur. Haec ornamenta ex mediis minus duris, sicut tapa, storeis, et compunctionibus, fortasse expressa sunt. Inornata autem figlina est maior culturae Lapitensis pars, quae etiam oscias in saxo molitas, artefacta ex testis facta, atque instrumenta saxi percussi, ex obsidiano, chert, et ex aliis saxis in promptu habitis facti, comprehendit.
Oeconomia
Inter mansuefacta culturae Lapitensis animalia erant sus, canes, et pulli. Horticultura in messibus radicalibus et messibus arboreis condita est, praecipue in tarone et speciebus generis Dioscoreae, cocotibus, bananis, nonnullisque Artocarpi altilis varietatibus. Supplementum his victibus erant piscatus et conlectio molluscorum. Homines commercium in lapidibus obsidianis, asciis, et testis trans magna spatia tractabant.
Mores sepulturae
Cavum magni sepulturae loci Teoumae in Efate insula in Vanuatu siti, anno 2003 inventi, triginta sex corpora in viginti quinque sepulcris, cum urnis sepulturae, in medium protulit. Omnes sceleti capitibus carebant, calvariis post primam sepulturam remotis, anulisque ex testis conorum substitutis. Capita iterum humata sunt. Sepultura cuiusdam senis tres calvariaesupra pectus habebat. Una urna sepulturae quattuor aves in urnam spectantis vehementius monstrabat. Computatio radiocarbonica testarum in hoc sepulturae loco positarum tempus circa 1000 a.C.n. indicat.
Lingua
Traditur homines Lapitenses lingua Proto-Oceanica locutos esse, praecursore rami Oceanici Austronesianae; coniungere autem culturam archaeologicam non litteratam cum lingua est difficile, et per fontes separatos confirmari non potest.
Lingua Gothica
Lingua Gothica fuit lingua Gothorum, inter linguas Indoeuropaeas numerata. Quae in familia (vel ramo) linguarum Germanicarum est. Una ac sola lingua Germanica orientalis est, ex qua plus quam pauca verba adhuc exstant.
Praeter Biblia Sacra conversa, paucos tantum textus scriptos videmus. Tamen sunt ei qui hac lingua (raro) utantur, sicut e. g. etiam nonnullae paginae Vicipaediae Gothicae exstent.
Lingua Gothica usi sunt Visigothi et Ostrogothi in liturgia Ariana. Reccaredo converso, regnum Hispaniae Catholicum factum est; lingua igitur Gothica usu cottidiano non utebantur incolae Hispaniae vel Lusitaniae.
Loci
Lingua Gothica mortua est. Saeculo autem sexto decimo, Busbequius Gothorum, qui viderentur, posteros in Chersoneso etiam tum huius linguae dialecto usos esse testis exstat satis certus. Qua in regione lingua Gothica qui loquebantur usque ad saeculum duodevicensimum superfuisse videntur. Hodie plerique eorum qui de linguis Germanicis perscrutantur ita rentur linguam quam Busbequius descripsit linguam Gothicam non fuisse "classicam" veluti Ulfilas faceret, sed dialectus altera quae eadem in familia linguarum Germanicarum orientalium exsisteret; cuius locutores convenienter hodie appellantur Gothi Crimaeani in regione quae prisce Chersonesus Taurica nominabatur.
Historia et momentum
Chirographa pauca Gothice scripta permanuerunt, cum quibus lingua integra nequit reaedificari. Quandoquidem plurissima corpora Gothica interpretationes alium linguarum (e.g., Graecae) scriptorum sint, quibus videtur linguam Gothicam elementis alienis linguisticis adflexisse, hoc certum manet. Fontes primae sunt:
Abedecarium et transliteratio
Lingua Gothica scriptura alphabetica ab Ulfila ipso confecta scribebatur, ut potest videri in Skeireins et manuscriptis aliis. Philosophi quidam (e.g., Braune) dicunt eam ex alphabeto Graeco solo evenisse, dum alii confirmant aliquas litteras Gothicas habere originem Runicam et Latinam.
Abedecarium Gothicum nihil refert ad litteras fractas (quae etiam, etsi inconvenienter, appellantur scriptura Gothica), quibus scribebatur inter duodecimum et quattordecimum saeculum scriptura romana, atque e quibus scriptura Fraktur, qua Theodisca lingua scribebatur, evoluit. Neque refert ad fontes sanserif Gothicas nuncupatas.
