cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Communitas Valentina
Historia
Anno 1707, in Belli de Successione Hispanica contextu et ope Decretorum Novi Propositi, rex Philippus V Hispaniae Regnum Valentiae et relictas regiones ad antiquam Coronae Aragoniensis, quae aliquod autonomiae retinuerant, pertinentes Regni Castellae structurae, eius legibus et moribus subiecit. Ex hoc statu, instituta et leges e Foris Valentinis creatae abrogatae sunt et linguae Valentinae usus in publicis iurisdictionibus et educatio prohibitus est. Eapropter, cum Domo Burbonica, novum Regnum Hispanicum formatum est perficiendo centralizatione gubernationem tam antiquam quam Domum Habsburgensem Hispania.
Primus conatus attingendae autogubernationis Regioni Valentinae in praesenti Hispania per Secundam Rempublicam Hispanicam, anno 1936, fuit, sed Bellum Civile erupit et autonomisticum inceptum interruptum est. Anno 1977, post Francisci Franco dictatura, Valentia partim autonoma cum Consilii Praeautonomici Regionis Valentianae (Valentine Consell Pre-autonòmic del País Valencià) creatione esse coepit, et anno 1982 autogubernatio denique cum Statuto Autonomiae quod complura autogubernativa instituta sub Generalitate Valentina (Valentine Generalitat Valenciana) creavit ampliata est.
Valentina Statuta Autonomiae clarum fecerunt Valentiam habere propositum hodiernae notionis de Regionis Valentinae autogubernatione e primis autonomisticis motibus (autogubernatione) per Secundam Rempublicam Hispanicam, sed etiam uniendo ea veteri notioni de Valentina identitate ut veteris Regni Valentini (fororum) successor sit. Profecto, post Valentiani Statuti Autonomiae emendationem a duabus factionibus anno 2006 fautam, lex civilis foralis colligitur, utendo veteris regni notione, et cetera, Valentia velut nationalitas, secundum hodiernam notionem, quoque agnoscitur.
Demographia
Valentini secundum mores veteres in locis cum fertili cultura et in cultus terris inferioribus iuxta maximi ponderis flumina (Sucronem, Turiam, Taderem, Vinaloponem), etiam in portuariis urbibus ponderis agriculturali commercio densatur.
Maximi ponderis incolararum sedes, per Romanum tempus, Saguntum aut Dianum, postea in historia, Valentia, Lucentum, Saetabis, Aurariola, Illici, Gandia aut Villa Regia esse solebant, atque nuperrime Saetabicula et Castalia.
Spissitudo incolaria, quae maior in media meridionalique regionibus et minor in septemtrionali et intestina est, ex vetere populi distributione deducitur quae ex orographicis Valentianae terrae proprietatibus et e possibilitate obtinendae agriculturalis irrigatae terrae orta est. Demographia magna industriali activitate, fortasse supra allatae distributionis exceptione, et commercio agriculturaliter deductorum fructuum per saeculum vicensimum in haud litoralibus urbibus velut Alcodio, Ellone, Pago Untiniano, Petrario, Villena, et Valle Solis quoque afficitur.
Ultimis in annis, incolarum densatio in magnis capitibus et eorum territoriis urbanis considerabiliter crevit (v.gr. Torrens, Mislata, Paterniana, Burgus Saltus, Sanctus Vincentius Raspeigensis, etc.) praesertim in omnibus litoralibus urbibus vicisque. Sic, traditionaliter parvuli vici velut Benidormensis aut Turris Vetus considerabile incolarum incrementum (adhuc notabilius per aestivum tempus) propter temporariam periegetarum migrationem passi sunt.
Ideoque, Valentiae demographia in praesenti clare urbana et litoralis est, temporaria periegesi quoque affecta.
Communitas Valentina 4 692 449 incolarum anno 2005 habebat. Inferiori in tabula urbani nuclei cum amplius 50 000 incolarum eodem in anno sunt:
Prominentia
Intestina terrae pars montana est, maximis culminibus in Valentina et Castaliensi provinciis Montium Hibericorum partem formantibus. Lucentinae provinciae montes rursus Iugi Subbaetici pars sunt. Regio Valentiae parvulas insulas Colubrarias (Valentine Els Columbrets, Hispanice Islas Columbretes) et litoralem parvam insulam Novam Tabarcam (Valentine Nova Tabarca, Hispanice Isla de Tabarca) administrat.
Emblematicissimus mons Pennagolosa (Valentine Penyagolosa, Hispanice Peñagolosa) in Alcalatenensi commarca est. Culmen maximum, 1813 metrorum altum, esse valde putatur, sed est, re vera, maximum culmen Tumulus Calderonensis sive Collis Casarum (Valentine et Hispanice Cerro Calderón sive Alto de las Barracas), 1839 metrorum altus et in Angulo Ademusensi, Valentiana exclavatura cum tribus culminibus amplius 1500 metrorum altis, situs. Emblematicissimus mons in meridiona terrae parte Aitana est 1558 metrorum altus.
Tenuissima litoralis lacinia fertillima planities plerumque insignium montium libera, eis circum Promunturii Dianii et Castaliensis Paeninsulae (Valentine Peníscola, Hispanice Peñíscola) regionibus exceptis, est. Huius litoralis regionis typici terrae madidae et uligines velut Amoenum Stagnum (Valentine L'Albufera, Hispanice La Albufera) prope Valentiam, Cavea Nivum (Valentine El Fondó de les Neus, Hispanice El Hondón de las Nieves) prope Illicos, Palus (Valentine et Hispanice Marjal) prope Pegum (Valentine et Hispanice Pego) et Pratum (Valentine et Hispanice El Prat) prope Ildum (Valentine et Hispanice Cabanes) sunt, et quoque antiquae terrae humidae et salinae in Portus Illicitani (Valentine et Hispanice Santa Pola) et Turris Veteris regionibus sunt. Omnes ei Rampsarenses decretorii loci sunt qui Valentiam maximi ponderis tum migratoriis tum assiduis marinis aquaticisque avibus faciunt.
Multae ponderis litorales moles harenosae in Salarii (Valentine et Hispanice El Saler) regio prope Amoenum Stagnum et in Alones (Valentine et Hispanice Guardamar) regio sunt, ubi in ambibus per saeculum undevicensimum milia arborum inserta sunt ut moles harenosae figerentur, sic adhuc protectas insignis oecologici valoris redgiones formantes.
