cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anhui
Ānhuī (litteris Sinicis 安徽) seu provincia Anhuiensis est provincia Sinarum. Hefei est urbs capitalis, sed nomen provinciae ex aliis appellationibus duabus compendiose deducitur, videlicet urbis Anqing et pagi Huizhou.
Sougy
Sougy est commune Francicum 874 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Petrus Čajkovskij
Petrus Eliae filius Čajkovskij (Russice Пётр Ильич Чайковский, Pëtr Il'ič Čajkovskij; natus die 7 Maii 1840, mortuus 6 Novembris 1893 secundum Calendarium Gregorianum; 25 Aprilis 1840 – 25 Octobris 1893 secundum Calendarium Iulianum) fuit compositor Russicus aetatis Romanticae, cuius opera comprehendunt symphonias, dramata melica, balletas, compositiones pro instrumentis, musicam cameratam, et carmina pro voce humana. Composuit nonnulla ex popularissimis operibus pro concerto et theatro in repertorio musicae classicae, non exceptis balletis Lacu cycnorum, Virgine Pulchra Dormiente, et Nucifrangibulo, 1812 Apertura, concerto primo pro piano, ultimis tribus symphoniis numeratis, inter eas Symphonia VI, et opera Eugenio Onegin.
Ab anno 1850 ad annum 1859 Petropoli in schola iuris prudentiae educabatur, postquam annis ab 1859 ad 1863 in ministerio rei iuridicae laborabat. Anno 1865 magna cum laude studium in conservatorio Petropolitano complevit, ubi ab anno 1861 studuerat. Annis ab 1866 ad 1878 fuit professor conservatorii Moscuensis.
Crater quidam in Mercurio planeta situs, et asteroides 2266 Tchaikovsky nomen illius Čajkovskij habent.
Opera selecta
Plus quam octoginta opera musica creavit, inter quas sunt:
Calisamen Villa
Calisamen Villa est commune 333 incolarum (anno 2009) praefecturae Meduanae in Franciae regione Pagis Ligeris.
3420 Standish
3420 , olim designationibus 1984 EB, 1951 CC, 1973 DU, et 1979 HS5 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Observatorium Lowell (Statio Anderson Mesa) versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3420 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Wriedel
Wriedel commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Uelzen est. Ad Wriedel et vici Arendorf, Arnoldshof, Brambostel, Brockhöfe, Bahnhof Brockhöfe, Bruch, Grenzhof, Heidehof, Holthusen I, Försterei Langlingen, Lintzel, Schatensen, Siedlung Wense, Wettenbostel, Wriedel et Wulfsode pertinent. Ab anno 2011 Wriedel ad Bevensen-Ebstorf commune generale pertinet.
Historia
Wriedel circa annum 1100 conditum est. Fuit postea pars Ducatus Luneburgensis. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis 1810 - 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Ab anno 1946 Wriedel pars Saxoniae Inferioris est. Anno 1972 vici supra dicti cum Weste coniuncti sunt. Anno eodem Wriedel etiam pars communis generalis Ebsdorf factum est. Quod autem anno 2011 cum aliis communibus ad commune generale Bevensen-Ebstorf coniunctum est.
Certamen Mundanum Pedilusorium (1990)
Certamen Mundanum Pedilusorium anni 1990 a turmis athleticis pediludicis virilibus in Italia a die 8 Iunii usque ad diem 8 Iulii celebratum est. Certaminis victor fuit turma Germanica.
Ultimus lusus pro titulo "Optimi Mundi 1990" in stadio olympico Romae fuit.
Anno 1990 primus historiae certaminum pedilusoriorum hymnus fuit. Hic hymnus, Un'Estate Italiana a Georgio Moroder scriptus et a Gianna Nannini una cum Eduardo Bennato cantus est.
Participes certaminis civitates
Certamini hae viginti quattuor turmae interfuerunt:
Consummatio
Res Publica Foederalis 1:0 08 Iulii 1990 Stadium Olympicum Romae
Puncti: Andreas Brehme 85' (iactus poenalis)
Dalafota
Dalafota  seu Lafota   (alia nomina: Insula Media) (Croatice: Lopud; Italiane: Isola di Mezzo; Graece: Delaphodia) est insula Croatiae.
Geographia
Dalafota pertinet ad Dalmatiam regionem historicam et ad Archipelagum Elaphitium Insularum Dalmaticaraum australium; insula iacet infra insulas Cerosam et Calophodiam.
In rebus administrativis pertinet ad Regionem Ragusinam-Narentinam et ad municipium Ragusinum. In Dalafota 249 homines (anno 2011) vivunt.
Carolus Maung Bo
Coat of arms of Charles Maung Bo.svg Carolus Maung Bo (Monhla in oppido die 29 Octobris 1948 natus), S.D.B., est ab anno 2003 archiepiscopus Birmanus urbis Yangon (Archidioecesis Yangonensis). Alumnus est Aspirantiae Nazarenae Salesianorum iuxta Maymyo. Episcopus Lashioensis ab anno 1990, episcopus Patheinensis ab anno 1996 meruit.
Die 14 Februarii 2015 Bo cardinalis (primus e Birmania oriundus) a Papa Francisco creatus est.
