cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trochomorpha apia
Trochomorpha apia est gastropodum, terrestriale pulmonatum aerem spirans familiae zonitidarum, in Samoa Americana endemica.
Pugna Concordiensis
Pugna Concordiensis alterum fuit duorum proeliorum in Middlesex Comitatu Massachusettae in Provincia Sinu Massachusettae die 19 Aprilis 1775 inter copias Exercitus Britannici et colonos ad hostem propulsandum in tempus armatos. Haec proelia usitate habentur initium Belli Libertatis Americae. Proelia pugnata sunt praecipue in oppidis Lexingtonia et Concordia, sed proelia levia in Lincolnia, Menotomy (nunc Arlingtonia), et Cantabrigia, prope Bostonia, eodem tempore evenerunt.
Primis telis Lexingtoniae prima luce emissis, coloni numero superati terga dederunt, et milites Britannici secuti Concordiam ierunt, ut copias hominum seditiosorum peterent. Apud Veterem Pontem Septentrionalem Concordiae, nonnulli centum coloni fortiter pugnantes tres manipulos militum regiorum devicerunt, qui se receperunt.
Radulphus Waldo Emerson, in suo "Hymno Concordiensi," prima tela a reipublicae amicis apud Veterem Pontem Septentrionalem emissa appellavit "tela circa mundum audita."
Crotalus
Crotalus est genus crotalinarum venenoniferarum familiae Viperidarum, solum in America abs Canada meridiana ad Argentinam septentrionalem endemicum.
Vipera
Vipera est genus serpentium venenosorum familiae Viperidarum.
Ethnologia
Ethnologia (a Graeco 'ethnos' sive 'gens'), aliquando anthropologia culturalis appellatus, est scientia socialis quae homines, gentes, et culturas comparat.
Ethnologia gentibus sicut oppositione culturae et naturae studet. De familia, coniunctionibus intra gentes, religionibus, et structuris socialibus quoque ab ethnologia studet.
Henricus Eduardus Manning
Henricus Eduardus Manning (natus in Totteridge die 15 Iulii 1808; Londinii die 14 Ianuarii 1892 mortuus), fuit cardinalis Anglicus et secundus archiepiscopus Vestmonasteriensis post Ecclesiae catholicae restitutionem in Anglia et Cambria anno 1850.
Ioannes Borgia
Ioannes Borgia de Gandia, secundus dux Gandiae et Sexae (natus anno 1474; necatus die 14 Iunii 1497), fuit filius cardinalis Rodrigi Borgiae, qui postea papa sub nomine Alexandro VI regnavit, et Vanotiae de Cathaneis, et ergo fuit Caesaris Borgiae frater. Franciscae de Iesu pater.
Henricus Eduardus Manning
Manning, familia anglicana natus, anno 1851 se ad confessionem catholicam convertit.
Philopoemen
Ultimis Graeciae temporibus dux exstitit, Epaminondae fortitudinis et gloriae dignus haeres, Philopoemen (Graece Φιλοποίμην, natus 253 a.C.n., mortuus 183 a.C.n.). Qui, octiens Achaeorum praetor (stratêgos) factus, non minus scientia rei militaris et bellica virtute insignis fuit, quam modestia et simplicitate. Magnam gloriam apud Achaeos sibi paravit quia Lacedaemonios vicit et ducente eo Foedus Achaicum universa Peloponneso potiebatur. Praeterea etiam erga Romanos libertatem Graecorum tueri ausus est. Nec diuturna tamen manserunt quae effecerat : mox enim omnium rerum Graecarum Romani primum arbitri, deinde domini facti sunt.
De moribus
Habebat omnino mores militares, austeros, simplices. Quos ut manifestos facerent auctores antiqui nobis fabulas quasdam bene notas tradidere:
Nihilominus Plutarchus ei asperitatem et propensionem quandam ad iurgia civilia obiciebat ; qua de causa cum Epaminonda eum non aequabat. Simul refert opinionem Romani cuiusdam Philopoemenem ultimum Graecorum appellantis.
De rebus gestis
Duos magistros, Ecdelum et Demophanen, ex Academia habuit quorum universa philosophia ad civilem actionem adversus tyrannos spectabat. Statim ab adulescentia militaribus exercitationibus totus deditus erat. Anno 223 a.C.n. vel, ut alii malunt, 222 rex Lacedaemoniorum Cleomenes III urbem Megalopolitarum vi cepit : tunc virtute sua Philopoemen hostes moratus cives Messenen ut effugere possent effecit. Anno proximo pugna apud Sellasiam commissa, qua Cleomenes victus est, ita et ingenio et fortitudine ceteros praestitit ut rex Macedonum, Antigonus Doson, qui toti sociorum exercitui praeerat, dixerit imperatore digna eum fecisse. Deinde per multos annos mercennariam militiam in Creta absolvit, donec anno 210 a.C.n. in patriam reversus hipparchus Foederis Achaici eligeretur ; quo tempore disciplinam in equitatu restituisse dicitur.
Circa annum 207 a.C.n. strategus primum factus est : tunc Achaeorum non solum arma et tacticam ad imitationem Macedonum in melius mutavit, sed etiam iuvenum mores. Eodem anno, postquam errorem sese iam victorem credentis hostis perspexerat, proelio ad Mantineam commisso Machanidan, Lacedaemoniorum tyrannum, vicit et sua ipsa manu occidit : quod egregium factum statua Delphis dedicata, hanc ipsam scaenam sub oculos ponens, comemorabat. Circa 200 a.C.n. tantum terrorem adventu suo hostibus iniecit ut Messenen iam a tyranno Lacedaemonio Nabide captam sine pugna liberarit.
Cum strategus sextum esset, Lacedaemoniis res rursus turbantibus, Philopoemen in eos crudeliter saeviit : moenia urbis diruit, qui iampridem exsulabant in civitatem reduxit, qui nuper a tyrannis cives novi facti erant in Achaiam relegavit (si qui proficisci nolebant vendidit in servitutem), octoginta insigniores fautores tyrannorum interfici iussit. Postremo leges Lycurgi abrogavit, quibus Lacedaemonii a nono saeculo a.C.n. abhinc usi esse dicebantur, atque eis leges Achaicas imposuit. De ea re Lacedaemonii apud Romanos per legatos questi sunt.
Ultimis annis in concilio Achaeorum Philopoemen Aristaeno, viro Megalopolitano, adversabatur qui Graecis in omnibus rebus suadere solebat ut voluntati Romanorum obsequerentur. Contra Philopoemen quam diutissime libertatem Graecorum retinere volebat, etsi iam non dubitabat quin quandoque Romani imperio suo Graeciam subiecturi essent.
