cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albertus Stewart Meek
Albertus Stewart Meek (1871–1943) fuit Anglicus conlector avium et naturalista. Nomen Alfred S. Meek, quod in nonnullis commentariis videri potest, ad eundem Albertum Stewart Meek spectat.
Vita
Meek Londinii natus est, filius mercatoris rerum historiae naturalis. Anno 1893, ad Australiam navigavit, ubi tempus Coomooboolaroo, in statione boaria Georgii Barnard degit, in sola regione ubi psittacus Psephotus pulcherrimus, nunc exstinctus putatus, erat endemicus. (Utrum Meek hanc speciem visit an non est ignotum.) Anno 1894, specimina avium et insectorum pro Gualterio Rothschild zoologo celebrato conligere coepit, primum in Anglia, tum in Australia, et deinde in insulis Pacificis, praecipue in Insulis Salomonis, Nova Guinea, et Bougainville, ubi ipse fuit primus naturalista qui aviarios observavit habitus. Etiam factus est mercator pinnarum et insectorum. Anno 1904 ad Choiseul Provinciam navigavit, ubi ultima Microgourae meeki specimina nota conlegit. Per expeditionem in Nova Guinea anno 1906, Ornithopteram alexandrae, maximum orbis terrarum papilionem, invenit et primum specimen conlectum glandibus petiit. Papuam invisens, aestimavit mitram cuiusdam principis plus quam viginti-tres avium paradisi interfectarum pinnis egere ut tantum eius media pars componeretur.
Sua congeries pellium avium et insectorum est inter gravissimis spectaculis in Museo Historiae Naturalis Londinii conservatis. Specimina ex suis congeriebus in Americano Historiae Naturalis Museo Manhatae Novi Eboraci quoque videri possunt.
Inter animalia ex Meek appellata sunt septem species avium: Charmosyna meeki (Psittacidae), Corvus meeki (Corvidae), Microgoura meeki (Columbidae), Micropsitta meeki (Psittacidae), Ninox meeki (Strigidae), Ptiloprora meekiana (Meliphagidae), et Zosterops meeki (Zosteropidae).
Cottance
Cottance est commune Francicum 672 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Dionysius (isographus)
Dionysius (Russice Дионисий, natus circa annum 1440, mortuus anno 1503 vel/1508), fuit notissimus isographus (vel pictor iconum sacrarum et operum tectoriorum) Russicus.
Vita et opera
Fortasse e Čirikov familia Dionysius fuit. Dionysii iunioris opera est ecclesiae cathedralis monasterii Paphnutii Borovscensis et monasterii Simoniani Moscuensis picturae. Icones Dionysis ecclesiae cathedralis Dormitionis Cremlini Moscuensis deperdita est. Monasterio Spasokamenensi in lacu Kubenensi sito Dionysius aliquot icones fecit. Famossima opera eius in monasterio Therapontis Belozerensi servantur.
Ordo Gorziensis
Ordo Gorziensis est una inter reformationes monasticas saeculi decimi. Nomen ductum est ab abbatia Gorziensi in Lotharingia anno 749 a Chrodegang episcopo Mettensi fundata.
Nota
Gorze Abbey Abbaye de Gorze
Panines
Panines (Sanscritice Pāṇini, scriptura Devanagari पाणिनि) fuit grammaticus qui saeculo aut quinto aut quarto a.C.n. floruisse censetur. Glottologis recentibus innotuit opere Aṣṭādhyāyī ('octo capitula') inscripto, quo regulas linguae Sanscritae formulis brevissimis plene et compacte explicuit.
De vita Paninis fere nihil cognovimus: ipse enim de se nihil aperte scripsit. Natum esse satis constat in oppido Śalātura prope Peucelaitidem provinciae Gandaricae imperii Achaemenidarum. Quod oppidum primus verbis pellucidis indicavit peregrinus Sinensis Buddhista Xuanzang. Is anno 630 per hanc regionem iter faciens oppidum Solodulo (Śalātura) visitavit "quo loco Panines vir eruditus natus est, artis grammaticae compositor". Quam rem, etiamsi post multa saecula asseveratam, confirmant cognomen Sanscritum Śalāturīya ('qui Śalāturae natus est'), interdum Panini illi ab aliis datum, verbumque exemplare Śalāturīya ab ipso inter formulas operis sui comprehensum.
A plurimis, qui de Panine compendiose scribunt, saeculo IV a.C.n. floruisse dicitur, a curiosioribus vel quinto, nonnullis haesitantibus, sed iam antiquius a perpaucis. Eruditi enim de aevo Pāṇini iam saeculo XIX disputabant atque etiam hodie sine ulla certitudine disputant. E rebus variis indicia extrahunt. "Realia" interdum, scilicet quotidiana sibi coaeva, inter verba exemplaria Paninis enumerantur: Parśu "Persae" a saeculo VI a.C.n. exeunte in regione Gandarica noti; iavānī "varietas hordei", Iavanānī "Graecae", nomine Persico appellatae et a saeculo fere V in imperio Persarum notae; kumāraśramaṇā "samanaea virgo" fortasse Buddhistica religione (saeculo VI exeunte incepta) sed fortasse alia haerens. Pāṇini grammatico Kātyāyana praecedit qui grammatico Patañjali praecedit: hic anno circiter 150 a.C.n. floruisse censetur; Kātyāyana inde anno 250 a.C.n. neque multo tardius, Pāṇini anno 350 a.C.n. neque multo tardius floruisse potest.
Panines formula ad 3959 regularum redacta innotuit. Quae ars Paninia Aṣṭādhyāyī morphologiam, syntaxin, semanticam linguae Sanscritae explicat. De primo textu agitur partis grammaticae Vedangae, disciplinarum academicarum religionis Vedicae historicae. Aṣṭādhyāyī est una ex primis libris artis grammaticae Sanscritae notis, quamquam Panines priorum textuum qui sunt Unadisutra, Dhatupatha, Ganapatha mentionem facit.
Battifolum
Battifolum (Italiane: Battifollo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm.
