cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guinea Bissaviensis
Linguae
Reliqui ruricolae unā multarum autochthonicarum Africarum linguarum loquuntur, secundum ethnos: Fulice igitur 16%, Balante 14%, Mandingice 7%, Maniace 5%, Papelice 3%, Felupice 1%, Biafade 0,7%, Bissagosice 0,3% et Naluvice 0,1% loquuntur. Haec linguae etnicas Africas linguas conformant quibus incolae loquuntur. Plerique Lusitani et Mixticii Africarum limguarum aliquam aut linguam creolam prout additiciam linguam etiam habent. Ethnicae Africae linguae dissuadentur, quāvis in conditione, non obstante demissiore gloriā. Quae linguae vinculum sunt inter eiusdem ethnici ambitūs homines et quotidie in usū sunt in villagiis inter vicinos amicosque, in traditionalibus religiosisque caerimoniis et etiam in usū sunt in contactū inter urbanos homines et ruricolas. Verumtamen, harum linguarum nulla praevalens est in Guineā Bissaviā.
Lingua Francica velut lingua peregrina edocetur in scholis, quia Guinea Bissaviensis Fracophonicis nationibus circumdatur. Guinea Bissaviensis integrum Francophoniae membrum est.
Religio
Sunt dissimiles relationes religiosa de demographia. Liber Factorum Mundanorum de CIA anno 2020 46.1 centesimas Musulmanos esse, 30.6 centesimas religiones vulgares, 18.9 centesimas Christianas, et 4.4 centesimas alias colere aut haud adscriptos esse aestimavit. Anno 2010, officinae cogitationis Pew Research Center scheda interrogatoria praecipuas incolarum adscriptiones 45,1% Musulmanorum et 19,7% Christianorum esse, cum 30,9% religiositatem vulgarem colentium et 4,3% aliorum adscriptorum, invenit. Studium incepto Pew-Templeton Global Religious Futures anno 2015 factum dissimilem distributionem anno 2010 asseruit, consistentem e 45,1% Musulmanorum, 30,9% religiositatem vulgarem colentium, 19,7% Christianorum et 4,3% haud adscriptorum. Secundum aliam officinae Pew relationem religiosā de identitate apud Musulmanos, in Guineā Bissaviā praevalentem sectariam identitatem non esse determinavit. Eandem apud categoriam, aliae Subsaharianae nationes sunt, velut Tanzania, Uganda, Liberia, Nigeria et Cammarunia. Aliae nationes in toto orbe terrarum quoque se solum Musulmanas, Sunnitas ac Siitas mixtas aut praecipue Sunnitas esse asserunt. Quae officinae Pew investigatio nationes hoc speciali in studio sine ullā clare praevalente sectariā identitate praecipue in Africā Subsaharianā conglobari etiam affirmat. Alia officinae Pew relatio, The Future of World Religions nucupata, inter 2010 et 2050 Religionem Islamicam suam centesimam partem apud Guineae Bissaviensis incolas aucturam esse vaticinatur.
Multi incolae syncreticam fiderum Islamicae et Christianae formam colunt, coniungendis praxibus cum traditionalibus Africis credibilibus. Musulmani in Septentrione et in Oriente, dum Christiani in Meridie et litoralibus regionibus praevalent. Ecclesia Catholica Romana plerosque Christianos sibi vindicat.
Praecipuae urbes
Praecipuas apud urbes in Guineā Bissaviensi sunt:
Conflictūs
Ex more, multa dissimilia ethnē in Guineā Bissaviensi pacifice coexsistunt; sed, cum conflictūs exoriuntur, per accessum ad terram solvi solent.
Oeconomia
Guineae Bissaviensis PDG per capita et index progressūs humani apud demissiores in toto orbe terrarum sunt. Plus quam duae tertiae partium ex incolis sub limine paupertatis vivunt. Oeconomia praecipue ex agriculturā pendet; pisces, cassuvia et vigna subterranea principales exportatae merces sunt.
Longinqua politicae instabilitatis periodus abiectam oeconomicam activitatem, deteriores sociales condiciones et auctas macrooeconomicas inaequalitates peperit. Lomgius tempus postulatur ad perscribendum novum negotium in Guineā Bissaviā (233 diēs seu 33 hebdomades) quam quāvis in aliā natione in toto orbe, exceptā Surinamiā.
Guinea Bissaviensis oeconomicos profectūs ostendere coepit, cum praecipuae politicae factiones stabilitatis pactum obsignavissent, quod in structuralis reformationis programma a FMI suasum induxit.
Circa ineuntem 2005, venditores clandestini medicaminum stupefactivorum in Americā Latinā insessi Guineā Bissaviā et compluribus vicinis Africae Occidentalis nationibus uti coeperunt ut traicetur cocainum versus Europam. Haec natio a Nationum Unitarum officiali in periculo ne "narcocivitas" fieret descripta est. Gubernium et exercitus paulum fecerunt ut stupefactivorum medicaminum mercatura contineretur, quae auxit post anni 2012 praxicopēma. Guineae Bissaviensis gubernium illegali stupefactivorum medicaminum distributione vastari pergit, secundum commentarium The Week. Guinea Bissavia Organizationis pro consensione in Africā iuris negotiorum (Francice Organisation pour l'harmonisation en Afrique du droit des affaires et Lusice Organização para a Harmonização em África do Direito dos Negócios, siglis OHADA) socia est.
Valetudo
Ordo mundi sanitarius (siglis OMS) minus quam medicos quinque pro incolarum 100 000 hac in natione esse aestimat. Ab vīro HIV infectionis praevalentia adultas apud incolas 1,8% est, solum cum 20% gravidarum feminarum infectarum antiretrovirale adiumentum recipientium. Malariae casūs adhuc maiores sunt, cum 9% incolarum se infectos esse asserentium, et est causa specificae mortalitatis fere ter maioris quam eae sidae. Anno 2008, minus quam media quantitas puerorum minus annos quinque natorum sub conopio dormiebat aut accessum ad antimalarica habebat.
Exspectatio vitae in natū ex anno 1990 crescit, sed demissa esse pergit. Secundum OMS, exspectatio vitae puero anno 2008 nato 49 annorum erat. Quamquam casūs deminuti sunt vicinis in nationibus, cholerae index Novembre anni 2012 nuntiatus 1500 casuum et mortes novem ostendit. Cholerae epidemia anni 2008 in Guineā Bissaviā hominum 14222 affecit et aliorum 225 interfecit.
