cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaius Iulius Caesar
Post bellum
Romam reversus, honores magis magisque magnificos a senatu accipiebat. Apud Plutarchum tantum honores noluit sed etiam ingratus videri noluit. Dignitas "Pater Patriae" ei data est, et potestas insignia triumphalia ferre factus est. Mensis Quintilis Iulius nominatus est. Dictator decem deinceps annos etiam praefectus morum creatus est.
Anno 44, Caesar quintum consul cum Marco Antonio creatus est. Deinde dictatore perpetuo creato caligas rubras regum Albae Longae, de quibus pervenit, ferre coepit. Mense Februario Antonius flamen et diadema, signum Graecum regis, ei obtulit, et cum Caesar id recusavisset tamen in dubium, ne rex Romanorum fieri vellet vocabatur.
Parricidium
Paulo post mortem, stella crinita in caelo visa est, quae nomina "sidus Iulium" et "Caesaris astrum" apud poetas recepit. Violens Caesaris nex effecit ut Romae aliquanta inquies esset. Nova bella civilia eruperunt, quorum primum inter Decimum Brutum et Marcum Antonium effecit ut Antonius, Lepidus, et Gaius Octavius, filius Caesaris adoptatus, triumviratum secundum creaverint. Hic triumviratus primum Caesarem inter deos rettulit, hostes proscripsit, et bellum civile secundum contra Brutum Cassiumque gessit, quos Antonius Octavianusque in proelio Philippensi vicerunt. Deinde tertium bellum civile inter Octavianum et Antonium Cleopatramque erupit, quo in bello, Antonius et Cleopatra ante Actium anno 31 victi sunt.
Caesar imperator
Caesar dux illustris esse habetur exaequatus cum Alexandro Magno et Napoleone. Etsi clades nonnumquam acciperet, exempli gratia proelii Gergoviae per bellum Gallicum et Dyrrhachii in bello civili, victoria Alesiae, fuga exercitus maioris Pompeii ad Pharsalum, et exitio exercitus Pharnacis ad Zelam, suus splendor militaris illustratus est. Caesar bellum in aliquo agro et aliqua tempestate feliciter gessit, propter modestiam diligentem legionum, quorum in proverbium admiratio erga Caesarem venit. Pedites et equites eius eximii sunt, et tormentis formidabilibus frequenter usus est. Exercitus munitionis et decursi peritus erat. Copiae nonnumquam iter quadraginta milium passuum per diem fecerunt.
Caesar aliquot legiones conscripsit: Legio I Germanica, Legio III Gallica, Legio IV Macedonica, Legio V Alaudae, Legio VI Ferrata, Legio VII Claudia, Legio VIII Augusta, Legio IX Hispana, Legio X Gemina, Legio XI Claudia, Legio XII Fulminata, et Legio XIII Gemina. Legionem X Geminam maxime diligit.
Caesar hospes et celebrator
Gaius Caesar conviva fuit (nec "rex sacrorum"; nomen enim huius e textu caret) anno 70 a.C.n. quo tempore cena aditialis Lucio Lentulo Nigro flamine Martiali data est. Aedilis anno 65 a.C.n. munera obtulit sic enumerata: "Venationes . . . ludosque et cum collega et separatim edidit, quo factum est, ut communium quoque inpensarum solus gratiam caperet. . . . Adiecit insuper Caesar etiam gladiatorium munus, sed aliquanto paucioribus quam destinaverat paribus; nam cum multiplici undique familia conparata inimicos exterruisset, cautum est de numero gladiatorum, quo ne maiorem cuiquam habere Romae liceret". Triumphi Caesaris quinque, quos post bella civilia gessa Romae annis 46 et 45 a.C.n. celebravit, a Suetonio, Plutarcho, Appiano et Dione Cassio describuntur. Eodem tempore "munus populi epulumque pronuntiavit in filiae memoriam", scilicet Iuliae Pompeii Magni uxoris, iam octo vel novem annos mortuae. Aliae cenae a Plutarcho narrantur, eam scilicet quam ante Rubiconem transitam celebraverit, eamque quam ad conciliandum obtulerit Cleopatrae fratrique Ptolemaeo; hanc etiam Lucanus longius describit.
Caesar litteratus
Per vitam suam, Caesar unus ex elegantissimis oratoribus scriptoribusque Romanis videbatur. Eius rhetoricam stilumque Cicero saepe laudabat. Praeclarissima ex operibus adhuc servatis sunt commentarii de bello Gallico in libros septem divisi (quos Aulus Hirtius libro octavo addito perfecit) et commentarii de bello civili in libros tres ordinati. Etiam orationem pro funere amitae Iuliae, grammaticumque tractatum De analogia, et Anticatones libros contra Catonem minorem, scripsit. Alia opera Caesari adsignata, de quorum verumtamen auctoritate et dubitatur et dubitandum, sunt de bello Hispaniensi, de bello Africo, et de bello Alexandrino. Fragmenta nonnulla orationum Caesaris servantur, sed aliorum operum perpauca. Scripta iuvenilia quaedam Caesaris, quae usque ad tempus Augusti servata erant, iussu huius e bibliothecis exclusa sunt et omnino deperdita. De commentariis a Caesare scriptis, sic M. Cicero iudicavit: "Nudi . . . sunt, recti et venusti, omni ornatu orationis tamquam veste detracta. Sed dum voluit alios habere parata, unde sumerent qui vellent scribere historiam, ineptis gratum fortasse fecit, qui volent illa calamistris inurere: sanos quidem homines a scribendo deterruit; nihil est enim in historia pura et inlustri brevitate dulcius."
Matrimonia et progenies Caesaris
De matrimonio Gaii Iulii Caesaris primo cum Cornelia Cinnae filia, quod ut rumperet Sulla Felix frustra imperavit, supra narratur. E Cornelia filiam genuit Iuliam, anno 83/82 natam, quam Cn. Pompeius Magnus in matrimonium duxit anno 59 quo tempore is cum Caesare et M. Licinio Crasso primum triumviratum constituit. Cornelia filiam Iuliam, anno 83/82 natam, et filium, mortuum natu, Caesari peperit; anno 69 seu 68 mortem obiit. Iulia, filia Caesaris et Corneliae, anno 54 sine prole mortua est.
Cornelia nuper mortua, Caesar anno 68 seu 67 Pompeiam, filiam Q. Pompei Rufi, in matrimonium duxit. Anno 62 a.C.n. repudiavit ob adulterio P. Clodii Pulchri suspecto, qui in sacris Bonae Deae furtim irruperat. "Caesar quidem vocatus testimonium adversus Clodium non dixit, seque uxorem pro adultera habere negavit, repudiasse autem eam, quod Caesaris coniugium non facto modo turpi, sed etiam fama sinistra vacare debeat."