Certamen Mundanum Pedilusorium (1990)
Consummatio
Germania R.P.F.: 1. Bodo Illgner, 5. Nicolaus Augenthaler, 6. Guido Buchwald, 4. Georgius Köhler, 14. Thomas Berthold (2. Stephanus Reuter 73'), 3. Andreas Brehme, 8. Thomas Häßler, 10. Lotharius Matthäus (capitanem), 7. Petrus Littbarski, 9. Rudolphus Völler, 18. Georgius Klinsmann Procurator: Franciscus Beckenbauer
Argentinia: 12. Sergius Goycochea, 20. Ioannes Simón, 18. Iosephus Serrizuela, 19. Anscharius Ruggeri (15. Petrus Monzón 46'), 4. Iosephus Basualdo, 17. Robertus Sensini, 13. Nestor Lorenzo, 7. Georgius Burruchaga (6. Gabriel Calderón 53'), 10. Didacus Maradona (capitanem), 21. Petrus Troglio, 9. Gustavus Dezotti Procurator: Carolus Bilardo
Solterre
Solterre est commune Francicum incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
The X-Files (series televisiva)
The X-Files, titulus primigenius Anglicus, qui Latine fortasse reddi potest "Fasciculi X littera signati" vel "Archivum X littera signatum", est series televisiva de scientia ficticia a Christiano Carter in Civitatibus Foederatis Americae producta atque primum televisifice edita inter annos 1993 et 2002. Ex 202 emissionibus quadragenum quinum fere minutorum series tota constat. In harum emissionum imaginibus duo inquisitores Graphei Foederalis Inquisitionum (saepius FBI in lingua Anglica), Fox Mulder (a David Duchovny actus) et Dana Scully (a Iuliana Anderson acta), casibus pro insolubilibus habitis et plerumque denso mysterio involutis characterisque valde imaginosi pervestigandis (de quibus fasciculi X littera sunt quidem in archivo notati) operam dant.
La Mancelière
La Mancelière est commune Francicum 209 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Charleville-sous-Bois
Charleville-sous-Bois  est commune 222 incolarum (anno 1999) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Sarstedt
Sarstedt oppidum Saxoniae Inferioris in Circulo Hildesiensi est.
Historia
Sarstedt anno 1075 primo in actis nomine Kertzstadensis descriptum est. Sed certe iam inter saeculum 3 et 8 a Saxonibus conditum est. Anno 1852 Sarstedt tum ad Regnum Hannoveranum pertinens nomine "oppidi" ornatum est. Die 1 Martii 1973 vici nonnulli cum Sarstedt oppido coniuncta sunt.
Ronzonum
Ronzonum  (alia nomina: Runzonum  ) (Italiane: Ronzone; Anaunice: Renzòn) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Ronzonenses appellantur
Municipium pertinet ad Communitatem Anauniam (Anaunia Summa).
Marmota olympus
Marmota olympus (vulgo Olympic marmot) est rodens familiae Sciuridarum quod medias altitudines paeninsulae Olympicae civitatis Vasingtoniae Civitatum Foederatarum habitat. Proximi cognati eius sunt Marmota caligata et Marmota vancouverensis. Marmota olympus anno 2009 publicum mammale Vasingtoniae endemicum declarata est.
Haec marmota, tam magna quam feles domesticus, pondo chiliogrammata octo aestate pendit. Maximum omnium marmotarum dimorphismum sexualem monstrat: mares, media habita ratione, 23% plus quam feminae pendunt. Marmota olympus capite lato, oculis aurisque parvis, cruribus brevibus, caudâ crinitâ et longâ agnoscitur, atque unguibus acutis et rotundis, quibus cuniculos facit. Color velleris tempore anni et aetate commutatur, sed vellus marmotae adultae, maiore parte anni, ubique est fuscus cum maculis albis.
Praecipue varias plantas pratenses edit, ut gramina sicca, quibus etiam stragulis in cuniculo utitur. Eam varia mammalia avesque venantur, sed hodie principalis eius praedator est coiotes. In Indice rubro IUCN Marmota olympus species vigens existimatur, custoditur autem in Saepto nationali Olympico, quod maximam partem habitationis marmotae comprehendit.
Manou (Ebura et Lidericus)
Manou est commune Francicum 573 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Moiré (Rhodanus)
Moiré est commune Francicum 199 incolarum (anno 2012) praefecturae Rhodani in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Caladunnum
Caladunnum est commune 618 incolarum (anno 2009) praefecturae Meduanae in Franciae regione Pagis Ligeris.
Maria Pejčinović Burić
Maria, vulgo Marija Pejčinović Burić (Mostar in urbe nata die 9 Aprilis 1963) est politica Croatiae.
Alumna est universitatis Zagrebiensis. Sodalis unionis democraticae Croaticae, legata est apud parlamentum Croaticum a die 11 Ianuarii 2008 usque ad 22 Decembris 2011. Officium ministrae a rebus externis die 19 Iunii 2017 suscepit, antecessore Davor Ivone Stier, primo ministro Andrea Plenković. Die 26 Iunii 2019 secretaria generalis Consilii Europae electa est.
Saturniidae
Saturniidae, inter maximos gloriososque papilionum, sunt familia cui sunt circa 1300 ad 1500 species omni ex orbe terrarum descriptae. Inter Saturniidas celeberrimas sunt papiliones Citheronia regalis, Hyalophora cecropia, Pavonia pavonia, et Saturnia pyri.
Habemus Papam (pellicula)
Habemus papam  est pellicula a moderatore cinematographico Italico Ioanne Moretti anno 2011 edita. In pellicula quae enarrat de novo papa, depressione laborante, qui psychiatris auxilium petere debet, hi histriones agunt:
Saturniidae
Adulti sunt magni, corporibus gravibus setis tectis, alis lobatis, oribus reductis, et capitibus parvis praediti. Carent frenulo, sed alae posteriores et anteriores sunt imbricatae. Hi papiliones coloribus aliquando sunt vividi, et saepe in eorum alis maculas oculares vel "fenestras" translucentis habent. Dimorphismus sexualis speciebus variat, sed mares maiore et latiore antennis commune distingui possunt. Plurimis adultis sunt latitudo alarum inter 2.5 et 15 cm (inter 1 et 6 uncias), sed aliquibus speciebus tropicis, sicut Attaco atlas, sunt latitudines alarum ad 30 cm (ad 12 uncias). Una cum quibusdam Noctuidis (praecipue Calpinis et Catocalinis), sicut genera Ascalapha, Erebus, et Thysania, Saturniidae sic sunt maximi papiliones, et nonnulla quidem ex maximis insectis hodie exstantibus.
Distributio
Plurimae Saturniidarum species in regionibus silvestribus zonarum tropicae et subtropicae habitant, maxima varietate in Novo Mundo et Mexico tropicis inventa, quamquam omnem orbem terram habitant. Circa duodecim species descriptae in Europa habitant, quarum una, Pavonia pavonia, in Insulis Britannicis fit; sexaginta-octo species descriptae in America Septentrionali habitant, quarum quadgraginta-duae ad septentriones Mexici et Californiae Meridianae habitant.