Iunio anni 2011, Fundus Populationis Nationum Unitarum (Anglice United Nations Population Fund; Hispanice Fondo de Población de las Naciones Unidas; Francice Fonds des Nations unies pour la population; Arabice صندوق الأمم المتحدة للسكان; Russice Фонд ООН в области народонаселения; et Sinice 联合国人口基金) relationem de obstetriciorum statū vulgavit, quae data de manupretio et rationibus neonatalis maternaeque mortalitatis in nationibus 58 continet. Hac in relatione, maternae mortalitatis index 100 pro 100 000 natorum in Guineā Bissaviensi esse anno 2010 monstratus est.
Educatio
Educatio obligatoria ex aetatem annorum septem. Puerorum matricula puellarum eā maior est. Labor impuberum valde communis hac in natione est. Anno 2011, index alphabetismi 55,3% (68,9% virorum et 42,1% feminarum) aestimatus est.
Alterā e parte, Guinea Bissavia aliquot scholas secundarias (plerumque, quoque technicas) et mirabilem universitatum privatarum numerum habet. Ceterum, universitates publicae -sicuti Schola Nationalis Administrationis (Lusice Escola Nacional de Administração), Schola Superioris Educationis (Lusice Escola Superior de Educação) et Facultas Iuris Bissaviensis (Lusice Faculdade de Direito de Bissau)- intra Universitatem Hamilcaris Cabral (Lusice Universidade Amílcar Cabral,) foederantur; contra, Facultas Medicinae Radulphi Diaz Arguelles (Lusice Faculdade de Medicina Raúl Diaz Arguelles) intra Scholam Nationalem Valetudinis (Lusice Escola Nacional de Saúde) includitur.
Anno 1998, index frequentationis scholarum primariae grossae 53,5% erat, maiori cum indice viris (67,7%) respectū feminarum (40%). Ex anno 2001, Guinea Bissaviensis civili e conflictū anni 1999 recreata est, sed bellum civile et posteriores conflictūs tertiam incolarum partem moverunt, multas scholas destruxerunt et ne plerique pueri iuvenesque scholam saltem per anni dimidium frequentarent impediverunt.
Vectura
Vecturae infrastructura in Guineā Bissaviensi basica est, plerisque cum viis autocineticis extra caput Bissaviam non bituminatis. Guineae Bissaviae ferrivia non est. In Portū Bissaviensi (Lusice Porto de Bissau), erat parva ferrivia oneraria ex exeunte saeculo XIX usque ad annos 1940 munere fungens. Anno 1998 foedus obsignatum est inter Lusitaniam et Guineam Bissaviam ad construendam ferriviam Guineae, sed Belli Civili Guineano-Bissaviensis eruptio haec destinata impossibilia fecit. Respectū viarum autocineticarum, anno 1996 erant 4400 chiliometrorum, quorum 453 chiliometra bituminata et 3947 chiliometra non bituminata sunt. Autovia Litoralis Trans Africam Occidentalem (Anglice Trans–West African Coastal Highway, siglis TAH 7; Francice Autoroute côtière trans-ouest-africaine; et Lusice Rodovia Costeira da África Ocidental) Guineam Bissaviensem transit; hanc nationem cum Baniulo (in Gambiā), cum Conakry (in Guineā), et denique aliis cum Communitatis Oeconomicae Civitatum Africae Occidentalis (Anglice Economic Community of West African States sive ECOWAS, Francice Communauté économique des États de l'Afrique de l'Ouest sive CEDEAO, Lusice; Comunidade Económica dos Estados da África Ocidental sive CEDEAO) nationibus undecim conectens. Ceterum, aliquot flumina vecturae maritimae pervia in Guineā Bissaviā sunt. Anno 1999 non naves onerariae erant. Praecipui portūs Bissaviae, Bubae, Cachei et Farimensis sunt. Denique, erant aëroportūs 30, quorum tres bituminatos aërodromos habet. Praecipuus aëroportus hac in natione operatus et unus commerciale ministerium cum horario offerens Aëroportus Internationalis Osvaldi Vieira (Lusice Aeroporto Internacional Osvaldo Vieira) Bissaviae est.
Instrumenta divulgationis
Apud instrumenta divulgationis in Guineā Bissaviensi excellunt impressio, radiophonia, televisio, interrete. Consilium Nationale Communicationis Socialis (Lusice Conselho Nacional de Comunicação Social) impressionem moderatur Divulgatio Radiophonica Nationalis Guineae Bissaviensis (Lusice Radiodifusão Nacional da Guiné-Bissau), a gubernio administrata, anno 1973; et Televisio Guineae Bissaviensis (Lusice Televisão da Guiné-Bissau) anno 1987 incepit. Praecipuas apud stationes radiophonicas in Guineā Bissaviā Rádio Bafata, Rádio Bombolom , Rádio Jovem , Rádio Mavegro , Rádio Nacional , Rádio Pindjiguiti , Rádio Sintcha Oco , Rádio Sol Mansi ; praecipuas autem apud stationes televisificas Televisão da Guiné-Bissau , RTP África , TV Klélé (condita anno 2013) ; denique praecipuas apud impressos aut interretiales commentarios Banobero , Bissau Digital , Boletim Oficial da Guiné-Bissau, Comdev Negocios , Correio-Bissau , Diário de Bissau , Expresso de Bissau , Fraskera , Gazeta de Noticias , Kansare , Nô Pintcha , Última Hora , Voz de Bissau , Wandan sunt.
Petrus Falk
Petrus Michael Falk (in urbe Novo Eboraco die 16 Septembris 1927 natus; mortuus in Beverly Hills die 23 Iunii 2011) fuit histrio Americanus, qui inter alia notus est quia in televisione multos annos ut persona militiae succenturio maior "Columbo" egit.
Guinea Bissaviensis
Instrumenta divulgationis
Ceterum, telephonulorum perscriptorum numerus e 20 000 in 40 000 inter anni 2007 Ianuarium et anni 2008 Ianuarium auxit, quod penetrationis indicem circa 3% incolarum significat. In praesenti, operantur hac in natione magnae telephoniae gestabilis societates tres: MTN -quae locum societatis Areeba usurpavit-, Orange et Guine Tel. In Urbe Bissagensi, venduntur scidulae solutionis anticipatae et fasces initiales omnium retium. Nationalia telephonemata facile et bene recte aguntur, sed internationales nuntii minus recte aguntur.
Cultura
Guinea Bissaviensis satis refertum diversificatumque patrimonium culturale possidet. Ethnicae linguisticaeque dissimilitudines magnam varietatem saltationi, artificiosae expressioni, professionibus, traditioni musicali, culturalibus manifestationibus proferunt. Saltatio est verumtamen vera dissimilium ethnōn expressio artificiosa. Animisticae gentes pinguntur pulchris et coloratis choreographiis, eximiis culturalibus manifestationibus quae plerumque observari possunt ex occasione messis temporis, matrimoniorum, funerum, initiationis caerimoniarum.
