cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rioiia
Gastronomia
Tragemata in Rioiia pirum cum vino rubro (Hispanice pera al vino tinto) et alia poma eodem modo elaborata excellunt. Inter typica Rivogiana dulcia (Rivogiane; golmajería) nominandi sunt furcatuli (Hispanice ahorcaditos) Calceatenses, fardelexi (Hispanice fardelejos) Arenetani, martipanes Saltenses (Hispanice Mazapán de Soto) Saltus Camerani, russi (Hispanice rusos) Graccurris.
Herennia Cupressenia Etruscilla
Annia Cupressenia Herennia Etruscilla (nescimus quando nata sit, tamen habemus pro certo eam mortuam post annum 253 esse) Augusta (249 - 253) Imperii Romanorum, uxor imperatoris Deci materque Herenni Etrusci et Hostiliani Augustorum fuit.
Rioiia
Festivitates Utilitatis Turisticae Nationalis
Aliquae inter popularissimas eius celebrationes et Utilitatis Turisticae Nationalis declaratas sunt:
Gulielmus Grason
Gulielmus Grason (natus in Queen Anne's County Terrae Mariae die 11 Martii 1788; ibidem mortuus die 2 Iulii 1868) fuit rerum politicarum peritus Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1839 usque ad annum 1841 Terrae Mariae gubernator fuit.
Rioiia
Disportus
Anno 2009 duae Rioxanae turmae suas maximas nationales categorias participavere; masculina manufollica turma Ciudad de Logroño Lucronii et feminea petosphaeritica turma Haro Castri Bilibii.
Quotannis ultimo Aprilis die Saturni iter nocturnum pedibus circiter 63 km inter Lucronium et Monasterium Vallis Venariae (Hispanice Monasterio de Valvanera), "Valvanerada" appellatum, perfectum est, quod participat magna multitudo.
Diuturni temporis
Diuturni temporis est brevis encyclica epistula  papae Leonis XIII die 5 Septembris 1898  promulgata. In hac encyclica papa suas encyclicas de rosarium rosario ( Supremi apostolatus officio anno 1883, Superiore anno anno 1884, Octobri mense anno 1891, Magnae Dei matris anno 1892, Laetitiae sanctae anno 1893, Iucunda semper expectatione anno 1894, Fidentem piumque animum anno 1896 et Augustissimae Virginis Mariae anno 1897) in fidelium memoriam revocat.
Saint-Quentin-sur-Charente
Saint-Quentin-sur-Charente (Occitanice Sent-Quentin) est commune Francicum 208 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Callias (Hipponici filius)
Callias (Graece ), Hipponici filius, fuit homo Atheniensis pecuniosus et prodigiosus, fama ambigua, a comoedis derisus ob luxuriam inmodicam, a Platone autem et a Xenophonte ob placabilitatem benevolentius inlustratus. Itaque etiam a posteritate modo prodigus modo philosophorum (praesertim sophistarum) amicus habitus est. Hipparete, Calliae soror, Alcibiadi nupsit. Hic Callias, ut a Callia I proavo et Callia II avo distinguatur, a rerum scriptoribus hodiernis saepe Callias III nuncupatur.
Annus quo natus est exacte determinari non potest. Sed si sermones in Protagora dialogo Platonis relati anno 432 a.C.n. habiti sint, vix est ut Callias, apud quem Socrates et Protagoras aliique sophistae convenerant, post annum 450 natus sit. Bello Peloponnesiaco interfuisse non videtur, sed in vita privata convivia philosophica in domo sua saepe instruxit, de quibus Plato et Xenophon rettulerunt.
Callias ter uxorem duxit, primam Glauconis filiam (cuius nomen nescimus) ex quo Hipponicus anno fere 421 natus est; alteram Ischomachi et Chrysillae filiam (cuius nomen nescimus). Hoc matrimonium perquam infelix fuit, nam vix uno praeterito anno etiam socrum Chrysillam in domum suam duxit amatricem. Uxor iuvenis, talis vitae pertaesa, se suspendere tentavit, sed cum hoc parum succederet, e domo effugit. Postea autem Callias Chrysillam quoque, tertiam uxorem, expulit, quae quidem se ex eo gravidam esse dixit. Callias puero nato se patrem esse primo infitiatus sed postea confessus est.
Herennia Cupressenia Etruscilla
Vita
Pauca nota nobis de vita Herenniae sunt, ut de ceteris aliis uxoribus principum viventibus saeculo tertio. Verisimile est eam ex genere senatorio esse natam. Ubi Decius et Herennius profligati confectique proelio apud Abrittum sunt anno 251, Herennia regni procurationem in locum filii Hostiliani, qui ad usque mensem Novembrem eodem anno regnavit, cepit. Nomen Augustae retinuit etiam regnante Treboniano Gallo atque nummi eam effingentes usque ad annum 253 cusi sunt.
Callias (Hipponici filius)
Callias non solum pecunias sed etiam potentiam publicam ex parentibus hereditate accepit. Ex matre, cum Pericle eiusque filiis, fratribus uterinis, familiaritate coniunctus erat. Ex patre, Callias ad sacram Cerycum familiam pertinuit daduchique munere functus est, quod ei et honorem et quaestum parabat; ex patre etiam proxenus Lacedaemoniorum erat.
Uxor altera Calliae re vera viduata erat morte primi mariti Epilyci, hominis locupletis, cui duas filias pepererat. Epilyco mortuo anno 413 Callias cum Andocide oratore de harum filiarum (e quibus iam altera mortua erat) adoptione contendere incepit. Quae inimicitiae adeo processerunt ut Callias anno 400 vitam Andocidis perdere conaretur. Inpietatis enim accusavit Andocidem, quod in Eleusinis sacris ramum supplicationis in ara Dei posuisset. Andocides autem bene se defendit: Calliam ipsum in subreptum hunc ramum in ara posuisse.
Castrum Sanctae Lucis
Castrum Sanctae Lucis (deinde Fanum Sanctae Lucis) (Italiane: Santa Luce) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 720 incolarum, in Regione Tuscia ac in Provincia Pisana situm. Incolae Lucenses vel Sanctalucenses appellantur.