Systema constabilitum verborum Gothicorum transliterandorum in scripturam Latinam adest. Hoc systema reddit abedecarii nativi iura, transferrendo, exempli gratia, /iː/ ad ei. Systemata variantia ad bene scribendum duo sunt: systema crudum quod scripturam Gothicam privam transliterat, et systema normale quod litteras diacriticas, sicut macra et accentus acutos, ad melius enuntiandos sonos vocales, aut ad monstrandam originem sonorum vocalium Proto-Germanicam, addit. Systema normale orthographicum frequenter utilitatem habet in litteris academicis.
Boloria freija
Boloria freija vel Clossiana freija est papilio familiae Nymphalidarum, in regionibus Esoniae circumborealibus endemicus. Sua distributio Europeam Septentrionalem ad septentrionalem 60° N, aliquando meridianiores locos, Montes Urales, Siberiam, Extremum Orientem Russicum, montes Mongoliae septentrionalis et Hokkaido, et Americam Septentrionalem per Montes Saxosos ad 35° N comprehendit. In paludibus et tundra habitare solet.
Larvae Rubo chamaemoro, Dryade sp., Vaccinio uliginoso,  Arctostaphyo alpina Arctostaphylo uva-ursi,  Empetro nigro,  Rhododendrone aureo, Rhododendrone lapponico, vescuntur. Est singulus fetus per biennium.
6935 Morisot
6935 , olim designationibus 4524 P-L, 1953 RX1, et 1991 RM32 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6935 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Insulae Ferdinandi Noronhae
Insulae Ferdinandi Noronhae (Lusitane Fernando de Noronha) sunt archipelagus in Oceano Atlantico prope litora Brasiliae. Circa 350 chm ab oris provinciae Pernambucensis distant.
Nomine Ferdinandi de Noronha, expeditionis, quae insulas anno 1501 vel 1502 invenerat, maecenatis, archipelagus nominatus est; Americus Vesputius huius expeditionis particeps fuit.
Insula principalis vel insula Ferdinandi Noronhae, aream 17 chm2 habet; totius archipalegi area 26 chm2 est. Circa 12 insulae et permulta saxa (praeter insulam principalem) partes archipelagi sunt. In insula principali 3108 incolae (anno 2009) habitant; ceterae insulae incolis carent.
Camerinum (discretiva)
Camerinum potest esse:
Michael Polanyi
Michael Polanyi, ab origine Polányi Mihály, Budapestini in imperio Austro-Hungarico natus die 11 Martii 1891, mortuus Northamptoniae die 22 Februarii 1976, fuit chemicus et philosophus Hungarico-Britannicus. Apud chemicos Polanyi ad studia cineticae, Roentgenianorum radiorum diffractionis, gasum in superficie solida absorptionis multum contulit. Apud philosophos autem praesertim theoriae scientiae profuit, nam multis argumentis praepotentiae positivismi adversabatur. Etiam in scientia oeconomica versatus actiones communitatis scientificae cum libero mercatu comparavit.
Michael Polanyi frater minor erat Caroli Polanyi, anthropologi oeconomica periti, et pater Ioannis Polanyi, chemistae praemio Nobeliano donati.
6933 Azumayasan
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6933 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Beauval (Samara)
Beauval  est commune Francicum 2145 incolarum (anno 2009) praefecturae Samara in provincia Picardia.
Universitas Michiganensis
Universitas Michiganensis (Anglice University of Michigan) est studium generale publicum civitatis Michiganiae, Detroiti iam anno 1817 condita sub nomine "Catholepistemiados", mox anno 1837 apud Arbores Annenses constituta. Sententia universitatis est "Artes, Scientia, Veritas."
