cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Systema trium phasium
Hoc in systemate, tres circuitus tres eiusdem frequentiae fluxiones alternantes ferunt, quae diversis temporibus ad summos valores adveniunt. Si tempore quodam summum valorem circuitus primus habet, secundus triente undulationis ab eo distat, tertius besse undulationis. Haec inter phases mora potentiam paene constantem praeberi efficit, et hoc agendo, campus magneticus rotatans creari potest in motro electrico.
Saint-Jean-de-la-Forêt
Saint-Jean-de-la-Forêt est commune Francicum 132 incolarum (anno 2009) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Carolus Rahner
Carolus Rahner, vulgo plenius Karl Josef Erich Rahner (Friburgi in Germania natus die 5 Martii 1904; mortuus Ponte Aeni die 30 Martii 1984), fuit Iesuita ac unus ex praecipuis theologis catholicis saeculi vicensimi. Lector apud Oenipontanos, professor meruit in universitatibus Monacensi et Monasteriensi.
Tun Shein
U Tun Shein, Mandale oriundus, fuit rerum politicarum peritus Birmanicus. Anno 1919 cum U Ba Pe et U Pu particeps fuit delegationis primae Londinium missae ut libertatem Birmaniae revendicaret. In Birmaniam reditus mortuus est.
Saint-Hilaire-le-Châtel
Saint-Hilaire-le-Châtel est commune Francicum 704 incolarum (anno 2009) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Andreas Kuraëv
Andreas Viaceslavus filius Kuraëv (Russice: Андрей Вячеславович Кураев, tr. Andrej Viacheslavovich Kurajev, []; 15 Februarii 1963, Moscua, RSFSR) est scriptor, theologus et philosophus Russicus.
Jesus of Nazareth
Jesus of Nazareth est pellicularis anni 1977 miniseries televisiva Anglo-Italica quae ortum, vitam, ministerium, mortem, et resurrectionem Iesu Christi secundum rationes in quattuor Novi Testamenti evangeliis redditas ad scaenam componit.
Miniseries a Franco Zefirelli moderatore cinematographico Italico directa est et a Lew Grade per ITC Entertainment suam societatem producta. Zeffirelli ludum scaenicum una cum Antonio Burgess et Suso Cecchi d'Amico scripsit. Tota pellicula in situ in Tunisia et Maroco facta est.
Dramatis argumentum in quattuor partes dividitur:
Actores
In pellicula, hi histriones agunt:
David Miliband
David Wright Miliband (Londinii natus die 15 Iulii 1965 familia Iudaica originis Polonicae) est vir publicus Regni Uniti factionis Laboris atque a die 28 Iunii 2007 usque ad 11 Maii 2010 minister rerum externarum in administratione a Gordon Brown ducta. Ab anno 2001 legatus est apud Parlamentum Britannicum. Frater eius Eduardus est rerum politicarum peritus, olim minister, deinde factionis Laboris ductor.
Vita
Erat discipulus scholae Newlaithes in Horsfordia Ledesiae. Oxoniae David Miliband studuit philosophiae, politicae et oeconomiae apud Collegium Corporis Christi.
Lacus Päijänne
Lacus Päijänne (IPA: /'pæijænːe/) est lacus maximus Finniae, excepto Saimaa lacu. Aqua lacus influit in flumen Kymi et inde in Sinum Finnicum. Insulae maximae lacus sunt Virmailansaari, Salonsaari, Judinsalo, Onkisalo, Paatsalo, Muuratsalo, Haukkasalo et Vuoritsalo. Est aquaeductus subterraneus qui lacum cum Helsingia conectit, ut aquam urbi praebeat. Superficies totius lacus est 1 080 km².
Philippus Miller
Philippus Miller, vulgo Philip Miller (natus anno 1691; mortuus die 18 Decembris 1771) fuit botanista, iuxta Londinium (patre Scoto) natus, qui a principio munus horticultoris et florum venditoris tenuit. Ab anno 1722 usque ad 1770 fuit horticultor (sed re vera botanista) principalis apud Hortum Apothecariorum iuxta Chelsea in suburbiis Londinii constitutum. Multae plantarum species ille primus in Anglia cultivavit; multae etiam in aliis terris idoneis (inter quas Australia) ad cultivandum misit. Opera egregia coloribus illustrata divulgavit: The Gardener's Dictionary, cuius editio prima in folio anno 1731 prodit, rursus septies auctore vivente re-editum est. Inter discipulos eius enumerantur filii Philippus et Carolus (hic postea hortum botanicum Cantabrigiensem incepit) adiutoresque Gulielmus Aiton qui horto Kewensi praefuit et Gulielmus Forsyth qui magistro suo succedit.
Olim Iosephi Pitton de Tournefort et Ioanni Ray sectator nomenclaturam novellam Linnaei reiecit, sed, a Gulielmo Watson et Gulielmos Hudson suasus, primum anno 1759 in editione septima operis The Gardener's Dictionary binomina Linnaeana tandem introduxit. Hortum autem Linnaeus ipse, Londinii anno 1736 degens, saepe visitavit et ibi, permittente Miller, plantas seminaque collexit.
Herbarium eius, post mortem a Iosepho Banks emptum, hodie in Museo Historiae Naturalis Londiniensi iacet.
Tarnis (discretiva)
Tarnis est:
Vide etiam:
Schola Francica Romae
Schola Francica Romae (École française de Rome seu EFR) est institutum Francicum, Romae anno 1875 conditum, quae iuxta Academiam Inscriptionum et Litterarum Humaniorum studia eruditorum Francorum de historia, archaeologia et philologia tam Romanis quam Italianis favet. Labores Instituti Epistolarii Archaeologici (Institut de correspondance archéologique), anno 1829 conditi, continuit; e ramo Scholae Athenarum Francicae, anno 1873 Romae constituto, effloruit. Una cum legatione Francica in Palatio Farnesio sedet. Et series librorum (Collection des l'École française de Rome necnon Bibliothèque des Écoles françaises d'Athènes et de Rome) et libella symbolarum (Mélanges de l'École française de Rome: Antiquité seu MEFRA, Mélanges de l'École française de Rome: Moyen Âge seu MEFRM, Mélanges de l'École française de Rome: Italie et Méditerranée) divulgat.
Phocidae
Phocidae sunt familia mammalium pinnipediorum ordinis Carnivororum.