Academia internationalis Volapük
Academia Augusti Kerckhoffs
Scopus fuit adiuvare linguae inventorem Ioannem Martinum Schleyer ut idioma sat complicatum quam efficacissime emendaretur. Tatius Carlevaro comissionis membra secundum hierarchiam ita tradidit: Cifal Schleyer ante procuratorem (dilekel) Augustum Kerckhoffs Francogallum quos experti linguistici duodecim sequebantur. Illis academicis classis primae (kademals) porro adiungendi erant tam academici secundae classis (kademels) quam academici epistulares (kademans). Summatim delecti XXXI in consilio essent. Sedes commissionis electa est Lutetia.
Schleyer Augusto Kerckhoffs indulgebat, ut consilium tale ad tempus solum fungeretur et forma definitiva in congressu posteriori invenitur; conventus iste anno 1889 Lutetiae est habitus. Insuper permissum est, ut Kerckhoffs viros VII sibi libere eligeret. Periodica academiae fuerunt una ex parte circulare rectoris (Zulags), alia ex parte folia a Kerckhoffs ipso curata (Le Volapuk).
Grammatica linguae Volapük alia a Kerckhoffs iam ex anno 1887 exarata profunde differebat a versione originali Schleyerana. Ut querelae inter viros illos sedarentur, convocatum est ad congressum tertium Lutetiam diebus inter 19 et 21 Augusti 1889.
Schisma
Lutetiae statuta nova Academiae approbata sunt, cuius essent conficere grammaticae et verborum thesauri emendationem maiorem. Nihilominus iam ante 1889 Kerckhoffs cum Schleyer conflixerat, quippe qui reformationem maximam in animo habuisset. Sermonem Volapük utique faciliorem reddendum esse Schleyer obstinatus negavit. Domno Kerckhoffs tamen contigit, ut Schleyer non iam nova vetare posset. Tunc Schleyer academiam dissolutam esse declaravit.
Anno 1890 Schleyer ipse novam academiam Constantiae fundavit cuius membra IL discipuli fidelissimi fuerunt. Consilium hoc autem vix activum fuit; res relatae in periodico "Volapukabled lezenodik" monstrant delectos fideles (e.g. Hungarum Izor Gebaur) omnes decisiones Ioannis Martini Schleyer sine ulla critica approbavisse. Post annum 1893 de ista academia omnino siletur.
Waldemario Rosenberger duce ex anno 1892, pristino academiae praeside, nova commissio Petropoli praeconia idiomatis Idiom Neutral edicebat. Finis academiae officialis anno 1895 venit, quando nomen mutatum est ad "Akademi Internasional de Lingu Universal". Iosepho Peano praeside consilium inde ab anno 1915 pervulgabat idioma Latino sen fleksio et renominatum est Academia pro Interlingua. Itaque annis 1890 academiae duae simul exstiterant, academia Germanica et academia Russica. Mox autem ambabus academiis motio viva defuit.
Academia nova
Academia orthodoxa Constantiae congregata officialiter numquam dimissa est. Itaque die 5 Ianuarii 1901 medicus Arie de Jong Batavus se academiae applicavit. Anno 1921 petivit a Cifal Alberto Sleumer ut reformationes minores in iingua fieri liceret. Anno 1931 academia edidit glossarium novum et grammaticam recentiorem, quibus tres auctores fuerunt nempe de Jong, Sleumer et Iacobus Sprenger Helveticus. Unde nata est lingua Volapük altera, quae motionem paulum revivificavit. Et hodie academia statum idiomatis novum proponit vulgatque. Cifal Ioannes Schmidt anno 1972 dixit linguam conservandam esse praesertim tamquam phaenomenon linguisticum, quamvis linguae auxiliaris partes non iam ageret. In interreti praesentur situs proprius cum periodico "Vocis Volapük" (Vög Volapük).
3247 Di Martino
3247 , olim designationibus 1981 YE, 1968 HR, 1979 HO1, et A909 BL agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Stationem Anderson Mesa (Observatorium Lowell) versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3247 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Huit Femmes
Huit Femmes  (scilicet Latine Octo mulieres) est pellicula a moderatore cinematographico Francico Francisco Ozon ducta secundum opus scaenicum eiusdem tituli a Roberto Thomas scriptum et anno 2002 edita. In hac pellicula, quae enarrat de viri homicidio et de octo mulieribus familiae suae qui hunc virum scilicet necare potuerunt, agunt:
Corona Schröter
Vita
Corona filia altisona tibia Gallica canentis fuit, qui mox post partum filiae Varsoviam Lipsiamque petivit. Ibi symphonicacus summus Ioannes Adam Hiller eam educavit musica cantuque. Iam anno 1765 publice cantavit in spectaculis quibusdam, quae vocabantur "Großes Konzert".
Corona forma pulcherrima usque annum 1777 in concentibus theatrisve sese producebat. Goethio mediatore cantatrix aulica ducissae Annae Amaliae creata est. Partes principales agere solebat in scaenis amatoriis a ducissa institutis: ibi prima Iphigenia Goethiana erat; in spectaculo Erlkönig ingenium suum monstrabat etc. Scaenis istis deficientibus in aulam ipsam Vimariensem sese contulit ubi docebat musicam picturamque necnon ipsa notas imaginesque componebat.
Libellus cantilenas 25 habens anno 1786 Vimariae editus est. Anno 1905 Gubenae monumentum primum in eius honorem erectum est.
Nexus externi
🇬🇷
2312 Duboshin
2312 , olim designationibus 1976 GU2, 1943 DH, 1971 QJ, 1972 TJ7, 1973 YE2, 1975 CF, et 1976 JN agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Franciscus Thomas
Franciscus Thomas (natus in  Frederick County die 3 Februarii 1799; mortuus in Frankville die 22 Ianuarii 1876), causidicus, fuit rerum politicarum peritus  Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1841 usque ad annum 1845 Terrae Mariae gubernator fuit. Praeterea Thomas multos annos in Camera Repraesentantum Civitatum Foederatarum populi legatus fuit (1831-1841 et 1861-1869).
2312 Duboshin
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2312 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Arie de Jong
Arie de Jong [natus 1865, mortuus 1957) medicus Batavus et idiomatis Volapük reformator magnus fuit.
Labores pro lingua mundana
Annis 1920 reformationes urgentissimas in lingua Volapük faciendas duci linguistico (cifal) Alberto Sleumer proposuerat, qui inceptis istis annuit. Lingua ipsa laboribus his multo volubilior facta est, radices verborum facilius intelligibiles. Postea de Jong etiam glossarium magnum linguarum Volapük et Theodiscae exaravit et grammaticam pretiosam. . Insuper Novum Testamentum convertit anno 1952. .
