cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cultura
Anthropologia culturalis: universale contra particulare, 1899–1946
Tametsi Tylor in animo non habuit generalem culturae theoriam ponere (suum iudicium culturae per maius argumentum de natura religionis explicavit), anthropologi Americani plerumque suas varias culturae definitiones obtulerunt ut Tylor definitiones meliores factae. Alfredus L. Kroeber (1876–1970) comparavit culturam cum re "superorganica," hoc est regnum cui sunt principia ordinis et leges quae non possunt a biologia explicari, vel ad eam redigi (Kroeber 1917). Anno 1973, Geraldus Weiss, variis definitionibus culturae et disputationibus de earum parsimonia potentiaque inspectis, posuit utilissimam pro artis praeceptis definitionem sic vocem culturae definire: "nostrum vocabulum generale pro omnibus humanis non geneticis vel metabiologicis rebus" (Weiss 1973:1382).
Boasiana: relativismus culturalis
Franciscus Boas hodiernam Americae anthropologiam condidit, cum primum programma graduale in anthropologia apud Universitatem Columbianam anno 1896 instituit. Doctrina culturae eo tempore pervulgatissima fuit theoria evolutionis culturalis, quae societates humanas per gradus (a ferocia per barbarismum ad civilizationem) progredi describebat. Itaque, ut exemplum proferamus, dixit societates in horticultura et terminologia cognationis Iroquois constitutas minus alte provectas esse quam societates in agricultura et terminologia cognationis Eskimo constitutas. Una ex Boas maximis ad persuadendum accommodatarum confectionibus fuit demonstrare haec theoria penitus habere vitia—empirica, methodologica, theoretica. Praetera, putavit nostram cognitionem culturarum variarum esse tam imperfectam, et saepe super investigationes non systematicis vel non scientificis condita esse, quam quodvis generale humanarum culturarum exemplar non posse ratione firma evolvi. Potius, principium relativismi culturalis statuit, discipulosque conducere per investigationem in variis societatibus severam participis observationem docuit.
Boas, capacitatem culturae cogitationem symbolicam et eruditionem socialem implicare bene comprehendens, arbitratus est evolutionem facultatis ad culturam cum evolutione aliarum biologicarumque proprietatum quae Hominem genus definiunt congruere. Nihilominus, habuit culturam non posse redigi ad biologiam vel alias cogitationis symbolicae expressiones, sicut linguam. Is et discipuli, intellexentes culturam esse comprehendentem, evolutioni definitionis generalis culturae resisterunt. Atque adeo noluerunt appellare "culturam" rem, magis culturam adhibentes nomen adiectivum potius nomen substantivum. Boas arguit culturae genera (Anglice: types) vel formas (forms) semper esse in fluxu (Boas 1920, 1932). Alfredus L. Kroeber, eius discipulus, posuit propter "infinitam culturae potestatem recipiendi et concoquendi" vix posse nos habere culturas esse res separatas (Kroeber 1948:261).
Discipuli Boas, inter anthropologiam culturalem per secundum bellum mundanum dominati, magnam auctoritatem usque ad annos 1960 habebant. Praecipue volebant duarum rerum cognoscere causas: magnae varietatis culturalium omne in mundo formarum (Boas 1907), et multarum viarum quibus homines a suis culturis formantur atque sollerter suas culturas vicissim formant (Boas 1909, 1920). Haec inclinatio eos discipulos adduxit, ut attendant historiam proprietatum culturalium—quomodo inter societates sparserint, quomodo earum significationes per tempus mutaverint (Kroeber 1939; Wissler 1975), etiam vitas hominum aliarum societatum (Dyk 1938; Lewis 1961, 1964; Mintz 1960; Radin 1913, 1963; Sapir 1922; Simmons 1942).
Alii eius discipuli, in eorum numero Ruta Benedict (1887–1948) et Margareta Mead (1901–1978), produxerunt monographa et studia comparativa quae formas "creativitatis" singulorum intra propriis configurationibus culturalibus explicaverunt (Benedict 1934, 1946; Mead 1928). Gravis in eorum investigationibus fuit notio "contextús": cultura circumiecta praebuit quibus mores singulorum comprehendi potuerunt: geographia historiaque circumiecta comprehensionis variationum inter culturas praebuerunt. Ergo, quamquam Boasiani fide in psychica hominum unitate et communitate culturae se obligaverunt, eorum inclinatio ad contextu loci diversitatemque culturae eos a propositione universalium culturae vel universarum culturae theoriarum divertit.
Est in anthropologia culturali intentio inter postulationem culturam esse universam (omnibus hominum societatibus est cultura), et postulationem culturam esse propriam (cultura diversissimas in toto terrarum orbe formas sumit). Post Boas, duae disputationes anthropologiam culturalem dominati sunt. Prima modos culturas proprias formandi tractatur. Diserte, anthropologi arguerunt num "cultura" potest putari res vincta et integra, vel qualitas diversae rerum congeries, cuius numeri et significationes semper sunt in fluxu. Subiecit Ruth Benedict in qualibet societate proprietates culturae varie esse "integratas," hoc est, eas consistere in exemplare actionis cogitatique quod, vitis hominum sensum consilii tribuens, eis praebet causam a quo possunt aestimare novas actiones et cogitata, quamquam ea significat esse varios integrationis gradus; ea enim observat nonnullas culturas non se integrant (Benedict (1934) 1959:46–47). Boas autem totam arguit integrationem esse raram, et culturam solum videtur se integrari propter spectatoris inclinationem (Boas 1940:256). Secundum Boas, facies talium exemplarium—cultura civitatis, exempli gratia—fuit effectus propriae sententiae (Bashkow 2004:446).
