cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Berthenonville
Berthenonville est commune Francicum 240 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Alanus LeRoy Locke
Alanus LeRoy Locke (Philadelphiae Pennsylvaniae natus die 13 Septembris 1885; Concordiae Massachusettensium die 9 Iunii 1954 mortuus) fuit scriptor, professor, reformator educationis philosophus Americanus. Magnitudo philosophi declarata a Martino Luther King Jr aequa illorum Aristotelis Platonisque. Apud universitates Harvardianam studuit et postea Oxoniensem, ubi Collegium de Hertford eum recepit. Ut Afroaericani aequationem motu civili et tolerantiam Religioni Baha'i haerebat.
Coracinus
Subspecies & nomina alterna
Multae sunt coracini varietates, e.g. Ea fortasse de causa plurima nomina exstant. Multa quidem Graeca lingua, Athenaeus commemorat:
Nomina plurima etiam linguis vernaculis cum Aegyptiis tum Arabica inveniuntur
Gualtherius Kasper
Gualtherius Kasper (natus die 5 Martii 1933 in vico Heidenheim, Germania) est cardinalis Ecclesiae Catholicae et praeses emeritus Pontificii Consilii ad Unitatem Christianorum Fovendam. Kasper mense Aprili 2005 et mense Martio 2013 conclavibus adfuit, quae Iosephum Ratzinger et Georgium Marium Bergoglio papas creaverunt.
Ernestus Jünger
Ernestus Jünger fuit miles voluntarius, scriptor Germanus realismi magici et philosophus.
Euskefeurat
Euskefeurat est grex musicus suecicus anno 1977 conditus.
Ernestus Jünger
Vita
Anno 1913 legioni peregrinae Francogallicae se adiunxit. Propter iuventutem dimissus est.
Anno 1914 bello mundano primo voluntarius miles in exercitu Germanico fuit.
Bello mundano altero fuit capitaneus.
8602 Oedicnemus
8602 , olim designationibus 2480 T-3 et 1983 DG agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8602 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ioannes Stockton
Ioannes Stockton (Spocani die 26 Martii 1962 natus) est canistripila Americanus. Turmae NBA Uta Iazzica anno 1984 se adiunxit et particeps erat turmae Americanae Olympicae anno 1992 "Turma Somniorum" appellatae.
Fanum Sancti Syri (discretiva)
Fanum Sancti Syri potest:
Boulbon
Boulbon est commune Francicum 1'510 incolarum (anno 2012) praefecturae Ostiorum Rhodani in regione Provincia, Alpibus et Litore Lazuli.
Hiericus
Hiericus (-untis) vel sere Iericho vel Hiericho (Hebraice יְרִיחוֹ; Arabice أريحا ʿArīḥā) est urbs in Territoriis Palaestinensibus in ripa Iordanis dextra sita. 250 m sub maris aequore posita est urbs in orbe terrarum maxime depressa. Ab oriente fere quattuor chiliometris a limite Iordanico distat et fere octo chiliometris a Mari Mortuo a meridie sito.
Urbs, cuius nomen a deo lunae nomine Iarich deductum est, ad antiquissimam viam mercatoriam adiacet. Numerus incolarum hodie est circiter 25 000. Hiericus se "urbem mundi antiquissam" nominat; investigationes archaeologicae demonstrant urbem pluries deletam et post longum intervallum iterum aedificatam esse. Hiericus etiam cognomine urbs palmarum ornatur.
Notocallista
Notocallista est genus marinorum molluscorum bivalvium familae Veneridarum.
Bernières-sur-Seine
Bernières-sur-Seine est commune Francicum 328 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Notocallista
Distributio
Hoc genus est in Australia australi et Nova Zelandia endemicum.
Magnum Palatium
Magnum Palatium (Francogallice Grand Palais) est monumentum Parisiense in margine Camporum Elysiorum situm, adversum Parvum Palatium, quod separatum est pro Via Winston Churchill in Arrotundimento VIII. Eius area geometrica, in 77 000 metrorum quadratorum consistens, salons et expositiones auctoritatis accommodat.
Historia
Magnum Palatium Bellarum Artium (Francogallice Grand Palais des Beaux-Arts) Lutetiae anno 1897 aedificatum est, pro Expositione universali prevista a die 15 Aprilis ad diem 12 Novembris 1900, in loco de magno autem incommodo Palatium Industriae ex anno 1855. "Monumentum consecratum a republica ad gloriam artis Francicae" indicit fastigium alae occidentalis (Palatium Inventae), eia vocatio originalis sit accommodare magnae manifestationae artisticae publicae urbis.
Le Corbusier volebat demoliri Magnum Palatium par implantare in loco Museum Artis Saeculi Vicensimi, quod Andreas Malraux commiserit realisatio. Mors autem architecti, die 27 Augusti 1965, propositum finivit.
A decreto diei 12 Iunii 1975, navis titulo monumento historico describitur. Novum decretum, die 6 Novembris 2000 sanctum, Magnum Palatium protegit sit pertractata.
Architectura
Navis principalis, longitudine fere 240 metris, est constata spatii imponentis cumulum accedit per vitrariam magnam. Camera paule imminutis naviarum septentrionalium et meridionalium et navis transversa (paddock), cupula super pendentivo et tholus gravandum circa 8500 tonnes chalybis, ferri vitrique. Pondus totalis metalli uti pervenit 9 057 tonnes (contra 12 000 in Statio Orsay et 7 300 in structura Turris Eiffeliae). Summum hoc omnia cumulatur ad altitudine 45 metris.
Porticus de Deglane, inspiratus illud Claudii Perrault in Lupara, sed sine gratia, bene dissimulat, ut Statione Orsay aedificata per Victore Laloux eadem expositione, splendida innovatio structurae metallicae.
Hoc aedificii typus illud completur eclecticismi, proprium ad stylum Beaux-Arts. Magnum Palatium est, solum, resummum affectionum de Pulchra Epoca, sed signa utraque finis quidam conceptionis architecturae ubi magister operis, ad tempus artifex et technicus, munus praedominatur obtinet.
Palatium Inventae
Palatium Inventae expositionis universalis ab 1937 est installatur in alae occidentalis Magni Palatii.
Accessus
Magnum Palatium est servitum in proximitate par lineas Ferriviae Metropolitanae 1 et 3 in stationis Campi-Elysii - Clemenceau, et lineas 1 et 9 in stationis Franklinus D. Roosevelt.