Clima
Valentia generatim mite clima habet, valde vicino Mari Mediterraneo affectum. Etiamnunc, ponderis dissimilitudines inter regiones sunt:
Hydrographia
Solum duo praecipua flumina sunt: Tader in Lucentina provincia (cuius fons in Vandalitia est) et Sucro in Valentina provincia (cuius fons in Castella-Manica est), ambo intensissimae humanae regulationi ad urbes, industrias et praesertim agriculturalem consumptionem subiiciuntur. Turia flumen (Valentine Túria, Hispanice Turia) tertium maximum et suus fons in Aragonia est. Flumina in regione, velut Vinalopo (Valentine et Hispanice Vinalopó, plerumque brevia sunt et paucum fluxus (propter agriculturalem usum, climaticis causis aut ambibus) habent et saepe omnino sicca aestate sunt.
Oeconomia
Valentia elongata terra cum satis abrupta et inconstans orographia conformat, quae communicationes et agriculturam difficiles semper fecit, quamquam solum praecipue fertile in litorali planitie est. Hic litoralis axis faciliores conexiones cum Europa, tum per mare trans Mediterraneum tum per terram trans Catalauniam, fecit.
Naturales Valentini terrae opes parvae sunt, respectu mineralibus, excepta ponderis marmorearum lapicidinarum industria in Lucentina provincia.
Respectu hydrologicis opibus (vide supra Geographiam) superius aquae quaesitum quam oblatum est, cum hoc inaequilibrio praeprimis gravi in Lucentina provincia. Annis specialiter siccis, problema mitigatur si opus est cum occasionalibus nocturnis restrictionibus aestate et subterraneae aquae depositorum usu. Quod de hydrologicis opibus severae controversiae fons cum vicinis communitatibus velut Castella-Manica et Catalaunia est.
Propter secundarii et tertiarii camporum prosperitatem per miraculi Hispanici tempus in decennio 197, agriculturalis campus suum relativum pondus per tempus reduci (non ergo absolutos numeros) vidit, sed huic—sub citricae culturae modo ad exportatorium mercatum—adhuc confiditur, e primo flore oeconomico, exeunte saeculo undevicensimo, post paucae evolutionis, nisi decadentiae, saecula. Castaliensis et Valentina provinciae ceterum milia hectarearum arbustorum citrum producentium habent et adhuc praecipuus redituum fons ex agro est. In Lucentina provincia, citrus quoque adest sed agricultura diversificatior cum maiore holeris praesentia, praesertim in Tadere Inferiore commarca, est.
Magnus interclusionis index et praecipue stabilis tempestas, quae aestate aquae oblato tum agriculturali tum humanae comsumptioni minari potest, conversim periegesin praecipuam oeconomicam industriam esse sinunt cum magna residentialium habitationum spissitudine iuxta litus quae a localibus et ab homines ex intestina Hispania exque aliis Unionis Europaeae nationibus (praesertim e Britanniarum Regno, Germania, Belgia, et Norvegia) occupantur, quod temporarie incolarum numerum (et hydrologicum quaesitum) aestate auget.
Anno 2002, Communitas Valentina 10.5 centesimae Hispanici PDG genuit. De humanis opibus, operis vacationis index circiter 10.5 centesimas, maior inter feminas, erat et activitatis index 56.8 centesimas anno 2002 attigit. Usitata Valentiana negotia medianae aut parvae familiares societates sunt, quamquam aliquae multinationales sunt.
Praeter periegesin, Valentina oeconomia notabili exportatoria indole pingitur et secunda Hispanica exportatoria communitas autonoma est, 12 centesimae civitatis totius constituens. Praecipuae exportationes agriculturalia artificia, ceramicae tesserae, marmorea manufacta et autocineta (Ford catenam instructoriam in Almussafibus habet) inter alia sunt quod Valentiae portum negotiosissimum in Hispania facit.
Anno 2004, Valentinus PDG 93.9 centesimae Unionis Europaeae mediae erat, quamquam hic numerus positive a ponderis adventiciorum habitatorum praesentia ex aliis Europae regionibus aut ab oeconomicis immigrantibus adfici potest qui in publicis censibus non recte repraesentantur. Incrementi indices post annum 2004 significativum relate ad totam Hispaniam fuit et additionalis progressus e praesentibus numeris continuat ex anno 2007.
Educatio
Civitatis educatio gratuita et obligatoria e sex annis in sedecim annos aetatis est. Praesens educativum systema "Lex Ordinationis Generalis Systematis Educativi" (Hispanice LOGSE, ex Ley de Ordenación General del Sistema Educativo nuncupatur.
Gradus
Pueri e tribus in quinque annos aetatis in Hispania optionem praescholari gradui (Hispanice infantil, vulgo preescolar) interesse habent, qui nec obligatorius nec gratuitus aliis studentibus est. pro integrali educativi systematis parte cum infantilibus classibus in fere omnibus scholis primariis habetur. Aliquae separatae brephotrophicae scholae sunt.
Hispanici studentes e sex in sedecim annos ludo litterario (Hispanice colegio) et scholae secundariae (Hispanice instituto) intersunt, qui obligatorii et gratuiti sunt. Studentes cum successu educationis secundariae diploma datur, quod opus est ad intrandum ulteriorem (optionalem) educationem velut Baccalaureatum Universitati aut Formationem Professionalem (Hispanice Formación Profesional, scilicet, studia vocationalia). A studentibus Baccalaureatu finito, ei Examina Accessus ad Universitatem (Hispanice Pruebas de Acceso a la Universidad, vulgo Selectividad), inter dissimiles communitates valde differentia, facere possunt.
Secundariae educationis phasis usitate per suas primas litteras refertur, scilicet, E.S.O. pro Educación Secundaria Obligatoria, Educatione Secundaria Obligatoria.
Universitates
Aliae universitates Universitas CEU Cardinalis Herrera, Universitas Polytechnica Valentiae, Universitas Michaelis Hernández Illicitana, Universitas Iacobi I et Universitas Lucentina sunt.
Linguae
Valentina et Hispanica sunt publicae Valentiae linguae. Hispanica Hispanici Civitatis publica lingua dum Valentina lingua pro lingua propria (Valentine llengua pròpia) secundum Statutum Autonomiae habetur. Valentine loquitur non modo Comunitas Valentina, sed etiam Catalaunia et Baliares insulae, ubi lingua Catalana nominatur. Litorales regiones potius Valentine loquuntur quam intestinae ubi amplae regionis Hispanicam pro vetere lingua habent, et etiam eae regionis in Lucentinam et Valentinam provincias eius creatione anno 1833 incorporatae quae historici Regni Valentiae partem non formabant. Eapropter, lex anni 1984 "De linguae Valentinae usu et doctrina" quaedam communia velut "praecipue Hispanophonica" definit, et eis aliquas paucas optionales exceptiones de publicae Valentinae usu sinit, quamquam pro iure Valentine utendi et accipiendae educationis Statutum Autonomiae (articulus 6.2) passim in Valentia spondet.