Matrimonio tertio anno 59 a.C.n. Calpurniam duxit dum consul meret, videlicet ut adfinitatem ac societatem cum potenti familia Calpurniorum Pisonum iniret; Calpurnia enim filia erat L. Calpurni Pisonis consulis anno insequenti. Ex ea nec filios nec filias genuit. Anno 52 Pompeiam, filiam Gnaei Pompeii Magni, in matrimonium frustra petivit, Fausto Sulla destinatam.
Anno 48 in amorem cum Cleopatra VII Aegypti regina intravit, quae eo peperit anno 47 filium Caesarionem communiter nuncupatum, nomine proprio Ptolemaeum Caesarem.
Filio legitimo carente, Caesar anno 44 necatus est. Testamento suo, C. Octavium, nepotem Iuliae sororis, adoptavit, qui hereditatem patronatumque Gaii Caesaris adsumpsit, nomenque Gaium Iulium Caesarem Octavianum abhinc gessit. Anno 30, Cleopatra devicta et nuper mortua, ille suadente Ario Didymo philosopho (qui verbis Homericis mutatis, scil. 'Haud oportet multos Caesares esse' usus est) Caesarionem fratrem nothum interfici iussit. Ex ea adoptione Caesar fuit pater Octaviani (Augusti principis), avus Tiberii (quem Augustus vicissim adoptaverit), proavus Claudii, abavus C. Caligulae et Neronis: hic anno 68 p.C.n. sua manu mortuus est. "Progenies Caesarum in Nerone deficit," ait Suetonius auctor de vita Caesarum.
8836 Aquifolium
8836 , olim designationibus 1989 SU3, 1976 GD5, et 1992 FL agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium Europaeum Australi versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8836 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Universitas Panthei et Assacii
Universitas Panthei et Assacii seu Parisiensis II (Francogallice: Université Panthéon-Assas, brevius Assas) est universitas publica anno 1970 Lutetiae in urbe condita. Heres est priscae scholae iuris Parisiensis. A duobus sitibus principalibus illius universitas appellata est, altero in platea Panthei, altero in via Assacii.
Piguniaria
Piguniaria (alia nomina: Pigugnaria, Pigoniaca, Pigognagia) (Italianea: Pegognaga) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Langobardia, in Provincia Mantuana et in Ultrapado Mantuano historica ac geographica terra, situm. Incolae Piguniarienses appellantur.
Eucosmodontinae
Eucosmodontinae (binomen ad Jepsen anno 1940) est subfamilia mammalium multituberculatum exsctintum.
Saint-Aignan-Grandlieu
Saint-Aignan-Grandlieu  (Britonice Sant-Enion-al-Lenn-Veur) est commune 3476 incolarum (anno 2008) praefecturae Ligeris Atlantici in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Grimesnil
Grimesnil  est commune 70 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Safriacum
Safriacum (Francogallice Saffré, Gallonice Safrei, Britonice Saverieg) est commune 3426 incolarum (anno 2008) praefecturae Ligeris Atlantici in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Tournavaux
Tournavaux est commune Francicum 166 incolarum (anno 2008) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Henricus Thomas Buckle
Henricus Thomas Buckle (natus in Lewisham die 24 Novembris 1821; Damasci mortuus die 29 Maii 1862) fuit historicus et scaccorum lusor Britannicus.
Turquant
Turquant  est commune Francicum 570 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Lynx rufus
Lynx rufus (Anglice bobcat) est mammal familiae Felidarum, in America Septentrionali endemicum, quod aevo geologico Irvingtoniano abhinc annorum circa 1.8 milliones apparuit. Speciei sunt tredecim subspecies agnitae. Area geographica a Canada australi ad Mexicum septentrionalem patet, maiore Civitatum Foederatarum continentalium parte haud exceptó. Lynx rufus est praedator adaptibilis, qui in regionibus silvosis, semidesertis, marginibus urbium et silvarum, et paludibus habitat. In maiore areae geographicae priscae parte persistit, et numeri sunt stabiles.
Lynx rufus pellem ab cana ad adustam, vultum conspicuis vibrissis praeditum, et aures cum floccis nigris habet, et visu specierum aliarum generis Lyncis similis est. Magnitudo modica est minor quam eius magnitudo in Lyncibus canadensibus, quocum sua area geographica communicat, sed est semel plusquam in Felibus. Crura anteriora cum pelle fasciata nigra propria et caudam cum caespitulis nigris implenam habet, ex qua nomen Anglicum deducitur.
Quamquam L. rufus venari cuniculos et Lepos praefert, aliquam praedam ab insectis et rodentiis parvis ad cervis venatur. Selectio praedae de regione, habitatione, tempore anni, et abundantia dependet. Ut plurimi catti, L. rufus intra territorium suum plerumque solitario habitat, quamquam aliquantum territoria paulo excedunt. L. rufus aliquot modis ad territorium signandum utitur, ut unguibus signis faciendis et uriná faeceque deponendo. L. rufus ab hieme ad ver parit, et circa duas menses gestat.
Quamquam homines L. rufi late venati sunt et ludicer et pro pellis, numeri L. ruforum sunt resilientes. Praedator fugax ut persona principalis in mythistoria Americanorum Nativorum et fabulis vulgis colonorum ex Europa apparet.
Taxinomia
Erat disceptatio de classificatione speciei ut Lynx rufus aut Felis rufus. Haec disceptatio erat pars maioris disceptationis de classificatione quattuor speciei Lyncis in genere suo Lynce aut sub genere Felis. Genus Lynx nunc accipitur, et animal ut Lynx rufus in fontibus taxinomicis recentibus enumerat.
Johnson et alii scripsit quod Lynx stemma taxinomica cum generis Puma, Prionailuro, et Fele communicat abhinc annorum 7.15 milliones; Lynx primum deflexit abhinc annorum 3.24 milliones.
Creditur quod L. rufus ex L. lynx evoluit, qui Pleistocaeno Beringiam in Americam Septentrionalem transierat, annorum abhinc 2.6 milliones. Primus grex in partem australis Americae Septentrionalis migravit, post quo ob moles conglaciatas praeciderunt. Hi numeri in L. rufum circa annorum abhinc 20 000 evoluit. Grex secundus ex Asia transiit et in septentrionem migravit, fieri L. Canadensem recenti. Hybridizatio inter L. rufum et L. Canadensem aliquantum fit (vide hybrida felida).