Exemplaria Culturae
Prima disputatio efficienter suspensa est anno 1934, cum Benedict Exemplaria Culturae divulgavit, librum quod etiam hodie a prelo venditur. Quamquam hic liber Boasianum relativismi culturalis principium praeclare populi favori citavit, inter anthropologos fuit grave inventionum Boasianorum epitoma et acuta disiunctio a Boas ipsius emphase in mobilitate diversarum culturae proprietatum. "Labor anthropologicus a devotione ad investigationem proprietatum culturalium obrutus est," inquit, "potius ad iudicium culturas esse totas res articulatas" (Benedict 1934:48). Mota autem a Bronislavio Malinowski, anthropologo sociali Polonico Britannicoque, ea posuit "primam postulationem, ut hodie videtur, esse perscrutari culturam viventem, scire eius consuetudines mentis et partes eius institutorum," et "solam viam quo possumus scire significationem selectorum morum singulorum esse contra circumiecta causarum et animi motus et aestimationes quae in illa cultura factae sunt instituta" (Benedict 1934:49). Mota a Gulielmo Dilthey et Osvaldo Spengler, Germanis historiae scriptoribus, insuper a psychologia gestalt, ea arguit "summam statuere eius partes, non solum eorum coniunctionem, sed eorum naturam ipsam" (Benedict 1934:52) et "culturas, itidem, esse plus quam summas earum notarum" (Benedict 1934:47). Sicut omnis lingua quo homines loquuntur res selectas extrahit ex ampla sed finita serie sonorum quos quodvis os humanum (labi carens) facere potest, conclusit ea in quaque societate homines, per tempus et elaborationibus consciis et non consciis, eligere ex ampla sed finita serie culturae notarum, quae deinde miscent ut unicum distinctumque exemplar forment (Benedict 1934:23–24).
Cum Benedict paene omnes culturas exemplaria habere putaret, ea haec exemplaria inventionis humanae causa per tempus mutari posuit, et variae igitur mundi societates distincta ingenia habere. Exemplaria Culturae culturas Dobu, Kwakiutl, Zunique, ut vehementius diceret varios humanitatis modos comparavit. Benedict observavit multos homines in Mundo Occidentali credere hanc sententia se cogere relinquere eorum "somnia perennitatis et 'idealitatis'" cum singuli erroribus autonomiae" et pro multis, hoc existentiam "inanem" facere (Benedict 1934:277). Disseruit autem simul ac homines exitus investigationum scientificarum accipiant, eos "tunc attacturos ire fidem socialem quae veritatem melius imitatur, accipientes ut causas spei et nova tolerantiae fundamenta praesentium et aeque firmorum vitae exemplarium quae homines ex crudis existentiae materiebus pro se generaverunt" (Benedict 1934:277).
Epigonatium
Epigonatium (Graece: ) est vestimentum liturgicum in Ecclesia Orientali. Formam quadratam exhibet (circiter 30 cm per 30 cm), cingulo sive sacco adhaesum et femur dextrum circumdatum est. Cruce sive gladio ornatum est. Epigonatium “gladius spiritualis” episcopi habetur. Usque ad saeculum 12 unice episcopis relictum fuit.
Incensum
Incensum, seu thymiama (Graece θυμίαμα), est cummi vel condimentum quod comburitur ad fumum suave olentem creandum, quod in sacris plurium religionum et in oblectamentis saecularibus adhibetur. Exempla thymiamatis sunt tus, muscus, murra, santalum, labdanum.
Cultura
Exemplaria Culturae
Haec sententia de cultura immanem effectum extra anthropologiam habuit, et dominata est anthropologiam Americanam usque ad Bellum Frigidum, cum Sidney Mintz, Eric Wolf, et alii anthropologi gravitatem virtutemque tractandi "quemque culturam" ut "mundum in se" et "stabiliorem" reiecerunt (Benedict 1934:271). Putabant hoc aditum nimis saepe ignorare effectum quod imperialismus, colonialismus, et mundialis capitalismi oeconomia agebant de populis quos Benedict et eius sectatores investigaverunt (et sic disceptationem de coniunctione inter universale et particulare revocare, in forma coniunctionis inter orbem et locum). Interea, eius vis exemplarium mutatorum (Anglice metamorphizing) structuralismum Francicum movit, et anthropologos Americanos ad Britannicum functionalismum structuralem attraxit.
Disputatio de "universalibus"
Boas et eius discipulos se opposuit Murdock, anthropologus Universitatis Yalensis, qui composuit Human Relations Area Files (HRAF), repositorium quod variabilia culturae in variis societatibus digerit ut anthropologi rationes statisticas adhibere possint ad correlationes inter variabilibus indagandos (Murdock 1949, 1967, 1981). Ultimus huius consilii finis fuit interpretationes communes evolvere quae ad maiores culturarum singularum numeros progredientes adhibeant. Murdock et Douglas R. White deinde canonicum trans culturas exemplum (Anglice standard cross-cultural sample) ut hanc rationem expoliatur evolvunt.
Structuralismus
Claudius Lévi-Strauss, Francicus structuralismi anthropologus, notiones Boas (praecipue opinionem Boas mutabilitatis formarum culturalium, et opinionem Bastian psychicae hominum unitatis), et sociologorum Francicorum studia structurarum socialium (coniunctionum institutarum inter homines et catervas hominum) quod Aemilius Durkheim (1858–1917) posuerat coegit.
Lévi-Strauss, ut faciat "generalizationes" quae ad multas societates attineant, voluit deducere ex casibus empiricis progredientes abstracta naturae humanae exemplaria. Suus modus primum sumit culturam duabus formis variis exsistere: multis structuris distinctis, quae, interactionibus sociorum eaedem societatis observatis, inferri possunt, et structuris abstractis, quae communibus vitam socialem exprimendi modis (sicut mythis et ritibus) explicatis, evolvi possunt. Is itaque unam universam mentis structuram quae solum systematicá separatarum structurarum socialium culturaliumque conlatione inferri possit evolvere petivit. Arguit sicut sunt leges quibus finitus parvusque elementorum chemicorum numerus misceri potest ut in speciem infinita rerum varietas generetur, esse finitum parvumque numerum elementorum culturalium quae miscent homines, ut magnam culturarum varietatem quam anthropologi observant generent. Systematica societatum conlatio sinat anthropologum evolvere hanc culturalem "tabulam elementorum," quae simul perfecta, sinat anthropologum separatas culturas explicare et celatam ipsis hominibus qui has culturas produxerunt pervixeruntque perspicientiam adsequi (Lévi-Strauss 1964, 1955, 1966, 1968, 1969, 1971). Structuralismus anthropologiam Francicam mox dominatus est, et annis 1960 exeuntibus et annis 1970, anthropologiam Americanam Britannicamque impulit.