Praecipuum genus musicum gumbe (Lusice gumbé) est. Guineense-Bissaviense Carnelevarium, omnino mirum, propriae indolis, satis evolutum est, quod unam maiores apud manifestationes culturales hac in natione constituit. In litteris, adhuc Guineā Bissaviā incipiens putatā, eminent nomina Abdullae Silla, primae mythistoriae auctor in Guineā Bissaviensi, et Marini de Pina.
Musica
Guineensis-Bissaviensis musica plerumque sociata est cum gumbi (Lusice gumbé), polyrhythmico et praecipuo exportato huius nationis genere. Nihilominus, civiles tumultūs et alia elementa per annos coniuncta sunt ad servanda gumbe et alia genera procul ab auditoribus, adhuc aliis in Africis nationibus, praecipue syncretisticis.
Cabāssa (Lusice afoxé seu cabaça) praecipuum huius nationis instrumentum musicum est et Guineenses Bissavienses eā valde rapidae et rhythmice multiplici saltationis musicae utuntur. Confectiones fere semper Lusocreolice (Lusice kriol) et creberrime laetae sunt, quamquam plerumque praesentibus de nationis eventibus controversiisque, praesertim de sidā, disserunt.
Vocabulum gumbe (Lusice gumbé) aliquando generali in usū ad referendum quidvis ad huius nationis genus musicum est, quamquam magis proprie unicum ad genus musicum refertur quod popularis huius nationis musicae traditiones fere decem coniungit. Tina et tinga (Lusice tina et tinga, respective) alia popularia genera musica sunt, dum populares traditiones caerimoniales musicas includunt in usū funeribus, initiationibus et aliis ritibus, praeter broscam et kussunde (Lusice brosca et kussundé, respective) Balantarum; diambadon (Lusice djambadon) Mandingarum ; et kundēre (Lusice kundere) Archipelagi Bissagosensis.
Coquina
Oryza litorali Guineae Bissaviensi et intestinae Guineae Bissaviensi milium praecipuum diaetae elementum est. Fructūs et holera crebro una cum frumentis eduntur. Lusitani arachidum productionem foverunt. Etiam vigna subterranea et macrotyloma geocarpum seruntur. Phaseoli etiam diaetae partem formant. Oleum palmeum colligitur.
Cinematographia
Flora Gomes internationaliter inclitus moderator cinematographicus est, cuius clarissima pellicula Nha Fala (scilicet "mea vox") est. Florae Gomes pellicula Mortu Nega (scilicet "mors negata") prima fictionis pellicula et secunda propria pellicula in Guineā Bissaviensi facta fuit (prima propria pellicula N’tturudu a moderatore Umban u’Kest anno 1987 facta fuit). In anni 1989 feriis cinematographicis FESPACO, pellicula Mortu Nega claro praemio Oumarou Ganda laureata est. Anno 1992, Flora Gomes pelliculam Udju Azul di Yonta (scilicet "caerulei Yontae oculi") moderatus est, quae visa est in sectione Un Certain Regard in anni 1992 Feriis Canuensibus. Actrix Babetida Sadjo Bafătae, in Guineā Bissaviā, nata est.
Iunius Brutus Booth
Iunius Brutus Booth (in vico Saint Pancras Londinii natus die 1 Maii 1796; mortuus iuxta Cincinnatopoli die 30 Novembris 1852) fuit histrio scaenicus Britannicus. Iunius Brutus Booth fuit Ioannis Wilkes Booth, Abraham Lincoln interfectoris pater.
Iustus Gesenius
Iustus Gesenius (natus die 6 Iulii 1601 in Esbeck prope Elze – mortuus est Hannoveriae die 18 Septembris 1673) fuit hymnorum sacrorum (Kirchenlieder) scriptor et theologus Germanicus.
Scipio (nomen)
Scipio (pl. Scipiones) fuit cognomen Romanum, quo illustris gentis Corneliae familia appellata est. Unusquisque huius familiae Cornelius Scipio, femina autem Cornelia nominati sunt. Aliis familiis alia cognomina erant. Ex duodeviginti praenominibus patriciis in familia Scipionum non nisi tria in usu erant: Gnaeus (CN), Lucius (L) et Publius (P), ut index infra positus demonstrat.
Scriptores Romani, cum de uno hominine ex familia Scipionum locuti sunt, praeter forma plurali "Scipiones" plerumque verbis "Scipionarius" vel "Scipioneus" utebantur. Poetae autem formae Graecae "Scipiades" vel "Scipiadas" (sg.) sive "Scipiadae" (pl.; Scípǐǎdáe) adhibere solebant, quo modo et Scipionum amorem linguae Graecae colebant.
Imprimis bellis Punicis quidam Scipionem amplissimum nomen consecuti sunt. Sepulcrum familiae ad Viam Appiam ante Portam Capenam situm erat, ubi corpora non usta in sarcophagis in conclavibus subterraneis condita sunt. Hoc sepulcrum anno 1614 inventum et anno 1780 omnino investigatum est. Reperta (inscriptiones, sarcophagi, ornamenta, imagines) maxima ex parte in Museis Vaticanis asservantur.
Naso (cognomen)
Nāsō (a vocabulo naso, hoc est, 'homo magno naso') fuit cognomen Romanum, in gentibus Otacilia, Octavia, Ovidia, Voconiaque usitatum, quod notabiliter Publius Ovidius Naso poëta gessit.
Quintilius (discretiva)
Quintilius fuit nomen gentilicium Romanum.
Ioannes McKellen
Ioannes McKellen (Anglice: Ian Murray McKellen; natus in oppido Burnley die 25 Maii 1939) est histrio Britannicus qui inter alia notus est quia in serie pellicularum Dominus anulorum personam Gandalf egit.
Bibliotheca Parlamentaria Australiae
Bibliotheca Parlamentaria Australiae, etiam Bibliotheca Parlamentaria Rei Publicae appellata, est bibliotheca Parlamenti Australiani, a Provinciá Officiorum Parlamantariorum recta. Opera bibliothecaria legatis electis praebet, qui sunt socii Senatús, Domús Repraesentativorum, eorumque operarii, ac consilia parlamentaria, Gubernator Generalis Australiae, operariique provinciarum parlamentariarum.
Historia
Bibliotheca anno 1901 constituta est, anno cum foederatio Rei Publicae Australiae nata est. Haroldus White erat bibliothecarius parlamentarius ab 1947 ad 1967. Anno 1960, Bibliotheca Nationalis Australiae a parlamento creata est.