De exitu et post mortem honoribus
Praetor octavum erat cum bellum inopinatum a Messeniis ortum est, qui instigante quodam Dinocrate ab Achaeis defecerant. Philopoemen adversus Messenios strenue, ut solebat, dimicans, in transitu fossae equo praecipitatus, ab hostium multitudine circumventus captusque est. Messeniorum magistratus captivum duci iusserunt in theatrum eum, quem capi potuisse incredibile videbatur; deinde in carcerem sub terra vinctum demiserunt. Neque eos puduit senem septuaginta annos iam natum veneno interficere. Ab eo, qui venenum attulerat, Philopoemen quaesivit "an Lycortas, praefectus Achaeorum alter, equitesque evasissent." Postquam responsum est: "incolumes esse." "Bene res se habet," exclamavit, et, poculo impavide exhausto, haud ita multo post exspiravit. Mox Lycorta duce Achaei Messenen ad deditionem compulerunt atque de sontibus supplicium sumpsere (Dinocrates mortem ipse sibi consciverat).
Tum solemni et magnifica pompa exercitus in armis urnam et ossa magni viri Megalopolim reportavit, Polybio, Lycortae filio, ducente. In itinere incolae, maerore confecti, e vicis cum liberis et uxoribus sese pompae adiungebant. Non tantum statuae aliaque monumenta, quae quarto post saeculo Pausanias descripsit, eius memoriae decreta sunt sed etiam cultus heroicus, sacrificiis quotannis ad altare peractis. Anno 146 a.C.n., postquam seditionem Achaiae compresserunt, nonnulli Romani illius statuas monumentaque tollenda esse iusserunt quia vivum Philopoemenem Romanis infestum fuisse acceperant. Tum Polybius coram consule et legatis orationem habuit qua ostendit Philopoemenem non Romanos odisse sed patriam amasse. Ita a Romanis, qui virtutem ubique venerandam esse existimabant, monumenta Philopoemenis salva reciperavit.
Randall Comitatus
Randall Comitatus  (Anglice:  Randall County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 104312  incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est vicus Canyon, anno 1876 creatus est. In hoc comitatu decima pars incolarum (accurate 10.4%) oriunda e America Latina est et haud Anglice domu (8.3 %) loquitur.
Universitas Floridensis
Universitas Floridensis est universitas magna, publica, sitaque in Gainesopole, Florida est. Universitas Floridensis anno 1853 condita est. Hodie, universitas maxima in civitate Floridae est et iam corpus discipulorum plus quam 50,000 habet. Campus per iugura 3,000 extendit et lacus duos, stadium Benjaminis Hilli Griffinis, quae domus turmae pedifollis est, campum Americarum, institutionemque Mchnightem ad animi studium tenet. In ludis, Universitas Floridensis est in Conloquium Euronotum, quod saepe difficillimum quam in pedifolle apud universitates appellatum est. Universitas Floridensis autem ad se discipulos ex omnibus civitatibus et ex multis terris alteris trahit.
Marcus Licinius Crassus Frugi
Marcus Licinius Crassus Frugi (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo a.C.n. exeunte fuit. Fortasse Marcus Licinius Crassus consul anni 30 a.C.n. eum adoptavit. Ipse anno 14 a.C.n. consul ordinarius creatus est, tum anno 10 a.C.n. legatus Augusti pro praetore Hispaniam Citeriorem administravit. Anno 9/8 proconsul Africae erat. Praeterea augur fuit. Filius eius Marcus Licinius Crassus Frugi anno 27 consul ordinarius electus est.
Adalbertus (episcopus Pragensis)
Adalbertus Pragensis (Bohemice Vojtěch, Polonice Wojciech; natus circa annum 956 in Libice, Bohemiae – obiit Borussiae die 23 Aprilis anni 997) fuit secundus episcopus Pragensis, missionarius et amicus imperatoris Ottonis III. Anno 993 cum duce Bohemorum Boleslao II monasterium Brevnoviense fundavit.
Vita
Adalbertus episcopus Pragensis seu Voitechus - hoc nomen idem valet ac praesidium exercitus - Libice in Bohemia, circa annum nongentesimum quinquagesimum sextum, natus est.
Magdeburgi ab Archiepiscopo Adalberto, quem admirabatur, educatus est, postea cum ab eo sancto chrismate confirmaretur, nomen eius sibi imposuit. In patriam reversus, anno nongentesimo octogesimo tertio, postquam presbyter factus esset, secundus Pragensis Episcopus creatus est. Ut humilitatem indicaret, calceis uti noluit, cum urbem ingressus est. In possessionem cum veniret, dioecesim componere conatus, per sex annos populum evangelizare studuit, ne non christianis moribus uterentur. Cum sibi se parum profecisse videretur, necnon se muneri non idoneum arbitratus, Iohannem XII Papam rogavit, ut se ab officio moveret. Quinque annos vixit in Sancti Bonifatii monasterio; postea Papae rogatu iterum Pragensem dioecesim in se cepit gubernandam. Denuo deceptus, monasterium petiit; iussu tamen Gregorii V Papae, tertio in dioecesim reversus est. Fideles autem impedierunt quominus in urbem intraret. In Poloniam ideo se recepit, unde in Borussiam ad lucrandas animas proficiscitur. Ibi male receptus, 23 Aprilis anno nonagesimo septimo martyrium subiit.
Sepulcrum
Sepultus est a duce Poloniae Boleslao I Gnesnae. Anno 999 a papa Silvestro II sanctorum numero adscriptus est. Anno 1039 dux Bohemorum Bretislaus I ossa sancti Adalberti cepit et Pragam transtulit, ubi in hodiernum diem in Pragensi metropolitana ecclesia quiescunt.
Suevia
Suevia est
Epaminondas
thumb|Statua Epaminondae Epaminondas (graece: Ἐπαμεινώνδας), natus anno incerto mortuus 362 a.C.n., fuit ductor exercitus et magistratus Thebanus, cuius praesantissimum ingenium tam in bellicis quam in civilibus rebus causa fuit cur illius patria  per decem annos (371-362 a.C.n.) principatum totius Graeciae (a Graecis hegemoniam appellatam) obtinuerit. Quo mortuo Thebana civitas hegemoniam statim amisit. Litteratus et philosophiae studiosus quoque fuit, quapropter "summum virum unum omnis Graeciae" appellare eum non dubitavit Cicero.
