cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agatha Christie
Agatha Maria Clarissa Christie fuit scriptrix fictionis inquisitoriae Anglica, a nonnullis regina scelerum dicta.
De vita
Nata Agatha Mary Clarissa Miller Torcaii die 15 Septembris 1890 patre Americano, matre Anglica. A qua tantum erudita Lutetiae se musicae studiis dabat, quae tamen propter primum bellum mundanum exortum absolvere nequivit. Inter bellum Agatha anno 1914 Archibaldo Christie nupsit. In valetudinario et apud medicamentorum tabernam aegrorum ministrae munere functa multa de venenis didicit.
Anno 1920, The Mysterious Affair at Styles, primam mythistoriam suam, feliciter edidit. Postea duodeseptuaginta mythistorias scripsit. Personae clarissimae ab ea creatae sunt Hercules Poirot et Domina Marple.
Anno 1928 Agatha divortio facto in oriente peregrinata est, ubi multa vidit, quae mythistorias, velut Murder on the Orient Express et Murder in Mesopotamia, concitaverunt. Ibi quoque notitiam archaeologi Maximi Mallowan fecerat, cui mense Septembri 1930 nupsit.
Anno 1971 a regina Elisabeth II Agatha Christie in Ordinem Imperii Britannici accepta est.
Wallingford in oppido die 12 Ianuarii 1976 ictu mortua est.
Belogradum
Belogradum vel Belgradum (Serbice Београд = Beograd 'urbs alba'), tempore Imperii Romani Singidunum, Hungarice Nándorfehérvár, est urbs Europaea circiter 1 670 000 incolarum, caput Serbiae. Nomen e saeculo nono in usu est; temporibus Romanis Singidunum vocabatur.
Historia
Anno 584 Singidunum ab Avaris expugnatum est. Ab anno 1919 usque ad 2003 Belogradum et Iugoslaviae caput fuit.
Religio
Belogradum est sedes archidioecesis.
Gravedo
Gravedo, vel hodiernis vocibus medicis rhinitis acuta catarrhalis et nasopharyngitis et acutus rhinopharyngitis viralis et acuta coryza, est viralis superioris systematis respiratorii morbus, praecipue a rhinoviris et coronaviris effectus. Ea est communissimus inter homines morbus. Communes gravedinis notae sunt pharyngitis, rhinitis, congestio nasalis, sternumentum, et tussis, aliquando cum comiunctivitide, myalgia, fatigatione, lassitudine, capitis dolore, debilitate musculorum, impotentia tremoris, et anorexia. Extremae per gravedinem febris fatigatioque sunt rarae, licet usitatiores per influenzam, aliam superioris systematis respiratorii infectionem, cuius notae notis gravedinis simillimae sunt (Eccles 2005), quamquam severiores (Nordenberg 1999).
Morbi indicia solent post circa septem dies non comparere, sed usque ad quattuordecim durare possunt, infantibus et parvulis graviora quam adultis. Quamquam morbus lenis et definitus esse solet, gravedine laborantes saepe auxilium medicorum confirmatorum petunt, medicamentis libere coemptis utuntur, et interdum scholam laboremve amittunt. Gravedinis societati per annum pretium magnopere remediorum sumptu et "productivitatis" amissae horis stat. Non sunt antiviralia ad contagionem curandam medicamenta rite approbata; omnia gravedinis medicamenta sunt exempla curationis palliantis, quae morbi notas solum extenuat. Etsi nonnulla remedia "alternativa," sicut megapotio vitamini C, echinacea, et zincum proposita sunt, non sunt eorum efficacitatis firma argumenta (American Lung Association 2005); ergo nullum ab Administratione Ciborum et Medicamentorum (Anglice Food and Drug Administration) vel Europaea Medicamentorum Administratione (Anglice European Medicines Agency) approbatum est. Ad contagionem impediendam, lavatio manuum monstrata est efficax.
Morbi notae
Post contagionem, replicatio viralis post octo ad duodecim horas incipit (Gwaltney & Hayden 2006). Morbi notae mox evenire possunt, et ferme post duo ad quinque dies post contagionem, quamquam raro solum ante decem horas post contagionem (Hamilton n.d.). Primum gravedinis signum saepe est pharyngitis. Aliae notae communes sunt rhinorrhea, congestio nasalis, sternumentum, et tussis. Haec indicia aliquando cum myalgia, fatigatione, lassitudine, capitis dolor, debilitate musculorum, vel anorexia eveniunt (Common Cold Centre 2006); ea ferme sua sponte solvuntur post septem ad decem dies, sed nonnulla in viginti-unum dies persistunt (Heikkinen et al. 2003). Infantulis, puerulis, et quibus tabaco utuntur, morbi notae possunt esse severiores, et possunt includere febrim et urticariam (American College of Allergy, Asthma & Immunology n.d.; American Lung Association 2005; Canadian Lung Association 2006; Canadian Pediatric Society 2005a; National Institute of Allergy and Infectious Diseases 2006; Nordenberg 1999).
Causa et mollitia
Gravedo saepissime efficitur ab contagione unius ex plus quam centum serovaribus rhinoviri, generis picornaviri. Alia vira gravedines moventia sunt coronavirus, humana parainfluenzae vira, respiratorium virus syncytiale humanum, adenovira, enterovira, et metapneumovirus (Clinical Knowledge Summaries Service 2007; The Merck Manual Online 2005). Quia sunt multa virorum genera distincta, quae praeterea perpetuo mutantur, nullo modo fieri potest gravedinis immunitatem consequi.
Fabula vetus, iam communis, gravedinem contrahi docet cum quis diu caelo frigido exponitur, velut pluviae aut gelui hiberno (Zuger 2003). Quamquam gravedines sunt tempestivae (plures per hiemem eveniunt), investigationes hactenus non probaverunt exponi in caelo frigido, etiam refrigerari, augere mollitiam infectionis; quod in se habet variationem tempestivam potius ostendere mutationem morum, sicut tempus intus auctum iuxta alios (Douglas, Couch, & Lindgren 1967; Douglas, Lindgren, & Couch 1968; Dowling et al. 1958; Eccles 2002; National Institute of Allergy and Infectious Diseases 2006). Quod attinet ad causam notarum gravedinis similium, investigatores in Common Cold Centre Universitatis Cardiff (Common Cold Centre 2006) studium fecerunt ut temparetur hypothesis acute refrigerare pedes initium notarum gravedinis efficere (Johnson 2005; Smith 2005). Repperit significanter maior numerus hominum refrigeratorum notas gravedinis evolvit quattuor vel quinque dies post refrigerationem. Concludit initium notarum gravedinis ab acuta pedum refrigeratione effici potest. ICAM-1, receptor ad quem se rhinovirus ligat ut cellulas inficiat, numero et receptivitate multis stimulis respondens, pulvere pollineque non exclusis, augetur. An caelum frigidum, cum variis humiditatis gradibus, possit esse stimulus similis, est investigandum.
