cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Index Legatorum Dietae Imperii Germanici (Res Publica Vimariana) VII
Factionis Centri
Eugenius Bolz |Henricus Brauns |Henricus Brüning |Ioannes Giesberts |Andreas Hermes |Aloysius Kaas |Hinricus Krone |Adamus Stegerwald |Helena Weber |Carolus Iosephus Wirth |
Factionis BVP
Ericus Emminger |
Factionis Rei Publicae (pristinae DDP)
Hermannus Dietrich |Theodorus Heuss |Reinholdus Maier |
Factionis DNVP
Anscharius Hergt |Alfredus HugenbergGulielmus Koch |Franciscus Seldte |
Factionis KPD
Gulielmus Agatz |Gulielmus Pieck |Ernestus Thälmann |Ernestus Torgler (KPD) |Gualterius Ulbricht |Clara Zetkin |
Factionis NSDAP
Gualterius Buch |Gualterius Darré |Franciscus de Epp |Gottfried Feder|Ioannes Frank|Gualterius Funk|Iosephus Goebbels |Hermannus Göring |Henricus Himmler |Manfredus de Killinger |Theodericus Klagges |Martinus Mutschmann |Alfredus Rosenberg |Carolus Röver |Bernhardus Rust |Iacobus Sprenger |Iulius Streicher |Iosephus Wagner |
Ceterarum Factionum
Antonius Fehr (BBB) |
Parasiti habitum mutantes
Parasiti quibus habitus mutantur sunt parasiti duorum pluriumve hospitum receptoriorum, mutationis efficiendae in habitu cuiusdam ex illis hospitibus capaces, quorum transmissio foveatur, interdum immediate in hospitum dijudicatione necnon mechanismis habitum inspicientibus influxum exercentes. Iubent hunc hospitem intermediarium probabilius a praedatore majore gradu trophico devorari, qui hospes fit ubi parasitus propagatur; quamobrem mechanismus hic transmissio trophica a parasito aucta sive effecta appellatur. Quorum exempla in bacteriis, protozois, viribus animalibusque reperiuntur. Parasiti mutant hospitis habitum ut eorum suorumve germinum tutela increscat. Notio Anglica bodyguard manipulation ad exprimendas huiusmodi rationes adhibetur.
Ex praecipuis mutationibus habitualibus a parasitis effectis praecellit nimia securitas qua hospites facilius in praedam cedere possunt. Protozoanum Toxopasma gondii, verbi gratia, parvas inficit rodentes, eorumque securitatem nimiam elevat, quinimo ad odorem urinae propensitatem, utercumque periculum praedationis ceu felem, ejus hospitem definitivum, inficiendi increscit.
Genera
Commutationes quas parasiti exsequuntur sive directae sive indirectae sunt. Genus indirectum est via frequentissima qua hi utebantur parasiti, appropinquatio autem directa parum solita est. Commutatio est directa quum parasitus ipse hospitem afficit ac habitualia responsa inducit, itaque utputa compositis neuroactivis creandis quae responsum stimulant in hospitis centrali nervoso systemate (CNS), methodus quidam plerumque a parasitis usitatus qui intra CNS versantur. Influxum in systema nervosum hospitis exercere est implicatum, manipulatio inceptum comprehendit. Verumtamen difficile est factorem efficientem determinare, praesertim num mutatio habitualis facta sit ex indirecta manipulatione ipsius parasiti, seu ex responso systematis immunitatis. Appropinquatio ad manipulandum habitum crebro admodum sumptuosum est pro parte parasiti, quod compensationem efficit inter manipulationis beneficia et energiam manipulandi. Crebrior parasitorum appropinquatio est inductio immediata habitualium responsorum qua cum hospitis systemate immunitatis interagit ut composita necessaria neuroactiva creentur ad inducendum responsum habituale desideratum. Parasiti vim habent habitum hospitum immediate immutandi qua eorum (videlicet hospitum recipientium) immunitas, progressio vel metabolismus turbetur. Castratores parasitici vehementer immutant suorum hospitum metabolismum et fecunditatem, hormona castratoria secernendo, habitum physiologiamque immutando, ipsius parasiti emolumento.
Parasiti habitum immutant iis pactis quibus probabilitas transmissionis augetur (utputa hospite a praedatore ingesto); efficit parasiti exitum in situ idoneo (utputa habitata a hospite recipienti antelata immutando) ; efficit, ut parasitus superstes fiat vel ut hospes a parasitis compluribus probabilius inficiatur.
Per vira
Rabies hospitem recipientem reddit aggrediendi cupidum pronumque alios mordendi. Hoc aucta salivatione virus gestanti, crescit probabilitatem in hospitibus novis recipientibus vagandi.
Vira ex familia Baculoviridarum inducunt in hospitibus recipientibus immutationem moris comedendi, circumiectumque seligendi. Inficiunt heterocera papilionesque, qui nonnumquam infecti sine intermessione edere coeperunt, nutrimenta ad vira replicanda praestantes. Virionibus (unitates scilicet virorum) paratis ad hospitem recipientem relinquendum, erucae magis magisque excelsius nitintur, donec cellae enzyma secernant, ut animal evolvatur, congeriebus viralis materiae conspersis quae a recipientibus futuris ingestiuntur.
Lacus Chiemensis
Lacus Chiemensis in duas partes dividitur: in partem septentrionalem, quae maior est, septentrionibus et oriente versus, Weitsee ('Lacus Latus') appellatam, atque in partem meridianam et occidentem, Inselsee ('Lacus Insularum') appellatam. Piscium, plerumque tructarum, salmonum, carpionum, abundare dicitur.
Insularum trias
Amoenitatem dant tres insulae inter meridiem et occidentem sitae:
Commeatus
Statio ferriviaria Prien in oppido tramina invitat, ut homines et merces a Salisburgo vel Monaco ad Lacum Chiemensem transportentur. Naves Prien cum insulis citatis et e.g. cum vico septentrionali Bedaio (Seebruck) iungunt.
Ericus Christophorus Zeeman
Ericus Christophorus Zeeman (natus in Iaponia die 4 Februarii 1925; mortuus in Woodstock Oxoniensis comitatus die 13 Februarii 2016) in Anglia educatus, alumnus Hospitii Christi, deinde Collegii Christi apud Cantabrigienses, fuit mathematicus Britannicus. Ab anno 1964 artem mathematicam apus novam universitatems Warwicensem docuit. Ab anno 1975 Zeeman Regalis Societatis sodalis erat. Principalis Collegii Hertfordiensis apud Oxonienses ab anno 1988 meruit.