Vita
Aliquae Saturniidae plus quam unum fetum per annum gignunt. Fetus veris aestatisque post paucas hebdomdata ex ovis excluduntur; fetus autem autumni statum biostasem intrant, et vere sequente excluduntur. Numerus fetuum variantur, et una gignere potest femina singulas quae celeriter singulasque quae tarde crescunt, vel ea varios fetuum numeros variis annis vel in variis regionibus potest gignere. In nonnullis speciebus, e.g. Actiate luna et Callosamia securifera (ambae sunt Saturniinae), fetus veris aestatisque diversi videntur, quia gena varia a circumiectibus impelluntur.
Ova
Singula femina usque ad 200 ova in selecta hoste planta (Anglice host plant) parire potest. Aliae singillatim vel in parvis gregibus pariunt. Ova sunt rotunda, aliquantulum plana, levia, et translucentia vel albida.
Larvae
Larvae sunt magnae (50 ad 100 mm in instari ultimo), pingues, et cylindraceae. Plurimis sunt tuberculae quae saepe sunt spinosae vel pilosae. Multae coloribus sunt crypticae. Nonnullis sunt setae quae pingunt. Conturbatae nonnullarum specierum larvae (e.g. erucae specierum Actiatis luna et Antheraeae polyphemus in Saturniinis) mandibulis sonos click efficiunt; haec click ut signa monitus aposematici defensionis regurgitationis coniectantur. Aliae solae, aliae congregari ut vescantur solent. Hemileucinae congregantur iuvenes, et setas habent quae pungunt, et setae Lonomiae venenum continent quod homines interficere potest.
Paene omnes aliae huius magnitudinis erucae sunt Sphingidae, quae raro sunt setosae, et plerumque diagonales in lateribus lineas habere solent. Multae Sphingidarum erucae unum cornu flexum in posteriore ferunt; hae erucae re vera non sunt periculosae, sed magnae erucae setosae usitate non tangendae sunt, nisi a peritis.
Plurimae larvae Saturniidarum foliis arborum fruticumque vescuntur. Nonnullae, praecipue Hemileucinae sicut Automeris louisiana, A. patagonensis, et Hemileuca oliviae, graminibus vescuntur. Ei ecdysin ordinatim patiuntur, plerumque quater, quinquies, vel sexies, antequam station pupalem intrant. Ante pupationem est statio errans, et erucae colorem commutare possunt, ut crypticiores sub hanc stationem fiant.
Pupae
Plurimae larvae cocoon inter folia plantae hostis dilectae, vel in stramento foliorum humi lapsorum, vel in fissuris in saxis vel lignis faciunt. Larvae autem nonnullarum specierum—commune eratocampinarum, inter quas Citheronia regalis et Eacles imperialis—se in terram infodiunt et in parva camera sub humum pupant; sic saepe in Ceratocampinis et Hemileucinis. Dissimiles plurimorum papilionum serici, papiliones in terra pupantes paululo serico in fabricatione puparum utuntur. Simul ac in cocoon includuntur, pupae metamorphosim subeunt.
Castelmagno
Castelmagno est nomen varietatis casei in Italia inventae.
Saturniidae
Hominibus momentum
Nonnullae species sunt graves ut pestes defoliatores, inter quas Anisota senatoria in quercibus, Coloradia pandora in pinis, et Hemileuca oliviae in graminibus planitiei. Aliis speciebus est maior gravitas commercii in productione tussah et serici feri. Hae species insigniter sunt Antheraea pernyi, eius proles hybridogenica Antheraea × proylei, et Samia cynthia.
Universitas Fridericia Guilelmia Rhenana
Universitas Fridericia Guilelmia Rhenana die 18 Octobris 1818 Bonnae a rege Friderico Guilelmo III sexta litterarum universitas publica Borussiae condita est. Anno 2005 triginta milia litteris atque scientiae studebant. Hide sept facultates stat:
Castelmagno
Appellatio Originis Protecta
Caseus sub hoc nomine in civitatibus Europaeis venundatus debet in regione delimitata et in modis definitis fieri; ab anno 1996 appellationem in Europa protectam habet.
Saturniidae
Hominibus momentum
Erucae generis Lonomiae fortasse mortiferissimum omnium animalium notorum venenum efficiunt. Plurimae autem Saturniidae sunt innocua, saltem adulti, et saepissime per omnes suae vitae stationes. Ergo, nonnullae species gloriosiores—praecipue generis Antheraeae—a pueris in scholis ut deliciae educationis ali possunt. Pupae—molles, lenes—discipulis fiunt dona iucunda.
Systematica et evolutio
Saturniidae numeris specierum sunt diversissimae in neotropicis. Earum antiquissimae subfamiliae solum in America fiunt. Solum "hodiernissimae" Saturniidae in plurimis orbis terrarum regionibus habitant. Ergo, fossilibus carentibus, recte sumitur primas Saturniidas in regionibus neotropicis volavisse.
Hic index subfamilias in opinabili sequentia phylogenetica ordinat, ab antiquissimis ad novissimam. Etiam adsunt quaedam genera et species notabiles.
Saint-Lary (Aegirtius)
Saint-Lary (Gasconice Sent Lari) est commune 237 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Dioecesis Xai-Xaiensis
Dioecesis Xai-Xaiensis Sedes Episcopalis Mozambici Ecclesiae Catholicae Romanae est, in Mozambici regione ecclesiastica sita, suffraganaea Archidioecesis Maputensis, cuius caput Xai-Xai.
Dioecesis facta est anno 1970 nomine Ioannis Belo et 26 paroecias habet.
Episcopi
Dioecesis a S.E. Episcopo Lucio Andrice Muandula regitur, et episcopus emeritus Iulius Duarte Langa habet.
22 Augusti
22 Augusti dies 234ª anni est (235ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 131 dies manent.
Secundum Calendarium Romanum est ante diem undecimum Kalendas Septembris, quod a.d. XI Kal. Sept. abbreviatur.
