cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haitia
Historia
Anno 1986, Baby Doc iustitium decrevit. Multitudines civium reclamantium roboratae sunt et is cum sua familia in Franciam fugit, in suo munere Generalem Henricus Namphy deponens. Comitia habita sunt ubi Leslius Manigat electus est, liti cum magna abstentione. Leslius Manigat e Februario in Iunium anni 1988 gubernavit, ubi ex officio ab Henrico Namphy amotus est. Post tres menses, alia subitanea rerum conversio in potestate praesidialium custodum ducem, Generalem Prosperum Avril deposuit.
Hypseleotris tohizonae
Hypseleotris tohizonae est piscis familiae Eleotridarum, in Madagascaria endemicus, ubi in fluminibus habitare solet. Haec species 10 cm longa esse potest.
Haitia
Historia
Iulio anni 1993, Radulphus Cedras et Ioannes Bertrandus Aristide foedus Novi Eboraci obsignaverunt, sacientes ut constitutionalis gubernatio rediret et Vires Armatae reformarentur. Octobri anni 1993, attamen, paramilitares circuli quin Civitatum Foederatarum milites, Consociationis Nationum Vis Pacis sodales, in terram exponerentur impedivere. Magnus Haitianorum profugorum in Civitates Foederatas ingredi conatorum numerus Civitatum Foederatarum pressionem pro Ioannis Bertrandi Aristide reditu augere fecit. Maio anni 1994, Concilium Salutis Consociationis Nationum totas oeconomicas sanctiones reipublicae decrevit. Consilium militare in possessionem praesidatus civilem, Aemilium Jonassaint, usque ad notata comitia Februarii anni 1995 misit. Civitates Foederatae actum illegalem denuntiavit. Iulio Consociatio Nationum militarem interventum, a Civitatibus Foederatis ductam, auctorizavit. Aemilius Jonassaint iustititum Kalendis Augustis decrevit.
Septembri mense anni 1994, multinationalis vis, a Civitatibus Foederatis ducta, in Haitiam ingressa est ut Ioannes Bertrandus Aristide in possessionem praesidatus denuo mitteretur. Haitiani militares duces se suis muneribus abdicavere et eorum crimen abolitum est. Aemilius Jonassaint praesidatum Octobri reliquit et Ioannes Bertrandus Aristide rursus civitatem cum destructa oeconomia propter commerciales sanctiones et intestinos tumultus recepit.
In perihodon inter annos 1994 et 2000, neglectis progressibus velut democratica praesidum electione, Haitia se in crises mergebat. Ob instabilitatem, ingentes politicae emendationes perfici nequivere. Parlamentaria et praesidialia comitia anni 2000 Ioannis Bertrandi Aristide et eius factionis adulterationis suspicione nota sunt. Quod dialogo inter gubernationem et oppositionem nocuit. Anno 2003, oppositio pro Ioannis Bertrandi Aristide renuntiatione clamare coepit. Caribaica Communitas, Canada, Unio Europaea, Francia, Societas Civitatum Americanarum et Civitates Foederatae se velut mediatores obtulerunt. Interea, oppositio intercursus propositiones confutavit, quod crisin graviorem fecit.
Februario anni 2004, antiqui Haitiani exercitus sodales, Patrui Caci, militarem tumultum in Gonayvibus (Francice Les Gonaïves; Haitiane Gonayiv) inchoavere, qui per alias urbes insequentibus diebus fusus est. Gradatim, rebelles in Haitiae Septemtrionem dominati sunt. Neglectis diplomaticis conatibus, armata oppositio itineri in Portum Principis minata est ubi defensio pro Ioanne Bertrando Arisitide parabatur.
Ioannes Bertrandus Aristide, invitus, a militibus Civitatum Foederatarum 29 Februarii detractus est, unde asylum in Africa Australi assecutus est. Secundum constitutionalis successionis regulas, Tribunalis Supremi (Francice Cour Suprême) praeses, Bonifacius Alexandre, praesidatum interim cepit et statim Consociationi Nationis fidem imploravit ad confirmandam pacificam constitutionalemque politicam transitionem et ad intestinam securitatem servandam. Hoc sensu, Concilium Salutis Vim Multinationalem Fiduciariam (Anglice MIF), a Brasilia ductam, mittere probavit, quae prompte explicata est.
Geographia physica
Haitinanum territorium praesertim Occidentali insulae Hispaniolae parte constituitur, quae etiam "Terra superior sive montana" nuncupatur, et cui aliquot insulae et archipelaga adduntur inter quas:
"Terrae montanae" prominentia generatim abruptis montibus cum parvis litoralibus planitiebus et vallibus constituitur. Velut totius insulae, Reipublicae Haitianae prominentia duobus praecipuis montium iugis formatur; alio Septemtrione et alio Meridie. Septemtrionsli in eo Iugum Alti Cacuminis, Iugum Montium Nigrorum, et Iugum Mathaeorum (Francice chaîne du Haut-Piton, massif des Montagnes Noires, et chaîne des Matheux, respective), dum meridie in eo Cacumen Sellae (Francice Pic la Selle et Haitiane Pik Lasel) et Mons Hottae (Francice massif de la Hotte) eriguntur.
Marcus van Rooij
Marcus van Rooij, Lovaniensis, est scriptor latinus natione Belga.
Haitia
Geographia physica
Neglecta magnarum scalarum desilvatione in Haitia super totum nationale territorium, Haitia nemorosas zonas adhuc possidet quae in vicinam Reipublicae Dominicanae civitatem extenduntur. Sic ad ambas civitates Pinetum Hispaniolae, cacuminis Sellae, et montis Hottae partem adhuc tegens, pertinet.
Marcus van Rooij
Verba eius in Melissa legi possunt.
Haitia
Geographia physica
Media et orientalis Hispaniolae pars magnum oropedium format. Praecipuum Haitianum flumen Artibonitum (Francice Artibonite; Haitiane Latibonit).
Haitia (velut relicta Hispaniola insula) in sismice activa zona invenitur, inter duas laminas tectonicas; Boreoamericanam Septemtrione et Caribicam Meridie, quod hanc civitatem imprimis vulnerabilem motuum terrae facit. Pridie Idus Ianuarias is maximus motus terrae nunquam censitus hac in civitate revelatus est, praesertim capitis Portus Principis regionem vastans et amplius 200 000 interfectorum et milliones tecti indigorum faciens.
Clima
Clima est tropicum. Tempus pluviarum ex Aprili in Iunio et postea ex Octobri in Novembrem extenditur. Tempus huracanorum ex Iunii mense usque ad Septembrem mensem extenditur.