Pathophysiologia
Virus gravedinis homines duobus modis inter se communicant: in primis contagione salivae vel secretionum nasalium hominis infecti, vel rectá formá aerosolii a tussibus sternutamentisque generata, vel ex superficiebus contaminatis (Kolata 2007). Morbi notae non requiruntur a virali effusione vel transmissione; aliqua subiecta asymptomatica vira in culturis nasalibus exhibent (Department of Health, Government of South Australia 2005). Usitatus viri aditus est nasus, sed possunt esse oculi, per derivationem in nasophyringem et tum per ductum nasilacrimalem, unde ad intimum nasum et regionem adenoidorum refertur. Virus tunc se adfigit ad receptorem ICAM-1, qui est in superficie cellularum membranae nasopharyngis, ad quam receptor in superficiali viri aditu advenit. Multi viri receptores adsunt in cellulis adenoidi. Postquam se ad receptorem adfixit, virus vehitur in cellulam, ubi infectio statim initium capit (Gwaltney & Hayden 2007). In singulis sanis et immunocompetentibus, gravedo septem diebus cessare solet (Gwaltney & Hayden 2006).
Morbi complexiones
Gravedo opportunisticas coinfectiones vel superinfectiones sicut bronchitidem acutum, bronchiolitidem, croup, pneumoniam, sinusitidem, otitidem mediam, et fauces strepitantes generare potest. Homines quibus sunt chronici morbi nis, sicut asthma et COPD (Anglice), sunt praecipue propensi. Gravedines acutas asthmae, emphysemae, et bronchitidis chronici exacerbationes efficere possunt (Clinical Knowledge Summaries Service 2007; Gwaltney & Hayden 2006; The Merck Manual Online 2005).
Morbi tractatio
Gravedo plerumque solvitur ultro per septem ad decem dies, sed aliae notae possunt persistere ad viginti unos dies (Heikkinen et al. 2003). Absunt medicamenta vel remedia herbalia quae temporis spatium morbi certo praecidere possunt. Curatio saepe datur formá medicamenti doloris et aliarum notarum, ut aeger adlevetur et implicationes nocentesque sequelae circumscribantur.
Commendationes
Curationes quae notas adlevant includunt: analgesicas, decongestantes, et res quae tusses supprimunt, antihistaminas generationis primae sicut brompheniraminam, chlorpheniraminam, diphenhydraminam, et clemastinam
Antibiotica
Antibiotica, quia sola bacteria oppugnant, effectum salutarem contra gravedinem non habent.
Antivirales
Non sunt gravedinis medicamenta antiviralia rite approbata.
Medicinae gravedinis
Sunt variae medicinae pro tussibus quae postulantur notas levare. Hae medicinae mucolyticas, expectorantes, antitussivos, antihistamina, et anticongestantes includunt. Non autem commendantur pro usu puerulorum (UpToDate Inc. n.d.).
Prohibitio
Optimus gravedinem prohibendi modus est manus penitus ordinatimque lavare, et oculos, nasum, faciem tactas vitare. Sapones antibacteriales virus gravedinis non adficiunt; quod particulas viri removet est mechanica manuum lautorum sapone actio (Public Health Agency Canada 2008). Gravedo a multis viris variis efficitur, quae frequentissime per reproductionem mutantes stirpes virales quae perpetuo mutantur gignunt; prospera ergo immunizatio est non verisimilis.
Epidemiologia
Infectiones in superiore tractu respiratorio sunt communissimi morbi contagiosi adultorum et adulescentium, qui duas ad quattuor infectiones respiratorias per annum patiuntur (Garibaldi 1985). Pueruli sex ad decem gravedines per annum patiuntur; pueri in scholis ad decem per annum (National Institute of Allergy and Infectious Diseases 2006; Simasek & Blandino 2007). In Hemisphaerio Septentrionali, casus gravedinum sunt autumnali hiemalique tempore maiores, et plurimae infectiones inter Septembrem Aprilemque incidunt. Haec ratio tempestiva fortasse incipium anni scholastici ostendit, vel maius tempus cum homines intus iuxta alios sint, casu transmissionis viri augenti (National Institute of Allergy and Infectious Diseases 2006).
Etymologia et historia
Gravedinis in multis linguis verbum similitudini notarum gravedinis notarumque actus caelo frigido exponendi respondet. Sic omnes linguae Romanicae:
Sic etiam in lingua Graeca: κρύο [kryo] 'frigidum', (το) κρυολόγημα [(to) kryológēma] 'gravedo'; in lingua Theodisca: kühl 'frigidum', abkühlen 'frigore tangi'; in lingua Croatica (una ex linguis Slavicis): hladno 'frigidum', prehlada 'gravedo', in lingua Hungarica (Finno-Ugrica): hűvös seu fagy seu hideg 'frigidum', hűl 'frigore tangi', fázik 'frigerare', meghűlés seu megfázás 'frigeratio'.
Sic etiam in lingua Havaiana, una ex linguis Polynesiis: anu 'frigidum', anu 'gravedo, gravedine laborare'.
In Britanniarum Regno, Unitas Gravedinis (Anglice Common Cold Unit) anno 1946 abs Consilium Investigationis Medicae (Anglice Medical Research Council) constituta est. Haec unitas cum voluntariis laboravit, quos variis viris infecit (Schneider 2004). Rhinovirus ibi repertum est (Tyrrell 1988). Decennio 195 exeunti, investigatores unum ex his rhinoviris in cultura carnis (Anglice: tissue culture) aluerunt, quia in fertilibus pullorum ovis non crevit—ratio pro multis aliis viris adhibita. Decennio 198, haec unitas monstravit curationem cum interferon per incubationem rhinoviro contagionis morbum aliquantum prohibere (Tyrrell 1987), sed efficax curatio evolvi non potuit. Unitas clausa est anno 1989, duos annos postquam investigaverat proprietates pastillarum gluconatis zinci ad gravedinum rhinovirorum prohibendam curandamque—solum prosperum medicamentum ab unitate factum (Al-Nakib 1987).
