cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Methodus historico-comparativa
Pars formularis vel simpliciter comparativa
Cognatio genetica methodo historico-comparativa demonstratur. Quae demonstratio, si rationem respiciamus, sine protolinguae elementorum restitutione fieri potest. Pars formularis ex tribus gradibus analyticis constat, quorum primus est collectio corporis, secundus gradus in parilitatum seriebus componendis consistit, tertius denique est descriptio phonologica ad parilitatum series pertinens.
De vocabulorum corpore colligendo
Inspiciamus aliquarum linguarum (hodie Indoeuropaeae appellatarum) nomina quae 'patrem' significant: pater (Latine), (patēr; Graece), pitā (Sanscritice), fadar (Gothice), hayr (Armenice). Haud difficile est videre haec nomina, quamquam inter se aliquatenus differunt, similitudine quadam adiuncta esse. Quae similitudo propinqua conspicua est in Latino, Graeco, Sanscrito, Gothico vocabulis, sed nomen Armenicum remotius esset, nisi eodem sensu 'patris' ad numerum aliorum inliceretur.
Num fortuito accidit ut Latino, Graeco, Sanscritico nominibus 'patris' /p/ phonemate incipientibus Gothicum nomen his respondens /f/ phonemate, Armenicum autem /h/ phonemate incipiat? Nisi alia vocabula phoneticae { p – p – p – f – h } parilitatis seriei respondentia reperiantur, de re fortuita agatur. Sin autem alia vocabula cum hac serie congruentia reperiantur, de cognatione genetica agatur. Et sunt quidem alia quoque vocabula quae /p/ phonemate incipere videntur. Si eandem initialium phonematum seriem efferant, constet hanc similitudinem non esse fortuitam, immo systematicam. Itaque opus est parvo exemplorum corpore:
De parilitatibus systematicis
Corpus exemplorum bene dispositum saepe dicitur iam per se rem demonstrare. Cum autem methodi comparativae sit phoneticarum parilitatum series ex statu phonologico iudicare, primum circumscribendae sunt ipsae inter se respondentium phonematum series. Itaque expedit eas quae comparandae sunt formas ita aliam sub alia scribi, ut efficiatur tabula, qua parilitates phoneticae columnatim adpareant.
His et permultis aliis exemplis, quae eandem parilitatis seriem vel columnam rubris litteris notatam iterant, firmatur de cognatione genetica agi. Unaquaeque enim (phoneticarum) parilitatum series {1, 2, 3, ..., n} est copia, cuius (multilinguia) elementa coniunctim velut unius elementi (phonematici) partes agit. Itaque quaeque copia brevitatis causa symbolo arbitrario notari potest, sicut A = {1,2,3,...,n}, ubi A est elementum protolinguae, et {1,2,3,...,n} sunt elementa, per quae A in singula quaque lingua repraesentatur.
Phonologia multilinguis
A et B hoc inter se differunt, quod illa accentui antecedit, haec autem syllabam accentuatam sequitur. Ergo, ubi A non B, et ubi B non A; id est, A et B sunt elementa completiva vel allophona unius et eiusdem phonematis. Hanc rem primus Karl Verner explanavit. Praedicitur enim lege Grimm, ut 'pater' Gothice *faþar fuerit, sed consonantes mutae ante accentum positae lege Verner excipiuntur. Itaque Gothice and 'ibi', Graece 'ante'; Goth. sind 'sunt', Gr. (Dorice) 'sunt'; Goth. sandjan 'mittere', verbum causativum (< Protogermanice *sandjanan), cf. Goth. sinþs 'itio; tempus'.
Pars restitutoria: Grammatica comparativa
Ad cognationem geneticam demonstrandam, si rationem respiciamus, phonologicum cuiusque parilitatum seriei statum columnatim, utrum phonema an allophonum sit, describere satis est. Quo facto, cognatio genetica ex cuiusque columnae elementorum inter se similitudine legi potest, cum mutationes et separationes linguarum cognatarum ex elementorum inter se differentiis appareant. His constitutis rebus, tamquam fenestram aperuimus ad pertractandas mutationes phoneticas. Quae tractationes grammatica comparativa continentur. Una ex parte, de radicibus, stirpibus, phonematibus protolinguae restituendis agitur; altera ex parte, conscribendae sunt ratiocinandi regulae, quibus haec elementa primigenia in singulas linguas cognatas deducantur. Huius modi regulae "leges phoneticae" appellari solent. Quae appellatio (sc. Lautgesetz), apud Neogrammaticos usu recepta, ea est quae facile in errorem inducat. Non enim hic de locutorum indole agitur nec de sonorum proprietatibus, quae naturali cuidam necessitati pareant, sed potius de formalibus ratiocinandi regulis agi videtur, quibus ex elementis primigeniis concludi possit, quam in formam quodque elementum in quaque lingua singulari mutatum sit.
De protophonematibus restituendis
Breviter, grammatica comparativa est tamquam machina quaedam rationalis ex elementis protolinguae et regulis ratiocinandi composita. Phonemata et morphemata in protolingua posita per inductionem coniecta sunt. Usus autem grammaticae comparativae in ratiocinativa consistit deductione, qua restitutionum firmitas et fertilitas probantur. Iam dudum demonstratum est Latinam, Graecam, Sanscritam, Gothicam, Armenicam inter se cognatas esse linguas ad familiam Indoeuropaeam pertinentes. Quae cum ita sint, propositum hic est, non ut cognationem harum linguarum demonstremus – iam enim factum est – sed ut, qua ratione hoc factum sit, explicemus.
Inspiciamus vocabula 'patrem', 'matrem', 'fratrem' significantia, quae, nisi laryngalibus utimur, *pətḗr, *mā́tēr, *bhrā́tēr linguae protoindoeuropaeae restitui possunt. His nominibus primigeniis – quae, quoniam coniecturalia sunt, asterisco (*) praefiguntur – restituendis hae res maxime observatae sunt:
Hae res tabula clathrata ita exponi possunt:
Armentum
Alia nomina
Alia nomina municipii sunt: Ramentum, Rametalis.