Civitas adsidue ponderis praecipitationes et huracana patitur. Huracani Jeanne, Haitiam Septembri mense anni 2004 devastantis, provisoria ratio amplius 1160 interfectorum et 1250 abitorum fuit. Procellae effectus graviores iam difficiles condiciones vitae hac in republica fecere: 170 000 hominum nihil manducandi aut potandi habebant et pleraeque musae typhone deletae erant, cum civitas pluvias diluvianas Maio mense anni 2004, 1220 hominum necantes, iam passa esset.
Demographia
Quamquam Haitianae mediae propemodum 350 hominum pro chiliometro quadrato (904 pro milia passuum quadratorum). Incolae praesertim in urbanis zonis, planitiebus litoralibus et vallibus densantur. Haitianorum incolarum numerus circiter 9,8 milliones secundum Consociationis Nationum aestimationes anni 2008 cuius dimidium ab iuvenibus minus quam 20 annos natis constituitur. Primus formalis census, anno 1950 factus, incolarum 3,1 milliones esse monstravit. Haitia maximum indicem fertilitatis in Hemisphaerio Occidentali habet.
Mulati Haitiani opulentissima Portus Principis suburbia velut Petionvillam (Francice Pétionville; Haitiane Petyonvil) et Censcoffum (Francice Kenscoff; Haitiane Kenskòf) incolunt. Quorum multi in Austroccidentalibus regionibus nati sunt, inter quas Iacmelia (Francice Jacmel; Haitiane Jakmèl), Caies (Francice Les Cayes; Haitiane Okay) et Cabellio. Per coloniales annos maior Europaeorum proportio hac in area fuit quam in Septemtrione, qui plus separabatur, minores urbes habebat et se amplis satis cum magna Afrorum quantitate in servitutem redacta dedebat. Aliqui satorum Albi domini patresque suorum filiorum (et aliquando filiarum) educationem firmavere, adhuc mittendis eis in scholas in Franciam. Aliqui mulati plurimas opes capitales construere potuere quam ei in Septemtrione, plerique ex Africae originis. Praeterea, libera coloris gens (sive mulati) plurima civilia iura habebat quam Afri qui liberi erant. Per rebellionis tempus, numerosi docti mulati erant qui civitatis domi nationis pars facti sunt. Sicut pleraeque Latino-Americanae civitates, regula unius guttae quae Africos atavos in Haitia spectet non est.
Diaspora Haitiana
Milliones Haitianorum peregre vivunt; praesertim in America Septemtrionali: in Republica Dominicana, Civitatibus Foederatis, Cuba, Canada (praecipue in Monte Regio) et insulis Bahamensibus. Alii Haitiani aliis in civitatibus vivunt inter quas Francia, Antillae Francicae, insulae Turcenses et Caicenses, Venetiola et Guiana Francica. 600 000 Haitianorum in Civitatibus Foederatis, 100 000 in Canada et 800 000 in Republica Dominicana esse aestimatur. Haitiana communitas approximatum 80 000 numerum attingit et adhuc 80 000 Haitianorum in insulis Bahamensibus vivunt. Consociationis Nationum internuntius Octobri anni 2007 phyletismum contra Nigritas generaliter et contra Haitianos specialiter per omnia Dominicanae societatis segmenta divulgari invenit.
Linguae
Unae duarum linguarum publicarum in Haitia lingua Francica est, quae praecipua scripta, in scholis locuta et administrative auctorizata lingua. Qua plerique docti Haitiani et campus negotiorum quoque loquuntur. Secunda nuperrime ad normam redacta lingua creola Haitiana est, qua propemodum omnes Haitiani loquuntur. Lingua Haitiana linguarum creolarum in Francica fundatarum una est, quae quoque tum Hispanica tum Taina linguis affecta est. Lingua Haitiana arte conexa cum lingua creola Ludoviciana est. Magna Haitianorum pars etiam Hispanice loquuntur, quamquam Hispanica non lingua officialis est.
Religio
Haitia valde Christiana civitas est, cum Catholicismo Romano ab 80 centesimis Haitianorum culto. Protestantes circiter 16 centesimas Haitianorum constituunt. Vuduismus Haitianus, Novi Mundi Afro-diasporica fides unica reipublicae, adhuc a duabus tertiis partibus Haitianorum colitur. Religiosa praxis crebro per Haitiam et diasporam extenditur et ei qui migravere cum familia trans religionem interagunt.
Civilitas
Haitiana gubernatio semipraesidialis respublica, pluriforme multifactionale systema est, ubi Praeses Haitiae dux civitatis, popularibus comitiis directe electus, est. Primus minister velut dux Gubernationis agit et a praeside designatur, electus e maioritaria factione in Conventu Nationale. Potestas exsecutiva a praeside et primo ministro exercetur qui ambo gubernationem constituunt.
Potestas legisfera tum a gubernatione tum a duabus Conventus Nationalis cameris tenetur. Gubernatio unitarie conformatur, ita media gubernatio potestates departimentis sine constitutionali assensionis necessitate "delegat." Praesens Haitiani politici systematis structura in Constitutione Haitiana diei 29 Martii anni 1987 ponitur. Praeses est Renatus Préval.
Haitiana civilitas contentiosa fuit. Plerique Haitiani conscii sunt Haitianae historiae velut unicae reipublicae in Hemisphaerio Occidentali prosperam servorum rebllionem expertae. Ex altera autem parte, longa dictatorialis oppressionis historia, inclusis Francisci Duvalier et sui filii Ioannis Claudii Duvalier, civitatem significative affecit. Francia et Civitates Foederatae Haitianae civilitati saepe intervenerunt a republica condita, aliquando alia factione rogante sive aliquando alia. Ianuario anni 2010, adhuc 10 000 copiarum Civitatum Foederatarum in Haitiam terrae motu percussam missae sunt.
Urbs Sol (Francice Cité Soleil; Haitiane Site Solèy), Haitiana maxima tuguriopolis in capite Portu Principis, "periculosissimus locus in Tellure" a Consociatione Nationum nuncupata est. Tuguriopolis antiquo Haitiano Praeside Ioanni Bertrando Aristide faventium arx est, qui, secundum BBC, "Vires Civitatum Foederatarum de eo movendo e munere accusavit." Haec accusatio a Civitatibus Foederatis velut "absurda" reiecta est.
Secundum Indicem Perceptionum Corruptionis, Haitia peculiariter magnum corruptionis indicem habet.