Saint-Germain-d'Aunay
Saint-Germain-d'Aunay est commune Francicum 173 incolarum (anno 2010) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Tatsuya Shiji
Shiji Tatsuya (志治 達雄) est pedilusor Iaponiensis, et etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponiae (1961) lusor est. inter alia cum turma Kwansei Gakuin University lusit.
Carantonus
Carantonus (Francogallice: la Charente) flumen Franciae iuxta oppidum Chéronnac Vigennae Superioris oritur, trans praefecturas Vigennam, Carantonum, Carantonum Maritimum currit et in Oceanum Santonicum non longe a Rupifortio cadit.
Hoc flumen nomen dedit praefecturis Carantono et Carantono Maritimo necnon regioni cuius appellatio est Pictaviensis et Carantoni.
Iosua Lederberg
Iosua Lederberg (natus in Montclair, Nova Caesarea die 23 Maii 1925 - Urbe Novo Eboraco mortuus die 2 Februarii 2008) fuit illustris biochemicus Americanus, qui anno 1958 una cum Georgio Wells Beadle et Eduardo Lawrie Tatum Nobelianum Medicinae Praemium accepit, ratione studii geneticae bacteriologiae.
Lawrence of Arabia (pellicula)
Lawrence of Arabia est pellicula anno 1962 de vita Thomae Eduardi Lawrence facta, quae septem praemia Academiae abstulit. Docti Americani Pellicularum Instituti homines eam inter centum celeberrimas pelliculas enumerant.
Pellicula fabulam de itinere Thomae per Arabiam et pugnis inter primum bellum mundanum (in primis pugni Aqabae et Damasci) narrat. Mirabile dictu, nullae in pellicula feminae loquuntur.
Argumentum
Primis inquadraturis vir birotam motorificam agit. Subito occidit. Funere eius nuntii steriliter viri vitam cognoscere conatur.
Tum fabula primo bello mundano quando vir etiam vivat redit. Cairi Thomas (O'Toole) est Britannicus insolitus miles, qui Arabiam a Dryden (Rains) mittitur ut Feisal Rex (Guiness) conveniat, sed in vicem Arabianam legionem ducit. In intinere, magister Thomae a Sherifo Ali (Sharif) ob bibere ex puteo caeditur. Castris deventis praefectus ita Thomae: tace! Sed Thomas cum Rege Feisal confabulatur impugnareque Aqabam dicit contra verba praefecti. Laurentius impugnare pedibus non mari introducit quia sclopeta ad mare solum adfectant.
Feisal Thomae quinquaginti copias camelosque dat. Per Nefud Desertam iter faciunt, difficilimum iter sine aqua. Nocte vir de camelo cadit, sed nemo invenire eum cupit. Dum omnes ad oasem adveniunt, Laurentius virum amissum in deserta repetit. Viro invento, omnes Deum Laurentio favere credunt.
Deserta victa, Laurentius Audam abu Tayi, dux gentis vicinae, invenit. Aurum repromittens Audam auxiliari persuadet. Uniter copiae Laurenti Audaeque Aqabam vincunt, sed Auda iratus solam pecuniam invenit: non aurum; igitur Laurentius aurum de regimene in Cairo obtinere repromittit.
Cairo Dryden et Dux Allenby (Quinn), novus dux, victoriam Laurentii cognoscit. Allenby Laurentio pecuniam armaque dat ut Arabici pugnare continuent.
Laurentius et eius Arabici hamaxostichos oppugnant. E CFA nuntius nomine Jackson Bentley (Kennedy) ad celebrandum Laurentium venit. Hieme adveniente multi Arabici domi eunt, igitur caterva impensius contrahit. Solis viginti viris remanentibus Laurentius Daraam explorat, sed capitur. A captoribus pulsatur et in viis iacitur. Futiliter Laurentius vitare ordine continuare conatur.
Hierosolyma Allenby Laurentium pugnare Damasco urget. Sed Laurentius conversus negat. Tandem Laurentius paret et exerictum convocat. Damascum capit. Arabes rectionem fundant, sed non possunt obtinere tuitionem. Ops Britanniarum Regno reddunt.
3894 Williamcooke
3894 , olim designationibus 1980 PQ2, 1978 EM4, 1980 RF3, 1987 DY6, et 1989 WM6 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Petro Jekabsons et Michaele Philippo Candy, astronomis apud Observatorium Perthiae versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3894 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Saint-Georges-d'Annebecq
Saint-Georges-d'Annebecq est commune Francicum 141 incolarum (anno 2010) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Georgius Wells Beadle
Georgius Wells Beadle (natus in Wahoo, Nebrasca die 22 Octobris 1903 - Sicagi mortuus die 9 Iunii 1989) fuit illustris biochemicus Americanus, qui geneticam et "hypothesem geni - unum enzymum" studiut et anno 1958 una cum Eduardo Lawrie Tatum et Ioshua Lederberg Nobelianum Medicinae Praemium accepit.
U Pu
U Pu (antea Maung Pu; cognomine Shwegyin U Pu; natus anno 1881; mortuus anno incerto) fuit rerum politicarum peritus Birmanicus. Anno 1919 et 1920 cum U Ba Pe, U Tun Shein et U Thein Maung, legatus Unionis Reformationis Birmanicae (Burma Reform League), particeps fuit delegationum duarum Londinium missarum ut libertatem Birmaniae revendicarent. Anno 1926 cum aliis condidit Factionem Autonomiae (Home Rule Party). Annis 1939-1940 fuit primus minister Birmaniae sub dominatione Britannica.
Ostrobothnia
Ostrobothnia nominatur:
Ostrobotnia
Dionysius Weening
Dionysius Weening (Hagae die 21 Februarii 1977 natus) est Batavus emissionis televisificae radiophonicaeque animator.
5820 Babelsberg
5820 , olim designationibus 1989 UF7, 1976 GY4, et 1985 UA7 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Freimut Börngen, astronomo apud Observatorium Karl Schwarzschild versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5820 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Otariidae
Otariidae sunt familia pinnipedium, mammalium marinorum, cuius exstant quindecim species, in septem genera divisae. Aquas subpolares, temperatas, atque aequatorias per oceanos Pacificum, Australem, Indicum australem, Atlanticum australem (sed non Atlanticum borealem) habitant.