Benedictus Cairoli
Benedictus Cairoli (Papiae die 28 Ianuarii 1825 natus - Neapolis die 8 Augusti 1889 obiit) fuit patriae amans, vir publicus et nonies praeses Consilii Ministrorum Regni Italiae.
Forges (Cenomannica et Liger)
Forges  est commune Francicum 262 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Ryan Lewis
Ryan Scott Lewis (Spocani in Vasintonia die 6 Martii 1988 natus) est musicus Americanus. Anno 2014, quattuor praemia Grammy accepit.
De vita
Universitatem Vasingtoniensem frequentavit. Socius Macklemore rappistae est.
Palsum
Palsum (alia nomina: Passium, Passis , Pausum , Piusum et Pausatorium ) (Italiane: Ponso; Venetice: Ponxo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia ac in Provincia Patavina situm.
Burgellus ad Plebem
Burgellus ad Plebem (Italiane: Borghetto d'Arroscia) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.
Apellusia
Apellusia (alia nomina: Lapillosa) (Italiane: Apollosa) est Urbs Italiae et municipium, circiter 2 675 incolarum, in Regione Campania, in Provincia Beneventana et in Samnio historica ac geographica terra situm. Urbani Apellusiani appellantur.
Fractiones
San Giovanni.
Elmar Ledergerber
Elmar Ledergerber (natus Angelorum Monte die 4 Aprilis 1944) est oeconomiae, historiae rerum politicarumque peritus Helveticus.
Cursus honorum
Ledergerber, Factionis Socialisticae Helveticae (SP/PS) socialis, usque ad mensem Maium 2009 Turici praefectus urbis fuit.
Fanum Sancti Syri (Italia)
Fanum Sancti Syri (Italiane: San Siro) est municipium Italiae, circiter 1 800 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Novocomensi situm. Incolae Syrenses appellantur.
Foulangues
Foulangues est commune Francicum 196 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Georgius Swede
Georgius Swede (Anglice George Swede, Lettonice Juris Švēde, natus Juris Puriņš, Rigae Lettoniae die 20 Novembris 1940) est psychologus, poeta, et scriptor iuvenilis Canadiensis qui Toronti Ontarionis habitat. Notus est haicu peritus.
La Bouilladisse
La Bouilladisse est commune Francicum 6'022 incolarum (anno 2012) praefecturae Ostiorum Rhodani in regione Provincia, Alpibus et Litore Lazuli.
Georgius Swede
Gradum baccalaureatum in psychologia in Universitate Columbiae Britannicae anno 1964, A.M. in Universitate Dalhousiana anno 1965 accepit. Professor in ordine psychologico Universitatis Ryersonianae ab 1968 ad 2006 (praeses ab 1998 ad 2003) docebat. In otium anno 2006 venit. Curator Archivorum Haicu Americanorum in Bibliotheca Civica Californiae Sacramenti Californiae honoris causa anno academico 2008–2009 erat.
Swede poemata annis 1960 componere coepit, quae in variis periodicis divulgabat, inter quae Antigonish Review, Canadian Forum, Grain, New Quarterly, Open Letter, Piedmont Literary Review, Quarry Magazine, Rampike, Tamarack Review, Toronto Life. Ab anno 2008 ad 2012, Frogpond, periodicum Societatis Haicuanae Americae, edebat. Inter conditores Interculturalis Renku Gregis (Anglice Intercultural Renku Group) est.
Bibliographia
Swede, George. 2007. Tracks in the Sand: Why Do We Write? In Imagination in Action, ed. Carol Malyon, p. 59. Toronti: Mercury Press.
Hirano Kota
Hirano Kōta (Iaponice: 平野耕太; Anglice: Kouta Hirano) est mangaka et conditor Hellsingi.
Kehl
Kehl est urbs et commune Badense-Virtembergense  33'991 incolarum (anno 2012).
Offadesma angasi
Offadesma angasi est genus marinorum molluscorum bivalvium familae Periplomatidarum.
256 Walpurga
256 , olim designatione 1951 VJ agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Iohanne Palisa in Observatorio Vindobonae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 256 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sigismundus Widmer
Sigismundus Widmer (Turici natus die 30 Iulii 1919; mortuus in Visp Helvetici pagi Valesiae die 8 Decembris 2003) fuit etiam rerum gestarum scriptor et factionis Foederis Liberorum rerum politicarum peritus Helveticus, qui inter alia ab anno 1966 usque ad annum 1982 Turici praefectus urbis fuit.
Zopeudum
Zopeudum (alia nomina: Zopetum, Zopeudum Catubrii, Zopeudum Catubrinum) (Italiane: Zoppè di Cadore; Dolomianice: Zopè) est municipium Italiae, in Regione Venetia ac in Provincia Bellunensi situm. Incolae Zopeudenses appellantur.
Achilles Silvestrini
Achilles Silvestrini  (Castri Brasichellae iuxta Ravennam in Italia natus die 25 Octobris 1923; mortuus die 29 Augusti 2019) fuit cardinalis Ecclesiae Catholicae, qui multus annos ut Sanctae Sedis legatus operam dedit. Secretarius meruit de rationibus cum civitatibus ab anno 1979 usque in 1988.
Folium
Folium in botanica est principale caulis plantarum vascularium organum, plerumque super humo latum et respirationem (per stomata) et photosynthesim chlorophylli gratia perficiens. Folia caulisque una surculum constituunt. In plurimis foliis, mesophyllum vallare, primus textus photosyntheticus, in superiori laminae folii latere invenitur, sed in nonnullis speciebus, maturis Eucalypti foliis non exceptis, mesophyllum vallare in ambobus lateribus adest, et haec folia ergo isobilateralia appellantur. Plurima folia sunt complanata, distinctis superficiebus superioribus (adaxialibus) et inferioribus (abaxialibus) monstrantia, quae inter se colore, indumento, numeris stomatum, quantitate structuraque cerae epicuticularis, aliisque proprietatibus variant. Folia plerumque sunt viridia propter chlorophyllum, compositum chemicum quod photosynthesi necessarium est, quia lucem a sole tenet. Folium cui partes laminae vel marginis sunt albae folium variegatum appellatur.
Folia etiam cibum et aquam servant; flores quoque cum variis structuris internis ex foliis commutatis constant.