Periodicum amicis linguae Volapük in Nederlandia dicatum quoque edidit (Volapükagased pro Nedänapükans), quod suggestui tractationum propriarum fuit et motionem Volapük resuscitavit. Cum Sleuer et Iacobo Sprenger Helvetico membrum fuit Academiae minoris Volapük quae dicebatur.
Albertus Sleumer
Albertus Sleumer (natus 1876, mortuus 1964) sacerdos Catholicus Germanus et secundus Cifal annis inter 1912 et 1948 fuit.
Labores pro lingua mundana
Linguam Volapük didicit anno 1892, post la sic dictam periodum aureum istius linguae, Ioanne Martino Schleyer docente. Iste linguae inventor eum ducem motionis novum anno 1910 nominavit. Post mortem primi ducis linguistici anno 1912 Sleumer ei successit.
Arie de Jong proposuit Alberto Sleumer reformationes linguae Volapük urgentissimas iam anno 1921 qui iis notionibus salubribus annuit. Cum anno 1929 elaboratio finita esset Iacobum Sprenger Helveticum arcessebant ad emolumentum necessarium grammaticale terminandum. Isti tres homines quasi Academiae minoris munera subierunt. Anno 1934 a Sleumer ipso iura Cifal minuta sunt, anno 1948 Sleumer praesidium iinguisticum deposuit.
Sleumer in ecclesiasticis rebus
Sleumer linguam Latinam volubilissime calluit et glossaria Latini ecclesiastici duo pretiosa ad usum Germanophonorum exaravit: Kirchenlateinisches Wörterbuch anno 1926 e Latino in Theodiscum et postea Deutsch-kirchenlateinisches Wörterbuch e Theodisco in Latinum. Quod lexicon alterum anno 1962 auctum reeditum est ad usum participum in Concilio Vaticano Secundo.
Scireburna
Scireburna, Anglice Sherborne, est urbs comitatus Dorcestriae in Anglia meridioccidentali situm. Episcopi Scireburnensis dioeceseos ibi sedebant ab anno 705 usque ad 1075. Ibi nundinae tenebantur ab anno 1148, mercatus autem ab anno 1240.
Saint-Romain (Carantonus)
Saint-Romain (Occitanice Sent Roman) est commune Francicum 549 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Patata
Patata seu papas est tuber a prima origine America Australi. (Plantae binomen est Solanum tuberosum.) Partes plantae edules sunt bulbi seu tubera seu poma, quae e radice subterranea crescunt. Haec tubera ab Hispanis in Europam denique in alias terras continentes a Carolo Clusio primum saeculo decimo sexto importata sunt. Planta primum decori habita, denique alimentum maximi momenti facta est.
Galterius camerarius
Galterius (natus anno circiter 1130; mortuus die 25 Octobris 1205) fuit camerarius iuxta regem Francicum Ludovicum VII ab annis fere 1150/1159 et magnus camerarius in aula Philippi II ab anno 1196 usque ad mortem.
Galterio iussu regis Ludovici nupsit Avelina de Nemosio, filia Ursonis de Nemosio, quo mortuo Galterius dominus de Nemosio factus est. Galterius fuit frater Stephani qui episcopus Meldensis anno 1162 et archiepiscopus Bituricensis anno 1171 electus est.
Ex Avelina Galterius genuit:
Parnasus
Parnasus (Palaeograece Παρνασός, Neograece Παρνασσός), 2 455 metris altus, est mons Graeciae in mythologia sacer.
Blesium (discretiva)
Blesium seu Blegiumpotest:
Vira (Arigia)
Vira  est commune Francicum 172 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
9184 Vasilij
9184 , olim designationibus 1991 PJ3, 1981 UJ27, et 1988 TR4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium Europaeum Australi versato, repertus est.
Regiones statisticae Sloveniae
Slovenia omnia divisa in duodecim Regiones statisticas (Slovenice Statistične regije). Hae regiones non divisiones administrativae sed unae statisticae sunt.
9184 Vasilij
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9184 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Castelnau-sur-l'Auvignon
Castelnau-sur-l'Auvignon (Gasconice Castèthnau d'Auvinhon) est commune 159 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
705 Erminia
705 , olim designationibus 1910 KV, 1948 HA, 1951 AU, A895 TA, et A905 VG agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Aemilio Ernst in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Stalbridge
Stalbridge est oppidum comitatus Dorcestriae in Anglia meridioccidentali situm. Ibi nundinae et mercatus tenebantur ab anno 1290.
Castrum Bibonae
Castrum Bibonae (alia nomina: Bibona, Bibone Castellum ) (Italiane: Bibbona) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 250 incolarum, in Regione Tuscia et in Provincia Liburnensi (Labronica) situm. Incolae Bibonenses appellantur.
Alexander Dumas (filius)
Alexander Dumas (Francice Alexandre Dumas fils; natus Lutetiae die 27 Iulii 1824 - obiit apud Marly-le-Roi die 27 Novembris 1895), Alexandri Dumas et Mariae Catharinae filius haud legitimus, fuit scriptor scaenicus Francicus etiam ob mythistoriam La dame aux camélias notus. Anno 1875 Dumas in Academiam Francicam cooptatus est.
Vita
Annos XVII natus, postquam ludos Parisienses "Collège Bourbon/Lycée Condorcet" reliquit, in vestigia patris litteraria intravit poeseos libello praetitulato »Péchés de jeunesse«. Patrem in Hispania et Africa Septentrionali iter facientem comitatus est; reversus edidit mythistoricam phantasticam »Histoire de quatre femmes et d'un perroquet« (1847) quae lectoribus alliciebat. Sequebatur series fabularum Milesiarum: »Le roman d'une femme« (1848), »Césarine« (1848), »La dame aux camélias« (1848), »Le docteur Servans« (1849), »Antonine« (1849), »Trois hommes forts« (1850), »Tristan le Roux« (1850), »Diane de Lys« (1851), »Sophie Printemps« (1853), »La boîte d'argent« (1855), »Vie à vingt ans« (1856). Inter haec omnia physiognomiam specialem habet tantummodo »La dame aux camélias«, quippe quod opus secundum naturam confectum sit. Agitur de historia vix exaggerata meretricis Mariae Duplessis Parisiensis, qui phtisi laborans mortua est. Ei valde plausum est. Id, censura superata, fama augebatur quando anno 1852 in tragoediam mutatum in diversis scaenis Parisiensibus productum est. Tum Franci artem suam dramaticam Realismo oblatam coepisse arbitrabantur. Revera Dumas socialia peccata splendide observans technicam dramaticam et dialogos captantes protulit. Tamen pulchritudo formae pravitatem argumenti ne celet.