Vital Heynen
Vitalis Heynen (natus in Maaseik Belgiae die 12 Iunii 1969) est athleta Belgicum qui fuit follis volatilis lusor et hodie est Turmae Nationalis Germanicae et turmae Polonicae Transfer Bydgoszcz procurator.
Saint-Sulpice-la-Pointe
Saint-Sulpice-la-Pointe (antique sempliciter Saint-Sulpice, Occitanice Sant Sulpici La Punta) est commune Francicum 8'327 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
A Hard Day's Night
A Hard Day's Night est pellicula comica anno 1964 ad spectatores delata, quam disponendam curavit Ricardus Lester, moderator Anglicus. Qua pellicula de uno die gregis The Beatles narratur, cum id agebatur, ut cantores gregis, duce Norm apparitore, in theatrum se conferrent, cantiones suas repeterent fautricibusque agerent. Sed varia necopinata accidunt, unde effectus comici conflantur. Personas huius pelliculae agunt:
Tractus sonorum huius pelliculae eodem anno in albo eiusdem nominis divulgatus est.
Papilio weymeri
Papilio weymeri est papilio subfamiliae Papilioninarum familiae Papilionidarum, in Papua Nova Guinea endemicus.
Valvulopathia
Valvulopathiae est nomen collectivum morborum et malorum valvarum cordis. Etiam notio vitiorum valvarum constat. Et singularis et plures valvarum quattuor cordis affectae esse queant, detrimentis et structurae earum et functionis. Mala functionum ad facultates aperiendi et claudendi valent. Valvae insufficientia clausura imperfecta causa, stenosis apertura imperfecta significat. Ita cuique valvae et stenosis et insufficientia attribuitur. Effectus sanitatis diminuti haud uniformes sunt, non raro vero vis reducta cordis et fatigatio observatur.
In valvulopathias aestimandis consummatio valorum complurium, ut fractionis eiectionis ventriculi sinistri (FEVS) et functionum myocardii, commendatur.
Valvae cordis
Cordi valvae quattuor sunt:
La Côte-en-Couzan
La Côte-en-Couzan est commune Francicum 74 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Chinua Achebe
Chinua Achebe (natus Albert Chinụalụmọgụ Achebe die 16 Novembris 1930, mortuus die 21 Martii 2013) fuit scriptor, poëta, professor, ac criticus Nigerianus. Prima mythistoria eius, Things Fall Apart (Res dissolvuntur, 1958) est opus omnium litterarum Africanarum oralium quod latissime legitur.
Gente Igbo natus, in oppido Ogidi Nigeriae meridianae crescit. In schola propter operam excellentem praemium ad medicinae studendum consecutus est, sed in Collegio Universitatis (nunc Universitate Ibadanensi) pro medicina litteris Anglicis studuit. <!--He became fascinated with world religions and traditional African cultures, and began writing stories as a university student. After graduation, he worked for the Nigerian Broadcasting Service (NBS) and soon moved to the metropolis of Lagos. He gained worldwide attention for his novel, Things Fall Apart in the late 1950s; his later novels include No Longer at Ease (1960), Arrow of God (1964), A Man of the People (1966), and Anthills of the Savannah (1987). Achebe wrote his novels in English and defended the use of English, a "language of colonisers", in African literature. In 1975, his lecture An Image of Africa: Racism in Conrad's "Heart of Darkness" featured a famous criticism of Joseph Conrad as "a thoroughgoing racist"; it was later published in The Massachusetts Review amid some controversy.
When the region of Biafra broke away from Nigeria in 1967, Achebe became a supporter of Biafran independence and acted as ambassador for the people of the new nation. The war ravaged the populace, and as starvation and violence took its toll, he appealed to the people of Europe and the Americas for aid. When the Nigerian government retook the region in 1970, he involved himself in political parties but soon resigned due to frustration over the corruption and elitism he witnessed. He lived in the United States for several years in the 1970s, and returned to the U.S. in 1990, after a car accident left him partially disabled.
A titled Igbo chieftain himself, Achebe's novels focus on the traditions of Igbo society, the effect of Christian influences, and the clash of Western and traditional African values during and after the colonial era. His style relies heavily on the Igbo oral tradition, and combines straightforward narration with representations of folk stories, proverbs, and oratory. He also published a number of short stories, children's books, and essay collections.
Upon his return to the United States in 1990, he began an eighteen-year tenure at Bard College as the Charles P. Stevenson Professor of Languages and Literature. From 2009 until his death, he served as David and Marianna Fisher University Professor and Professor of Africana Studies at Brown University.-->
Bellinum
Bellinum (Italiane: Bellino) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm.
Gorzia
Gorzia (Francogallice Gorze) est commune francicum 1400 incolarum praefecturae Mosellae in regione Lotharingia.
Vicus ex abbatia Benedictina homonyma (Abbatia Gorziensis) anno 749 a Chrodegang episcopo Mettensi fundata ortus est. Sub annum 930 ab abbatia Gorziensi reformatio monastica nomine Ordo Gorziensis profecta est. Gorzia ex 1661 ad Franciam pertinet.
Sub dicione germanica annis 1871–1918 commune Gorz appellatum est, annis 1940–1944 Gorschen.
Visu digna
Ecclesia abbatialis saeculi 11 anno 1609 eversa est.
4572 Brage
4572 , olim designationibus 1986 RF, 1956 LA, 1978 VB13, 1982 SK6, 1985 FL2, et 1988 AT4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Paulo Jensen, astronomo apud Observatorium Brorfelde versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4572 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Hector Timerman
Hector Timerman, vulgo plene Héctor Marcos Timerman (in urbe Boni Aëris natus die 16 Decembris 1953; die 30 Decembris 2018 mortuus) fuit legatus et politicus Argentinae.