Ebusus (urbs)
Ebusus (Hispanice Ibiza, Catalaunice Eivissa) est sola urbs insulae Ebussi et scilicet caput quoque, in insulis Pityussis (Balearibus).
Historia
Phoenices condiderunt Ebussa nomine, deinde Romani ceperunt, medio aevo (901 p.Ch.n.) Arabes (Yabisah), novo aevo (A.D. 1235) Regnum Hispanicum (Ibiza).
Aisy-sur-Armançon
Aisy-sur-Armançon est commune Francicum 272 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Naja haje
Gaius Plinius Secundus in Naturali historia plura de aspidibus dicit, ut in locis sequentibus: vulgatum est […] colla aspidum intumescere, nullo ictus remedio praeterquam si confestim partes contactae amputentur.
[…]
de aspide miraculum Phylarcho reddatur. is enim auctor est, cum ad mensam cuiusdam veniens in Aegypto aleretur adsidue enixa catulos, quorum ab uno filium hospitis interemptum, illam reversam ad consuetudinem cibi intellexisse culpam et necem intulisse catulo nec postea in tectum id reversam.
Aspides percussos torpore et somno necant, omnium serpentium minime sanabiles. sed venenum earum, si sanguinem attigit aut recens vulnus, statim interemit; si inveteratum ulcus, tardius. de cetero potum quantalibet copia non nocet, non enim est tabifica vis; itaque occisa morsu earum animalia cibis innoxia sunt. cunctarer in proferendo ex iis remedio, ni M. Varro LXXXIII vitae anno prodidisset aspidum ictus efficacissime sanari hausta a percussis ipsorum urina.
Regio ecclesiastica Pedemontii
Regio ecclesiastica Pedemontii est una ex sedecim regionibus ecclesiasticis in quas dividitur Ecclesia Catholica in Italia, cuius territorium magna parti regionis administrativae italicae Pedemontii congruit; partes minores ad regiones Vallis Augustanae, Langobardiae et Liguriae pertinent.
Aspis (discretiva)
Aspis (ἀσπίς) potest esse:
Argentovaria
Argentovaria vel Castrum Argentariense fuit oppidum Celtarum et castellum Romanum ubi nunc est vicus Horbourg-Wihr in Alsatia. Talis est locatio a plerisque hodie probataː aliae quidem fuerunt nec testimonium irrefutabile adhuc exstitit.
Nomen
A geographo Claudio Ptolemaeo et in Tabula Peutingeriana nomen Argentovariae citatur. Ptolemaeus Argentovariam urbem populi Rauricorum fuisse dixit.
Historia
Anno 378 imperator Gratianus proelio apud Argentovariam Alamannos Lentienses vicit.
Aillant-sur-Tholon
Aillant-sur-Tholon est commune Francicum 1'418 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia Burgundia.
Index Legatorum Dietae Imperii Germanici (Dictatura Nazista) II
Dietae Imperii Germanici II inter Dictaturam Nazistam die 29 Martii 1936 electae (omnes paene Nazistae) fuerunt inter alios:
Martinus Bormann |Gualterius Buch |Philippus Bouhler |Gualterius Darré |Franciscus de Epp |Ioannes Frank |Rolandus Freisler |Paulus Giesler |Iosephus Goebbels |Hermannus Göring |Gualterus Granzow |Henricus Himmler |Adolphus Hitler |Alfredus Hugenberg (hospes NSDAP) |Georgius Joel |Ioannes Kerrl |Manfredus de Killinger |Theodericus Klagges |Gualterus Köhler |Gulielmus Kube |Gulielmus Marschler |Gulielmus Murr |Martinus Mutschmann |Alfredus Rosenberg |Carolus Röver |Alfredus Rosenberg |Bernhardus Rust |Franciscus Seldte |Ludovicus Siebert |Iacobus Sprenger |Iulius Streicher |Iosephus Wagner |Robertus Wagner |
Universitas Cuvaitensis
Universitas Cuvaitensis (Arabice جامعة الكويت) est universitas publica civitatis Cuvaiti, in urbe Cuvaitensi anno 1966 condita. Quattuor collegia a principio constituta sunt, videlicet collegia scientiarum, artium, educationis et collegium feminarum.
Index Legatorum Dietae Imperii Germanici (Dictatura Nazista) I
Legati Dietae Imperii Germanici I inter Dictaturam Nazistam die 12 Novembris 1933 electae (omnes paene Nazistae) fuerunt inter alios:
Martinus Bormann |Gualterius Buch |Philippus Bouhler |Gualterius Darré |Franciscus de Epp |Gottfried Feder |Ioannes Frank |Rolandus Freisler |Paulus Giesler |Iosephus Goebbels |Hermannus Göring |Gualterus Granzow |Henricus Himmler |Adolphus Hitler |Alfredus Hugenberg (hospes NSDAP) | |Manfredus de Killinger |Ioannes Kerrl |Theodericus Klagges |Gualterus Köhler |Gulielmus Kube |Gulielmus Marschler |Gulielmus Murr |Martinus Mutschmann |Ernestus Röhm (ad 1 Iulii 1934) |Alfredus Rosenberg |Carolus Röver |Bernhardus Rust |Franciscus Seldte |Ludovicus Siebert |Iacobus Sprenger |Iulius Streicher |Iosephus Wagner |Robertus Wagner |
Unio telonialis Unionis Europaeae
Unio telonialis Unionis Europaeae est unio telonialis maioris partis Unionis Europaeae et nonnullarum civitatum vicinarum.
Territorium unionis telonialis est territorium Unionis Europaeae sine
ad quod foederibus adiunguntur :
Crimes of the Heart
300px|thumb|[[Benedicta Boccoli (Babe), Paola Bonesi (Lenny), et Fulvia Lorenzetti (Meg), Crimes of the Heart agentes, in Theatro Sancti Babilae Mediolani, die 1 Maii 2015.]]
Crimes of the Heart (scilicet Latine Scelera ex Corde) est ludus scaenicus a Betha Henley anno 1978 scriptus annoque 1980 primum editus.
Argumentum
Opus de sororibus Babe, Lenny, et Meg agit; quae, post multos annos, in casa Lenny de earum aerumnis disputant.
Ex hoc opere anno 1986 pellicula Crimes of the Heart, a Bruce Beresford facta, et ab histrionibus Diana Keaton, Iessica Lange, et Maria Elisabetha Spacek acta, divulgata est.