Dalek
Origo Dalekorum
Expositiones originis Dalekorum significanter se dissentiuntur, sed secundum historias plurimas, Daleki indigenae sunt planetae Skaro. Multo enim ante ortum Dalekorum, erant progenies bipedalis placida, quibus nomen erat "Kaledi". Postquam, vel propter periculum belli nuclearis, vel causa consilium consideratum, Kaledi mutati sunt in forma deformi et roseum, ac in cortice metalli conclusi. Dehinc nomen sibi fuit 'Daleki'.
Forma corporea
Daleki cortex divisus est in tres partes: convexum vel caput, pars media vel collum, et basis. Dalek, instar Cyclopis, oculum singulum habet in convexo, quem adjunctum est virga vel stipula (Anglice stalk). In parte media Dalek tenet duos armas: laevus pistolium energiae noxiae, et dexter bracchium longum ("manipulator arm"), quod similis est instrumento vacuandi latrinarum.
Persona
Dalekorum cultura est valde, ita Daleko singulo non decet tenere cogitata propria. Finis Dalekorum est simpliciter opponere, vincere ac totaliter consumere omnes alias progenies.
Vineola (Aemilia-Romania)
Vineola  (alia nomina: Viniola, Vignola, Signola (castellum), Vignole Castrum ) (Italiane: Vignola) est Urbs Italiae et municipium, circiter 24 240 incolarum, in Regione Aemilia-Romania et in Provincia Mutinensi situm. Urbani Vineolenses appellantur.
Fractiones
Bettolino, Campiglio, Pratomaggiore, Tavernelle.
David Ruhnkenius
David Ruhnkenius (2 Ianuarii 1723; 14 Aprilis 1798) fuit rerum classicarum peritus et scriptor Nederlandicus originis Germanae. Vide nostram picturam, a Ludovico Moritz (1773–1850) factam.
Aubéguimont
Aubéguimont est commune Francicum 203 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Montigny-lès-Metz
Montigny-lès-Metz est commune 22765 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
David Ruhnkenius
De vita
Natus est David Ruhnken in vico Bedlin (hodie Bydlino prope Stolpem in Pomerania, provincia Borussiae (hodie Słupsk in Polonia). Puer scholam Latinam Regiomontii ab anno 1737 ad 1741 frequentabat, ubi condiscipulus Emmanuelis Kantii fuit, quocum auctores classicos legebat, cuiusque semper mansit amicus. Parentes eum munus ecclesiasticum sustenturum esse exspectabant, sed postquam duos annos in Universitate Fridericiana Hallensi degit, vitam scholasticam petere instituit. Wittenbergae in universitate historiae antiquae et rebus antiquis litterisque Romanis studebat ac purum vividumque linguae Latinae stilum didicit. Mathematicae iurique Romano quoque studuit.
Anno 1744 ineunte, Lugdunum Batavorum migravit, ubi in Academia Lugduno-Batava Graecae studebat, litterasque Graecas perlegebat. Ibi "professor historiae eloquentiaeque ordinarius" anno 1761 creatus, opera de litteris Latinis protulit. Duodecimus universitatis bibliothecarius factus est. Unus erat e primis saeculi duodevicensimi eruditis qui opera Platonis Graece interpretari solebant, potius quam textibus ab aliis translatis intellegere conantes.
Mortuus est Lugduni Batavorum in re publica Batava die 14 Aprilis 1798, anno septuagesimo quinto aetatis suae. Anno 1763, uxorem filiam divitis mercatoris duodeviginti annos natam duxit, pulchram, doctam, musicam.
Opera maiora
Scriptores sequentes opera protulerant quae Ruhnken edidit.
In historia litterarum Graecarum multum versabatur, praecipue in litteris oratoriis, hymnis Homericis, scholiis, ac Platone et grammaticis rhetoribusque Graecis et Romanis. Eius magna confectio, suo tempore clarissima, fuit, in manuscripto operis Apsinis de rhetorica, magnam partem cuiusdam operis Longini invenisse; hodiernae autem sententiae de scriptis Longino tributis gratiam, sed non meritum, huius inventi minuunt.
''Elogium Tib. Hemsterhusii,'' vitam Tiberii Hemsterhusii amici, Lugduni anno 1768 protulit. Vita eius vicissim a Daniele Alberto Wyttenbachio discipulo scripta est.
Montenach
Montenach  est commune 443 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
6124 Mecklenburg
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6124 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Morhange
Morhange  (Germanice Mörchingen) est commune 3838 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Penis hominis
Penis hominis, sive membrum virile, raro phallus, inculte mentula, est virile organum sexuale extra corpus, cuius aedificium imprimis ope structurae internae vascularis describi potest, velut musculorum, qui liquorem seminalem ad orificium penis movent. Eius munera pariter a sanitate vasorum pendent. Munera, quae videri possunt, et erectio, quae est rigor et amplificatio membri, et eiaculatio sunt, quae est expulsio liquoris seminalis e meatu urethrae summo in pene sito.
In senectute functiones erectionis et eiaculationis e physiologia deminuunt. Insuper varii morbi corporis mentisque sexualia munera perturbare possunt.
Anatomia
Penis, organum sexuale externum masculinum, a spatio subfasciali diaphragmatis pelvis (quod est basis cavitatis pelvicae et musculosa et connectiva) oritur. Nimirum vasa subcutanea talia parietis abdominalis sunt. Organo sexuali virili, aliter atque feminino, maior pars urethrae inest.
Penis hominis constat ex binis corporibus cavernosis et singulari corpore spongioso, quae omnia sanguine collecto intumescere et ergo erectionem efficere possunt. Musculi bulbospongiosi et ischiocavernosi membrum retrahunt et tumescentiam adiuvant.
Anatomia macroscopica
Membro virili tria corpora cavernosa (erectionem expedientia), urethra (tubus et urinae et liquoris seminalis (→eiaculatum), glans penis, musculus bulbospongiosus, et glandulae bulbourethrales sunt.
Urethra
Viri urethra maiore in parte in pene sita est. Ab anatomicii dividitur in partes et posterior extra penem (cum partibus et prostatica musculi sphincteris interni prostataeque, ca. 3 cm, et membranosa musculi sphincteris externi, ca. 2 cm) et anterior intra penem, ca. 15 cm, cum partibus bulbari et penili. Cingitur urethra bulbaris a musculo bulbospongioso. Antrorsum invenitur urethra penis, a fine musculi bulbospongiosi usque ad fossam navicularem et meatum externum.