HRAF et structuralismus duo audaces modos ad universale in particulare petendum offerunt, et ambo aditus variis anthropologis iam placent. Differentiae autem inter eos intentionem in patrimonio Tylor et Bastian patefaciuntur, quam intellegitur quamquam non dictum. Invenitur cultura in moribus empirice observatis qui formare possunt fundamentum "generalizationum" vel in universis cogitationis elaborationibus consistit, qui ex moribus observatis inferendi abstrahandique sunt? Haec quaestio disceptationes inter anthropologos biologicos archaeologosque etiam ursit.
Provocatio functionalismi structuralis: societas contra culturam
Annis 1940, Boasianum culturae iudicium provocatum est a novo paradigmate pro investigatione anthropologiae et scientiae socialis, appellato functionalismo structurali. Hoc paradigma libere evolvit, sed in parallelo in Britannia et Civitatibus Foederatis Americae. (Hoc in ambobus casibus est sui generis: non habet directam coniunctionem cum structuralismo, nisi structuralismus Francicus et Anglo-Americanus functionalismus structuralis a Durkheim moti sunt; hoc est aliis functionalismi formis simile, sed non cognatum cum eis.) Quoniam Boasiani anthropologiam habuerunt scientiam naturalem ad studia hominis dicatam, structurae functionalistae anthropologiam habuerunt unam scientiam socialem inter multis, ad studia humanitatis unius faciei propriae dicatam. Hoc homines functionalismum structuralem sustinentes iniecit ut ei "culturae" tractum (Anglice: scope) redefinant et redigant.
In Britannia, ortum functionalismi structuralis exspectatum est in We, the Tikopia (1936), libro a Raimundo Firth (1901–2002) de incolis Tikopiae, insulae in Polynesia, scripto, et in operibus Meyer Fortes (1906–1983), et ultro demonstratum anno 1940, cum Eduardus Evan Evans-Pritchard (1902–1973) African Political Systems divulgaret. His in operibus, hi anthropologis permixtionem notionum eorum suasoris, Bronislavii Malinowski (1884–1942), et eius aemuli, A. R. Radcliffe-Brown (1881–1955). Malinowski et Radcliffe-Brown anthropologiam—quam ei appellaverunt "anthropologiam socialem"—duxerunt eum ramum sociologiae quem dicunt societates primitivas. Secundum Malinowskiana functionalismi theoriam, omnibus hominibus sunt quaedam necessitates biologicae, sicut necessitas cibi et perfugii, et hominibus est biologica reproductionis necessitas. Omnis societas suas instituta evolvit, quae has necessitates explent. Ut haec instituta operantur, singuli agunt proprias personas sociales, quae eorum actiones interactionesque ordinant. Quamquam participes in quivis societate ultimos usus eorum personarum et institutorum non semper comprehendant ethnographus exemplar horum usuum diligenti vitae socialis observatione evolvere potest (Malinowski 1944). Radcliffe-Brown, Malinowski notionem usús reiciens, arbitratus est generalem primitivae vitae socialis theoriam posse construi solum diligenti variarum societatum comparatione. Motus ab operibus Aemilii Durkheim sociologi Francici, qui arguit societates primitivas et hodiernas distinguuntur a propriis structuris socialibus, Radcliffe-Brown arguit anthropologos primum socialem cuiuslibet societatis structuram debuisse tabulare antequam structuras societatum variarum compararent (Radcliffe-Brown 1952).
Firth, Fortes, Evans-Pritchardque curam personarum socialium et institutorum a Malinowski datam cum cura structurarum socialium a Radcliffe-Brown data nullo negotio miscuerunt. Ei, formam socialem (interactiones sociales quas homines videre possunt) et structuram socialem (exemplaria interactionis socialis, a regulis gubernata) distinguentes, eorum exspectationes ab usibus biologicis ad usus sociales mutaverunt; exempli gratia, quomodo varia instituta usu "integrata" sunt, et quantus et quomodo instituta operantur ut soliditatem socialem et stabilitatem promoveant. Brevi, pro cultura (comprehensa ut omnes humanae non geneticae vel praeter corpus res), "socialitatem" (interationes coniunctionesque inter homines et catervis hominum) fecerunt eorum rem studii. Atque adeo Radcliffe-Brown olim scripsit: "Velim vitare verbum culturae" (Radcliffe-Brown 1957:53).
Secundum hanc theoriam, systema alterum fuit res studii apta ad psychologos; systema tertium ad sociologos; et systema quartum ad anthropologos culturales (Parsons 1937, 1951). Quoniam Boasiani habuerunt omnes haec systemata esse res studii anthropologorum, et "personalitatem" et "statum et persona" tam partem culturae quam normas et virtutes. Parsons putavit anthropologiam habere valde artiorem personam et cultura valde artiorem definitionem.
Lidericus et Carus
Lidericus et Carus seu Laedus et Carus, Francogallice Loir-et-Cher, est praefectura regionis Francicae Centri et Vallis Ligeris. Caput praefecturae est urbs Blesae.
Cultura
Provocatio functionalismi structuralis: societas contra culturam
Quamquam Boasiani culturae anthopologi normas, virtutes, et multas alias res investigaverunt, solum post ascensum functionalismi structuralis comparaverunt homines culturam cum normis et virtutibus. Multi anthropologi Americani reiecerunt hanc sententiam culturae (significantes anthropologiam ipsam). Anno 1980, Ericus Wolf (1923–1999) anthropologus scripsit (1980):
Nihilominus, nonnulli discipulorum Parsons facti sunt principes anthropologi Americani. Eodem tempore, multi anthropologi Americani investigationes ab anthropologis socialibus annis 1940 et 1950 factae magni aestimantes, putaverunt functionalismum structuralem esse utilissimum exemplar investigationes ethnographicas faciendi.
Permixtio theoriae anthropologiae culturalis Americanae et modorum anthropologiae socialis Britannicae confusionem notionum societatis et culturae introduxit. Plurimis anthropologis hae notiones sunt distinctae. Societas ad catervam hominum attinet; cultura, ad facultatem omnium hominum et omnes res humanas non geneticas. Plurimis societatibus sunt disiuncti fines; notae culturales sunt mobiles, et fines culturales (sicut sint) plerumque sunt "porosi, penetrabiles, plurales." Annis 1950 et 1960, anthropologi, cum ei saepe laborarent ubi fines sociales culturalesque congruebant, distinctionem obscurabant; cum autem disiunctiones horum finium fiunt egregiae, exempli gratia, annis 1960 et 1970, tempore decolonizationis Africae vel novarum accommodationum globalizationis per Systema Bretton Woods, distinctio saepe fit gravissima in disputationibus anthropologicis (Appadurai 1986, 1996; Gupta, Akhil, & Ferguson 1992; Marcus 1995; Wolf 1982).