200px|thumb|[[Benedicta Boccoli (Babe) Crimes of the Heart agens, in Theatro Sancti Babilae Mediolani, die 1 Maii 2015.]]
Universitas Kelaniyae
Universitas Kelaniyae (Lingua Singhalensis කැළණිය විශ්වවිද්යාලය; Lingua Tamulica களனி பல்கலைக்கழகம்) est universitas publica maxima Taprobanae.
6505 Muzzio
6505 , olim designationibus 1976 AH et 1991 RL29 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis Exterioris attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Observatorio Felix Aguilar, astronomo apud Complexum Astronomicum El Leoncito versato, repertus est.
Comitatus Derrienus
Comitatus Derrienus (alia nomina: Comitatus Derriensis, Comitatus Londinoderriensis) (Anglice: County Londonderry / County Derry; Hibernice: Contae Dhoire; Scotice hibernice: Coontie Lunnonderrie) est comitatus Hiberniae, circiter 247 132 (2011) incolarum, in Hibernia Septentrionali et in provincia Ultonia situs, cui caput est Derria (Londinoderria) (olim Colranum).
Historia et nomina
Nomina comitatus sunt Derrienus, Derriensis seu Londino-derriensis. Olim nomen fuit Comitatus Colranensis quoniam caput eius fuit urbs Colranum.
Campanularia
Campanularia est genus cnidariorum familiae Campanulariidarum.
Species
Generi sunt saltem triginta quinque species.
Ioannes Groffier
Ioannes Groffier (natus Leodii 10 Iulii 1908; mortuus in vico Franciae cui nomen Castellet-en-Luberon (Vaucluse) anno 1989) fuit poeta, fabellarum scriptor, et dramaturgus Belgicus.
Eius filia Ethel Groffier, profestrix Universitatis McGill, erat uxor Raymundus Klibansky philosophi.
Origo et familia
Ioannes Groffier filius fuit Caroli Groffier, doctoris in scientiis et chemici ac frater Desiderii Groffier pictoris.
Biographica
Post secundum bellum mundanum se dedit periegesibus culturalibus promovendis et postea anno 1955 munus habuit in UNESCO.
Opus litterarium
Cultus civilis populorum orientalium et semiticorum ei valde cordi erat. Etiam favebat sionismo qui secundum eum nullo modo contradicebat cultui arabo-muslimo quippe qui communem originem trahebant.
Sic scripsit duos libros nullo modo contradictorios : Pour une Palestine juive et indépendante et À la recherche d’une psychologie musulmane.
Hoc thema orientalis culturae ubique in eius operibus litterariis invenitur.
Anno 1928 edidit, Premiers parfums, et anno 1936 Les Chansons d’Ethel (1936) carminibus ac prosa oratione scriptum.
Anno 1929, eius farrago Aquarelles orientales, continens duas comoedias (La Fille du Pacha et Le Médecin du désert) omnino mundo arabo-muslimo deditur addiscendo.
Anno 1937 scripsit librum adversus Adolfum Hitler : Les Germains sont des Israélites, Réponse scientifique à l’hypothèse aryenne de Monsieur Adolphe Hitler.
Colranum
Colranum (Hibernice Cúil Raithin; Anglice Coleraine) est urbs Hiberniae Septentrionalis circiter 24 634 (2011) incolarum, in Comitatu Derrieno provinciae Ultoniae sita. Urbani Colranenses appellantur.
Historia et nomina
Colranum fuit urbs caput Comitatus Colranensis. Hodie nomen comitatus est Derrienus, Derriensis seu Londino-derriensis et urbs caput est Derria.
Herodes Antipas
De familiaribus necessitudinibus
Philippus erat filius Herodis Magni et unius e multis uxoribus, Samaritanae Malthacae ː ita frater germanus Herodis Archelai erat. Ipse, repudiata prima uxore filia Nabataeorum regis Aretae IV quocum mox bellum gessit, uxorem duxit Herodiadem, filiam semifratris Aristobuli quem Herodi Magno pepererat Mariamme I, quae et ipsa domum mariti et eiusdem patrui (nam filius Herodis Magni et Mariammae II erat) adhuc vivi deseruit cui filiam Salomen nomine pepererat, ut domum Antipae intraret. Quod matrimonium flagitiosum Iudaeis visum est quia praeceptis Levitici non congruebat.
De aedificationibus
Quia artam amicitiam cum Tiberio imperatore coniunxerat Tiberiadem, novam urbem quae caput regni fieret, in Galilaea prope lacum Gennesaritim condidit, in honorem imperatoris Romani sic nominatam. Quam conditam colonis undique advectis, nonnullis etiam invitis, frequentavit. Indigne ferebant Iudaei quia quo loco novam urbem aedificavit tumuli hominum reliquias tegentes erant ː sic lex Iudaica violabatur.
Item iam antea Sepphorim validis moenibus muniverat et nomen in Autokratorida mutavit, id est Latine Imperatoriam. Alibi Iuliadem condidit, quae nomina omnia Augustam domum celebrabant.
De legato Vitellio et bello cum Areta
Cum legatus Syriae Vitellius et rex Parthorum Artabanus de condicionibus amicitiae instigante Tiberio disputarent Antipas cenam sumptuosam medio Euphrate flumine eis adposuit. Nihilominus odium Vitellii sibi meruisse a Flavio Iosepho scribebatur dum nuntium rerum gestarum primus ad Tiberium mittit, illo decore legato non relicto. Paulo post Antipas exercitum contra Aretam duxit qui bellum ei indixerat ob litem de finibus et repudium filiae. Proelio victus milites amisit et Iudaei existimaverunt Antipam illa clade poenas Deo dedisse Ioannis Baptistae necati, quem decollari iusserat fortasse quia novum et flagitiosum matrimonium eius eloquenter et palam vituperabat. Vitellius duabus legionibus ei succurrere volebat et iam Nabataeorum fines ingressurus erat cum Tiberius mortuus et Caligula Augustus renuntiatus eum ab incepto avertere quia voluntatem novi imperatoris compertam non habebat. Ita Aretas IV poenas effugit.