6683 Karachentsov
6683 , olim designationibus 1976 GQ2, 1973 UR3, 1990 WY13, et 1992 DL agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Hector Timerman
Hector Timerman filius fuit Iacobi Timerman qui, director diarii La Opinión, anno 1977 incarceratus et cruciatus est sub regimine Georgii Raphaelis Videlae. Hector anno insequenti profugus urbem Novum Eboracum petivit ubi civitatem Americanam accepit, apud universitatem Columbiae studuit, diurnarius operam dedit, uxorem Annabellam Selecki duxit filiamque Iordanam genuit, parentibus eisdem annis in Israële exsules degentibus. Patre iam anno 1984, Hector anno 1989 ad Argentinam revenit, ubi diurnarius tam libellorum quam programmatum televisificorum pro iuribus humanis operam dedit. Iussu praesidis Christinae de Kirchner munus consulis generalis Argentinensis apud Novum Eboracum mense Iulio 2004 suscepit, civitatemque Americanam recusavit. A mense Decembri 2007 Vasingtoniae legatus Argentinensis meruit iuxta regimen Civitatum Foederatarum. Cancellario vel ministro rerum externarum Georgio Taiana subito demisso, Hector Timerman eo successor meruit a die 22 Iunii 2010 ad 10 Decembris 2015, Christina Fernández de Kirchner praeside.
6683 Karachentsov
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6683 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sergianus Darmanović
Sergianus Darmanović, seu litteris Cyrillicis Срђан Дармановић (Cetinje in urbe natus die 18 Iulii 1961), est eruditus et politicus Montis Nigri.
Ab anno 1992 usque in 1996 legatus est parlamento Iugoslavico. Conditor et ab anno 2003 praeses fuit facultatis scientiae politicae universitatis Montenegrinae. Deinde ab anno 2010 legatus meruit Vasingtoniae iuxta Civitates Foederatas. Die 28 Novembris 2016 minister a rebus externis factus est, primo ministro Duško Marković.
Raphanousa
Fractiones
Campobello-Ravanusa stazione.
Rosa Otunbaeva
Iudicis et praeceptricis filia, alumna est universitatis publicae Moscuensis ubi philosophiae studuit. Apud universitatem nationalem Chirgisiensem professor fuit ab anno 1976 usque in 1981. Ministra a rebus externis quater meruit, in re publica Sovietica Kyrgyzensi ab anno 1986 ad 1989, postea in re publica libera annis 1992, ab 1994 usque ad 1997, denuo breve temporis spatium anno 2005. Praeses patriae facta est die 7 Aprilis 2010, quo officio usque ad 1 Decembris 2011 functa est.
Čingiz Aidarbekov
Čingiz Azamat f. Aidarbekov seu litteris Cyrillicis Чинги́з Азама́тович Айдарбе́ков (Biškek in urbe natus die 27 Octobris 1977) est legatus et politicus Kyrgyzstaniae.
Alumnus est universitatis internationalis Chirgisiensis et universitatis Chirgiso-Russicae Slavonicae. Apud ministerium rerum externarum operam dedit, brevia temporis spatia ad urbes Tashkent et Aşgabat missus, et ab anno 2016 Tokium legatus iuxta regimen Iaponicum merens. Die 17 Octobris 2018 minister a rebus externis factus est, praeside Sooronbay Žeenbekov.
Jebena
Jebena (Aethiopice; ጀበና et Arabice; ‏جبنة‎) instrumentum est quo utuntur ad parandum coffeum in correspondentibus caerimoniis Aethiopia, Erythraea et Sudaniae Oriens. E terra fieri solet et sphaericam basin, collum et epistomium habet, praeter ansam ubi collum cum basi conectit.
Typice in Erythraea caerimonia coffei. Cum coffeum trans collum bullit, intra aliud excipulum effunditur ut frigescat et dein denuo in jebena collocatur ad iterandum processum. Ad apponendum jebenae coffeum, equinarum crinium colum in jebenae epistomio collocatur ut coffeum exire impediat. Aethiopia parvo fictili poculo cinis nuncupato utitur ad ponendum coffeum profectum ex iebena.
Quintus Flavius Maesius Egnatius Lollianus
Quintus Flavius Maesius Egnatius Lollianus signo Mavortius (quando natus, quando mortuus sit, nescimus, fortasse natus anno 330 et ca. 356 mortuus) fuit senator ac vir publicus Romanus saeculi quarti. Duos filios genuit, scilicet Quintum Flavium Maesium Cornelium Egnatium Severum Lollianum (qui et "Mavortius iunior" dictus) et Placidum Severum.
Statua
Saeculo duodevicesimo statua Mavortii, cui deerat caput, Puteolis inventa est, et statua Sancti "Mamozio" cognoscitur.
Cursus honorum
Lollianus, qui paganus erat, primo praetor urbanus erat, annis 328–335 corrector Campaniae, Comes orientis annis 330–335, proconsul Africae annis 334 - 337, praefectus urbi Romae anno 342, consul anno 355 una cum Flavio Arbitione. Tum fuit praefectus praetorio Italiae anno 355/356. Ammianus Marcellinus historicus eum iudicem iustum laudabat.
Fautor artium
Iulius Firmicus Maternus Lolliano Matheseos libros octo de astrologia dedicavit.
Conceptio (discretiva)
Conceptio potest esse:
Enzymum angiotensinum convertens 2
Enzymum angiotensinum convertens 2 (ACE2) (numerus EC: 3.4.17.23) est enzymum, quod proangiotensinum (seu angiotensinum I) in angiotensinum (1-7) convertit.
Enzymum praecipue in cellulis endothelialibus cordis renumque exprimitur.
Enzymum angiotensinum convertens 2 est scopus viri SARS-CoV-2 (coronaviri novi), at non medicamentorum ut inhibitorum enzymi angiotensinum convertentis.
Genetica
Genum enzymi angiotensinum convertentis, ACE2 nominatum, in hominibus in chromosomate X invenitur.
Effectus enzymi physiologicus
Enzymum angiotensinum convertens 2 proangiotensinum (angiotensinum I) in angiotensinum (1-7) convertit.
Angiotensini
Angiotensini est grex hormonum peptidorum. Ex angiotensinogeno praecursore hormonum (prohormone; sine effectu physiologico) in iecore ob hormon renini angiotensinum I generatur. Imprimis in pulmonibus angiotensinum I in angiotensinum II ob enzymum angiotensinum convertens (ACE) convertitur.
ACE2 porta intrandi viri SARS-CoV-2
SARS-coronaviri receptorium ad enzymum ACE2 appellunt.