Divisio administrativa
Haitia in departimenta decem divisa est quae sunt inferiora;
Departimenta vicissim in 41 circumdaria et 133 communia divisa sunt, quae ut secundi et tertii gradus administrativae divisiones merent. Inferiora circumdarita sunt:
Oeconomia
Saeculo duodevicensimo, Haitia, tunc "Sanctus Dominicus" (Francice Saint-Domingue) a Francicis nuncupata et gubernata, properrima colonia in Mundo Novo erat. Cuius solum valde uberrimum magnam fructuum copiam edebat et milia Francicorum colonorum attraxit.
E colonizationis tempore Haitia, oeconomiam primariam possidebat. Excellentis qualitatis saccharum edebat, quod cum Brasiliensi saccharo saeculo septimo decimo contendit et quod iuxta cum tota Antillarum productione ut Brasiliense saccharum in Europa depretiaretur fecit. Post aliquot dictatorialia regimina, hodie eius praecipuus fructus exportationis adhuc saccharum est, praeter fructus alios inter quos banana, mangus, maizum, batata, legumina, tubera inter multa alia.
In praesenti oeconomia prolapsa et eversa invenitur. Respublica maxime pauperrima manet, quae pauperrima in America est, cum 45.2 centesimis incolarum illitteratorum et cum exspectatione vitae solum 60,9 annorum. Eius reditus pro capite valde minima est.
Cultura
Haitia longam et narratam historiam habet, et quamobrem copiosam culturam retinet. Haitiana cultura praesertim Francicorum Africorumque et autochthonum Tainicorum elementorum mixtio cum minore colonialis Hispanicae pondere est. mores publici essentialiter culturalium credibilium temperies sunt quae ex variis ethnesi insulam Hispaniolam incolentibus derivata sunt. In fere omnes hodiernae Haitianae societatis aspectus, nihilominus, Europaea et Africa elementa dominahtur. Haitia in mundo ob suam distinctivam artem, praecipue picturam et sculpturam, praeclara est.
Haitiana musica praecipue Europaeis colonialibus ligaturis et Africa migratione (per servitutem) afficitur. Europaeae colonizationis casu, musicum pondus praecipue e Francica derivatum est, quamquam Haitiana musica significative ab Hispanophonicis vicinis, Republica Dominicana et Cuba affecta est, quarum Hispanice infusa musica multum publicis musicis generibus quoque contribuit. Inter musicae modos Haitianae nationi unicos musica ex Vuduisticis caerimonialibus moribus deducta est. Rara (Francice et Haitiane rara) pompica musica, trobatorum balladae et ferociter popularis compassus (Francice compas; Haitiane kompa). Compassus complex, permutans musica ex Africis rhythmis et Europaea atrii saltationibus surrecta, mixta ad Haitianam medii ordinis culturam, est. Expolita musica est, canta cum fultura typici (Hispanice típico) et meringinis Haitiani (Francice méringue; Haitiane mereng) (meringini Dominicano, Hispanice merengue dominicano, arte conexi) velut basico rhythmo. Haitia musicam in magnetophonio incisam usque ad annum 1937 non habebat, ubi Jazz Guignard haud commercialiter in magnetophonio incisus est. Populo gratissimorum Haitianorum artificum unus Wyclef Jean est. Cuius musica aliquod hiphop mixtum ad musicam totius terrarum orbis est.
Luculenti colores, ingenuus conspectus et callidus humor artis Haitianae proprii sunt. Inter crebras res propositas magni delectabilesque cibi, caesariata topia, mercatoriae activitates, silvestria animalia, ritus, saltationes et dei sunt. Artifices crebro de fabellis. Homines velut animalia induuntur et animalia in homines vertuntur. In illiterata terra, symbola magnum significatum adipiscuntur. Exempli gratia, gallus crebro Ioannem Bertrandum Aristide et ruber et caeruleus Haitiani vexilli colores crebro eius factionem Labinam Nivis (Haitiane Lavalas) repraesentant. Plurimi artificum recemi in picturae "scholis", sicut schola Capitis Haitiani, quae quotidianae vitae urbanae depictionibus decribitur, schola Iacmeliensis, quae istius litoralis urbis abruptos montes et sinus reddit aut schola Sancti Solis, cuius propriae abstractae humanae formae sunt et quae Vuduistico symbolismo valde afficitur.
Gastronomia Haitiana e nonnullis culinariis modis e diversis historicis ethnesi orta est quae Occidentalem insulae Hispaniolae portionem incoluere, scilicet e Francicis, Afris et Tainis Amerindis. Haitiana gastronomia similis reliquarum Latino-Caribicae (scilicet Hispanophonicarum et Francophonicarum nationum Antillarum) est, nihilominus nonnullis modis a suis simillimis differt. Eius primarium pondus e gastronomia Francica et gastronomia Africa derivatur cum notabilibus derivationibus ex autochthonibus Tainis et ex Hispanica culinaria arte. Quamquam similis aliorum modorum coquinandi in regione, solum singularitatem nativam nationis et appellationem multis salutatoribus in insulam fert. Haitiani crebro capsicis et aliis saporibus gravibus utuntur. Cibi liberaliter condiri solent et quamobrem Haitiana gastronomia moderate aspera, nec mitis nec nimium calida esse solet. In republica, nihilominus, multa adventiciae originis negotia collocata sunt aliquas adventicias gastronomias in praecipuarum consuetudinum culturam introducentia. Adaptationis anni ut haec gastronomiae (v.g. Mediterraneo-Orientalem ex Arabica migratione in Haitiam) in Haitianam gastronomiam mergerentur fecerunt. Oryza et fabae nonnullis dissimilibus modis per civitatem, loco neglecto, manducantur, cibus civitatis factae. Quae alimentum basicum formant, quod in plurimo amylorum consistit et multum carbonum hydratorum continet. In rurallimis areis, alii cibi maiore gradu manducantur. E quibus unus maizum molitum (Francice mais moulu) est, quod comparabile farinae maizi est quod manducari potest cum embamma ciceris (Francice sauce pois), embemma fabicum factum ex uno plurimorum generum fabarum inter quas phaseli, pictae aut cicera aut caiani. Maizum molitum (Francice mais moulu) cum aut sine pisci (crebro lutiano campechano) manducari potest, secundum personalem praepositionem. Inter plantas quibus multi Haitiani cibi utuntur lycopersicum, origanum, brassica, persea Americana et capsicum annuum excellunt. Est popularis cibus banana pensa (Francice banane pésée), compressa musae paradisiacae segmenta in oleo soiae fricta (tostones, Hispanice tostones, in Republica Dominicana et Portu Divite nuncupata). Tum velut merenda tum cibi pars manducatur, crebro cum tassoto et grioto, quae valde fricti capra et suilla respective (Francice tassot et griot, respective) sunt.
Pediludium est ars athletica populo gratissima in Haitia, quamquam canistriludii popularitas crescit. Centenae parvarum pediludicarum societatum locali gradu contendunt.