De causis exsilii
Postquam autem Caligula Augustus factus amico suo Agrippae, qui frater germanus Herodiadis erat - ambo enim genuerat ille Aristobulus qui a patre Herode Magno anno 7 a.C.n. morte damnatus erat -, et tetrarchiam quae Philippi fuerat et insuper titulum regium quo nemo in illa gente post Herodem mortuum dignus Romanis visus esset donavit  fortunam fratris mirata Herodias et invidia mala vexata maritum hortari non desinebat ut Romam navigarent atque eundem honorem ab imperatore sibi poscerent. At eorum consilii non ignarus Agrippa circa idem tempus libertum Fortunatum in Italiam misit et litteras Antipam accusantes quod cum Artabano rege Parthorum adversus Romanos insidias pararet (fortasse conivente Vitellio qui Antipae inimicus erat). Dissensio enim inter Antipam et Agrippam orta erat tum cum Agrippa, petente Herodiade, aedilis Tiberiade ab Antipa factus erat. Certe Caligula non dubitavit quin crimina vera essent atque de ea re indignans et tetrarchiam et pecunias Antipae ademit quem perpetuo exsilio Lugdunum relegavit, quo Herodias maritum comitata est. Galilaea et Peraea regno Agrippae tum additae sunt (39).
Bellechaume
Bellechaume est commune Francicum 462 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
4417 Lecar
4417 , olim designationibus 1931 GC, 1983 RW4, et 1986 EK5 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth, astronomo apud Observatorium Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4417 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Res publicae maritimae
Res publicae maritimae (lingua Italica Repubbliche marinare) praecipue fuerunt quatuor rei publicae Italicae—Venetia, Genua, Pisae, Amalphia—quae medio aevo imperium mari maius quam terra habebant. In aliis maritimis respublicas fuerunt Ancona, Caieta et Ragusium.
Respublica Veneta, omnium potentissima, ut Serenissima diceretur, Langobardiam orientem et litus Hadriaticum orientale (praesertim Dalmatiam et plures insulas) praeter Venetiam tenebat, sed totum mare internum dominabatur; Respublica Genuensis, Superba appellata, Corsicam ac Sardiniam praeter Liguriam (cuius caput scilicet Genua); Respublica Pisana Baleares et insulas alias, sed in Tuscia non valuit territorii maioris quam provinciae Pisanae potiri; Respublica Amalphitana, post Venetianam antiquissima, partem orae maritimae Campanae, cui Amalphia resque publica nomen dederunt.
Comitatus Fermanaghensis
Comitatus Fermanaghensis (alia nomina: Comitatus Fermaganensis ) (Anglice County Fermanagh; Hibernice Fir Manach or Fear Manach) est comitatus Hiberniae, circiter 61,805 (2011) incolarum, in Hibernia Septentrionali et in provincia Ultonia situs, cui caput est Kellina Arx (Enniskillen).
Beine
Beine est commune Francicum 499 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Bordolanum
Bordolanum (Italiane: Bordolano) est oppidum Italiae et municipium, circiter 640 incolarum, in regione Langobardia et in Provincia Cremonensi situm. Incolae Bordolanenses appellantur.
Municipia finitima
Casalbuttano ed Uniti, Castelvisconti, Corte de' Cortesi con Cignone, Quinzano d'Oglio (BS).
Novalicium (discretiva)
Novalicium seu Novalicia potest esse:
Dohren
Dohren est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Harburgensis. Doren etiam pars communis generalis Tostedt est.
Historia
Dohren vicus ignoto anno conditus olim pars Ducatus Luneburgensis fuit. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducatu a copiis Francicis occupatum est. Annis a 1810 ad 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Dohren ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris et ab anno 1972 pars Tostedt communis generalis est.
Michael Ščepkin
Michael Simeonis filius Ščepkin (Russice Михаил Семёнович Щепкин, tr. Michail Semënovič Ščepkin; natus in familia servi in pago Krasnoe praefecturae Kurschensis, nunc Alekseevka regionis Bielogrodensis, die 6 [17] Novembris 1788, mortuus Ialtae die 11 [23] Augusti 1863) fuit actor theatricus Russicus, notus initio  ut partes comicas, dein etiam ut partes tragicas in theatris imperialibus Moscuensibus agens. Artem sic altam esse, quantum ad naturam proximam esse putans, fuit unus e conditoribus scholae artis scaenicae Russicae. Eius principia elaborationis partis scaenici dein facta sunt basis systematis artis scaenicae a Constantino Stanislavskij сreati.
Bannus (flumen)
Bannus (Hibernice An Bhanna; Anglice Bann; Scotice hibernice Bann Wattè) est maximum flumen Hibernia Septentrionalis, in provincia Hiberniae Ultonia situm.
Cursus superior
Bannus ex Slieve Muck montibus Comitatus Dunensis oritur; deinde fines Comitatuum Dunensis et Armachani percurrit et immissarium Lacus Neachi factus est.
Cursus inferior
Bannus defluit a lacu et percurrit fine comitatuum Antrimensis Derrienusque et alluit Colranum. Postremo in Oceano Atlantico influit, prope Portstewart in Comitatu Derrienu. Longitudo fluminids est 129 Km.
Spintria
Spintria est tessera nummis similis, quam homines fortasse regno Caesarum ineunte cudebant, quorum in altera parte actus sexuales, in altera numerum quemdam inscriptum videre poteris.
De verbo
Verbum, cuius verisimilis etymologia sit Graece σφιγκτὴρ ('sphincter') vel σφίγκτης ('cinaedus'), apud antiquos verbum non rem, sed exoletos designabat. Ezechiel Spanhemius, doctus vir Genavensis, primum anno 1664 has lascivas tesseras coniunxit commentationibus, quas ad infamiam Tiberio inferrendam Suetonius composuit de insolitis libidinibus a Caesare in insula Capreis excogitatis. Nam in scriptis Suetonii verbum ipsum invenitur. Spanhemius profecto iam extante designatione uti statuit, et hunc sensum spintriae apud viros doctos recentiores introduxit. Antiqui vero quo nomine uterentur ad istas tesseras designandas, hoc omnino nescimus.