Burgus Marum
Burgus Marum (Italiane: Borgomaro) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.
Bernienville
Bernienville est commune Francicum 274 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Perna canaliculus
Perna canaliculus est species marinorum molluscorum bivalvium familae Mytilidarum. Ei est maximum momentum ut species in Nova Zelandia culta.
Distributio
Perna canaliculus in Nova Zelandia endemicus est. Eius distributio geographica per omnia civitatis litora extenditur. Hoc animal sub zona interaestuali plerumque habitat, sed eius distributio zonam ipsam comprehendere potest. Id variis generibus phytoplanktone vescitur. In aquis Australianis pestis introductum est.
Aquacultura
Species pro aquacultura in Nova Zelandia culta nomine tabulato Greenshell venditur. Industria aquaculturae Nova-Zelandica plus quam 140 000 tonnes per annum producit, aestimatione anno 2009 plus quam NZ$250 milliones.
Ioannes Saldarini
Ioannes Saldarini (Canturii iuxta Novum Comum, Italia natus die 11 Decembris 1924; Mediolani die 18 Aprilis 2011 mortuus) est archiepiscopus emeritus Taurini ac cardinalis Ecclesiae Catholicae.
Aristoteles Fioravanti
Aristoteles Fioravanti (Bononiae circa annum 1415 aut 1420 natus; mortuus scilicet captivus in Russia circa annum 1486) fuit architectus Italicus Renascentiae, qui, Matthia Corvino regnante, in Hungaria et postea multos annos in Russia operam dedit.
Fouquenies
Fouquenies est commune Francicum 419 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Salinae (Austria)
Salinae est urbs Austriae in civitate Salisburgensi et caput districtus Tennengau atque, quod ad res oeconomicas attinet, pro regione semper magni momenti erat.
Salinis per multos annos habitabat Franciscus Xaverius Gruber, qui natalicium carmen notissimum "Sancta nox, placida nox" intitulatum composuit.
Nomen Theodiscum Hallein a verbo Celtico Hall, quod sal significat, derivatur, appellatio Latina Salinae Medio Aevo invenitur salinas loci, i.e. salis fodinas, indicans. Usque ad hunc diem Salinae notae sunt ob salem obtinendum. Praeterea ibi multa Celtarum sepulcra donis locupletibus reperiebantur, quibus vita arsque Celtarum optime illustretur. In altitudine 443 metrorum supra mare sita habet stationem ferriviariam (in linea inter Iuvavum et Wörgl), tribunal districtus, sedem districtus eiusdem nominis et ecclesiam parochialem catholicam saeculi XI apud museum natalicium Francisco Xaverio Gruber dedicatum. Kalendis Ianuariis 2022 incolae 21.353 numerati sunt.
Insuper ibi inveniuntur schola lignariorum educandorum, museum Celtarum, viridarium urbanum, fabrica tegularum. Multa saecula usus salis exercendi fuit et muriae collectae sunt quae ex superioribus plagis Dürrnberg sitis adveniebant. Patet balnea salubria quoque insituta esse.
In septentrione autem habemus braxatorium historicum Kaltenhausen et tribum Oberalm variis cum officinis (marmoris, caementi, vitrei). In oriente vicus Adnet situs est cum lapcidinis. Mons Hoher Göll (2522 m) ad excursiones invitat.
Historia
Anno 1198 oppidum sub nomine Mühlbach prima mentione gavisum est. Die 3 Octobris 1809 hic Tirolenses Ioachimo Haspinger duce exercitum Francorum, quod Franciscus Iosephus Lefebvre administravit.
Kenzingen
Kenzingen  est urbs et commune Badense-Virtembergense 9'467 incolarum (anno 2012).
Raimundus Roseliep
Raimundus (Anglice Raymond) Roseliep (Farley in oppido Iovae die 11 Augusti 1917—6 Decembris 1983) fuit poeta et haicu peritus ac presbyter Catholicus, qui appellatus est "Ioannes Donne [generis] haicu Occidentalis."
1839 Ragazza
1839 , olim designationibus 1971 UF, 1929 VP, 1962 XW, 1968 BA, et 1983 FW agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Paulo Wild in Observatorio Zimmerwald versato repertus est.
Raimundus Roseliep
Parentes erant Ioannes Albertus Roseliep (1874–1939) et Anna Elizabetha Anderson (1884–1967). Anno 1939 gradum baccalaureatum in Collegio Loras, anno 1948 A.M. in lingua Anglica in Universitate Catholica Americae, annoque 1954 Ph.D. in litteris Anglicis in Universitate Dominae Nostrae a Lacu accepit. Presbyter ordinatus est die 12 Iunii 1943 in Cathedrali Sancti Raphaelis Dubuque in urbe Iovae.
Poesis
Anno 1981, "The Morning Glory" ('Convulvacea'), eius sequentia haicu, in plus quam duobus milibus laophoriorum Novi Eboraci in urbe apparuit:
1839 Ragazza
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1839 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Raimundus Roseliep
Poesis
takes in
the world
from the heart out
funnels
our day
into itself
closes
on its own
inner light
Patrologia Latina
Patrologia Latina (PL) est series longissima operum ab auctoribus Christianis confectorum a saeculo II usque ad saeculum XIII. Seriem divulgavit Iacobus Paulus Migne inter annos 1844 et 1855; tabulae alphabeticae et analyticae inter annos 1862 et 1865 editae sunt.
Rufius Magnus Faustus Avienus Iunior
Rufius Magnus Faustus Avienus Iunior (natus saeculo 5 Romae, mortuus post annum 534) vir publicus Romanus sub regno Theodorici regis fuit.
Familia
Pater eius Flavius Anicius Probus Faustus Iunior (consul 490) erat, mater Stephania, cuius pater anno 450 consulatum gessit. Frater e patre fuit Flavius Ennodius Messala, qui anno 506 consulatum gessit. Filius eius Flavius Rufius Gennadius Probus Orestes anno 530 consulatum gessit.
Vita et cursus honorum
De eius vita multa ex epitulis Ennodii novimus. In Liguria institutionem accepit et linguam Graecam ut Latinam edidicit; forsitan discipulus Ennodii fuit. Anno 502 adhuc iuvenis consul erat, una cum Flavius Probo. Anno 503 morbo afflictus est. Anno 507/508 Ravennae fuit cum parentibus. Anno 512 iterum Romae fuit, filiam gentis nobilis in matrimonium duceret. Anno ab Athalarico rege Ostrogothorum 527/528 praefectus praetorio Italiae nominatus est. Anno 534 litteras a Ioanne II papa accepit.