Spencer Compton
Spencer Compton, primus comites Wilmington (natus anno 1673 in Compton Wynyates, Warwickshire - Londinii obiit die 2 Iulii 1743) fuit vir publicus Angliae factionis liberalis (whig) et primus minister Britanniarum Regni a die 16 Februarii 1742 usque ad  mortem. Ad honorem duae urbes Wilmington nominatae sunt: Vilmingtonis (Delevaria) et Vilmingtonis (Carolina Septentrionalis).
Andreas Wyszyński
Andreas Ianuarii filius Wyszyński (Russice: Андрей Януарьевич Вышинский, Andrej Januar'evič Vyšinskij; natus in Odessa die 28 Novembris 1883 secundum calendarium Iulianum - die 10 Decembris 1883 secundum Gregorianum – mortuus est die 22 Novembris 1954 Urbe Novo Eboraco) fuit, Stalin duce, Unionis Sovietica Civitatis Causidicus Generalis inter aetatem quae dicitur terroris (1936- 1938) et ab anno 1949 usque ad annum 1953 negotiorum externorum minister.
Tycho Rothe
Tycho vulgo Tyge Jesper Rothe (natus Randers in urbe Danica die 16 Ianuarii 1731; mortuus Fredericoburgi die 19 Decembris 1795) fuit scriptor et politicus Danicus. Post studium philosophiae apud Universitatem Gottingensem, professor Universitatis Hafniensis docebat.
Vita
Filius natu maximus Caroli Adolphi Rothe, subvectionum militarium praefecti Germanici, aetate annorum quattuordecim Slagelse in Selandiam venit scholae frequentandae; tres annos post examen ad studia theologica incipienda fecit. Tamen magis philologicorum atque historicorum interfuit. Praeterea magister domesticus fuit; novissimam familiam, ubi isto munere fungebatur, comitatus est Soram. Tum stipendium recepit terrarum alienarum visendarum secundum itinerarium accurate quoad locos et moras praescriptum. Itaque mense Maio 1756 primum Gottingam petivit historiae ecclesiasticae, physicae et philosophiae caussa, antequam sex menses Genavae, inde in Francia, moraretur. Mense Iunio 1759 professor extraordinarius Hafniam in universitatem arcessitus est, qua in urbe insuper principem Fredericum res doceret. Sed ingenium eius talibus rebus maxime contrarium fuisse videtur clementia patientiaque absentibus. Hinc dimissionem anno 1761 petivit et consiliarius iuridicus in publicanis creatus est. Catharinam Bjørn in matrimonium duxit, mercatoris diviti natam unicam, qua re statim pecuniae multae in familia supererant. Latifundia vetusta apud Præstø emit, quo se contulit omnibus muneribus depositis. Annis consecuis eodem loco operum multitudo creata est.
Homo litterarum
Rothe in officiis suis multo impraestabilior fuit quam in litteris conficiendis. Genus scribendi fatigans paucos lectores excitavit. Neque mundi visio clara est quoniam non solum Absolutismus laudabatur sed econtra etiam Russavius, Carolus Montesquieu et notiones libertatis saeculo XVIII fictae efferebantur. Talis contradictio quasi ubique invenitur inde ab opere Tanker om Kjærlighed til Fædrenelandet (1759), quod homines valde conciebat ob patriae amorem nimium. Cosmopolitismum autem in opere citato (patriam veram semper esse in loco habitationis momentariae) vehementissime Eiler Hagerup iuris consultus aggressus est. Plerumque autem legitur de agricultura aut de religione christiana. Rothe commentationes multas in diariis vulgari iussit de ruratione reformanda. Opus eius magnum habetur Kristendommens Virkning paa Folkenes Tilstand i Evropa (I–V, 1774–1783; tomi III et IV titulum praeciuam habent Om Hierarkiet og Pavemagten, tomus autem V praetitulatur Evropas Lensvæsen). Id opus valde movit Nicolaum Fredericum Severinum Grundtvig ut videri potest in eius libro Danske Agerdyrkeres Kaar eller vort Landvæsenssystem, som det var 1783 (1784-1786). Ibi agricolarum libertates pristinae gloriosae captivitati sociali miserae recentiori anteponuntur.
Rothe in rurantibus Norvegiae archetypum hominis libere secundum Russavium viventis invenit: Norvegiam esse terram idealem putavit. In libro Om nogle Danmarks og Norges Fordringer til hinanden; i Anledning af Kronprinsens Rejse til Norge (1788) Daniam et Norvegiam etiam historice comparavit. Credidit allodia olim in tota Scandinavia fuisse, quae ratio possessoria Germanica nusquam nisi in Norvegia conservata esset. Stirpem regiam inter Norvegiae filios semper et ubique inveniri ei persuasum erat.
Guillelmus Malmesburiensis
Biographia
Guillelmus, cum physica et logica doctus esset, magis se philosophiae morali et historiae dederat. Ex studiis magnam copiam fabularum cumulavit, quibus mens eius ad scribendum opus historiae Anglicae vulgare incussa est, exemplo Bedae Historiae ecclesiastica gentis Anglorum. Obsequium Bedae Guillelmi etiam in praefatione, ubi se illum venerari adfessus est, visum esse potest.
Ad hoc, Guillelmus c. 1120 primam editionem Gestae regum anglorum ediderat, quae eventus ab 449 ad 1120 describit. Postea refecit et auxit, ut ad 1127 tenderet, per secundam editionem ad Robertum nobilem quendam dedicatam. Quae editio nunc ab eruditis existimata est una ex magnis historiis anglicis. Primam editionem Gestae autem secutae sunt Gesta pontificum anglorum anno 1125.
Hoc tempore, Guillelmus amicitiam cum episcopo Rogero, cui fuit castellum apud Malmesburiam, icit. Potest ut hac amicitia neque nulla illius historiae bene acceptae mentione abbas apud Malmesburiam factus sit.
Arx Pragensis
Arx Pragensis seu Castrum Pragense (vocabatur etiam Castrum Sancti Venceslai ): arcis amplissimae et nitidae, quae sacris aeque ac profanis aedificiis ornatissima et in subiectam urbem Pragam despectans cerni potest, fundamenta Borzivojus, primus Bohemorum princeps Christianus, circa annum 880 iecit.
Decimo a saeculo Arx erat sedes rectorum Bohemiae, primum principum, deinde regum et imperatorum pariter ac episcopi et archiepiscopi Pragensis. Et tranquilla et turbulenta est historia Arcis; erant florentia et aedificandi tempora (Carolo, Iagellonis, Rudolpho regnante), sed etiam labefiendi et negligentiae. Aetate nostra Arx praesidentis rei publicae sedes est et maxime insigne aedificiorum corpus in Re publica Bohemorum manet.