In Civitatibus Foederatis Americae, gravedo facit ut 75 ad 100 milliones hominum medicos per annum visant, sumptu $7.7 billionarum aestimatarum. Americani $2.9 billionas in medicamenta libere coempta insumunt, et alias $400 millionas in medicamenta praescripta pro levatione morbi notarum (Fendrick & al. 2003; Garibaldi 1985). Plus quam tertia pars eorum qui medicum consuluerunt praescriptionem antibioticam acceperunt—quod adficit resistentiam antibioticam propter nimium talium medicamentorum usum (Fendrick & al. 2003). Fortasse 22 ad 189 milliona dierum scholae ob gravedinem amittuntur. Parentes ergo circa 126 milliona dierum laboris amittuntur ut ei domi maneant liberosque curent. Quia homines ipsi a gravedinibus tacti circa 150 milliona dierum laboris amittunt, totus gravedinum effectus oeconomicus circa $20 billiona per annum excedit (Fendrick & al. 2003; Garibaldi 1985; National Institute of Allergy and Infectious Diseases 2006).
Investigationes scientificae
Societas Biota Holdings medicamentum evolvit, nunc appellatum BTA798, quod rhinovirus petit; quod medicamentum examinationes clinicas "Phase IIa" nuper complevit. Societates ViroPharma et Schering-Plough medicamentum antivirale, pleconaril, evolvunt, quod picornaviridas petit, quae plurimas gravedines efficiunt; pleconaril iam probatum est in forma per os administrata efficax (McConnell 1999; Pevear et al. 1999). Schering-Plough formulationem per nasum administrandam evolvit quae fortasse pauciores effectus adversos habebit (National Institutes of Health 2007).
Investigatores Universitatis Terrae Mariae, College Park et Universitatis Visconsiniae-Madison genomata omnium generum virorum quae gravedinem efficiunt tabulaverunt.
Drymophloeus
Drymophloeus est genus plantarum florentium in familia Arecacearum. Has comprehendit species:
Ioannes de Montreuil
Ioannes de Montreuil (natus die ignoto – necatus est die 29 Maii 1418, cum Burgundi Ioanne duce Burgundiae ducti Lutetiam caperent) fuit eruditus Francicus, qui vixit initio saeculi XV, nuntius Ludovici d'Orléans et socius Laurentii de Premierfait.
Drymophloeus samoensis
Drymophloeus samoensis est species plantarum florentium in familia Arecacearum, endemica solum in Samoa.
Sresthasiri (princeps Siamensis)
Sresthasiri (เสรษศิริ; natus die 26 Martii 1881; anno 1957 mortuus) fuit princeps Siamensis, filius Naresr et de ea re nepos regis Mongkut.
Cornovii
Cornovii erat antiqua gens Celtica, et Civitas Romana Britannica, quae regiones praesentis Salopiae, et partis Cestriae, et partis Staffordiae, et partis Herefordiae et partis Vigorniae incolebat; finitima australi Dobunni, et occidente Deceangli et Ordovices, et septentrione Brigantes, et oriente Corieltauvi. Caput Cornoviorum erat Viroconium Cornoviorum (Anglice: Wroxeter).
Polynomium
Polynomium (Graece πολύς 'multum' + νόμος 'portio, pars') in mathematica est functio formae
ubi. Numerus n appellatur gradus polynomii. Numeri a_i (qui "coefficientes" dicuntur) saepius sunt in quolibet corpore, vel \mathbb R, vel \mathbb C, vel alio; licet etiam in anello esse, ut anellus matricum quadraticarum alicuius magnitudinis. Algebra elementaria de polynomiis tractat.
Anellus polynomiorum
Possumus addere, subtrahere, et multiplicare polynomia (leges binominales sunt simplissimae multiplicationis regulae), quae operationes semper aliud polynomium faciunt. Divisio vel quotiens duorum polynomiorum autem est functio rationalis (per definitionem) sed non semper polynomium. Polynomia ergo quorum coefficientes sunt in corpore F font anellus, F[x] dictus.
Symmetria
Si n est numerus par et omnes (id est omnibus i imparibus) sunt, tum functio est symmetrica ad axem verticalem, quae aequatione x=0 datur.
Si n est numerus impar et omnes (id est omnibus i paribus) sunt, tum functio est symmetrica ad punctum originis (0/0).
Exempla
Sinemurum
Sinemurum (Francogallice Semur-en-Auxois) est urbicula 4 260 habitantium (anno 2009) praefecturae Collis Aurei in Francia.
Historia
Urbs primo nominatum est (ut Sene muro) in charta institutionis abbatiae Flaviniacensis anno 606. Saeculo XIV duces Burgundiae muros castellumque aedificaverunt. Anno autem 1478 rursusque 1589 a regibus Franciae urbs devicta est; denuo anno 1602 rex Henricus IV muros iussit demoliri.
Wernerus Münch
Munus
Münch rebus politicis historiae sociologiae studebat et anno 1970 probationem accepit. Anno 1974 doctor promotus est et Vechtae universitatis docuit. Ab anno 1978 professor universitatis Osnabrugae studiorum socialium fuit. Post cursum honorum consiliarius societatis Theodiscae Ferroviariae Bruxellis, tum administerii aerarii publici Bulgariae erat. Nunc et consiliarus in Atropatene est.
Cursus honorum
Münch sodalis CDU annis 1984 - 1990 legatus Parlamenti Europaei erat. Anno 1990 administer aerarii publici novae terrae foederalis Saxoniae-Anhaltini nominatus est a Gerhardo Gies (CDU) praeside ministrorum. 4 Iulii 1991 eius Münch eius successor creatus est, cum Gies legatos senatus terrae criminis allatis minatus esset, ut ab honore se recederent. Duos annos post - 28 Novembris 1993 - Münch ipse se recedere coactus est, quod ei praemia maiora administri obiciebantur. Sed haec crimina postea falsa fuisse nota sunt. Februario 2009 Münch CDU reliquit, quod Angelae Merkel praesidis factionis vituperavit, cum ea Ioannem Paulum II papam reprehendisset atque consilia christiana adipisci non studeret.
Sithiporn (princeps Siamensis)
Sithiporn (สิทธิพร; natus die 11 Aprilis 1883; mortuus die 22 Iunii 1971) fuit princeps Siamensis, filius Naresr et de ea re nepos regis Mongkut. Sithiporn machinationi studuit apud universitatem Londiniensem; in Thailandiam reditus fuit politicus et agricola. De rebus agrariis multa scripsit; rem rusticam patriae valde admelioravit.
Prostata
Prostata (Graece προστάτης 'praestans'), olim verumontanum quoque, est glandula exocrina et alveolaris systematis genitalis masculi in cavitate pelvis sita, quae in plurimis mammalibus reperitur. Prostata una cum virum aliis organis sexualibus internis velut vesica urinaria spectanda est. Anatomia et physiologia prostatae inter species mammalium variat, quoque inter vitae partes.
Secernit prostata umorem, qui pars seminis a mare eiaculati est et vecturam seminis intra feminae viis reproductionis magis facilitat, et simul spermatozoida protegit et eis nutrimenta dat. Praeterea epitonium musculare agit. Pendet prostata inditis et nervalibus et endocrineis.