Kodaw Hmaing
Thakin Kodaw Hmaing (nomine primordiali Maung Lun, etiam sub nomine Saya Lun notus; natus 23 Martii 1876, mortuus 23 Iulii 1964) fuit auctor scaenicus et satyricus Birmanicus qui ab anno 1911 in periodico Thuriya scripsit.
Ryuzo Hiraki
Hiraki, Ryuzo (平木 隆三) fuit pedilusor Iaponiensis, et etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponiae (1954 - 1962) lusor. inter alia cum turma Furukawa Electric lusit.
Clinton Davisson
Clinton Davisson (natus in Bloomington, Illinoesia die 22 Octobris 1881; mortuus in Charlottesville, Virginia die 1 Februarii 1958) fuit physicus Americanus qui anno 1937 Nobelianum Physicae Praemium consecutus de inventu diffractionis electronnis a crystallo.
Andreas Fielding Huxley
Andreas Fielding Huxley (Londinii natus die 22 Novembris 1917; mortuus die 30 Maii 2012) fuit illustris physiologus Britannicus, qui anno 1955 socius Societatis Regalis electus et anno 1963 una cum Ioanne Carew Eccles et Alano Lloyd Hodgkin Nobelianum Medicinae Praemium accepit. Studium de axon et neuron facit. Etiam hypothesem de canali iontico inventus est. Alumnus Universitatis Cantabrigiensis fuit.
Ricardus Cheney
Ricardus Bruce Cheney qui dicitur etiam "Dick" (natus in Lincoln in Nebrasca die 30 Ianuarii, 1941) est vir publicus et, Georgio Bush praesidente, fuit quadragesimus sextus Praeses vicarius Civitatum Foederatarum Americae. Antea Cheney multa mandata in administratione Civitatum Foederatarum Americae persecutus est inter alia minister defensionis.
Thein Maung
U Thein Maung (antea Maung Thein Maung; natus 17 Iulii 1890 in vico Kyaunggon municipii Paungde) fuit iuris consultus et rerum politicarum peritus Birmanicus et alumnus universitatum Colcatensis et Cantabrigiensis (ubi sodalis fuit Collegii Downing). Causidicus fuit in urbe Prono (Prome). Ab anno 1908, particeps fuit Consociationis Iuvenum Buddhisticae; anno 1918, regulam de templis Buddhisticis pedibus nudis intrandis suasit ut et Britannis imponi oportuisset, bono eventu; hoc modo cognomen Shoe Thein Maung inter amicis meruit. Anno 1920, cum U Ba Pe et U Pu particeps fuit delegationis alterae Londinium missae ut libertatem Birmaniae revendicaret. Annis posterioribus fuit summus Birmaniae iudex.
U Octama (repugnator)
U Octama (seu Oktama; interdum monachus Miaianchaing nuncupatus) fuit monachus et repugnator Birmanicus qui contra conquisitores Britannos novas res mense Februario anni 1886 apud Salin et Sale ad borealem partem pagi Minbu movit. Ibi adiutorem habuit monachum Oktaya; ambo mense Aprili anni 1888 ut repugnatores proscripti sunt ultimoque supplicio in absentia dicati. Tandem a statoribus Britannicis mense Iunio anni 1889 capti eodem anno interfecti sunt.
Gaius Bellicus Natalis
Gaius Bellic(i)us Natalis (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Patria eius Vienna in Gallia Narbonensi erat. Anno 68 mensibus Octobris ad usque Decembrem a Galba imperatore consul suffectus creatus est. Filius Gaius Bellicus Natalis Tebanianus anno 87 consul suffectus erat.
5821 Yukiomaeda
5821 , olim designationibus 1989 VV et 1981 RU1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Observatorio Nihondaira (Statione Oohira), astronomo apud Observatorium Nihondaira (Stationem Oohira) versato, repertus est.
3895 Earhart
3895 , olim designationibus 1987 DE, 1969 EB, 1980 GS, et 1981 PO agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolina Ioanne Spellmann Shoemaker, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
5821 Yukiomaeda
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 5821 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
3895 Earhart
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3895 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Index Gubernatorum Georgiae
Hic est index Georgiae gubernatorum.
Euripides
Euripides (Graece ) (c. 480–406 a.C.n.) fuit poëta tragicus Graecus, natu minimus e tribus clarissimis tragoedis Atheniensibus. Dum enim vivit, laudibus Aeschyli et Sophoclis obscuratus vixit. Fabulis suis eatenus novas inusitatasque res scaenicas produxisse videtur, ut quasi praeco novae aetatis haberi possit. Itaque feminis concessit partes solito maiores. Etiam animi motus titubationesque heroum vel maximorum exhibuit. Iustissime refert Aristoteles Sophoclem dixisse se exponere homines ut esse debent, Euripidem autem ut sunt. De fabulis Euripidis permultis duodeviginti tantum integrae aut paene integrae ad aetatem nostram defluxerunt. Etiam fragmenta complurium tragoediarum supersunt.
De vita Euripidis
Scriptores antiqui vitarum inventores quam audacissimi erant. Saepenumero etiam factorum nobilium ignoratione neglegentiaque scripserunt. Paene omnia, quae de vita privata Euripidis scimus vel potius legimus, hausta sunt e vitis, quarum fides in tritissimis rumusculis esse videtur.
De Euripidis vitae testimoniis
Quicquid de vita Euripidis cognoscere possumus e paucis nec satis certis testimoniis eruendum est. Primum quidem confitendum est Aristophanem unicum esse testem aequalem. Quamquam a compluribus philologis infestus saepe habetur testis, proficiscendum est tamen ab hoc modo intellegendi: Quicquid de Euripide dixerit Aristophanes, verum (nempe cum grano salis) iudicandum est, nisi falsum esse demonstrari potest. Haec igitur habemus testimonia vitae Euripidis :
De vita privata
Pauca de vita poëtae tam memorabilis cognovimus. Communem fere secuti opinionem eum dicimus die 23 Septembris anno 480 a.C.n. in Salamine insula natum esse, eo videlicet die, quo Xerxis ingens exercitus ab Atheniensibus dissipatus est. Vix tamen ulli alii homini antiquitatis dies natalis tam exquisite discriptus est, et ideo rerum peritis persuasum est diem illum a chronographis antiquis datum esse, ut ita gloriam illustri augerent tragoedo. Vero propius esse videtur Euripidem aliquot annos ante 480 natum esse. Marmor Parium eum indicat anno 485 a.C.n. natum esse.