Zyklon B
Zyklon B (Theodisce, 'Cyclonum B', 'Huracanum B') fuit nomen commerciale pesticidae in icyanido conditi et in Germania annis 1920 excogitati. Quae in cyanido hydrogeni, chemia ad oculos irritandos designata, et uno ex nonnullis adsorbentibus sicut terra diatomacea consistit. Innotuit haec merx usu a Germania Nazistica inter Holocaustum ad millionem hominum necandum in conclavibus gasii ad Auschwitz-Birkenau, Majdanek, et alia castra exterminationis instructis.
Lavatio pecuniae
Lavatio pecuniae est scelus oeconomicum, quae iniustam pecuniam fraudat quasi lavatio ab organizatione vel socio rectionis. Causa corruptionis consideratur et Conventio Consociationis Nationum contra Corruptionem etiam lavationem pecuniae prohibet.
Lachroma
Lachroma  seu Acrumen   (Croatice: Lokrum; Italiane: Lacroma) est parva insula Croatiae.
Geographia
Lachroma pertinet ad Dalmatiam regionem historicam, praesertim ad Insulas Dalmaticas australes. Aliqui reputant Lachroma in archipelago Insularum Elaphitium. Insula iacet ante Ragusium urbem.
In rebus administrativis pertinet ad Regionem Ragusinam-Narentinam et ad municipium Ragusinum.
Le Coteau
Le Coteau est commune Francicum 6'815 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Saint-Urcisse (Tarnis)
Saint-Urcisse est commune Francicum 232 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Institutum Esperanticum Iaponicum
Institutum Esperanticum Iaponicum (Esperantice Japana Esperanto-Instituto / JEI; Iaponice 日本エスペラント協会 / nihon esuperanto kjokai ) motionis Esperantici centrum in Iaponia hodierna esse constat. Maximi momenti est in rebus Asiaticis motionis Esperanticae disponendis.
4573 Piešťany
4573 , olim designationibus 1986 TP6, 1951 AD, et 1951 CN agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Milan Antal, astronomo apud Observatorium Astronomicum UMK Piwnice versato, repertus est.
Institutum Esperanticum Iaponicum
Historia et munera
Eius conditor anno 1919 fuit Ossaka Kenji et alii; moderabatur eam institutionem inde ab initio grex fautorum rerum Esperanticarum. Anno autem 1926 approbatio legalis velut persona iuridica facta est, cuius praeses primus usque annum 1930 fuit sodalis Nakamura Kiyoo. Cum grapheum centrale Tokii ad Shindzhuku sit, sic dicta Domus Esperantica quoque in tribu Jacugatake urbis Hokuto sita partes graves agit. Hokuta invenitur in insula Honshu, in gubernatione Jamanashi. Aedificium dono dederat anno 1994 sodalis Morita Yoko; id utaris habitatum necnon cursus exhibitiones conventicula factum. Valoris maximi est bibliotheca duobus in tabulatis dispersa. Visus montis Fuji rectus a domo fit, quod insuper valde placet. Anno 2007 conventus internationalis iuvenilis (Internacia Infana Kongreseto) in hac domo celebratus est.
Societatis est editio periodici mensualis praetitulati "La Revuo orienta" necnon ex anno 1956 repraesentatio Iaponiae officialis e.g. apud Societatem Universalem Esperanticam si Congressus universalis celebratur. Anno 2012 associatio novum statum iuridicum sibi assumpsit praesidio novo electo.
De Associatione esperantistarum Iaponica bis condita
Sodalitas autem prima officialis Esperantica in Iaponia fuit Associatio esperantistarum Iaponica (Japana Esperantista Asocio/JEA) quae annis inter 1906 et 1926 proprie inter 1946 et 1950 muneribus fungebatur. Tunc congressus nationales tres annis 1906, 1907 et 1916 habebant et periodicum praetitulatum "Japana Esperantista" usque annum 1919 edebant. Praesides erant e.g. Hayasi Tadasu (1910–1913) et Nakamura Kijoo (1914–1920). Secundo bello mundano finito, esperantistae vias novas quaerebant et vetere nomine sodalitatem novam genuerunt; societas altera cui nomen Institutum Esperanticum Iaponicum tum magis in idiomate Zamenhofiano docendo operam navabat ut praesentatio theoretica paululum negligeretur. Divisio autem haec inter associationem practicam et alteram sodalitatem magis theoreticam ad praeconia in Esperanticis facienda minime bene agebatur, ut sodales abolitionem haud recusarent. De historia motionum Iaponicarum studia pretiosa faciebat et Udalricus Lins Germanus quippe qui in terra plures annos commorabatur.
Centra similiter disposita
Domus educatoriae similes toto in orbe terrarum exsistunt et fautores Esperantici invitant, velut:
Abbatia Sancti Victoris
Abbatia Sancti Victoris (Francogallice: Abbaye Saint-Victor de Paris) institutum regium fuit inter meridiem et orientem Lutetiae mediaevalis situm. Extra sic dicta moenia Stephani Marcel fuit ubi nunc habes circumdarium quintum.
Historia
Res condita est rege Ludovico VI ad ripam Beverae sinistram. Ibi sarti et tecti conservabantur monachi circa theologum illustrem Guglielmum de Campellis. Ex initio sedes intellectualis Parisiensis fuisse videtur.
De Campellis philosophus dimissionem a rectione scholae cathedralis Nostrae Dominae Parisiensis petiverat, ut anno 1108 se in monasterium conferret. Discipulis sequentibus ita disciplinae interruptae mox novo in situ continuari debuerunt. Unde nata est postea Congregatio Victorina, quae paullatim abbatias XXX et prioratus XL habitura erat.
Praeter theologiam septem artes liberales diligentissime colebantur. Hugo de Sancto Victore ipse identidem praedicavit orbem terrarum unum totum esse et scientias omnes iugiter ad Dei notionem ducere debere. Textus classicis linguis pacti et logica, scientiae naturales et cosmographia, quibus omnibus monachi in ista abbatia studebant, fidem christianam corroborare adiuvabant. Bibliae ibi glossematibus ornatae exegesei etiam extra Franciam valde proderant.