Subspecies
Speciei sunt tredecim subspecies agnitae:
Saint-Aulaire
Saint-Aulaire (Occitanice Senta Aulària ) est commune Francicum 856 incolarum (anno 2010) praefecturae Curretiae in provincia Lemovicensi.
Lynx rufus
Subspecies
Haec autem divisio subspecierum recusata est ob inopiam finium geographicorum clarorum inter areas et differentias minores inter subspecies.
Propria physica
Visu specierum aliarum generis Lyncis similis est, sed minima est magnitudo modica ex quattuor generibus. Pellis variat, ab adusto ad fumosum maxime patet, cum corpore striato nigro et cruribus anteriori caudaque fasciata fuscata. Ordinatio maculata agit ut dissimulatio. Aures sunt acutae cum apices caespitulisque nigris. Labia, mentum, et inferior pars corporis maxime est albida. L. rufi in desertis australo-occidentalibus pelles candidissimas habent, et illi in silvis septentrionalibus fuscissimas. Catuli bene villose nascuntur et cum maculis. Sunt aliquot L. rufi melanistici observati et capti in Florida. Visu sunt nigri, sed ordinationem maculatam ostendat.
Fourges
Fourges est commune Francicum 804 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Psalmus 9
Psalmus 9 libri Psalmorum in Nova Vulgata Bibliorum versione incipit "Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo". Superscriptio eius in Nova Vulgata est "Magistro chori. Ad modum cantici 'Mut labben'. PSALMUS. David". Psalmus 9 in Septuaginta translatione Graeca et plurimis versionibus Christianis ante reformationem factis triginta novem versus continet, sed in Bibliis Hebraicis et versionibus recentioribus hi in duos psalmum nonum et decimum dividuntur. Utique hi triginta novem versus unam acrostichidem formant, in qua quisque versus litterâ alphabeti Hebraici incipit.
Iohannes Calvinus sic argumentum psalmi descripsit: "David postquam recensuit superiores quas adeptus erat victorias, ac in earum sucessu, Dei gratiam et virtutem magnifice extulit: nunc denuo surgentibus novis hostibus et periculis, implorat eiusdem Dei fidem quem prius Liberatorem erat expertus, eorumque superbiam prosterni optat."
Verba psalmi
[Hic in numeratione Hebraica incipit psalmus 10:] 22 Ut quid, Domine, recessisti longe; despicis in opportunitatibus, in tribulatione? 23 Dum superbit impius, incenditur pauper comprehenduntur in consiliis quibus cogitant. 24 Quoniam laudatur peccator in desideriis animae suae, et iniquus benedicitur. 25 Exacerbavit Dominum peccator secundum multitudinem irae suae, non quaeret. 26 Non est Deus in conspectu eius; inquinatae sunt viae illius in omni tempore. Auferuntur iudicia tua a facie eius; omnium inimicorum suorum dominabitur. 27 Dixit enim in corde suo Non movebor a generatione in generationem, sine malo. 28 Cuius maledictione os plenum est, et amaritudine, et dolo; sub lingua eius labor et dolor. 29 Sedet in insidiis cum divitibus in occultis, ut interficiat innocentem. 30 Oculi eius in pauperem respiciunt; insidiatur in abscondito, quasi leo in spelunca sua. Insidiatur ut rapiat pauperem; rapere pauperem dum attrahit eum. 31 In laqueo suo humiliabit eum; inclinabit se, et cadet cum dominatus fuerit pauperum. 32 Dixit enim in corde suo Oblitus est Deus; avertit faciem suam, ne videat in finem. 33 Exsurge, Domine Deus, exaltetur manus tua; ne obliviscaris pauperum. 34 Propter quid irritavit impius Deum? dixit enim in corde suo Non requiret. 35 Vides, quoniam tu laborem et dolorem consideras, ut tradas eos in manus tuas. Tibi derelictus est pauper; orphano tu eris adiutor. 36 Contere brachium peccatoris et maligni; quaeretur peccatum illius, et non invenietur. 37 Dominus regnabit in aeternum, et in saeculum saeculi; peribitis, gentes, de terra illius. 38 Desiderium pauperum exaudivit Dominus; praeparationem cordis eorum audivit auris tua 39 iudicare pupillo et humili, ut non apponat ultra magnificare se homo super terram.
Ressons-l'Abbaye
Ressons-l'Abbaye est commune Francicum 106 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia (a die 1 Ianuarii 2016 Septentrione, Freto et Picardia).
Mamluci
Mamluci sive Mameluci in multis territoriis Islamicis fuerunt servi militares ex Media Asia aut Europa orientali oriundi. Plerumque origine Turci aut Caucasic i fuerunt. Quod duces exercituum saepe magnam potentiam possidebant a saeculo nono dominia propria condiderunt, quorum illustrissima erant Sultanatus Delhiensis (1206–1526) olim paene totam Indiam comprehendens et Aegyptus, quae anno 1517 ab Imperio Ottomanico subacta est. Tamen Mamluci in Aegypto civitatis primores permanebant, donec anno 1798 a Napoleone ad pyramidas (1798) devicti et a Muhammad Ali Pascha anno 1811 paene exstirpati sunt.
Origo nominis
Verbum Arabicum mamlūc (Pl. mamālīc) a radice Semitica M-L-C „possidere“ repetit. Participium est passivum, quod „possessus“ verti potest. Initio erant servi regales, qui pro rege militaverunt.
Aphrodisia apud Gnathaenam celebrata
Aphrodisia apud Gnathaenam Athenis celebrata sunt impensibus Diphili comici et a Machone poëta in Chriis narrata, qui de Gnathaena meretrice Atheniensi multa scripsit. Aphrodisia domi celebrabant Athenienses. Narratio servatur (579e-580a): Huius convivii comparationem facere licet cum Aphrodisiis Athenis a rege Antigono Gonata celebratis et a Lynceo olim enarratis.
Avaritia
Avaritia est "opinatio vehemens de pecunia, quasi valde expetenda sit, inhaerens et penitus insita." Praeter pecuniae luxuriaeque aviditatem, hominis avari est nimiae parsimoniae incumbere. Avaritia vitium putatur esse menti hominis insitum, abstinentiae virtuti contrarium, sicut etiam ex his dictis apparet:
Fouqueville
Fouqueville est commune Francicum 459 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Avaritia
Exemplum avaritiae in mythologia Graeca statutum est Midas, Phrygum rex, qui Dionysum, ut omnia quae tetigisset aurum fieret, precatus extrema passus fame periit. Avaritiae non solum apud antiquos Graecos et Romanos spernebantur, sed etiam homines aliorum morum et temporum idem fere de pecuniae aviditate et nimia possidemdi cupiditate sentiunt. Hodiernum avaritiae exemplum non omnino alienum a vero est Gordon Gekko, qui in pelliculis ab Oliverio Stone moderatis q.s. Wall Street et Wall Street: Money Never Sleeps praedo negotiatorius "avaritiam adiuvare" (Anglice: greed is good) docet. Si negotiatores hanc doctrinam exeuntibus decennio 199 imitati sunt (et primam pelliculam valde adprobaverunt), secunda pellicula plane monstrat, cuiusmodi effectus adsequendos adiuvet haec avaritiae doctrina.