De pueritia Euripidis non satis multa certo scimus. Clito mater fertur agrestia olera vendendo victum quaesivisse, cum Mnesarchus  pater tradatur fuisse caupo. Nihil reapse obstat, quin fidem huic notitiae habeamus, namque Aristophanes, fons unicus aequalis, mentionem matris eius saepe facit. Etsi ignobili loco natus esse videatur Euripides, tamen opes eum non defecerunt ad librorum copiam parandam, qua instructus esse traditur. Adulescens in spelunca quadam Salaminis solebat scriptitare, quae etiam hodie ab archaeologis Euripidis spelunca vocatur. Narratur pater filio nato de fato consuluisse astrologum quendam, qui respondit puerum, cum adolevisset, victorem in certaminibus fore. Quod responsum pater interpretatus est ad victorias athleticas pertinere; itaque ad palaestram delatus est Euripides adulescens, ut athletarum artificiis exerceretur, invitus quidem, ut testantur hi versus ex Euripide excerpti:
Tarnis
Tarnis (Francice Tarn) flumen Franciae in monte Losara oritur, per praefecturas Losaram, Avarionem, Tarnem, Garumnam superiorem, Tarnem et Garumnam currit et in flumen Garumna cadit non longe Castello Sarraceno. Multi peregrini vallem superiorem Tarnis mirant inter montes et per angustias meantem circa urbiculam Amiliavum.
Euripides
De vita privata
Mox vero ad philosophiae studia transgressus auditor fuisse fertur multorum praeceptorum, inter quos praesertim Anaxagoras physicus est numerandus. Itaque ab Alexandro Aetolo dictus est "boni Anaxagorae alumnus". Etiam "philosophus scaenicus" nuncupatur. Cum Socrate eatenus coniunctus fuit familiaritate, ut essent qui fabulas autumarent quasdam Euripideas esse "Socraticis clavis firmatas". Constat quidem neminem sua tantum indole ad sollertiam niti posse. Quae cum ita sint, fieri non potuit, quin Anaxagorae institutio vel Socratis consuetudo quam maximam vim ad ingenium Euripidis colendum habuerit. Et scimus Socratem fuisse admiratorem Euripidis.
Nicolaus Przewalski
Nicolaus Michaelis filius Przewalski (Russice Николай Михайлович Пржевальский, tr. Nikolaj Michajlovič Prževal'skij; natus 31 Martii 1839 in vico Kimborovo gubernii Smolenscensis Imperii Russici, mortuus 20 Octobris 1888 in Karakol tunc Imperii Russici, nunc Chirgisiae) erat rerum naturae investigator et explorator Asiae Russicus, membrum Societatis Geographicae Russicae (ab anno 1864), socius honoratus Academiae Scientiarum Russicae (ab anno 1878).
Przewalski expeditiones in Orientem Extremum (annis 1867 - 1868) et Asiam Mediam (decenniis 188 - 189) perfecit. In eius honorem vocatur Equus przewalskii, quem invenit et descripsit.
Silius Italicus
Cursus honorum
Nerone imperatore iuvenis orator sua sponte delator fuit et famam suam laesit. Anno 68 consulatum ordinarium gessit, sed Aprili mense iam magistratu expulsus est, cum Nero consulem sine collegam se ipsum fecit, ut rebellionem Gaii Iulii Vindicis in Gallia opprimeret. Postea Italicum "in Vitellii amicitia sapienter se et comiter" gessisse Plinius laudat. Nam bello civili anno 69 colloquiis interfuit, quibus imperium a Vitellio in Vespasianum tranferretur. Anno 77 proconsul Asiae factus est.
Recessio a re publica
Postquam Romam revertebat, Silius Italicus a vita publica recessit et villis opulentissimis in Campania vivebat. Ciceronem, cuius villam emit, et Vergilium, cuius sepulchrum apud Neapolim restituit, valde venerabatur. Anno 101 mortuus est, de causa eius mortis Plinius epistula nos certiores facit: "Modo nuntiatus est Silius Italicus in Neapolitano suo inedia finisse vitam. Causa mortis valetudo. Erat illi natus insanabilis clavus, cuius taedio ad mortem irrevocabili constantia decucurrit usque ad supremum diem beatus et felix ... "
Opera
Hic varia opera, sed praesertim Punica, carmen epicum de Secundo Bello Punico composuit.
Saint-Julien-sur-Sarthe
Saint-Julien-sur-Sarthe est commune Francicum 663 incolarum (anno 2009) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Euripides
De vita privata
Quo anno aetatis se tragico certamini primum dediderit, testimonia inter se differunt. A fide vix abhorret, si dicimus poëtam viginti fere annorum primis fabulis a se in medium prolatis mediocrem tantum sibi favorem apud populum conciliavisse. Paulatim vero facilioribus auribus acceptus videtur esse, et anno demum 441 a.C.n. primum tulit praemium fabula, quae ad aetatem nostram non est conservata. Dum vixit quinque tantum tulit praemia; sextum adhuc post obitum.
Eam in praestantiam crevit, ut ab Aristophane dignus visus sit iocis obici. In Acharnensibus (a. 425), Thesmophoriazusis (a. 411) nec non in Ranis (a. 405) Aristophanes personam Euripidis in scaenam producit. Interdum in aliis quoque fabulis Euripidis mentionem facit. False tamen rem iudicare videntur ii, qui Euripidem ab Aristophane opprobriis exagitari maleque mulcari dicunt. Re vera elocutionem verbaque edita Euripidis aliorumque tragoediorum iocosis imitationibus vertit in risum, sed alucinari videntur qui nimiam acerbitatem Aristophani imputent. Fieri potest, ut a toto theatro non amaretur Euripides, quo factum esse videtur, ut testimonia quaedam posteritati tradita (sicut Vita Euripidis a Satyro exarata) vituperatorum vocem redderent. Notissimus est Cephisophon ille, qui ab Aristophane commemoratur Euripidi praesto fuisse in tragoediis scribendis. Vitae quidem posteriores Cephisophontem etiam faciunt cum uxore Euripidis moechantem. Utcumque res se habeat, de ea tacet Aristophanes.