Andreas de Bülow
Andreas de (Theod.: Andreas von) Bülow (natus 17 Iulii 1937 Dresdae)  vir publicus Germaniae et sodalis SPD est.
Familia et Iuventus
Patria familiae suae Megalopolis erat. Parentes de Bülow musici fuerunt. Ipse, postquam Dresda 14 Februarii 1945 Bello Orbis Terrarum II deleta est, cum parentibus primo in Thuringiam, deinde Heidelbergam fugit. Ibi anno 1956 maturitatem adeptus est.
Munus
De Bülow Heidelbergae et Monachii iurisprudentiae studebat atque anno 1960 primam, anno 1964 secundam probationem accepit. Stipendio instituti Fridericus Ebert in CFA studiorum causa iter fecit. Anno 1966 minister publicus Badeniae-Virtembergiae factus, anno 1969 doctor iurisprudentiae promotus est.
Familia
De Bülow maritus est atque quattuor filios habet.
Cursus honorum
Anno 1960 de Bülow sodalis SPD factus, anno 1969 primo legatus Dietae Foederalis Germaniae electus est. Annis 1976 - 1980 secretarius statalis in Administerio Foederali Defensionis Publicae fuit. 6 Novembris 1980 ab Helimuto Schmidt cancellario foederali Administer Foederalis Scientiae factus est. 1 Octobris 1982 de Bülow a magistratu dimissus est, cum Helimutus Kohl (CDU) cancellarius foederalis electus esset. Ad annum 1994 de Bülow in parlamento Theodisco mansit.
Diurnarius
Postquam Dietam Foederalem reliquit, de Bülow diurnarius laborat, praesertim de labore de criminibus vigilum tectorum scribit.
Leonardus Sandri
Leonardus Sandri (natus in Bonaëropolis die 18 Novembris 1943) fuit alumnus Universitatis Catholicae Argentinae et Pontificii Collegii Pii Latinoamericani; laureatus estapud Gregorianam et Pontificiam Academiam Ecclesiasticam. Est archiepiscopus titularis Aemonae; die 9 Iunii 2007 praefectus Congregationis pro Ecclesiis Orientalibus a papa Benedicto XVI factus est ac die 24 Novembris 2007 ab eodem cardinalis diaconus creatus est, titulo Ss. Blasii et Caroli ad Catinarios.
Ab anno 1997 usque ad annum 2000 Sandri fuit nuntius in Venetiolam et postea in Mexicum. Die 16 Septembris 2000 substitutus Secretariae Status factus est. Vesperi die 2 Aprilis 2005 Leonardus Sandri orbi mortem papae Ioannis Paulus II nuntiavit.
Sandri conclavi mense Martio 2013 adfuit, quod Georgium Marium Bergoglio papam creavit.
Manuel García Prieto
Manuel García Prieto marchio de Alhucemas (natus Asturicae Augustae die 5 Novembris 1859; Fani Sancti Sebastiani mortuus die 15 Septembris 1938) fuit iuris consultus, politicorum peritus et Hispaniae primus minister.
Canne al vento
Canne al vento  titulus est mythistoriae fabulae a Gratia Deledda, clara scriptrice Italica scripta qui paupertatem, honorem et superstitionem describat sub ciucumiectis progressu industrializationis. Et personae cum superbia et melancholia agere scribatur.
Liber, cuius gratia anno 1926 Gratia Deledda Praemium Nobelianum Litteraturae accepit, anno 1913 primus editus est.
Mars Bar Frictum
Hoc cibum in popinis Scotiae ortum est delectamentum, sed mox eius fama crevit ut vulgo adpeteretur. Nuntii hoc signum esse victus mali quo Scotii fruuntur nuntiaverunt, sed eius famam ita latior diffunderunt.
Claudius Piga
Claudius Piga, natione Italus, est doctor machinarius, physicus, peritus typographiae, historicus artis typographicae atque scriptor latinus.
Fatma 75
Fatma 75 pellicula Tunesiana est a Salma Baccar anno 1976 ducta.
Haec pellicula est prima a muliere in Tunesia ducta. In hac pellicula, problemata vitae et difficultates mulierum Tunesiae et omnis Orbis Arabici enarrata sunt.
Hi sunt principales histriones qui agunt in pellicula:
Imperium Russicum
Imperium Russicum seu Rossicum (Russice Российская империя, tr. Rossijskaja imperija) fuit imperium a Russia ab anno 1721 ad annum 1917 temperatum.
Caput imperii erat Petropolis. Terra illa monarchia, domus regnatrix Romanovia fuit. Principalis ecclesia fuit Ecclesia Orthodoxa Russica, ab imperatore per Synodum administrabatur. Lingua Russica fuit lingua publica.
Plus 100 gentes imperium incolerunt; secundum censum anni 1897 63 centesimae incolarum (117.9 decies centena milia hominum) fuerunt "Russi" (Rutheni) in notione temporis illius (quorum 43 centesimae Rutheni (Russi) Maiores, i.e. Russi in notione hodierna; 18 centesimae Rutheni (Russi) Minores; 4 centesimae Rutheni (Russi) Albi fuerunt).
Historia Imperii Russici
Anno 1721, Petrus I Magnus, tzar Russiae, se imperatorem edixit, et terra Imperium Russicum facta est. Post mortem Petri Magni, interregnum factum est.
Tempore regiminis Elisabethae filiae Petri I (imperatricis ab anno 1741) Universitas Moscuensis condita est. Imperium Russicum contra Prussiam bellabat.
Tempore regiminis imperatricis Catharinae II (1762–1796) Ruthenia Alba, Lituania (quae partes Poloniae fuerunt) et Crimaea partes Imperii Russici factae sunt. Russia contra Turciam (Imperium Ottomanicum) bis prospere bellabat (in quibus bellis dux militaris Alexander Suvorov gloriam meruit).
Anno 1812 Francia invasit, populus Russiae patriam suam defendit (cum Michaele Kutuzov duce militari clarissimo). Anno 1813 Francia bellum, Bellum Patrium nominatum, perdidit.
Nebula (astronomia)
Nebulae (cf. Graece νεφέλη, Latine nubes) in astronomia olim omnes res lucentes vocabantur, quae non ut stellae punctum, sed aream tegant. Inter eas etiam galaxiae et cumuli stellarum erant, quippe qui sine telescopio speciem maculi nebulosi praebeant. Qui usus vetus adhuc in nonnullis nominibus velut in nebula Andromedae (M31) inve nebula Trianguli (M33) valet.
Imperium Russicum
Historia Imperii Russici
Anno 1815 maxima pars Poloniae territorium Russiae facta est.