Doctrina Catholica
In morali religionis Christianae doctrina, peccata in capitalia (quae hominem a Deo separant) et venialia (quae ignosci possunt) divisa sunt. Peccata capitalia septem sunt, inter quae avaritia numeratur. Origo huius doctrinae ex Luca trahitur, qui scribit: "Dixitque ad illos: 'Videte et cavete ab omni avaritia, quia si cui res abundant, vita eius non est ex his, quae possidet'" (Luc. 12:15).
In bonam partem interpretatio
Oeconomia capitalistica avaritiam humanae naturae insitam contendit in virtutem convertere: Cum quidem homo natura avarus sit et solum de pecunia cogitet, quin ex hac proprietate talis utilitas capi possit, quae quam plurimis prosperet. In liberalismo classico, constat hominem multarum pecuniarum avidum ad suas proprias metas rationales, sicut ad bene vivendum, ad familiam suam prosperandam, ad bona facienda, adniti. Sed quamquam avaritia humana fomes quidam oeconomiae est, admonendum est huius fomitis abusum, qui neoliberalismi notam meruit, etiam incendiariam proprietatem habere, ut ex discrimine hypothecarum "subprimarum" anni 2008 patefactum est.
Bibliographia
Hoofdzonde
Eucosmodontini
Eucosmodontini (binomen ad Jepsen anno 1940) est tribus mammalium multituberculatum exstinctum.
Ernestus Eduardus de Rath
Ernestus Eduardus de Rath (natus Francofurti ad Moenum die 3 Iunii 1909; propter insidiae vulnera mortuus est Lutetiae die 9 Novembris 1938) fuit legatus Germanicus et, cum necatus est, in Lutetia Germanici legati scriba.
Vita
Die 7 Novembris 1938 Iudaeus Herschel Grynszpan graviter sauciavit de Rath qui post duos dies propter vulnera obiit. Hoc homicidium a Nazistis ut causa simulata Iudaeorum persecutionum quae dicitur nox crystallorum usum est.
Garfield
Garfield est felis ficta, a Iacobo Davis creatus. Primum in paginis diariorum pictis anno 1978 apparuit et celeriter tam prospere procedit ut mox in aliis mediis apparere coeperit. Narratio picta in qua primas partes agit a plurimis diariis editur.
Persona
Garfield est feles et pinguis et piger. Laborem et Dies Lunae maxime odit. Cum edit laganum valde mavult. Ei est animus naturaliter cynicus ergo pauci vel pauca placent, pupa sua (ursello nomine Pooky) excepta.
Media
Praeter diaria Garfield in his mediis apparuit.
Nexus externi
Garfield.com
Keane
Keane (Latine: O' Cahain) est grex musicus Britannicus. Grex anno 1997 congregatus est.
Constitutio
Grex constitit in tribus viris:
Melissa (florilegium)
Melissa (Gr. Μέλισσα, i.e. Apis, Slav. Бъчела) florilegium est Byzantinum, in quo sententiae ethicae collectae sunt ex Evangelio, st. Patribus necnon e rhetoribus et philosophis Graecis multae. Saeculo nono compositus est, ut videtur, ab Antonio Melissa, sed aevis mediis saepe nomine Maximi Confessoris inscribebatur.
Saeculo undecimo sive duodecimo liber Russice versus est lateque divulgatus. Fons de Graecia antiqua in terris Slavicis vix unicus erat (etiam sententiae Menandri Slavonice redditae erant).
Tourcelles-Chaumont
Tourcelles-Chaumont est commune Francicum 96 incolarum (anno 2008) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Sanctus Andreas prope Guerrandiam
Sanctus Andreas prope Guerrandiam (Francogallice Saint-André-des-Eaux, Gallonice Saent-Andréu, Britonice Sant-Andrev-an-Dour) est commune 5336 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligeris Atlantici in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Pronomen demonstrativum
Declinatio classica
Quibus addere licet adverbia loci qui ex themate illorum pronominum et particula deicticia et enclitiva -ce formata sunt ː hīc/hūc/hāc/hinc, istīc/istūc/istāc/istinc, illīc/illūc/illāc/illinc. Sine particula ibi/eo/eā/inde. Quae adverbia adverbiis interrogationis ubi/quo/quā/unde respondent. Hīc/istīc/illīc/ibī ex vetere casu locativo orta esse videntur.
Foulbec
Foulbec est commune Francicum 578 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Pronomen demonstrativum
Hic, haec, hoc
Nominativus singularis femininus et neuter pluralis haec ex ha-ī-c(e). Accusativus hunc/hanc ex hom-c(e),ham-c(e). Genetivus singularis huius ex hoi-ios. Dativus singularis huic ex hoi-ei-c(e). Ablativus singularis hoc, hac ex hōd-ce, hād-ce. Nominativus pluralis femininus hae recens videtur. Apud Plautum adhuc haec legiturː Madent iam in corde parietes; periere haec oppido aedes.. Apud eundem comicum poetam dativus pluralis "hibus" secundum tertiam decilnationem inveniturː Eodem hercle vos pono et paro; parissimi estis hibus. Nominativus masculinus hĭc e themate nudo hi et particula -ce. Quod in nonnullis vetustis inscriptionibus "hec" legitur ad pronuntiationem referendum videtur
Formas quoque quae in usu classico in c non desinunt apud comicos particula -ce roboratas saepe invenerisː huiusce, hīsce etc.
Iste, ista, istud
Iste (Umbrice estu) thema nudum esse videtur cum vocalismo e. In sermone vulgari et apud comicos formae particulis deicticiis corroboratae frequentes sunt; istic, istaec, istuc, istunc, istanc etc. Ut apud Plautumː Istacine causa tibi hodie nummum dabo?. Itidem in lingua populari per analogiam cum nominibus dativus singularis nonnumquam in -o, -ae non in -i desinit. Simili modo genetivo singulari apud eosdem auctores "isti modi" invenitur. In linguis Romanicis Hispanicum este, esta praebet, vetus Francogallicum cest, ceste et Italianum questo, questa e locutione populari iam apud comicos occurrente "ecce iste, eccista" nata sunt.