Iulius I
Iulius (natus die ignoto Romae; obiit die 12 Aprilis 352) erat episcopus Romae et Papa Ecclesiae Catholicae Romanae a die 6 Februarii 337 ad mortem. Iulius magnae partes in controversia Arii egit. Post depositionem Athanasii, quem Iulius sustinuerat, Papa synodum ante eum proposuit. Iulius fuit filius Rustici.
Vita
Cum Eusebii Nicomediensis asseclae in synodo Antiochiae anno 341 celebrata Athanasii Alexandrini dimissionem renovaverunt, legati missi sunt non solum ad imperatorem Constantem sed etiam et ad papam. Iulius pontifex maximus prudenter factionem utramque invitavit, postquam opinionem suam in favorem Athanasii effatus est. Dixit tamen quaestionem ante synodum ponendam esse, quod propositum neutri acceptum est.
Athanasius iterum exsul Romam venit ubi episcopus verus a synodalibus anno 342 habitus est. Serdicae in concilio episcopi orientales LXXVI Philippopolim transeuntes Iulium, Athanasium et alios de sedibus deponendos esse annuntiaverunt. Occidentales episcopi CCC autem synodi Romanae decisiones confirmaverunt dicentes istos orientales esse removendos. Talibus iuribus revisionis, quae decretis tertio et quarto et quinto in concilio hoc quoque affirmata sunt, episcopi Romani status valde corroboratus est.
Iulius fana Sanctae Mariae trans Tiberim et Sanctorum XII Apostolorum construxisse dicitur. Insuper diem nativitatis DNIC in diem 25 Decembris in sempiternum statuit.
Veneratio et memoria
Mox Iulius a Romanis sanctus putabatur. Memoria eius celebratur die 12 Aprilis. Patronus latrinarum purgatorum est.
Gualterius Swist
Gualterius (Anglice Wally) Swist (natus Portu Novo Connecticutae 26 Aprilis 1953) est poeta et scriptor Americanus, qui plerumque poematibus de natura notus est. Universitatem Yalensem frequentavit, sed gradum baccalaureatum non accepit. Hodie Amherstii Meridiani in oppido Massachusettae habitat.
Fontaine-Milon
Fontaine-Milon  est commune Francicum 527 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Castellare ad Sanctum Rhemigium
Castellare ad Sanctum Rhemigium (Italiane: Castellaro) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.
Fouquerolles
Fouquerolles est commune Francicum 286 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Emerson Fittipaldi
Emerson Fittipaldi (natus in Paulopoli die 12 Decembris 1946) est Brasilianus qui fuit clarus autocinetorum ductor.
Redlinga
Redlinga est oppidum ad Danubium in Virtembergia.
Bernacum
Bernacum (Francogallice Bernay) est commune Francicum 10'288 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Fagetum (Langobardia)
Fagetum (alia nomina: Fagetum Larium) (Italiane: Faggeto Lario) (Italiane: Faloppio) est municipium Italiae, circiter 1250 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Novocomensi situm. Incolae Fagetani appellantur.
Sri Jayawardenapura Kotte
Sri Jayawardenapura Kotte (Singhalensi ශ්රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ, Tamulice ஸ்ரீ ஜயவர்த்தனபுரம் கோட்டை), saepe simpliciter Kotte, est urbs capitalis Srilancae, urbis maximae Columbi suburbium.
Apocolocyntosis
Apocolocyntosis est satura Menippea mox post mortem Claudii imperatoris edita, quae cum Claudium ipsum — debilitates corporis (sicut claudicationem, motus capitis, linguae haesitationem) animique imbecillitatem ex his coniectam — tum apotheosin vel deificationem eius a senatu decretam deridet. Quamquam sunt qui de auctore huius operis dubitent, cum causa tamen haec satura Senecae tribui solet. Etiam de nomine Apocolocyntosis aliquantum disputatum est, sed omnium maxime inter doctos ambigitur, quo modo nomen intellegendum sit quove consilio haec satura scripta sit.
Modulus
Modulus est deminutivum vocabuli modi. Etiam significationes habet sequentes:
Apocolocyntosis
De morte et apotheosi Claudii imperatoris
Claudius die 13 Octobris 54 fungis venenatis mortuus est. Quod facinus ab Agrippina, quarta ipsius uxore, commissum esse rumor erat, quippe quae Neronem, filium suum natu maximum, imperium excipere vellet, antequam Britannicus, Claudii et Messalinae filius, togam virilem sumeret. Funus sollemni principum pompa celebratum est die 24 Octobris, in quo laudatio funebris a Seneca composita a Nerone lecta est. Quae laudatio primo pronis intentisque animis audita est, sed ubi de providentia et sapientia Claudii locutus est Nero, nemo risui temperare potuit. Cinis Claudii in mausoleo Augusti depositus est. Postea, mense Novembri aut Decembri, Agrippina urgente, senatui placuit Claudium in numerum deorum referre. Etiam templum divi Claudii in Caelio monte coeptum est ab Agrippina.
Apocolocyntosis Senecae et manuscripta auctoris expertia
Claudium non sine merito imperasse constat, sed omnino ambigui ingenii erat et in vita privata suspectus. Quamquam vir doctissimus erat, propter speciem linguaeque haesitationem ingenii tardi stipes esse putabatur. Ipsi apotheosi a primo aliquid insani erat: quae Claudium necaverat, eadem eum in numerum deorum referri voluit. Hoc probrum a Cassio Dione admodum vivide adumbratur:
Hanc de Senecae Apocolocyntosi notitiam apud Cassium Dionem tantum legimus. Nusquam enim alibi Senecam cognovimus praeter laudationem funebrem etiam alium de morte Claudii libellum composuisse, Graeco verbo, fortasse etiam Graecis litteris inscriptum, quae inscriptio aliquantum obscura saturam Menippeam Varroniani generis indicare videtur. Sane fieri potuisset, ut Apocolocyntosis nihil esset nisi unum ex tantis operibus deperditis, quorum solus titulus restaret reliquus, nisi in quibusdam medii aevi manuscriptis haberemus saturam quandam Menippeam, quae tales continet res, quas Apocolocyntosi a Cassio Dione adlata contineri credas, etsi his in manuscriptis non Apocolocyntosis sed Ludus de morte Claudii appellari solet. Nec nomen Senecae omnibus deest, sed sine dubio posteriore manu additum est. Codex enim Sangallensis 569, manuscriptum antiquissimum saeculi noni exeuntis, hanc habet subscriptionem: Divi Claudii apotheosis Annei Senecae per saturam. Itaque sunt qui hanc saturam, cum manuscripta re vera et titulo et nomine auctoris careant, a primo clam sine inscriptione e manu in manum credant pervulgatam esse. Quamquam enim Claudius quam maxime ludibrio hic habetur, vix fallit lectorem aculeus quidam insidiosus ad Agrippinam conlineatus: nam Claudius vix esset a senatu divus factus, nisi illa huius rei auctrix fuisset. Sunt etiam qui Senecam credant postea tantum saturae suae titulum indidisse.