Gubernationis instituta: generalitas
In ratione per quam democratia in Hispania inter annos 1975 et 1978 redintegrata est, Nationalisticae et Regionalisticae factiones ad adspicendae autogubernationem aliquibus Hispanicis territoriis pressere. Anni 1978, constitutio viam legitimam communitatibus autonomis aperuit ut se e provinciis cum communibus historicis culturalibusque vinculis formarent. Congruenter Communitatis Valentinae agnitioni velut Hispanicae historicae nationalitati, et consentanee secundo Constitutionis Hispanicae articulo, pro autonomia "nationalitatibis et regionibus" Hispanicam nationem comprehendentibus spondente, Valentiae autogubernatio concessa est et se communitatem autonomam anno 1982 constituit, promulgato suo primo Statuto Autonomiae, basica organica lege et postea a Hispanicis Cohortibus Generalibus probata.
Valentiana symbola
Officiale Valentinum carmen Hymnus Expositionis Regionalis anni 1909 est, in cuius compositione antiquus urbis Valentinae saeculi sexti decimi hymnus comprehenditur. Generalitatis Valentinae emblema sigillum regis Petri IV Aragoniae, historicum Regnum Valentiae repraesentantis, includit, cuius scutum dextrorsum clivum est cum quattuor rubris seris.
Vexillum publicum, Signaria Coronata (Valentine Senyera Coronada), idem ac Valentiae urbis vexillum est, quod, vicissim, est historica derivatione Signariae, heraldici Coronae Aragoniensis symboli, qua hodie cum paucis variationibus omnia antiqua Regna et Comitatus utuntur quae huius Coronae pars erant. Etiam Valentianarum privatarum et civilium entitatum numerus, inter quas syndicatus, culturales consociationes aut politicae factiones, sunt qui simpliciter "Signaria" velut Valentiano vexillo utitur
Valentiana societas aliis symbolis in dissimilibus planis utitur, inter quae heraldica animalia velut rattus pennatus (Valentine rat-penat, chiropterum) et draco alatus (Valentine drac alat, draco qui regis Iacobi I emblema erat aut musica sicut muixeranga, inter alia.
Aerea vectura
Communitati Valentianae duo internationales aeroportus serviunt: Aeroportus Lucentinus, praecipue ad periegesin versus, et minor Aeriportus Valentinus, plurem negotiosum transitum baiulans.
Provinciae Foederatae Fluvii Argentei
Provinciae Foederatae Fluvii Argentei (hispanice: Provincias Unidas del Río de la Plata) est nomen a coetu fere omnium territoriorum antiqui Viceregni Fluminis Argenti adoptum cuiam independentiam ex Hispania anno 1816 clamare. Ipsum est nomen officiale Argentinae secundum Capitulum XXXV Constitutionis Nationis Argentinae; alia nomina Confoederatio Argentina et Res Publica Argentina quoque.
Communitas Valentina
Ferrivia
Communitas Valentiana sat extensam ferriviarium systema praecipuas urbes cum relicta natione conectens habet, velut tramen Euromed versus Catalauniam et tramen Alaris versus Matritum, ambo ab Hispanica societate ferriviaria RENFE gesta.
Communitas Valentina anno 2009 ad tramina magnae velocitatis ex omnino deditis tramitibus ferriviariis lucrari expectatur quae, "Andron Orientalis AVE" nuncupata, Matritensem urbem cum Arcum Mediterraneum conectent. Hic trames Matritum cum Valentia, Lucento, Vergilia et Portu Magno connectet.
Ferrivia commeans et ferrivia metropolitana
Cercanías-Rodalies Valencia ferriviae commeantis diaconia omnibus tribus Communitatis Valentianae provinciis et suis territoriis urbanis serviens est. A societate Cercanías Renfe, ferriviae commeantis divisione societatis RENFE, geritur. Alia societas, Ferrocarrils de la Generalitat Valenciana, tramitem inter Lucentum, Urbem Benidormensem et Dianum gerit. Etiam urbana stratariae et metropolitanae ferriviarium systemata Valentiae (MetroValencia) et Lucenti (TRAM Metropolità d'Alacant) gerit.
Portus Maritimi
Ecce catalogus portuum Communitatis Valentinae, qui omnes Mare Mediterraneum vident:
Portus
Altea
'''Aurariola
Calpe
Dianum
Lucentum
Xabia
Gastronomia
Valentianum clima Mediterraneum citricorum fructuum et holerum cultui favet, inter quos citri Sinensis cultus forsan maximi ponderis velut typicus Valentianae agriculturae fructus est.
Potus
Hordeata cuius usitatus elaborationis nucleus Alboraia est, typicus potu est, quam farcimina (Valentine fartons) comitantur. Etiam traditionalis liquoris cafearii (Alcodii typici) et mixtellae (Valentine et Hispanice mistela, in Marina Inferiori et Fovea Bullionis) productio est.
Tragemata
Maxima usitatorum Communitatis Valentianae tragematorum pars suam originem in Arabica temporis habet et praecipuo munere in locorum festivis celebratonibus fungitur. Aliquae internationaliter praeclara sunt. Sexona (Hispanice Jijona,  Valentine Xixona) traditionalis turronis, blandi nucati) fabricationis locus est, qui per Christi Natalem in Hispania et relicto Hispanico mundo consumitur. In Casinis Hispanice et Valentine Casinos) etiam turro typicus est sed maximi ponderis fabricatio in vico dulciola sunt. In Saetabe, arnadinus (Hispanice et Valentine arnadí), tragema elaboratum cum pepone, conficitur. Et Aurariolae (Hispanice Orihuela, Valentine Oriola) et in regione eius almugabbănae (Hispanice almojábenas) conficiuntur.
Ludi
Pediludium est ludus amplissime notus. Turmae in omnibus vicis et urbibus sunt, e quarum duae, Valencia CF et Villarreal CF, in praesenti in praecipuo Campionatu Pediludico Hispanico (Hispanice La Liga) ludunt. Multae magnae turmae passim sunt, inter quas Levante UD, CD Alcoyano, CD Castellón, Elche CF aut Hércules CF.
Professionale canistriludium ab una turma, Valencia BC in praecipua liga, ACB, repraesentatur. Ros Casares Valencia feminea turma canistriludica est, praesens Ligae Femineae Hispanicae campio et extrema Euroligae Femineae victrix.