Descriptio
Quamvis pecunia antiqua crebre facileque inveniatur, hae tesserae sunt perrarae, et, quo rariores, eo ardentius exquiruntur ab iis qui nummos colligunt. Bonus Simonetta et Laurentius Riva, in opere anno 1981 edito, 184 tesseras adhuc cognitas scrutaverunt, quae spintriae habentur. Magna pars harum rotundarum tesserarum, 20-23 mm diametro, ex aere sunt, nonnullae etiam ex oricalcho. Nobis cognoscuntur spintriarum varia genera, numero quindecim, quorum in recta fronte videre poteris libidines duorum hominum, in aversa fronte autem numeros, praecipue ab uno usque ad sedecim, cinctos linea punctisve circuli formam adfectantibus, quae decora cinguntur corona. In multis spintriis etiam littera A ante numeros II, IIII, vel VIII inscribitur. Incertum est num in his spintriis numerandi sint pauci nummi ex aere qui non solitos duos, sed unum hominem tantum ostendunt; nam rem quamdam veneream describunt, ut nudam mulierem, Pan deum mentula erecta, vel alia. Sunt etiam spintriae quorum recta facies effigiem alicuius, nec res venereas ullas monstrat.
Interpretationes
Quomodo spintriis uterentur, hoc adhuc non satis constat. Ezechiel Spanhemius, 17° saeculo, unus e primis qui spintrias in manu tenuerunt, censuit eas res esse quae spectatoribus dabantur ut in theatrum intrare eis liceret, quod antiqua scripta commemorant. Postea alia consilia nata sunt. Nam sunt qui tradant eas tesseras ad thermas vel theatrum intrandum; vel etiam usui fuisse in lupanaribus, quia in averso pretium ostendatur rei ipsius quae venundabatur.
Theodorus V. Buttrey spintrias, in libello anno 1973 edito, in latiore contextu perscrutatur: eroticis tesseris insuper adiungit eas quae deos vel effigies ostendunt. Buttrey censet ea quae pertinent ad numeros in aversa fronte maioris momenti esse quam varias figuras quae in iis nummis inveniuntur. Cum credat istas effigies Caesarum aut propinquorum illorum esse, censet Buttrey spintriis percussis eosdem annos adscribere ac regnis Caesarum illorum, id est  inter annos 22 et 37 p. C.n. Buttrey existimat ambo genera tesserarum, et quae libidines et quae alia describunt, coniugi posse quia pars numerum ostendens multorum nummorum cum effigiebus eadem est ac ea nonnullarum teserarum quae libidines ostendunt. Itaque, omnes tesserae eidem fabricae tribuendae sint. Inscriptionem "AVG", quae saepe pro numeris invenitur, Buttrey interpretatur ut abreviationem verbi "Augustus", vel "Augusta", vel horum verborum plurali modo; quod etiam ad domum Caesarum alludit. Credebat etiam infamiam Tiberii ad quam Suetonius historicus 2 saeculo historias suas edidit, etiam e talibus tesseris crevisse. Num autem contemporanei nummorum percussorum ad mores Caesaris retulerint, Buttrey non adfirmat. Neque adfirmare vult huic aut illi usui has res fuisse, sed negat necessariam esse coniunctionem inter usum et imagines, quod praecipue faciunt ei qui censent eas in lupanaribus usui fuisse; quod antiqui eis ad ludendum uterentur, hoc probablius credit.
Bonus Simonetta et Laurentius Riva non idem ac Buttrey putabant. Existimabant figuras magni momenti esse, itaque tesseras cum effigiebus in rationem non retinuerunt. Litteram A quam quidam nummi ferebant abbreviationem esse censent pro vocabulo As aut Asses; ergo spintriis ad pretium solvendum usi essent. Nam antiqui scriptores commemorant non solum Tiberium, sed etiam alios Caesares prohibuisse, ne nummi – qui omnes effigiem suam ostendebant - in lupanari tenerentur. Sic spintriae tesserae fuissent, quae venumdarentur viris lupanar ingredientibus. Simonetta et Riva, spintrias, secundum speciem earum, in tres partes diviserunt, adductis in rationem eis quae antiqui scriptores commemorant, et eas in ordine temporum disposuerunt. Tiberio regnante, iam erant plumbeae tesserae hunc ad scopum; hae ab ipsis lupanaribus percussae essent. Spintriae vero stricto sensu non ante Flavianos regnantes editae sunt.
Sic Simonetta et Riva, coniecerunt Vespasiani officinae spintrias aeneas emisisse, quae rursus in publico commutabantur cum pecunia, ut Caesar tributum exigere posset. Post Domitianum, nihil probat spintrias iam in usu fuisse. Auctores conantur suam interpretationem corrobare subsidiis scriptis quae numismata et tesseras nummerarias commemorant. Inscriptio "AVG" refert ad ludos Augustales, quorum publica celebratio erat, nam in tali contextu, i.e. in coniunctione cum venereis imaginibus, hae litterae Caesarem Augustum ipsum significare non potuissent.
Ceterum, non bonae scientiae est assumere imagines venereas cum quaesto meretricio tam arte coniungi. Sic credebatur olim, quia innumerae imagines venerae Pompeiis inventae sunt, hac in urbe lupanaria permulta esse. Nunc autem constat multas ex imaginibus huius generis et in ordinariis cauponis et multis in cubiculis non insolitas fuisse.
Surrealismus
Surrealismus est motus culturalis annis 1920 ineuntibus ortus, qui artificia oculorum et scripturis innotuit. Finis fuit "olim contradictorias somnii et realitatis condiciones resolvere." Artifices scaenas debilitantis et absurdas accuratione saepe photographica pinxerunt, rebus quotidianis animalia absona creaverunt, et rationes picturae evolverunt quae siverunt ut mens omni sensu carens se exprimat.
Opera surrealistica mirationem propinquitatum improvisarum et res quae non sequuntur efficere conantur; multi autem artifices et scriptores surrealistici suum opus habent principem motus philosophici expressionem, cuius opera artifacta tantum sunt. Andreas Breton dux aperte asserere solebat Surrealismum praesertim esse motum revolutionarium.
Surrealismus plerumque ex activitatibus Dada per Magnum Bellum ortus est, et eius locus maximi momenti fuit Lutetia. Ex annis 1920, motus per orbem terrarum extentus est, tandem artes oculorum, litteras, pelliculam, et musicam multarum civitatum et linguarum afficiens, cogitatione et usu civili, philosophia, et theoria sociali non exclusis.
Motus conditus
Surrealiste, vocabulum Francicum, a Gulielmo Apollinaire excogitatum, primum apparuit in praefatione Les Mamelles de Tirésias ('Mammae Tiresiadis'), eius ludi scaenici, qui, anno 1903 compositus, anno 1917 primus actus est.