Symbolicum contra adaptivum: 1946–1968
Clifford Geertz (1926–2006) et David Murray Schneider (1918–1995), discipuli Parsons, et Roy Wagner (n. 1934), discipulus Schneider, habuerunt gravia vitae curricula ut anthropologi culturales, et evolverunt scholam intra anthropologia culturali Americana, anthropologiam symbolicam appellatam, studium constructionis socialis et effectuum socialium symbolorum (Dolgin, Kemnitzer, & Schneider 19xx; Geertz 1973; 1968; Wagner 1980). Quod anthropologia symbolica facile fuit complementum studiorum anthropologorum socialium vitae socialis et structurae socialis, multi Britiannici "functionalistae structurales" (qui reiecerunt vel non curaverunt Boasianam anthropologiam culturalem) Parsonianam culturae et anthropologiae culturalis definitionem receperunt. Victor Turner, anthropologus Britannicus qui ex Britannia profectus est ut in Civitatibus Foederatis Americae doceat, fuit gravis "pons" inter Americanam Britannicamque anthropologiam symbolicam (Turner 1967).
Animus symbolis attentus, quorum significatio paene omnino ex contextu historico socialique pependit, multos Boasianos attraxit. Leslius White (1900–1975) de rebus culturalibus rogavit: "Cuius generis rerum sunt symbola? Sunt res corporeae? Res mentis? Ambo? Metaphorae? Signa? Reificationes?" In Science of Culture (1949), eos esse res "sui generis" statuit. White conatus definire hoc genus repperit proprietatem symbolizationis, quam appellavit "symbolatum" rem ab actione symbolizationis creatam. Is sic culturam definivit: "symbolata in contextu praeter corpus comprehensae" (White 1949b). Nihilominus, usque ad annos 1930, White aditum Boasianum repudiare coepit (Barrett 1989). Scripsit: "Homini, ut vivat, sicut omnibus aliis speciebus, necesse est obire mundum externum. . . . Homo suis corporis partibus sensus, nervis, glandibus, musculisque utitur cum se ad mundum externum componit. Sed etiam ei est alia accommodationis moderationisque ratio. . . . Hic ratio est 'cultura'" (White 1949a).
Quamquam haec iudicium Malinowski iudicium adsentatur, prima notio White non fuit usus (Anglice: function), sed adaptatio. Quoniam Boasiani historiam notarum singularum volebant investigare, White volebat observare culturalem speciei humanae historiam, quae putabat debere investigari de aspectu evolutionario. Itaque, labor anthropologiae est investigare "non solum quomodo cultura evolvit, sed etiam causam. . . . In casu hominis . . . potestas excogitare et invenire, facultas eligere et adhibere melius duorum instrumentorum vel modorum rem faciendi—haec sunt elementa (Anglice: factors) evolutionis culturalis" (White 1943:339). Dissimilis evolutionistis saeculi undevicensimi, qui curabant rationes quibus societates civilizatae primitivas societates exsuperaverant, White curabat rationes quibus, per tempus, omnis humanitas modis culturalibus invenit semper plures rationes energiam ex natura capiendi et temperandi, interim in processu culturam commutans.
Dum White theoriam evolutionis culturalis evolvebat, Iulianus H. Steward (1902–1972), discipulus Kroeber, theoriam oecologiae culturalis excogitabat. Anno 1938, divulgavit Basin-Plateau Aboriginal Socio-Political Groups, librum in quo disseruit societates varias—exempli gratia, indigenas Shoshone et agricolas Europaeas in Magnis Planities—non esse minus vel magis evolutas; potius, aliter se ad varia circumiecta accommodaverant (Steward 1938). Quoniam White curabat culturam, omnino comprehensam proprietatem speciei humanae, Steward curabat culturam proprietatem societatum distinctarum. Sicut White, habuit culturam esse modum se ad circumiecta accommodandi, sed reprehendit White "unilinealem" (in uno cursu) evolutionis culturalis theoriam, et in eius loco posuit theoriam evolutionis "multilinealem," in quo (more Boasiana) aliquis societas suam historiam culturalem habet (Steward 1955).
Anno 1930, cum Steward munus professioriale apud Universitatem Michiganiae ut in Uta laboraret abdicaret, White pro eo substitutus est; anno 1946, Steward factus est caput Partis Anthropologiae in Universitate Columbiana. Annis 1940 et 1950 eorum discipuli—insigniter Marvin Harris (1974, 1977, 1979), Sidneius Mintz, Robertus Murphy (1960), Roy Rappaport (1967), Marshall D. Sahlins, Elman Service (Sahlins & Service 1962), Andreas P. Vayda (1969), et Ericus Wolf—anthropologiam Americanam dominati sunt (Steward 1966). Plurimi eorum materialistica culturae iudicia contra symbolicos Geertz Schneiderque aditus promoverunt. Harris, Rappaport, Vaydaque fuerunt praesertim graves ob eorum interpretationes materialismi culturalismi et anthropologiae oecologicae, theoriarum quae ambo sumpserunt "culturam" fuisse rationes extra corpus, vel non biologicas, per quas homines se ad vitam accommodare in varissimis naturae circumiectis potuerunt.
Disputatio inter symbolicos materialisticosque ad culturam accessus anthropologiam Americanans annis 1960 et 1970 dominata est. Bellum autem Vietnamiense et editio libri Reinventing Anthropology, a Dell Hymes scripti, nuntiaverunt improbationem adituum ad culturam qui tunc obtinuerunt. Hymes dixit prima Boasiana elementa, sicut "holismus" et studium diversitatis, iam esse utilia: "studium aliorum populorum et eorum modorum vivendi, et appetitio eorum explanatorum in 'agro rationis' qui nosmet ipsos includit" (Hymes 1969:11). Praeterea, habuit anthropologos culturales esse summe ingeniosissimos facere hoc opus (cum obliqua vituperatione sociologorum sicut Parsons, qui voluit subicere anthropologiam suo proposito).
Haec sunt elementa, inquit, quae "generale hominis studium," hoc est anthropologia, fulciunt (Hymes 1969:43). Eodem tempore, Mintz, Murphy, Sahlins, Wolf, at alii anthropologi insignes, denique a vetere iudicio dissiderunt ut suscipant structuralisticum Marxianumque aditus ad culturam, unde persistebant in promotione anthropologiae culturalis contra functionalismum structuralem.