Traditur autem Euripides duas habuisse uxores, Melito et Choerilen. Utra utram secuta sit, et quare bis uxorem duxerit Euripides, nescimus. Gellius quidem autumat eum duas simul uxores habuisse, cum mulieres in maiorem modum exosus fuerit. Etiam Suda Euripidem facit mulierum osorem. Constat quidem Euripidem in plurimis tragoediis exagitasse mulieres, at optimum de hac re testimonium a Sophocle datum Hieronymus Rhodius memoravit: Sophocles, cum quidam Euripidem diceret mulieres exosum esse, "in tragoediis quidem", inquit, "verum in lecto mulierosus". Utique, filios habuisse dicitur tres, Mnesarchidem mercatorem, Mnesilochum actorem, Euripidem denique, qui natu minimus aliquot fabulas patris edidisse fertur.
Fama est Euripidem, cum Orestem anno 408 docuisset, ad Archelaum, regem Macedoniae, se contulisse, seu quod adversariorum ludificationum pertaesus fuerit, seu quod rerum publicarum turbationem effugere voluerit. Quamquam tam multum in hac "fuga voluntaria" positum est, tamen in dubium vocata est. Si enim Macedoniam profectus erat ibique mortuus, nonne iusto iure Aristophanem opinemur huius rei mentionem fecisse? Ita quidem, dummodo hoc argumentum ex silentio respiciamus certam non tribuere scientiam. Communem quidem opinionem secuti Euripidem dicimus apud Archelaum tres adhuc scripsisse tragoedias, Bacchas scilicet Iphigeniamque Aulidem'' ac tertium, cuius etiam nomen nos fallit.
Ba Pe
U Ba Pe (antea Maung Ba Pe; natus anno 1883) fuit rerum politicarum peritus Birmanicus et anno 1906 conditor (cum Hla Pe et Maung Gyi) Consociationis Iuvenum Buddhisticae in urbe Yangon. Die 4 Iulii 1911 condidit diurnum Thuriya, quod per multos annos ediderunt et ille et Maung Hla Pe; fuit et praeses Concilii Generalis Consociationum Buddhisticarum. Anno 1919 et 1920 cum U Pu, U Tun Shein et U Thein Maung particeps fuit delegationum duarum Londinium missarum ut libertatem Birmaniae revendicarent. Ille cum U May Oung, aliis Birmanensibus fere omnibus abstinentibus, in Commissione Britannica Reformationum Birmanicarum anno 1922 testimonia protulit.
Ioannes Miltonus
Ioannes Miltonus (Londinii 9 Decembris 1608 natus; mortuus in Chalfont St. Giles die 8 Novembris 1674) fuit poeta Anglicus. Auctor carminum philosophicorum et pastoralium (Anglicorum et Latinorum), partes Cromwelli et hominum qui puriorem religionem profitebantur et libertatem imprimendi defendit, cuius scriptor libellorum fuit. Stuartis restitutis, sine nummis et caecus, anno 1667 dictavit Paradise Lost magnum carmen epicum; postea ut sequelam Paradise Regained produxit. Cum veterasceret, anno 1652 caecus factus est.
Euripides
De Euripide tragoedo
Euripides certaminibus parum prosperabatur sua aetate, nam quater tantum, dum vixit, primas tulit. Fortasse demirabatur populus, cur fabulas laxiore quadam compage doceret quam Sophocles, tragoedus sua aetate maximus habitus; cur heroes a priscis auctoribus honoratos faceret instar hominum dubitanter praveque agentes; cur feminarum personas fingeret se solito ardentiore animo gerentes. Quibus de causis certe dentibus Aristophaneis mordebatur. Post obitum autem Euripides magnam iniit gratiam theatri, et aetate Hellenistica quam maxime florebat. Etiam nunc vigore suo excellent fabulae Euripideae, quippe quae eas tractent res, quae velut semper instantes hominum animos moveant.
Ioannes Miltonus
Vita
Scholam Sancti Pauli et Collegium Christi (Cantabrigiae) frequentavit. Annis ab 1632 ad 1638 Horton in Buckinghamiensi comitatu in villa patris degens legendis operibus classicis Latinis Graecisque, et lectione patrum Ecclesiae cursum honoris poetae nolens volens quasi parabat. Theologicis Cantabrigiae studens symbola Ecclesiae Anglicanae superioris signare recusavit; ita sine officio erat. Iter studiorum in Europa annis 1638 et 1639 factum interrupit rebus novis Francicis bello intestino erupto, in patriam festinaturus; testimonium dedit quemadmodum poeta egregius in politicis caecari et corrumpi posset. Namque Milton libertatis fautor summus Cromwelli adulatorius orator factus est. Supplicium regis Caroli I et scelera in Hibernia admissa laetus salutavit. Cromwello mortuo, cuius secretarius a secretis creatus erat, infirmus porro pro populo Anglicano vehementissimis verbis praeconabatur. Anno 1649, secretarius in rebus externis declaratus est. Poeta Andreas Marvell machinabatur, Miltonus porro politice ageret usque reinstallationem regis Caroli II.
Euripides
De Euripide tragoedo
Ad notionem de fabularum cohaerentia haud facile pervenitur. Variae enim videntur fabulae animosque interdum in contraria vocantes. Euripides quid de philosophia, religione, politica, ethica cogitaverit vix potest simpliciter e textibus colligi, nam res a variis partibus tractat prout quamque personam dramatis facit loquentem. Sed dubium non est, quin alio fuerit animo in mores tralaticios ac tragoedi natu maiores. Sophistarum enim argumentis persuasus veterum opiniones in dubium vocabat. Ipse tamen dubitationes nolebat novis persuasionibus dispellere.
Ioannes Miltonus
Vita
Monarchia restituta, Miltonus dimissionem atque custodiam passus est; caecus, pauper, ludibrio habitus, in odio apud non paucos dictavit opus The Paradise Lost, cuius carmina duocedim anno 1667 edita sunt; aestimatio generatim maxima et interpretationes in idiomata varia multo post comparuerunt. Fructus est animi melancholici diu angentis ubi vanitas vitae terrestris alta fortique voce proclamatur. Saepe poeta iratus atque nasutus sagittas suas contra rem dirigit, nonnumquam polemica theologica atque aberrationes allegoricas prodit tamen constat omnia in mundi visionem miram, sensificam et imaginosam niti. Sermonem doctum et spissum, sed novum et fortem colebat. Altera pars de Paradiso recuperato iniuria a lectoribus negligebatur. Milton adulescens iam carmina uncta pepigerat: iste vir poeseos nationalis Anglicae severitatem agnovit et usque perfecit. Historiographus (historiam Angliae pangere coepit) orationem versibus solutam Anglicam promovebat.