Château-Bréhain
Château-Bréhain  est commune 82 incolarum (anno 1999) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Monsols
Monsols est commune Francicum 962 incolarum (anno 2012) praefecturae Rhodani in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Functio inversa
Functio inversa est functio, qua variabili dependenti unius functionis dato huius variabile independens reperitur. Si functio f(x) data est, f^{-1}(x) eius functio inversa designat. Non omnes functiones etiam functionem inversam habent, sed solum relationem inversam, quod definitione functionum necesse non est relationem inversam functionis etiam functionem esse. Solis functionibus biiectivis functio inversa est. Si g est functio inversa functionis f, tunc etiam f est functio inversa g:, dummodo f(x) et g(x) definiuntur.
Omnes functiones elementis unius copiae (quae dominium dicitur) elementa alterius copiae (quae est codominium) attribuunt. Dominium functionis cuiusdam est codominium functionis inversae. Functione cognita admodum facile unius variabilis liberae variabile non libera reperiri potest.
Functiones lineares
Omnibus functionibus linearibus, praeter constantes, functio inversa est, nam harum aequatio ita transformari potest:
ergo ,
ergo.
Functio inversa functionis linearis semper etiam functio linearis est. Exempli gratia, si, f(1) = 3. Functio inversa est, et re vera.
Functiones exponentiales
Omnes functiones exponentiales formae functionem inversam habent, namque radicem, sed solum variabilibus independentibus positivis, quod radix numeri negativi (si n numerus impar) definita non est aut variabilia independentia negativa variabilia dependentia positiva et haec variabilium independentium positivorum aequantes (si n numerus par) dant.
Functionis f(x) = x^3, exempli gratia, functio inversa ergo est.
Functiones exponentiales generalis
Functionibus exponentialibus generalibus etiam semper functio inversa est: logarithmus ad basim a.
7 Octobris
7 Octobris est dies 280ª anni (281ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 85 dies manent.
Functio inversa
Functiones exponentiales generalis
Igitur inversa functionis f(x) = 2^x est.
7 Octobris
Secundum calendarium Romanum Nonae Octobres (Non. Oct.)
Chailland
Chailland est commune 1167 incolarum (anno 2009) praefecturae Meduanae in Franciae regione Pagis Ligeris.
Marboué
Marboué est commune Francicum 1'125 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Marsainvilliers
Mersainvilliers est commune Francicum 302 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
874 Rotraut
874 , olim designationibus 1917 CC et 1976 WJ agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Maximiliano Wolf in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 874 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Manuel I Comnenus
Manuel I Comnenus (Graece ; natus 28 Novembris 1118; mortuus 24 Septembris 1180) fuit imperator Constantinopolitanus. Manuel fuit filius quartus Ioannis II Comneni uxorisque eius Irenae (Piroska), Ladislai I regis Hungariae filia. Die 8 Aprilis 1143 pater moriturus in Monte Tauro Ciliciae, duobus filiis maioribus natu recentissime mortuis, filium tertium Isaacium absentem reiecit Manuelemque praesentem elegit ut successorem suum.
Anno 1147 Manuel accepit in imperium suum Ludovicum VII regem Franciae et Conradum III imperatorem Germaniae, duces secundae expeditionis sacrae. Ludovicus et Alienora Aquitaniae eo tempore uxor eius ferias nativitatis Domini celebraverunt Constantinopoli.
Familia
Anno 1146 in matrimonium duxit Bertham de Sulzbach et genuit duas filias: Anno 1161 duxit Mariam Antiochenam et genuit filium:
Charly-Oradour
Charly-Oradour  est commune 634 incolarum (anno 2007) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Simon Coveney
Simon Coveney, praenominibus plenis Simon Anthony (Corcagiae natus die 16 Iunii 1972) est politicus Hiberniae.
Primo ministro Endeo Kenny dimissionem suam proferente, Simon Coveney principatum factionis Fine Gael anno 2017 frustra petivit, aemulo Leone Varadkar. Qui dux factionis primusque minister creatus, Simonem Coveney ad officium ministri a rebus externis statim die 14 Iunii 2017 convocavit.
2434 Bateson
2434 , olim designationibus 1981 KA, 1932 HC, 1955 VC, 1959 GU, 1966 VP, 1973 AK2, 1977 TV3, et 1977 VV1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alano C. Gilmore et Pamela M. Kilmartin, astronomis apud Observatorium Universitatis Montis Ioannis versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2434 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
9376 Thionville
9376 , olim designationibus 1993 OU7, 1987 DR3, 1989 QC1, et 1996 FH3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Erico Gualterio Elst, astronomo apud Observatorium Europaeum Australi versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9376 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Petrus Zilvar
Petrus vulgo Peter Zilvar (natus anno 1950) est Germanus et Esperanticorum fautor.
Inde abhinc 38 annos praesides est Esperanticae Societatis Meridionalis Harthicae regionis. Instituit quoque conditionem Associationis EMAS. Ipsum olim docebat linguam Esperanticam Ioachimus Gießner.
Interculturale Centrum ICH regens anno 2007 esperantista anni honorarius electus est.
Muneribus his fungens
Indefesse Petrus Zilvar multos annos etiam homines politicos adiit. Ita factum est quod anno 2006-o urbs Herzberg am Harz officialiter proclamata est Esperantica urbs.
Château-Rouge
Château-Rouge  (Germanice Rothendorf) est commune 179 incolarum (anno 1999) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Le Buret
Le Buret est commune 314 incolarum (anno 2009) praefecturae Meduanae in Franciae regione Pagis Ligeris.
Melleroy
Melleroy est commune Francicum 519 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Iulius Duarte Langa
Iulius Duarte Langa (in vico Magunze die 27 Octobris 1927 natus) est cardinalis Mozambicanus et episcopus emeritus (dioecesis Xai-Xaiensis). Papa Franciscus die 14 Februarii 2015 episcopum Langa cardinalem creavit; ille est nunc secundus cardinalis Mozambicanus post cardinalem Alexandrum dos Santos.