Nebula (astronomia)
Hodie autem nomen nebulae reservatum est nubibus inter stellas sitis quae e pulvere vel gasis exstent. Secundum lucendi genus hae dinoscuntur:
Imperium Russicum
Historia Imperii Russici
Circiter anno 1860 Kazachstania omnis pars Russiae facta est.
Anno 1864 Bellum Caucasium, quod anno 1817 incepit, finitum est.
Nebula (astronomia)
Recentior Index Barnardi est.
Imperium Russicum
Historia Imperii Russici
Annis ab 1772 ad 1867 Russia coloniam in America Septentrionali habebat, quam autem anno 1867 Civitatibus Foederatibus vendidit.
Annis ab 1877 ad 1878 Russia contra Turciam bellabat, Bulgariam liberavit.
Circiter ad annum 1885 territorium Turcomanniae pars Russiae factum est.
Annis ab 1904 ad 1905 Imperium Russicum contra Iaponiam bellabat, bellum illud perdidit.
Ab anno 1905 ad annum 1907 prima revolutio Russica erat.
Parlamentum, Duma nominatur, anno 1905 institutum est.
Anno 1914 primum bellum mundanum coepit. Russia cum Serbia, Francia, Britanniarum Regno, etc., contra Germaniam, Imperium Austro-Hungaricum, Turciam, et Bulgariam bellabat.
Revolutio Februarii anno 1917 monarchiam deiecit. Die 14 Septembris anno illo administratio temporalis Russiam rem publicam rite proclamavit.
Divisio administrativa
Anno 1708 decretum tzaris Petri I gubernia (губернии, tr. gubernii) introduxit, quo anno Russia divisa est in gubernia octo: Archangelopolitanum, Asoviense, Casanense, Ingermanlandicum (anno 1710 in Petropolitanum transformatum), Kioviense, Moscuense, Smolenscense, et Siberiense. Saeculis sequentibus tamen multa gubernia nova in Imperio Russico formata sunt. In circulos gubernia (annis ab 1719 ad 1775 etiam provinciae guberniorum) dividebantur. Praeterea, a saeculo undevicesimo regiones (области, tr. oblasti) ut subdivisiones administrativae gradus guberniorum in hoc imperio exsistebant.
Prunus persica
Prunus persica (binomen post Linnaeum ab Augusto Batsch anno 1801 statutum) est species plantarum generis Pruni in Serica alibique endemica. Propter fructum dulcem et sapidum, persicum appellatum, colitur.
Alida Valli
Alida Valli est cognomen Alidae Mariae de Altenburger baronissa de Markenstein und Freuenberg (Polae olim urbis ad Italiam pertinentis hodie ad Croatiam die 31 Maii 1921 nata; Romae die 22 Aprilis 2006 mortua) fuit actrix Italica.
La misteriosa fiamma della regina Loana
La misteriosa fiamma della regina Loana titulus est fabula ab Humberto Eco, professor philosophusque doctissimus Italicus scripta. Liber anno 2004 primus editus est. In mythistoria enarratur vita hominis qui scilicet propter ictum memoriam amisit. Domo natali redito, recordationes pueritiae suae imaginum gratia, inter quas imagines libri nuberculati La misteriosa fiamma della regina Loana sunt, lente recuperat.
Constantinus Aureavallensis
Constantinus Aureavallensis fuit abbas Cisterciensis (natus circa annum 1090 in Francia, mortuus die 8 Decembris 1145 Aureavalli). Festum est die 8 Decembris.
Constantinus fuit discipulus Bernardi Claraevallensis et prior Trium Fontium claustri. Anno 1132 primus abbas Aureavallis factus est. Sanctus cultus obiit.
Aegeus (discretiva)
Aegeus est:
Petrache Poenaru
Petrache Poenaru (natus die 10 Ianuarii 1799 in Băneşti, comitatu Vâlcea – mortuus est die 2 Octobris 1875) fuit politicorum peritus Dacoromanus et Tudor Vladimirescu socius, Poenaru etiam machinator, mathematicus et inventor fuit.
Aeolus (discretiva)
Aeolus est:
Lingua Coreana
Lingua Coreana (Coreane 한국어 Hangugeo et 조선말 Chosŏnmal) est lingua in usu quotidiano inter homines in Corea, in parte orientali Sinarum, in Iaponia, et in Media Asia habitantes. In qua cum scriptura systema Hangeul appellatur et sericorum litteras comprehendit quas hanja appellatur. Origo incerta est, sed familiam Altaicam subsummatam esse a peritis aestimatur cum lingua Iaponicae. Verborum ordo plerumque est Subiectus-Obiectus-Verbum (SOV), sed sicut Lingua Latina aliquantum liber est.
Civitas Libera Fluminensis
Civitas Libera Fluminensis sive Civitas dicta Flumen ad S. Vitum (Italiane: Stato libero di Fiume, Croatice: Slobodna Država Rijeka), fuit civitas autonoma, quae ab anno 1920 usque ad annum 1924 constabat.
Lingua Coreana
Historia
Lingua Coreana hodierna suum ducit initium a lingua Coreana media, quae autem ex lingua Coreana antiqua ducta est. Lingua Protocoreana fertur alicubi in terra Manchuriae se evoluisse. Coreanorum maiores, prout putat Whitman (1985), iam in septentrionali Coreae parte adfuerunt, dominatum super regionem paeninsulae Coreanae circa annum 300 a.C.n. extenderunt; huc accedit, quod cum agricultoribus una vivebant culturae Iaponicae Mumunensis eosdem pariter assimilantes. Inter se ambo populi affecerant, deinde effectus quidam fundatorius internam utriusque linguarum familiae varietatem imminuebat. Regna Asiae Orientalis saeculis praetereuntibus artissime coniungebantur. Urgente cibi, technologiae, culturalisque incrementi necessitate, Sinae, Corea necnon Iaponia negotia exsequebantur mercatoria ac academica. Plurimis abhinc saeculis Sinarum influxum pro maximo momento habuerunt; quandoquidem Sinae culturam excultiorem, prout duxerunt, condiderant, linguae alterorum, quos commemoravimus, graviter a prioris lingua, nempe Sinensi, affectae sunt, quae essentiam excultioris cultus ac humanitatis absorberent. Simul cultura Coreana comparate excultior apparuit cultura Iaponum. In dubium revocari nequit hic nexus, qui inter linguam Coreanam et Sinensem permanebat. Adhucusque adsunt vocabula Sino-Coreana, ut dicuntur, quae in Sinensium lingua radicescunt.