I. Longo hortorum amoenorum tractu Arx Pragensis a meridie cingitur. Paulatim et gradatim horti condebantur; visitator primum per hortum veterrimum, qui Paradisiacum appellatur, Hortum in Vallis intrare potest. Omnes horti saeculo ante a Iosepho Plečnik, architecto Sloveno, novae dispositioni sunt aptatae, inter se iunctae artificiosisque operibus adornatae. In Horto paradisiaco imprimis gradus grandes et maxima e lapide granitico lanx, aeque ac Matthiae diaeta hortulana conspiciuntur.
Medium per hortum qui In Vallis dicitur via longa et recta fert, quam visitatores ingressi multa aedificia memoratu digna cernere possunt. Quorum omnium, priusquam maiora ostentaverimus, de minoribus primum verba faciemus. En varia opera Plečnikiana!
Est alia diaeta hortulana formae quadratae prospectum in Pragam praebens, nonnumquam Parva Deliciarum domus (id est Parvus Belveder) dicta; est prospectus semicircularis; sunt Scalae taurinae, quibus architectus Slovenus Tertium propatulum cum hortis mirum in modum iunxit. Paulo longius etiam tertius prospectus situs est nomine Bellevue cum columnis more Aegyptico sculptis perpulchrisque tignis auro decoratis.
II. Anno 1502, Palatium in Arce Pragensi a rege Vladislao est inchoatum, quod Benedictus Ried, ea aetate mirandus artifex et architectus, absolvit et ita splendidum atque praestans perfecit, ut eius structura omnia regum palatia aequare potuerit.
Aula quae Vladislai dicitur, illis temporibus tota in Europa maxima (74 metrorum longa, 18 lata, 14 alta), venustissima et gracillima habet convexa nec non magnificas fenestras, quae primum in Regno Bohemiae formam artis renatae ostentaverunt. Erat locus cenarum, sollemnium, comitiorum, quin etiam turnamentorum. Praeter Aulam Vladislai insunt multae aliae: Bohemiae Cancellarium, ubi summi regni administratores suo munere fungebantur, Conclave terrae tabularum, Aula ad comitia procerum agenda, et al.
Anno 1618, cum Protestantes ordines tumultuarentur, haec quoque Regia in hominum memoria celebris est facta. Jaroslaus Borzita, comes de Martinicz et regni procurator, Vilhelmus Slavata, comes de Chlum, et Fabricius quidam scriptor ab adversariis e fenestris Palatii regii in profundam decem et octo ulnarum fossam praecipitati sunt. Erat rebellantibus in votis, ut Catholicissimos proceres in feretris efferent, sed divina providentia eos protegente (seu potius cumulis sordium in fossa iacentibus) mirum in modum e morte evasere et Vindobonam profugere apud regem questuri rebellesque accusaturi. Quod factum duo obelisci incriptionibus semitritis commemorantur.
In Arce Pragensi olim Rosenbergicorum et Pernsteinensium procerum domus eminebant, nunc autem Lobkoviciorum domus tantum conspici potest. Domus Rosenbergica enim Maria Theresia regnante reaedificata est et in Palatium quod Theresianum nuncupatum sive Nobilitatis solatium, ut ipsissimis augustae verbis utar, architecto Niccolo Pacassi consulto mutata.
Erat enim institutum ad mulieres filiasque, quas inopes mariti atque patres reliquerant, curandas et afflictis fortunis protegendas. Capella Omnium Sanctorum, quae Carolo auctore anno 1370 a Petro Parlerio inchoata, deinde incendio pressa, sed non depressa, postea reaedificata et aucta, nunc Nobilitatis domus quoque pars est et Regiae parietem contingit.
Itaque Arcem Pragensem a Vladislao, Rudolpho et Matthia imperatoribus aedificatam Maria Theresia augusta ad uniformitatem quandam aedificando perduxit.
III. Omnibus a platea ante Arcem ingredientibus Porta Matthiae subeunda est, et fuit per quattuor iam saecula, cum fundamentis a Rudolpho iactis Matthias, frater eius, opus perfecisset nomenque suum ei imposuisset, sicut et inscriptio supra testatur. Quae legitur: D‹OMINUS› MATTHIAS, EL‹ECTUS› ROM‹ANORUM› IMP‹ERATOR› S‹EMPER› AVG‹USTUS› HUNG‹ARIAE› BOH‹EMIAE› REX 2C FF‹=FIERI FECIT› AN‹N›O MDCXIV. Porta Matthiae formam arcus triumphalis sequebatur, quem diversa parietis structura pariter atque color manifestabit latentem.
Porta subita Propatulum qui secundum dicitur visitantibus patet. Fuit quondam fossa alta Arcem tuens, sed Rudolpho regnante tota area humo oppleta et reaedificata est. Dextra Capella Sanctae Crucis surgit verbis de Sancta Scriptura sumptis adornata. Sinistra parte magnificentiam Novae regiae admirari possumus. Inest amplissima aula Hispanica dicta, quae ab artificibus et pictoribus Hispanicis Italicisque splendide est exornata. Tempore nostro (ab anno 1998) hac in aula praeses rei publicae a legumlatorum coetu eligitur.
Dextrorsum Stabulum equorum invenitur qui Imperatorium appellatur et supra stabulo Pinacotheca Rudolphi sita est, olim mirabilibus artis operibus, ut ita dicam, farta, anno autem 1648 ab saevis Suetis spoliata plerisque artis operibus orbata. Quod restabat, Iosephus II imperator auctione vendidit et cunctam collectionem ad nihilum redegit.
IV. In Arce Pragensi princeps Venceslaus metropolitanam Ecclesiam divo Vito dicatam primus construxit, cum bracchium eiusdem sancti ab Henrico I. Germanorum imperatore accepisset. Cur autem divo Viti dicata fuerit? Apud Slavos idolum fuit nomine Svantovit, a quo opem petebant quodque sacrificiis colebant. Idoli nomen 'Svantovit' paene idem ac Bohemice sanctus Vitus, h. e. 'Svent Vit' pronuntiabatur—aut saltem pronuntiatum esse existimatur—et fortasse hanc ob similitudinem nova religio in corda Bohemorum facilius inseri potuerit. Ecclesia formam habuit rotundam cum quattuor apsidibus et speciem crucis sequebatur. Saeculo posteriori, quia numerus Christi fidelium accrescebat, aucta, amplificata et in formam basilicae aedificata est.