In duobis dramatibus »Diane de Lys« (1853) et »Le demimonde« (1855) similia tractantur modo satirico, quo facilius hominibus speculum facinorum ante oculos poni posset. Mulierum partes in societate agendae saepe argumenta dramatica dederunt, phaenomena interdum cum lapsibus descripta. Sint mentionis digna haec: »Le fils naturel« (1858); »Le père prodigue« (1859); »L'ami des femmes« (1864); »Le supplice d'une femme« (1865, cum Aemilio de Girardin); »Héloïse Paranquet« (1866, cum Durantin); »Les idées de Madame Aubray« (1867); »Une visite de noces« (opus sat audax et malignum!) et »La princesse Georges« (ambae res anno 1871); »La femme de Claude« et »Monsieur Alphonse« (ambae res anno 1873); »L'étrangère« (1877); »La princesse de Bagdad« (1881); denique eius optima dramata »Denise« (1885) atque »Francillon« (1887).
Mors impedivit, quominus terminaretur »La route de Thèbes«, opus contra Henricum Ibsen directum. Dramatum omnium editio anno 1898 confecta est octo in tomis.
Insuper theoriam suam de mulierum iuribus muneribusque necnon de legislationis erroribus in mythistoria »L'affaire Clémenceau« (1864) deposuit et in pluribus pamphletis velut »Lettres sur les choses du jour«, »Recherches de la paternité«, »L'homme-femme«, »Tue-la!«, »Les femmes qui tuent et les femmes qui votent« (1872–83), »Le divorce« (1880). Etiam in dramatum praefationibus res litterarii valoris magni creavit. Tamen quaestiones has emancipatorias in se contradictionibus plenae sunt.
Alexandrum Dumas maioris momenti fuisse ad technicam scaenicam emendandam constat. Amicitias colebat, hominibus auxiliabatur, vitam politicam autem vitabat. Anno 1875 academianus creatus est.
Saint-Saturnin (Carantonus)
Saint-Saturnin est commune Francicum 1'323 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Barum (Circulus Uelzen)
Barum commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Uelzen est. Ad Barum etiam vicus Tätendorf-Eppensen atque Hoystorf villa pertinent. Ab anno 2011 Barum ad Bevensen-Ebstorf commune generale pertinet.
Historia
Ecclesia Bari saeculo 13 aedificata est. Fuit postea pars Ducatus Luneburgensis. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis 1810 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Ab anno 1946 Barum pars Saxoniae Inferioris est. Anno 1972 vicus Tätendorf-Eppensen cum Baro coniunctus est. Anno eodem Barum etiam pars communis generalis Bevensen factum est. Quod autem anno 2011 cum aliis communibus ad commune generale Bevensen-Ebstorf coniunctum est.
Vasingtonia (discretiva)
Vasingtonia aut Washingtonia haec dissimilia possunt significare:
Hieronymus Benzo
Hieronymus Benzo, vulgo Girolamo Benzoni (natus Mediolani anno 1519; in Hispania anno 1570 mortuus), fuit Italicus viator ac rerum gestarum scriptor.
3248 Farinella
3248 , olim designationibus 1982 FK, 1933 UN1, 1950 TK4, 1955 NC, 1956 VM, et 1976 GF1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Stationem Anderson Mesa (Observatorium Lowell) versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3248 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Cenatum (discretiva)
Cenatum potest:
Lingua Iavanica
Lingua Iavanica (rite basa jawa, IPA [bɔsɔ dʒɔwɔ]; vulgo Cara jawa, IPA [tjɔrɔ dʒɔwɔ]) est lingua populi Iavanici ex media et orientali insulae Iavae regioibus, in Indonesia; sunt praeterea greges loquentium secundum septentrionale Iavae occidentalis litus. Lingua Iavanica est sermo patrius plus quam 98 millionum hominum, plus quam 42 centesimae totius numeri incolarum Indonesiae.
Lingua Iavanica est una ex linguis Austronesiis, sed praesertim non arte conecta cum aliis linguis et difficilis in genera descriptu.
Linguae artissime cognatae cum lingua Iavanica sunt linguae Sundana, Madurensis, Balinensis, aliaeque linguae vicinae. Plurimi loquentes Iavanenses lingua Indonesiana quoque utuntur, genere linguarum Malaicarum solito, ob fines publicos et commerciales, et cum Indonesiis non Iavanicis communicare.
Sunt Iavanice loquentes in Malaesia (praecipue in civitatibus Selangor et Johor) et Singapura contracti. Nonnulli homines generis Iavanici in Surinamia (Surinamia, colonia Nederlandica, usque ad 1975) lingua creola de Iavanica descendente utebantur.
Prunelli-di-Casacconi
Prunelli-di-Casacconi (Lingua Corsa  i Prunelli di Casàccuni) est commune Francicum 156 incolarum (anno 2012) praefecturae Corsicae Superioris in regione australi Corsica.
Olympus
Olympus (Graece ), 2917.727 metris altus, est mons Graeciae omnis excelsissimus.
Mythologia
Olympus sedes esse censetur duodecim deorum dearumque Olympicorum saepe sic enumeratorum: Apollo, Ceres (Graece Demeter), Diana (Graece Artemis), Iuppiter (Graece Zeus), Mars (Graece Ares), Mercurius (Graece Hermes), Minerva (Graece Athena), Neptunus (Graece Posidon), Sol (Graece Helios), Venus (Graece Aphrodite), Vulcanus (Graece Hephaestus), Vesta (Graece Hestia), Bacchus (Graece Dionysus).
Primi homines, qui culmen montis Olympi attinxerint, fuerunt Christus Cacalus, Fridericus Boissonas et Daniel Baud Bovy. Ad id die 2 Augusti anno 1913 pervenerunt.
Vigor Bovolenta
Vigor Bovolenta (Portu Viro die 30 Maii 1974 natus; Maceratae repente inter certamen die 24 Martii 2012 infarctu cordis mortuus) fuit follis volatilis lusor Italianus.