Archaeologia: res et significatio
Saeculo undevicesimo, historia ab archaeologia saepe suppleta, finis archaeologi fuit res factas secundum eorum typologiam stratigraphiamque agnoscere, ergo eorum tempore spatioque locum metari. Franciscus Boas archaeologiam esse unus ex quattuor ramorum anthropologiae Americanae instituit, et disceptationes inter archaeologos saepe disceptationes inter anthropologos culturales aequare. Annis 1920 et 1930, V. Gordon Childe archaeologus Britannicus et W. C. McKern archaeologus Americanus libere coeperunt minus habere tempus artefacti et magis homines qui eum fecerunt. Cum archaeologi iuxta historiae scriptores laborant, materies historiace saepe eorum quaestiones solvunt, sed cum materies historicae carent, archaeologi novas rationes debent evolvere. Childe et McKern attenderunt coniunctiones inter res coniunctim inventas; eorum opus fundamentum instituit exemplaris trium graduum:
Childe adfirmavit "constanter recurrentem artefactorum congeriem" esse "culturam archaeologicam" (Childe 1929; Lyman & O'Brien 2003). Childe et alii habuerunt "quemque culturam archaeologicam . . . esse, in verbis corporeis, manifestationem proprii populi."
Digestio rationum et notionum
Anno 1948, Gualterius Taylor (1913–1997), digerens rationes et notiones quae archaeologi evolverant, generale pro archaeologica ad scientiam culturarum contributione exemplum posuit. Coepit cum ordinario culturae iudicio ut opus cognitivae hominis activitatis et inclinatio Boasiana ad subiectivas rerum significationes quae ex eorum contextu culturali pendent. Culturam definivit "rem animi, quae in animis continetur, non rem corpoream vel mores qui possunt observari" (Taylor 1948:96). Doctrinam trium graduum is tunc excogitavit quae anthropologiam culturalem ad archaologiam nexit, appellatam archaeologiam coniunctivam: Hoc est, artifacta corporea fuerunt corporeae culturae reliquiae, sed non cultura ipsa (Taylor 1948:100). Ergo, data archaeologica potuerunt doctrinam anthropologicam adiuvare, sed solum cum archaeologi iterum eorum opus definirent, quod in se haberet non tantum artefacta effodere et eorum locum in tempore spatioque perscribere, sed ex residuis corporeis inferre mores quibus ea producta et adhibita sunt, et ex his moribus inferre hominum rationes animi. Quamquam multi archaeologi concinerunt eorum investigationes fuisse omnino partes anthropologiae, programma a Taylor propositum numquam prorsus confecta est. Una causa fuit quod effici ex usu non potuit: theoria trium graduum coniecturarum nimis laborem in agris et explicationem in laboratorio poposcit (Watson 1995:685). Praeterea, sua sententia, quod reliquiae corporeae non fuerunt ipsae res culturae, et sane fuerunt abs cultura bis remota, profecto archaeologiam in margine anthropologiae culturalis conlocavit (Dunnel 1986:36).
"Nova archaeologia" et cultura
Anno 1962, Ludovicus Binford (n. 1930), discipulus Leslii White, posuit novam archaeologiae anthropologicae rationem, appellatam "Novam Archaeologiam" et "Archaeologiam Processualem," quae nititur culturae definitioni posito a White: "modi adaptationis praeter corpus organismo humano" (Binford 1962:218; vide White 1959:8). Haec definitio sivit Binford archaeologiam instituere magnam viam ad Iuliani H. Steward culturalem oecologiae methodologiam evolvendam.
Sic futuram posuit Binford archaeologiam esse mediam partem primi anthropologorum culturalium propositi eodem temporis (cultura sicut adaptationes non geneticae ad circumiecta); et "novam archaeologiam" esse anthropologiam culturalem (in forma oecologiae culturalis vel anthropologiae oecologicae) temporis praeteriti.
Archaeologia liberata
Annis 1980 fuit in Britannia et Europa motus contra opinionem archaeologiae rami anthropologiae; quod Radcliffe-Brown repudiationem anthropologiae culturalis expressit. Eodem tempore, Ian Hodder (n. 1948), archaeologus in Universitate Cantabrigiensi, "archaeologiam postprocessualem" evolvit ut sit novae disciplinae nomen. Sicut Binford (at non sicut Taylor), Hodder artefacta duxit non "obiectificationes" culturae, sed ipsam culturam. Nihilominus, non sicut Binford, Hodder culturam adaptionem ad conditiones non habuit; magis, se "obligatur varietate liquidá semioticaque veteris notionis culturae, in qua res corporeae, artefacta, sunt toti participes in initio, dilatatione, commutatione, et defectione multiplicum rerum symbolicarum" (Watson 1995). In libro Symbols in Action (1982), contra corporealem White Stewardque culturae sententiam, symbolicam Geertz Schneiderque anthropologiam, praecipue eorum emphasim in rerum culturalium significationibus quae ex contextu pendent, memoriá repetivit. Is in libro Reading the Past: Current Approaches to Interpretation in Archaeology (1986) archaeologiam artius conectere cum historia quam anthropologia habuit.
Studia communitatum et studia culturae
Constituitur unum grave subculturae genus communitate advenarum. Ad tales communitates et earum culturas, saltem sunt quattuor aditus:
Ratio qua civitates culturas advenarum tractant raro se convenit ad altrumutrum horum aditum. Gradus differentiae cum cultura hospitis (enimvero, peregrinitas), numerus advenarum, sententiae habitatorum, genus conciliorum civitatis qui sanciuntur, et effectus illorum consiliorum adnotationes de eorum effectibus impediunt. Similiter, quod attinet ad alias subculturas intra societatem, sententiae plurimorum hominum et communicationes inter catervas culturales magnas partes exitus decernendi agunt. Studio culturarum intra societatem multiplice, investigationes permulta variabilia ducere debent.