Examinationis prostatae variae methodi notae sunt. Morbi prostatae sunt inflammatio, hyperplasia, cancer.
In feminis inveniuntur prostata feminina glandulae vestibulares minores, quae sunt gonada feminina munere, viribus comparabilis, eiaculationis femininae dotata.
Etymologia
In lingua Graeca antiqua προστάτης ("pro", "stare") praefectus significat. Prostata potest esse vel masculini vel feminini generis. Alia nomina huius glanduale sunt adstans glandula sive adstans sive parastatae sive glandulosum assistens sive assistens glandulosus sive capsula seminalis sive glandulosae prostatae sive prostantes glandulosi sive glandulosi adsites sive prostrates sive parastrata sive parastrates  sive corpus glandulosum  sive testes minores.
Anatomia macroscopica
Prostata magnitudine et forma castaneae vel iuglandi similis est, textura eius contrarie mollis, ut prunus. Circumclusa vero capsula duplice vel fascia prostatica est. Plexus venosus prostaticus inter folias iacet. Supra, versus vesicam directa, basis prostatae (facies superior), diameter eius circiter 3.5 cm, est. Apex prostatae deorsum versus diaphragma urogenitale ostendit, ibi diameter prostatae 7mm - 10mm est. Distantia verticalis circiter 2.5 cm metitur. Praeterea separantur facies anterior una, inferiores et laterales duo, velut dorsalis (sive posterior) una, ubi diameter 20mm est. In anatomia macroscopica dividitur prostata in lobos quinque: lobus anterior (sive isthmus prostatae), lobus dexter, lobus sinister, lobus medius, lobus posterior. Pondus prostatae circiter 18g-20g est.
Ductuli prostatici glandulae numerantur ab triginta ad quadraginta, qui in parietem posteriorem urethrae prostaticae separatim influunt.
Intra prostatam coniunctio trium ductuum fit: pars prostatica urethrae recipit duo ductus eiaculatorii ab ductibus deferentibus de testibus orientibus et vesiculis seminalibus venientes. Hoc loco eiaculatione ineunte semen ab ductibus deferentibus in urethram entrat. Praeterea coniunctio haec epitonium musculare format.
Providentia vascularis
Prostatae sunt areae providentiae tres: plexus capsulae (area externa), vasa parenchymatis (area media), plexus paraurethralis (area interna).
Systema arteriale
Arteriae a posteriore latere orientes in prostatam influentem sunt furculi arteriae vesicalis inferioris, quae sanguinem arterialem ab arteria iliaca interna recipit et, praeter prostatam, vesiculas seminales et partem vesicae inferiorem urinariae sanguine arteriali providet. Nonnumquam arteria prostatica propria ramus maior arteriae vesicalis inferioris visibilis est, et, interdum - ab posteriore (zona centrali) ad anterius (apicem) - rami urethrales, rami capsulares, rami apicales separari possunt. Alii tenuissimum plexum arteriosum confluentem bilateralium ramorum urethralium in sulco prostatico situm descripserunt.
Systema venosum
Venae de prostata superius in plexum venosum vesicalem, inferius in plexum venosum prostaticum (inter capsulam et fasciam situm) currunt. Venae capsulae directe in plexum prostaticum sanguinem venosum mittunt. Effluxus venosus circum plexum venosum nexus cum venis penis ostendit. Videtur res spatiales circum plexum venosum prostaticum momentum distributionis haematogenicae metastasium habere. Sanguis venosus ab plexu venoso in parte in plexum venosum paravertebralem (Batsonianum) fluit.
Systema lymphaceum
Vasa lymphacea ad nodos lymphaticos iliacos externos secundum utramque arteriam iliacam externam et nodos lymphaticos lumbales secundum aortam abdominalem.
Providentia nervalis
Textus prostaticus cum systemate nervoso autonomico per plexum hypogastricum inferiorem nexus est: Fibrae nervales sympathicae, eiaculationis, impulsus ex segmenta L1-L3, trans nervos splanchnicos lumbales, transmittunt. Indita parasympathica autem ab segmenta S2-S5 emergunt. Effectores sunt epithelia glandularia et musculi leves.
Anatomia microscopica
Prostata ex textu connectivo et glandulari constituta est. Sub microscopio 30-40 glandulae tubuloalveolares singulares visibiles sunt. Eae fibris muscularibus levibus inter se nexae sunt.
Zonae
In anatomia microscopica (et iconismo medico) dividuuntur prostatae zonae tres, non numquam quattuor, glandulis supra singularibus dictis formantur: Zona peripherica, zona centralis, zona transitionalis, (rarius) zona fibromuscularis.
Cavitas pelvis virilis
Situs virum ab feminis divertit: In viris organis sexualibus internis, feminis contrarie, pars minor constituunt. Ibi invenitur anterius et superius vesica urinaria, posterius rectum. Peritoneum inter vesicam et rectum format plicam, excavationem rectovesicalem. Praeterea ductus deferentes duo, vesiculae seminales
Circumiecta prostatae
Prostata infra vesicae urinariae basem et supra diaphragma urogenitale cum musculis sphincteribus invenitur. Superius cervix vesicae in prostatam se proicit. Prostata superne ab parte prostatica urethrae transitur. Format illa intra prostatam colliculum seminalem cum ostiis fissuraeformibus tribus: utroque latere utriusque eiaculatorii ductus, duobus, in medio autem utriculi prostatici unico, qui feminarum vaginae respondet. Pars prostatica urethrae inter duo transitus musculares iacet: Supra collum vesicae urethrae, infra musculi sphincteres. Prostatae anterius symphysis pubica inferior, inter symphysem et prostatam ligamentum puboprostaticum cum musculo puboprostatico, distantia inter prostatam et symphysem 18mm - 22mm metitur; superius et ante vesicam sitam spatium retropubicum invenitur. Posterius prostatae rectum situm est. Utroque in latere crura musculi levatoris ani porriguntur.
Intra prostatam pars prostatica urethrae currit, longitudo eius 18mm - 32mm metitur, in senectute, hyperplasia causa, non raro plus quam 40 mm.
Physiologia
Prostata est pariter glandula accessoria systematis genitalis masculini et epitonium musculari inter mictionem et eiaculationem. Eiaculatum ex 1-3% sperma (spermatozoidis) et 97-99% semen (liquore seminali) constitutum est. Prostata glandula liquoris seminalis partem generat. Gubernatur organum systematibus et autonomico et endocrineo.