Post abbatiale palatium inveniebantur delubrum Romanicum, monasterium, bibliotheca et scriptorium. Horti citra Beveram collocati usque Sequanam flumen pertinebant. Proiectio horizontalis monasterii muris circumdati trapezio similis fuit et usque Hortum Plantarum spectabat. In monasterii meridie, ubi hodierna via Cuvier, Turris Alexandrina (Tour Alexandre) stabat ubi carcer monachicus inerat. Annis inter 1686 et 1687 hydreuma magnum decore pulcro factum est, quod barbari proh dolor anno 1840 removerunt; tunc modestus puteus Cuvier ibi institutus est.
Mox circa monasterium vicus eiusdem nominis natus est. Strata Parisiensibus homines adducens etiam nomen Sancti Victoris adoptavit (Rue Saint-Victor) velut porta urbana (Porte Saint-Victor). Rebus novis Francicis saevientibus monachi locum 1790 reliquerunt et anno 1811, cum depositorium novum pro mercatoribus vinariis erectum est, vestigia omnia demolita sunt. Tribus quidam et nostris temporibus Sancti Victoris (Quartier Saint-Victor) portat. Ubi medio sic dicto aevo abbatia erat nunc Alma Mater UPMC cursus facit. Via Jussieu trans chorum ecclesiae pristinum ducta est. Hortos olitorios et pometa nunc Universitas Dideroti occupat.
Sunt qui credant Gaium Marium Victorinum loci patronum esse: namque verba abbatiae praeconiaria Iesus, Maria, sanctus Victor, sanctus Augustinus optime congruunt doctrinae Victorini qui ante Augustum Hipponensem vixerat. Nonnullis autem Victor Massiliensis martyr Maximiano imperatore patronus putatur.
Saïx
Saïx est commune Francicum 3'329 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Benevellum
Benevellum (Italiane: Benevello) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm.
6684 Volodshevchenko
6684 , olim designationibus 1977 QU, 1953 FO, 1977 UE, 1984 BS6, 1986 RY7, 1991 VR11, 1994 GN10, et 1995 QO3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6684 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Lavau (Icauna)
Lavau est commune Francicum 518 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Flavius Arbitio
Flavius Arbitio (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) vir militaris ac publicus quarti saeculi fuit.
Cursus honorum
Arbitio miles gregarius ad exercitum Romanum venit. Constantino I imperatore per gradus ascendit atque deinde sub Constantio II successore cursum honorum militarium percurrit. Contra Magnentium usurpatorem certavit et magister equitum promotus est. In aula regia Constantii vitam agebat et contra alios magistros militum imperatorem asperavit: Barbationem, Ursicinum, Claudium Silvanum. Anno 355 iussu imperatoris Aquileiae iudex contra fautores Galli Caesaris fuit, quem Constantius anno superiore supplicio affecerat. Anno 355 consul cum Quinto Flavio Maesio Egnatio Lolliano factus est. Eodem anno et contra Alamannos una cum imperatore expeditionem fecit. Et in bello civili contra Iulianum Constantio adfuit. Sed post mortem imperatoris ad Iulianum transiit, qui eum initio in magistratu tenuit. Anno 361 Calchedone iudex inimicos Iuliani damnavit. Expedioni Persicae Iuliani affuit, quo mortuo anno 365 Valentem imperatorem contra Procopium usurpatorem adiuvit. Nihil ammplius de eius vita traditum est.
Ingeborg Bachmann
Ingeborg Bachmann (nata die 25 Iunii 1926 Claudifori, mortua die 17 Octobris 1973 Romae) philosopha atque scriptrix Austriaca fuit.
Vita
Studiis de philosophia Oeniponte, Graecii et Vindobonae perfectis doctoratu de Martini Heidegger ideis perscrutandis laureatus est. Eventus felix primus tamquam auctrix Graecii fuit, quando cum scriptoribus in turba Gruppe 47 congregatis praelectionem habere occasio data est. Annis inter 1953 et 1957 in Italia vitam degebt, ex anno 1965 Romae. Annis inter 1958 et 1963 consuetudines optimas cum Maximiliano Frisch contraxerat. Anno 1952 autem amicitiam cum musicographo Ioanne Guarnerio Wenze colebat, unde cooperationes valde frugiferae ortae sunt in fabulae libellis scribendis.
Gravitudo
In poeseos initio rhythmi liberi lingua exactissima praevalebant ad exprimendum angorem de exsistentia ob res contemporaneas infesta et ad evocandos renisus (»Die gestundete Zeit«, 1953; »Anrufung des Großen Bären«, 1956). In poematibus quaestum est de libertate et amore - praesertim etiam e amoris visione feminea, e.g. in historia »Das dreißigste Jahr« (1961) et in mythistoria praetitulata »Malina« (1971): ibi mulier quaedam vane identitatem femineam in mundo masculo servare tentat atque retentat. Quae fabula Milesia opus unum finitum est in incepto mortis generibus describendis (Todesartenprojekt). Hactenus citentur et fragmenta mythistorica post mortem anno 1979 edita quibus tituli »Der Fall Franza« et »Requiem für Fanny Goldmann«. Quibus ultimis textibus Ingeborg Bachmann ceryx et praeco feminismi facta est.
Loci similes etiam in dramatibus radiophonicis inveniuntur inter quae mentionis dignissimum opusculum »Der gute Gott von Manhattan« (1958) cum technica audibili satis moderna. Insuper commentarios et criticas commentationes (scientificas) de litteris exaravit. Interpretata est opera Iosephi Ungaretti Itali et Thomae Wolfe Americani.
Honores
Anno 1964 Praemium Georgio Büchner dicatum accepit. Ex anno 1977 Claudifori quotannis praemium pro ea ipsa nominatum adiudicatur.
Therapon Belozerensis
Therapon Belozerensis (Russice Ферапонт Белозерский), natus Theodorus Poskočin Volokiae anno 1337, mortuus die 27 Maii anno 1426, est Ecclesiae Orthodoxae Russicae sanctus, monasteriorum monasterii Therapontis Belozerensis et Therapontis Lužecensis conditor et rector.