De adolescentia
Natus patre honesti generis sed paupere, Epaminondas eruditus fuit ut nemo Thebanus magis. Optimi musici eum docuerunt citharizare, et carmina cantare ad lyrae sonum, et saltare. Philosophiae praeceptorem habuit Lysim quemdam Tarentinum Pythagoriae sectae, cuius discipulus fidelis remansit ; namque, vir factus, mores suos conformavit ad normam sapientiae. Fuit enim modestus, prudens, gravis, veritatis diligentissimus, abstinentia singulari, animo maximo. Arte oratoria quoque ceteros Thebanos superavit. Adolescens, exercebatur currendo et luctando ; sed plurimum studii in armis consumebat. Dux a civibus electus iuventutem Thebanam belli laboribus assuefecit.
De falso discipulo
Nonnulli historici regem Macedonum Philippum II, quia per tres annos obses Thebis vixerat, discipulum et aemulum Epaminondae fuisse adfirmaverunt ; contra negat Plutarchus quicquam praeter bellicam laudem ambobus viris commune fuisse : quatuor enim virtutibus praeeminebat Epaminondas quae eum magnum faciebant atque apud Philippum nullae erant, id est temperantia (ἐγκρατεία), iustitia (δικαιοσύνη), magnanimitas (μεγαλοψυχία) et clementia (πρᾳότης).
Plures tamen ei caelibatum obiciebant tamquam ita male de patria consuluisset quia liberos relicturus non erat. Quondam Pelopidae, cuius filius infamis habebatur, talia dicenti respondisse traditur : "vide ne tu peius consulas qui talem ex te natum relicturus sis. Neque vero stirps potest mihi deesse. Namque ex me natam relinquo pugnam Leuctricam, quae non modo mihi superstes, sed etiam immortalis sit necesse est."
De rebus gestis
Prima militia Epaminondae, de qua quidem aliquid accepimus, apud Mantineam obsessam anno 385 a.C.n. memoriae tradita est, quo anno et Epaminondas et Pelopidas in exercitu Thebano Lacedaemoniorum regi Agesipoli auxilio misso militabant. Tum in quadam pugna Epaminondas vitam Pelopidae iam acervo mortuorum iacentis atque vulneribus confossi periculo ipsius vitae servasse narratur, quod factum origo et firmum fundamentum sempiternae amicitiae inter duos viros fuit.
Tempore Cadmeae occupatae (382-379 a.C.n.) quid fecerit
Cum Lacedaemonii anno 382 a.C.n. Cadmeam ex improviso et fraude occuparunt atque oligarchorum factionis rebus Spartanis faventium dominationem reipublicae Thebanae imposuerunt, Pelopidas in exsilium eiectus est ; Epaminondas vero Thebis remansit, quia a novis dominis tamquam philosophus iners et homo pauper sine opibus spernebatur.
Anno autem 379 a.C.n., dum Pelopidas et coniurati caedi ducum factionis adversae  operam dant, Epaminondas domi quievit. Postquam vero cum praesidio Lacedaemonio Cadmeam occupante bellatum est, et Gorgidas et Epaminondas multos armatos ducentes oppugnationi eorum studuerunt. Postridie Pelopidam etiam in concilium populi introduxerunt atque patrocinio suo effecerunt ut boeotarches eligeretur.
De congressu Spartae habito (371 a.C.n.)
Nihil de Epaminondae gestis inter annos 378 et 371 a.C.n. accepimus : si Plutarcho credimus nondum sollertiam imperatoriam tunc exhibuerat. Anno 371 a.C.n. civitates Graecae perpetuis bellis exhaustae legatos Spartam miserunt, condicionum pacis communis (κοινὴ εἰρήνη) disceptandarum causa, quod colloquium ab historicis 'congressus Spartanus' dici solet. Illo anno Epaminondas boeotarches erat et orationem praeclaram pro civitate sua Spartae habuit. Solus enim regi Agesilao adversari ausus est, dicens pacem diuturnam esse non posse, nisi omnibus ius aequum tribuatur. Etenim Lacedaemonii ex una parte iubebant omnes civitates Graecas sui iuris esse debere, ex altera vero sacramentum in foederis verba pro sociis civitatibus ipsi dicere volebant. Itaque Epaminondas et Thebani ultimo die 'Boeotos' foederi inscribi iusserunt in locum 'Thebanorum'. Ita enim Foedus Boeoticum et Thebanorum hegemonia in Boeotia ipsis foederis verbis rata fuissent. Lacedaemonii recusarunt atque, altercatione inter Agesilaum et Epaminondam habita, Thebanos communi pace excluserunt, quae ad omnes ceteras civitates pertinebat. Pace cum ceteris icta, statim ex eo Lacedaemonii Thebanis bellum intulerunt.
De pugna Leuctrica
Cleombrotus, qui tunc magnum exercitum in Phocide ducebat, in fines Boeotiae intrare iussus est. Epaminondas ei obviam eundum atque proelium in campo Leuctrico committendum opinabatur. Duo alii boeotarchae cum eo faciebant, tres contra aestimabant. Septimus tandem advenit, cui Epaminondas persuadere potuit ut sibi adsentiret. In acie instruenda quoque miram strategicam sollertiam exhibuit. Nam novam dispositionem tacticam excogitavit, "obliquam aciem" (Graece λοξὴ Φάλαγξ) dictam : et optimos (inter quos "sacra cohors" trecentis delectis hoplitis constans a Pelopida ductis) et plurimos (quinquaginta ordines in latitudinem ibi stipabantur) milites in sinistro cornu adversus regem Cleombrotum collocavit. Quo cornu ducente in hostes ingressus est. Contra dextrum cornu multo infirmius paulum retro egerat, ne statim cum hostibus validioribus confligeret. Putabat enim, si qui circum regem stabant vicisset, ceterum quoque Lacedaemoniorum exercitum  cessurum esse. Ac res ut speraverat evenit, eo facilius quod equites Thebani prius equitatum hostium fuderant. Illa pugna tot homines praeter regem Cleombrotum  Sparta amisit ut pristinam militarem praestantiam  numquam postea reciperare potuerit. Victoria Leuctrica hegemoniam in Graecia a Lacedaemoniis ad Thebanos transtulerat atque Epaminondas unum ex optimis imperatoribus antiquis esse omnibus probaverat.
De expeditionibus in Peloponnesum (370/369 a.C.n.)
Post tam praeclaram victoriam Thebae novos socios praeter eos qui iamdudum Spartae inimici erant (Argivi, Elides, Arcades...) sibi paravit, in primis Acarnanes, Locros Phocides... Quapropter cum Agesilaus Arcades ab urbe Mantinea restituenda (ab Agesipoli anno 385 a.C.n. deleta erat) prohibere conatus est, Epaminondas exercitum septuaginta milium hominum, cuius duodecima pars Thebani erant, undecim reliquae partes socii, in Peloponnesum hieme 370-369 a.C.n. duxit. Laconiam vastavit, tantum ipsam urbem Spartam non cepit : talem calamitatem Lacedaemonii numquam antea perpessi erant.