Libere in Britanniarum Regno, Stuart Hall, Raimundus Williams, et alii sociologi a Marxismo moti, "studia culturalia" evolverunt. Ei, Romanticos saeculi undevicensimi secuti, culturam cum rebus luxuriosis studiisque otiosis—artibus liberalibus, cibis, ludis, musica, pelliculis, ritibus, vestibus—conexuerunt. Nihilominus, exemplaria consumptionis otiique ordinari a coniunctionibus productionis cognoverunt; quod eos induxit ut coniunctiones inter classes et "formationem productionis" attendant. Deinde in Civitatibus Foederatis Americae, "studia culturalia" praecipue sunt studium culturae popularis, hoc est, significationum socialium rerum consumptionis otiique permultis numeris factarum.
Evolutio culturae
Inventio culturae nunc significat "quaevis nova res quae catervae hominum utilis est, in eorum moribus expressa, at non exstans res corporea." Summae hoc tempore saeculum mutationis culturalis mundo usu venit, ab auctu commercii inter civitates pulsa, mediis quoque cumulatis, et supra omnes auctu numeri civium. (Vide Undam Tertiam.) Culturae penitus adficiuntur a viribus qui mutationes maturant et a viribus qui mutationes tardant. Hi vires structuris socialibus et eventibus naturae sunt cognati, et in perpetuitate notionum usuumque culturalium in structuris praesentibus implicantur, quae ipsae mutationi obnoxiae sunt (Boyd & Richerson 2005; O'Neil 2006). (Vide Structurationem.)
Certamen sociale et evolutio technologiarum mutationes intra societatem proferre potest, elaborationes sociales mutando, novasque culturae theorias promovendo, et actionem generativam incitando vel sinendo. Hae commutationes sociales nutrire possunt commutationes ideologiae et alia commutationis culturalis genera. Exempli gratia, motus feminarum in Civitatibus Foederatis Americae est in novis facultatibus versatus, quae commutationem in coniunctionibus inter sexus, generis et oeconomiae structuras emendantes, procreaverunt. Circumiecta naturalia quoque sunt gravia. Ultimá aetate glacie exeunti, plurimae silvae tropicae redierunt, plantae domesticationi aptae orsae sunt, unde inventio agriculturae, quae vicissim multas culturae res novas et commutationes in elaborationibus socialibus effecerunt (Pringle 1998:1446; Steward 1955).
Artes liberales in maximis gratiosisque mundi societatibus sunt fecundus notarum culturalium fons. Multi igitur criticorum earum artium commentarii quaestiones evolutionis culturae attingunt; nec non anthropologi eas, praecipue in societatibus parvis remotisque, investigaverunt. Tikopiae, in una ex Disiunctis Polynesiae Occidentalis insulis in Melanesia, Raimundus Firth et James Spillius (1963) discipulus mutationes rituum paganorum inter annos 1929 et 1952 investigaverunt; varii quoque anthropologi in effectus Christianitatis in diversis Oceaniae culturis inquisiverunt (Boutilier, Hughes, & Tiffany 1978). Adrienna L. Kaeppler, nunc curator ethnologiae Oceanicae apud Museum Nationale Historiae Naturalis, exquivisit (1970) quomodo quidam saltatio grandis, visa descriptaque in Insulis Benevolis a Praefecto Cook anno 1773, erat saeculo undevicensimi exeunti facta in saltationem lakalakam, quae anno 2003 ab UNESCO declarata est Opus Summo Artificio Factum Hereditatis Oralis et Non Tractabilis Hominum. In musica, Iacobus W. Love, anthropologus Americanus, carmina puerorum Samoanorum tractans (1991) paene ut si ipsa fuerint vivae corporis compages, commutationes in eorum phonematibus, morphematibus, melis, rhythmis, structuris, et significationibus indagavit, ut has commutationes habere notas easdem mutationibus in speciebus biologicis a Lege Williston descriptis confirmaret. Etiam celeritatem mutationum in nonnullis puerorum carminibus respexit—parvum exemplum magnae quaestionis celeritatis evolutionis culturalis (Carneiro 2003:169–173).
Similiter, glottologi, verba in opinabilibus linguis reconstruendis, evolutionem linguarum investigaverunt. Inclutissima familia linguarum hoc in respectu est lingua Proto-Indo-Europaea. Gulielmus Jones anno 1786 docuit linguas Sanscritam, Graecam, Latinamque ortas fuisse de "quodam fonte commune, qui, fortasse, non iam exstat." Franciscus Bopp (1791–1867) Germanus eruditum historiae harum linguarum studium in libro anno 1816 divulgato solide constituit, et glottologorum ut videtur legiones posthac rem magnopere auxerunt. Ex vocabulis protolinguarum, glottologi coniecturas de cultura et societate praeteritis variis capiunt. Calvert Watkins, professor Americanus, hoc fecit (1995), breviter in praefatione libri The American Heritage Dictionary of Indo-European Roots (2000:xxi–xxxv). J. P. Mallory (1989) et Colin Renfrew (1987) eaedem quaestioni archaeologiam glottologiamque consociando se dedunt. Pro culturis Polynesiae, insignis glottologiae conatus ad hoc conficiendum est Hawaiki, Ancestral Polynesia: An Essay in Historical Anthropology.
Contactus inter societates
Uberrimus mutationis culturalis fons est continuus inter societates contactus. Culturae sunt adfectae a tali contactu, qui variationes mutationesque consuetudinum culturalium possunt vel proferre vel retardare. Bellum culturale (Huntington 1996) vel alia lucri contentio evolutionem technologicam et coniunctiones sociales commovere potest. Praeter haec, notiones culturales ab alia societate ad aliam diffusione vel acculturatione transferri possunt.
Per diffusionem, alicuius forma (quamquam non necessarie significatio) ab alia cultura ad aliam migratur. Exempli gratia, pastillum hamburgense, cibus in Civitatibus Foederatis Americae quotidianus, invectus in Sinam visus est peregrinus. Eruditi vocabula pro varietatibus mutationis culturalis abs contactu inter societates excitatis excogitaverunt. Theoria diffusionis se offert ex radicibus in investigationibus exemplar quod rogat cur et cum singuli culturaeque ad novas notiones, usus, operaque accedunt. "Diffusio stimulata" vel "partitio notionum" casum describit ubi una pars unius culturae inventionem divulgationemque in alio excitat. "Mutari rectá" significat diffusionem technologicam vel tractabilem ex alia cultura ad aliam.
Eruditi verbo acculturationis multas notiones subiciunt, sed hoc in contextu verbum modo significat substituere notas aliae culturae pro eas aliae, sicut in casu quorumdam indigenarum Americanum et multarum indigenarum totius orbis terrarum per elaborationem colonizationis evenit. Elaboratio cognati gradu singulare adsimilationem culturalem ("adoptionem" aliae culturae ab homine uno) et transculturationem amplectuntur.