Birotarum automatariarum certamen valde popularissima est, velut Circuitus Ricardi Tormo catadromus, qui hospitio Grande Praemium Communitatis Valentianae accipit.
Autochthonicus Valentianus ludus pila Valentiana (Hispanice pelota Valenciana, Valentine pilota Valenciana) est, quae professionalem Turmam Valentianam Pilae internationalibus certaminibus cum cognatis ludis pilae per totum orbem terrarum habet. Hic artes athleticas plurimas varietates habet, quae in viis sive in specialibus campis velut trinqueto (Valentine trinquet) ludi possunt. A turmis aut in individuali contentione ludi potest. Mira huius artis athleticae nota ut spectatores valde prope aut etiam medio in campo considere queant est. Etiam dum certamen in cursu est, peridoseopractores sponsiones de "rubris" aut "caeruleis" capiunt, quia sunt hi colores qui lusoribus induendi sunt, cum rubro fortissimae turmae aut lusori fortissimo. Pila Valentina indagari ad saeculum quintum decimum queunt, sed hodierna per tempora relicta est, contra cuius occasum emissiones televisificae pugnant, dum nova constructa collegia campos et novam professionalium lusorum consociationem, Valnet, habent.
Alius ponderis ludus columbicultura est, cum autochthonicis cursibus exercitarum columbarum, gutturatarum Valentianarum (gavatxut valencià).
Globorum ludus (Hispanice et Valentine petanca) et sua varietas calitzum sive tzitum (Valentine calitx, Hispanice chito) quoque sunt traditionales artes athleticae, praesertim in vicis et apud seniores.
Quod ad quotidianas artes athleticas femineas, Valentinum manufollium Hispanicam "divisionis honoris" ligam cum amplius dimidio turmarum regit, inter quas Astroc Sagunt, Orsan Elda Prestigio, et Cementos La Unión Ribaroja.
Provinciae
Traditionaliter territorium in commarcas (Valentine comarques) divisum est, et anno 1833, iuxta cum relicta Hispanica, in provincia secundum ministri Xaverii Burgos decretum divisum est. Sunt 32 commarcae et tres provinciae; Castalia, Valentia et Lucentum.
Inferius aliquarum praecipuarum urbium catalogus:
Abenakiites-(Ce)
Abenakiites-(Ce), vel IMA1991-054, est minerale quod ex natrio, cerio, neodymio, lanthano, praeseodymio, thorio, samario, oxygenio, sulfure, carbonio, phosphoro, et siliconio constat, formula chemica
Iasd
Iasd, (litteris Perso-Arabicis یزد Yazd), vel Iesda, est urbs Iraniae, provinciae Iasdensis caput. Locus principalis est religionis Zoroastri. In templo ignis Iasdensi conservatur Ataš Behrām, "ignis victoriae", qui ab anno 470 aerae vulgaris arsisse dicitur.
Serenus
Serenus est:
Mahometus III (sultanus Ottomanicus)
Mahometus III (natus die 26 Maii 1566; mortuus die 22 Decembris 1603) fuit sultanus Imperii Ottomanici ab anno 1595 usque ad annum 1603.
Abenakiites-(Ce)
Abenakiites-(Ce) appellata est ex Abenakiis, populo Algonquiano Novae Angliae.
Hisarlik
Nexus externi
Coordinata: 39.957°N, 26.239°W
Iulius Pacius de Beriga
Iulius Pacius de Beriga  (natus Giulio Pace Vicetiae anno 1550 – mortuus anno 1631 aut 1635) fuit philosophus et iuris consultus Italicus. Pacius qui reformationem Ecclesiae sustinebat, e Italia fugire debuit.
Quintus Fabius Catullinus
Quintus Fabius Catullinus (nescimus, quo anno natus mortuusve sit) senator Romanus ex Hispania natus secundo saeculo fuit. Catullinus anno 128 legatus Legionis III Augustae et Numidiae factus est, cum Hadrianus imperator eam provinciam visitaret. Eo tempore duas aras dedicavit "Iovi Optimo Maximo" et "Ventis bonarum tempestatum potentibus", cum imber post diuturnam ariditatem una cum imperatore advenisset. Imperator exercitationes militum Catullini laudavit. Idcirco anno 130 consul ordinarius factus est.
Administer Foederalis Scientiae
Administerium Foederale Scientiae anno 1972 condita est, cum Scientiae administratio a Eruditione divisa est. Ad annum 1974 cum administratione Administerii Cursus Publici unitum est. Anno 1994 ambo administerium iterum unitum est. Administri Scientiae iis annis fuerunt:
Allothereua maculata
Allothereua maculata, vulgo chilopodum domesticum, est species chilopodorum familiae Scutigeridarum, in Australia endemica. Ea est frequentissima scutigeromorphum trans Australiam meridianam, et ab Australia Occidentali ad Terram Reginae viget. Habitat in silvis et silvis urbanis, ubi est ad 2.5 centimetra longa.
Marcus Flavius Aper
Marcus Flavius Aper (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus initio secundi saeculi fuit. Pater eius Marcus Flavius Aper anno 103 consul suffectus creatus est. Ipse anno 125 legatus Augusti pro praetore Lyciae et Pamphyliae erat, tum anno 130 consul ordinarius creatus est. Filius eius eiusdem nominis consul ordinarius anno 176 creatus est.
Abernathyites
Abernathyites est minerale, rarum uranii oxidum hydrosum, formula chemica
gravitate specifica 3.3, et gradu Mohs 2.5.
Abernathyites est in uranioso generis Planitiei Coloratensis sedimento prope Moab Utae primum inventa. Appellatum est hoc minerale ex Iesse Abernathy, metallico Americano.
Quintus Serenus
Quintus Serenus seu Serenius fuit auctor, secundum libros manu scriptos, De medicina praecepta, carminis didactici Latine scripti. Multi hunc auctorum cum Sereno Sammonico Septimii Severi aulico agnoverunt; hodie autem asseveratur opus Medicina Plinii, saeculo IV compositum, inter fontes fuisse carminis, quod igitur eo saeculo ab auctore quodam aliter ignoto scriptum fuisse confitetur.
Vitium (ethice)
Vitium seu vitiositas, sensu ethico, est pravitas animi, cui virtus opponitur. In religione cum notione peccati coniungitur. Vitia legibus castigari possunt.
In religione
Catechismus Catholicae Ecclesiae vitium sic describit: Peccatum exercitationem constituit ad peccatum; per eorumdem actuum repetitionem vitium generat. Inde perversae procedunt inclinationes quae conscientiam obscurant et concretam de bono et malo corrumpunt aestimationem. Sic peccatum ad se multiplicandum tendit et ad se roborandum, sed sensum moralem radicitus destruere nequit.