Prostata glandula
Prostata est glandula exocrina, quod est glandulam liquorem trans ductum secernere, cotidiano 1-2 ml. Prostatae secretum 15%-30% eiaculati est. Sine eiaculatione secretum cum urinis efluit. Praetera cellulae prostaticae antigenum prostaticum specificum in sanguinem et eiaculatum liberant.
Secretum prostatae
Secretum videtur simul liquidus et fere lacteus et continet enzymum phosphatasis. Formatio enzymi phosphatasis hormontibus androgenis pendet. Inveniuntur quoque zincum et acidum citricum. Valor pH 6.3 - 6.5 (pH physiologicum (neutrale): 7.4) secreti paululum acidus est.
Fibrae musculorum levium
Contractio musculorum levium prostatae et inditis sytematis autonomici (contractio autonomica) et substantiis pharmacologicis (contractio non autonomica) respondet. Graviores contractiones ibi sensum tensionis generare vel etiam obstructionem urethrae instituere potest. Contractiones autonomicas receptoria adrenergica alpha 1 efficiunt. Substantiae momentum contractonis non autonomici habentes sunt noradrenalinum et endothelinum 1, minus endothelinum 2 et endothelinum 3, paululum dopaminum.
Antigenum prostaticum specificum
Enzymum antigenum prostaticum specificum (ASP) una cum secreto ab glandulis secernitur et fluidum seminale additur, praeterea in parte in sanguinem liberatur. Adhibentur valores ASP decursum cancri prostatae persequendi, nec dignoscendi. Enzymi munus physiologicum vero est semini liquidofaciendi, ut spermatozoida in viis genitalibus femininis de semine adhuc protegente liberetur.
Prostata epitonium
Coniunctione ductuum intra prostatam fluxus fit, quidem duplex, sed aut urinarum ex vesica urinaria aut, trans ductum eiaculatorium seminis et liquoris ex testibus et vesiculis seminalibus. Ductus eiaculatorii angustia causa sperma velocitam propulsoriam acquirit.
Actiones physiologicae circum eiaculationem
Actio late reflexus sexualis est. Tres partes distinguitur: Emissio: Primum secernuntur contractionibus musculorum levium ab prostata et vesiculis seminalibus liquores, qui intra partem prostaticum urethrae accumulant. Haec sub gubernatione nervorum partis sympathici per iam supra mentionem facta receptoria alpha 1 fit. Una, duo secunda ineunte contractiones sunt numerosae. Deinde prostatae ipsae non pars eiaculationis est: Impleto urethrae prostaticae semine, ita nervis et musculis sceletalibus basis penis numerose incitatis, eiaculatio seminis per clausuram colli vesicae urethrae et apertura musculorum sphincterum et contractiones frequentia 0.8/s numerosae musculorum urethram cingentium fit. Orgasmo denique, sensu in cerebro orto, contractiones musculorum pelvis non voluntariae et numerosae quoque concurrunt.
Gubernatio physiologica
Effectus nervosi, endocrinei, et pharmacologici ad prostatae functiones spectant.
Systema nervosum autonomicum: Praecipue effectus receptoria adrenergica alpha 1 exercent, exigui receptoria alpha 2 vel beta. Systema endocrineum: Non solum androgena, ut testosteronum et dihydrotestosteronum momentum habent, sed etiam oestrogena, prolactinum, et hormon crescentis. Pharmacologia: Quaedam substantiae, extra systemata dicta, effectus, ut contractiones musculares "non adrenergici", exercent.
Prostata in vitae cursu
Infantibus prostata haud procreata apparet, pondus circiter 5g est. Pubertate tamen ineunte conspicue crescit et forma castanea et bifida, velut pondus (18-20g) adsumit. In senectute, hodie non raro iam ab anno 40 nato, effectibus aequilibriorum hormontum mutatorum, iterum crescit, dum hyperplasia, incremento numeri cellularum prostaticarum, causa observatur.
Einhardus
Einhardus aut Eginhardus (natus circa annum 770 in pago Maingau apud Francofurtum ad Moenum ; mortuus die 14 Martii 840 in monasterio Seligenstadt) fuit rerum gestarum scriptor, eruditus, Alcuini successor ut magister supremus scholae ad aulam Carolinam et imperatoris Ludovici Pii consiliarius.
Prostata
Examinatio
Prostatae investigationes diversis modis notae sunt: clinica, iconismo medico, biopsia.
Examen digitale rectale
Palpatione prostatae, cum digito palpante, trans rectum, mutatio structurae sentire queat.
Einhardus
Vita
In Fuldensi coenobio eruditus mox ad aulam Caroli Magni pervenit. Eginhardus forma indecora imperatoris gratiam sapientia doctrinaque suis invenit, ut anno 806 legatus Romam mitteretur. Etiam velut molitur et positor emminebat et agnomine biblico Beseleel, tabernaculi conventus architecti (Ex 31,2), coronatus est. In Aquisgranensi ecclesia cathedrali facienda moderator princeps fuit. Michelstadt (in Hassia) et Seligenstadt (ad Moenum) basilicas erigi post annum 827 iussit, quarum vestigia nostris temporibus adhuc multa. Ludovicus Pius quoque laborem eius magni aestimavit et anno 815 Michelstadt aream monasterii construendi accepit. Cui fini reliquiae sacrae Marcellini et Petri martyrum acquisivit; tamen coenobium Mühlheim (Obermulinheim) ad Moenum fluvium condidit cui aliquando nomen Seligenstadt (oppidum beatorum) datum est. Ibi cum uxore Emma (sive Imma), episcopi Bernardi Wormatiensis sorore quadam, vitam degebat.
Prostata
Prostatae morbi
Inflammatio prostatae nominatur prostatitis. Incrementum cellularum prostatae seniorum vocatur hyperplasia prostatae benigna. Calculi prostatici sunt concrementa intraductalia prostatae glandulae. Gravis morbus huius membri in homo est cancer prostatae.
Indicia morbi
Francus Sacchetti
Francus Sacchetti (nobili loco nato natus familia oriunda e Florentia circa annum 1330 Ragusii olim libera res publica hodie urbis ad Croatiam pertinentis; mortuus Fani Sancti Miniati apud Pisas anno 1400) fuit scriptor et poeta Italicus primae Renascentiae.
Prostata
Prostatae morbi
Indicia morbi possunt esse sunt: haematuria (sanguis in urina vel eiaculato), odynorgasmia (dolor), tumescentia glandulae examinatione digitali palpatae, tumescentia nodorum lymphaticorum (iuxta regionem pubicam sita), valores sanguinei communtatae (ASN et al.), conmutiones structurales iconismo medico visae.
