cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sepulturae in seriebus
De sepulturis et campis sepulturarum
Necropolis camporum sepulturarum (Theodisce Reihengräberfelder) adsunt in Gallia, Ripis Rhenanis, Hispania, et Pannonia. In campis sepulturae circum primam conditoris trustum sunt. Conditor fortasse erat opulentus et honorem suis dedit, quod is permisit trustes circum sepulturam suam fossi esse. Hoc modus sepultandi non est indicium originis sepultorum sed demonstratio modi socialis: vir clarus regionis cum comitatu trustum.
Primi campi harum sepulturarum orti sunt in Gallia Septentrionale saeculo tertio vel quarto. Insunt in fossis armae a Romanis facta sicut franciscae, quae non sunt Romanae. Ergo, archaeologi putant sepulturas militum Germanicorum foederatorum esse, quod cives armas nullas habebant. Tunc cum aevo migrationum hoc modus sepultandi per Europam crevit.
De ritu funerum
Sepulturae in seriebus non sunt modus sepultandi Christianus nec paganus, quod tantum Christiani Romani vel Germanici tantum Germani pagani in hoc modo sepulti sunt.
Franci
Cum Franci sicut foederati Imperium Romanum incolaverunt, sepulturas in seriebus utabantur. Primo tempore, Franci ritu pagano suos sepelevirunt, id est cum adolultis equis. Nihilominus mox ritum Christianum acceperunt. Exempla locorum archaeologicorum sepulturarum Francorum sunt Hordain, Biron, Gelduba (Krefeld-Gellep) et Vermand. Franci suos cum multa donaria sepeliverunt: armas, finglinas, fibulas, et caetera.
Visigothi
Mos Gothorum sepelandi erat crematio, sed post conversionem eius in Christianam fidem, suos Gothi sepelevirunt. Atqui Gothi sepulturas in seriebus acceperunt solum cum Hispaniam incolaverunt (post 507). Visigothorum series in campis dispersa sunt circiter ecclesias. Visigothi sine donaria suos sepeliverunt (modo Francorum, Alamannorum et alium gentium Germanorum), praeter vestimenta et fibulas sed nonnullas franciscas, spathas, et scramsaxos habemus hodie. Sepulcra Visigothica anthropomorphae sunt, et ex petris fossa sunt. Exemplum archaeologicum est locus El Carpio de Tajo (saeculorum sexti et septimi).
Saxones
Sepulturae in seriebus praecipuae Saxonibus non erant, sed ob causam Francorum sepulturas in seriebus invenientur saeculo quinto. Est in Lankhills circa Vintoniam. Tunc saeculo septimo Saxones hunc ritum desererunt et modum Scandiae (sepulturae cum navibus) acceperunt.
Seneca (discretiva)
Seneca est:
Gregorius Cortesius
Gregorius Cortesius (Italice Giovanni Andrea Cortese, natus Mutinae anno 1483, mortuus Romae 21 Septembris 1548) fuit vir ecclesiasticus et eruditus Italicus aetatis litterarum renascentium.
Vita
Ortus est familia nobili Mutinae. Primum Severum Varinum, Placentinum monachum Cisterciensem, praeceptorem habuit, qui puerum linguas latinam et graecam docuit. Deinde didicit utrumque ius apud universitatem patavinam, ubi doctor factus est. Tunc vocatus est Romam a Cardinali Ioanne Mediceo, qui postea fuit Leo papa decimus, ad audiendas causas. Quod munus tandem respuit, et regulam benedictinam professus est die 25 Martii 1508. Monachus fuit in monasterio Sancti Benedicti de Padolirone, non longe ab Mantua, cuius triginta annos post fuit abbas. Interim praefuit monasteriis apud Lerinum insulam, S. Petri (Mutinae), S. Petri (Perusiae, a. 1528) et S. Georgii (Venetiis a. 1532). Cardinalis a papa Paulo tertio creatus est die 11 Iunii 1542. Sepultus est Romae, in ecclesia Sanctorum Apostolorum anno 1584. Nonnulla scripta eius servantur.