Vasa sanguinea
Providentia vascularis partium cutanearum externarum de pariete abdominale veniunt. Partium internarum vasa sanguinea de vasibus pudendis internis coniuncta sunt. Tres arteriae utrumque latus membri virilis irrorant: arteria dorsalis penis, arteria profunda penis, et arteria bulbi penis.
Anatomia microscopica
Structura penis imprimis ex architectura vasorum sanguinorum internorum emanat. Utroque corpori cavernosos rete densum trabecularum, atque his trabeculis cavernae - vacuae languore plenaeve erectione ineunte - insunt. Corpori spongioso, una cum glandi penis rete venosum inest.
Anatomia topographica
Anatomiae topographicae penis et cavitas pelvica et paries abdominis momenta habent. Intra cavitatem pelvicam vesica urinaria, si plena, spatium maius poscit. Etiam vis faecium in recto relationes spatiales intra spatium pelvicum commutat. Vesicae urinariae orificium, quod initium urethrae virilis longitudinis 20-25 cm est, 3 cm post symphysem situm est. Immediate infra vesicam urinariam urethra prostatam transit (pars prostatica urethrae), quo ductuli prostatici secretum prostaticum e prostata secernunt. Pariter intra prostatam urethram affluxus amborum canalium seminalium (et utriusque ductus deferentis) ex utroque teste et vesicularum seminalium) in loco colliculo seminali sito accipit. Inter vesicam et prostatam a fronte et rectum a tergo invenitur excavatio rectovesicalis, plica a peritonea tecta. Inter excavationem ipsam sane spatia tenuia sita sunt vesicae (sive vesiculae) seminales et vasa et nervi penem irrigantia.
Functionum sexualium momentum habent musculi sphincteres et internus et externus - velut musculus bulbospongiosus, qui bulbum penis circumtangit, minoris momenti uterque musculus ischiocavernosus.
Embryologia
In utero usque ad hebdomada octavam circum sinus urogenitale formatur sulcum urogenitalem, postea e sulco urogenitali a fronte tuberculum genitale, a tergo raphe perinei, finis adversum anum. Hoc tempore res inter sexus non diversae sunt. Postea vero tuberculum genitale elongat: phallus et glans apparent. Hic clausura rimae urogenitalis effit, ita partem spongiosam urethrae (corpus spongiosum urethram circumcingentem) singularem constituens. In feminis vero structurae haec partes vulvae bipartitae restant. Meatus (apertura externa) urethrae paulatim ab sito postico ad apicem commutatur, ita fossa navicularis oritur. Denique pannus epithelialis (praeputium) glandem circumdat. Glandulae bulbourethraes Cowperii de tectu entodermali emanant.
Hypospadia invenitur, si migratio meatus urethrae externi ab regione postica ad apicem imperfecta sit ita, ut meatus aliquo loco inter scrotum et faciem anteriorem penis situs sit.
Epispadia, rarius, perturbatio clausurae vesicae urinariae indicat, tamen pariter formatio penis occurit.
Physiologia
In vita quotidiana, sine stimulo sexuali, penis totam quietatem agit. Stimuli sexuales autem cerebro medullaeque spinali signa dant, ut reactiones diversae etiam in pene exciterentur: erectio, liberatio liquoris e glandulis bulbourethralibus, eiaculatio, denique detumescentia.
Erectio penis non solum in structuris anatomicis sanis sed etiam in functionibus physiologicis pendet. Erectionis maius momentum cellulae musculares leves (cum relaxatione earum contractioneque) et iter metabolicum oxidi nitrici (NO) exerceant.
Erectio
Sine excitatione sexuali penis flaccide apparet. Erectione extruendo sanguis in penem - imprimis utrumque corpus cavernosum - influit, pariter reflux sanguinis deminuitur; non est actio alicuius musculi sceletalis. Praeter excitationem stimulis et externis et internis effectam erectio nocturna viris in sanis multipliciter occurrit, circiter quadruplex, ineunte phasi REM somni. Erectio penis imprimis corporibus cavernosis sanguine complendis fit. Tumescentia corporis spongiosi alquid minor eveniat, ne eiaculationem trans urethram impediat.
Erectio ipsa dividitur in dilatationem arteriosam et occlusionem venosam. Ope et actionis systematis autonomici parasympathicae et liberationis oxidi nitrici (NO) musculi leves arteriarum relaxant (quod est dilatatio arteriosa), ut sanguinis influxus in sinusoides (sinus sanguineos) corporum cavernosorum fit. Cum fluxus sanguineus trigintapliciter augetur, tumescentia instituitur. Simul venae comprimuntur, ut effluxus ex corporibus cavernosis inhiberetur (occlusio venosa). Quo fit, ut tensio in corporibus ad 100 mmHg cresceret. Contractione musculorum et ischiocavernosorum et bulbospongiosi tensio addita creari potest.
Fractura (ossis)
Fractura est, cum integritas ossis vi externa laesa est, et duo vel plura fragmenta exstiterunt. Non raro alii morbi ossium stabilitatem afflixerunt, ut osteoporosis. Plures fracturae reponi per osteosynthesem possunt. In nosocomis abbreviaturae FRX sive Fx sive Fx vel # fracturam indicantes in usu sunt.
Penis hominis
Erectio
Deminutio rigoris corporum cavernosorum in erectione apud seniores initium morbi cardiovascularis indicare potest. Aliae causae et organicae vel psychologicae sunt respiciendae: praeter causas cardiovasculares etiam et anatomicae et nervales et endocrineae considerandae sunt. Inter causas psychologicas motus interni et generales et ad rationem sexualem relati suspicantur.
Isvara
Isvara, vel Ishvara (Sanscritice ईश्वर, Īśvara), in Hinduismo est notio cui sunt permultae significationes quae per tempus et scholam Hinduismi variant. Quod vocabulum in antiquis philosophiae Indicae scriptis, secundum contextum, 'animam', 'rectorem', 'dominum', 'regem', 'reginam', et 'maritum' significare potest. In Hinduicis mediii aevi textibus, secundum Hinduismi scholam, 'Deum', 'ens supremum', 'deum personalem', vel 'praecipuum Se' significat.