Simul novam ordinationem, Thebanis utiliorem, rerum Peloponnesiacarum instituit : nam civitates Arcadiae in unam confoederationem sese consociantes cuius caput Megalopolim, e vicinis  accitis incolis vicis, tum condiderunt, armis suis tuetur et confirmat. Messeniam quoque a dicione Lacedaemoniorum liberavit atque civitatem novam esse iussit, undique revocatis Messeniis qui in Italiam, Libyam aut ceteras partes Graeciae saeculis praeteritis confugerant. Quorum caput urbem Messenen plura ante saecula a Laconibus deletam iterum condidit. Ita ordinatis rebus Peloponnesiacis atque Spartam validis et inimicis civitatibus  velut obsessam relinquens, in patriam rediit ubi a malevolis hominibus una cum amico Pelopida crimine capitis accusatus est, quia per quatuor menses, ut omnia perficerent quae sibi proposuerant, boeotarchiam retinuerant ultra quam lex iubebat. Absoluti sunt et Epaminondas quidem, ut qui philosophiae deditus erat, periculum aeque tulit. Plures enim inimicos sive gloriae suae invidos sive in publicis et civilibus rebus administrandis adversarios habuit, in primis Menecleidan quendam oratorem, nocendo pertinacem. Semper tamen miram patientiam erga civium suorum iniurias exhibuit nec ulcisci studuit.
Sed eodem tempore Athenienses a Thebanis desciverunt quia hegemoniam Boeotorum et timebant et aspernabantur tamquam indignam (ante pacem communem Thebani magnae confoederationis Atheniensis participes fuerant). Mox cum Lacedaemoniis eorum auxilium implorantibus, communicata sperata hegemonia, societatem belli inierunt. Itaque anno 369 a.C.n. res difficiliores Epaminondae factae : strategus Atheniensis Chabrias iter per Isthmum in Peloponnesum munitione clausit nec  Epaminondas Corinthum expugnare potuit. Itaque ab inimicis iterum accusato Epaminondae, tamquam non satis acriter  bellum gessisset nec tot  Lacedaemonios interfecisset quot potuisset, boeotarchia adempta est.
De expeditionibus in Thessaliam (368-367 a.C.n.)
Qua de causa anno 368 a.C.n. gregarius miles in exercitu militavit quem Thebani in Thessaliam Pelopidae  e carcere tyranni Pherarum Alexandri liberandi causa  miserunt. Mox cum novi duces imperitia et inscitia bellicae artis copias suas in angustias duxissent unde, ab hostibus obsessi et lacessiti, evadere non iam possent, omnes milites in hoc periculo ad Epaminondam sese converterunt ita ut quae ille iuberet facerent. Nec eos fefellit : nam salvum exercitum in Boeotiam reduxit.
Posteriore anno (367 a.C.n.) boeotarches rursus factus ipse cum magnis copiis in Thessaliam ingressus est ad amicum liberandum. Nec bellum nimis acriter gerebat ne Alexander, velut belua saucia, de salute desperaret atque atrociora in Pelopidam decerneret. At et instando et premendo et circumeundo, bellum demum minitando potius quam inferendo, tyrannum adduxit ut Pelopidam Thebis redderet.
De maritimis inceptis (365-363 a.C.n.)
Epaminondas intelligebat praecipuos adversarios Thebanorum nunc in Graecia Athenienses, non Lacedaemonios esse : nam Leuctrica pugna non solum Thebas ab interitu retraxerat, sed etiam rem eo adduxerat ut Lacedaemonii non tam de hegemonia quam de  salute sua tunc dimicarent. Athenienses autem classe et imperio maritimo maxime pollebant. Ut eos aemulari posset atque de hegemonia maritima certare, civibus suis et ceteris Foederis Boeotici civitatibus persuasit ut magno impenso centum triremium classem atque navalia totidem aedificarent. Etiam fabros navium aedificandarum peritos Carthagine acciverunt (Cathaginiensses enim de Sicilia cum Dionysio Syracusano bellum gerebant, qui et ipse socius Lacedaemoniorum erat). Qua classe perfecta circum Aegaeum mare ipse navigavit atque plures civitates a societate Athenarum ad Thebas adlexit, in primis Chium, Rhodum et Byzantium... nec navarchus Atheniensis Laches proelium cum eo committere ausus est.
Non satis tamen diu vixit ut successus illos ad diuturnam Thebarum utilitatem vertere posset, sed tam validum ictum confoederationi maritimae Atheniensi dederat, ut paucos post annos ipsa per sese, bello sociali orto, corruerit.
Proelium apud Altaporcam
Proelium apud Altaporcam (Hispanice: Batalla de Atapuerca) fuit pugna die 1 Septembris 1054 a filiis Sanctii III Maioris Ferdinando Castellae et Garcia III Pampilonae commissa.
Epaminondas
Pugna apud Mantineam (362 a.C.n.)
Qua expeditione ipsius Xenophontis iudicio Epaminondas mala fortuna usus est, quamquam omnia quae quidem prudentiae humanae essent optime providerat. Nam primum Nemeae moratus est si Atheniensem exercitum per Isthmum praetereuntem separatim aggredi atque vincere posset, antequam cum Lacedaemoniis coirent. Postquam certior factus est Athenienses mari iter facere praetulisse, Tegeam apud socios profectus est. Hostes enim ad Mantineam convenisse sciebat quo et Agesilaus Lecedaemoniorum copias ducens iter faciebat. Tunc Epaminondas alio itinere clam hostibus per circuitum exercitum Spartam ducere constituit, urbem defensoribus vacuam sine molestia sese capturum sperans. Sed Agesilaus velut providentia divina, ut verbis Xenophontis utar, a Crete quodam de  consilio hostium certior factus, redire Spartam quam velocissime potuit ante Thebanorum adventum et ita patriae suae saluti esse. Tunc Epaminondas ad Mantineam rediit, proelium committere coactus ne re infecta in Boeotiam rediret atque socios sine auxilio desereret.
Proelium apud Altaporcam
Sanctio Maiore defuncto, accepit filius Garcias pro regno Pampilonensium terras Alavae, Aucae, et Rivogiae, quae antea Castellae erant. Cum Ferdinandus regnum Legionense accepit, bellum gessit contra fratrem, harum terrarum captarum causa.
Epaminondas
Pugna apud Mantineam (362 a.C.n.)