De manuscriptorum familiis
Satura res a Claudio post mortem gestas deridens plus quadraginta manuscriptis in tres familias divisis conservata est. Quibus in familiis principes hi sunt codices vetustissimi: Ex quibus manuscriptis codex Sangallensis vetustissimus est, cuius inscriptio Divi Claudii apotheosis Annei Senece per satiram ab inscriptionibus aliarum familiarum differt.
Titulus eiusque interpretatio
Titulus solitus q.e. Apocolocyntosis in plurimis Cassii Dionis Historiae Romanae manuscriptis legitur, quae lectio hodie communi sensu accepta est. Itaque quaerendum est, apocolocyntosis quam rem significet et quo modo ad ipsam narrationem referatur.
Significatio tituli
Quae res titulo significetur, multis modis disputatum est. Plane et perspicue rem expedit qui apocolocyntosin ex nomine Graeco 'cucurbita' deducit; constat enim apocolocyntosin eodem modo compositam esse ac nomen verbale Theodiscum Verkürbissung et Suecicum förkurbitsning, quae omnia hoc exemplum formale q.e. PRAEFIXUM + CUCURBITA + SUFFIXUM secuta in eadem structura consistunt: /apo-kolokynt-ōsis/, /ver-kürbiss-ung/, /för-kurbits-ning/, Latine fere 'cucurbitificatio'. Dubium non est quin illis temporibus calabazam sive cucurbitam lageniformem significaret.
Sunt qui Claudium dicant re vera in cucurbitam aut in rem ex cucurbita factam (sicut fritillum) mutatum esse. Nihil eius modi in narratione fit. Itaque ii, qui Claudium in cucurbitam mutatum esse putant, transformationem illam dicunt aut in saturae fine (quem iniuste putant deesse) aut in lacuna inter capita 7 et 8 intercedenti factam esse. Quae opinio perpaucis placet. Quae cum ita sint, argumenta ex usu metaphorico cucurbitae eruta sunt. Quales igitur cogitationes mentisque notiones inter lectores et auditores Romanos cum cucurbita coniunctae sunt? Cum Graecum vocabulum apud Romanos videatur nihil aliud nisi olus quoddam valuisse, ad cucurbitam decursum est, quod vocabulum Latinum etiam fatuitatem connotat. At "fatuificatio" incommodius convenire videtur ad tenorem narrationis, namque Apocolocyntosis satura non celat Claudium ab initio fatuum fuisse et quidem eum cui fatuitas nequaquam augeri possit.
Titulus quo modo ad narrationem pertineat
Quamquam multi sunt qui de vi et sensu apocolocyntosis disseruerint, nemini adhuc contigit, ut "cucurbitificationem" expedite ad narrationem referret. Claudium enim nec corpore nec mente in cucurbitam aliamve rem mutari constat. Poena quam denique suscipere cogitur nulla ratione videtur ex cucurbita pendere, nam minister a cognitionibus fit Menandro liberto Caligulae adiunctus. Hoc in loco res iudiciales, quibus dum vixit tanto studuerat ardore, ut iurisconsultos sperneret, usque procurabat sed omni auctoritate nudatus. Si quid significet, certe hic quaerenda sit vis et sensus apocolocyntosis.
Sunt etiam qui Apocolocyntosis tituli vim et sensum dicant ex oppositu et disparibilitate vocis apotheosis nasci. Haud magni igitur refert, Apocolocyntosis quid circumscripte significet, nam caput est agnominatio, qua efficitur, ut apotheosis a senatu decreta inrisui habeatur. Hac interpretatione elucet acumen narrationis: id, quod in mundo senatui placuerat, a caelesti senatu renuntiatur.
Argumentum saturae
Claudius, cum Clotho adiuvante vitae exitum tandem inveniret, primum ad caelum adit, ut in deos referatur. A caelesti senatu reiectus ad inferos pervenit, ubi, cuiusnam poenae dignus sit, ambigitur.
Narrator se introducit rerum scriptorem polliceturque se, quid post mortem Claudii actum sit in caelo, sine ira et studio memoriae traditurum. Quamquam rerum scriptorem non egere putat iuratore, unum tamen adfert et quidem senatorem qui alios quoque caelum ascendentes se vidisse adfirmaverat cuique nemo crediderat.
Narrator prosimetro usus tempus conatur ad horam definire, quando Claudius mori coeperit.
Eodem tempore in caelo Mercurius Claudium videt moribundum Clothoque rogat, ut illum "cum anima luctantem" iam de vita exire sinat. Illa autem se dicit mortem Claudii eo consilio tardasse, ut quam plurimos posset barbaros civitate Romana donare. (Taedet enim narratorem Claudiani barbarorum in civitatem accipiendorum desiderii.) Sed postremo Clotho propositum accipit.
Sequitur pars hexametro exarata, qua praecipue aureum saeculum Neronis commodum incohatum abundanter laudatur. Deinde irreverenter de ultima voce Claudii narratur.
Claudius ad caelum pervenit. Ianitor quidam Iovi nuntiat de ignoto quodam, qui lingua horrisona usus aliquid dicere conatur. Itaque Hercules, omnium nationum peritus, primum ipse quoque terrore iniectus, peregrinum adloquitur. Admodum stupefacti ambo viri Homericis versibus se invicem adloquuntur. Claudius, ut se verum Romanum profiteatur, se dicit ex Ilio venisse.