Penis hominis
Eiaculatio
Eiaculatio, quae est reflexus, et ita late involuntarie fit, ipsa in phases duas dividitur: emissionem (liberationem partes liquorum e glandulis seminisque ex testibus) et expulsionem (vecturam illius antea mixti liquoris seminalis). Eiaculationis signa ex centro eiaculatorio spinali pernecesse sunt : emissionis ope segmentorum Th13-L4 medullae spinalis, et expulsionis per segmentorum L5-S1.
Isvara
Isvara super tempus, spatium, sexum comprehensionemque humanam patefit. Nonnullae autem in religione Hinduica sunt notiones isvarae: alii credunt isvaram esse imaginem humanam trinitatis Brahmam; alii athei sunt.
In Sivaismo et secundum multos assectatores, isvara idem ac Sivus valet, aliquando Maheshvara vel Parameshvara appellatus, 'dominus supremus' significans, vel ut ista-deva (deus personalis). Similiter in Visnuismo et secundum multos assectatores, idem ac Visnu valet. In motibus Bhakti traditionalibus, isvara est unus vel plures deitates quas homo ex canone deitatum polytheisticis eligit. In hodiernis motibus sectarianis, sicut Arya Samaj et Brahmoismo, isvara Deus monotheisticus est. Philosophia yoga docet isvaram ullam deitatem personalem vel adeo ullum afflatum spiritualem esse.
Pampa
Pampa (Hispanice pampa, pl. pampas) est vastissima planities stepposa et subtropica Americae Australis, quae partem Argentinae, omnem Uraquariam, et partem australem Brasiliae (Rivum Magnum Australem) operit. Agriculturae valde idonea est.
Penis hominis
Eiaculatio
Sub gubernationem partium superiorum centri eiaculatorii (ope segmentorum Th13-L4) musculi leves et ductus deferentis et vesicularum seminalium ad numerose contrahendum stimulantur, ita emissionem ex testibus glandulis permittentes, usque ad colliculum seminalem prostatae, quo invenitur initium urethrae. Ne refluat liquor seminalis in vesicam urinariam simul musculus sphincter internus urethrae, qui supra prostatam iacet, stimulatur (clauditur, involuntarie), ita ut orificium clausum sit. Eo tempore musculus sphincter externus, qui infra prostatam iacet, laxatur. Emissione liquor seminalis in parte prostatica urethrae accumulat, ut expansio diametri partis huius urethram duplex, etiam triplex necesse est. Praecipue viri iuniores haec accumulationem expansionemque ut orgasmum impendentem sentire queant. De facto hoc "punctum sine reversione" est, post quem immediate phasis expulsionis commovetur.
Expulsio liquoris seminalis ope musculorum bulbospongiosi et ischiocavernosi, qui indita a segmentis L5-S1centri eiaculatorii recipiunt.
Detumescentia
Detumescentia per clausuram arteriarum helicarum fit, ut fluxus sanguinis in corpora cavernosa tardaret.
Physiologia in senectute
In aetate provecta functiones supra descriptae deminui solent. Nonnumquam tamen perturbationes harum functionum contentionem, arteriosclerosem imminentem, morbum systematis endocrinei indicare possunt.
Pampa
Maxima civium Argentinae pars pampam incolit; urbes Rosariensis, Platensis, et Sanctae Fidei Verae Crucis in pampa sitae sunt.
Penis hominis
Morbi et perturbationes
Cum organa sexualia cum vita quotidiana amplius, tamen saepe invisibiliter, coniuncta sunt, omnis et perturbationum et morborum miseria vel gravissima addere solet. "Malum" ad adspectum, ad habitum, ad functionem vel alia respicere potest. Nimirum varietas perturbationum consilium auxiliumque proprium et singulare requirit.
Circumcisio religiosa
Circumcisio diversis religionibus praescripta est, ut in Iudaica et in Islamica.
Poesia
Gaius Valerius Catullus penem quemdam, equitem et praefectum fabrum in Gallia, cui Caesar favebat, refert, qui vere Mamurra dicebatur. Sed ideo mentulae cognomine lacessendi causa illudebatur, quia "non homo, sed vero mentula magna minax" videbatur (c. 115,8).
Pinacotheca
Penis hominis
Insulae Sundanae minores
Insulae Sundanae minores (Indonesice Kepalauan Nusa Tenggara) sunt insulae Indonesiae (praeter partem Timoriae, ubi Timoria Orientalis sita est). Insulae Sundanae minores sunt pars insularum Sundanarum. Area insularum tota est 87 000 chiliometrorum quadratorum; incolarum circa 14 000 milia habent.
Insulae Sundanae minores catenam format, ab occidente ad orientem extensam; maiores huius catenae insulae sunt Balya, Lombok, Sumbava, Komodo et Flores, quas permultae insulae minores circumiacent (quarum Palu'e ad Sumbavam septentrionem versus sita nominanda est). Alia minorum insularum Sundanarum pars arcum sui generis componunt. Insulae huius arcus, meridiem versus ab catena principali iacentis, sunt Sumba, Savu et Timoria.
Maria Iavanicum, Floresianum, et Bandanum litora septentrionalia, Oceanus Indicus, et maria Savuense et Timorense meridiana insularum Sundanarum minorum litora alluunt.
Madrasa
Madrasa (-ae f.) est Arabicum vocabulum (مدرسة) 'scholam' significans, quamquam aliquando etiam universitatem attingere potest. Sensu stricto Latine aliisque linguis, Islamicum institutum ad theologicam educationem praebendam significat, praesertim Alcorani studium.
Gouhenans
Gouhenans  est commune Francicum 431 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris Superioris in regione Libero Comitatu.
Montdidier (Mosella)
Montdidier  (Germanice Diedersberg) est commune 65 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Argueil
Argueil est commune Francicum 335 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Osvaldus Moles
Osvaldus Moles (natus in Urbe Sanctorum die 14 Martii 1913; mortuus in Urbe Paulistanae die 14 Maii 1967) fuit diurnarius radiophonicus et compositor cantiuncularum Brasiliensis, qui cognomine ditissimus emissionum creator appellabatur. Multa praemia vicit, inter quae Praemium Saci anno 1952 et Troféu Roquette Pinto annis 1950, 1955, 1956, et 1960.