Vita
Nobili genere natus, in monasterio Simoniano Moscuensi primo educatus est; postea Sergius Radonezensis magister Therapontis fuit. Pluribus annis ibidem peractis, in solitudinem se contulit cum Cyrillo Belozerensi et speluncam sibi ad lacum Album effodit. Mox propius ad hunc lacum accedens, sedem suam posuit, dein ecclesiam et monasterium fundavit, invisens Cyrillum frequenter eiusque consuetudine mirum in modum proficiens. Monasterium absolutum praeidiis ditavit Andreas, Mosaisci dux, ditionis vero Belozerensis dominus. A quo cum Mosaiscum esset accersitus Therapon, aliud coenobium ibidem fundaturus, fratribus valedixit, Martiniano in sui locum suffecto, novumque monasterium Lužecense, a fluvio Lužka ita nuncupatum, eduxit anno 1408; ubi et supremum diem obiit provecta senectute.
Cultus
Anno 1547 canonizatus est. Memoria sancti Therapontis 27 Maii et 27 Decembris colitur.
Lasson (Icauna)
Lasson est commune Francicum 129 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Palatium Luxemburgi
Palatium Luxemburgi (Francogallice Palais du Luxembourg) est castellum Lutetiense hortis bellis circumdatum.
Historia
Palatium ex anno 1612 pro Maria Medicaea, vidua Henrici IV ab Iacobo de Brosse constructum est. Genere rustico Florentino nomen suum trahit a pristino possessore, duce de Luxemburgo-Piney. Usque ad res novas Francicas ibi varii principes regii habitaverunt, antequam omnia carceri essent. Inde ab anno 1795 in situi residebant Directorium et Consulatus rectio.
Anno autem 1804, Chalgrin castellum adaptavit pro Senatu et annis inter 1831 et 1844 de Gisors pro camera nobilium. Usque annum 1870 iterum senatus ibi conveniebat. Postea inerant e.g. officium Praefecturae Sequanensis et museum tabularum statuarumque opificum Francogallicorum. Artificia omnia decem annis post in Museum Lupariense transportanda erant, ad quod museum curatores Petri Pauli Rubens imagines XXI de reginae Mariae historia, sic dictam Pinacothecam Luxemburgensem, abalienari iusserunt.
Inter res postea mutatas picturae Eugenii Delacroix in bibliotheca palatii eminent.
Dentes humani
Dentes humani sunt structurae ossium aliquantulum similes, quae frusta cibi secando contundendoque ad vorandum et concoquendum mandunt. Hominibus sunt quattuor dentium genera: incisores, canini, praemolares, et molares, cuique est effectus certus: incisores cibum secant, canini cibum scindunt, ac molares et praemolares cibum contundunt. Radices dentium, intra maxillam (superiorem) mandibulumque (inferiorem) iacentes, gingivis teguntur. Dentes in variis texturis variae densitatis et duritiae consistunt.
Homines, sicut alia mammalia, sunt diphyodontici, quae significat eos binas dentium copias promittere, quarum prima (copia decidua) sex menses natu plerumque apparere incipit, sed nonnullis infantibus recens natis sunt unus aut plures dentes (neonatales) qui videri possunt. Solita dentium eruptio sex menses natu molesta esse potest.
Maria Tallchief
Maria Tallchief (nata Fairfax Oclahomae 24 Ianuarii 1925; mortua Sicagi 11 Aprilis 2013) fuit prima maior prima ballerina Civitatum Foederatarum et prima Americana Nativa quae hunc gradum tenuit. Insigne Artium Nationale anno 1999 accepit.
Monasterium Spasokamenense
Monasterium Spasokamenense (Russice Спасо-Каменный монастырь), plenius monasterium Transfigurationis Salvatoris in insula Lapidea, est monasterium Ecclesiae Russicae Orthodoxae in insula Lapidea lacus Kubenensis in regione Vologdensi situm.
Historia
Die 19 Augusti, die Transfigurationis anno 1260, Glebus Vasilko filius dux Bielozerensis tempestate dira huc allatus est et votum explens coenobium condidit, quamquam aliquot eremitas iam hic invenit. Saeculo XV monasterium florebat. Ecclesia cathedralis Transfigurationis annis a 1478 ad 1481 aedificata est (destructa anno 1937).
Genilac
Genilac est commune Francicum 3'847 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Saliès
Saliès est commune Francicum 802 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Ericus Voegelin
Ericus Voegelin Germanus natus (3 Ianuarii 1901 – 19 Ianuarii 1985) fuit alumnus Almae Matris Rudolphinae Vindobonensis, philosophus politicus Americanus et professor Universitatis Dominae Nostrae a Lacu, Universitas Civitatis Ludovicianae, Universitatis Ludovico-Maximilianeae Monacensis et Hoover Institutionis Universitate Stanfordiense.
Opera
Operum Erici Voegelin collectanea :
Tiradelphe schneideri
Tiradelphe schneideri est papilio subfamiliae Danainarum familiae Nymphalidarum, in Insulis Salomonis endemicus, sola species generis monotypici Tiradelphis.
Calophodia
Calophodia  seu Calaphota   (deinde: Calamota  ) (Croatice Koločep; Italiane Calamotta; Graece Kalamota) est insula Croatiae.
Geographia
Calophodia pertinet ad Dalmatiam regionem historicam et ad Archipelagum Elaphitium Insularum Dalmaticaraum australium; insula iacet ante litus Dalmaticum prope Zaton - Malfi (vicum Ragusanum).
In rebus administrativis pertinet ad Regionem Ragusinam-Narentinam et ad municipium Ragusinum. In Calophodia 163 homines (anno 2011) vivunt.
Quantia
Quantia seu Cancia (Francogallice: Canche) est flumen Franciae quod in Gouy-en-Ternois oritur, pagum Pontivum (vulgo Pontieux) in Septentrioni et Freto regione rigat et post praefecturam Fretum Calisii praeterlapsum esse ostium urbes Le Touquet-Paris-Plage et Étaples inter invenit et in Manicam influit.