Euripides
De Euripide tragoedo
Arti scaenicae excolendae maxime profuit. De insolitis virtutibus heroum fato divino obnoxiorum non iam narrabat sed potius de infirmitate hominum inopinatis rerum condicionibus submissorum. Fabulae Oresteae optimum dant specimen heroum inversorum. In Electra fabula, persona inscripta non iam est filia regis aulam Agamemnoniam habitans sed agricolae simplici nuptum data. Quae cum ita sint, tota fabula est in vita rustica omni ornatu carenti collocata. Incultus etiam exitus fabulae ab Euripide expositus: Electra et Orestes in ulciscendi furore cruentum committunt facinus, quo facto tamen momentum amittunt. Nihil in conscientia aliud restare videtur nisi facinoris crudelitas. Denique duo videmus iuvenes fati inscios, quorum in animis scrupuli haerent. Orestes autem fabula eorundem vices posteriores exponit: Argivi Oresten et Electram punire volunt, Orestes animi perturbatione commotus aegrotat, ambo vitam servare omnibus modis conantur.
Praesertim hominis naturae cognitione animique affectionum expositione aliis excellit Euripides tragoedis suae aetatis. Qua sapientia psychologica figuras creat vitae humanae simillimas, quae etiam nostrae aetatis lectores delectant, quamquam dicendum est eum id non egisse, ut personas fingeret animo ingenioque integras; potius id egit, ut animos spectantium moveret vividis actibus personisque dubitatione aestuantibus. Profecto aliquid novi est quod Euripides personas facit non nutu divino sed potius suo arbitrio animique motu agentes. Imago personae Euripideae contrarias naturae proprietates habere potest, veluti Medea, cuius in corde amor maternus cum maritum ulciscendi cupiditate contendit; veluti Agamemnon, qui per speciem nuptiarum Iphigeniam, filiam suam, in castra arcessit diis immolandam. Quo facto tamen amore paterno deflexus verba sua renuntiat. Persona Euripidea potest etiam fabulae decursu mutari, veluti Iphigenia in fabula eiusdem nominis: Simulac de sorte sibi futura audivit, primo maerore formidineque afflicta Agamemnonem patrem, ut sibi parceret, precabatur. Demum autem ultro ac libenter se praebet immolandam Graecorum salutis causa.
Eventa civilia maxime Euripidis intererant. Non aliter ac alii tragoedi, qui annos difficillimos Persici et Peloponnesiaci bellorum vixerant, Euripides insaniam belli bene perspexit. Numquam tamen ipse civilium rerum fluctibus se immersit, sed in umbratile vitae genus incumbens fabulis potius docere quam delectare volebat. Quae voluntas exemplis docendi quam clarissime videtur in ea quam de Troadibus composuit fabula: Post Troiam captam Achaei in castris suis Troades captivas inter se dividunt. Fabula non solum de calamitatibus feminarum commoventer narrat sed etiam de eo admonet, quod bellum etiam victores pessum dat. Euripides hanc fabulam anno 415 dedit, quo anno classis magna ab Atheniensibus ad Siciliam expugnandam missa est. Duobus post annis Athenienses acerbam cladem acceperunt. Forsitan Euripides hac fabula populares suos a bello parando dissuaserit.
Euripides identidem aliquatenus ultra limites tragoediae et comoediae saliebat, qua re posteritati exemplum proposuit. Multae enim tragoediae Euripideae scaenas ostentant plane ridiculas, veluti Hercules, qui in Alcesti ebrius fabulatur bene epulatus; veluti Ion, qui in fabula eiusdem nominis moleste fert, quod vir quidam se patrem dicens necopinato illum amplecti conatur. In Bacchis crudelia miscentur ridicularibus: Cadmus et Tiresias senes, alter claudus, alter caecus, alter altero innixus, bacchantes contendunt maenadibus aequari; Pentheus autem vi Dionysii affectus vestem femineam accipit gerendam mitraque ornatus dicit se binos videre soles binasque Thebas.
Sunt etiam fabulae Euripideae, quae parum proprie tragoediae appellantur. Praesertim Iphigenia in Tauris et Helena et Andromeda fabulae sunt argumento quodam romantico ita sertae, ut personae principales multas post vicissitudines animum suspendentes minasque discriminum per evasiones periculosas ad conclusionem felicem perducantur. De his fabulis dubitari licet, an propius ad Menandreum genus iam accesserint.
De textus traditione
Editio princeps quinque fabularum iam apud Laurentium de Alopa Florentiae anno 1494 typis mandata erat, reliquae anno 1503 Venetiis apud Aldum Manutium in lucem prodierunt. Sedecimo saeculo ineunte Desiderius Erasmus duas Euripideas fabulas Latine vertit.
Vexillum Finniae
Vexillum Crucis Caeruleae (Finnice: Siniristilippu) est vexillum Finniae. In usum confirmatum est 28 Maii 1918. Lacus et caelum Finniae a cruce caerulea repraesentantur, dum nix et caelum nocturnum aestatis Finniae ab alba parte vexilli repraesentantur.
Mazamet
Mazamet (sic Francice; Occitanice Masamet) est urbs et commune Francicum 10'093 incolarum (anno 2012) praefecturae Tarnis in regione Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis), 60 km distans ab urbe Albia et in parte septentrionali Montagne Noire iacens. Mazamet sita est ad fines meridionales Tarnis, non longe a Baeterra (Francogallice Béziers). Thoré et Arnette, duo amnes, interfluunt et multi lacus, inter quibus Lacus Montagnès est, circumstant urbem.
Urbis administratio
Praesens praefectus urbis est Oliverius Fabre.
Index praefectorum ab anno 1953.
17 Martii
17 Martii dies 76ª anni est (77ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 289 dies manent.
Secundum Calendarium Romanum est ante diem decimum sextum Kalendas Aprilis, quod a.d. XVI Kal. Apr. abbreviatur.
Saint-Jouin-de-Blavou
Saint-Jouin-de-Blavou est commune Francicum 289 incolarum (anno 2009) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
U Octama (monachus)
U Octama (seu Ottama; nomine primordiali Paw Tun Aung; 1879 -1939) fuit monachus, politicorum peritus et scriptor Birmanicus. Nomen U Octama a repugnatore quodam anno 1906 occiso habuit. Per multos annos in Iaponia et India studia religiosa secutus est; in Birmaniam anno 1919 (vel paullo antea) reditus contra dominationem Britannicam vehementer suadebat. A statoribus Britannicis saepe incarceratus est. Anno 1939 in nosocomio Yangon mortuus est.