Bellum Orbis Terrarum II artifices et scriptores dispersit qui Lutetiae habitaverant, quorum multi sese cum Dada interim consociaverunt, nimiam putantes cogitationem rationalem et aestimationes burgicolarum certamen belli fovisse. Dadaistae contra dicentes conventus, perfunctiones, scripta, et opera artis contra artem dicata faciebant. Post bellum, cum Lutetiam redierunt, nisus Dada continuabant.
Per bellum, Andreas Breton, qui medicinam et psychiatriam exercuerat, in valetudinario neurologico merebat, ubi rationibus psychoanalyticis Sigmundi Freud utebatur ad milites curandos qui shell-shock morbo mentis laborabant. Breton, cum in Iacobum Vaché scriptorem iuvenem incideret, credidit eum filium spiritualem esse Alfredi Jarry, scriptoris et pataphysicae conditoris. Habitum scriptoris iuvenis contra societatem et odium in traditionem artificem admirabatur. Breton deinde scripsit, "In litteris, captus sum in ordinem ego a Rimbaud, a Jarry, ab Apollinaire, a Nouveau, a Lautréamont, sed Iacobus Vaché est cui plurimum debeo."
Breton, Lutetiae iterum degens, se cum agitationibus Dadaisticis coniunxit, unaque cum Ludovico Aragon et Philippo Soupault Littérature perioricum litterarium condidit. Ei experimenta scripturae automaticae facere coeperunt—sponte scribere sine cogitationibus circumscriptis vel animadvertis—et has scripturas in lucem in periodico protulerunt, cum narrationibus eorum somniorum. Breton et Soupault, in automatismum profundius fodentes, The Magnetic Fields (1920) scripserunt.
Novos artifices et scriptores ad sese nunc trahebant; mox quidem credebant automatismum meliorem mutationis socialis rationem esse quam impetum Dadaisticum in valores traditionales. Inter gregem demum numerabantur Paulus Éluard, Beniaminus Péret, Renatus Crevel, Robertus Desnos, Iacobus Baron, Maximus Morise, Petrus Naville, Rogerius Vitrac, Gala Éluard, Maximus Ernst, Salvator Dalí, Man Ray, Ioannes Arp, Georgius Malkine, Michael Leiris, Georgius Limbour, Antoninus Artaud, Raymundus Queneau, Andreas Masson, Ioannes Miró, Marcellus Duchamp, Iacobus Prévert, et Ivus Tanguy.
Aetas Prostrata
Multi scriptores cum Aetate Prostrata consociati a Surrealistis magnopere moti sunt. Philippus Lamantia et Theodorus Joans auctores Prostrati et Surrealistici saepe appellantur. Inter alios scriptores Prostratos a Surrealismo motos fuerunt Robertus Kaufman, Gregorius Corso, Allen Ginsberg, et Laurentius Ferlinghetti. Artaud potissimum multos Prostratos movit, sed praecipue Ginsberg et Carolus Solomon. Ginsberg dicit "Van Gogh—The Man Suicided by Society" Antonini Artaud suum "Howl" recte movisse, cum "Zone" Gulliermi Apollinaire, "Ode to Walt Whitman" Friderici García Lorca, et "Priimiititiii" [sic] Curtii Schwitters, structuram praeterea poematis "Free Union" Andreae Breton apud suum "Kaddish" magnum valuisse. Ginsberg et Corso cum eorum viris Tristano Tzara, Marcello Duchamp, Man Ray, et Beniamino Péret Lutetiae congressi sunt, unde admirationem demonstrandam, Ginsberg pedes Duchampianos basiavit, Corsoque illius focale praecidit.
David Julius
David Julius (natus die 4 Novembris 1955) est physiologus Americanus. Anno 2010 Praemium principum Asturiarum accepit, annoque 2021 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae accepit, una cum Ardem Patapoutian, ratione studii systematis sensorium quod temperatura et dolorem sentit.
Eius almae matres Institutum Technicum Massachusettense et Universitas Californiensis Berkeleiensis sunt.
Megasthenes
Megasthenes (Μεγασθένης; floruit c. 300 a.C.n.) fuit legatus Graecus qui iussu Seleuci I in Indiam iter fecit in urbem Palimbothram ad aulam Candraguptae Mauryae. Postea narrationem legationis et descriptionem Indiae conscripsit, titulo Indica. Cuius operis, hodie deperditi, fragmenta apud Arrianum, Diodorum, Strabonemque servantur. Antiqui multa de rebus Indicis e scriptis Megasthenis didicerunt.
6506 Klausheide
6506 , olim designationibus 1978 EN10, 1978 ED2, 1978 GR, et 1990 RB6 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6506 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Flavia Maximiana Theodora
Origo
Pater eius Afranius Hannibalianus, mater Eutropia erat, quae postea uxor Maximiani fuit. Alii autem putant, eam filiam et Maximiani fuisse.
Familia et vita
Non serius quam anno 293 secunda uxor Constantii facta est, cum hic Caesar occidentis nominatus esset. Constantius ex ea sex liberos habuit: Flavium Hannibalianum, Flavium Iulium Dalmatium, Flavium Iulium Constantium, Flaviam Iuliam Constantiam, Anastasiam et Eutropiam. Filii et pars nepotum anno 337 necati sunt, postquam Constanino I mortuo filii Constantii I de principatu certavissent. Nihil de fato eius novimus, postquam Constantinus Augustus factus est.
Dixeia
Dixeia (Anglice small white) est genus papilionum familiae Pieridarum, praecipue in Africa endemicum.
Species
Sunt circa duodecim species, ordine alphabetico hic perscriptae.
Henricus Cowell
Henricus Cowell (11 Martii 1897—10 Decembris 1965) fuit compositor, theorista musicae, clavilista, magister, publicator, et impresario Americanus. Eius donum historiae musicae a Vergilio Thomson, annis 1950 ineuntibus scribente, summatim describitur: "Musica Henrici Cowell latiorem iactum expressionis et artis rationis habet quam musica ullius compositoris vivi alius. Eius experimenta, abhinc decenniorum tria rhythmo, harmonia, et sonis instrumentorum coepta, a multis tum fera habebantur. Quae hodie sunt Biblia iuvenum et nihilominus, conservativis, 'provecta.' . . . Nemo alius nostri temporis compositor corpus protulit operum tam extremum et tam normativum, tam acutum et tam amplum. Huic operi solido eius cursu diuturno et auctoritate gravi ut paedagogus addito, confectio quidem Henrici Cowell gravissima videtur. Nihil eius simile est omnino. Ambos fecundum et rectum esse paucis donatur."