Caphereas
Caphereas (Neograece: Καφηρέας), olim Caphareus sive Caphereus (Καφηρεύς), est pristinus demus Euboeae in Graecia 1013 incolarum (status: 2010), qui nomen a promunturio Caphereo prope sito traxit. Sedes demi fuit Amygdalea. Ab administratione reformata anno 2011 (vide: Libellus Callicratis) pars est Carysti demi, cuius est "unitas popularis" (δημοτική ενότητα).
Ad promunturium Caphereum, quod est acutis scopulis periculosissimum, classis Graeca Agamemnone duce a Troia rediens a rege Euboeae Nauplio, ut filium Palameden a Graecis interfectum ulcisceretur, allecta est, ubi naufragio periit.
Hodie promunturium etiam nomine "Capo d'Oro" (Κάβο ντόρο, promunturium aureum) notum est.
Temporibus Dominii Nigropontis Arbanitae Caphereae et aliis insulae meridianae locis sedes collocaverunt, quorum lingua adhuc auditur.
Parallelogrammum virium
Parallelogrammum virium, in physica, describit compositionem plurium virium modo vectoribus ut unam vim efficiunt.
Cenatum Sancti Martini
Cenatum Sancti Martini (alia nomina: Cenatum Inferius) (Italiane: Cenate Sotto) est oppidum Italiae et municipium, circiter 3 450 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Bergomati situm. Incolae Cenatenses appellantur.
Aufidus
Aufidus  (alia nomina: Aufantum, Aufens, Aufentum, flumen Cannam) (Italiane Ofanto) est fluvius Italicus, qui per Lucaniam, Apuliam, Campaniamque regiones 170 chiliometra patet.
Historia
Quintus Horatius Flaccus in Carmininubus suis scripsit: Sic tauriformis volvitur Aufidus, qui regna Dauni praefluit Apuli, cum saevit horrendamque cultis diluviem meditatur agris, ut barbarorum Claudius agmina ferrata vasto diruit impetu. (IV, XIV); etiam in Exegi monumentum aere perennius: Dicar, qua violens obstrepit Aufidus.
Cannae, apud Aufidum fluvium praeclara ob homonymam proelium, (Proelium Cannense).
Fluvii tributarii
Hydrographia dextera pars:
Hydrographia sinistra pars:
Studland
Studland est oppidum comitatus Dorcestriae in Anglia meridioccidentali situm. In hac paroecia comprehenditur insula Brownsea.
7 Augusti
7 Augusti est dies 219ª anni (220ª in annis bissextilibus) in Calendario Gregoriano. 146 dies manent.
Secundum Calendarium Romanum, est ante diem septimum Idus Sextiles, quod a.d. VII Id. Sext. abbreviatur.
Scrinium cordis Annae Britonum ducissae
Scrinium cordis Annae Britonum ducissae est capsa aurea versibus Francogallicis inscripta anno fere 1513 facta. Ibi olim inclusum est cor Annae reginae Francorum ducissaeque Britonum, die 9 Ianuarii eiusdem anni mortua. Scrinium a principio Namnetis in palatio ducum Britonum servatum est. Scrinium tempore rerum novarum Francicarum, vestigiis cordis abiectis, Lutetiam missum est ad perfundendum. Nihilominus in bibliotheca Nationali celatum, deinde Namnetis remissum est ubi hodie in museo Dobrée servatur. Textus versuum sic legitur:
Saint-Séverin
Saint-Séverin (Occitanice Sent Severin) est commune Francicum 793 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Cox (Garunna Superior)
Cox est commune Francicum 343 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Taygetus
Tāygetus (Graece ) est mons Graeciae. Mons est maximus Peloponnesi et Laconiae. Nomen originavit de figura mythologica Graeca Taygete, vel Taygete mythologica nominata est de monte. Et Taygeti nomen iit de lingua aliqua locuta in Graecia antequam locutores Graeci venerunt in Graecia. Elevatio maxima est 2 405 m. Messenia a Laconia dividit.
Praga
Praga (Bohemice Praha) iuxta flumen Multaviam sita iam ab saeculo nono usque ad tempora nostra est caput Bohemiae, postea Rei publicae Bohemicae; hac enim in urbe cum Universitate Carolina Pragensi anno 1348 condita tum praecipue principes, reges, praesides una ex parte, altera vero ex parte episcopi, archiepiscopi sedes habuerunt.
Res gestae
Celebres sunt Defenestrationes Pragenses annorum 1419, 1483, 1618 et fortasse 1948 (Ioannes Masaryk).
Anno 2000 (anno millennii, qui dicebatur), ut culturalis Europae hereditas praecipue honoraretur, novem urbes electae sunt, inter quas et Praga, quae titulo capitis culturalis Europaei exornatae sunt.
Religio
Ab anno 973, Praga sedes episcoporum Pragensium est, ex anno 1344 vero archiepiscoporum. Archidioecesis Pragensis veterrima dioecesis Bohemiae est. Ecclesiae Catholicae Romanae ecclesia cathedralis est Ecclesia sancti Viti in Arce Pragensi. Pragae sunt multa monasteria, quibus clarissima sunt Archiabbatia Brevnoviensis Ordinis Sancti Benedicti, veterrimum monasterium Cechiae, et Monasterium Strahoviense Ordinis Praemonstratensis, ubi sepultus est Sanctus Norbertus, fundator eiusdem ordinis. Praga est sedes magni magistri Ordinis militaris crucigerorum cum rubea stella.
Commeatus
Aëroportus internationalis Pragensis, anno 1937 incepta, ab anno 2012 ad honorem Venceslai Havel appellata, iuxta Ruzyně iacens in suburbiis Pragensibus, a media urbe 10 chm. ad occidentem versus distat. A statione ferriviaria principali (Praha hlavní nádraží) tramina tam ad omnes Cechiae partes quam ad urbes Europae nonnullas vehuntur, videlicet Berolinum (horis 4.5 attactum), Monacum, Vindobonam, Varsaviam, Budapestinum, Cassoviam, Turicum, Spalatum, Moscuam (horis non minus quam 28 attactam).