Civitas Libera Fluminensis
Iam antea urbs Tarsatica (quae etiam Flumen appellata est) plus minusve statum liberum possidebat: Anno 1779, cum urbs erat pars imperii Austriaci, decreto imperatricis Mariae Theresiae Corpus Separatum declarata est, quod statum etiam in Regno Hungariae obtinebat. Tantum inter annum 1848, cum Banus Josephus Jelačić civitatem occupavit, et 1868, cum status "Corporis Separati" redintegratus est, libertatem amiserat.
Lingua Coreana
Historia
Paginae interretiales haec in verba praebent introductionem influxus Sinensis; caeteroquin vulgo percipitur pronuntiatus verborum ex Sinis mutuatorum discrepuisse a hodierna Mandarinae linguae pronuntiatione. Quum lingua Mandarina in numerum earum linguarum referatur, quae recentissime creata est, neque eandem fuisse linguam ac linguam quam Sinenses saeculis ante adhibuerunt dici potest, mutuata haec verba enim necessario in Coreanorum lingua pronuntiatu differunt a hodierna ipsorum Sinensium lingua. Priusquam Seiong Magnus, quartus domus Chosonensis rex, creavisset scriptum Coreanum, hangeul nominatum, quondam ipsi primores classica Sinensium lingua in posterum scribebant, ii autem qui plebi adnumerabantur, litterarum inscientia laboraverunt. Diglossia facta est, in qua Sinensis necnon Coreana lingua inter sese discordarunt. In difficultatem magnam incurrebant qui Sinensium characteres in sonos Coreanae linguae adaptare temptaverint, cum ambo systemata phonetica graviter inter se differrent. Doctrina Buddhistica Sinensium lingua conscripta Coreani Iaponiae induxerunt. Academici Coreani participes erant doctrinam Buddhismi populo Iaponico instituendi.
Civitas Libera Fluminensis
Bello Orbis Terrarum Primo finito status civitatis Fluminensis quaestio internationalis factus est. Die 12 Novembris 1920 Regnum Italiae et Regnum Serborum, Croatorum et Slovenorum Rapalli conventum finibus circumscribendis signaverunt, quo utraque factio, ut liberam civitatem Fluminensem agnosceret, convenit. Civitas finem habuit anno 1924, cum Civitas Libera Fluminensis Italiae contributa est.
Lingua Coreana
Historia
Characteres Sinenses aetate Trium Regnorum in Coream una cum Buddhismi doctrina saeculo primo a.C.n. pervenerunt. Linguae ipsorum proprietati accomodabant eos, qui nomine Hanja innotescebant, primaria scriptura mansit Coreane scribendi mille saecula cum aliis scriptis phoneticis, quae serius inventae sunt velut Idu, Gugyeol sive Hyangchal. Praesertim inter eruditiores societatis Coreanae primores vigebat qui Sinensium characteribus legerent scriberentque. Praeterea plurimi regnicolae erant litterarum ignari.
Ineunte saeculo quinto decimo, Seiong ipse abecedarium excolebat, rationem quandam scribendi quae Hangul appellabatur. Sinensium scriptum ad Coreane scribendum minime idoneum putabat, propter quod illius usus admodum restricta manebat. Huius scripti Coreani, Hangeul nuncupati rationem ipse ad complendos Sinensium characteres necnon omnino subeundos designavit. Ut in documento Hunminjeongeum introduxit, eonmun (scriptura colloquendi) nuncupabatur atque rapide per regnum pervulgatum est, ut litterarum scientiam diffunderent. Hoc scripto vulgo utebantur classes societatis, quod vero a primoribus neglegebatur et despiciebatur. Quae cum ita sint, omnia documenta publica Sinensium characteribus conscribebantur. Quumque plurimi incolarum hoc non intellexissent, reges Coreani e saeculo sexto decimo interdum divulgabant notas prorsus Coreano abecedario conscriptas, additis classibus eruditione carentibus, sive agricolis sive servis.
A tempore belli Coreani, ambobus rebus publicis invicem separatis, differentia inter partem borealem et australem increvit in lingua normativa, additis variationibus pronuntiatu et vocabulario, attamen hae differentiae minores in qualibet inveniuntur dialectu, quae etiamnunc mutuo comprehensibiles sunt.
Nomina
In Corea Boreali Sinisque, lingua frequentissime Joseon-mal, officialiusve, Joseon-o vocitatum est. Quae ex appellatione Coreae (Joseon) desumebatur, quam ex domu regia Joseon retinuerant antequam Imperium Coreanum proclamatum esset, quod autem mox ab Imperio Iaponico annexum est.
Classificatio
Coreanorum linguam plerique glottologi arbitrantur linguam a vicinis suis disiunctam esse, etiamsi familiae Altaicae, hypotheseos nuper plerumque recusatae, ab illam proponentibus includatur. Linguae Khitanicae insunt vocabula Coreanorum sermoni haud dissimilia, quae in aliis linguis Mongolicis et Tungusicis minime reperiuntur, unde influxus linguae Corenae in linguam Khitanicam sequeretur.
Opinioni, quae ipsam linguam Iaponico sermoni censeat esse affinem, nonnulli diu favebant propter vocabulorum necnon grammaticarum peculiaritatum imbricationem, quam elaboravere isti, qui linguas huius regionis indagabant velut Samuel E. Martin vel Roy Andrew Miller. Sergius Starostin 25% repperit possibilium cognatorum in Indice Shwadeshico 100 vocabula continenti. In re versabantur glottologi nonnulli, Vovin incluso, argumentantes utriusque sermonis similitudines minime posse referri ad geneticam affinitatem, sed ad mutuationem maioris momenti, ad effectum talium linguarum coniunctionis, quam Theodisce Sprachbund vocitant.
Aliud theorema minus notum, quod inter Dravidianas Indiae linguas et ipsam Coreanam linguam nexum quendam sumit. Proprietates utrique sermoni communes in verborum ordine SOV se indicant; in ambobus linguis, nomina et adjectiva eandem syntaxin sequuntur, particulae nominibus postponuntur, voculae semper antecedunt modificationi subeuntia. Quamquam similitudines huius generis et casu constare potuerunt.
Australis et borealis lingua Coreana
Huius linguae sunt duo genera: alia Reipublicae Australis Coreanae, alia Reipublica Borealis Coreanae. Differentia inter eas non magna est. Populi binarum Corearum ambo genera bene intellegunt.
Vocales et consonantes
Ad consonantes exemplis illustrandos:
Grammatica
Lingua Coreana typologice est agglutinativa. Quae lingua, ut usu recepta est, novem orationis partes habere ducitur. Attributa summatim vocabula modificata praecedunt, necnon attributa verbalia subsequenter adduntur. Forma fundamentalis sententiae Coreanae est SOV, nulla pars nonnisi verbum requiritur tamquam sententiae elementum immobile, ordoque verborum tam flexibile est, sicut in aliis plerumque linguis agglutinantibus.