Die pugnae Epaminondas agmen instruxit quidem sed, ab hostibus velut recedens ad montes exadversum exercitum duxit atque ibi ponere arma iussit. Tunc hostes crediderunt eum sub montibus castra metaturum esse atque ordines suos solverunt. At Epaminondas, transmissis occulte validissimis copiis e dextra ad sinistram, aciem suam convertens in hostes incurrit qui turbati in solitam dispositionem tacticam sese collegerunt. Non enim satis temporis habuerunt ut animadverterent Thebanum ducem ita aciem instruxisse suam oblique ut pugna Leuctrica anno 371 a.C.n. iam fecerat, cornu sinistro validissimo impetum velut cuneo  ducente. Iam victor Epaminondas suos ad fugientes persequendos urgebat cum ab hoste quodam vulnus letale accepit. Nec sine eo milites Thebani victoriam suam strage hostium coronare potuerunt.
De morte heroica
Auctores antiqui qui exempla e vita magnorum virorum quaerebant nobis Epaminondam heroice morientem ostenderunt atque ultima verba varie finxerunt. Lacedaemonii enim putabant salutem suam in eius pernicie esse sitam : quod Epaminondae exitio fuit. Nam cum, apud Mantineam, aciem instruxisset, et ipse dimicaret audacius, in eum unum hostes universi fecerunt impetum. Nec prius abscesserunt quam ipsum concidere viderunt, hastili eminus percussum. Epaminondas sensit se mortiferum vulnus accepisse ; ferrum tamen extrahi noluit donec victoria suorum ei renuntiaretur. Tum demum secundum Cornelium Nepotem extrahi ferrum e vulnere iussit atque ultimum spiritum extrahens : "Satis", inquit, "vixi ; invictus enim morior.".
Secundum vero Diodorum Siculum, postquam clipeum suum e pugna relatum agnovit atque Boeotos victores esse rescivit, tempus moriendi sibi adesse dixit. Reclamantibus comitibus et aliquo sine liberis eum mori deplorante addidit : "Ita est, sed duas filias equidem relinquo, victorias Leuctricam et Mantinensem. " Quibus ultimis verbis dictis, ferro extracto, confestim exanimatus est.
Ioannes Modrow
Ioannes (Theodisce Hans) Modrow (natus Jasenitz in oppido prope Stettinum die 27 Ianuarii 1928; mortuus 11 Februarii 2023 ) fuit vir publicus factionis SED (postea Factionis Democratici Socialismi) et ultimus Rei Publicae Democraticae Germanicae primus minister.
Epaminondas
De morte heroica
Cum Epaminonda cecidit Thebarum potentia. Ante Epaminondam Thebani nullum memorabile bellum gesserant ; post eius letum, non victoriis, sed cladibus insignes fuerunt. Sic, cum maximo illo et cive et imperatore, patriae gloria et nata est et exstincta.
Proelium apud Altaporcam
Garcia Pampilonensium manu Castellani militis proelio vulneratus] mox mortuus est. Ferdinandus frater proelium vicit, et filius Sanctius rex est coronatus in campo. Corpus Garciae tunc ad Naieram latum est, ubi in basilica sepultum est.
Epaminondas
De fontibus
Vita Epaminondae a Plutarcho olim scripta et hodie deperdita acerbe desideratur. Nam Cornelius Nepos in Epaminonda suo, dum antithesim cum vita Pelopidae iuxta posita amplificare cupit, multa de moribus et studiis litterariis nobis tradidit, pauca de rebus bello gestis, pauciora etiam de politicis inceptis ad hegemoniam Thebanam pertinentibus. Xenophon autem, qui Thebanos oderat, libro septimo tantum Hellenicorum suorum de Epaminonda loqui coepit, id est rebus anno 362 a.C.n. ab eo gestis : hanc ultimam in Peloponneso expeditionem per omnes numeros refert, videlicet quia morte imperatoris Thebani gaudebat, quem omnes Lacedaemonii et Athenienses vivum reformidabant. Igitur ante 362 a.C.n. ad Diodorum Siculum confugere necesse est, vel ad alias vitas parallelas Plutarchi, de Agesilao vel Pelopida tractantes. Nam Plutarchus etsi multa post saecula quam res gestae sunt libros suos scripsit, vir Boeoticus erat et omnes fontes velut ad manum habebat nec quicquam quod de maximo heroe patriae suae traditum est ignorare poterat. Nisi fortasse, ut Xenophon obtrectator, ita Plutarchus laudator nimius Epaminondae videtur.
Naso unicornis
Adultus est ad 70 centimetra longus. In aquariis domesticis aliquando conservatur.
Herbertus Vaughan
Herbertus Vaughan (natus Glevi die 15 Aprilis 1832; mortuus in Mill Hill die 19 Iunii 1903), fuit cardinalis Anglicus et tertius archiepiscopus Vestmonasteriensis post Ecclesiae catholicae restitutonem in Anglia et Cambria anno 1850.
Ioannes Modrow
Iuventus et munus
Modrow, schola finita, tirocinium machinarii fecit, annoque 1944 miles bello conscriptus est. Ab exercitu Sovietico captus, anno 1949 in Zonam Sovieticam dimissus est. Ibi sodalis SED et procurator Iuventutis Theodiscae Liberae (FDJ) factus est. Annis ab 1952 ad 1957 Berolini et Moscoviae sociologiae studebat et diploma accepit, annis ab 1959 ad 1961 etiam oeconomiae Berolini studebat, et huius disciplinae diploma adeptus est.
Familia
Modrow uxorem duxit, quae anno 2003 mortua est. Ex ea duas filias habuit. Nunc cum consorte Berolini vivit.
Cursus honorum
Modrow primo legatus Camerae Popularis anno 1958 electus est, et ad usque finem RDG manebat. Anno 1961 secretarius factionis suae Copenici, deinde inter regentes SED totius Berolini erat. Ab anno 1967 sodalis Comitatus Centralis SED erat. Inter duces SED Modrow postea fautor reformarum (i.e. glasnost) Michaelis Gorbačëv videbatur. Die 8 Octobris 1989 cum legatis demonstrantium Lipsiae de pace conservanda egit. Die 13 Novembris 1989 praeses ministrorum RDG creatus est. Mense Februario 1990 etiam legatos oppositionis administros sine officio nominavit. Postquam Camera Popularis 18 Martii 1990 primo libere electa est, Modrow se a magistratu recessit. Eodem anno praeses honoris causa Factionis Democratici Socialismi, successoris SED, electus est. Annis ab 1990 ad 1994 legatus Dietae Foederalis Germaniae, annis ab 1999 ad 2004 legatus Parlamenti Europaei fuit.