Carelles
Carelles est commune 289 incolarum (anno 2009) praefecturae Meduanae in Franciae regione Pagis Ligeris.
Marchéville
Marchéville est commune Francicum 509 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae et Liderici in regione Media.
Montmelas-Saint-Sorlin
Montmelas-Saint-Sorlin est commune Francicum 438 incolarum (anno 2012) praefecturae Rhodani in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
22 Ianuarii
'''XXII. Januarii, sive 22 Januarii''' est dies vicesimus secundus anni gregoriani. 343 (CCCXLIII) dies (sive 344 (CCCXLIV) annis bisextilibus) manent.
Secundum Calendarium Romanum est ante diem undecimum Kalendas Februarias, quae verba a.d. XI Kal. Feb. abbreviantur.
Saeculo 21
Vide etiam:
22 Decembris - 22 Februarii
Gamaliel
Gamaliel, -elis (Hebraice רבן גמליאל; Gamaliel Latine valet 'bene fecit mihi Deus'), etiam Gamaliel maior, fuit reverendus apud Iudaeos magister iuris tempore Christi, quem Novum Testamentum virum synedrii fuisse memorat (Act 5,34sq). Etiam magister sancti Pauli ante eius conversionem fuisse traditur (Act 22,3). Erga Christianos mitis se gessit, ut Paulus liberaretur poposcit.
Borca
Borca (alia nomina: Bifurca Catubrii, Bifurca Catubrina, Bevorcha, Borca Catubrina) (Italiane: Borca di Cadore; Dolomianice: Bórcia) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia ac in Provincia Bellunensi situm. Incolae Borcenses appellantur.
Gamaliel
Gamaliel maior (sive Gamaliel I) a Gamaliele II, nepote suo, distinguendus est. Talmud Gamalielem maiorem nepotem Hillelis maioris fuisse vult, verosimiliter autem falso.
Saint-Jean-Poutge
Saint-Jean-Poutge (Gasconice Sent Joan Potge) est commune 291 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Elis (nomus Graeciae)
thumb|200px|Situs pristini nomi Elidis Ēlis (-idis, f.) (Palaeograece: Ἦλις; Neograece: Ηλεία – Ilía) fuit usque ad annum 2010 una e tribus praefecturis (sive nomis) regionis (περιφέρεια) Graeciae Occidentalis, cuius caput erat urbs Pyrgus. Reformatione administrativa anni 2010 (vide: Libellus Callicratis) praefecturae iura ad regionem Graeciam Occidentalem et ad demos, quorum numerus coagmentatione valde minutus est, delata sunt. Territorium autem praefecturae nomine "Regionali Elidis Unitate" permanet, quae quidem vi politica caret.
Gallirallus vekamatolu
Gallirallus vekamatolu est exstincta avium volatu carentium species familiae Rallidarum. Ex ossibus subfossilibus Euae in insula Regni Tongani in Polynesia Occidentali inventis anno 2005 descripta est.
Psychiater
Psychiater est medicus qui callet in psychiatria, disciplina medicinae se dedita ad diagnosis, prohibitionem, indagationem curationem perturbationium mentis. Psychologo differente, psychiater est medicus autem et aestimare debet aegrum ad determinandum symptomas utrum morbi corporis aegritudinis an compositionem morbi et perturbationis an perturbationis purae psychiatricae. Ut pars aestimationis laboratoriorum, psychiater examinationem compotis animi et corporis, delineationem cerebri sicut tomographiam computationis, MRI, tomographiam positroni emissionis, examinationem sanguinis adhiberi potest. Psychiater medicinam praescribit, et psychotherapiam adhiberi potest. Tametsi maioritas vasta administrationem medicalem facit et psychologum aut artificium therapeutae delegat ad psychotherapiam hebdomadis vel per alternum mensem.
Ménestreau-en-Villette
Ménestreau-en-Villette est commune Francicum 1'467 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Imperium Romanum Orientale
Imperio Romano anno 395 in partes duas diviso, Imperium Romanum Orientale (Graece: ) vel etiam ab historicis recentioribus imperium Byzantinum nuncupatum principio fuit pars orientalis eius. Postquam imperium occidentale eversum est plus quam decem exinde saecula valebat donec anno 1453 urbs capitalis eius, Constantinopolis, ab Ottomanis expugnatur. Quamquam principio provincias orientales antiqui Romani imperii, i.e. imprimis Aegyptum, Asiam Minorem, Haemimontum paeninsulam, Arabiam et oras Africae administrandas accepit, saeculo septimo autem Arabis invadentibus magnas orientis partes cessit et in Asiam Minorem et Europam meridionalem deminutum est. Georgius Ostrogorsky cum imperii radices variis ex fontibus sumptas atque fusas describeret Byzantinum imperium tribus ex elementis, id est administrationem Romanam, Graecam linguam moresque et Christianam religionem, constetisse distinxit.
Historia imperii plena est propulsationum variarum hostium, quare vires militares et oeconomicae graviter affectae et fatigatae sunt. Tempora recessus calamitatumque cum temporibus incrementi et victoriae alternaverunt. Etsi initio saeculi octavi assidue interne de quaestionibus religiosis litigatum est atque complura bella civilia exarserunt, tamen fundamentum administrationis imperialis a Romanis olim institutum usque ad saeculum tredecimum integre perservatum est. Eminent praeterea artificia sollertiaque artis Byzantinae. Constantinopoli etiam multi libri antiquitatis post ruinam imperii Romani servati sunt. Inde etiam conversio totius Europae orientalis ad religionem Christianam propagata est.
De variis imperii appellationibus
Nomen Imperium Byzantinum (Neograece ) a nomine urbis capitalis deductum aetateque recentiore inventum apud scriptores veterum temporum in usu non erat.
Byzantini usque ad saeculum quattuordecimum Romani (, Rhōmaîoi, pronuntiatio medio-Graeca: Romaei, hodie Rhomaioi discernendi causa transcriptum) appellari soliti sunt neque vetere nomine Hellenes usi sunt eo consilio, ne cum Graecis antiquis nondum Christianizatis in unum confunderentur. Ineunte Renascentia saeculo quarto decimo ad nomen antiquum reverterunt. In Europa occidentali medio aevo simpliciter Graeci nominati sunt.