Beauvilliers (Icauna)
Beauvilliers est commune Francicum 97 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Via quantitativa
Viae quantitativae sunt omnes rationes ad res empiricas numeris demonstrandas necnon ad conclusiones ex rebus repertas statistica affirmandas. Viae quantitativae inter alia in exemplis eligendis, colligendis et interpretandis sunt in usu.
Pruniers-en-Sologne
Pruniers-en-Sologne est commune Francicum 2'329 incolarum (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.
Phoenix (Ilias)
In Iliade Phoenix est vivendi et dicendi praeceptor quem Peleus filio Achilli dedit atque  adhuc adulescentis comitem iam seniorem ad bellum Troianum cum eo misit. Phoenix, Amyntoris filius, paternam iram fugiens in Phtiam ad Peleum veneratː nam matri morem gerens cum patris paelice concubuerat. Peleus eum ut filium dilexit et Dolopibus praefecit. At Amyntoris imprecationibus obtemperantes dei liberos gignere Phoenicem vetuere. Itaque Phoenix Achillem et unice dilexit et educavit.
Carmine nono Achaei legationem ad Achillem Agamemnoni iratum et pugnam recusantem mittunt. Tum a Nestore delectus Phoenix Ulixem et Aiacem in tentorium Achillis ducit. Postquam Ulixis verba Achilles aspernatus est Phoenix longam orationem habuit qua alumno suo persuaderet ut dimissa ira cum Achaeis adversus Troianos rursus pugnare vellet.
Secundum fabulam Iliade posteriorem Phoenix a patre excaecatus quod hortante matre constuprasset concubinam paternam a Chirone apud Peleum sanatus est. Quae fabula argumentum tragoediae Euripideae hodie deperditae praebuit. Secundum Ovidium et Hyginum Phoenix apri Calydonii venationi interfuit. Secundum Apollodori bibliothecam cum in Graeciam una cum Neoptolemo rediret in itinere obiit.
Asteroides 4543 Phoinix in eius honorem nominatus est.
Chilmoria (Comitatus Cavanensis)
Ecclesia Catholica Romana
Chilmoria fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, nomine Dioecesis Kilmorensis. Sedes in urbem Cavanum traslata est.
Oecosystema
Oecosystema, sive systema oecologicum, est communitas organismorum regionem quandam incolentium et totarum inanimium partium naturae circumiectae cum quibus organismi conversantur, sicut aëre, humo, aqua, et radiatione solari.
Aprugna
Caro aprugna vel aprina e varietate non domesticata porcorum provenit. Distinguere necesse est inter animalia silvatica venatione capta eaque quae in paradisis ab hominibus pascuntur.
Beauvoir (Icauna)
Beauvoir est commune Francicum 341 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
4418 Fredfranklin
4418 , olim designationibus 1931 TR1, 1987 BR3, et 1988 GE agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolo Gulielmo Reinmuth, astronomo apud Observatorium Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato, repertus est.
Beaumont (Icauna)
Beaumont est commune Francicum 574 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Branchiopoda
Taxinomia
Hodierna Branchiopodum animalia per primas tractationes taxinomicas in Monoculo, unum genus, digerebantur. Taxon Branchiopoda autem a Petro Andrea Latreille anno 1817 erectum est, primum in gradu ordinis.
Prunay-Cassereau
Prunay-Cassereau est commune Francicum 635 incolarum (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.
Artaxata
Artaxata (Armenice Արտաշատ, Artašat; interdum et Neronia) sunt urbs Armeniae antiqua et hodierna.
Historia
Etiam temporibus Urartaeis colonia quaedam loco Artaxatorum sita erat. Artaxias I rex Armenorum hoc loco arcem novam anno 176 a.C.n. construxit et nomen suum dedit. A Romanis Artaxata anno 58 incensa erant, sed anno 66 Nero Tiridati regi opes magnas ad urbem reficiendam tradidit, qua de causa urbs aliquod tempus Neronis nomine nuncupabatur.
Aevo Medio Artaxata paene relicta erant; Kamarlu vicus parvus eo loco existebat. Anno 1945 iterum nomen antuquum Artaxata ceperunt, anno 1962 in numerum urbium inclusa sunt.
Ardem Patapoutian
Ardem Parapoutian (natus anno 1967) est biologus molecularis et neurologus Americanus origine Libanus gente Armenii. Anno 2021 Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae accepit cum David Julius ratione studii systematis sensorium de thermodynamica et dolore.
Alma mater eius Universitas Californiensis Berkeleiensis est.
Indica (Megasthenes)
Indica fuit opus Megasthenis qui anno c. 300 a.C.n. iussu Seleuci I in Indiam iter fecit ad aulam Candraguptae Mauryae posteaque narrationem legationis et descriptionem Indiae conscripsit. Cuius operis, hodie deperditi, fragmenta fere sexaginta apud Arrianum, Diodorum, Strabonem, aliosque servantur. Antiqui multa de rebus Indicis e scriptis Megasthenis didicerunt.
Carolus Christianus Erhardus Schmid
Carolus Christianus Erhardus Schmid (natus die 24 Octobris 1761 Heilsberg Rudolphopolis, mortuus die 10 Aprilis 1812 Ienae) fuit philosophus Germanicus.
Anno 1791 professor philosophiae creatus est Giessae, anno 1793 Ienae. Ex anno 1806 educatus instituto cuidam Ienensi praefuit.
Opera magna secundum spiritum Kantianum exarata praetitulantur »Kritik der reinen Vernunft« (Ienae 1786); »Wörterbuch zum Gebrauch der Kantschen Schriften« (Ienae 1786); »Versuch einer Moralphilosophie« (Ienae 1790) et »Allgemeine Enzyklopädie und Methodologie der Wissenschaften« (Gotae 1810).
Chavacano
Chavacano est una ex linguis mixtis (creolis) Hispanicis Philippinarum, cuius verborum 90 centesimae partes Hispanicae sunt. Chavacano significat vulgaris, bliteus, vel rudis.
Species eiusdem est Zamboanguenio, quae est lingua materna 607 000 incolarum in provincia Zamboanga et nonnullorum in civitate Cavite.
Leuronoma
Leuronoma (nomen a Meyrick anno 1918 definitum) est genus lepidopterorum familiae Gelechiidarum cuius species typica Leuronoma chlorotoma. .
Carolus Saura
Carolus, vulgo Carlos Saura (natus 4 Ianuarii 1932; mortuus die 10 Februarii 2023) fuit dispositor cinematographicus, photographus, et scriptor Hispanicus.