Manuel Allendesalazar Muñoz
Manuel Allendesalazar Muñoz (Guernicae natus die 24 Augusti 1856; Matriti mortuus die 17 Maii 1923) fuit machinator, politicorum peritus et Hispaniae primus minister.
Lingua Coreana
Grammatica
Nexus inter locutorem et scriptorem eorumque subiectum et auditores est proprietas maximi momenti in lingua Coreana. Quae conexio inter locutorem et scriptorem et subiectum referens manifesta est per honorifica, ut dicuntur, quum inter locutorem/scriptorem et auditores in loquelae gradu (sppech level) reflectitur.
Honorifica
Cum de superiori cuiusdam statu sociali agitur, ille, qui cuiquam scribit loquiturve, rite praecipuis utitur nominibus verborumve terminationibus, quibus superioritas subiecti indicetur. Statu aliquis aliquem superat, si idem est consanguineus major natu, peregrinus eiusdem maiorisve aetatis, conductor operarum, magister, emptor, sive huiusmodi. Statu aequales aut inferiores sunt ii, qui peregrini iuniores, studentes, operarii et ceteri huiusmodi sunt. His temporibus, praecipuae exstant terminationes, quae adhibentur in sententiis declarativis, interrogativis sive imperatives; tam honorificis quam usualibus.
Honorifica in Corea antiqua rigide hierarchica fuerunt. Systema ordinum statuumque socialium acrius quam nostrorum temporum usu stratificabatur. Interna systematis honorifici structura in societate traditionali florebat. Hodiernae Coreae honorifica nuperrime adhibentur, siquis quodam anima remoto congreditur.
Genus
Ut planius omnino implicationes intricatas generis intra linguam ipsam intelligamus, aspici possunt tria linguae generisque proplasmata quae adhuc usque proponebantur: proplasma lacunae, dominantiae, ac differentiae culturalis. Secundum primum proplasma, loquelam masculinam normativam esse arbitrantur, quampiamque formam hac ab norma discrepantem exiguam. Secundum proplasma dominantiae feminam ducit esse potestatis expertem propter societatem patriarchalem. Proponitur in proplasmate differentiae culturalis id, quod differentia institutionis inter virum et mulierem differentias in eorum formis explicatur. Maioris ponderis est haec proplasmata aspicere ad meliorem harum condicionum cognitionem, quae, quemadmodum sermoni uterentur, conformaverunt. Quae igitur lingua unica habebatur, quia impariter ac linguae Romanicae necnon Germanicae, genus grammaticum abest. Differentiae inter genera observantur per formalitatem, sonoritatis flexionem, optionem verborum et quae sequuntur.
Inter duos Coreanos status assymmetri eiusdem societas ad differentias praedicandas inclinat concordiae gratia. Coreani ipsi anteponunt usum terminorum propinquitatis libentius quam ceteros terminos. In societate antiqua, mulieres iniquo loco cogebantur. Structura socialis, ut usu receptum erat, habuit systema familiarem patriarche rectam, ubi majoris ponderis erat retinere lineas familiares. Haec structura mulierum partes a virorum partibus separavit.
NotaE
Bibliographia==
Carolus I (rex Romaniae)
Carolus Eitel Fridericus Zephyrinus Ludovicus de Hohenzollern-Sigmaringen, ab anno 1866  Carolus I, (natus in Sigmaringen in die 20 Aprilis 1839 – mortuus est die 10 Octobris 1914 Sinaiae in oppido Peleş) fuit Romaniae princeps, accurate a die 20 Aprilis 1866 post Alexandri Ioannis Cuza abdicationem et a die 26 Martii 1881 rex.
Alcmene (discretiva)
Alcmene seu Alcmena est:
Entropia
Entropia, Graece εντροπία, verbum artefactum instar verbi energiam dicentis quod Rudolphus Clausius excogitavit, est thermodynamica statús quantitas quae secundum alteram legem thermodynamicam in systemate seposito semper crescit et numquam deminuit. Rudolphus Clausius primus alteram legem formulavit annis 1850, dicens calor a corpore frigido ad calidum numquam fluit, et entropiae mutationem \Delta S definiens per formulam: ubi: Qua formula Clausius demonstravit entropiam universi semper tendit ad maximum.
Physici saeculo vicensimo physicá statisticá demonstraverunt entropiam ortam esse ex generalibus proprietatibus systematum multorum particulorum statisticis coniunctim cum proprietatibus quanticis. Ludovicus Boltzmann primus formulavit legem alteram ut entropiam semper crescere dicat, demonstravitque entropiam dari per formulam:
Mircea Eliade
Mircea Eliade (natus Bucarestae die 13 Martii - secundum calendarium Iulianum 28 Februarii - 1907 - mortuus est Sicagi die 22 Aprilis 1986) fuit historiae religionis ac philosophiae religiosae studiosus, mythologicus, philosophus et scriptor Dacoromanus.
Entropia
ubi
Mircea Eliade
Etiam Aemilium Michaelem Cioran et Eugenium Ionesco cognovit dum Universitatem Bucarestensem frequentabat.
Eduardus Dato Iradier
Eduardus Dato Iradier (natus in A Coruña die 12 Augusti 1856; Matriti necatus die 8 Martii 1921) fuit causidicus, politicorum peritus et ter Hispaniae primus minister. A tribus anarchistis Lodovico Nicolau, Pere Mateu et Ramon Casanelles e Catalonia interfectus est.
Egon Franke
Egon Franke (natus 11 Aprilis 1913 Hannoverae, mortuus 26 Aprilis 1995 eodem loco) vir publicus Germaniae et sodalis SPD erat.
Iuventus est Munus
Post scholam finitam Franke tirocinium tignarii fecit atque deinde etiam in academia artem tignariam edidiscit. Inter discrimen commercii ab anno 1929 Franke non iam munere suo victus quaerere potuit, sed moderator suae factionis SPD factus est: Ab anno 1931 minister collegii factionis Hanoverae fuit. Postquam Nazistae in Germania rerum potiti sunt, Franke clam tyrannidi resistebat, sed anno 1934 captus atque perduellionis ad duos annos atque sex menses carceris damnatus est. Quamquam primo propter crimina contra Nazistas miles non admissus est, ab anno 1943 in cohorte damnatorum (Theod.: Strafbataillion) militare coactus est. Anno 1945 post brevem captivitatem in patriam reversus est.