Ferriviae subterraneae Pragensis metropolitanae tres lineae constructae sunt (quarta iam proposita), longitudine tota 65 chm, stationibus 61, inter quas itinera 589 200 000 per annum fiunt. Ferrivia strataria Pragensis ab anno 1879 curribus equorum ope vectis, ab anno 1899 curribus electricis agit, lineis 22 diurnis et 9 nocturnis, per quas itinera 324 200 000 per annum fiunt. Laophoria lineis fere 130 circumeunt.
Marmarium
Historia
Tempore Romano Marmarium portus erat ad Marmor Carystium e lapidicinis prope Carystum elicitum avehendum.
Friburgum Brisgoviae
Friburgum Brisgoiae seu Brisgoviae (Theodisce: Freiburg im Breisgau) est urbs Germaniae 214 000 incolarum, terrae Badeniae-Virtembergiae quarta, sedes episcopalis. In media silva Hercynia situm, aquis fluvii Dreisam lautum, caelo dicitur frui omnium Germaniae oppidorum tepidissimo.
Historia
Friburgum anno 1120 condidit Dux Conradus I de Zaringia ut emporium aliorum dicione immunem, unde trahit nomen suum, quod Theodisco sermone 'oppidum liberum' significat. Vice humilis loci ecclesiae, cuius ex cathedra Bernardus Claraevallensis populum ad expeditionem sacram alteram excitaverat, anno 1200 Ducis Bertholdi V iussu magna ecclesia cathedralis succrescebat, mirum opus stylo Gothico qui dicitur potissime signatum, quod tria post saecula anno 1513 tandem perfectum atque rite consecratum usque ad nostros dies sui aevi testatur animum sublimem.
Stirpe Zaringia anno 1218 exstincta, Comites de Urach regnum acceperunt seseque in posterum Comites de Friburgo praedicaverunt, Friburgensibus autem nolentibus, qui anno 1368 pretio 20 000 nummorum argenteorum suam libertatem emerunt ut se ipsos sub gentis Habsburgae confugerent potestatem atque dicionem.
Latebant enim montis illius in profundis conditae, quem apte Schauinsland, i.e. 'Despice in terram', vocant indigenae, venae argenti, quas civitas in nummos equinos ('Rappenpfennig') dictos cudit, ut summa opulentia viveret seque cum Basilensibus Columbarensibus Brisacensibus monetariam daret in societatem, quoad cuniculos deplevit.
Fridericus IV de Habsburgo cum anno 1417 urbis portas patefecisset antipapae Ioanni XXIII apostolica sede depulso, ab imperatore Sigismundo proscriptione imperiali multatus est. Anno 1457, Adalbertus VI Austriae Archidux nec non Anterioris Austriae dominus Litterarum Universitatem Alberto-Ludovicianam Friburgi constituit. Anno 1498, Comitium imperiale a Maximiliano I imperatore convocatum etiam Friburgi sedit.
Reformatione fidei intacta civitas Catholicae Ecclesiae tali constantia servavit cultum ut Erasmus Roterodamus princeps litterarum una cum Basileae magistratibus illius in moenia se confugere censeret. Belli tricennalis bellorumque insequentium tempora violenta Friburgum per varios casus redigerunt in potestatem Austriorum Francicorum Suecicorum Hispanorum, ne omnes dicamus.
Urbs pace Novimagensi anni 1679 coronae Francicae committitur, pace Ryswicensi anni 1697 redditur Habsburgensibus. Cum de successione Austriae dimicetur, Ludovicus XV Friburgum tormentis bellicis oppugnat militemque Gallicum moenibus introducit, qui praesidio denique deducto monimenta solo adaequat. Napoleo anno 1805 totam Brisgoviam et Mortingiam Magno Duci Badeniae addicit. Anno 1827, instituta est archidioecesis Friburgensis, quae urbem sede Romanae Ecclesiae archiepiscopi ornavit.
Tertium Imperium Friburgum quoque arripuit: Nazisti universitatem subiecerunt Martino Heidegger rectore, nocte illa anni 1938 quae crystalli dicitur synagogae ignes intulerunt, anno 1940 reliquos Iudaeos ad castrum Gurs Francicum atrocemque fatum scelerato animo asportaverunt. Friburgum poenas luit factorum, cum Bello Orbis Terrarum II bombis aeronavium dire atque saepius verberatum sit. Quae paene totam urbem antiquitate venerabilem deleverunt, sola ecclesia excepta, quoad pace composita Francicamque post occupationem denique restituta est eo fere splendore quo antea excelluisse constat.
Res publicae
Aestate anni 1992 consilium municipale Friburgense decrevit ut omnia aedificia, quae in terra municipali erectura sint, parvo energiae modo uterentur. Convectra solaria in tectis ponenda sunt, quae aquam calidam et energiam solarem praebeant, et parietes fenestrae portae ita struendi sunt ne nisi minimus calor perdatur.
Ecclesia Catholica Romana
Friburgum est sedes archiepiscopalis. Archidioecesin Friburgensem his diebus ministrat archiepiscopus Stephanus Burger.
Studia et artes
Quae Friburgi resederunt universitates, sicut Universitas studiorum Friburgensis Brisgaudiae, et collegia et academiae eorumque studiosi quorum numerus ad 30 000 attinet, vitam cotidianam aspectumque urbis magnopere afficiunt. Inter quas primum locum tenet Alberto-Ludoviciana illa antiquitate et facultatum varietate insignis. Accedunt academia paedagogica, academia musica, Instituta Planckiana Immunologiae, et iuri poenali internationali indagandis.
Musica non solum docetur, sed etiam tractatur a diversis orchestris et choris. Celebratur Officina experimentalis artis acusticae (Theodisce: Experimentalstudio für akustische Kunst), anno 1969 condita, ob opes in musicam seriam recentiorem propagandam collatas.
Friburgi turma pediludiaris vocatur SC Freiburg, quae cum Karlsruher SC et SV Waldhof Mannheim inter praecipuas Badeniae turmas nominanda est, et post longum minoris momenti aevum ab anno 1993 decies in Prima divisione foederali ludit.
Commeatus
Habet Friburgum parvulos quosdam canales qui Bächle ('rivuli') appellati vias secant, quorum aquis incendia exstinguere sitemque equorum sedare solebant. Aestate aëra refrigerant animosque praetereuntium strepitu delectant. Fama fert studiosum, quicumque inconsiderantia aut ebrietate adductus pede in canalem ingreditur, Friburgensem uxorem esse ducturum.