Ille, illa, illud
Vetustior forma -olle aut ollus, fem. olla erat - (confer adverbium olim) quam antiquitatis amore et apud Vergilium invenerisː olli subridens hominum sator atque deorum. Olle non est vox vulgaris; econtra ad stilum elatum pertinet (leges, carmina epica). Formae corroboratae illic, illaec, illuc vel illoc, illunc, illanc etc. apud comicos frequentes ad sermonem familiarem referendae sunt. Itidem in lingua populari per analogiam cum nominibus dativus singularis nonnumquam in -o, -ae non in -i desinit.
In tardiore latinitate dativus illui apparet e quo Francogallicum pronomen tertiae personae lui duxit. In linguis Romanicis Francogallicum celle, celui, cela et Italianum quello, quella e locutione populari iam apud comicos occurrente "ecce ille, eccilla" nata sunt.
Is, ea, id
Quia nullam vim demonstrativam habet sed tantum anaphoricam is numquam cum particulis deicticiis coalescit. Ut in aliis dialectis Italicis et in sanscrita lingua duo themata alternantː *i/ei (nominativus singularis masculinus et neuter, genetivus et dativus singulares trium generum communes) et *eio/eia (disyllaba) in ceteris casibus. Genitivus ex *ei-os et dativus ex *ei-ei, quae forma adhuc decies in lege Acilia repetundarum legitur. Apud comicos et in latinitate tardiore dativus femininus eae analogia creatus invenitur. Accusativus ex *eio-m sed forma e themate *i- derivata, im aut em, in legibus duodecim tabularum tradita estː si im occisit, em capito etc. In vetustissimis inscriptionibus ablativus singularis adhuc litteram d finalem praebet (eōd, eād) quae postea cecidit.
Pluralis nominativus masculinus ex *ei-oi > *ei-ei quod phonetice ad ī pervenit. Ei analogia restitutus videtur. In vetustioribus inscriptionibus etiam nonnullae formae in s desinentes leguntur (eis, eeis , ieis ) quae ex aliis dialectis Italicis mutuatae videntur. Dativo et ablativo īs et iīs phoneticae sunt, eis analogice reformata. Apud comicos forma ībus e themate i/ei (*ei-bho-s) ducta est ut apud Plautumː latrones, ibus dinumerem stipendium. Forma feminina analogica eābus quoque ante aetatem classicam in usu erat.
De usu classico
In lingua Ciceroniana hic/haec/hoc personam aut rem proximam locutori designat et ideo cum prima persona coniunctus saepe diciturː exempli gratia hic dies = hodie qui et ipse ex hoc demonstrativo et verbo "dies" compositus est, his paucis annis = annis proximis nunc usque. Iste simili modo cum secunda persona coniunctus est et ad personam interpellatam refertur. Ille, ut qui res et personas longinquissimas designat cum tertia persona coniunctus habetur. Unde "hic ille est" ita interpretandumː hunc hominem nunc vides de quo loquebar. Cum in textu aliquo invicem opponuntur et quae iam dicta sunt repetunt hic ad proximum nomen referendus, ille ad priorem ut in hoc Ammiani Marcellini locoː
Inter quos facile Paulus et Mercurius eminebant: hic (= Mercurius) origine Persa, ille (=Paulus) natus in Dacia: notarius ille (=Paulus), hic (= Mercurius) a ministro triclinii rationalis
Itidem ille saepe colorem emphaticum additː Xenophon, Socraticus ille idem valet atque Xenophon, praeclarus Socraticus quem bene nosti. Rursus iste colorem detrectantem insinuat fortasse quia in litibus partem adversam designabat. In nonnullis locutionibus familiaribus (exempli gratiaː modo hoc modo illud faciunt = alias aliud faciunt) hic et ille ita oppositi sunt ut sensum indefinitum pariant.
Is/ea/id non verus demonstrativus est sed anaphoricus qui rem aut personam praedictam repetit aut pronomen relativum praenuntiat. Pronominis igitur personalis tertiae personae vicem saepe agit et genetivo casu possessionem non reflexivam exprimit (suus, sua, suum ad possessionem reflexivam tantum pertinet). Is... qui cum subiunctivo colem consecutivum et defientem sibi adsumere potestː Is est quem omnes admirentur = Talis est ut omnes eum admirentur.
Quae distinctiones ne in Latinitate aurea quidem semper observabantur, nedum postea. In primis is, ut verbum brevissimum et ob hoc ipsum imbecillum, paulatim obsolevit (a linguis Romanicis paene omnino abest). Usum anaphoricum hic et ille magis magisque usurparunt (iam aetate aurea "hoc est" cum "id est" synonymum est). Quocirca articuli linguarum Romanicarum ex illo plerumque derivata sunt (Hispanice el/la/los/las, Italiane il/lo/la/gli/le, Francogallice le/la/les) necnon pronomina personalia tertiae personae (Francogallice il/elle/le/la/lui/leur; Italiane egli/lei/loro; Hispanice ellos/ellas/ello/ella). In Latinitate posteriore ipse quoque anaphorici munus explet.
Vanessa Hudgens
Vanessa Anna Hudgens (vulgo Vanessa Anne Hudgens), nata die 14 Decembris 1988 Salinis in California, est actrix et cantrix Americana. Vanessa fit praeclara personae suae Gabriella Montez in serie High School Musical.
Gréville-Hague
Gréville-Hague  est commune 773 incolarum (anno 2009) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Butyrophenonum
Butyrophenonum est compositum chemicum cum ketono. Nonnulla butytophenonorum substantiae antipsychotica ad schizophreniam sive vomitum therapiam adhibentur.
Structura chemica
Structura butyrophenoni est 1-phenylbutan-1-onum, et suffixum -onum praesentia significat ketona, quo greges reactivi chemici non sunt; igitur quasi tabulatum butyrophenoni stabile est. Nimirum synthesis a ketono incipit.
Saint-Augustin (Curretia)
Saint-Augustin (Occitanice Sent Augustin ) est commune Francicum 443 incolarum (anno 2008) praefecturae Curretiae in provincia Lemovicensi.
Calataxibetha
Calataxibetha seu fortasse Calloniana Urbs (Italiane: Calascibetta; Sicule: Calatascibetta / Sciurbi) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 700 incolarum, in Regione Sicilia ac in Provincia Regionali Hennensi situm. Incolae Xibetani appellantur.
Usonia
Usonia (Italiane Osogna) est Helvetiae pagi Ticini vicus 1040 incolarum (anno 2009) et districtus Rivierae caput.