Paulus dal Pozzo Toscanelli
Paulus dal Pozzo Toscanelli (natus anno 1397 Florentiae; ibidem mortuus die 10 Maii anno 1482) fuit medicus, mathematicus, cartographus Italicus, qui de itinere ad Indiam per occidentem scripsit. Qua re eum rerum gestarum scriptores eum sui generis praecursorem Christophori Columbi putant. Lunae crater Toscanelli nomen eius fert.
Prostata
Prostatae morbi
Prostatitis
Dividuntur inflammationes prostatae in acutam, chronicam (bacterialem), inflammatoriam sine symptomatibus, syndroma dolorosum pelvis chronicum (prostatitidem non bacterialem chronchicam). Vicinia aliis structuris causa inflammatio prostatae mature dolorem abdominalem vel rectalem vel perinealem perficere potest. Prostatitidem non raro ab pubertate tota in virum vita occurrere videtur.
Hyperplasia incrementum numeri cellularum significat, quod in senectute, iam ab quadraginta annis observari potest. in hyperpasia prostatae imprimis cellulae iudxta urethram (zona transitionalis) incrementum numeri ostendunt. Symptomata hyperplasia causa sunt nycturia (mictio nocturna), dysuria (mictio impedita). Tamsulosinum inhibitor receptoriorum alpha 1 remedium commendatur.
Cancer prostatae
Saepe cancer prostatae ab regiones superficiales, sub capsula, emanat, rarius ab zona centrali.
Historia
Descriptio diligens prima medico Italico Nicolao Massae (1489-1569), saeculo 16 attribuitur. Paulo post Ambrosius Paraeus (1510-1590) prostatam organum proprium, ab vesica urinaria separatum, cognovit.
Thor Hushovd
Thor Hushovd, dictus Deus Tonitrus et Taurus ex Grimstadia (natus Grimstadiae in Norvegia 18 Ianuarii 1978), fuit professionalis birotarius Norvegicus, properationis peritus, et olim unus ex celerrimis mundi properatoribus. Anno 2004, factus est primus birotarius Norvegicus qui tuniculam flavam in Circuitu Franciae gessit.
Die 11 Iulii 2007, pro Manu Crédit Agricole certans, Hushovd vicit quartam Circuitus Franciae stationem, cursum a vico Villare ad vicum Ioviniacum.
Einhardus
Vita
Anno 817 consiliarius imperatoris Lotharii I factus est; anno 830 operam dabat ut rixae filiorum Ludovici impedirentur. Rabanus Maurus inscriptionem pulcram sepulcro Eginhardensi addidit. Commercium epistulare eius in »Bibliotheca rerum germanicarum« editum est. De rigiditate eius ecclesiastica testimonium perhibet »Translatio et Miracula SS. Marcellini et Petri martyrum« (apud »Opera Einharti« domini Teulet, Lutetiae 1840–43). Opus eius magnum autem sine ullo dubio est »Vita Caroli Magni«, quocum consuetudinem contraxerat. Ibi elegantia linguistica et rerum gestarum veritas connubium felix ineunt.
Khechorn Charasriddhi (princeps Siamensis)
Khechorn Charasriddhi seu Kechorn (เขจรจรัสฤทธิ์; 1887–1925) fuit princeps Siamensis, filius Naresr et de ea re nepos regis Mongkut. Is fuit iuris consultus et iudex regni Siamensis.
Ferdinandus Savater
Ferdinandus Savater (natus 21 Iunii 1947) est Hispaniae philosophus, scriptor, interpres, et activista qui contra tromocratia s in Vasconia. Philosophias Benedicti de Spinoza, Friderici Nietzsche et Aemilii Michaeli Cioran studiut et agnosticista erat.
Anno 2000 Praemium Sacharov ut socius ¡Basta Ya! accepit. In Praemium Planetae anno 2008 victor fuit, libro La hermandad de la buena suerte.
Alma mater eius Universitas Complutensis Matritensis et professor eadem universitatis et Universitatis Vasconicae factus est.
King Lear
King Lear ('Rex Lear') est tragoedia a Gulielmo Shakesperio docta. Descensum per gradus in furorem Lear senis pingit postquam regnum, blandimentis corruptus, in partes binis e suis filiis tribus tribuit, qua pro causa omnes damno miserabiliter afficiuntur. Ludus, e fabula traditionali ortus de quodam Leir Britannico, mythologico rege Celtico, qui priusquam Romani advenerunt regnabat, latissime ad scaenam pelliculasque accommodatus est, primis partibus a pluribus e perpolitis orbis terrarum histrionibus cupide appetitis.
Tragoedia confecta est inter annos fere 1603 et 1606, edita in quarto anno 1608, et in editione in folio (titulo Mr. William Shakespeares Comedies, Histories & Tragedies) anno 1623 complexa.
Historia
Lear est octogenarius Britanniae rex. Frustra conatur rerum perturbationem defugere, unde regnum tripartito dividit, filiis Goneril, Regan, et Cordeliae tradens.
Trivia
Opera "Lear" tragoediam Shakesperii sequens a compositore Ariberto Reimann annis ab 1976 ad 1978 facta est.
Thaddaeus Zieliński
Thaddeus Stephanus Zieliński (Polonice Tadeusz Stefan Zieliński; Russice Фаддей Францевич Зелинский, tr. Faddej Francevič Zelinskij), qui dicitur etiam Eheu (in familia nobili Polonica natus die 14 Septembris 1859 in vico Skrypcynci apud Umanam tunc gubernii Kioviensis Imperii Russici et nunc regionis Circassiensis Ucrainae – mortuus est die 8 Maii 1944 in  Schöndorf  Bavariae superioris)  fuit scriptor,  philologus et antiquitatis studiosus Russicus et Polonicus.
Vita et opera
Thaddeus Zieliński, alumnus Universitatis Lipsiensis, anno 1880 in hac universitate gradum doctoris philosophiae pro dissertatione sua de annis ultimis secundi belli Punici obtinuit. Anno 1883 dissertationem pro gradu magistri in Universitate Petropolitana defensit et factus est privatim docens in facultate historico-philologica universitatis illius. Anno 1887 dissertationem de comoedia Atticae antiquae pro gradu doctoris philologiae classicae in Universitate Dorpatensi defensit. Autumno eiusdem anni professor extraordinarius et anno 1890 professor ordinarius cathedrae philologiae classicae Universitatis Petropolitanae factus est, annis ab 1906 ad 1908 etiam decanus facultatis historico-philologicae ibi fuit. Anno 1893 socius correspondens Academiae Scientiarum Petropolitanae electus, ab extremo anno 1916 eius socius honoratus fuit. Res novas Russiae anni 1917 damnavit, et anno 1918 in rem publicam Polonicam sui iuris venit, ubi ad officium professoris et praefecti cathedrae philologiae classicae Universitatis Varsoviensis invitatus fuit. Quum anno 1920 in Russiam revenit, anno 1922 terram illam in perpetuum modum liquit et in Poloniam emigravit, ubi denuo in Universitate Varsoviensi favebat operi. Anno 1933 socius Academiae Litterarum Polonicae electus est. Anno 1939, Universitate Varsoviensi secundi belli mundani causa dissoluta, Zieliński in Bavariam ad filium suum movit, ubi ad mortem suam colebat.