Fontes
‘’Supplementum domni Placidi Romani et diaconi De Viris illustribus cænobii Casinensis’’ in Patrologiae latina cursus completus ... series secunda, Vol. 173 ‘’Vita Cardinalis Georgii Cortesii’’ (Italice) in ‘’Georgii Cortesii monachi casinatis S. R. E. e cardinalis omnia quae huc usque colligi potuerunt sive ab eo scripta sive ad illum spectantia’’, pars prima, Patavii, 1774.
Vanth
In mythologia etrusca, Vanth fuit quaedam divinitas inferna (cf. Aita). Picta est alata, omnisciens, nuntia hominibus fatalis. Administrans istos aegros qui ex vita discessuri sint, daemones bonos invocat. Postea in operibus epicis lentius illa iustitiam exprimere coepit. In artibus depicta etiam cum anguibus est, facibus, et clavibus, saepe comitans divum Etruscum Charun, qui secundum nonnullos eruditos fuisset illius maritus.
Thrasydaeus Acragantinus
Thrasydaeus (Graece ), Agrigenti incola, Theronis filius, fuit tyrannus huius urbis anno 472 a.C.n. sed mox ab Hierone Syracusano expulsus. Eodem anno (si Diodoro credimus) Megaris necatus est.
Thrasydaeus Thessalus
Thrasydaeus (Graece ), Thessaliae incola et regis Philippi II Macedonis adulator, fuit ab hoc rege ad tyranniam patriae suae erectus.
Gustavus Ritter de Kahr
Gustavus Eques de Kahr (natus 29 Novembris 1862 oppido Weißenburg in Bavaria, necatus 30 Iunii 1934 apud Monachium) vir publicus Bavariae nullius factionis fuit.
Iuventus et Familia
Pater eiusdem nominis iudex summus iudicii Bavariae administrationis fuit. Gustavus annis 1877–1882 Monachii gymnasium frequentabat. Anno 1890, Ellam Schübeck in matrimonium duxit.
Lucius Ampelius
Lucius Ampelius fuit auctor Latinus sub Imperio Romano qui in usu discipulorum Librum memorialem compendiosum de rebus gestis scripsit.
Gustavus Ritter de Kahr
Munus
Schola finita ad usque annum 1888 de Kahr Monachii iurisprudentiae studebat atque tum in consiliis urbis Monachii et Kaufbeuren iuris consultus laborabat. Ab anno 1902 Kahr minister publicus in Administerio rerum internarum Bavariae fuit atque monumenta et artem popularem conservandas curavit. Anno 1910 collegium Bavaricum ad conservandam artem popularem condidit et idcirco anno 1911 in numerum nobilium provectus est. Anno 1917 praeses Provinciae Bavariae Superioris factus est et ad annum 1920 mansit.
Praeses ministrorum Bavariae
Postquam Berolini Wolfgangus Kapp frustra conatus est rerum potiri, de Kahr 16 Martii 1920 Factione Popularis Bavariae adiuvante successor Iohannis Hoffmann praeses ministrorum Bavariae electus est.
Füzuli
Füzuli (sic Atropatenice, nomine completo Məhəmməd Süleyman oğlu Füzuli; scriptura Arabica فضولی ; natus c. 1483 in Iraquia; mortuus 1556) fuit poëta linguis Arabica, Persica et praecipue Atropatenica scribens.
Gustavus Ritter de Kahr
Consilia
Kahr maiorem libertatem Bavariae adipisci conatus est et proprium quasi exercitum constitit. Hoc facto controversias cum cancellario Constantino Fehrenbach et cum FRancia et Britannia effecit, quod vigiles quasi militares foedere Versaliis sancito vetiti erant.