Nunc Febris dea quae una cum Claudio Romam reliquerat sermoni se immiscet et missis ambagibus interloquitur: Claudium verum Romanum non esse sed verum Gallum, Lugduni natum. Claudius irascens more imperatorio (sed sine potentia) Febrim iubet ad supplicium duci.
Hercules severiore fronte senariis iambicis iubet peregrinum sine anfractibus, ubi natus sit, indicare. Claudius, arbitratus e re sua esse Herculi morigerari, blandis verbis gratiam ab eo inire conatur. [Incipit lacuna.]
Claudius Herculem sibi conciliat. In caelesti curia, utrum Claudius in deorum numerum referri debeat an non, disputatur.
[Finis lacunae.] Deus, nescimus qui sit, Herculi se ait mirari, cuius modi deum Claudium fieri velit.
Modo agendi a Iove restituto, verba facit Ianus, qui homines vetat in deos referri. Deinde Diespiter, qui hic non idem est ac Iuppiter, sententiam interrogatus censet, uti divus Claudius ex ea die deus sit.
Divus Augustus in Claudium increpat. ..
. . . et pro sententia sua censet Claudium caelo depellendum esse: "Dum tales deos facitis, nemo vos deos esse credet." Claudius Mercurio duce ad inferos proficiscitur.
Mercurius et Claudius per Viam Sacram descendentes pompae funebri occurrunt tam formosae et opiparae, ut crederes deum efferri. Audiunt neniam magnificam in honorem Claudii compositam.
Claudio ad inferos ducto obviam venit Narcissus libertus, qui iocose ait: "Quid di ad homines?" Claudius, ubi ad ianuam Ditis pervenit, magna voce de suo adventu nuntiat. Concursus magnus fit denorum quos occiderat hominum, qui gaudentes plaudunt. Claudius quoque gaudet, arbitratus se inter amicos esse. Sed omnes re vera ideo plaudunt, quod Claudium mortuum esse vident. Etiam Claudio, quo modo res se habeant, apparet.
Pedo Pompeianus quidam Claudium ad tribunal Aeaci, iudicis inferorum, ducit atque accusat. P. Petronius, convictor Claudii et quidem "homo Claudiana lingua disertus," veterem amicum defendere conatur, sed Aeacus ei veniam loquendi abnuit. Ita eodem modo Claudium quo Claudius reos, quos dum vixit iudicaverat, tractat. Placet Aeaco illum iubere alea ludere pertuso fritillo ita ut tesseras semper fugientes quaerat nihilque proficiat.
Haec poena Claudio pendenda breviter hexametris describitur. Subito prodit Caligula, qui eum in servitutem petit. Denique Claudius Menandro, liberto Caligulae, traditur. Itaque a cognitionibus fit, minister cui lites iudicandas ordine digerere mandatur.
Didymus (theologus)
Didymus qui dicitur Caecus (Graece: Δίδυμος ὁ Τυφλός natus circa annum 310 aut 313 Alexandriae, ibidem mortuus est circa annum 398) fuit scriptor et theologus. Inter discipulos suos erant Hieronymus et Rufinus Aquileiensis.
Ioannes Stoian
Ioannes (Dacoromanice Ion) Stoian (natus die 28 Novembris 1927 in Telega in Prahova circulo) rerum politicarum peritus Factionis communisticae Dacoromanica fuit.
Cursus honorum
Cursum secretarii Communistarum iniit et annis 1971 - 1978 legatus Romaniae in Albaniam missus est. Tum minister adiunctus in ministerio commercii externi fuit. Ab anno 1984 secretarius factionis Communisticae relationum exterarum fuit. Die 3 Novembris 1989 Nicolaus Ceauşescu eum ministrum rerum exterarum Romaniae nominavit. Paulo post (die 21 Decembris eiusdem anni) regimen Communistarum depositum est et Stoian magistratum amissit. Deinde ad 14 annos carceris damnatus, sed iam anno 1994 a Ioanne Iliescu liberatus est.
Fournival
Fournival est commune Francicum 487 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
8603 Senator
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8603 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Tudorel Toader
Tudorel Toader (natus die 25 Martii 1960 in Vulturi in Vrancea circulo) iudex et rerum politicarum peritus Dacoromanicus est.
Eruditio et munus
Annis 1962 - 1986 Toader apud Universitatem Iassiensem iurisprudentiae studebat. Deinde ad annum 1990 delator publicus fuit. Deinde studiis absolutis professor habilitatus est et apus Universitatem Iassiensem docebat. Annis 2006 - 2016 iudex in iudicio summo Romaniae fuit et deinde rector Universitatis Iassiensis erat.
Cursus honorum
Die 24 Februarii 2017 Sorin Grindeanu eum ministrum iustitiae in consilio ministrorum suum nominavit. Et in consiliis ministrorum Michaelis Tudose atque Vioricae Dăncilă hunc magistratum administravit. Consilium eius maximi momenti fuit, ut crimina corruptionis a poena liberaret, ut Livius Dragnea praeses factionis PSD non incarceretur. Sed non satis profecit atque mense Martio Dragnea flagitavit, ut Toader se a ministerio recederet, quid die 23 Februarii 2019 fecit. Factio PSD Eugenium Nicolicea successorem facere in animo habet. Quem autem praeses Nicolaus Iohannis recusavit. Ita pro tempore Anna Birchall ministerium iustitiae suscepit.
Clessum de Alpaco
Clessum de Alpaco (alia nomina: Claisum de Alpaco, Clesium de Alpaco; etiam: Clessum Alpaci, Clessum Alpacense) (Italiane: Chies d'Alpago) est municipium Italiae, in Regione Venetia, in Provincia Bellunensi ac in Pago Alpacensi, historica ac geographica terra, situm.
Michael Pellegrino
Michael Pellegrino (natus Centalli, Italia die 25 Aprilis 1903; Taurini mortuus die 10 Octobris 1986) fuit archiepiscopus Taurini ac cardinalis Ecclesiae Catholicae.
Nexus externus
]
Bérengeville-la-Campagne
Bérengeville-la-Campagne est commune Francicum 295 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Anastasius Albertus Ballestrero
Anastasius Albertus Ballestrero (natus Genuae Italia die 3 Octobris 1913; mortuus Osti Macrae iuxta Spediam Italia die 21 Iunii 1998), religiosus, fuit archiepiscopus emeritus Barii et Taurini ac cardinalis Ecclesiae Catholicae.