Amoradat (princeps Siamensis)
Amoradat (อมรทัต; natus anno 1886; mortuus anno 1952) fuit princeps Siamensis, filius Naresr et de ea re nepos regis Mongkut. Amoradat fuit adiutor castrensis (aide-de-camp) regis Prajadhipok et ob hanc rem in Civitates Foederatas Americae cum rege properavit anno 1924. Postea fuit legatus Siamensis (annis 1929-1931) apud Civitates Foederatas Americae, rege eo tempore rursus ibi profecto; fuit etiam legatus annis 1932-1935 apud rem publicam Francicam regnumque Belgicum.
Cramum
Cramum sive "flos lactis" est illud lac pinguius quod a lacte aliquamdiu stante separatum super remanet.
De nominibus
Verbum Germanicum Sahne a verbo Latino "sagina" derivatum putatur. Verbum Austrianum Obers indicat id quod est super. Verbum Francogallicum crème scilicet a crami verbo derivatum videtur.
Aglaia elaeagnoidea
Aglaia elaeagnoidea est species plantarum florentium in familia Meliacearum, endemica in Australia (Australia Occidentali, Terra Reginae), Cambodia, India, Indonesia, Malaysia, Nova Caledonia, Papua Nova Guinea, Philippinis, Samoa, Samoa Americana, Taivania, Taprobane, Thailandia, Vanuatu, et Vietnamia.
Metrodorus
Metrodorus est nomen Graecum gestum a compluribus praeclaris viris, in quorum numero sunt:
Aphorismus
Aphorismus (ex Graeco ἀφορισμός 'distinctio, definitio') est dictum scriptumve laconicum et memoria facile custodita forma cogitatum. Nomen, primum in Aphorismo Hippocratis adhibitum, ad alia sententiosa physica dicta tunc admotum est, et deinde ad omnia genera dictorum de principiis philosophicis, morum praeceptis, et litteris.
Aphoristae
Aphorista est, qui aphorismos facit vel conlocat. Incluti aphoristae sunt:
Kula
thumb|200px|Mwali (camulus) Kula (-ae, f.) est mos incolarum quarumdam insularum Papuae Novae Guineae, praecipue in Polaci Bronislai Malinowski libris elaborata. Duodeviginti gentes harum insularum kulam faciebant.
Kula erat commercium torquium e conchis facti (veigun appellati). Homines in caudicis navigabant e sua insula ad fines hospitum, itaque cum ceremonia torques lati sunt. Hospes parvos camos (mwali appellatos) tunc ferebat. Ita dona in circulo navigant e una ad alteram insulam. Dominium horum donorum magnam auctoritatem duci gentis dabat.
Corieltauvi
Corieltauvi, seu Coritani, erat antiqua gens Celtica, et Civitas Romana Britannica, quae regiones praesentis Leicestriae, et Nottinghamiae, et Lincolniae, et Northamptoniae et Warwici incolebat; finitima australi Dobunni et Catuvellauni, et occidente Cornovii, et septentrione Brigantes, et oriente Iceni. Caput Corieltauvorum erat Ratae Corieltauvorum; hodie Leicestria (Anglice: Leicester).
Ioannes Iacobus Boissardus
Ioannes Iacobus Boissardus (natus circa annum 1528 in Vesuntione; mortuus die 30 Octobris 1602 in Mette), fuit doctus et poeta qui Latine scripsit, etiam praeclarus propter suam rerum antiquorum collectionem. Patruus eius erat Hugo Babelus (1474-1556), quocum multos annos in Italia vixit et itinera fecit.
SC Internacional
Sport Club Internacional, sive Internacional (Latine: Internationalis Ludiathletica Consociatio) a 4 Aprilis 1909 in Portu Alacri Brasiliensi pediludii et ludorum athleticorum consociatio et Cella Pannaria Industriosorum est.
Tractatus Garsiae Toletani
Tractatus Garsiae Toletani est liber satiricus circa annum 1099 a scriptore Hispanico Garsia Toletano compositus. Acri subtilique ingenio et iudicio percenset gulam, pecuniae aviditatem et simoniam curiae Papae Urbani II.
De itinere Bernardi Toletani archiepiscopi tractat qui Papae reliquias Albini Rufinique ferre simulat, re autem vera pecunia Legationem Aquitaniae mercari vult.
Poliorcetica (Apollodorus)
Poliorcetica (Graece ) sive "De machinis bellicis" est opus ab Apollodoro Damasceno saeculo II ineunte Graece scriptum et imperatori Hadriano dicatum.
Constitutio Antoniniana
Constitutio Antoniniana die 11 Iulii 212 edicta est a Caracalla imperatore, per quam omnibus Imperii Romani incolis qui viri liberi erant civitas Romana data est exceptis eis qui dediticii appellabantur.
Apollodorus Damascenus
Apollodorus Damascenus fuit architectus qui pro imperatore Traiano magna aedificia construxit et de architectura in lingua Graeca scripsit.
Vita
De Apollodoro Traiani architecto haec tantum scimus. Procopius "Apollodorum Damascenum" pontem trans Danubium inter Pontes et Drobetam pro Traiano construxisse adseverat, et de ponte librum conscripsisse. Historia Augusta architectum Apollodorum dixit pro Hadriano Colossum e situ templi Veneris et Romae removisse. Cassius Dio pontem Danubianum admiravit et plene descripsit, sed, si nomen constructoris dedit, ea res e textu ab epitomatore reiecta est; Dio autem Apollodorum aedificatorem Fori Traiani, Odei, Gymnasii appellat et de disputationibus eius cum Hadriano disserit, qui valde iratus architectum poenae mortis damnavit.
Liber de ponte ab Apollodoro scriptus tempore Procopii etiam superfuit sed hodie deperditus est. Exstat autem liber ("Poliorcetica" sive "De machinis bellicis"), Apollodoro tributus et (secundum scriptorem quemdam Byzantinum) imperatore Hadriano ab auctore dicatus.
Nukualofa
Nukualofa, rectius Nukuʻalofa (Tongane, 'sedes amoris'), est caput regni Tongani. Anno 1986, numerus civium fuit fere 21 300 hominum.
Alexander Dumas (pater)
Alexander Dumas (Francice Alexandre Dumas père; natus Villari ad Collum Retiae praefecturae Axonae die 24 Iulii 1802; obiit Puys in vico Sequanae Maritimae die 5 Decembris 1870) fuit scriptor Francicus, praecipue mythistoriarum historicarum.