Administrator Bavariae
Anno 1923 in Bavaria factiones extremae dextrae fortiores facti sunt atque eodem tempore Franci conabantur Palatinatum, qui ad Bavariam tum pertinebat, ab hac terra secedi. Cum quibus ita essent, Hugo Comes de Lerchenfeld Gustavum de Kahr 25 Septembris administratorem Bavariae (Generalstaatskommissar) et quasi dictatorem fecit. Statim consultum ultimum cepit atque militibus Germaniae in Bavariae in ius iurandum suum adegit. Haec novas controversias cum Imperio Germanico moverunt. Eodem tempore factiones laevae extremae vetuit et contra negotiationes Germaniae cum Francia de regionibus a Francis occupatis vehementer dixit. Tamen Adolphus Hitler cum factione sua NSDAP Monachii 8 Novembris res novas adipisci conabatur atque Kahr brevi tempore hoc conatu adnuere coactus est. Sed paulo post Kahr Hitler in carcerem mittebat. 18 Februarii Kahr a magistratu recedit.
Summus iudex
Annis 1924–1927, ut iam pater, iudex summus iudicii Bavariae administrationis fuit.
Caedes
Cum die 30 Iunii 1934 Hitler inimicos eius inter Nazistas ut Ernestus Röhm caedi iussisset, sicarii SS etiam Kahr necaverunt. Hoc modo Hitler ultus est, quod Kahr olim eum in carcerem miserat.
Brigantia (Italia)
Brigantia (Italiane: Brianza) est regio geographica Langobardiae in Italia septentrionali. Inter pagos iuxta Suesi flumen et Adduam, planitiem iuxta Mediolanum ac montes apud Larium lacum, territorium est; fertile solum alluitur multis amnibus, e quibus Lambrus maximus est. Boves, oves et sues pascuis aluntur; textoris officinae et mechanicae, alimentariae supellectiliumque fabricae in Brigantia sunt ; Mediolanenses in Brigantia quietem capiunt. Septentrionales Brigantiae vici sunt fines Mornascorum atque Civate (Italiane), et, ante Vallaxina, Cantius vicus.
Brigantia (a quo etiam Briantia, a quo porro Brianza deductum est) ab antiquo verbo Celtico brig 'collis' ductum est.
Briantitudo nomen est: collectio vel societas Briantiae terrae hominum qui sibi agnoverunt et fere credunt se ex stirpe eadem ortos esse. Cuidam genti ab aliis gentibus identificatio quoque interest ut gens fiat definita ab aliis. Briantitudo quoque est coniunctum omnium Briantiae gentes quae se definiunt moribus, lingua, et cultura.
Christianorum, se declarantes Catholicos Sanctae Romanae Ecclesiae, qui in Brigantiae urbibus atque pagis vel vicis et agris degunt, maior pars sub Mediolani Episcopo sunt, et minor pars sub Novi Comi Episcopo. Archidioecesis Mediolanensis ritum proprium habet, qui (ex nomine sancti Ambrosii) ' ambrosianus' nominatur. ‘Ambrosiani’ plenam communionem habent cum Ecclesia et Papa Romae in capite mundi. (Pauca tantum municipia ritum Romanum habent in Mediolanensi Archidioecesi).
Brigantiae municipia in Provincia Modiciensi et Brigantina
Albiatum, Amezagum, Arculae, Barnaxina, Belluscum, Bernadigium, Bexana, Biassonium, Boisium Masciacum, Brioscum, Buguiragum, Buzinagum, Camparada, Caponagum, Caratum, Carnatum, Cavanacum, Cerelianum, Cesanum, Cocoretium, Colliatum, Coronatum, Corroziana, Dexium, Glussianum, Gradatum, Lazatum, Ledeximum, Lemiatum, Lentadum, Licurtium, Lissonum, Maccarius, Meda, Misentum, Muglovium, Nova, Overnacum, Renatum, Roncellum, Runcus, Seregnium, Sovigum, Subiatum, Sevexum Tredugium, Uximatum Veliatum, Varedeum, Vedanum, Vedugium cum Colzanne, Verianum, Vicus Mercati.
Brigantiae municipia in Provincia Leucensi
Brigantiae municipia in Provincia Leucensi sunt:
Aellum, Airunum, Ambreciacum, Annonum, Bartiacum, Boxisium, Brivium, Bulciacum, Calcum, Casale Novum, Cassiciacum, Castrum Brigantiae, Cisnusculum Lombardorum, Clavatum, Collis Brigantiae, Cremella, Curtis Garlinda, Dulciacum, Galbiatum, Garbaniate Monasterium, Greghentinum, Lomagna, Malgratum, Melatum, Massalia, Maxenaga, Moltenum, Mons Vigiliarum, Monticellus, Nebionum, Ohe, Olgiatum, Olginatum, Osnagum, Padernum, Robiatum, Rogenum, Sezana, Sironum, Sirturi, Suellum, Uglonum, Vallicula Brigantia, Verderium, Viganorium, Villa Barzanorum.