Speusippus
Speusippus (c. 408–339/338 a.C.n. ) fuit philosophus Graeciae antiquae, filius Potonis, sororis Platonis. Platone mortuo, Speusippus Academiam hereditate accepit, ubi scholarches octo annos mansit. Apoplexiá autem ictus, locum Xenocrati dedit. Quamquam munere Platonis in Academia functus est, saepe ex illius doctrinis erravit, Theoriam Formarum repudians. Cum Plato Bonam principium extremum appellaret, Speusippus contendit Bonam fuisse secundariam tantum. Arguit etiam habere satis gnaritatem cuiuslibet rei sine gnaritate omnium discrepantium quibus ab omnibus aliis rebus separatur non fieri posse.
Vita
Speusippus fuit homo Athenis natus, filius Eurymedonis et Potonis, sororis Platonis. Epistula tredecima Platonis pseudonyma postulat Speusippum sui matris neptem duxisse. De eius vita nihil novimus donec avunculo Platoni comitatus esset cum Plato iter tertium Syracusas faceret, ubi multum ingenii et prudentiae monstravit, praecipue in amicitia cum Dione. Eius honestas etiam a Timone comprobatur, sed solum ut eius subtilitatem magis derideret.
Christianus Wiyghan Tumi
Christianus Wiyghan Tumi (natus die 15 Octobris 1930 in Kikaikelaki, Cameronia; mortuus die 2 Aprilis 2021 in Douala, Cameronia) fuit cardinalis Ecclesiae Catholicae et Archiepiscopus Doualae (Archidioecesis Dualaensis). Mense Aprili 2005 Wiyghan Tumi conclavi adfuit, qui Iosephum Ratzinger papam fecit.
Daniel Granin
Daniel Alexandri filius Granin (Russice Даниил Александрович Гранин, tr. Daniil Aleksandrovič Granin, vero nomine Герман, tr. German; natus 1 Ianuarii 1919; mortuus 4 Iulii 2017) fuit scriptor Sovieticus et Russicus.
Granin alumnus facultatis electromechanicae Instituti Polytechnici Leninopolitani (quod nunc est Universitas Publica Polytechnica Petropolitana) et particeps Belli Magni Patrii fuit, titulo Heros Laboris Socialistici (anno 1989), Praemiis Publicis URSS et Foederationis Russicae, insigne Sancti Andreae nonnullisque aliis signis laudis Sovieticis et Russicis ornatus. Thema principale operum eius litterariorum, quorum primum in lucem edidit anno 1949, creatura scientifica technica est.
Franciscus Guterres
Franciscus Guterres, praenomine vulgari Francisco sed agnomine populari Lú-Olo (natus in oppido Ossu die 7 Septembris 1954) est politicus Timorae Orientalis.
E familia pauperum ortus, Franciscus Guterres particeps fuit bellorum de liberatione Timorae Orientalis ductrice factionis rebellatricis FRETILIN, cui anno 1998 Sydneio in urbe dux exercituum electus est, anno 2001 praeses factionis. Qua interdum victrice, libertate nacta, praeses parlamenti ab anno 2002 meruit. Ter officium praesidis patriae in comitiis petivit, annis 2007 et 2012 malo successu, sed die 20 Martii 2017 victoriam reportavit.
Ioannes Panfilov
Ioannes Basilii filius Panfilov (Russice Иван Васильевич Панфилов, tr. Ivan Vasil'evič Panfilov; natus 20 Decembris 1892 in urbe Petrovsk gubernii Saratoviensis Imperii Russici, caesus 18 Novembris 1941 prope vicum Gusenёvo regionis Moscuensis Russicae SFSR Unionis Sovieticae) erat rerum militarium peritus Sovieticus, Heros Unionis Sovieticae.
Ioannes Panfilov ab anno 1915 in Bello Orbis Terrarum Primo, et ab anno 1918 in Bello Civili Russico participabat. Anno 1920 factus est socius Factionis Communisticae Russicae (bolsevicorum). Ab anno 1938 comissarius militaris Rei Publicae Sovieticae Socialisticae Chirgisicae Unionis Sovieticae erat. In Bello Magno Patrio fuit praefectus partis exercitus Sovietici, quae gloriam meruit in pugnis prope Volokiam urbem regionis Moscuensis, sed caesus est die 18 Novembris anno 1941. Post mortem, die 12 Aprilis anno 1942, titulo Herois Unionis Sovieticae ornatus est.
Ioannes Gregorius Ghica
Ioannes Gregorius Dacoromanice: Ioan Grigore) Ghica (natus die 10 Decembris 1830 Iassii, mortuus die 21 Martii 1881 Petropolis/Russia) legatus ac vir publicus Romaniae fuit.
Iuventus et munus
Post scholam finitam Ghiza annis 1843 - 1838 Friburgi in Helvetia et Lutetiae iurisprudentiae et rebus militaribus studebat. Tum brevi tempore in patriam rediit et anno 1849 Genavam iit studiis finiendis causa. A die 30 Septembris 1862 ad usque 17 Augusti 1863 Administer Rerum Exterarum Romaniae fuit. Deinde administeria alia administravit et legatus Romaniae Vindobonae, Romae, Constantinopolis et Petropolis erat, ubi anno 1881 etiam mortuus est.
Foucrainville
Foucrainville est commune Francicum 90 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Le Tremblay
Le Tremblay  est commune Francicum 349 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Ressons-sur-Matz
Ressons-sur-Matz est commune Francicum 1'635 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia (a die 1 Ianuarii 2016 Septentrione, Freto et Picardia).
Sanctus Albinus de Castris
Sanctus Albinus de Castris (Francogallice Saint-Aubin-des-Châteaux, Gallonice Saent-Aubein-dez-Chastèus, Britonice Sant-Albin-ar-C'hestell) est commune 1615 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligeris Atlantici in Franciae occidentalis regione Pagis Ligeris.
Marbodus Redonensis
Marbodus (natus ca. 1035; mortuus 11 Septembris 1123), fuit archidiaconus et scholae magister Andecavis in Francia, anno 1096 iussu Urbano II episcopus Redonensis in Britannia Minore. Fuit illustris poeta, theologus et hymnorum scriptor. abbatia Fontis Ebraldi a Roberto de Arbresello postquam Robertus epistolam iracundam Marbodi acceperat, condita est.
Opera
Vitas sanctorum oratione soluta et hexametris narrabat, quarum et Thaidis vita, ab Anatolio France aliisque refecta. Poemata Marbodi didactica Lapidarium et Liber de ornamentis verborum et Liber decem capitulorum sunt.