Quam ecclesiam Carolus, rex Bohemiae futurus, edacitate temporis ad statum miserandum redactam cum repperisset, consilium amplissimae ecclesiae aedificandae cepit, anno 1344 fundamenta eius posuit et ecclesiam faciendam viris architecturae peritissimis, Matthiae de Arras et Petro Parlerio, mandavit. Carolo mortuo opus autem semiperfectum mansit manebatque et saeculis sequentibus, quamquam nonnulli post Carolum reges opus ad finem perducere conati sunt. Rudolpho regnante Magna turris tantum perfecta est.
In eam, quam hodie cernimus grandem maiestatem et formam, haud ullus rex, sed Societas ad templum perficiendum primis vicesimi saeculi decenniis ecclesiam assurexit (architecti Kranner, Mocker et Hilbert). Anno 1929, quo ita dictum 'Millennium sancti Venceslai' celebrabatur, templum perfectum sollemniter consecratum et inauguratum est.
In ecclesia multae capellae (Capella regis, S. Adalberti, S. Venceslai), sepulcra, altaria et camerae inveniuntur; quarum eminentissima est illa, ubi insignia regis Bohemiae sunt deposita. Nec non Vetus tumba regalis in inferis templi locis visendi digna. In eadem ecclesia corpora patronum Bohemiae quiescunt, scilicet sanctorum Viti, Venceslai, Sigismundi, Adalberti, Ioannis Nepomuceni, etc.
V. Ad diversa minora, mirabilia tamen spectanda nunc progrediamur. Turris ad metropolitanam Ecclesiam sancti Viti est altissima (99 m) et non omnino invenusta spectatur. Mediam turrim campanae implent; quarum una, Sigismundi nomine, magnitudine sua omnes campanas Bohemicas superant.
Supremam turris partem obtinet horologii machina duobus cum indicibus. Indices, alter horarius, et alter, qui quattuor horae segmenta nuntiat, ab optimis hac in arte magistris quos circa se Rudolphus II imperator habebat perfecti.
Iuxta ecclesiam sedes praepositurae Pragensis sita est, cuius in muris adhuc arcus structurae Romanicae distingui possunt. Haud procul ab illa columna monolitha eminet inaurata pyramide coronata. Est opus Plečnikianum. Et medio in propatulo statua equestris sancti Georgi draconem occidentis collocata est. Fabricatum est opus anno 1373.
Luce et radiis solis clatri aurei in magna templi fenestra splendent et speciosum conspectum oculis praebent. Quos Rudolphus II imperator fieri fecit, sicut et littera R supra fenestrae apice posita indicat.
Dextrorsum a Rudolphi fenestra opus tectorium, quod Ultimi iudicii appellatur, conspici potest. Media parte Christus in solio regnat; sinistra sancti patroni Bohemiae et Carolus IV, dextra maria Virgo et Ioannes Baptista Dominum orant et precantur. Mortui resurgunt: electi angelis comitantibus ad coelos ascendunt, reiecti autem a diabolis gaudentibus ad poenas aeternas solvendas trahuntur.
Ultimum Scalas taurinas, de quas iam verba fecimus, a fronte nunc conspiciamus et duos tauros nigros videamus.
VI. Anno 920 princeps Bohemiae Vratislaus I, filius sanctae Ludmilae et Borzivoji, primi Bohemorum Christiani principis, loco edito in Monte Suillo supra Pragam in honorem Sancti Georgi ecclesiam erigi curavit, ut magis fides Christiana divulgaretur, propagaretur firmareturque. Nonnulli enim Bohemi prisci idololatriae, ut supra diximus, dediti manserant et adhuc deos deasque Slavorum coluerant.
Annis quinquaginta interiectis beata Mlada, soror ducis Bohemorum Boleslai, Romam visitavit, Ordinem Sancti Benedicti ibi intravit et in Arce Pragensi anno 973 monasterium sancti Georgi fundavit, tota in Bohemia primum. Cuius coenobii prima antistita sive abbatissa facta est. Eodem quoque anno episcopatus Pragensis est fundatus.
Ecclesia saepe numero reaedificata renovataque est; frons quam cernimus aedificii pulchrum artis barocae speciem ostentat. Media fronte inscriptio 'SANCTE GEORGI ORA PRO NOBIS' legi potest.
Conspiciamus etiam turres duas Parthenonis Georgiani: mirum in modum tecto carent. Imperfectam quandam perfectionem pariter atque imperfectionem perfectam suo operi additus est artifex, qui laterculos ita aptavit et caemento iunxit, ut tecti formam quidem referrent.
VII. Anno 1535 Ferdinandus I, rex Habsburgica ab stirpe oriundus, pontem ligneum, quem Pontem pulvereum nunc appellamus, mirabili artificio trans vallem magnam Arcis Pragensis aedificavit. Pons pulvereus fastigio primum fuit contectus et contabulationem angustam habuit; qua augustus imperator Rudolphus II. libens in Hortos regis secreto ex more suo venisse traditur.
Pons altitudinem fossae qui Cervina dicitur facile superat. Quae fossa collem Arcis magna ex parte praeteriens Arcem natura, et mole moenium adhibita, etiam manu munitissimum reddit. Imo fossae rivus nomine Brusnicze fluit.
Haud procul a ponte prima turris eodem cognomine ac pons appellata conspici potest. Turris pulverea nomen suum ab pulvere qui intus condebatur trahit. Validissima fuit omnium turrium, quas Benedictus Ried Arcem protecturas erigi et moenibus inseri fecit.
Alias quoque turres in moenibus conspiciamus: una Alba, altera Daliborka dicta est. Ambae temporibus pacatis ad miseros incarcerandos sunt aptatae; carcer subterraneus, ubi fame laborantes egebant, et carnificina variis cum tormentis saepe commemorantur. Ut exempla quaedam afferam, Eduardus Kelly, alchymiae peritus, qui Rudolpho imperatori se aurum facturum et formaturum promittebat, sive Protestantes rebellionis auctores post pugnam Albomontensem ibi in catenis tenebantur.
De altera turri quae Daliborka dicitur apud I. Fl. Hammerschmiedum, rerum scriptorem Bohemorum saeculi 17, sequentia narrantur. Anno 1498 Dalibor quidam, tumultus adversus dominum suum Adamum Ploskovsky excitati reus, in turrim rotundam Arcis primus coniectus est, quae ab eo Daliborka hodieque vocatur. Hic carcere inclusus cum miseriis et tristi paupertate premeretur, animi causa (ante musices omnis ignarus) fides emit, tantumque assidua fidium tractatione profecit, ut ea arte parem nullum habere crederetur; itaque prope turrim quotidiani hominum fiebant concursus, ut eum fidibus canentem audirent, rogatique stipem liberaliter praebebant; tanta paupertatis solertia! Inde vetus apud Bohemos natum proverbium, cum quid fames aliaque necessitas possit, dicere volumus: 'Etiam Daliborem fames musicam docuit'.