Familia
Avus Alexandri Dumas tormentarius fuit in Sancto Dominico, colonia Francica; avia erat serva eiusdem, origine Africana. Horum filius, pater Alexandri, natu servus nigricolor, dux exercituum in primo imperio Francogallico meruit.
Vita
Filius generalis Napoleonici Thomae Alexandri Dumas educationem saepe interrompitam habuit. Annos viginti natus in officium ducis Aureliani venit ubi bibliothecarii munere fungebatur. Id eo momento factum est, quo dramati eius historico Henri III et sa cour (1829) plausum erat. Hoc a multis contemporaneis triumphum Romanticismi super theatrum classicum putatum est. Annis inter 1830 et 1831 sequebantur dramata haec: Stockholm, Fontainebleau et Rome (inspirantibus Goethio et Schillero), Antony, Charles VII chez ses grands vassaux, Napoléon Bonaparte. Levitas et praesentatio facilis in argumentis tumultuosis, phantasia infinita et exprimendi vigor in eius litteris omnes captabant. Creationum multitudo attamen non sufficiebant ad gloriam divitiasque adipiscendas. Lectores quo magis legebant eo vehementius nova postulabant. Itaque Dumas famulos multos instituit, quorum quidam varia sibi asseruerunt, verbi gratia dominus Gaillardet drama La tour de Nesle; etiam Augustus Anicet-Bourgeois saepe auxiliabatur.
Ingenio lucris omnino oblato vitia erroresque in libris iterabantur quoad vanitatem spiritalem, exaggerationes, effectus nimios. Haud pauca ad legendum vix utilia erant. Mentionis digna sint adhuc haec: Térésa (1832); Angèle (1833); Catherine Howard (1834); Don Juan de Marana (1836); Kean, ou désordre et génie (1836); Caligula (1837); Paul Jones (1838); comoediae sat bonae Mademoiselle de Belle-Isle (1839), Le mariage sous Louis XV (1841) et Les demoiselles de St.-Cyr (1843).
Descriptiones itinerum, quamvis hic facetia et phantastica pullularent, summatim legenda sunt. Vias fecit in Helvetia, Italia, Germania, Hispania (anno 1846 tamquam historiographus ducis de Montpensier ad sollemnia nuptiarum celebranda) et in Africa Septentrionalis; postea in Syria Aegyptoque. De his exaravit annis inter 1835 et 1859 opuscula Impressions de voyages, Quinze jours au Sinaï, Le Caucase, voyage. Tum, cum mythistoriae in periodicis apparere solitae sunt, fabulis Milesiis sese magno studio dedicabat. Alexander Dumas, cuius vivendi modus sat sumptuosus fuisse fertur, saepe simul in variis fabulis Romanensibus scribendis operam navabat.
Eodem tempore theatrum condidit (Théâtre historique), ubi etiam propria dramata in scaena proferri iussit. Inter mythistoriarum multitudinem, quae in tota Europa avide atque cupide legebantur, celeberrima sunt haec: Le comte de Monte-Cristo (1844–45), Les Trois Mousquetaires (1844), Vingt aus après (1845) Vicomte de Bragelonne (1847), La reine Margot (1845); insuper: Le chevalier de Maison-Rouge (1846), La dame de Monsoreau (1846). Plura opera (nominatim Le comte de Monte-Cristo, Les trois mousquetaires, La reine Margot) pro scaenis retractata sunt.
Argumentis de virtute ibi raro inveneris, sed opera vix vera utique animum vinciunt et mentem alliciunt. Res novae Francicae anno 1848 diligentiam eius ad breve tempus interruperunt quippe qui neque in partibus senatoris neque in partibus scriptoris politici agendis proficeret. Annis 1850 e.g. publicata sunt (nonnumquam in foliis a Dumas ipse fundatis): Le Mousquetaire et Monte-Cristo), mythistoriae Le dernier roi des Français, Les Mohicans de Paris, Saltéator, La princesse Monaco, Mémoires d'un jeune cadet et Mémoires d'Horace (phantastica de Roma antiqua). In expeditione Italica Dumas diurnarius acierum fuit; postea comitabatur milites Iosephi Garibaldi in Siciliam et Neapolim, de quo pepigit anno 1861 Les Garibaldiens.
Inter restantia opera (paene) historica nonnulla sunt: Jeanne d'Arc (1842), Les Médicis (1845), Michel-Ange et Raphaël Sanzio (1846), Louis XIV et son siècle (1847), Louis XV (1849), Louis XVI (1850). Memorias suas chartis commendavit in Mémoires (1852–54). Post mortem autem publicabantur anno 1872 Grand dictionnaire de cuisine et drama La jeunesse de Louis XIV (anno 1873 in scaenis feliciter productum). Variis locis ei monumenta erecta sunt, e.g. in loco nativitatis et Lutetiae.
Universitas Lotharingiae
Universitas Lotharingiae (Francice Université de Lorraine), est universitas Nanceii et Mettis in Lotharingia anno 2012 condita, e quattuor institutis formata :
Iddhidebsarn (princeps Siamensis)
Iddhidebsarn (อิทธิเทพสรรค์; natus die 16 Ianuarii 1890; mortuus die 19 Februarii 1944) fuit princeps Siamensis, filius Naresr et de ea re nepos regis Mongkut. Iddhidebsarn fuit alumnus Scholae Harrovianae et scholae Bellarum Artium Lutetianae; fuit inter conditores Consociationis Architectorum Siamensium.
Cerbera manghas
Cerbera manghas est parva arbor sempervirens litoralisque ad 12 metra alta, foliis nitidis, atroviridibus, alternis, ovoideis; floribus fragrantibus, corolla alba, tubulari, quinquelobata, circiter tres ad quinque centimetra lata, fauce rosea ad rubram; quinque staminibus, ovario superiori; fructibus ovatis, quinque ad decem centimetra longis, qui maturescentes rubescunt.
Distributio
Cerbera manghas distributionem geographicam ab Insulis Seisellensibus in Oceano Indico ad Polynesiam Francicam in Oceano Pacifico habet. Litoralibus favet habitationibus, saepe in silvis mangalis congregata. Arbor in Havaios aliosque locos tropicos ut ornamentum introducta est.
Vincentius Blasco Ibáñez
thumb|Blasco Ibáñez Vincentius Blasco Ibáñez (Hispanice: Vicente Blasco Ibáñez). Natus Valentiae die 29 Ianuarii 1867; obiit Mentoni die 28 Ianuarii 1928. Fuit Hispanorum scriptorum saeculi XIX maximus.