Nomen publicum semper fuit Imperium Romanorum (Graece ) sive (abbreviatum) Romania vel etiam Imperium Romanum (, Rhōmaikḗ Autokratoría). Urbs Roma ipsa eiusque imperium παλαιὰ Ῥώμη (Roma vetus) nuncupata est.
Se non sucessores imperii Romani esse putaverunt, sed ipsi Romani fuerunt. Praeterea nomina Imperium Romanum Orientale (Neograece: ) vel Occidentale nesciverunt, cum crederent Romanum imperium indivisibile esse. Id quidem iuste dici potest, ut imperium orientale migrationibus saeculi quinti inviolatum perfunctum esset. Verum per saecula in imperio orientali iam diu cultura atque lingua Graeca praevalebant. Lingua Graeca antiqua et post mutationem linguae circa annum 600 Lingua Graeca Mediaevalis, quae linguae Graecae hodiernae quasi par fuit, restituit linguam Latinam in compluribus rationibus.
Proficiscens a radicibus Romanis imperium primum coetus fuit culturae Hellenisticae, administrationis Romanae et religionis Christianae. Mores antiqui inter calamitates septimi saeculi demum amissi sunt. Quoniam imperium se ipsum unicum ac solum heredem imperii Romani antiqui putavit, se rectorem omnium civitatum medii aevi esse vindicavit. Etsi Byzantini postulationes istas nullo pacto efficere potuerunt in ista sententia tamen usque ad imperii finem permanebant.
Antiquitas posterior: Imperium Romanum Orientale
Post Constantini mortem anno 337 plerumque complures Augusti imperium inter se dividebant, quorum alius aliae parti imperii praefuit. In provinciis orientalibus Constantius II (337–361) et post eius mortem Valens (364–378) et Theodosius I (379–395) dominium tenuerunt. Post mortem Theodosii, cui anno 394/395 ultimo contigit vetus imperium Romanum coniungere, imperium anno 395 iterum in partem occidentalem (Honorius) et orientalem (Arcadius) divisum est. Nunc quidem divisio perdurabat: Ea de causa Arcadius a quibusdam primus imperator orientalis dicitur. Tamen leges auctoritate utriusque imperatoris (sc. occidentalis atque orientalis) dari atque consules alterius partis agnosci solebant.
Exeunte saeculo tertio migrationes variarum gentium barbarorum coeperunt. Primo imperium orientale severe a barbaris, e.g. a Gothis, pressum est. Proelio Hadrianopolitano anno 378 cladem gravem accepit, posthac Gothi ab imperatore Theodosio foederati nominati sunt. Ineunte saeculo quinto Hunni ac Germani animum in imperium occidentale, quae fuit pars infirmior, verterunt. Quamquam imperio orientali non numquam incursiones Sassanidarum repulsandae erant, tamen inter annos 387 et 502 plerumque pacem agebat. Anno 410 Roma a Visigothis capta est, quare mundus Romanus valde perturbatus est. Pars orientalis imperii autem praeter provincias Balcanicas, quae gravissime vastatae sint, incolumis manebat. Nonnumquam altera imperii pars alteri auxiliari conabatur. Expeditio navalis anno 467/468 contra Vandalos, etsi frustra suscepta est, cum quasi omnino ab imperio orientali sustentata esset tamen benevolentiam unius partis erga alteram demonstravit. Imperium autem orientale, cum vix vires ad integritatem suam retinendam intendere potuit, interitum partis occidentalis avertere non potuit.
Exeunte saeculo quinto pars quoque orientalis in pericula delapsa est. Eo tempore magna pars copiarum originis barbarae fuit (notissimus eorum est quidam magister militum nomine Aspar), quibus Romani magis magisque ingrati facti sunt. Multi enim veriti sunt, ne imperio orientali idem fatum immineret quod parti occidentali. Leone I imperante (457–474) aequilibrium inter Gothos et Isauros, incolas provinciae eiusdem nominis in Asia Minore sitae, fieri conatum est. Leo etiam novum obsequium palatinum instituit nomine Excubitores, in quorum numero multi Isauri erant, eo consilio, ut cuipio imperatori fideliter servituri essent. Atque adeo Asparo anno 471 necato Isaurus ipse nomine Zeno ad regnum pervenit. Itaque inter annos 470 et 500 imperatores exercitus gradatim in potestatem suam redegerunt, cum imperatori Anastasio I contingeret auctoritatem Isaurorum quoque diminuere. Haud absurdum est opinari id minime controversiam barbarorum et Romanorum, sed solum certamen potestatis inter auctoritatem imperatoris et duces exercitus fuisse. Quoniam imperatores denique praevaluerunt, auctoritas eorum firmata est.
Saeculo sexto imperator Iustinianus I (527–565) magistros suos militum nomine Belisarius et Narses provincias imperii occidentalis recapere iussit. Italia, litora Africae et Baeticae imperio iterum adiuncta sunt, quare Imperium Romanum ad breve tempus paene restitutum est. Bellis contra Gothos Vandalosque gerendis et propulsatione regni Sassanidarum, demum Inguinali plaga saeviente, quae plurimas partes imperii severiter contrivisset, vires imperii graviter deminutae sunt. Tamen Iustiniano regnante, qui ultimus imperator lingua Latina usus est, basilica Hagia Sophia erecta est, ecclesia maxima Medii Aevi et ultimum monumentum Antiquitatis. Praeterea anno 534 ius antiquum Romanum recollatum et in quibusdam codicibus Corpus iuris civilis nominatis edictum est. Quamquam persaepe ad concordiam cohortebatur in rationibus religiosis unitatem ecclesiarum non confecit. Litigium assiduum inter Monophysitismi et ecclesiae Constantinopolitanae diversas doctrinas, praeterea aerarium propter bella diuturna quasi vacuatum illis, qui ei successerunt, in imperio regendo magno impedimento fuerunt. Iustinianus saepe ultimus imperator vere Romanus iudicatus est. Post eum imperatores usum linguae Latinae etiam in administratione imperii magis magisque deminuebant. Imperator Mauricius, qui Ravennae et Carthagine Exarchatus instituit, demum separationem administrationis civilis et militaris a Romanis antiquitate posteriore decretam abolevit, quamquam in reliquo imperio aliquamdiu sustentabatur.