Montbronn
Montbronn  (Germanice Mombronn) est commune 1672 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Rivus Niger (Basilicata)
Rivus Niger (alia nomina: Fanum Sanctae Mariae de Ripa Nigra) (Italiane: Rionero in Vulture) est oppidum Italiae et municipium, circiter 13 290 incolarum, in Regione Lucania ac in Provincia Potentina situm. Urbani Rivusnigrenses appellantur.
Fractiones
Monticchio Bagni, Monticchio Sgarroni.
Municipia finitima
Aquilonia (AV), Atella, Barile, Calitri (AV), Melfi, Rapolla, Ripacandida.
Chrysoceras
Chrysoceras, Latine Cornu Aureum (Graece , Turcice Sarayburnu), est promunturium terrestre ubi urbs antiquissima Byzantium (mox "Constantinopolis" appellata) aedificata est. Hoc promunturio Sinus Ceratinus a Propontide dividitur.
Luzinay
Luzinay est commune Francicum 2'157 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
4121 Carlin
4121 , olim designationibus 1986 JH, 1950 TN3, 1982 FF4, 1983 VB2, et 1983 WK1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  auspiciis programmatis exploratorii INAS Observatorii Palomar repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4121 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Kumano Nachi taisha
Quod Kumano Sanzan in historia religionis Shugendō (Iaponice 修験道) amplificaturi sunt, inter Kumano Nachi taisia et Aqua Cadens Nachi, templum Buddhismi Seiganto-Ji'' (Iaponice 青岸渡寺) qui Avalokiteśvara celebratur stat. Summa Kumano Nachi Taisia (etiam Seiganto-ji et Aqua cadens Nachi) die 7 Iulii 2004 UNESCO Mundi Hereditate regesta sunt.
Cydarus
Cydarus fluvius, Graece, Turcice Alibey deresi, est una e duabus aquis quae se coniungunt ad caput Sinus Ceratini, decem fere chiliometris a Constantinopoli distantes. Haec confluentia olim amoenissima, ubi olim tabernae et palatia spargebantur, nomen "Aquarum Dulcium Europae" gerebat.
Alpheus (genus)
Alpheus est genus squillarum crepitantium familiae Alpheidarum. Genus continet plus quam 250 species, qua pro causa haec est maxima squillarum genus. Sicut aliae squillae crepitantes, ungues Alphei sunt asymmetrici, uno ad strepitum faciendum amplificato. Nonnullae generis species in coniunctione symbiotica cum piscibus familiae Gobiidarum habitant.
Species
Genus has species comprehendit:
Regula (scacci)
Regula sive thema sive situs lusuum ( v.e. custodiae, urbes, pura ) ad prima tracta ludi scaccorum pertinet. Ludus enim dividitur in partes tres, quarum de prima iam diximus, secunda "gradus medius ludi" appellari potest et tertia "exitus" sive "gradus extremus".
Regula Dominae Peditis sic describitur:
"Ante Reginam debes producere primam".
Exempla regularum inveniuntur in codice manuscripto Gottingae. Hic Defensio Damiani descripta est:
Regula autem Anglica hoc modo definita est: "Ludus magnae defensionis".
Regularum genera multa sunt et saepe mutantur. Hic ostendimus aliqua:
Lumbin
Lumbin est commune Francicum 2'080 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
6127 Hetherington
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6127 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Bad Bellingen
Bad Bellingen est commune et vicus Badensis-Virtembergensis 3'933 incolarum (anno 2012). Ut nomen indicat, ibi sunt thermae.
6128 Lasorda
6128 , olim designationibus 1989 LA, 1955 QK1, et 1972 NE agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Alienora Francisco Helin, astronomo apud Observatorium Palomar versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6128 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Sumbava
Sumbava est insula Indonesiae, inter insulas Lombok et Komodo sita. Una e catena principali insularum Sundanarum minorum est. Mare Floresianum litora Sumbavae borealia alluit, Oceanus Indicus australia.
Area insulae 15 448 chm2 est. Incolarum circa 1330 milia habet. Sumbava Besar et Voha sunt maxima insulae oppida
Ardouval
Ardouval est commune Francicum 173 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Alpheus bisincisus
Alpheus bisincisus est species squillarum crepitantium generis Alphei, in Oceano Indo-Pacifico endemica. Etiam in Mari Rubro invenitur.
Index Asteroidum 174001-175000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 174001 ad 175000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Halmahera
Halmahera, quod Indonesice 'Terra Magna' significat, est insula Indonesiae, maxima ex Insulis Moluccensibus. Mare Moluccense eius litora occidentalia alluit, mare Ceramense australia.
Area insulae 17 780 chm2 est. Incolarum circia 170 milia habet, qui partim linguis Papuanis (in septentrionali insulae regione), partim Austronesianis loquuntur.
Halmaherae incolae diu sultanis Ternatae et Tidoris, insularum parvarum prope sitarum, parebant.
Mycobacterium bovis
Mycobacterium bovis est bacterium aerobium et causa tuberculosis in bobus (tuberculosis bovinae appellatae). Cognatum Mycobacterii tuberculosis, bacterii quod tuberculosin in hominibus efficit, M. bovis potest saepem specierum transilire (Anglice: jump the species barrier) et tuberculosin in hominibus efficere.
Curatio
M. bovis pyrazinamidam innate resistit: ergo, curatio probata est isoniazida et rifampicin novem menses data; plurimi autem boves tuberculosi contaminati interficientur.
Planities elevata Sibiriae Mediae
Planities elevata Sibiriae Mediae est planities elevata maxima, in media parte Siberiae in territorio Crasnoiarensi, Iacutia et regione Ircutensi sita. In meridie a Saianis orientalibus definita est, in oriente a valle Ieniseae fluminis, in occidente a valle Lenae fliminis, in septentrione a demissione Sibirica Boreali. Planities elata Putorana est planitiei elevatae Sibiriae Mediae pars altissima, a tofis calcareis composita, ubi et Lapis mons 1700 metra altitudinis habet. In parte occidentali, Ieniseae propinqua, altitudo media circa 900 metra est. Taiga cum laricibus vel pinibus maiorem partem planitiei occupat. In parte septentrionali tundra iacet. Olenecus, Bachta, Tungusca Inferior per planitiem elevatam Sibiriae Mediae fluunt.