Cursus honorum
Cum aliis factionem SPD in Hanovera urbe atque terra condidit. Annis 1945 - 1947 decurio urbis Hannoverae erat, annis 1946 - 1951 legatus senatus terrae Saxoniae Inferioris. Annis 1947 - 1952 inter rectores factionis SPD, annis 1950 - 1970 praeses SPD Saxoniae Inferioris fuit. 17 Maii 1951 in locum collegae mortuo legatus in Dietam Foederalem Germaniae suffectus est. Annis 1964 - 1973 in praesidio factionis suae erat. 21 Octobris 1969 Gulielmus Brandt (SPD), cancellarius novus, eum Administrum Foederalem Relationum inter Germaniae Civitates nominavit. 17 Septembris 1982 etiam vicarius cancellarius factus est, cum administri factionis FDP consilium administrorum reliquissent. Sed 1 Octobris ipse de magistratu dimissus est, cum Helimutus Kohl (CDU) cancellarius novus electus est. In parlamento Theodisco ad annum 1987 mansit.
Ioachim Sánchez de Toca Calvo
Ioachim Sánchez de Toca Calvo (Matriti natus die 24 Septembris 1852; mortuus in Pozuelo de Alarcón die 13 Iunii 1942) fuit iuris consultus, politicorum peritus et Hispaniae primus minister.
Incitamentum
Incitamentum est origo actionum, voluntatis, finiumque humanorum, necessitas quae satisfactionem poscit, atque inopia vel cupiditas quae homines gratia culturae, societatis, modique vivendi adipiscuntur aut etiam innata esse potest. Incitamentum ad mores novos aut iteratos instat et urget, copia quidem virium quae pone incitamenta agunt. Incitamentum hominis ab aliis aut eventibus moveri (incitamentum extrinsicum), aut intra hominem exoriri potest (incitamentum intrinsicum).
Incitamentum a psychologis putatur una ex rebus maximi momenti quae hominem movent ut in cursu vitae progrediatur. Ex interactione cogitationum consciarum et sensuum inconsciorum oritur. Dominatio incitamentorum ad usum sustentum et deliberatum sinendum est fundamentum altorum rerum gestarum graduum in provinciis athleticarum, medicinae, et musicae. Incitamentum optiones inter alternas activitatis voluntariae formas regit.
Iohannes Granata
Iohannes Granata, natione Italus, est investigator et scriptor poetaque latinus saeculi XXmi.
Nonnulla scripta cum uxore Birgitta Granata conscripsit.
Residet Aquis Sextis in Provincia (in Francogallia).
Flumen Amazonum
Flumen Amazonum   (Hispanice Río Amazonas; Lusitanice Rio Amazonas ), est fluvius in America Australi situs, unus e duobus orbis terrarum longissimis, et, quo ad summam aquarum defluentem pertinet, maximus.
Capitales Fluminis Apurimac in monte Nevado Mismi paene centum annos maxime distans fluminis Amazonum fons aestimabatur, donec nova investigatio, anno 2014 facta, decreverit originem fluminis esse capitales Fluminis Mantaro in Cordillera Rumi Cruz Peruviae aquas. Flumina Mantaro et Apurímac uniuntur, et cum aliis tributariis Flumen Ucayali constituunt, quod vicissim in flumen Maranonium supra Iquitos Peruviae defluit, quod civitates praeter Brasiliam praecipuam stirpem fluminis Amazonum aestimant. Brasiliani autem hanc partem Flumen Solimões supra confluentiam cum Rio Negro appellant, quod Brasiliani flumen Amazonum appellant, ad Congressum Aquarum (Lusitanice Encontro das Águas) iuxta Manaus, maximam urbem ad flumen iacentem.
Per Peruviam et Brasiliam, id est Amazoniam, in Oceanum Atlanticum influit, maximo ex aliquot ostiis prope Belem de Para portum patente. Silvae pluviales Amazoniae ripas fluminis operiunt. Magnam diversitatem biologicam sustinet, inter animalia notissima manatus.
Nomen
Amazonum aquae sic nuncupatae sunt ab anno fere 1552 e relatione explorationis Francisci de Orellana. Ille enim primus hoc flumen navigans contra exercitum pugnavit bellatricum quas cum Amazonibus comparavit. Nomen Hispanicum rio de las Amazonas ita datum est, saepe etiam rio Grande de las Amazonas; quod nomen Latine ad pedem litterarum "maximum flumen Amazonum" transscripsit Abraham Ortelius in Theatro Orbis Terrarum.
Maiores tributarii
Flumini sunt plus quam 1100 tributarii, quorum septendecim sunt plus quam 1500 chiliometra in longitudinem. Nonnulla ex notioribus sunt:
Fauna
Plus quam duae partes omnium specierum animalium in orbe terrarum in silvis pluvialibus Amazoniae habitant, quae una sunt praegrandis silva tropica pelvisque fluviatilis, cuius area plus 5 400 000 chiliometrorum quadratorum extenditur. Quae silva biodiversitate est maxime opima silva tropica in orbe terrarum. Plus 3000 piscium species descriptae in pelve Amazoniensi hodie habitant, et plures paene quotannis inveniuntur. Praeter pisces, flumen algas, brachyura, et testudines sustinet.
Marcellus Smets
Marcellus Smets (1925–2005) fuit magister et scriptor Latinus Belgicus. Haicu Latina composuit. Particeps fuit primi Seminarii Latinitatis vivae Vestendae a die 13 ad diem 20 mensis Augusti anno 1983 habiti.
Gabino Bugallal Araújo
Gabino Bugallal Araújo (natus in Ponteareas  die 19 Februarii 1861; Lutetiae mortuus die 30 Iunii 1932) fuit causidicus, politicorum peritus et Hispaniae primus minister.
Ioanna Francisca de Chantal
Ioanna Francisca de Chantal (Francogallice:Jeanne de Chantal, 1572 - 1641) erat religoisa fundatrix Ordinis Visitationis.
Hypseleotris
Hypseleotris (< ὕψος 'altitudo' + ἐλέωτρις Eleotris) est genus piscium aquarum dulcium familiae Eleotridarum. Octo species descriptae in genus digeruntur.
Attendornum
Attendornum seu Atthendorium (Theodisce Attendorn) est urbs hanseatica in regio Vestphalia sita, quae circa 25 000 incolarum habet. Res extra regionem notae sunt lacus Biggensis ac imprimis caverna Atta, cui, cum una ex maximis ac pulcherrimis Germaniae putaretur, annuatim sunt circa 150 000 ad 200 000 visitatorum. Oeconomia urbis industria metallorum maxime componitur. Ex anno 2014 Christianus Pospischil magister civium est.