Consilia
De consiliis et factis Modrow saepe controversiae erant. Quamquam enim fautor reformarum socialismi erat, accusatus est, quod electiones RDG cum aliis depravisset. Itaque etiam anno 1993 iudicio damnatus est. Praeterea dixit, caedes qui ad Murum Berolinensem commissae sunt non solum vitium orientis, sed etiam occidentis fuisse. Denique dixit et in RDG fuisse modum democratiae. Anno 1998 autobiographiam composuit, cui titulus erat Ich wollte ein anderes Deutschland ('Germaniam alteram volui').
Arthurus Hinsley
Arthurus Hinsley (natus in Selby in Isuria Septentrionali die 25 Augusti 1865; natus in Butingford die 17 Martii 1943), fuit cardinalis Anglicus et archiepiscopus Vestmonasteriensis a die 1 Aprilis 1935 usque ad mortem.
Irlocha
Irlocha (Theodisce: de:Irlich) usque ab anno 1969 pars oppidi Wedae Novae erat. Ad ostium fluminis Wedae, ubi illa in Rhenum fluit, iacet.
30 Iunii 2006 5376 incolae ibi habitaverunt (ex officio incolarum tabulis Novae Widae). Primum Irlochae mentio facta est anno 970. Usque ad exordium saeculi vicesimi incolae piscatura et agricultura vivebant. Etiam vinum ibi colebatur.
Popium
Popium (alia nomina: Pupium, Puppium , Podium , Puppis , Popii Castrum , Poppium ) (Italiane: Poppi) est oppidum Italiae et municipium, circiter 6 400 incolarum, in Regione Tuscia, in Provincia Arretina ac in Clusentino, historica ac geographica terra, situm. Incolae Popienses vel Puppienses appellantur.
Fractiones
Avena, Becarino, Larniano, Lierna, Memmenano, Moggiona, Ponte a Poppi, Porrena, Quorle, Quota di Poppi, Riosecco, Sala, San Martino a Monte, San Martino in Tremoleto.
Dioecesis Bredana
Data
Anno 2005 catholici in hac dioecese 458.000 erant, id est 41.3% incolarum. Circa 24.920 homines praeceptum missae dominicalis observant, id est 5.4% catholicorum.
Historia
Guilielmo III rege et Pio IX papa dioecesis Bredana die 14 Martii 1853 condita est.
Knox Comitatus (Texia)
Knox Comitatus  (Anglice:  Knox County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 4253 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est vicus Benjamin, anno 1858 creatus est. In hoc comitatu quarta pars incolarum (accurate 25.1 %) oriunda e America Latina est et haud Anglice domu (23.3 %) loquitur.
Hockley Comitatus
Hockley Comitatus  (Anglice:  Hockley County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 22716 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est vicus Levelland, anno 1876 creatus est. In hoc comitatu tertia pars incolarum (accurate 37.2 %) oriunda e America Latina est et haud Anglice domu ( 29.3 %) loquitur.
Comites et duces Geldriae
Hic est index comitum et ducum Geldriae.
Hall Comitatus (Texia)
Hall Comitatus  (Anglice:  Hall County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 3782 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est vicus Memphis, anno 1876 creatus est. In hoc comitatu quarta pars incolarum (accurate 27.5 %) oriunda e America Latina est et haud Anglice domu (25.6 %) loquitur.
Franciscus Alphonsus Bourne
Franciscus Alphonsus Bourne (natus in Clapham Surregiae die 23 Martii 1861; mortuus Londinii die 1 Ianuarii 1935), fuit cardinalis Anglicus et archiepiscopus Vestmonasteriensis a die 11 Septembris 1903 usque ad mortem.
The Legend of Zelda
The Legend of Zelda (Iaponice ゼルダの伝説, Zeruda no Densetsu; Latine "Legenda Zeldae") est series ludorum electronicorum phantasiae mediaevalis, vehementiae et adventurae, a Shigeru Miyamoto et Takashi Tezuka creata et a Nintendo edita. In fabulis Link, principalis protagonista seriei, saepe Principissam Zeldam et eius regnum Hyruleam (Anglice Hyrule; Iaponice ハイラル, Hairaru) salvare oportet, praecipue a Ganone daemonum rege, principale antagonista. In seriei fabulis saepissime apparet Trivis (Anglice Triforce; Iaponice トライフォース, Toraifōsu), manifestatio potestatis divinae in formam trium triangulorum aureorum.
Dioecesis Harlemensis-Amstelodamensis
right|thumb|Dioecesis Harlemensis
The Legend of Zelda
Series primo ludo electronico The Legend of Zelda, ad Nintendo Entertainment System in 1986 prodito, coepta est. In praesens 22 ludi electronici in serie sunt.
Argumentum
The Legend of Zelda in terra mediaevali Hyrulea conditum est. Hyruleam incolunt multa genera sentientia, quorum principales sunt Hyruleani (Anglice Hylian; Iaponice ハイリア族, Hairia-zoku), genus humanum auribus acutis ex Hylia dea ortum.
In principio, ut narrant incolae, Hyrulea terra carebat forma, ordine, et vita. Tum de caelo descenderunt tres deae aureae: Din (Anglice Din; Iaponice ディン, Din) potestatis dea, Nayru (Anglice “Nayru”; Iaponice: ネール, Nēru) sapientiae dea, et Farore (Anglice; Iaponice フロル, Faroru) fortitudinis dea. Virtutes suas mundo dederunt deae, deinde in caelum rescenderunt. Eis relicta est Trivis, summa potestas mundi cui coniunctum est fortuna Hyruleae. Si quis Trivim obtinuerit, illa potestate efficietur quidquid vellet; si autem cuius animum impariter incolant tres virtutes dearum, Trivis tota ab eo geri nequit, et se frangit in partes tres, quarum quaeque praesidem dignum quaerit.
Dioecesis Harlemensis-Amstelodamensis
Data
Anno 2005 catholici in hac dioecese 478.000 erant, id est 17,1% incolarum. Circa 37.160 homines praeceptum missae dominicalis observant, id est 7.8% catholicorum.
The Legend of Zelda
Argumentum
Per ludos narrantur fabulae de Link, reincarnatione herois antiqui qui mala pugnat, Zelda, reincarnatione Hyliae deae, et saepius Ganone, reincarnatione mali antiqui. Ganon, vel Ganondorf in forma humana, exercitibus daemonum imperat ac Hyruleam invadit ut Trivim inveniat. Magia potenti utitur, saepe etiam Trivim potestatis obtinet, ut nullo modo vinci possit nisi Ense Magistrario (Anglice Master Sword), gladio sancto ab Hylia dea fabricato. Link in omnes regiones Hyruleae iter facit ut bellator optimus fiat et Ensem Magistrarium reperiat. Cum auxilio Zeldae divino, Link occidit Ganonem et pacem in Hyrulea restituit.