Pars planitiei austrooreintalis planities elata Leno-Angarensis nuncupatur.
Anvéville
Anvéville est commune Francicum 283 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Spathum
Spathum scintillans sive feldspathum est nomen, quo magnus crebrorum silicatorum numerus nominatur, qui elementis (Ba,Ca,Na,K,NH4)(Al,B,Si)4O8 compositi sunt. Elementa inter uncos posita inter se commutari sive substitui possunt numeris elementorum mutuo fixis. Spatha in crystalla aut systematis monoclinici aut triclinici mutantur. Spathi durities media secundum Fridericum Mohs est 6 - 6½. Genus spathorum minerale saxis creandis maximi momenti est in crusta terrestri. Punctum liquefactionis est inter 1150–1250 °C.
Descriptio spathi
''Spathum est diversicolor variae crystallinae formae, columnae hexagonalis superne et inferne acuminatae, angulis fere rectis, columnae quadrangularis integrae vel superne et inferne acuminatae, lateribus quasi detritis, rhombi perfecti elongati; asperum, laeve, striis notatum, obsitum granis exiguis suae ipsius materiae, nitidum, nudum, rubiginosum, erosum, opacum, pellucens, frangitur plerumque in lamellas. Ad chalybem scintillans, minus tamen quartzo, et quovis ictu deteritur, unde patet durum esse spathum, quartzo tamen minus. Si teratur, fit electricum. Duobus frustis invicem contritis phosphorescit singularem odorem effundens. Agit in acum magneticam eo magis quo magis rubrum est. Igni, qui gas oxygenio alitur, funditur in vitri speciem non diaphani, ceterum varii nonnihil pro varietate spathi - Habet igitur plures facultates cum quartzo communes, unde dicitur etiam spathum quartzozum. Duo spatha sunt: alterum album lamellare, alterum spatho argilliformi simile; hoc praebet Kaolin illud Petunzé, celebres materias usu in vasis porcellaneis conficiendis.''
Adversus Haereses (Irenaeus)
Adversus Haereses ( Graece : Ἔλεγχος καὶ ἀνατροπὴ τῆς εὐωνύμου γνώσεως, "Elenchus et refutatio gnoseos pseudonymae ") est opus theologiae Christianae Graece ab Irenaeo, Lugdunensi episcopo scriptum.
Usque ad Bibliothecam Nag Hammadi anno 1945 detectam, Adversus Haereses erat optima coaevaque gnosticismi descriptio. Hodie tractatus protinus evangeliorum epistularumque Paulinarum canonem haud ambigue attestatur. Irenaeus imprimis de canone citat Novi Testamenti, et aliorum operum haud canonicorum, utputa primam Clementis epistulam Hermaeque Pastorem. Verumtamen Philemonem, secundam Petri, tertiam Ioannis, et Iudae epistulam, quattuor ex brevissimis epistulis, neutiquam commemorat.
Textus Graece scriptus tantummodo in fragmentis superest, alia vero exemplaria Latina, quorum exarandi tempus ignotum manet, etiamnunc exstant. Libri quarti et quinti omnes in versione litterali Armeniaca exstant.
Propositum
Opus Adversus Haereses inscriptum inter annos 174 et 189 p.Chr.n. refertur, cum Romanorum episcoporum index Eleutherium includit, nec vero eius successorem Victorem. Proximi manuscripti fragmentum ad saeculum 3 revocatur.
Finis imprimis Irenaei hoc opere exarato fuit, ut in varios cultus a Christiana orthodoxa diversos impugnaret, praesertim Gnosticos Marcionisque asseclas. Redarguere omnium primum quid in scriptura interpretenda pro parte Gnosticorum et Valentini incorrectum sensisset periclitatus est. Irenaeus proferre conabatur "quid authenticam formam traditionis Christianae esse comprehendissent adversus varias formas Gnosticismi."
Irenaeus episcopus sibi ab Valentinianis cavebat, ecclesiam ab iis custoditurus. Ut hoc officium praestaret, Irenaeus de doctrinis gnosticis eorumque ritibus certior factus erat. Studia quae de Gnosticismo perpetrabat ad tractatum exaratum adducebantur.
Tidor
Tidor, vulgo Tidore, est insula Indonesiae prope Halmaheram et Ternatam sita. Una ex insularum Moluccarum est. Mare Moluccense litora Ternatae alluit.
Area insulae 116 chm2 est. Incolarum circa 80 milia habet.
Urbs insulae maxima Soasio est.
Sultanatus Tidoris antiquus multas terras possidebat; caryophyllum hic producebatur, et eius mercatus moderandi causa multa bella gerebantur. Hispani Tidorem adiuvabant, Batavi Ternatam; solum Indonesia liberata et unita post Bellum orbis terrarum alterum sultanatus desiit.
Anquetierville
Anquetierville est commune Francicum 355 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Buchovium
Buchovium, vulgo Bad Buchau, est commune et vicus Badensis-Virtembergensis 3'933 incolarum (anno 2012). Ut nomen vulgare indicat, ibi sunt thermae.
Mondorff
Mondorff  (Germanice Mondorf) est commune 568 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Primum auxilium
Primum auxilium a quisque datur homini qui repentino morbum vel iniuriam patitur cum curatione praebito ad vitam conservandam et non ingravescendum et favendum recuperationem. Id interventum initialem comprehendit in conditione gravi priore auxilio medico professorio praesto suppeditetur sicut perficere CPR dum veniatur arcera, etiam conditio minoris adhibeatur sicut plaga cum emplastro tractatur.
Bad Ditzenbach
Bad Ditzenbach est commune et vicus Badensis-Virtembergensis 3'568 incolarum (anno 2011). Ut nomen indicat, ibi sunt thermae.
Barbuses
Barbuses fluvius, Graece, Turcice Kağıthane deresi, est una e duabus aquis quae se coniungunt ad caput Sinus Ceratini, decem fere chiliometris a Constantinopoli distantes. Haec confluentia olim amoenissima, ubi olim tabernae et palatia spargebantur, nomen "Aquarum Dulcium Europae" gerebat.