A secunda saeculi sexti parte imperium ruinae fortunarum et invasionis barbarorum causa iterum severiter adfligebatur. Iustinus II, qui imperatori Iustiniano successit, Langobardos occupatione maioris partis Italiae prohibere non potuit. Anno 572 contra Persas bellum coepit. Quidam scriptores eius temporis eum imprimis cupiditate gloriae divitiarumque commotum esse dicunt. Forsitan autem ut patronus Christianorum aliter facere non potuit, quin seditionem Armenorum adiuvaret, qui auxilium petiverant. Ob clades copiarum suarum insanus factus est. Simul Slavi ex fere anno 580 ad paeninsulam Balcanicam pervenerunt eamque usque ad septimum saeculum frequentabant.
Nex Mauricii, cui anno 591 pacem commodam cum Persis componere contigit, imperio magno damno fuit. Ex anno 603 rex regum Chosroes II omnium fere potiri provinciarum orientalium coepit. Anno 620 etiam Aegyptum Syriamque, quaestuosas omnium Romanarum provincias, in arbitrium suum redegit. Sex annis post exercitus Persicus Constantinopolim ipsam oppugnavit. Cum Avari una cum subiectis gentibus Slavicis urbem e partibus Europaeis aggrederentur, nullam iam spem imperio remanere visum est, quoniam insuper Heraclius Carthaginis exarchus cum Phoca usurpatore, qui post mortem Mauricii rebus moderabatur, in certamen dominationis venit. Ille anno 610 tyrannum depulit atque audaciter pugnans Persas provincias nuper captas deserere coegit. Immo ipse anno 622 in Mesopotamiam inrupit ibique anno 627 in supremo proelio apud Niniven devicit. Itaque Persae omnes provincias ex anno 603 captas reddere properaverunt; paulo post Persia ipsa bellis civilibus vexata statum perturbatum iniit. Hostibus summo labore superatis vires imperii exhaustae sunt. Nobilitas senatoria, antea quasi fundamentum imperii, quae a Phoca tyranno iam severe diminuta sit, dissoluta est. Etiam Balcanica paeninsula diu e dicione imperiali delapsa est. Tamen Heraclius victoriam adeptam luxuriose celebrari iussit.
Tamen tempus recreandi imperii brevius fuit: Cum paulo post Arabes nuper islamizati impetum rapidum fecerunt, propter fatigationem vires ad provincias defendendas Romanos defecerunt. Proelio anno 636 apud Hieromycem amnem facto Heraclius coactus est provincias nuper recuperatas hostibus concedere. Exercitus Caliphae Omari omnes provincias orientales praeter Asiam Minorem occupaverunt, anno 698 Carthagine capta etiam exarchatus homonymus perditus est.
Heraclius linguam Graecam, quae omni ratione iam diu in imperio orientali praevalebat, solum sermonem publicum constituit. Hac mutatione, ut quidam ducunt, initium novi imperii factum est, quod in historiographia moderna Byzantinum appellatur. Cum titulum imperator abiceret seque Basileus appellari iuberet, saepe ultimus imperator Romanus orientalis simulatque primus imperator Byzantinus putatur. Consensus est inter historicos saeculum septimum discrimen magni momenti fuisse. Utrum tria saecula sequentia inter historiam Romanam an Byzantinam numeranda sint, disputatur.
Saeculum VII: Transitio
Anno 636 imperium Byzantinum in extremo situm est. Aliter ac regnum Sassanidarum anno 651 vi Arabum submissum ommnibus copiis post Taurum montem retractis Arabes saltem Asia Minore prohibere potuit, etsi Musulmani paeninsulam quotannis vastabant. Saeculo septimo, classis imperialis, quae antequam sola dominium Maris Mediterranei tenebat, ante litus urbis Lyceae Phoenicis victa est. Cum Asia Minor vix retineretur, Slavi atque Bulgari maximam Balcaniae partem populabant ac frequentabant. Itaque Romanis nihil fuit reliqui praeter Asiam Minorem, insulas Graecas, atque ipsam urbem regiam.
Dum autem imperium regiones amittit, simul aequabilitate crevit. Sedes culturae classicae olim póleis erant, nunc autem urbes aut desertae aut graviter minutae sunt (oppida munificata castra nuncupata sunt). Cum provinciae orientales ex quinto fere saeculo Christum more monophysitico, qui concilio Chalcedonense anno 451 habito ab ecclesia haereticus existimatus est, coluerint, fortasse explicari potest, cur Arabes tam libenter dominos acceperint. Etiamsi magnam partem provinciarum vectigaliumque amisisset, reliquum corpus imperii tamen paratius ad defendendum fuit.
Condicionibus temporibusque profunde mutatis institutiones antiquae mutandae fuerunt. Mirum est, ut imperium eo tempore impetum hostium sustinere posset. Praeter discordiam ducum Arabicorum, cum constanter de praeda in pristinis provinciis Romanis ac Persicis capta certarent, et naturam Tauri montis Asiam Minorem quasi munitionem circumvallantis, res magni momenti fuit institutio quarundam dioecesium nomine Themata. Verisimiliter post mortem Heraclii creatae sunt deminutioni vel ruinae urbium occurrendi causa. Constat eo tempore culturam classicam in imperio extinctam esse. Coepit historia mediaevalis imperii Byzantini.
Saeculo septimo et octavo hostes imperium assiduis impetibus vexabant. Constans II sedem suam inter annos 661 et 668 Syracusas movit, fortasse defensionem navalem contra Arabes instruendi causa, tamen successores eius in orientem reverterunt. Anno 681 imperator Constantinus IV coactus est regnum Bulgarorum nuper conditum agnoscere. Anno 678 Arabibus primum urbem capitalem oppugnantibus Byzantini solum mirabili adhibendo apparatu nomine ignis Graecus, materiam etiam in superficie maris ardentem dissipante, victoriam adepti sunt.