Dioecesis Harlemensis-Amstelodamensis
Historia
Guilielmo III rege et Pio IX papa dioecesis Harlemensis die 4 Martii 1853 condita est.
The Legend of Zelda
Linguae
Nonnullae linguae ficticiae quae varia phyla et species loquuntur in serie sunt. Lingua hyliana (Anglice Hylian) est sermo principalis in Hyrule; incolae etiam Terminae, Holodri, et Labrynnae illa utuntur. Lingua dicta numquam auditur, at saepe abecedario eius ficticio quod inter quemque ludum variat ostentatur.
Personae
Pleraeque personae seriei ludorum electronicorum hic nominantur.
Seraphim
Seraphim seu Seraphin (a nomine plurali Hebraico, quod est שְׂרָפִים śərāfîm; Graece σεραφείμ; confer Arabice مشرفين musharifin ) sunt antiquus angelorum ordo. Ipsum vocabulum partes in hodiernis Iudaismo, Christianismo, et Islam agit.
In Libro Isaiae Bibliorum Sacrorum de Seraphim (6, 1–7) legitur:
Etiam Carolus Baudelaire in "Franciscae," carmine Latino in Les fleurs du mal divulgato, de seraphim canit.
De nomine
Rarum in media Latinitate nomen singulare est seraph vel seraphus. Nomen singulare Hebraicum שָׂרָף *śārāf in Bibliis non reperitur, nisi idem sit ac vocabulum eiusdem scripturae "(ignitum) serpentem" significans, e.g. in libro Numerorum 21:8: "et locutus est Dominus ad eum, 'fac serpentem [in aliis editionibus 'serpentem ignitum' aut 'aeneum'] et pone eum pro signo: qui percussus aspexerit eum, vivet". Connexio inter duos usús vocabuli etiamnunc disputatur.
Synagoga Edgbastonensis
Synagoga Edgbastonensis vel, rectius dicta Synagoga Birminghamensis Centralis est synagoga Aschenazica Orthodoxa in Birminghamia Angliae. Antiquitus in domo privata condita anno 1883, in aedificio permanenti locata est ab 1900. Hodierna synagoga, in Via Pershore sita, anno 1961 aedificata est.
Sanctus Huldericus (Italia)
Sanctus Huldericus seu Dolina (Italiane: San Dorligo della Valle / Dolina, Slovenice: Dolina) est oppidum Italiae et municipium, circiter 5 900 incolarum, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia, in Provincia Tergestina et in Histria, historica ac geographica terra, situm. Incolae Dolinenses appellantur.
Synagoga Edgbastonensis
Rabbinus Synagogae est Reverendus Salomon Odze.
Erath Comitatus
Erath Comitatus  (Anglice:  Erath County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 33001 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est vicus Stephenville, anno 1856 creatus est. In hoc comitatu septima pars incolarum (accurate 15.0 %) oriunda e America Latina est et haud Anglice domu (14.8 %) loquitur.
Systema aequationum
In mathematica, systema aequationum nominatur turma minime duarum aequationum, quarum variabilia aequalis symboli (velut x, y, a, ...) etiam eandem magnitudinem designant. Solutiones talis systematis sunt omnia ea paria, triplicia et quae sunt similia numerorum, qui in eos substituendos in singulis aequationibus semper sententias veras dant.
Systemata linearia
Exempli gratia, hoc systema affertur:
In systemate lineari, variabilia tantum primae potentiae esse licet. Praeterea, neque producta inter varibilia neque quotos (x \cdot y, \frac{x}{y}) continet. Ergo est formae generalis:
Casus solutionum talium systematum
Ex numeris (coefficientibus valoribusque asolutis) pendent:
Exempli gratia, systema antea datum his notis cognitionis examinare possumus:
Ergo:, sed :. Igitur hoc systema aequationum unam solutionem habet.
Si systema sic fuisset:
tum ei nullae solutiones fuissent. Si datum esset:
systema copiam solutionum infinitam habuisset.
Ratio additionis
Haec ratio cognitione multiplicationem esse transformationem copiam solutionum non mutantem utitur. Una aequationum eo modo multiplicatur, ut unum eius variabilium (x aut y) magnitudine absoluta neque signo aequale variabile alterius aequationis aequet. Tum aequationes adduntur; aequatio, quae sic obtinetur, etiam solutionem describit. Multiplicatione apta facta, unum variabile nusquam iam apparetur, ergo alterum admodum facile computare possumus.
Cherubim
thumbnail|right|150px|Imago Cherubim aetate [[Medium Aevum|Medio Aevo (ca. 1156)]]
Schola Praeparatoria Georgiopolitana
Schola Praeparatoria Georgiopolitana est Iesuitica schola praeparatoria collegiata pro pueris in gradibus a 9 ad 12, una ex maximis factis scholis praeparatoriis in Civitatibus Foederatis sitis. Quae, solum oecotropheum Iesuiticum in natione, in Archidioecesi Vasingtoniae Catholica Romana inter 90 agros in Bethesda Septentrionali, suburbio in Montgomery Comitatu Terrae Mariae praeter Districtum Columbiae, sita est. Condita est anno 1789.
Cherubim
Cherubim  (e verbo Hebraico cherub כרוב; Plural cherubim, כרובים) sunt secundum  religiones Iudaicam et Christianam ordo angelorum. In Libro Genesis de Cherubim (3, 24) scriptum est:
Schola Praeparatoria Georgiopolitana
Historia
Schola Praeparatoria Georgiopolitana cum Universitate Georgiopolitana a Ioanne Carrolo anno 1789 Georgiopoli in urbe condita est. Quae movit de Universite Georgiopolitana in Bethesdam Septentrionalem anno 1919 et pars Universitatis Georgiopolitanae erat prae anno 1927.
Cherubim
Poema "An die Freude" in Symphonia nona Ludovici van Beethoven etiam de cherubim cantat.
Systema aequationum
Ratio additionis
Exempli gratia, systema cuius iam mentionem factam est, hac ratione ita solvitur:
Variabile y, status, cui studere debemus, iam convenit, itaque multiplicare necessarium non est statimque additionem facere possumus. Hanc aequationem obtinemus:
2x = 4, ergo x = 2
Nunc substituimus hunc valorem in una aequationum atque reperimus etiam alterum valorem:
2 + y = 3, ergo y = 1.
Solutio huius systematis igitur est (2|1) (nota bene valores x et y non duas solutiones systematis esse, sed unam solutionem coniunctim formare).