Iacobus Chadwick
Iacobus Chadwick (Anglice: James Chadwick; Mancunii natus 20 Octobris 1891; mortuus die 24 Iulii 1974 Cantabrigiae) fuit physicus Anglicus qui anno 1935 Nobelianum Physicae Praemium meruit ob inventionem neutronis.
Dum secundum bellum mundanum, Inceptum Manhattense participavit. Alma mater eius Universitas Mancuniensis fuit.
Gustavus Hertz
Gustavus Ludovicus Hertz (Hamburgi natus die 22 Iulii 1887; Berolini mortuus die 30 Octobris 1975) fuit physicus Germanicus qui anno 1925 una cum Iacobo Franck Nobelianum Physicae Praemium meruit studii de collisione electron ad atomum.
Etiam fuit socii Siemens AG et post Secundum bellum mundarum, professor Universitatis Lipsiensis Caroli Marx facta est.
Capitolium Civitatum Foederatarum
Capitolium Civitatum Foederatarum est locus ramae legiferae Civitatum Foederatarum Americae. In summa Monte Capitolino a latere orientale National Mall situm est.
Aedificium a Gulielmo Thornton creatum est. Hoc consilium a Stephano Hallet, Beniamino Latrobe, et Carolo Bulfinch immutatur. Tholus modernus et ala Camerae Vicarii et ala Camera Senatoris a Thoma U. Walter et Augusto Schoenborn creata sunt. Constructum est secundum formam Panthei Parisiensis.
Manne Siegbahn
Manne Siegbahn (natus in Örebro die 3 Decembris 1886; Holmiae mortuus die 26 Septembris 1978) fuit physicus Suecicus qui anno 1924 Nobelianum Physicae Praemium meruit studii opticae Roentgeniani radiorum causa.
Praeses vicarius Civitatum Foederatarum Americae
thumb|Sigillum Praesidis Vicarii [[Civitates Foederatae Americae|Civitatum Foederatarum Americae]]
Praeses Vicarius Civitatum Foederatarum Americae (Anglice: Vice President of the United States of America) est secundus dux administrationis, qui Praesidem subsequitur cum is obeat, a munere remotus sit, se a munere removeat, aut facultatem civitatis gerendi amittat. Praeses Vicarius ad tempus est Kamala Harris.
Inter praesides vicarios, praesides sine petitione (sed solus Giraldus Ford, quem populus in insequenti electione non confirmavit) creati sunt:
Multi alii praesides vicarii post finem mandati praesidentis a populo praesides creati sunt, exempli gratia post praesidentiam Ronaldi Reagan Georgius H. W. Bush, pater praesidentis Georgii W. Bush.
Index Vicariorum Praesidum Civitatum Foederatarum Americae
Vide Indicem Vicariorum Praesidum Civitatum Foederatarum Americae
Masao Uchino
Uchino Masao (内野 正雄) est pedilusor Iaponiensis, et etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponiae (1955 - 1962) lusor. inter alia cum turma Furukawa Electric lusit.
Iacobus Franck
Iacobus Franck (Hamburgi natus die 26 Augusti 1882; Gottingae mortuus die 21 Maii 1964) fuit physicus Germanicus qui anno 1925 una cum Gustavo Hertz Nobelianum Physicae Praemium meruit.
Yoshio Furukawa
Furukawa Yoshio (古川 好男) est pedilusor Iaponiensis, et etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponiae (1956 - 1962) lusor est. inter alia cum turma Dunlop Japan lusit.
Iacobus Franck
Lege etiam
Hamburgi 1881–2006. Festschrift zum 125jährigen Jubiläum 2006'', Hamburg 2006. Diepholz/Stuttgarti/Berolini 2007, ISBN 978-3-928186-83-4.
Saint-Jean-des-Bois
Saint-Jean-des-Bois est commune Francicum 185 incolarum (anno 2009) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Cain
Caïn (indecl. sive Cain,-is) (Hebraice: קין‎, Arabice: قابيل‎ ) est filius primus Adami et Evae hominum principum in Biblia et Alcorano. Abel et Seth ei sunt fratres natu minores. Cain est agricola, cum Abel pastor sit. Cain Abelo invidit, quia Deus sacrificia animalium Abeli maluit. Abelum occidit et signo Cainis affecto homicida primus a Deo expulsus est. In terram nomine Nod migravit et ibi familiam condidit.
thumb|left|Cain [[Abel necat (imago saeculi XV)]]
Chit Hlaing
U Chit Hlaing (natus apud Maulamiain anno 1879; mortuus in Yangon die 31 Octobris 1952), filius U Thar Nyin mercatoris, fuit politicorum peritus Birmanicus.
Ab anno 1899 legibus Londinii studuit; Birmaniae reditus anno 1919 praeses factus est Consociationis Iuvenum Buddhisticae (quae anno insequente novum nomen capit Concilii Generalis Consociationum Buddhisticarum). Anno 1921, principe Cambriae Eduardo Birmaniam petente, Chit Hlaing in carcere missus est ut qui potestatem immodicam inter plebes habebat; sed anno 1937 praeses communium Birmanicorum Londinii incoronationem eiusdem adfuit.
Publius Galerius Trachalus
Publius Galerius Trachalus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit.
Patria et Familia
Patria eius Ariminum fuit. Pater aut avus eius Gaius Galerius eques Romanus, praefectus Aegypti annis 16-31 fuit, mater Helvia, matertera Senecae erat. Fuit propinquus Galeriae Fundanae, quae Aulo Vitellio nupsit.
Felix Bloch
Felix Bloch (Turici natus die 23 Octobris 1905; ibidem mortuus die 10 Septembris 1983) fuit physicus Helveticus, qui anno 1952 Nobelianum Physicae Praemium cum Edwardo Mills Purcell accepit.
Suae almae matres fuerunt Schola Superior Polytechnica Foederalis Turicensis et Universitas Lipsiensis. Post refufium, professor Universitatis Stanfordiensis factus est. Studium resonantiae maganaticae nuclearis et ferromagnetismi fecit, et ab anno 1954 ad annum 1955 fuit praeses institutionis scientiarum CERN Genavae sitae.