Rivi qui in Quantiam influunt
A monte ad vallem :
Loci ad Quantiam
A monte ad vallem :
La Gimond
La Gimond est commune Francicum 291 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
6685 Boitsov
6685 , olim designationibus 1978 QG2 et 1988 RZ6 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Cochleatorstrum
Cochleatorstrum est instrumentum, aut manuale aut electricum, quod ad cochleas instruendas amovendasque adhibetur. Solito cochleatorstro simplici sunt manubrium et hastile, extremo fine quem utens in caput cochleae inserit antequam manubrium torquet.
Hastile plerumque chalybe robusto fabricatur ut inclinationi ac torquendo resistat. Apex durus reddi potest ut usui resistat. Manubria plerumque ligno, metallo, plasticove fabricantur, et saepe transversa sunt hexagonalia, quadrata, vel ovata ad comprehensionem meliorem faciendam atque ad instrumentum prohibendum ne depositum volvat.
Nonnullis cochleatorstris manualibus sunt capita quae, ut sese accommodent ad contactum in extremo hastilis fine situm, permutari possunt. Quibus saepe sunt manubria cava, quibus varia capitum genera et magnitudines sunt.
Camellia
Camellia est genus plantarum florentium familiae Theacearum. In Asia Orientali et Meridiana inveniuntur, a Himalaia ad orientem versus ad Iaponiam et Indonesiam. Sunt a centum ad trecentas species descriptae, numero accurato ignoto. Etiam sunt circa 3000 hybridarum. Genus a Carolo Linnaeo ex Georgio Iosepho Camello appellatum est, ex botanista Iesuita qui in Philippinis laborabat et speciem camelliae descripsit (sed Linnaeus, de genere disputans, relationem Camellianum non commemoravit). Camelliae clarissimae per Asiam Orientalem sunt, Mandarinice cháhuā (茶花 'flos theae'), Iaponice tsubaki (椿), Coreanice dongbaek-kkot (동백꽃), et Vietnamice hoa trà et hoa chè appellatae. Tractantur folia Camelliae sinensis, quibus est magnum momentum oeconomicum in Asia Orientali, Asia Meridio-Orientali, et subcontinenti Indica, ad theam faciendam, potionem populo gratissimam. Camellia japonica, Camellia sasanqua, et earum hybridae, plantae ornamentales, sunt origo permultarum cultivarietatum hortorum. Camellia oleifera oleum seminum theae efficit, quod in arte coquinaria et medicaminibus faciei adhibetur.
Castinum (Francia)
Castinum est commune Francicum 102 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Martinus Iulius Bram
Martinus Iulius Bram (1897–1956) fuit praelatus Americanus Ecclesiae Episcopalis Civitatum Foederatarum, qui munus ab anno 1951 ad annum 1956 sustinebat.
De iuventute et eruditione
Martinus Iulius (Anglice Martin Julius) Bram Novi Eboraci in urbe die 25 Septembris 1897 natus est, Martini Samuelis Bram et Helenae Chambers Bram filius. In publicis scholis urbanis eruditus, frequentavit, ubi gradum Baccalauratus Artium magna cum laude anno 1926 accepit. Statim in matriculavit, ubi gradum Baccalaureatus Divinitatis anno 1929 accepit.
Ministerium ordinatum
Bram diaconus mense Iunio 1928 ac presbyter mense Novembri 1929 a, Episcopo Delavariae, ordinatus est. Mox  Georgiopoli in Delavaria, tum anno 1933 rector Ecclesiae Sanctae Crucis  in Florida creatus est, ubi Mabel Harris Bowler in matrimonium die 17 Iunii 1935 duxit. Rector Tampae omnino et subtiliter per secundum bellum mundanum, a die 7 Decembris 1941 (die Portus Margaritarum) ad diem 2 Septembris 1945 (diem ) fuit, cum se munere loci abdicaret. Confestim usque ad annum 1951, rector Litore Palmensi Occidentali in urbe in Comitatu Litoris Palmensis et regione  fuit.
Anno 1950, secretarius Concilii Ecclesiarum Floridae creatus est, organizationis religiosae rassismo resistentis atque iura agricolarum, emendationem, et pacem inter gentes adiuvantis, anno 1947 conditae.
Episcopatus
Bram, in conventu dioecesiano habito Episcopus Suffraganus Floridae Meridianae suffragio secundo die 10 Aprilis 1951 electus, in sua paroecia in Litore Palmensi Occidentali die 21 Septembris 1951 a, Episcopo Floridae Meridianae et olim rectore eiusdem paroechiae, consecratus est, episcopis Mason Dallasii et Burton Nassoviae comitantibus.
gradum Doctoris Divinitatis honoris causa, Seminarium quoque mense Iunio 1952 ei concessit.
Iura civilia et salus publica eum episcopum magnopere tenebant. Iuvenis quidem inter Indos in Comitatu Amherstensi in Virginia missionarius laboraverat.
Subito, cum in Monasterio Boni Pastoris prope  in Florida interesset, infarctu cordis die 9 Februarii 1956 vita decessit. Reverendus Gulielmus F. Moses ei in episcopatum successit.
Gulielmus Hauff
Gulielmus vulgo Wilhelm Hauff (natus die 29 Novembris 1802 Stutgardiae, mortuus ibidem die 18 Novembris 1827) scriptor Germanicus fuit.
Graix
Graix est commune Francicum 149 incolarum (anno 2012) praefecturae Ligeris in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Gulielmus Hauff
Vita stilo dicata
Theologiae studuit et tamquam magister privatus operam dabat. Ex anno 1827 folia »Morgenblatt für gebildete Stände« moderabatur, cuius rectionem postea frater Arminius Hauff susceptavit.