Ratio substitutionis
Unum variabilium explicite exprimitur, id est aequatio transformatur, ut sit x = ... aut y = ..., tum terminus "..." pro variabile explicite expresso in alteram aequationem substituitur. Ita aequatio, quae obtinetur, tantum unum variabile continet, quod per transformationes computari potest. Alterum variabile substituendo variabile cognitum reperitur.
,
ergo y = 1, substituendo reperitur x = 2
Ratio aequandi
Ad hanc rationem peragendam, in ambabus aequationibus idem variabile explicite exprimendum est; tum duo termini variabile describentes aequantur.
Systema transformatur:
Ergo:
, concluditur: y = 1 et ex hoc x = 2.
Interpretatio graphica
Graphice utraque aequatio systematis directionem describit; omnia puncta quorum coordinata uni aequationum satisfaciunt, in directione eius sita sunt. Ergo quaeque solutio systematis in utraque directione sita est.
Lavalava
Lavalava, vel Samoanice plenius  'ie lavalava, est vestis quotidiana a Samoanis usitate gesta, et a multis Polynesiis et aliis populis Oceanicis sibi adsumpta. Hodie, hic habitus in Samoa, Samoa Americana, Tonga, et quibusdam regionibus Melanesiae et Micronesiae communis fit. A maribus mulieribusque vestitur. Constat ex singulo textili rectangulo ut involucrum vel limbus (Anglice: skirt) gesto. Multi advenae ethnicitatis Oceanicae intra communitates in gentibus externis, praecipue in Civitatibus Foederatis (insigniter in Havaiis, California, Vasingtonia, et Uta), Australia, et Nova Zelandia lavalava ut signum "identitatis" culturalis suoque commodo gerunt.
Systema aequationum
Interpretatio graphica
Directiones parallelae interque eas aequales esse possunt; haec casus copiae solutionum nullius elementi et infinitae repraesentant. Plerumque autem altera directio alteram secat exacteque unum punctum commune habent, quod aequat casum unius solutionis.
Lavalava
Homines lavalavas circa corpus medium superioribus textilis angulis supra nodatis circumplectuntur: mulieres mobiles textilis fines in cingulum saepe succingunt; viri usitate eos pro ventre pendere sinunt. Mulieres usitate lavalavas gerunt quae talum tangunt, cum lavalavae virorum solum ad genu vel ad mediam suram saepe pertinent, ut occasionem utantur.
Systema aequationum
Interpretatio graphica
Systemata ergo etiam graphice solvi possunt (id est, per directiones repraesentantes describendum), sed via calculandi saepissime facilior celeriorque est.
Lavalava
Antiquitus, gloriosissimae lavalavae corpore in ie toga involvendo factae sunt, cum tegetibus tenuibus (textilibus ex foliis Pandani subtiliter contextis) vel tapa (Samoanice: siapo), textilibus ex cortice Broussonetiae papyriferae vel Hibisci contusis. Samoani etiam lavalavas ex materiebus usitatis fabricati sunt, sicut petala florum, folia, pinnae, et conchae marinae ad textile fibrarum plantarum intextarum adfixis. Textilia calico xylinoque contexta pro lavalavis corticis plerumque ut vestimenta utilitatis quotidianae hodierno tempore substituunt; involucra autem ie toga et siapo per occasiones festas sollemnesque et in exsecutionibus saltationum a maioribus posteris traditarum iam adhibentur. Viri qui compunctionem generis pe'a gerunt, et mulieres qui compunctionem generis malu (solum cruris), saepe cingulum lavalavae volvunt, vel latera partesque tergi tam succingunt ut compunctionem denudent per saltationes vel ferias (sicut caeremonia potionis kava)—modus agini appellatus.
Systema aequationum
Alia talia systemata magna
Ut demonstratum est, systema aequationum etiam significationem graphicam habet; solutiones eius puncta communia graphiorum, quae ab aequationibus repraesentantur, aequant. Qua de causa non solum talia systemata graphice, sed etiam problema graphica, aequationibus expressa, per systemata aequationum solvi possunt.
Lavalava
Occasionibus eximiis et per res divinas in templis Christianis, viri lavalavas linteas a textoribus factas et ad mediam suram attingentes gerunt, saepe cum sinibus (Anglice: pockets) et vinculis (fusi ; Anglice: belts); hae lavalavae semper sunt unicolores, contra clara quotidianarum lavalavarum exemplaria, et ie faitaga (Samoanice), tupenu (Tongane), atque sulu (Vitiense) appellantur. Limbi similes ad talum attingentes inferiorem vestium ritarum a mulieribus Samoanis Tonganisque gestarum (appellati puletasi aut puletaha) partem effingunt. Praecipuis occasionibus, tupenu et puletaha, res Tonganae, usitate cum vestitu tapa vel involucro corporis medii appellato ta'ovala consociatae, et aliqui Samoanis valam (Anglice: sash) ex tapa factam simile gerunt; valae autem plerumque sunt sollemnes oratorum vel hominum qui agant vel se vestiant virgines (taupou) et bellos (manaia) proprietates. Lavalava lintea rite sarta modorum Tongani, Samoani, Vitiani orta est cum Ratu Lala Sukuna Eques, nobilis Vitianus, sulu cum fibula in Vitios post militiam educationemque universitariam in Europa anno 1920 introduceret.
Lavalavae maxime polychromae ex panno raso, velluto, polyester, sequins, et aliis textilibus factae inter greges saltatorios chorosque vicorum, templorum, scholarum populo nuper gratissimae fiunt.
Systema aequationum
Puncta communia circuli directionisque
Quomodo autem tale systema solvere possumus? Hic ratio substitutionis commendabilis est. In aequatione directionis, facile unum variabilium per alterum exprimi potest; terminus huius variabilis in aequatione circuli substituitur. Eventus est aequatio quadratica, quae, ut constat, aut duae aut una aut nullae solutiones reales habet. Hoc rursus graphice interpretare possumus, quod directioni ad circulum tres situs possibiles sunt:
Puncta communia circuli (originis) ellipsisque
Nunc habemus systema
In utraquae aequatione variabilia tantum potentia secundae videmus. Ergo ea ita substituere possumus: u = x^2, v = y^2. Nunc systema est formae
Hoc systema lineare variabilium u et v repraesentat. Quod quadam ratione memorata solvimus, tum per valores u et v valores x et y (radices eorum) computare possumus. Si u aut v negativus est, nulla puncta communia sunt. Si unus valorum 0 est (ambos 0 aequare impossibile est, quod summa eorum r^2 > 0 est), tantum duo talia puncta, aliter quattuor sunt.
Systemata duarum aequationum triumque variabilium
Talia systemata aequationum numquam exacte unam solutionem (trium partium) habent, quod ut hoc possibile sit, numerus varibilium eum aequationum aequare aut eo minor esse debet.