Guity Novin
Guity Novin (nata Guity Navran in Kermanshah Iraniae die 21 Aprilis 1944) est pictrix Canadensis. Scholam artisticam ab ea ipsa conditam et perfectam Transpressionism appellat.
Guity Novin alumna est institui Bellarum Artium in urbe natali. Picturas monstravit Lutetiae in Salon d'automne anno 1974. Anno 1975 Nederlandiam petivit ubi apud Academiam Liberam Artium Pictoriarum (Vrije Academie voor Beeldende Kunsten) studuit. Ab anno 1980 Canadam habitat.
Franciscus Ford Coppola
Franciscus Ford Coppola (natus familia oriunda e Italia, accurate Bernauda, in Lucania die 7 Aprilis 1939 Detroiti Michiganiae) est moderator cinematographicus et pellicularum factor Americanus. Inter claras pelliculas ab eo ductas est Apocalypse Now cum Martino Sheen.
Corsica Meridionalis
Corsica Meridionalis (Francice: Corse-du-Sud; Corsice: Corsica suttana aut Pumonte) est praefectura Corsicae. Caput praefecturae est urbs Adiacium.
Historia
Praefectura die 15 Septembris 1976 creata est.
Universitas Brigham Young
Universitas Brigham Young est universitas privata in urbe Provo Utae anno 1875 ab Ecclesia Iesu Christi Diebus Ultimis Sanctorum condita.
Corsica Superior
Corsica Superior (Francice Haute-Corse; lingua Corsica Corsica suprana) est praefectura Corsicae. Caput praefecturae est urbs Mantinum.
Pandanus halleorum
Pandanus halleorum est planta florescens familiae Pandanacearum, endemica in Vanuatu. Solum Vanuae Lavae (in insula) et apud Tisbel Malakulae in silva altitudinis mediae crescit.
Kantarawadi
Kantarawadi (seu Gantarawadi vel Karenni Orientalis) fuit civitas inter eas quas Britanni, Birmania anno 1886 debellata, in grege Civitatum Karenni includerunt et ab anno 1889 sibi attribuerunt. Haec civitas ad ripas fluminis Saluen iacens superficiem habuit 2 500 (vel plurum) milium passuum quadratorum. Civitates finitimas habuit Bawlake (et tributarias), Mongpai, Hsahtung, Mawkmai, sed ad meridiem versus Siam et Birmaniam inferiorem. Caput civitatis fuit oppidum Sawlôn. Anno 1947 territorium in singulam Civitatem Karenni Birmaniae independentis inclusum est.
Mantinum
Bastia seu Mantinum (vulgo Bastia) est urbs 42'912 incolarum (anno 2011) et caput praefecturae Corsicae Superioris in insula Corsica ad Franciam pertinente.
Scipionyx samniticus
Scipionyx samniticus est dinosaurium coelurosaurium, quod Cretaceo inferiori, abhinc annorum 110 milies milium, aetate Albia habitabat, verisimile adulto duo metra longum, unum dimidiumque altum, 20 chiliogrammata ponderantem, 70 chiliometris horariis velocem esse.
Fossile ab Ioanne Todesco in calcaribus Petrae Roiae e provincia Beneventana Campaniae anno 1980 inventum est, quondam in Samnio, unde nomen capit, principio avis visum. Deinde, post decem annos, agnotum est Dinosaurii carnivori pullum esse.
Cyrus (Ciro), ut ab ephemeride quodam hebdomadali appellatus est, erat pullus modo exitus e nido et verisimile est in aquam cecidisse obiisseque. Eius reliquia in calcare lithographico petrefacta sunt et situs Petraeroiensis proprietatum gratia partes molles servaverunt, ut intestinum (unicum omnium dinosaurorum).
Scipionyx est primus dinosaurus in Italia inventus, et primus dinosauri pullus.
Interim in Museo Civili Historiae Naturalis Mediolanensi conservatur.
Ligerula (praefectura Franciae)
Ligerula seu Lidericinus (Francogallice Loiret) est praefectura regionis Francicae Centri et Vallis Ligeris.; nomen habet a flumine Ligerula. Caput praefecturae est urbs Aurelianum.
Collier Comitatus
Collier Comitatus (Anglice:  Collier County) est Floridae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 251377 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Neapolis (Anglice: Naples), die 8 Maii 1923 creatus est. In hoc comitatu quarta pars incolarum (accurate 25.1 %) haud Anglice domu loquitur.
Adiacium
Adiacium (Francogallice: Ajaccio; Italiane: Ajaccio aut Aiaccio; Corsice: Aiacciu, dialectus Adiacensis: Aghjacciu) est urbs Corsicae et caput praefecturae Corsicae Meridionalis.
Ecclesia Catholica Romana
Adiacium est sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae. Praesens episcopus est Oliverius de Germay.
Blesae
Blesae sive Blesum (Francogallice: Blois, pronuntiatus: /blwa/) sunt urbs Francica et praefecturae Liderici et Cari caput in regione Centri et Valle Ligeris.
Geographia
Blesae est commune quod fluvii Liger atque Cusso rigant.
Ecclesia Catholica
Blesae sunt sedes episcopalis cuius Ecclesiae Catholicae episcopus est Ioannes Petrus Ludovicus Rogerius Sylvanus Batut.
Clay Comitatus (Florida)
Clay Comitatus (Anglice:  Clay County) est Floridae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 140814 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Green Cove Springs, die 31 Decembris 1858 creatus est. In hoc comitatu ima pars incolarum (accurate %) haud Anglice domu loquitur.
Cordell Hull
Cordell Hull (Olympi Tennesiae, 2 Octobris 1871—Bethesdae in Terra Mariae, 23 Iulii 1955), alumnus universitatis Cumberlandensis in urbe Lebanon Tennesiae et Universitatis Nationalis Normalis in urbe Lebanon Ohii, fuit iuris consultus, causidicus, iudex, et politicorum peritus Americanus. Ab anno 1933 usque ad annum 1944, rerum externarum minister fuit. Ad Chartam Consociationis Nationum creandum canatus est. Anno 1945 Praemium Nobelianum Pacis abstulit.