Intra moenia a turri Daliborka usque ad turrim Albam via quaedam angusta et amoena fert, olim Aurificum, nunc Aurea dicta. Parvulis ex domibus constat, quas ballistarii quondam sibi ad habitandum aedificarunt, et veterem formam domorum Arcem circumiacentum visitantibus ostentat.
VIII. Anno 1534, Ferdinandus rex ultra Fossam cervinam Hortos regis fieri curavit, cum vineas veteres a possesoribus coemisset. Ferdinando adhuc regnante vineae in hortos forma artis renatae commutatae sunt, qui raris arboribus, arbustis, floribus sunt exulti. Primae tota in Europa tulipae in hisce hortis esse insitae et hinc demum in Bataviam pervenisse feruntur. Aliquando post specie viridarii Anglorum horti se induerunt.
Prope ad hortos pariter ac in ipsis multa notabilia aedificia inveniuntur. Vivarium leoninum est domus saepta a Rudolpho II fundata, quo ferae velut leones, lycaones ursique tenebantur. Quarum leo nomine Mahomes fuit notissimus, quem Rudolpho imperatori princeps Turcorum dono dedit et cuius fata secundum Tychonis Brahe praedictum contexta fatis imperatoris fuisse traduntur. Postea tigres, lynces, vulpes et lupi commemorantur.
Praeter alia in hortis aedificia ac opera (Villa praesidentium, Fons cum statuis puerorum et leonum ludentium, etc.) Domus ad lusus pilares, Statuae Noctis, et Hortense ad arancias colendas tepidarium inter praestantissima numerantur.
Domus ad lusus pilares e saeculo sexto decimo columnis proceris et pulcherrimis graphio scriptis ornata est. Sunt ibi allegoriae septem artium liberalium (grammatica, rhetorica, dialectica; arithmetica, geometria, musica, astrologia), quattuor elementorum (terra, aer, ignis, aqua) et virtutum (prudentia, temperantia, fortitudo, iustitia, fides, spes, charitas).
Iam temporibus Rudolphi enim diversa poma in Hortensi ad arancias colendas tepidario colebantur, velut aranciae, mala Punica, fici etc. Hodierni Hortensi tepidarii, mirabilis architecturae operis, autrix est Eva Jiřičná.
'''IX. Giardinetto' sive Hortulus iucundus (sit venia verbo!) summo in fine Hortorum regis situs est, post quem Domus deliciarum'', insigne architecturae opus, splendet. Medio in hortulo fons mirabilis Canens dictus conspicitur. Qui 'canens' dicitur ex hac ratione: aqua e pupuli tuba saliens in lancem parvam infra positam fluit, et inde margine superato in lancem maiorem et inferiorem transfluit. Quo motu in lancis marginibus tacitus quidam tamquam tintinnabulorum sonitus oritur qui audiri potest.
Domus deliciarum sive Domus Annae Reginae, cuius parva pictura in fronte aedificii invenitur, purissimum Italicae artis renatae trans Alpes opus esse creditur. Anno 1560, aedificium perfectum est permultisque picturis secundum Ovidi Metamorphoses, Livi Historiam etc. adornatum. Temporibus Rudolphi pinacotheca intus erat nec non specula astronomica, ubi imperator astrologiae admodum deditus caelum nocturnum observabat sperans se sua fata perspecturum.
Timotheus Ioannes Russert
Timotheus Ioannes Russert, Alter (1950–2008 ), fuit actorum diurnorum scriptor praecoque Americanus, qui Meet the Press (Prelo Te Offer), disputationem televisificam apud NBC, plus quam sedecim annos duxit. Caput officinae Vasingtonianae pro NBC News, Tim Russert, disputationem televisificam apud MSNBC, omni septem dierum spatio ordinavit.
Vita
Natus est Bufali in Novo Eboraco die 7 Maii 1950, Hibernianorum Americanorum filius. Alumnus Scholae Canisius Bufali fuit, et educatus est a Iesuitis apud Universitatem Ioannes Carroll et Collegium Legitimum Cleveland-Marshall in Universitate Civitatis Cleveland. <!-- Russert commented on Meet the Press that he went to Woodstock "in a Buffalo Bills jersey with a case of beer." Russert was admitted to the bar in New York and the District of Columbia. He served as counselor in New York Governor Mario Cuomo's office in Albany in 1983 to 1984 and was chief of staff to Democratic Senator Daniel Patrick Moynihan from 1977 to 1982. While in law school, an official from his alma mater, John Carroll University, called Russert to ask if he could book some concerts for the school as he had done while a student. He agreed, but said he would need money because he was running out of money to pay for law school. One concert that Russert booked was headlined by a then-unknown singer, Bruce Springsteen, who charged $2,500 for the concert appearance. Russert told this story to Jay Leno when he was a guest on the The Tonight Show on NBC on June 6, 2006 On September 28, 2007, Springsteen and the E Street Band played live on the Today show in Rockefeller Plaza, and Russert could be seen listening to the music in casual dress toward the front of the stage.
left|thumb|Russert with his trademark white marker board.
Career
Russert graduated from law school and worked on New York Democrat Daniel Patrick Moynihan's Senatorial campaign in 1976. He worked on New York Democrat Mario Cuomo's gubernatorial campaign in 1982. Russert was hired by NBC at their Washington Bureau in 1984. He arranged for Pope John Paul II's first interview on American television in 1985. He became Washington Bureau Chief in 1988.
Russert calculated possible United States Electoral College outcomes on a marker board on the air during NBC's coverage of the 2000 U.S. presidential election. Russert again accurately predicted the final battleground of the presidential elections of 2004: "Ohio, Ohio, Ohio." On MSNBC's show Tucker, Russert predicted the battleground states of the 2008 presidential election would be New Mexico, Colorado, Arizona, and Nevada, saying, "If Democrats can win three of those four, they can lose Ohio and Florida, and win the presidency." He often moderated political debates.
A marker board was a recurring prop used by Russert during NBC election night broadcasts.
An avid fan of the Buffalo Bills American football team, Russert usually closed Sunday broadcasts during the football season with some type of pro-Bills comment. He sometimes ended his show by mentioning the successes of Boston College football, baseball, and hockey.-->
Russert Big Russ and Me, biographiam, scripsit anno 2004. Proximo anno, edidit Wisdom of Our Fathers: Lessons and Letters from Daughters and Sons, litterarum scriptarum ab hominibus qui primum librum legerant congeriem.
Russert breviter in Homicide, ludo scaenico televisifico, se ipsum egit.