Historia
Universitas Michiganensis Detroiti ab gubernatore et iudicibus Territorii Michiganensis ante diem vii Kalendas Septembres MDCCCXVII nomine Catholepistemiados condita est. Iudex Augustus B. Woodward specialiter invitavit Reverendum Ioannem Monteith (Anglice John Monteith) et Patrem Gabriel Richard, catholicum sacerdotem, ut Universitatem instituerent. Monteith primus praeses factus est et professor septem scholas gessit. Richard erat praesidis vicarius et professor sex ceterarum scholarum. Simul enim ager quattuor et sexaginta agri iugera Arboribus Annensibus seposita sunt, ut Arbores Annenses caput Michiganiae eligerentur. Lansinga capite Michiganiae electa, hic ager ad universitatem condendam oblatus est. Haec quae Universitas Michiganensis futura fuit ad Arbores Annenses anno MDCCCXXXVII mota est, gubernatoris Stephani T. Masoni (Anglice Stevens T. Mason) gratia. Haec prima agri iugera quattuor et sexaginta fundamenta medii campi iacuerunt. Ojibwe (Anglice Chippewa), Odawa (Anglice Ottawa), Bodewadimique (Anglice Potawatomi) populi olim hunc agrum colebant, quem ei ex foedere Meigs Arboribus Annensibus cesserunt. Universitas anno MDCCCXXI rite Universitas Michiganensis appelleta est. erudientibus septem discipulis, cursus primi Arboribus Annensibus sex tironibus discipulis unoque sophomoro a duobus professoribus doctis facti sunt anno MDCCCXLI. in prima matriculatione undecim discipuli gradus susceperunt anno MDCCCXLV. Samuel Codex Watson (Anglice Samuel Codes Watson) primus Africanus Americanus admissus est anno MDCCCLIII ad Universitatem et postea Detroiti primus Africanus Americanus factus est magistratus. mulieribus admitti anno MDCCCLXX primum concessum est, cum tamen Alicia Robinson Boise Wood (Anglice Alice Robinson Boise Wood) prima cursus anno MDCCCLXVI prosecuta sit (licet non matriculavisset). sex annis post aditum mulieribus concessum, primam discipulam Africanam Americanam Mariam Henriettam Graham (Anglice Mary Henrietta Graham) admissa est.
Acta discipulorum
Universitas MCDXXXVIII societates discipulorum numerat. Est traditio longa activismi a discipulis, et aliqui coetus manifestissimi includunt eos qui dedicantur causis velut iuribus et civium et laborantium. cum plerusque discipulorum progressivismo fere faveat, tamen sunt etiam coetus conservativi velut Iuvenes Americani Libertati Faventes et coetus sine factionis studio velut Roosevelt Institutum. fraternitates sororitatesque magnam partem vitae communis universitatis habent. quattuor concilia diversa -- Concilium Inter Sodalitates, Concilium Graecum Multorum Gentium, Concilium Hellenicum Populorum, et Societas Hellenica -- personam plerisque sodalitatibus Graecis praesunt. haec omnia concilia ratione sodalium supplendorum inter se differunt. Universitas Michiganensis item multas societates discipulorum gentium variarum sustinet, cuius modi plus trecentae sunt, omnibus gentibus paene, exempli gratia societates populo Arabico, Persico, Africano et Aegyptio. rebus multis et variis anno scholastico positis, qui harum societatum participes sint sperant fore ut modum ipsorum vivendi provehant et alii res politicas civilesque eorum melius cognoscant in universitate. Acta diurna discipulorum, anno MDCCCXC condita et aerariis sententiisque ab universitate soluta, The Michigan Daily appellatur. Diurna diebus profestis per annum scholasticum, quaque hebdomade a Maia in Augustum edantur.
Artes athleticae
manus ludentes Universitatis Michiganensis Gulones Gulones nominantur. harpasto aquatili muliebrique excepto, Foederis Americanarum Collegiatarum Atheleticarum Harpasti Congressui et Magnorum Decem Congressui manus in omnes ludos se immiscent.
Harpastum Americanum Amphitheatrum Michiganense (Anglice Michigan Stadium) maximum dedicatum ad harpastum americanum ludendum in Civitatibus Foederatis Americae atque etiam in ingentissimis amphitheatris usquam est, sedibus ad centum septem milia sescenti et unum ornatum, una sede extra pro Fritz Crisler reservata, quamquam multitudo (crebro plus centum et undecim mille spectatores sunt) saepe spatium designatum superat. Universitas Michiganensis certamines feroces cum multis manibus habet, velut cum Universitate Civica Michiganensi, cum Universitate Dominae Nostrae a Lacu, et cum Universitate Ista; ESPN aemulationem inter manus Michiganensem Istamque appellavit certamen summum ludorum Americanorum. etiam Universitati Michiganensi est maior victoriarum summa in tabulis adversus Universitatem Civicam Michiganensem, et Universitatem Dominae Nostrae, et Universitatem Istam.
Certamina Olympia usque ad Olympia aestiva anno MMVIII, centum septuaginta octo discipuli et exercitatores Universitatis Michiganensis fuerunt participes Olympiorum. certaminibus anno MDCCCXCVI exceptis insignia in omnibus Olympiis aestivis, et quattuor Olympiadibus exceptis insignia aurea in omnibus adepti sunt. discipuli Universitatis Michiganensis omnino centum quinquaginta una insignia Olympia adepti sunt: septuaginta duo aurea, triginta novem argentea, et quadraginta aenea.