Saecula VIII et IX: defensio et iconoclasmus
Imperator Iustinianus II, ultimus dynastiae Heraclii, primus fines imperii denuo propagare coepit. Slavos e Balcania in Asiam Minorem transferri curavit eo consilio, ut regionibus ad fines Arabum spectantes praesidio essent. Item pars incolarum Asiae Minoris in confinia Balcanica deportata est. Iustinianus autem anno 695 per coniurationem depositus mutilatus et in exilium missus est, ubi virginem nobilem e gente Chasarorum in matrimonium duxit. Bulgaris adiuvantibus iterum ad regnum pervenit, deinde anno 711 necatus est.
Urbi infestissimam obsidionem Arabes anno 711 susceperunt; solum sollertia imperatoris Leonis III Isauriani, propter fortitudinem classis Romanae, quod iterum efficaci modo igni Graeco usa est, et hiemiem acrem Arabibus gravissimas iacturas infligentem urbs obsessionem perferre potuit. Anno 740 demum Arabes primo in terra Romana proelio apud Acroinum facto victi sunt, quamobrem stabilitas reliqui imperii restituta est. In faucibus Haemimontanis tamen Romanis assidue cum Slavis post interitum regni Avarorum e servitute liberatis pugnandum fuit. Cum omnem Balcaniam paeninsulam recuperare nullo pacto possent tamen partes Graeciae imperio reddiderunt. Verum nunc regnum Bulgarorum nuper conditum longius latiusque se pandit.
Imperatorem Leonem III Isaurianum anno 726 quae dicitur Iconoclastiam supra centum annos durantem variaque bella civilia excitantem suscitavisse communiter opinatur. Quoniam post victoriam Iconodulorum opera data est ut scripturae Iconoclastorum extinguerentur nobis solum historiae fide minime dignae remanent. Eruptione cuiusdam montis igniferi commotus Leo anno 726 iconem Christi supra portam Chalce nuncupatam fixam removendam curavisse fertur. Quamquam id hodie maxime est in dubio constat Leonem successoresque eius inimicos iconum fuisse. Apparet autem eorum victoriae defensio suffecisse ad icones abolendas et per meras cruces restituendas. Cum prius suspicatum sit religionem Islamicam magni momenti ad Iconoclasmum fuisse tamen constat imperatores iconoclasticos Christum tamen omni veneratione coluisse.
Leo Arabes Asiam Minorem aggredientes vehementer impugnavit. Postquam filius eius Constantinus V anno 741 regnum e manibus recepit primum insurrectionem affinis sui nomine Artabasdus sedare coactus est. Complures libros venerationem iconum recusantes scripsit. Quamquam in concilio apud Hiereiam anno 754 decretum est venerationem iconum interdicendam esse imperator tamen vastationem bonorum ecclesiae vetuit. Etsi auctores posteriores eum tyrannum crudelem descripserint fontes imperatore vivo scriptos magnam eius gratiam apud populum indicant.
Filius quoque eius Leo IV eas doctrinas retinuit, sed varias insurrectiones sedare coactus anno 780 necatus est. In illius infantilis filii Constantini VI locum mater nomine Irene imperium gubernabat. Cum mox patefactum esset se abdicare nolle imperatrix filium suum tam crudeliter mutilari iussit, ut paulo post obiret. Irene venerationem iconum reimposuit. Eventus magni momenti et magno detrimento imperii fuit coronatio Caroli Magni anno 800, quare ius singulare imperatoris Byzantini in dubio positum est. Duobus annis post Irene cum secorditer regnaret eversa est.
Dynastia Macedonica: Restitutio
Cum Michael anno 866 Basilium I coimperatorem creavisset ille paulo post principem suum necari curavit. Quo confecto se ipsum imperatorem declaravit. Dum regnat cultura Byzantina rursus florebat. Visum est ut imperium magis magisque reconvaleret. Nicephoro II Phoca frena imperii moderante Creta insula e manibus Arabum recepta est. Tutela limitis orientalis mandatum est copiis nomine Acritae, qui fines externos more veterum Limitaneorum custodiebant. Ioannes I Tzimisces imperii terminos usque ad Syriam propagavit eique brevi etiam Palaestinam adiunxit, dum Bulgari sub iugo deprimuntur.
Imperatoribus Macedonicis regentibus imperium saeculo decimo undecimoque ad summam gloriam pervenit. Basilio II sororem suam principi Vladimiro I viccingios Kiovie moderanti nuptum collocato ritus orthodoxus in Ucraina, Ruthenia Alba et Russia late disseminatus est. Dioceses Russiae Patriarchae Constantinopolitano subiectae sunt. Basilius quidem multos annos prospere pugnans Bulgariam in potestatem imperii redegit atque anno 1018 provinciam propriam fecit.
Tamen cum eo tempore nobilitas plurimorum latifundiorum potiretur constitutio Thematum debilitata est, quare fines imperii iterum in periculum delapsi sunt. Commutati eversive enim sunt magna ex parte agricolae liberi munere militiae fungentes per milites mercennarios (quod in proelio apud Manzicertum magno detrimento fuit). Si solum propulsandae fuissent incursiones Arabum imperium mox reconvaluisset, sed eodem tempore Normanni Italiam invaserunt ultimamque arcem Bari anno 1071 expugnaverunt. Eo fere tempore etiam primum gens Selgiukidarum fines orientales attigit Asiamque Minorem, maximum subsidium exercituum Byzantinorum, vastavit. Romano IV Diogenes anno 1071 proelio apud Manzicertum ab Alp Arslan Sultano Turcorum victo propter discordiam regiam concupiscentium Asia Minor magna ex parte in manes Turcorum incidit, quoniam imperator novus foedus post proelium inter Romanum et adversarium suum factum rupit, quare Selgiukidis casus belli paratus erat.