Mors
Partem disputationis televisificae Meet the Press pelliculā referens, Russert concidit et statim mortuus est in officina sua Vasingtoniae die 13 Iunii 2008. Cognitum causae nondum habetur.
Patricius Stewart
Patricius Stewart (natus in Mirfield iuxta Dewsbury Isuriae die 13 Iulii 1940), alumnus Bristol Old Vic Theatre School, est theatralis et televisionis histrio Britannicus. In serie televisuali I, Claudius (1976) partes Seiani egit, at partes Karla in seriebus Tinker, Tailor, Soldier, Spy (1979) et Smiley's People (1982).
Bibliotheca Nationalis Australiae
Bibliotheca Nationalis Australiae est maxima bibliotheca referentiae in Australia, quae secundum Actum Bibliothecarum Nationalium (National Library Act 1960  ) officium habet "collectionis nationalis materiarum bibliothecarum propriarum tenendarum et excolendarum, amplá materiarum bibliothecarum propriarum ad Australiam et Australianos pertinentium collectione inclusá." Quae collectio 6 496 772 res annis 2012 et 2013 comprehendit, cum 15 506 metris manuscriptorum. Bibliotheca Parkes in vico Canberrae in Territorio Capitali Australiano sita est. Inter res quas bibliotheca colligit sunt libri, magazinae, picturae, photographemata, tabulae geographicae, partiturae musicae, manuscripta, historiae orales, situsque interretiales.
Bibliotheca Nationalis Australiae, quamquam per Actum Bibliothecae Nationalis 1960 rite sanctum constituta, quasi bibliotheca nationalis fuerat, contra solum bibliothecam parlamentariam paene ab initio. Bibliotheca Parlamentaria Australiae anno 1901 constituta est ad Parlamentum Foederale Australiae nuper creatum adiuvandum. Ab initio, Bibliotheca Parlamentaria Australiae collectionem vere nationalem excogitare debuit. Consilium Bibliothecae Parlamentariae Coniunctum anno 1907, rogatore Friderico Gulielmo Holder Equite praeside, propositum Bibliothecae Parlamentariae Rei Publicae sic definivit: "Consilium bibliothecae exemplar prae se aspicere pergit, pro tempore cum Parlamentum in capite foederali constitutum sit, magnae bibliothecae publicae exstruendae, illius clarissimae Bibliothecae Congressionalis Vasingtoniae similis; talis quidem bibliotheca, ut nationis Australianae digna erit, domus litterarum, neque civitatis, neque aetatis, sed mundi, atque aeternitatis."
Praesides bibliothecae
Homines sequentes director generalis vel aliter creati sunt:
Campanini-Carboni
Campanini-Carboni: vocabolario latino-italiano italiano-latino editum est anno 1961. Recentiores editiones sunt:
Natalia Richardson
Natalia Richardson, Anglice Natasha Jane Richardson (nata Londinii die 11 Maii 1963; mortua in urbe Novi Eboraci die 18 Martii 2009), actricis Vanessae Redgrave et moderatoris cinematographici Antonio Richardson filia, fuit actrix cinematographica, sicut et soror eius Joely Richardson. Alumna est Lycei Francici Londiniensis et Scholae Centralis Artium Rhetoricae et Scaenicae.
Dominicus Monaghan
Dominicus Monaghan, vulgo plenius Dominic Bernard Patrick Luke Monaghan (Berolini natus die 8 Decembris 1976) est histrio Britannicus qui inter alia notus est quia in serie pellicularum Dominus Anulorum ut persona Meriadoc Brandybuck egit.
Henricus Pelham
Vita
Inter administrationem eius anno 1752 Regnum Britanniarum calendarium Gregorianum accepit.
Lucius Caesius Martialis
Lucius Caesius Martialis (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Anno 57 mensibus Iulii ad usque Decembrem consul suffectus erat.
Augustinus Cantuariensis
Augustinum misit Gregorius Magnus papa in Cantuariam, ubi Anglosaxones fidem Christianam docuit. Et factum est postquam Cantuaria est sedes Archiepiscopi Cantuariensis, primatis omnis Angliae, dux Ecclesiae Anglianae et totius orbis Communionis Anglicanae. Augustinus Ecclesiam Cathedralem Cantuariensem aedificari iussit.
Augustinus, cuius natalis dies ignotus est, Romae in Lateranensi coenobio monachus, regis Cantiae rogatu, cuius uxor Christiana erat, a Gregorio Magno Papa, anno quingentesimo nonagesimo septimo, cum sociis monachis fere quadraginta in Britanniam missus est. Propter ea, quae de Britannis audivit, parum defuit, ut a proposito opere desisteret; animo tamen recreato, opus aggredi constituit. Ab Ethelberto rege Cantuariam vocatus cum sociis, prope eam oratorium exstruxit. Caelestis doctrinae praedicatione plerosque insulanos ac regem ipsum ad Christianam fidem perduxit, summa cum laetitia Berthae regis uxoris, quae Christiana erat. Iussu Gregorii Papae ordinatus episcopus, sedem Cantuariensem instituit, et ab eodem Pontifice usum pallii cum facultate hierarchiae in Britannia instituendae obtinuit. Demum cum Mellitum Londinensi ecclesiae praefecisset, Iustum Roffensi et suae Laurentium, in caelum migravit die septimo Kalendas Iunias, circa annum sexcentesimum quintum, et sepultus est in monasterio sancti Petri, quod exinde Cantuariensium antistitum et aliquot regum conditorium fuit.
Gulielmus Boyd
Gulielmus Boyd (Anglice William Boyd, Glasgoviae natus die 28 Augusti 1968) est histrio Britannicus, accurate Scoticus, qui notus est quia in serie pellicularum de domino anulorum partes Peregrini Took egit.
Mauritius Duverger
Mauritius Duverger (natus die 5 Iunii 1917 Engolismae Francia; mortuus die 17 Decembris 2014) fuit iuris consultus, rerum politicarum studiosus, et scriptor Francicus. Ipse ab anno 1989 usque ad annum 1994 etiam legatus populi in Parlamento Europaeo Factionis socialisticae Europaeae fuit.
Ananda Mahidol (rex Siamensium)
Ananda Mahidol (อานันทมหิดล; natus 1925; a seipso seu ab alio quodam anno 1946 necatus) fuit ab anno 1935 usque ad obitum rex Siamensis. Fuit filius principis Mahidol Adulyadej (eaque re nepos regis Chulalongkorn) uxorisque suae Srinagarindrae. Rege Prajadhipok regnum anno 1935 abdicato, Ananda Mahidol eo successit; quo mortuo regnum suscepit frater Bhumibol Adulyadej.