Georgius Danielewicz
Georgius Danielewicz (natus die 1 Aprilis 1942 oppido Pobiedziska) est philologus classicus Polonus, litterarum antiquarum, imprimis carminum Graecorum, interpres et ipse poeta doctus. Alumnus Universitatis Studiorum Mickiewiczianae Posnaniensis, ubi anno 1969 doctor philosophiae promotus et anno 1976 habilitatus est. In Alma Matre Posnaniensi annis 1985-1988 Litterarum Facultatis Decanus fuit annisque 1987-2012 Graecarum litterarum peritis praefuit. Anno 1995 professor appellatus est.
Linguae Nostraticae
Inter linguas Nostraticas glottologi nonnulli, Holgerum Pedersen secuti, volunt includere Indoeuropaeas, Uralicas, Altaicas, Kartvelianas, Dravidicas necnon Elamiticam. Interdum linguas addunt Afrasiaticas, Sumericam aliasque. Sunt qui familiam Eurasiaticam, a Iosepho Greenberg propositam, ramum superfamiliae Nostraticae agnoscant, sed Greenberg ipse Nostraticam reiecit.
Gratot
Gratot  est commune 660 incolarum (anno 2008) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Saint-Angel (Curretia)
Saint-Angel est commune Francicum 687 incolarum (anno 2010) praefecturae Curretiae in provincia Lemovicensi.
Touligny
Touligny est commune Francicum 66 incolarum (anno 2008) praefecturae Arduennae in regione Campania et Arduenna.
Constantinus Dăscălescu
Constantinus Dăscălescu (natus die 2 Iulii 1923 in oppido Breaza, mortuus 15 Maii 2003 Bucarestae) vir publicus Communista Dacoromanicus erat.
Cursus honorum
Constantinus Dăscălescu a die 21 Maii 1982 - 22 Decembris 1989 praeses ministrorum ultimus Rei Publicae Socialisticae Romaniae erat.
Audrys Iosephus Bačkis
Audrys Iosephus Bačkis (natus die 1 Februarii 1937 Counae in urbe Lituaniae) est cardinalis Ecclesiae Catholicae, theologus et archiepiscopus Vilnae. Backis conclavibus mense Aprili 2005 et mense Martio 2013 adfuit, quae Iosephum Ratzinger et Georgium Marium Bergoglio papas creaverunt.
Muntichiana
Muntichiana (alia nomina: Motticula) (Italiane: Motteggiana) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Langobardia, in Provincia Mantuana et in Ultrapado Mantuano historica ac geographica terra, situm. Incolae Muntichianenses appellantur.
Sententia
Sententia municipalis est: ALTA A LONGE COGNOSCIT.
Forêt-la-Folie
Forêt-la-Folie est commune Francicum 477 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Mahmudus (nomen)
Mahmudus est praenomen originis arabicae (محمود‎, Maḥmūd, "laudabilis") a trium consonantium radice Ḥ-M-D ("laus") deductum. Quamvis radix sit eadem Mahometi ( محمد, muḥammad, "laude dignus") et Ahmedi (أحمد, ʾaḥmad, "laude dignissimus" aut "Deum maxime laudans"), nomina sunt distinguenda.
Metrum cubicum
Metrum cubicum est mensura magnitudinis capacitatis. Hodiernis in linguis videlicet occidentalibus loco capacitatis vocabuli saepenumero vocabulum voluminis in usu est. Quare in formulis mathematicis magnitudo capacitatis littera V redditur.
Mahmudus (nomen)
Forma feminini generis est Mahmuda.
Feni perceptio in Éragny
Feni perceptio in Éragny est pictura olearia a Camillo Pissaro artifice Francico anno 1901 facta, hodie in Pinacotheca Civica Canadensi servata. Pissarro ab anno 1884 usque ad mortem suam in Éragny-sur-Epte vixit, ubi hortum suum et naturam circumdantem saepe depinxit. Haec tabula describit homines, qui fenum secant et percipiunt. Pinacotheca Civica Canadensis Ottavia in urbe sita hoc opus anno 1946 adquisivit et adhuc exhibet.
La Salle-de-Vihiers
La Salle de Vihiers  est commune Francicum 1’051 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Elephantis
Elephantis (Ἐλεφαντίς) fuit scriptrix Graeca de figuris Veneris. Liber eius notus est praecipue Romanis, inter quos Tiberio, qui auferebat istum librum ad villam suam in insula Capreae. Ignotum est num eadem Elephantis, aut alia, scripsit librum a Galeno laudatum de cosmeticis.
Santos Abril y Castelló
Santos Abril y Castelló (natus in Alfambra Hispaniae die 21 Septembris 1935), alumnus Pontificiae Universitatis Gregorianae et Pontificiae Ecclesiasticae Academiae est archiepiscopus titularis Tamadensis, olim nuntius apostolicus, hodie archipresbyter ecclesiae patriarchalis Sanctae Mariae Maioris. Die 18 Februarii 2012 papa Benedictus XVI eum cardinalem diaconum fecit titulo Sancti Pontiani. Abril y Castelló conclavi mense Martio 2013 adfuit, quod Georgium Marium Bergoglio papam creavit.
Sedes
Sedes potest esse:
Vindocinum
Vindocinum (Francice: "Vendôme") est urbs Francica 17'024 habitantium (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.
Lingua Graeca antiqua communis
Lingua Graeca antiqua communis sive dialectus communis (Graece διάλεκτος κοινή; hodie apud philologos Koine) est lingua communis Graeca ab Hellenismo (ca. 300 a.C.n. usque in tempus Imperii Romani (ca. 300 p.C.n.; secundum alios ca. 600) adhibita. Hoc genus linguae Graecae per multa saecula erat lingua franca regionum Mare Mediterraneum orientale circumiacentium et lingua altera Imperii Romani, quae etiam in provinciis occidentalibus longe lateque diffusa erat. Non solum originalis Novi testamenti sermo est, sed etiam ad doctrinam Christianam propagandam maximi momenti erat.
Origo
Lingua communis tempore Alexandri Magni, cum milites e diversis regionibus Graeciae Macedoniaque conscripti essent, mixtura dialectorum eorum orta est, dialecto Attica ob gravitatem urbis Athenarum praevalente.
Post Alexandrum Lingua Graeca communis erat lingua franca in Europa meridionali, Syria (Seleucidae), Palaestina, et Aegypto (Ptolemaei), cuius momentum ne tempore quidem Imperii Romani minuebatur, et, parte occidentali imperii interita, anno 630 sola lingua imperii Romani facta est.