Rubens Barrichello
Rubens Gonçalves Barrichello (natus in Paulopoli die 23 Maii 1972) est clarus autocinetorum ductor Brasilianus.
Maurilius Fossati
Maurilius Fossati (natus Aronae Italia die 24 Maii 1876; Taurini mortuus die 30 Martii 1965) fuit archiepiscopus Taurini ac cardinalis Ecclesiae Catholicae.
Mons Silicis
Mons Silicis (alia nomina: Monsilicis, Mons Silex, Vadum Silicis ) (Italiane ac Venetice: Monselice; Venetice: Monséłexe) est Urbs Italiae et municipium, circiter 17 600 incolarum, in Regione Venetia et in Provincia Patavina situm. Urbani Monsilecenses vel Monselicenses appellantur.
Francastel
Francastel est commune Francicum 455 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Nicolaus Antonius Virgilio
Virgilio fuit primus e tribus filiis Antonii Virgilio, violinista eruditi, et Rosae (Rose) Alemi, sarcinatricis. Adolevit Fairview in suburbio ubi plerumque eius vitae habitavit. In Classi Civitatum Foederatarum bello mundano secundo meruit, et gradum baccalaureatum in Universitate Temple Philadelphiae accepit, ubi hostis radiophonicus et disc jockey nomine "Nickaphonic Nick" ('Nico Nicaphonicus') fuit.
In haicu anno 1962 incidit in libro quem in bibliotheca Rutgers University-Camden invenit. Eius primum haicu prolatum in American Haiku magazina anno 1963 apparuit, ac nonnulla milia composuit, quorum multa non divulgata sunt. Haicu scribere solebat ut "realia attingat."
Iacobus Guido Lafontant
Iacobus Guido seu vulgo Jack Guy Lafontant (natus die 4 Aprilis 1961) est medicus Haitiae. Alumnus est universitatis civicae Haitianae. Ibi recentius et apud universitatem Nostrae Dominae Haitianam professor gastroënterologiae meruit. Die 22 Februarii 2017 ad officium primi ministri patriae a praeside Jovenel Moïse convocatus est. In quod officium die 21 Martii 2017 rite receptus est.
Nicolaus Antonius Virgilio
Infarctu cordis die 3 Ianuarii 1989 mortuus est cum colloquium interrogatorium de haicu pro CBS News Nightwatch programmate televisifico faceret. Corpus in sepulcreto Harleighiano Camdeni sepultum est. "Lily," eius haicu fortasse notissimum, in eius monumento caelatum est: !width="325"|Verba Anglica!!width="325"|Verba Latine reddita:
Fontaine-Guérin
Fontaine-Guérin  est commune Francicum 966 incolarum (anno 2011) praefecturae Cenomannicae et Ligeris in regione Pagis Ligeris.
Pharao Exodi
Pharao Exodi, ut in Bibliis Sacris describitur, fuit pharao qui per Exodum filiorum Israel in Aegypto regnabat. Magna quaestio historica est nomen huius pharaonis. Secundum varios historicos, fieri potest ut unus ex his pharaonibus esset pharao Exodi:
Hospitaletum
Hospitaletum (alia nomina: Hospitalectum, Villa de Hospitaleto, Hospitalectum Euganeum) (Italiane: Ospedaletto Euganeo; Venetice: Ospedałeto Euganeo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Venetia ac in Provincia Patavina situm. Incolae Hospitalectenses, Hospitalectani appellantur.
Decubitus
Decubitus (verbum neolatinum saeculo XIX creatum) est detrimentum cutis, cuius causae variae notae sunt; inter alias pressus continuus momentum magnum habet, quando homo propter morbum semper aut multum tempus iacere debet. Loci, qui saepius quam aliter affecti videntur, sunt super ossibus et sacro et coccygeo, atque calce vel coxis, rarius regione cubiti vel genus, tarsi, vel partis posterioris humerorum vel aliorum.
Decubituum quattuor stadia distinguuntur, quorum primum est rubor, alia ulcera minus aut plus profunda.
Consilium infirmeriae maximum momentum habet, quoniam cum decubitu non tractato effectus metuendi ac detrimentosi contrahent.
Causae
Plures homines affecti sunt. Causae, quae momentum habet sunt : Iam duobus horis immobilitatis, ut in operatione chirurgica, basis decubitus ponere potest.
Gradus decubitus
Stadia decubituum quattuor nominantur, cum numeris Romanis ab I ad IV designata.
Gradus I
Initium decubiti rubor cutis oneratae se praebet. Iam saepe providentia arterialis insaluber videtur.
Gradus III
Omnia cutis strata discesserunt, profunde stratum adiposum visibilis erit.
Gradus IV
In gradu quarti etiam stratum adiposum abest et structurae tendinum, musculorum, ossium in oculis observantibus sunt.
Franciscus Xaverius Gruber
Franciscus Xaverius Gruber (natus Unterweitzberg in commune Hochburg-Ach die 25 Novembris 1787; mortuus Salinis die 7 Iunii 1863) fuit compositor "Alma nox," carminis natalicii.
Salicetum (Pedemontium)
Salicetum  (alia nomina: Salocetum, Salexetum) (Italiane: Saliceto) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Pedemontio et in Provincia Cuneensi situm. Incolae Salicetenses appellantur.
Basilicae
Basilicae (alia nomina: Castrum Basilicis) (Italiane: Baselice) sunt oppida Italiae et municipia, in Regione Campania, in Provincia Beneventana et in Samnio historica ac geographica regione sita.
Francières (Esia)
Francières est commune Francicum 528 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Sérignan-du-Comtat
Sérignan du Comtat  est commune 2404 incolarum (anno 2008) praefecturae Vallis Clausae in Franciae australis regione Provincia et Alpibus.
Lingua Latina
Lingua Latina, sive sermo Latinus, est lingua Indoeuropaea qua primum Latini universi et Romani antiqui in primis loquebantur quamobrem interdum etiam lingua Latia (in Latio enim sueta) et lingua Romana (nam imperii Romani sermo sollemnis) appellatur. Nomen linguae ductum est a terra quam gentes Latine loquentes incolebant, Latium vetus interdum appellata, in paeninsula Italica inter Tiberim, Volscos, Appenninum, et mare Inferum sita.