Mesericum
Mesericum (Polonice Międzyrzec Podlaski, Germanice Meseritz) est urbs circiter 17'100 (anno 2014) incolarum in Podlachia Inferiori (Polonia).
Haec urbs anno 1477 condita est.
Prato-di-Giovellina
Prato-di-Giovellina (Lingua Corsa U Pratu di Ghjuvellina ) est parvum commune Francicum 44 incolarum (anno 2012) praefecturae Corsicae Superioris in regione australi Corsica.
Saint-Simeux
Saint-Simeux est commune Francicum 570 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Stanislaus Todorov
Stanislaus (Stanko) Georgii f. Todorov (Bulgarice Станко Георгиев Тодоров, natus die 10 Decembris 1920 in oppido Klenovik Perunopoli in provincia, mortuus die 17 Decembris 1996 Serdicae) fuit rerum politicarum peritus Bulgaricus.
Carpathus
Carpathus sive Carpathos (Graece, Turcice Kerpe, Italiane Scarpanto) est insula et demus Graeciae circiter 6550 incolarum (status 2010), inter Rhodum et Cretam et in catena insularum Dodecanesi sita, secunda huius archipelagi quod ad superficiem pertinet.
Stanislaus Todorov
Iuventus et munus
Todorov iam iuvenis sodalis factionis communisticae factus est. Inter secundum bellum mundanum bellator tectus contra magistratum praesidis ministrorum Bogdanis Filov certavit, quod cum Germania nazista foedus signavisset. Post bellum finitum Todorov moderator factionis communisticae, quae tum rerum potiebatur, factus est.
Carpathus
Loci natura
Carpathus est una ex insulis quae montes Peloponnesi cum monte Tauro in Turcia austro-occidentali coniungunt ac simul Aegaeum mare a Mediterraneo terminant. Insulae vicinae sunt Rhodus (46 km in boreo-orientem versa) et Casos (6 km in austro-occidentalem versa); a septentrione freto latitutidinis 100 metra et altitudinis fere 1.5 metra separata est insula Saria non habitata. Longitudo maxima a septentrionibus in meridiem est 48 chiliometra, latitudo maxima paene 12 chiliometra assequitur, latitudo minima minus quam 3.5 km. Montes glabri, partim pinis consiti insulam a septentrionibus in meridiem transeunt. Cum montes in parte insulae septentrionali circiter 600 m assequantur, in insula media mons nomine Cale Limne (Kαλή Λίμνη, "lacus bonus") seu Lastus usque ad 1215 m oritur, qui una cum Attabyro (Αττάβυρος) Rhodio est summus mons Dodecanesi. Pars in meridiem versa primo tumulosa, denique plana. Silvae olim uberes magna ex parte incendiis consumptae sunt.
Stanislaus Todorov
Cursus honorum
Annis 1952 - 1957 administer agriculturae erat et annis 1954 - 1990 legatus ad parlamentum Bulgaricum fuit. Ab anno 1962 praeses vicarius consilii ministrorum factus die 17 Iulii 1971 ipse Primus minister Bulgariae Theodoro Zivkov successit. Hoc magistratu ad diem 16 Iunii 1981 fungebatur, deinde praeses parlamenti Bulgarici fuit. Hunc magistratum fungens feliciter pro dimissione Theodori Zivkov nitebatur. A die 6 ad usque 17 Iulii 1990 pro tempore Praeses Bulgariae erat. Tum ad usque 1994 Factionem Socialisticam duxit, ut Communistae nunc vocabantur.
Carpathus
Mythologia et historia
Mythologia Carpathum patriam gigantis Iapeti et Carpathium mare sedem Protei esse vult. Etiam Prometheus hic vixisse dicitur.
Barbaira (Atax)
Barbaira est commune Francicum 733 incolarum (anno 2010) praefecturae Atacis in regione australi Occitania et Ruscinone.
Carpathus
Mythologia et historia
Homerus insulam "Crapathum" vocat: Οἳ δ' ἄρα Νίσυρόν τ' εἶχον Κράπαθόν τε Κάσον τε [...], Hymnus Homericus in Apollinem Delicum (v. 43) insulam "ventosam" (Κάρπαθος ἠνεμόεσσα) dicit.
Dores quattuor civitates condiderunt: Posidium (Ποσείδιον, hodie Pigadia), Arcesiam (Αρκέσεια, hodie Arcasa), Brycum (Βρυκούς, hodie Brucunta) et Nisyrum (Νίσυρος, hodie forse Ta Palatia, Saria), quare Strabo insulam "Tetrapolim" vocavit. Tum insula maxime fecunda erat. Ab anno 478 a.C.n. socius fuit Athenarum in Foedere Delio, postea particeps fortunarum Rhodi insulae fuisse videtur.
Secuta sunt imperia Romanorum, Byzantii, Francorum et Equitum Rhodiorum, dum demum sub dicionem Imperii Ottomanici venit. Una cum aliis Dodecanesi insulis anno 1912 ab Italianis occupata est, in quorum locum anno 1943 milites Germani successerunt.
Anno 1944, militibus Italianis Germanisque deductis, cum fames insulam vexaret, septem piscatores navicula Aegyptum navigaverunt auxilium petituri. Una septimana post in nave Britannica redientes incolis famelicis cibos et medicamenta apportaverunt. Monumentum in portu Phoenicii (Φοινικι) facinus forte memorat. Anno 1948, demum Carpathus civitati Graeciae adiuncta est.
Die 23 Maii anno 2006 prope insulam duo aeroplana militaria generis F-16 "Falcon", unum Graecum unum Turcicum, inter se collisi sunt. Causa fuit controversia de confiniis inter Graeciam et Turciam adhuc non soluta, quae iam pluries paene bellum concitavit. Pigadiae monumentum prope portum situm gubernatorem Graecum interfectum admonet.
Enoch Ludovicus Lowe
Enoch Ludovicus Lowe (natus in Frederick Terrae Mariae die 10 Augusti 1810; Urbe Novo Eboraco accurate in Brooklin mortuus die 23 Augusti 1892), causidicus, fuit rerum politicarum peritus  Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1851 usque ad annum 1854 Terrae Mariae gubernator fuit.