Carvetii
Carvetii fuerunt antiquus populus Celtarum et civitas Britanniae Romanae in regione hodierna Cumbria, cum Brigantibus orienti versus confines. Urbs capitalis civitatis Romanae fuit fortasse Luguvalium. Quidam oppidum capitale populi prae-Romanae Carvetiorum ad castra collina Clifton Dykes ponere suadent.
DeSoto Comitatus
DeSoto Comitatus (Anglice:  DeSoto County) est Floridae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 32209 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Arcadia, die 19 Maii 1987 creatus est. In hoc comitatu quarta pars incolarum (accurate 24.1 %) haud Anglice domu loquitur.
Septuaginta Apostoli
Septuaginta vel septuaginta duo apostoli fuerunt discipuli Iesu.
Alseides
Alseïdes (Graece: Ἀλσηΐδες), secundum mythologiam Graecam sunt nymphae lucis convallibusque. Fruantur terrendis viatoribus.
Apollonius Rhodius nymphas alseides in Argonauticis describit:
Septuaginta Apostoli
Eventus in Ecclesiis Orthodoxis Synaxis septuaginta apostolorum appellatur, die 4 Ianuarii celebratur. Dies festivi singulorum discipulorum sive apostolorum per totum annum distributi sunt.
Tigranes Magnus
Tigranes Magnus (Armenice: Տիգրան Մեծ; Graece: Τιγράνης ὁ Μέγας; natus circa annum 140 a.C.n.; mortuus anno 55 a.C.n.) fuit rex Armenianus ab anno 95 a.C.n. usque ad annum 55 a.C.n..
Septuaginta Apostoli
Analysis
Lc 10,1-24 est unica horum discipulorum mentio in Bibliis. Numerus septuaginta in manuscriptis traditionis Alexandrinae (sicut in Codice Sinaitico) et Caesariensis, sed septuaginta duo in plurimis aliis (Alexandrinis et Romanis) textibus invenitur. Numerus forsitan a septuaginta nationibus in Gen 10 (et multis aliis locis biblicis) deductus est, septuaginta duo ab interpretibus Septuagintae in Aristeae Ad Philocratem epistula. Hieronymus pro Vulgata versione numerum septuaginta duo elegit.
Quadratus Atheniensis
Quadratus (mortuus Athenis circa annum 130) fuit episcopus Atheniensis et apologeta Christianus, quem Christianismus Orientalisinter Septuaginta Discipulos numerat.
Septuaginta Apostoli
Index septuaginta apostolorum
Multi discipulorum etiam alias noti sunt, ut puta Evangelistae Marcus et Lucas.
Columbia Comitatus (Florida)
Columbia Comitatus (Anglice:  Columbia County) est Floridae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 56513 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Lake City, die 4 Februarii 1832 creatus est. In hoc comitatu vigesima pars incolarum (accurate 5.1 %) haud Anglice domu loquitur.
Quadratus Atheniensis
Quadratus Atheniensis primus apologeta Christianus habetur. Eusebius Caesariensis eum inter discipulos apostolorum, imprimis Pauli et Ioannis numerat, quare ad Patres Apostolicos pertinet. Quadratus quosdam a Christo sanatos novisse dicitur. Episcopus Dionysios Corinthius, qui anno 171 mortuus est, refert Quadratum munus episcopale Athenarum post martyrium decessoris sui, Sancti Publii, suscepisse. Cum Hadrianus imperator Athenas vel Asiam Minorem annis 120 visitaret, Quadratum, ut Eusebius narrat, imperatori apologiam tradidisse, qua religionem Christianam probavisset affirmans se ipsum nonnullos a Iesu sanatos vel a mortuis resuscitatos obviam fuisse. Apologia non iam exstat, loco ab Eusebio relato excepto.
Quadratus circa annum 130 mortuus est. Lapidationi superstitem in carcere mortuum esse traditum est. Eius succesor quidam Leonidas factus est. Quadratus sanctus colitur. Eius festum est dies 26 Maii in Ecclesia Catholica et die 22 Septembris in Ecclesiis Orthodoxis.
Hugo Gunckel Lüer
Hugo Gunckel Luer (Hispanice: Hugo Gunckel Lüer ; natus Valdiviae die 10 Augusti 1901; Sanctiacobi mortuus die 17 Iulii 1997) fuit botanistae chilensis
Dustin Hoffman
Dustin Lee Hoffman (familia Iudaica die 8 Augusti 1937 Angelopoli Californiae natus) est actor Americanus.
Brigantes
Brigantes erat antiqua gens Celtica, et Civitas Romana Britannica, quae regiones praesentis Isuriae, et Northumbriae, et Dunelmiae, et Ducatus Lancastriensis incolebat; finitima australi Cornovii et Corieltauvi, et occidente Carvetii, et oriente Parisii. Caput Brigantum erat Isurium Brigantum (Anglice:Aldborough).
Gaius Vibius Rufinus
Gaius Vibius Rufinus (natus circa annum 2, mortuus post annum 46) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Familiae patria Tusculum erat. Pater eius Gaius Vibius Rufus Rufinus consul suffectus anni 16 erat. Fuit familiaris Tiberii imperatoris et eo duce ad Danubium et Rhenum pugnavit. Fuit consul suffectus anno 22 (vel iam 21) et anno 36/37 proconsul Asiam administravit. Annis 41/42 ad usque 46/47 legatus Augusti pro praetore Germaniae Superioris fuit.
Seretse Khama
Seretse Goitsebeng Maphiri Khama (natus in Serowe die 1 Iulii 1921; mortuus Gaborone in urbe die 13 Iulii 1980) fuit politicus Botswanae. Alumnus fuit Instituti Tiger Kloof iuxta Vryburg et universitatis Fort Hare in oppido Alice Africae Australis. Deinde Angliam petens Collegium de Balliolo Oxoniense et Templum Interius frequentavit. Ab anno 1965 usque ad annum 1980 primus Botswanae praeses meruit. Filius eius Ioannes Khama est hodie Botswanae praeses.
Creditum
Creditum est pecunia quam debitor a creditore aut faeneratore mutuatur, postquam debitor creditori debitum debet. Debitum in pecunia credita et usura eius constat, secundum condiciones contractas.
Credita plurima quae hodie praebuntur sunt per hypothecas et tabellas creditarias.
Pignus res est creditori oblata, ut debitum potitur. Hypotheca est praedium quod ut pignus fungitur.