Anno 1960 operam pelliculae Los golfos apud Festum Canuense publicavit, anno 1966 praemium argenteum ab opera La Caza apud Festum Cinematographicum Inter Gentes Berolinense (Theodisce Internationale Filmfestspiele Berlin), et anno 1991 Praemium Goyanum accepit.
Anatina
Caro anatina ex anatibus, praesertim e specie domesticata Anas platyrhynchos provenit.
Cavanum
Cavanum (Hibernice An Cabhán; Anglice Cavan) est urbs Hiberniae, 10,914 incolarum (anno 2016), in provincia Ultonia sita et comitatūs Cavanensi caput. Urbani Cavanenses appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Cavanum est sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, nomine Dioecesis Kilmorensis. Quondam sedes episcopalis fuit in urbe Chilmoria, deinde traslata est in Cavanum.
Eduardus Nignon
Eduardus, vulgo Édouard Nignon (natus ad portum Namnetum die 9 Novembris 1865; Brealli die 30 Octobris 1934 mortuus) fuit coquus et scriptor de re culinaria. Cum scriptoribus satis celebribus (inter quos Henrico de Régnier et Gulielmo Apollinaire opus mythistoricum gastronomicum L'Heptameron des gourmets anno 1919 divulgari curavit. Sub umbra coaevi Augusti Escoffier celatus debita celebritati carebat, sed in urbe natali anno fere 2007 per fundationem Instituti Eduardi Nignon commemoratus est.
In urbe natali educatus apud ganearios ab anno aetatis decimo laboravit artesque gastronomicas imbibit. Lutetiae ab 1880 usque in 1892 degens apud plures tabernas, inter quas ', ', , in eadem arte eruditus est. Cantiliaci interdum iuxta cenas privatas parabat. Mox peregrinus Vindobonae et Lutetiae in popinis luxuosis, Londinii ab anno 1898 apud deversorium Claridge's, Moscuae post duos annos in popina Eremitagii operam dedit. Hoc tempore iuxta mercatorem maecenatemque, interdum et iuxta imperatorem Nicolaum II cenas parabat.
Lutetiae anno 1908 reditus, "libertate" sua pleniter nacta, popinam Larue adquisivit (ubi iam laborabat successor Octavius Vaudable) et usque in 1922 direxit. Franciscopoli in expositione universali 1915 vina Gallica promovit. Eodem anno orphanotrophium restauratorum limonatariorumque Parisiensium condidit. Opus mythistoricum gastronomicum L'Heptameron des gourmets, cum scriptoribus amicis confectum adiuvante philologo Bertrando Guégan, anno 1919 divulgari iussit.
Anno 1922, gravi renum morbo affectus, popina nepoti suo Caelestino Duprat concessa, Breallum sub Monteforti provinciae Britanniae Minoris petivit. Ibi tranquillius senescens opera Les Plaisirs de la table et Éloges de la cuisine française conscripsit necnon librum scholasticum puellis Bretonicis dedicatum Précis de cuisine familiale.
Index Legatorum Dietae Imperii Germanici (Res Publica Vimariana) VIII
Dietae Imperii Germanici VIII Rei Publicae Vimarianae, quae die 5 Martii 1933 electa non diutius quam ad mensem Novembrem 1933 eiusdem anni exstabat, inter alii et hi legati interfuerunt:
Fractio KPD
Ernestus Torgler (KPD) |Clara Zetkin |
Fractio SPD
Fridericus Ebert |Augustus Frölich |Otto Grotewohl |Rudolphus Hilferding |Maria Juchacz |Bernhardus Kuhnt |Otto Landsberg |Iulius Leber |Ricardus Lipinski |Paulus Löbe |Ernestus Reuter |Iosephus Schmitt |Philippus Scheidemann |Hubertus Schlebusch |Curtius Schumacher |Carolus Severing |Gulielmus Sollmann |Otto Wels |Rudolphus Wissell |
Fractio Centri/BVP
Eugenius Bolz (Centrum) |Henricus Brauns (Centrum) |Henricus Brüning (Centrum) | Ericus Emminger (BVP) |Ioannes Giesberts (Centrum) |Andreas Hermes (Centrum) |Aloysius Kaas (Centrum) |Iacobus Kaiser (Centrum) |Hinricus Krone (Centrum) |Adamus Stegerwald (Centrum) |Helena Weber (Centrum) |Carolus Iosephus Wirth (Centrum) |
Fractio Factionis Rei Publicae (pristinae DDP)
Hermannus Dietrich |Theodorus Heuss |Reinholdus Maier |
Fractio DNVP
Anscharius Hergt |Alfredus Hugenberg |Gulielmus Koch |Franciscus Seldte (DNVP → NSDAP) |
Fractio NSDAP
Gualterius Buch|Philippus Bouhler|Gualterius Darré|Franciscus de Epp|Gottfried Feder|Ioannes Frank|Gualterius Funk|Iosephus Goebbels |Hermannus Göring |Henricus Himmler |Adolphus Hitler |Manfredus de Killinger |Theodericus Klagges |Martinus Mutschmann |Alfredus Rosenberg |Carolus Röver |Bernhardus Rust |Franciscus Seldte (DNVP → NSDAP) |Iacobus Sprenger |Iulius Streicher |Iosephus Wagner |Robertus Wagner |
Legati aliorum fractionum
Antonius Fehr (BBB) |
Multi legatorum factionum SPD et KPD mox a Nazistis in carcerem iacti sunt.
Bassou
Bassou est commune Francicum 763 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Bertoldus Pürstinger
Vita
Gulielmus pater fuit secretarius aulicus Principatus et Archiepiscopatus Salisburgensis, qui anno 1472 civitate Iuvavensi donatus est. Bertoldus verisimiliter scholam cathedralem Iuvavensem frequentavit antequam anno 1481, ubi studiosus diligens in Universitate Viennensi fieret. Anno 1498, Perusiae iuri canonico studuit. Studiis peractis, magister factus est, veniam docendi in utroque iure nactus. Ordinatio sacerdotalis anno 1491 fuit, et breviter procuratoris generalis consistorii Salisburgensis munere functus est.
Anno 1495, in electione Leonardi de Keutschach principis et archiepiscopi inter quattuor candidatos compromissorios numerabatur. Circa annum 1500, Pürstinger parochias Schnaitsee et Haellini possidebat; animarum autem cura commissa erat in vicarios.