Vulgo lingua Graeca antiqua communis hinc paulatim transit in linguam Gracam mediam sive byzantinam, illinc est origo sermonis vulgaris, qui ab undevicesimo saeculo contrarius linguae purificatae (Neograece ) lingua demotica (Neograece: ) appellabatur et fons praecipua linguae Neograecae hodiernae facta est. At lingua antiqua numquam omnino disparuit, sed inter doctos continenter adhibetur. Ergo diglossia orta est, cum vulgo lingua classica obsolevit.
Lingua Graeca antiqua communis pertinet ad linguam Graecam antiquam, differt autem evidenter a lingua Graeca classica Sophoclis vel Platonis et maxime a lingua Homeri, cum sit grammatica simplicior exceptionibus varietatibusque minutis. Lingua Graeca Purificata, lingua artificiosa undevicesimi saeculi, plus Lingua Graeca antiqua communi quam lingua Attica Platonis nititur.
Graecitas biblica
Novum Testamentum lingua Graeca antiqua communi scriptum est. Etiam Septuaginta, versio divulgatissima Veteris Testamenti, hac lingua utitur. Bonitas interpretationum Septuagintae diversissima est. Quare Origenes Hexaplam composuit, synopsin sex interpretationum Veteris Testamenti. Graecitas Septuagintae magno auxilio est, ut melius intellegatur, quomodo Iudaei docti Hellenismi verba Hebraica Veteris Testamenti interpretati sint.
In Palaestina quoque erant urbes Graecae; imprimis viri docti lingua Graeca utebantur, cum plebs Aramaice loqui soleret. In Novo Testamento confoederationis coloniarum Graecarum in Palaestina boreo-orientali sitarum sub nomine Decapolis (Graece, decem, et , urbs) mentio facta est.
Praeterea in Evangelio secundum Ioannem memoratur inscriptionem in Iesu cruce tribus linguis, Hebraica, Graeca et Latina, scriptam esse, quod linguam Graecam late diffusam esse demonstrat. Qua re pervulgatio Evangelii (Graece:, nuntius bonus sive laetus) Graece scripti in urbibus valde fauta est (ruri aliae linguae in usu erant, quod pervulgationem Christianae religionis aliquo modo retardabat).
Ashley Tisdale
Ashley Tisdale (vulgo plenius Ashley Michelle Tisdale; nata Ocean Township in Monemuta Comitatu Novae Caesareae die 2 Iulii 1985) est actrix et cantrix Americana.
Sprachbund
Sprachbund (verbum Theodiscum "linguas coniunctas" significans) est grex linguarum, quae inter se finitimae similitudines communes habent, quibus ab aliis linguis distinguuntur. Aliter ac in linguarum familia, linguae ad Sprachbund pertinentes genetice propinquae non sunt (i.e. non e singula lingua antiquiore ortae).
Petrus de Nemosio
Petrus de Nemosio (mortuus Damiettae anno fere 1219/1220), filius natu septimus Gualterii de Villebéon, camerarii regis, uxorisque Avelinae de Nemosio, fuit episcopus Parisiensis, successor Odonis de Soliaco.
Lucius Papirius Mugillanus (tribunus militum 382 a.C.n.)
Lucius Papirius Mugillanus vel Crassus (nescimus, quando natus, quando mortuus sit) vir publicus Romanus quarti saeculi a.C.n. fuit.
Cursus honorum
Anno 382 tribunus militum consulari potestate electus est. Ceteri tribuni Lucius Aemilius Mam.f. Mamercinus, Spurius Papirius Crassus, Servius Cornelius P.f. Maluginensis, Quintus Servilius Q.f. Fidenas, Gaius Sulpicius Camerinus erant. Cum Lucius et Spurius Papirii - fortasse fratres fuerunt - contra Velitras milites ducerent, Aemilius et ceteri collegae in urbe manserunt, si Etrusci impetum facerent.
Papirius 380 tribunus militum II electus est. Collegae eius anni Publius Valerius L.f. Potitus Poplicola, Servius Cornelius P.f. Maluginensis, Lucius Menenius T.f. Lanatus, Gaius Sulpicius M.f. Peticus, Lucius Aemilius Mam.f. Mamercinus, Lucius Valerius L.f. Poplicola, Gnaeus Sergius Fidenas Coxo atque Tiberius Papirius Crassus erant. Et eo anni bellum in Latinos et Hernicos continuatum est, Titus Quinctius T.f. Cincinnatus Capitolinus dictator nominatus est.
Anno 376 iterum tribunus militum factus est. Lucius Menenius T.f. Lanatus, Servius Cornelius P.f. Maluginensis, Servius Sulpicius Praetextatus cum Menenio magistratum gesserunt.
Eucosmodon
Eucosmodon (binomen ad Matthew et Granger anno 1921) est genus mammalium multituberculatum exstinctum.
Insulae Romanis antiquis cognitae
Insulae antiquis cognitae. ..
Aevo Antiquo insulae mediterraneae plerumque sub nominibus classicis Graeco-Latinis cognitae fuerant, etiam in Oceano Atlantico orientali atque in Oceano Indico septentrionali insularum nomina antiqua ex partem etsi cognita erant. At contra, insulae Pacificae et Americanae in tempore classico Imperii Romani adusque saeculum VII plerumque incognitae fuerant et ideo harum nomina nulla antiqua absunt.
In enumeratione alphabetica sequente, solum insulae cognitae nominibus antiquis Graeco-Latinis citatae sunt, sed caeterae in Aevo Antiquo incognitae omissae sunt. Sub Imperio Romano in mari Tyrrhenico et Hadriatico atque Aegaeo insulae permultae etiam minores nomina antiqua habebant. Ideo in enumeratione sequenti insulae maiores bene incolonatae solum citatae sunt, sed in aliis oceanis insulae complures cognitae indicatae sunt. Citationis ordo: nomen antiquum primum est, postea nomen hodiernum (h.), atque ultima appellatio Neolatina recens adest.
Insulae Aegaeae
Insulae maiores habitatae solum citantur:
Insulae Adriaticae
Insulae maiores habitatae solum citantur:
Alofi (Niue)
Alofi est caput insulae Niue, civitatis sui iuris in Oceano Pacifico sitae. Quia numerus civium est 581 (census 2006), Alofi est secundum a minimo capite nationali per numerum hominum, post Ngerulmud, caput Palauense. Urbs ex duobus vicis constat: Aliofi Septentrionale (147 incolae) et Alofi Meridianum (434 incolae), ubi praetorium administrationis patet.
Ludus tudicularis
Ludi tudiculares fortasse popularissimi sunt, qui plurimis linguis hodiernis snooker et pool nominantur.