Theodericus Albrecht
Theodericus (Theodisce Dieter) Albrecht (natus in Pasing 9 maii 1927, mortuus Ratisbonae 8 octobris 1999) fuit historicus et professor Germanicus.
Vita
Dieter Albrecht, filius magistri, ab anno 1947 in universitate Ludovica-Maximilianea Monacensi historiae et litteris Theodiscis studuit et ibidem anno 1951 apud Maximilianum Spindler promotus est. Anno 1958 apud eundem cum opere de electore Maximiliano scripto habilitationem assecutus est. Postquam aliquantum tempus Bambergae docuerat, anno 1964 professor ordinarius in universitatem Moguntiacam vocatus est. Iam anno 1967 se ad paene conditam universitatem Ratisbonensem transtulit ibidemque cathedram historiae novioris occupavit. Ab anno 1987 ad 1997 Albrecht fuit secretarius Academiae Boicae Scientiarum. Theoderico Albrecht quattuor filii erant.
Monneren
Monneren  est commune 408 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia. Commune ad Francia ab anno 1661 pertinet.
Cento (litterae)
Cento (Graece: ὁ κέντρων) origine est vestimentum pannulis miseris fartum; postea in poesi sic poema variis versibus scriptorum notorum confectum appellari solet.
Historia
Cum iam apud Graecos Homerica et apud Romanos Vergiliana mutata essent, christiani hanc artem sibi ad fidem vulgandam adoptaverunt. Itaque verba pagana quasi nobilitabant! Tempore Byzantino famam habuerunt e.g. historiae biblicae (cf. Athenais) et opus praetitulatum Christus patiens versibus MMDCX Euripideis concinnatum.
Vergilius fonti erat e.g. pro narratione christiana Faltoniae Betitiae Probae circa annum 350 p.Chr.n., tragoedia Medea Hosidii Getae et Cento nuptialis infamis Ausonii. Nec Medio sic dicto Aevo nec temporibus recentioribus umquam mos centorum faciendorum interruptus est. Metellus, monachus quidam Tegernseensis (in Bavaria) saeculi XII, Qurininalia in honorem Sancti Quirini ex eclogis Vergilianis et odis Horatianis creavit. Laelius Capilupus anno 1535 poesim secundum Vergilium fecit vitam monachorum vapidam corruptamque plangens. Stephanus de Pleure in opere Sacra Aeneis (Lutetiae 1618) Christi Salvatoris res gestas in modum Francisci Petrachae cantavit.
Collectio centorum religiosorum Petrarchianorum Venetiis anno 1536 edita est, quam monachus franciscanus Maripetro curavit (Petrarca spirituale).
In musica
In musica autem compositiones fragmentis diversis complicatae lingua vernacula centone sive pasticcio nuncupantur. Antiphonarium Gregorii Magni, collectio cantuum variorum in Italia cultorum, a mediaevalibus hominibus quoque interdum cento vocabatur.
Longechenal
Longechenal est commune Francicum 585 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Abegg Museum
Abegg Museum est fundatio ad studium historiae textilium condita iuxta oppidum Riggisberg in pago Bernae Helvetiae.
Scientia
Fundatione Abegg magna collectio textilium ab antiquo aetate usque ad saeculum 18 geritur, textilia vetustate corrupta restaurantur, munus opera textilibus facta conservandi docitur.
Collectio
Museum textilia antiqua coptica, asiatica (Vestimenta serica dynastiae Liao Sinarum), islamica et europaeica nencnon opera fictilia servat.
Heribertus Chester Nutting
Heribertus Chester Nutting (natus Herbert Chester Nutting Novi Eboraci die 14 Ianuarii 1872; mortuus Berceleiae die 23 Septembris 1934) fuit grammaticus, philologus, et paedagogus Americanus.
Verneuil-Moustiers
Verneuil-Moustiers (Occitanice Verneulh Mostiér) est commune Francicum 157 incolarum (anno 2008) praefecturae Vigennae Superioris in provincia Lemovicensi
Moncourt
Moncourt  est parvum commune 90 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Verneuil-sur-Vienne
Verneuil-sur-Vienne (Occitanice Vernuèlh) est commune Francicum 4'037 incolarum (anno 2008) praefecturae Vigennae Superioris in provincia Lemovicensi
Mondelange
Mondelange  (Germanice Mondelingen) est commune 5895 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Livet-et-Gavet
Livet-et-Gavet est commune Francicum 1'203 incolarum (anno 2012) praefecturae Isarae in regione orientali Rhodano et Alpibus (a die 1 Ianuarii 2016 Arvernia Rhodano et Alpibus).
Conclave anni 2013
Conclave anni 2013 incepit die 12 Martii 2013, postquam papa Benedictus XVI die 28 Februarii 2013 pontificatu se abdicavit. Conclave finivit die 13 Martii, papa Francisco quinta in suffragii latione electo. Centum quindecim cardinales conclavi interfuerunt, sexaginta septem a papa Benedicto XVI et quadraginta octo a papa Ioanne Paulo II creati, nam cardinales Darmaatmadja et Keith O'Brien, quamquam electores, tamen iam nuntiaverunt se conclavi non interfuturos. Decanus collegii cardinalium, Angelus Sodano, annum quintum et octogesimum iam egit et propter hoc elector non fuit. Cardinales electores erant ergo:
Annouville-Vilmesnil
Annouville-Vilmesnil est commune Francicum 543 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Insula Maraiensis
Insula Maraiensis (Lusitanice Ilha do Marajó), olim ab indigenis Marinatambal et a primis colonis Ilha Grande de Joannes ('Magna Insula Ioannis') appellata, est magna insula ad deltam fluminis in Paraensi, civitate Brasiliensi, quae maxima et principalis ex insulis in Archipelago Maraiensi in Amazonia est. Finitur ab ostio Fluminis Amazonum ad occidentem versus, Oceano Atlantico ad septentriones et orientem versus, Flumine Paraensi ad australem versus, et Sinu Maraiensi ad orientem versus. Insula est secunda a maxima in America Australi et tricesima quinta in orbe terrarum. Area terrestris est 40 100 chiliometrorum quadratorum, cum area Helvetiae congruens; longitudo maxima 295 chiliometra, latitudo maxima 200 chiliometra est.