Vitia possunt statui secundum virtutes quibus adversantur, vel etiam ad peccata capitalia reduci quae experientia christiana, sanctum Ioannem Cassianum et sanctum Gregorium Magnum secuta, distinxit. Capitalia appellantur quia alia peccata, alia vitia generant. Sunt superbia, avaritia, invidia, ira, luxuria, gula, pigritia seu acedia.
In lege
Copiae vigilorum in nonnullis civitatibus habent manipulos speciales, quibus mandatur ut vitia supprimant, ut aleam, narcotica, prostitutionem.
Mahometus Khouna Ould Haidalla
Mahometus Khouna Ould Haidalla seu litteris Arabicis محمد خونا ولد هيداله‎ (natus anno 1940 in Nouadhibou aut apud La Güera), miles et alumnus Scholae Militaris Specialis Saint-Cyr, est politicus Mauritaniae. Fuit minister a munitione, a die 31 Maii 1979 Primus Minister et postea a die 4 Ianuarii 1980, cum decessorem Mahometum Mahmoud Ould Louly deposuisset, usque ad diem 12 Decembris 1984 Mauretaniae praeses. Hoc die Maaouya Ould Sid’Ahmed Taya, quem anno 1981 praesidem ministrorum nominaverat, eum deposuit.
Libyssa
Libyssa (Graece: Λίβυσσα; hodie Turcice: Gebze) est urbs Turcica provinciae Kocaeli ad Propontidem sita.
Libyssa hodie margini anatolicae Constantinopoleos adiacet. Circa urbem plurimae societates sive manufacturae sunt, quae imprimis ab anno 1990 numero magnitudineque valde crescebant.
Prope Libyssam, in vico Darıca, unicus hortus zoologicus Constantinopolitanus est.
Anno 183 a.C.n. Hannibal hic mortem sibi conscivit, ne a Romanis comprehenderetur.
Moktar Ould Daddah
Moktar Ould Daddah (Arabice مختار ولد داداه natus in Boutilimit die 25 Decembris 1924; mortuus Lutetiae die 14 Octobris 2003), causidicus Lutetiae eruditus, fuit a die 28 Novembris 1960 praeses ministrorum et a 20 Augusti 1961 usque ad diem 10 Iulii 1978 primus Mauritaniae praeses. Motu militum Mustapha Ould Salek duce depositus est.
Regiones Italiae
Regiones Italiae (Italiane regioni) sunt divisiones administrativae summi gradus Rei Publicae Italicae, quae supra provincias et communia ponuntur.
Philo Alexandrinus
Philo Alexandrinus, qui et Iudaeus saepe appellatur (Graece Φίλων ὁ Ἀλεξανδρεύς), natus saeculo VIIII ab urbe condita, sive saeculo 1 a.C.n exeunte, mortuus post annum 40 p.C.n., fuit auctor Graecus de rebus Iudaicis theologicisque ac de philosophia Platonica. Legatus meruit pro Iudaeis Alexandrinis ad imperatorem Caligulam.
Opera selecta
Pleraque Philonis opera nobis servata sunt quia prima Ecclesia Christiana eius Biblicam exegeticam philosophia Graeca fretam admirabatur imitabaturque. Nonnulla tamen versione Armeniaca aut Latina tantum tradita sunt. Contra in litteris Iudaicis et rabbinicis parvi momenti fuerunt. Hucusque ordo chronologicus operum restitui non potuit.
Peronet Lamy
Peronet Lamy (aliter Perenet lenlumineur, scilicet "Perenet illuminator"; mortuus ante mensem Iulium anni 1453) fuit pictor librorum manu scriptorum qui in aula Sabaudiensi laboravit. Natus est fortasse St.Claudii in Bressia, tunc ducibus Sabaudiensibus tributa, hodie civitati Franciae (ibi enim frater eius Iohannes anno 1453 habitabat).
Libros qui sequuntur Peronet Lamy creditur illuminavisse:
Salomon Ludovicus Steinheim
Salomon Ludovicus Steinheim (natus familia Iudaica in Bruchhausen die 6 Augusti 1789; mortuus est Turici die 19 Maii 1866) fuit medicus, theologus, philosophus et eruditus Germanicus.
Scutigeridae
Scutigeridae sunt familia chilopodorum, quae plurimas species appellatas chilopoda domestica comprehendit, praecipue Allothereuam maculatam et Scutigeram coleoptratam.
Moldavia (regio)
Moldavia (Romanice: Moldova) est regio Europae orientalis quae partes civitatum Romaniae, Moldaviae et Ucrainae comprehendit. Aevo antiquo sub nomine classico Graecolatino ista terra "Bastarnia" cognita erat. Pars orientalis Bessarabia olim appellabatur.
Prumia (monasterium)
Pruma sive Abbatia Prumiensis est monasterium super fluvium Prumia situm, in regione septemtrionale Rhenaniae-Palatinati, quae nunc Eifila vocatur.
Historia
Prumia monasterium a Bertrada, proavia Karoli Magni, anno 721 fundatum est in orientali Arduennae silvae parte, loco qui villa prumia dicebatur. Anno 893 monachi Urbarium Prumiense compoisuerunt. Monasterium semper Carolingorum gratia florebat. Toto medio aevo monasterium valde illustris divesques fuit, sed postea praeclaritas diminuit. Anno 1794 monachi a militibus Francicis depulsi sunt et abbatia sublata est.
Chilopodum domesticum
Chilopodum domesticum est quaelibet nonnullarum chilopodum specierum familiae Scutigeridarum, quarum praeclarissimae sunt Allothereua maculata, in Australia endemica, et Scutigera coleoptrata, in regione Mediterranea endemica, et in America Septentrionali saeculo undevicensimo introducta (primum in Pennsylvania visa anno 1849 ) et nunc longe lateque diffusa.
Gaius Marius
Gaius Marius (natus anno 156 a.C.n. Cereatarum apud Arpinum; mortuus Romae die 13 Ianuarii 86 a.C.n. Romae) vir publicus ac militaris Romanus fuit.
Gens
Humili loco natus est ex ordine equestri Cereatarum. Pater eiusdem nominis erat, mater Fulcinia nominabatur. Filius eius Gaius Marius Minor anno 82 a.C.n. consulatum adeptus est.