Carpathus
Administratio
Usque ad annum 2010 Carpathus nomo vel praefecturae Dodecaneso attributa erat. Demum Carpathum necnon commune Olympum continebat. Anno 2010 administratione reformanda (vide: Libellus Callicratis) regionalis Carpathi unitas in regione Aegaeo Australi formata est, ad quam insulae Carpathus, Casos, Saria et plures insulae minores Aegaei maris pertinent. Ex tunc omnis insula Carpathi unus demus factus est, Olympus Carpathi demi pars (δημοτική ενότητα). Pristini demi nunc sunt "unitates populares" (Graece: δημοτική ενότητα), quae communium ante 2010 terminos sequuntur et amplius in "unitates locales" (Graece: τοπική κοινότητα) divisae sunt, quibus est consilium locale cum praeside. Locus medius est Carpathus urbs sive Pigadia.
Stephanus de Nemosio (episcopus Noviomensis)
Stephanus de Nemosio (mortuus 1222) fuit filius illius Galterii qui camerarius magnus regibus Francicis Ludovico VII et Philippo II meruit. Stephanus episcopus Noviomensis ante annum 1188 electus est. Anno 1193 in Daniam profectus est ut matrimonium inter Philippum regem et Ingeburgem suaderet; mox Compendii mense Novembri cum aliis Philippi proximis annullationem matrimonii ob consanguinitatem favebat.
Couret
Couret est commune Francicum 218 incolarum (anno 2012) praefecturae Garunnae Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Iurisprudentia
Iurisprudentia, sive theoria legitima, est theoreticum studium naturae legum. Iurisprudentiae studiosi legum naturam in forma generalissima explanare et profundiorem comprehensionem ratiocinationis analogiaeque legitimae, systematum legitimorum, institutorum legitimorum, partes et idoneam adhibitionem legum in societate exhibere conantur.
Iurisprudentia moderna saeculo 18 sumit suum initium, animum ad principia iuris naturalis, civilis necnon gentium appulsura. Iurisprudentia generalis in duas catervas dividi potest, secundum genus quaestionis ab academicis responsurum, et secundum theorias iurisprudentiae, scholas sententiarum philosophicarum, prout his quaestionibus responsum optimum reddatur. Philosophia iuris temporum recentiorum, quae in iurisprudentia generali versatur, quaestiones affert iuri systematique legali internas, iuris ut institutionis socialis quae ad maiorem contextum socialem et politicum, in quo exstat, pertinet.
Hic commentarius internoscit tres sententiarum catervas in iurisprudentia generali. Ferunt enim sententiae in iure naturali antiquo innixae modum exstare legumlatorum potestatem rationaliter et aeque coercentem et ordinantem. Fundamenta iuris per rationem accessa sunt, videlicet ex his naturae legibus leges humanae valorem suum assequuntur. Iurisprudentia analytica eam iuris naturalis confusionem recusat, in qua iuris, quod revera est, a iure, quod esse debuerit confunditur. Usui perspectus neutralis et linguae descriptivae suffragatur, cum aspectus systematum legalium indicantur. Theorias iurisprudentiae comprehendit, velut positivismum legalem, cuius fautores nexum inter legem et mores haud necessarium esse arbitrantur; porro putant vim legis ex factis socialibus fundamentalibus oriri ; realismus legitimus, quae usum legum mundi realis id, quod lex sit, determinare argumentatur, legesque valere quia iudices, legumlatores, causidici sic iudicant. Iurisprudentia normativa in theoriis ius aestimantibus versatur, nempe quid iuris scopus sit, quae moralium politicarumve theoriarum genera fundamentum legi exhibeant. Non modo quaestioni, quid lex sit, respondere conatur, verum etiam determinare periclitatur, quid iuris functio esse deberet, quae acta humana legibus sanciantur, et quo pacto puniantur.
Licet multa
Licet multa est encyclica epistula  papae Leonis XIII  episcopis Belgicis data et die 3 Augusti 1881  promulgata. In ista encyclica papa de Ecclesia Catholica Belgica et de pugna inter Ecclesiam et Civitatem Belgicam de religione in disciplinis scripsit.
Robertus II (comes Drocensis)
Robertus (natus anno circiter 1153; mortuus die 28 Decembris 1218) fuit filius natu tertius Roberti I comitis Drocensis neposque regis Francorum Ludovici VI (germanus igitur regis Philippi II). Iuxta Philippum in tertiam expeditionem sacram militavit. Anno 1210 iuxta fratrem Philippum episcopum Bellovacensem in expeditionem sacram contra Albigenses participavit.
Licet multa
Historia
In querelis scholasticis in Belgio agebatur de instructione religiosa generatim, quibus interfuerunt et scholae publicae et auctoritates ecclesiasticae. Namque fautores instructionis non confessionalis cursum neutralem et ab Ecclesia segregatum praetulisse videbatur. Papa encyclicae exarandae impulsus est rixis primis instructoriis saevientibus annis inter 1878 et 1884. Postulaverunt enim ecclesiastici, ut discipuli continuo religiosa docerentur.
Adhortatio in fidei unionem
Leo XIII summus pontifex in introductione consuetudines optimas pristinas et catholicorum domesticorum fidem sublineabat. Praesertim laudabatur infantium eruditio in ludo litterario, quae fundamento esset in gymnasia, collegia superiora et universitates. Tamen se res negligere nolle imbribus atris imminentibus neque sineretur divisio christifidelium Belgorum minans. Itaque Belgii primas operam quoquo modo daret ad schisma vitandum.
Exhortatio
In fine episcopus Romanus monet Belgii primatem ut ipse vigil prime pro hominibus pugnaret quorum iuventutis instructio est. Scientiarum atque rerum scholicarum adiutores semper manerent uniti et firmi in fide tradenda.
Norbertus Wójtowicz
Norbertus Wójtowicz (Polonice: Norbert Wójtowicz, Plock natus die 1 Decembris 1972 est historicus Polonus et theologus.
Entente
Entente (Francice foedus, consensus) est:
Saint-Simon (Carantonus)
Saint-Simon est commune Francicum 206 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Pizzulum
Pizzulum (alia nomina: Castrum Piczoli) (Italiane: Pizzoli) est oppidum Italiae et Municipium, in Regione Aprutio et in Provincia Aquilana situm.
9187 Walterkröll
9187 , olim designationibus 1991 RD4, 1990 EZ3, et 1990 GC1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Lutz D. Schmadel et Freimut Börngen, astronomis apud Observatorium Karl Schwarzschild versatis, repertus est.