Auctor noster contemporaneis lectoribus eorumque moribus semper indulgebat. Iam mythistoria »Mitteilungen aus den Memoiren des Satans« (annis inter 1826 et 1827 partim edita), satura quaedam cum sale de habitu ancipiti hominum culturalium famam genuit. Paulo post imitando scriptore atque scurra Henrico Clauren [in opere »Der Mann im Monde« (1826)] invisores scandalum atque dicam Gulielmo Hauff impingebant. Opusculo »Lichtenstein« (1826) res historicas Gualteri Scott restauravit. Insuper historiunculae et novellae in lucem prolatae sunt ubi romanticismus realismo quasi nupsit: »Die Bettlerin vom Pont des Arts«, 1826; »Jud Süß«, 1827. Opus maxime maturum a multis habetur »Phantasien im Bremer Rathskeller« (1827) ubi laeta, gaudiosa, iucunda cum critica sociali acri modum in felicem iunguntur. Attamen fama istius viri ante omnia alia ex fabellis puerilibus venit (sub titulo primo »Märchen-Almanach auf die Jahre ... für Söhne und Töchter gebildeter Stände«, 1826-28). Fabellae hae ideas carpiunt ex florilegiis Mille et una noctes et ex rebus quae fecerunt Ernestus Theodorus Amadeus Hoffmann et fadarum fabulatores Francogallici. Quae omnia Hauff prologis et epilogis captantibus magis cohaerentia reddidit. Ea in litteris Theodiscis et nostris diebus magni momenti sunt et libenter leguntur necnon in multa idiomata peregrina conversa sunt: »Die Karawane« ubi insunt e.g. »Kalif Storch«, »Die Geschichte vom kleinen Muck«; »Der Scheikh von Alessandria und seine Sklaven« ubi inest »Zwerg Nase«; »Das Wirtshaus im Spessart« cum historiuncula »Das kalte Herz«. Hauff praeterea et poesim colebat, quae partim tantummodo popularis facta est: »Steh ich in finstrer Mitternacht«, »Morgenrot, Morgenrot, leuchtest mir zum frühen Tod«.
Lalande (Icauna)
Lalande est commune Francicum 129 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Nervus thoracalis 5 (homo)
Nervo fibrae et motoriae et sensoriae sunt.
Avrée
Avrée est commune Francicum 94 incolarum (anno 2009) praefecturae Niveris in regione orientali Burgundia.
Nervus thoracalis 5 (homo)
Pars sensoria
Area sensoria nervi Th5 dorsum iuxta vertebram thoracicam quintam (Th5): Dorso regio cutanea infra lineam adversus latus descendentem altitudinis vertebrae Th5, circum thoracem, partem mammae inferiorem includens.
Catholica (Sicilia)
Catholica, aevo antiquo Heraclea Minoa (Italiane: Cattolica Eraclea) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 975 incolarum, in Regione Sicilia ac in Consortio Libero Municipali Agrigentino situm. Incolae Catholicenses appellantur. In Ecclesia Catholica Romana hoc oppidum ad Archidioecesim Agrigentinam pertinet.
Legenda maior sancti regis Stephani
Legenda maior sancti regis Stephani est una ex tribus vitis Stephani I, Hungariae regis, inter annos 1077 et 1083 conscripta, Stephanus nondum canonizatus. Legenda maior et Legenda minor fontes fuerunt tertiae legendae, ab Hartvico episcopo collectae.
Salvagnac
Salvagnac est commune Francicum 1'123 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Carolus Figulus
Carolus Figulus, qui medio saeculo XVI floruit, origine ut videtur Francicus, fuit grammaticus linguarum Graecae et Latinae. Discipulus Philippi Melanchthonis, Confluentibus in Germania habitavit. Coloniae de libris edendis tractavit cum Euchario Cervicorno et Iohanne Schoenstenio: hic versionem Hesiodeam a Figulo factam divulgari curavit. Figulus Lutetiae ante annum fere 1540 apud cardinalem episcopum Ioannem Bellaium operam dedisse censetur quem "dominum suum clementissimum" nuncupavit.
Annis 1540 et 1541 dialogos Latinos de re botanica, de piscibus, de mustelis, de avibus in usum Latinistarum tironum edidit.
Laroche-Saint-Cydroine
Historia
Oppidum olim nomine Fanum Sancti Cydroini vocatum fuit. Ecclesia saeculis 11–12 loco martyrii Sancti Cydroini constructa oratorium monasterii fuit. Hodie clarum monumentum architecturae Romanicae Franciae est.
Commeatus
Statio ferriviaria lineae TGV inter Lutetiam et Lugdunum apud oppida Laroche-Saint-Cydroine et Migennes iacet.
Prope vicum est canalis Burgundiae.
Montigny-la-Resle
Montigny-la-Resle est commune Francicum 605 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Opus:Geopoliticum
Opus Vicipaediae geopoliticum paginas tibi profert de rebus politicis mundanis utilissimas. Ad quas nexus selectos capsasque navigationis infra reperis.
Montillot
Montillot est commune Francicum 280 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
4574 Yoshinaka
4574 , olim designationibus 1986 YB, 1977 BR, et 1981 YT agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Tsuneo Niijima et Takeshi Urata, astronomis apud oppido Ojima versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4574 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Saussenac
Saussenac est commune Francicum 540 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Lacus Melorus
Lacus Melorus vel Mellerus (Suecice: Mälaren), est lacus in Suecia situs, et tertius a maximo civitatis lacus, cuius area 1090 chm² et volumen in 13,6 chm³ est. In comitatibus Holmiae, Upsaliae, Sudermanniae et Vestmanniae patet. Insulis permultis magnis et parvis opertus est, quarum Birca insula notior est, in qua Birca urbs antiqua sita erat. Cum mari Baltico aliquot ramis et canalbus cum cataractis coniunctus est, in quibus Holmia civitatis caput sita est. Usque ad saeculum XI, cum aequor Baltici altior esset, sinus marinus Melorus fuit.
Montacher-Villegardin
Montacher-Villegardin est commune Francicum 754 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Vuoksi
Vuoksi (Russice Вуокса, Carelice Vuokša, Finnice Vuoksi) est flumen in regionibus Carelia Meridionali Finniae et Leninopolitana Russiae. Per Isthmum Carelicum fluit. E lacu Saima incipit, per Imatram urbem et Imatrae torrentem fluit. In Russia Svetogorsk urbs ad Vuoksim stat. Trans Vuoksi lacum flumen transit. Ostium Vuoksis fluminis vetus in Corela urbe fuit; sed nunc paene exsiccatum est, nam in lacum Suchodol'skoje per ramum artificialem aqua Vuoksis abit et inde per ramum, qui Russice Burnaja (flumen Rapidum) nuncupatur, in Ladogam effunditur.