Cursus honorum
Militiae tirocinium anno 134/133 a.C.n. in Hispania inter obsidionem Numantiae duce Aemiliano Scipione posuit; erat imprimis Scipioni carus ob singularem virtutem, et impigram ad pericula et labores alacritatem. Scipio, cum inspicere voluisset quemadmodum ab unoquoque equi curarentur, Marii equum validum et bene curatum invenit: quam diligentiam imperator plurimum laudavit. Quadam die cum forte post cenam Scipio cum amicis colloqueretur, dixissetque aliquis, si quid Scipioni accidisset, ecquemnam alium similem imperatorem habitura esset respublica? Scipio, percusso leniter Marii humero, "Fortassis istum", inquit. Quo dicto excitatus Marius dignos rebus, quas postea gessit, spiritus concepit.
De animo eius hoc tempore Gaius Sallustius Crispus rerum gestarum scriptor haec dixit:
Deinde, inter annos 133 a.C.n. et 129 a.C.n. tribunus militum electus est. Postea quaestor electus est et anno 119 tribunus plebis fuit. Tum legem Mariam de suffragiis tulit. Optimatibus resistentibus neuqe aedilis curulis neque plebeius electus est, sed anno 115 praetor fuit et deinde annis 114/113 a.C.n. propraetor Hispaniam Ulteriorem administravit.
Marius legatus Quinto Caecilio Metello Numidico in Numidia, criminando eum anno 107 a.C.n. adeptus est primum consulatum, et in eius locum suffectus. Bellum Iugurthinum a Metello prospere coeptum confecit. Iugurtha ad Getulos profugerat, eorumque regem Bocchum adversus Romanos concitaverat. Marius Getulos et Bocchum agressus fudit. Castellum in excelsa rupe positum, ubi regii thesauri erant, non sine multo labore expugnavit. Bocchus bello defessus legatos ad Marium misit, pacem orantes. Sylla quaestor a Mario ad regem remissus, qui Boccho persuasit ut Iugurtham Romanis traderet. Iugurtha igitur vinctus ad Marium deductus est, quem Marius triumphans ante currum egit, et in carcerem coenosum inclusit, quo cum Iugurtha veste detracta ingrederetur, os diduxit ridentis in modum et similisque desipienti exclamavit: "Proh! quam frigidum est vestrum balneum!"
Marius post expeditionem Numidicam anno 104 iterum consul creatus est, eique bellum contra Cimbros et Teutones decretum est. Contra mos maiorum Marius annis 104 - 100 a.C.n. perpetue consul mansit. Teutones novi hostes ab extremis Germaniae finibus profugi, novas sedes quaerebant. E Gallia exclusi in Italiam transgressi sunt; nec primum impetum barbarorum tres duces Romani sustinuerant; sed Marius primo anno 102 Teutones sub ipsis Alpium radicibus assecutus proelio oppressit: vallem fluviumque medium hostes tenebant, unde militibus Romanis nulla aquae copia: aucta necessitate virtus causa victoriae fuit; namque Marius sitim metuentibus ait digitum protendens: "Viri estis: en illic aquam habebitis." Itaque tam acriter pugnatum est, tantaque caedes hostium fuit, ut Romani victores de cruento flumine non plus aquae biberent, quam sanguinis barbarorum.
Falelima
Falelima (Samoanice, 'quinque villae') est vicus in Samoa in occidentali septentrionalique Savaii Insulae litore situs. Vicus est pars Alatuae Occidentalis, constituentiae electoralis quae vicissim est pars Vaisiganonis, antiqui districtus politici. In mythologia Samoana, Falelima cum Nifoloa ('dente longo'), aitu potente ex Vitis allato, consociatur.
Gaius Marius
Cursus honorum
Deletis Teutonibus Gaius Marius in Cimbros convertitur: hi ex alia parte Italiam ingressi Athesim flumen non ponte nec navibus, sed ingesta obrutum sylva transiluerant; quibus occurrit Marius. Tum Cimbri legatos ad consulem miserunt, agros sibi suisque fratribus postulantes. Ignorabant scilicet Teutonum cladem. Cum Marius ab eis quaesivisset quos illi fratres dicerent; Teutones nominaverunt. Ridens Marius: "Omittite, inquit, fratres; tenent hi acceptam a nobis terram aeternumque tenebunt." Legati sensere se ludibrio haberi, ultionemque Mario minati sunt, statim atque Teutones advenissent. "Atqui adsunt, inquit Marius, decetque vos hinc non discedere, nisi salutatis vestris fratribus." Tum vinctos adduci iussit Teutonum duces qui, in proelio capti fuerant.
His rebus auditis, Cimbri castris egressi die 30 Iulii 101 a.C.n. ad pugnam prodierunt. Marius aciem ita instituit, ut pulvis in oculos et ora hostium ferretur. Incredibili strage prostrata est illa Cimbrorum multitudo. Caesa traduntur centum et octoginta hominum millia. Nec minor cum uxoribus pugna, quam cum viris fuit: illae enim obiectis undique plaustris altae desuper, quasi e turribus, pugnabant lanceis contisque. Victae tamen legationem ad Marium miserunt libertatem orantes, quam cum non impetrassent, suffocatis elisisque infantibus, aut mutuis concidere vulneribus, aut vinculo, e crinibus suis facto, ab arboribus iugisque plaustrorum subrectis pependerunt. Ferant unam conspectam fuisse quae pedibus suis duos filios, seipsam vero ex arbore suspenderat.
Stultifera navis (discretiva)
Stultifera navis nomen plurium est rerum, quae sequuntur:
Gaius Popillius Laenas
Gaius Popil(l)ius Laenas (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus post annum 158 a.C.n.) vir publicus Romanus erat bis consul, annis 172 et 158 a.C.n., qui notissimus est ob scribendum circulum in harena circum Antiochum regem Syriae, ut ei persuaderet ut excederet ex Aegypto.
Gens
Frater eius Marcus Popillius P.f. Laenas anno 173 a.C.n. consulatum gessit. Filius eius Publius Popillius Laenas anno 132 a.C.n. consulatum adeptus est.
Cursus honorum
Anno 175 Laenas praetor fuit et anno 172 una cum Publio Aelio P.f. Ligo primo consul erat. Tum primum ambo consules e plebe fuerunt. Popilliuus Laenas consul impediebat, ne senatus captivos Ligures, quos frater Marcus anno superiore contra ius gentium ceperat, restitueret.