Cum populi rei publicae Romanae et imperii Romani lingua Latina in rebus publicis privatisque uterentur, etiam lingua Latina linguam Graecam magnopere adfecit, nec minus haec illam. Sicut lingua Graeca, Latina lingua flexiva est, ut nexus verborum non ex ordine appareat, sicut mos est linguis Romanicis et Anglicae, sed ex affixis.
Usus linguae Latinae continuo ab antiquitate usque ad tempora hodierna extenditur. Saeculis VII-IX multas peperit linguas quae linguae Romanicae vocantur, sicut Catalanam, Dacoromanicam, Francogallicam, Gallaicam, Hispanicam, Italianam, Lusitanam, ne omnes afferantur.
Historia
In subfamilia linguarum Indoeuropaearum Italica linguam Latinam esse constat. Abecedarium quidem eius de abecedario Etrusco venire putatur, quod se invicem de Euboeico evolvit. Huius linguae historia usque hodie sex aetates complectitur: archaicam, classicam, postclassicam, medievalem, humanisticam, et neolatinam, quae subter in tabula ostentatur.
Archaica
Lingua Latina censetur in Italiam circa saeculum 9 a.C.n. a migrantibus ex septentrionibus lata esse, qui deinde Latium incolerent, in qua regione urbs Roma orta est. Ibi in linguam Latinam verba e variis linguis—Etrusca, Graeca—venerant, sicut persona (Etrusce perśnu), quod est late agnitum, vel etiam talia vetustiora, ut visum est primum in Plauti et Terentii operibus, qualia techna (Graece τέχνη) et machaera (Graece μάχαιρα).
Classica sive Aurea
Temporibus adversis in oeconomia et politica et cultura, patricii ex Latinae colloquialis varietatibus linguam francam Latinam creaverunt, adhibitam in administratione et doctrina et ad litteras colendas. Hoc tempus fuit Aurea Latinae Aetas, saeculis 1 a.C.n.–1 p.C.n..
Antequam tota Italia in dicionem Imperii Romani saeculo 1 a.C.n. redacta est, per totam paeninsulam homines utebantur sive Lingua Celtica (post huius gentis incursiones saeculo 4 a.C.n. trans Padum), sive illa non-Indoeuropaea lingua Etrusca, sive aliis linguis Italicis, sicut linguis Osca et Umbra (appellatis "Sabellicis"), et lingua Falerica, cognata linguae Latinae, qua loquebantur prope Romam ad septentriones. Sunt etiam Sicaniae aut Siculae linguarum pauca indicia, sed hae linguae modo videntur similes Latinae-Faliscae esse. Coloni vero Graeci saeculo octavo a.C.n. etiam suam linguam in eas Italiae partes, quas ad litora meridiana Siciliamque orientalem colebant, tulerunt. Imperio autem Romano crescente lingua Latina ideo praeoptata erat praeter linguam Graecam, ut omnes fere hac lingua locuti sunt, praesertim in Italia meridiana.
Post aetatem classicam
Lingua, qua loquebantur populi, paulatim de Latina franca Latina distulit, quam schola tenere conabatur, et de litteraria. Diutissime de legibus et de rebus publicis et de aliis per totum Imperium Romanum Latine dictum est. At, quamquam opera superstantia Romana sunt paene omnino scripta Latina Classica lingua, Ciceronis Caesarisque aliorumque opera comprehensa, vera lingua dicta in Imperio Romano occidentali erat Latina Vulgaris, quae tantum grammaticis, vocabulario, et postea locutione differt.
Etiam Romani optimates linguam Graecam discere solebant, et illa uti amabant, cum eam ad philosophiam et litteras pertinere aestimassent. Alioqui Graece plurimi, praecipue in Imperio Orientali, adeo loquebantur, ut lingua Graeca, commercio et peregrinationi quasi lingua franca eo die habita est. Post ultimum discrimen inter Imperia Orientale et Occidentale anno 395, in Orientali demum Graeca pro Latina usui legitimo et gubernatorio substituta est, ex ea causa, quod in illis partibus omnes societatis ordines diu lingua Graeca locuti essent.
Mediaevalis
Aevo Medio incipiente, lingua Latina fuit publicus multarum civitatum Europaearum sermo Civitate Vaticana inclusa. Quamquam autem lingua a scholis, eruditis, et civitatibus adhibebatur, sermones vulgares a lingua Latina magis magisque inter se differebantur, ut tandem Romanicae linguae ortae sunt.
In Sabaudiae Ducatu, hodierna in sola aetate, linguae novae ut sermones adhibitae, verbi gratia linguae Italica et Francogallica, linguam Latinam ab anno 1561 suppleverunt. Itaque, Imperii Austriaci in Croatiae et Slavoniae Ducatu lingua Latina usque ad annum 1848 unica officialis fuit et in ducali contione usitata est, atque leges novae Latine editae sunt. Ephemerides Zagrabienses vel acta publica hebdomadalia in urbe Zagrabia Croatiae ad annum 1772 Latine edita fuerunt.
Humanistica
Aetas humanistica censetur ex saeculo quartodecimo incipere. Post schismata protestantium scholares humanistici conati sunt linguam Latinam convertere in linguam internationalem. Lingua Latina igitur hac aetate lingua quotidiana Ecclesiae Catholicae Romanae non tantum fuit, sed tamen scientiae, iuris, et litterarum. Pleraque nomina et taxinomiae et biologiae, et iuris ex hac lingua (et Graeca) ducta sunt. Describitur ergo ordo plantarum (id est florum herbarumque arborumque) et animalium adhuc Latine.
Nationalismus autem civitatum Europaearum magnopere per hanc aetatem quoque auctus est, quod effecit, ut civitas quaeque propriam linguam nationalem distinctamque petivisset: Britanniarum Regnum tandem linguam Anglicam habuit, Francia linguam Francogallicam, Hispania Hispanicam, Germania Theodiscam, Italia Italicam, etc.
Demum lingua Latina ut lingua franca internationalis omnino desinit, a lingua Francogallica dimota, post Rerum Francicarum eversionem, cum Francia revolutionem contra Ecclesiam Catholicam Romanam habuit, et imperium per continentem Europaeum extendit saeculo duodevicensimo sub Napoleone Bonaparte.
Neolatina
Aetas neolatina saeculo undevincensimo incipere putatur. Hac aetate linguae usus definitur ab Ecclesia Catholica Romana et ab academicis secularibus, qui mores classicos recolere volunt.