Publius Galerius Trachalus
Cursus Honorum
Galerius Trachalus orator clarus fuit, qui etiam orationes Othonis imperatoris scripsisse dicitur. Anno 68 consul ordinarius factus est, sed iam mense Aprili magistratu expulsus est, cum Nero consulem sine collegam se ipsum fecit, ut rebellionem Gaii Iulii Vindicis in Gallia opprimeret. Galeria Fundana post victoriam Vitellianae partis Trachalum, qui Othonis rebus favisset et ei rebus politicis adiutor fuit, a poena Vitellii imperatoris servavit. Circa annum 78/79 proconsul Africam administravit.
Dionysius Gabor
Dionysius Gabor (Gábor Dénes, postea Dennis Gabor; natus Aquinci die 5 Iunii 1900; Londinii mortuus die 9 Februarii 1979) fuit physicus Hungaro - Britannicus qui anno 1971 Nobelianum Physicae Praemium meruit holographiae inventae ratione.
Saint-Hilaire-sur-Risle
Saint-Hilaire-sur-Risle est commune Francicum 321 incolarum (anno 2010) praefecturae Olinae in provincia Normannia Inferiori
Superconductrum
Superconductrum seu superconductor est substantia trans quam fluxio electrica currit sine ulla resistentia (h.e., resistivitate zero, quae proprietas "conductivitas perfecta" quoque dicitur) et quae campum magneticum ex interiore suo expellit (effectum Meissneranum ostendens).
Historia
Anno 1933 Meissner et Ochenfeld superconductra reppererunt campos magneticos ex se expellere. Quod prodigium, hodie effectum Meissneranum appellatum, F. et H. London subsequenter anno 1935 demonstraverunt esse ob fluxionem electricam superconductralem, cuius energia libera valorem minimum necesse petit. Ginzberg et Landau postea theoriam phenomenologicam excogitaverunt, h.e. systema mathematicum fundatum in principiis thermodynamicis, quae explicationem microscopicam re vera non suggessit, qua autem multae proprietates superconductrorum explicatae sunt.
Tandem anno 1957, Ioannes Bardeen, Leo Neil Cooper et Ioannis Robertus Schreiffer omnes superconductivitates, usque tunc repertas, explicaverunt esse ob pares electronum naturam bosonicam ostendentes, quae coniunctim condensant ad statum infimum quanticum. Haec explicatio suggessit superconductivitatem solum reperi posse infra 10-40 K ad maximum.
Post autem annum 1986 nova superconductra altae temperaturae reperta sunt, quae electricitatem infra circum 100 K superconducerent. Hae temperaturae facile punctum fervoris nitrogenii excedunt, quod maximi momenti est ad possibilem evolutionem technologicam superconductrorum. Verumtamen, ceramica cuprica-perovskitica theoriae BCS exactae haud obtemperant, et theoria superconductivitatis altae temperaturae usque hodie imperfecta est.
Usque hodie physici et ingeniarii quaerunt superconductra quae superconductivitatem ostendunt supra temperaturas ambientes.
Pares Cooperanae
Par Cooperana dicitur par electronum, quae inter se attracta vinculataque sunt, cum ondales vectores versatilitatesque eorum se opponeant. Postquam temperatura ambiens infra temperaturam criticam superconductionis reducetur, ob formationem parium Cooperanarum, quae ad statum infimum quantalem condensant, superconductivitas et effectus Meissneranus una accidunt.
Attractio inter electrona dicitur "effectus culcitae", quia electrona, transennam omnium atomorum circum disturbando, alia electrona ad se attrahunt; et hoc est instar culcitae, cum homines prope sedentes ob culcitam disturbatam se attrahant.
Lacuna energiae
Status collectivus, quo pares Cooperanae formantur, qui requirit ondales vectores -\vec k et se opponentes, necesse etiam requirit energiam cineticam nonnullorum electronum super energiam fermianam elevare.
Ut intellegamur quare energiam cineticam super fermianam elevari necesse sit, necesse est interactionem intueri inter duo electrona parem Cooperanam formantia: haec interactio disapparuit enim, ob leges quanticas, cum omnia electrona energiam cineticam sub valorem fermianum habeant. Omnibus electronibus fermionibus, nullum electron potest suum statum mutare, si omnes electronum status adibiles iam occupati sunt.
Cum autem nonnulla electrona energiam cineticam super valorem fermianum habeant, energia attractiva inter has pares haberi potest. Et, cum nonnulla electrona energiam cineticam super valorem fermianum habentia numerum electronum infra energiam fermianam necesse quoque reducunt, nonnullos electronum status liberati ibi nunc interactionem Cooperanam inter illos pares electronum quoque sinit.
Vinculum inter duo electrona formatum ob interactionem culcitae efficit ut energia paris electronum cuncta, quae potentialem et cinetam includit, infra energiam fermianam facta est. Lacuna energiae, quamobrem, inter status normales et superconductrales apparuit. Haec lacuna, super temperaturam criticam superconductivitatis, cum temperatura augeatur, disapparuit. Constanter autem augescit, cum temperatura sub ea critica reduceatur.
Duae longitudines quae statum superconductivitatis describunt
Theoria Ginzburg-Landau a physicis Sovieticis Vitalio Ginzburg et Leone Landau anno 1950 excogitata multas aequationes validas et attractivas produxit. Quamquam hoc systema mathematicum in principiis thermodynamicis fundamenta habet, explicationem microscopicam superconductivitatis re vera non suggessit. At multae proprietates superconductrorum explicatae sunt.
Ginzberg et Landau postuaverunt superconductri energiae liberae densitas \;F dari
ubi
Fortasse inter proventus huius theoriae maximi momenti fuit duas longitudines praedicere quo superconductra bene describantur:
Iuxta effectum Meisseranum
Parametrum Ginzburg–Landau dicitur analogia, ubi \lambda est longitudo cuticularis, et \xi est longitudo cohaerentialis. Quae analogia est maximi momenti ad superconductra distinguenda. Scitur enim,
Ioannes Ewald
Ioannes vulgo Johannes Ewald (natus die 18 Novembris 1743 Hafniae, mortuus ibidem die 17 Martii 1781) poeta Danicus fuit. Litteris Danicis periodum illuminismi atque sensuum propriam aperuit.
Stowasser
Stowasser est thesaurus verborum Latino-Theodiscum (“Der Stowasser”, 1894, auctore Joseph Maria Stowasser).