Circulus in harena
Anno 168, Paulo Aemilio consule, Romam venerunt legati a Ptolemaeo rege Aegypti, qui, pulso fratre majore, Alexandriam tenebat. Nam Antiochus rex Syriae, per speciem reducendi in regnum majoris Ptolemaei, Aegyptum invadere conabatur. Iam navali proelio vicerat minorem Ptolemaeum, et Alexandriam obsidebat; nec procul abesse videbatur quin regno opulentissimo potiretur. Legati sordidati, barba et capillo promisso, cum ramis oleae ingressi curiam procubuerunt. Oratio fuit etiam miserabilior quam habitus. Orabant senatum ut opem regno Aegypti ferret. Moti patres legatorum precibus, extemplo legationem miserunt, cuius princeps Gaius Popilius Laenas, ad bellum inter fratres componendum. Jussus est Popilius adire prius Antiochum, deinde Ptolemaeum, eisque denunciare ut bello absisterent: qui secus fecisset, eum pro hoste a senatu habitum iri.
Prope Alexandriam Antiocho occurrerunt legati, quos advenientes Antiochus amice salutavit, et Popilio dextram porrexit; at Popilius suam regi noluit porrigere, sed tabellas, in quibus erat senatus consultum, ei tradidit, atque statim legere iussit. Quibus perlectis, Antiochus dixit se, adhibitis amicis, consideraturum quid faciendum sibi esset. Indignatus Popilius, quod rex aliquam moram interponeret, virga, quam manu gerebat, regem circumscripsit; ac: "Prius, ait, quam hoc circulo excedas, da responsum, quod senatui referam." Obstupefactus Antiochus, cum parumper haesitasset: "Faciam, inquit, quod censet senatus." Tum demum Popilius dextram regi tanquam socio et amico porrexit. Eadem die, cum Antiochus excessisset Aegypto, legati concordiam inter fratres auctoritate sua firmaverunt. Clara ea legatio fuit, quod Egyptus Antiocho adempta, redditumque regnum patrium stirpi Ptolemaei fuerat.
Consul iterum
Anno 158 Popillius una cum Marco Aemilio Lepido iterum consul erat.
Index Asteroidum 133001-134000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 133001 ad 134000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Calendarium Sinarum
Hodie calendarium Gregorianum in Re publica populari Sinarum in usu generali est. Calendarium Sinarum etiam in usu est ad fines feriarum determinandarum, sicut feriae anni novi, veris ac autumni. Denique in astrologia in usu est.
Annus lunisolaris Sinarum (et quisque suorum mensium) semper incipit die (i.e. nychthemero) novae lunae. Annus incipit fere inter diem 20 Ianuarii et diem 20 Februarii calendarii Gregoriani.
Menses calendarii Sinarum
Praeterea dificilibus rationibus circiter quoque tertio anno mensis intercalarius (閏月/闰月 - rùnyuè) determinatur quis nomen habet mensis antecedentis cum 閏/闰 (rùn) in initio. Quisque mensium vulgarium ante mensem intercalarium esse potest.
Universitas Manhemiensis
Universitas Manhemiensis publica studiorum universitas Germanice Universität Mannheim condita anno 1967 Manhemii. Semestre hiberno anni 2007i ibi fuerunt 10.842 studiosi. Anno 2005 ad universitatem 1.259 mercenarii fuerunt. Pagina interretialis est www.uni-mannheim.de.
Pugna apud Reginogradecium
In Pugna apud Reginogradecium, etiam Pugna apud Sadovam, Prussiae Austriaeque copiae in bello Germanico apud Reginogradecium ad vicum Sadovam conflixerunt. Pugna fuit 3 Iulii 1866. Austria victa est. Exinde Prussia potestas princeps erat Germaniae.
Taoismus
Taoismus (Mandarinice 道教 vel 道家 ; pinyin dàojiào vel dàojiā) est una ex nonnullarum cognatarum philosophiae religionisque memoriarum vel notionum Sinensium quae vivere congruenter cum Tao (道) vehementer dicunt, fonte et necessario omnium qui exstant, quae Asiam Orientalem plus quam duo milia annorum movent et inter nationes manaverunt (Miller 2003:ix).
Signum Sinense 道 Tao (vel secundum alteram romanizationem Dao) usitate significare habetur 'via' vel 'iter' vel 'principium', sed hic usus in philosophia et religione Sinensibus abstrusiores significationes ex "realitate" et "natura" habet, quae res Tao etiam significare potest.
Taoisticae proprietas et ethice Tres Gazas (saepe Tres Taoismi Gemmas appellatas) vehementius dicunt: misericordiam, moderationem, modestiam. In cogitatione Taoistica, quies (wu wei), actio spontanea, humanismus, et inanitas vim habent; multum enim valet nexus inter homines et naturam, qui, regulis normisque minutis, hominibus succurrit ut ei mundum melius cognitum habeant.
Plurimi Taoistae Sinenses qui nihil in vitae societate immutari volunt sunt polytheistici. Spiritus naturae et maiorum plerumque adsunt in Taoismo ad commune iudicium accommodato. Taoismus ordinatus suos ritus distinguit a quotidianis ritibus, quos nonnulli Taoistae professionales (Daoshi) corruptos habent.
Laocius et Chuangcius philosophii Taoismii sunt.
Claudius Nero et Marcus Livius Salinator
Asdrubal frater Hannibalis ex Hispania, profectus cum ingentibus copiis in Italiam trajicere parabat. Actum erat de imperio Romano, si jungere so Annibali potuisset. Itaque Roma profecti sunt duo consules Claudius Nero et Livius Salinator; hic in Galliam Cisalpinam, ut Asdrubali ad Alpibus descendenti occurreret, ille vero in Apuliam, ut Annibali se opponeret. Fuerant Livio cum Nerone veteres inimicitiae tamen ubi ei collega datus est, injuriae quamgravissimam acceperat oblitus est; et amicitiam cum eo junxit, ne propter privatam discordiam respublica male administraretur. Ea gratiae reconciliatione laetus senatus digredientes in provincias consules prosecutus est. Eiporro id in mente habebant, ut uterque in sua provincia hostem contineret, neque conjungi aut conferre in unum vires pateretur.
Inter haec Asdrubal Italiam ingressus, quatuor equites cum litteris ad Annibalem misit: qui capti ad Neronem sunt perducti. Consul, cognito Asdrubalis consilio, audendum aliquid improvisum ratus, cum delectis copiis profectus est nocte, et inscio Annibale, paene totam Italiam emensus sex dierum spatio ad castra Livii pervenit, amboque collatis signis Asdrubalem apud Senam vicerunt. Caesa sunt eo proelio quinquaginta sex hostium millia. lpse Asdrubal, netantae cladi superesset, concitato equo se in cohortem Romanam immisit, ibique pugnans cecidit. Nero ea nocte, quae pugnam secuta est, pari celeritate qua venerat, in castra sua rediit, antequam Annibal eum discessissesentiret. Caput Asdrubalis, quod servatum cum cura attulerat, projici ante hostium stationes jussit. Annibal, viso fratris occisi capite, dixisse fertur: "Agnosco fortunam Carthaginis."