Ab anno 400 a.C.n. fere usque ad 1600 p.C.n. fere, insula fuit locus societatis praecolumbianae culturae Maraioarensis appellatae, cui fortasse erant plus quam 100 000 incolarum. Hodie, insula permultis bubalis feris innotescitur, necnon undis aestu factis (vulgo pororocas), quae ab aestu interdum efficiuntur cum aqua accedens usitatas rationes hydrodynamicas in regione deltae Amazonicae superet.
Moncheux
Moncheux  est commune 150 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Aquae Dulces Europae
Aquae Dulces Europae, Francogallice Eaux Douces d'Europe, Theodisce Süße Wasser von Europa, fuerunt locus amoenissimus ad confluentiam duarum aquarum situs (scilicet Cydari et Barbusae) et ad caput Sinus Ceratini, decem fere chiliometris a Constantinopoli distans. Hic olim tabernae et palatia in omnibus partibus videbantur.
Motacillidae
Motacillidae sunt familia parvarum avium ordinis Passeriformium, quibus sunt caudae longitudine a mediis ad longas. Sunt 65 fere species in sex genera digestae, insigniter Anthus, Dendronanthus, Macronyx, Motacilla. Macronyctes solum in Afrotropicis, et Motacillae plerumque in Europa, Africa, et Asia inveniuntur, duabus autem speciebus in Alascam migrantibus et feturam ibi facientibus. Generi Antho est distributio maxime cosmopolita, in paene omne Mundo Vetere, sed etiam in America et insulis oceanicis sicut Nova Zelandia et Falklandia. Duae species Africanae, Anthus chloris et Macronyx sharpei, aliquando in Hemimacronyctem digeruntur, genus septimum, quod cum Macronycte arte conectitur.
Motacillidae praedas varias capiunt, praecipue insecta, sed etiam araneas, vermes, ac parva mollusca et arthropoda aquatica. Omnes species diaetam variissimam habent, et usitata cuiusque speciei vel multitudinis praeda est ulla quae abundet.
Super solo nidos faciunt, ubi usque ad sex ova maculata pariunt, Dendronantho excepto.
Descriptio
Anthus, Motacilla, et Macronyx sunt parvi magnitudinis mediae passeriformes tenues, qui a 14 ad 17 centimetra longi crescunt, collis brevibus caudisque longis. Crura sunt longa et pallida, digitis et unguibus longis, praecipue digito posteriori, qui usque ad 4 centimetra longus in nonnullis Macronyctibus esse possit. Magnitudine dimorphismus sexualis abest. Macronyx generibus Antho et Motacilla plerumque maior est. Macronyx usque ad 64 grammata ponderis esse potest, sed Anthus et Motacilla a 15 ad 31 grammata ponderis variant. Pinnae plurimorum Anthorum sunt atrofuscae, pinnarum Alaudidarum aliquantulum similes, sed nonnullis speciebus sunt pinnae clariores, praecipue Tmetothylaco Africae septentrionalis et orientalis. Macronycti mari adulto est venter clare coloratus. Motacillis saepe sunt pinnae insignes, coloribus cano, nigro, albo, flavo.
Genera et species
Enodatio genetica recens docet hanc familiam in sex cladis consistere: duobus cladis subsaharanis, clado Mundi Novi, clado Palaearctico, clado divulgatorum magnorum corporum Anthorum, et Motacilla, genere sexta etiam divulgato.
Familia: Motacillidae
Die Schotte
Die Schotte est theatrum adulescentium iuvenumque Erfordiae situm, quod in via Schottenstraße no. 7 invenitur. In scaenam prodeunt laici tantummodo. Inest centrum paedagogicum theatrale quoque.
Historia
Scaenae post res novas Germanicas anni 1989 apertae sunt in aula gymnica quadam media in urbe Erfordiae. Inde oportebat transmigrare ad porro implenda pensa paedagogica et culturalia. Theatrum simile iam anno 1961 tempore Reipublicae Democraticae Germanicae exstiterat proprie ab anno 1987, "Jugendbühne Ti(c)K" vocatum. Ambo post annum 1990 perierunt.
Fama interim maxima debetur varietati et fabularum classicarum et modernarum quae in scaenis producuntur. Nihilominus semper oportet persuadere musarum fautoribus qualitate optima. Sors theatri semper incerta restabit. Annis 1995 et 1997 loci lusorii maiores redditi sunt.
Oblatae res
Cooperatio scaenica fit inter 150 fere iuvenes. Anno 2006 fiebant quarta decima vice "Dies theatrales scholastici Thuringienses". Theatrum "Die Schotte" patet non solum ludis scaenicis, sed aliis rebus quoque in contextu sic dicti liberi laboris: quaestu egentes sive operarii iuvenes discere possunt quomodo colloquia percontativa cum mercedario futuro bene agantur, exempli gratia. Seminaria praecipua de arte theatrali fiunt, ut qualitas scaenica ubique in Thuringia augeatur. Contribuunt bibliotheca atque collectio vestium scaenicarum, ut homines, quibus interest discere de theatro, instruantur. Circa 60 ludi scaenici (anno omni tres novae) usque hodie Erfordienses laetificabant. Iuvenes histriones Erfordienses iam in multas alias terras iter fecerunt ad partes suas agendas: in Franciam, Civitates Foederatas, Luxemburgum, Hispaniam, Bohemiam, Venetiolam, Monoecum, Turciam.
Praemia accepta
Ministerium Thuringiense de rebus familiaribus, socialibus et sanitariis praemium theatrale adulescentium distribuit (Thüringer Jugendtheaterpreis). Semel habuerunt vel praemium Thuringiense culturale (Theodisce Thüringer Kulturpreis), quod appellatur.
Veyrac
Veyrac (Occitanice Vairac) est commune Francicum 1'945 incolarum (anno 2008) praefecturae Vigennae Superioris in provincia Lemovicensi
Gottfriedus Honegger
Gottfriedus Honegger (Turici die 12 Iunii 1917; ibidem die 17 Ianuarii 2016) fuit artifex et pictor Helveticus.