Reginaldus Polus
Reginaldus Polus (natus in castro iuxta Stourton die 3 Martii 1500; mortuus Londinii die 17 Novembris 1558) fuit cardinalis Anglicus et, Maria I regnante, ultimus archiepiscopus Cantuariensis Catholicus (1556–1558). Magnas partes in Concilio Tridentino egit.
Vita
Polus in universitatibus Oxoniensi et Paduana studuit. Die 22 Decembris 1536 cardinalis creatus est.
Nicetas Eugenianus
Nicetas Eugenianus est scriptor Byzantinus qui floruit duodecimo saeculo.
Portolani
Portolanus, etiam portulanus (a verbo Italico portolano < Latine portus) fuit liber antiquus, saepe tabulis praeditus, qui navigatoribus secundum pyxem nauticam et litus navigantibus auxilio erat. Primi portulani e saeculo XIII exstant.
Nicetas Eugenianus
Erat discipulus, aut amicus Theodori Prodromi cui defuncto composuit monodiam.
Portolani
Continuatione coniuncti sunt cum illis libris Graecis, qui περίπλους (períplous) vocantur, quibus formae orarum riparumque et qualitates portuum et pericula navigantibus imminentia describuntur.
Nicetas Eugenianus
Notus est praecipue ut auctor mythistoriae 3 641 versibus duodecasyllabis, distributae in novem libros, cui titulus Drosillae et Chariclis rerum libri; quae mythohistoria scripta est - ut auctor ipse confitetur - ad imitationem De Rhodanthes et Dosiclis amoribus librorum IX quos Theodorus Prodromus composuit. Ambae quidem fabulae redolent Aethiopica d'Heliodori Emesiani, sed Drosillae et Chariclis rerum librii praecipue sunt referti citationibus et memoriis antiquarum litterarum. Est fabula de duobus amantibus adulescentibus, cuius urbem aggrediuntur Parthes ipsa die nuptiarum; capiuntur et transferuntur ab inimicis et multa alia pericula illis adveniunt.
Lingua Samaritana
Lingua Samaritana, varietas linguae Aramaicae, ad Semiticam familiae Afrasiaticae divisionem pertinet.
Quintus Caecilius Metellus Macedonicus
Quintus Caecilius Metellus Macedonicus (natus inter annos 190 et 185 a.C.n., mortuus anno 115 a.C.n.) vir publicus ac militaris Romanus fuit.
Gens
Pater eius Quintus Caecilius L.f. Metellus, consul anni 206 a.C.n. fuit. Lucius Caecilius Metellus Calvus frater anno 142 a.C.n. consul creatus est. Quattuor filii consulatum adepti sunt:
Praeterea duas filias Caecilias Metellas genuit.
Cursus honorum
Metellus anno 168 a.C.n. bello contra Persem regem Macedonum interfuit et nuntium victoriae apud Pydnam adeptae Romam tulit. Anno 148 praetor imperium in Macedonia suscepit, ut contra Andriscum usurpatorem certaret, hominem humili loco natum, qui se Persei regis filium mentiebatur, eaque fraude Macedoniam occupaverat. Qui Andriscus fabulam autem huiusmodi finxerat: praedicabat se ex Perseo rege ortum, et ab eo fidei cuiusdam viri Cretensis commissum, ut in belli casus, quod tunc ille cum Romanis gerebat, aliquod veluti semen stirpis regiae servaretur; datum ei insuper libellum signo Persei impressum, quem puero traderet, cum ad puberem aetatem venisset. Mortuo Perseo, se Adrumeti educatum usque ad duodecimum aetatis annum, ignarum fuisse generis sui, eumque existimavisse patrem a quo educaretur. Ab eo tandem morti proximo detectam fuisse originem suam, sibique libellum traditum. Erat praeterea iuveni forma, quae Persei filium non dedeceret. Hunc Metellus bis proelio fudit, et die triumphi ante currum egit. Porticum Metelli aedificavit, quo in loco statuas in Graecia raptas populo demonstravit. Victo Andrisco Achaeis quoque non iam Romanis oboedientibus obviam iter fecit, gloriam alterius belli peracti cumulare cupiens, donec Lucius Mummius ad hoc bellum a senatu designatus Corinthum advenit.
Linguae Chananaeae
Linguae Chananaeae ad divisionem Semiticam familiae Afrasiaticae pertinent.
Quintus Caecilius Metellus Macedonicus
Cursus honorum
Anno 143 una cum Appio Claudio Pulcher consul electus est et bellum in Hispania contra Celtiberos feliciter gessit; et cum urbem, quae erat caput gentis obsideret, iamque admota machina, partem muri, quae sola convelli poterat brevi dijecturus videretur, humanitatem certae victoriae praetulit. Vir quidam in obsessa civitate nobilis, nomine Rethogenes, ad Metellum transierat, relictis in oppido filiis. Irati cives Rethogenis filios Machinae ictibus objecerunt. Nihil motus periculo filiorum pater hortabatur Metellum ut ne oppugnatione desisteret; at Metellus obsidionem maluit solvere, quam pueros in conspectu patris crudeli nece interfici: atque huius mansuetudinis fructum tulit; namque multae aliae urbes admiratione huius facti se sponte ei dediderunt.
Metellus, cum urbem Contebriam viribus expugnare non posset, ad fallendum hostem convertit animum, et viam reperit qua propositum ad exitum perduceret. Itinera magno impetu ingrediebatur, deinde alias atque alias regiones petebat: modo hos occupabat montes, modo ad illos transgrediebatur. Cum interim et suis et hostibus ignota esset causa cur sic sua mutaret consilia, a quodam amico interrogatus quid ita incertum belli genus sequeretur: Absiste, inquit Metellus, ista quaerere; namque tunicam meam exurerem, si eam consilium meum scire existimarem. Postquam vero et exercitum suum ignorantia et, hostes errore implicavit, cum alio cursum direxisset, subito ad Contebriam reflexit, eamque inopinatam et attonitam oppressit.
Ab anno 140 ad mortem Metellus augur erat
Anno 138 a.C.n., cum Lucius Aurelius Cotta pecuniae repetundae accusatus esset, Metellus eum defendebat et absolutionem adeptus est.
Anno 136 a.C.n. legatus consulis Lucii Furii Phili iterum in Hispania pugnavit; anno 133 a.C.n. seditionem servorum Minturnarum oppressit atque anno 131 a.C.n. censura una cum Quinto Pompeio fungebatur.