Brigantiae municipia in Provincia Novocomensi
Brigantiae municipia in Provincia Novocomensi sunt:
Alba Villa, Albesium cum Cassiano, Algiatum, Alsenatum, Alserium, Anzanum, Aroxium, Ascium, Brena, Cabiatum, Canimalum, Cantium, Canturium, Capiagum Antimianum, Carugum, Caslinum, Casnatum cum Bernato, Castrum Martis, Cavalasca, Chalium, Cermenatum, Cutiacum, Herba, Eupilus, Fegium, Finium, Grandatum,  Inverigum, Lambrugum, Lasnigum, Lauriacum, Lepomum, Longonum, Luvixagum, Magrelium, Marlianum, Meronum, Monguzum, Mons Orphanus, Montanum Lucinum, Nevedratum, Orsenigum, Pons, Puserbium, Pusillianum, Rezaghum, Surmanum, Tabernarium, Vertematum cum Minovrio, Villa Guardia.
Brigantiae municipia in Urbe metropolitana Mediolanensi.
Brigantiae municipia in Urbe metropolitana Mediolanensi sunt:
Basilianum, Cambiacum, Callugatum, Cassianum, Gratiagum, Maxatum, Padernum Dugnanum, Solarium, Puteus, Trezzanum, Tritium, Vaprium.
Pterosauria
Pterosauria (-orum, npl.; e Graeco πτέρον, 'ala' + σαῦρος 'lacerta') sunt exstinctus Reptilium ordo taxinomicus. Pterosauria prima fuerunt Vertebrata quae volare solebant. In toto orbe terrarum habitabant, e Triassico superiore (in quo pristina vivebant, quae Rhamphorhynchoidea appellantur) usque ad Cretacei finem, una cum Dinosauriis non aviariis (Ornithischiis, Sauropodibus, Carnosauriis etc.), Mosasauridis, et aliis reptilibus marinis mortem perierunt.
Cladogrammatis hypothesis prior
Pterosauria ├─Preondactylus └──Macronychoptera ├─Anurognathidae └───Sordes pilosus └───Scaphognathus └───Dorygnathus └───Dimorphodontidae └──Lonchognatha ├─Campylognathoididae └──Breviquartossa ├─Rhamphorhynchidae └───Angustinaripterus └──Pterodactyloidea │                                    ├──Ornithocheiroidea │ ├─Nyctosaurus │ └─Euornithocheira │      ├─Ornithocheiridae │      └─Pteranodontoidea │                                └─────Cycnorhamphus │ ├?─Normannognathus │ ├─Pterodactylidae (sive Germanodactylidae) │ └─Ctenochasmatidae │                                   └───Dsungaripteridae └─Azhdarchoidea ├─Tapejara └───Tupuxuara └─Azhdarchidae
Ixalodectes
Ixalodectes est genus insectorum familiae Tettigoniidarum. Continet hanc speciem:
Pterosauria
Cladogrammatis hypothesis altera
Pterosauria ├─Preondactylus └─Macronychoptera ├─Dimorphodontidae │  ├──Peteinosaurus │  └───Dimorphodon │     └───Nesodactylus │        └──Anurognathinae │              ├─Anurognathus │              ├─Batrachognathus │              └─Jeholopterus │    └─"Tipidactyla" ├─Rhamphorhynchidae │   ├─Eudimorphodon │   └───Campylognathoides │       └─Rhamphorhynchinae │           ├─Dorygnathus │           └─Rhamphorhynchus │         └───Sordes pilosus └───Scaphognathus └───Parapsicephalus └───Angustinaripterus └─Pterodactyloidea ├─"Scalmognatha" │  ├─Germanodactylus │  └───Pteranodon │     └───Nyctosaurus │        ├─Dsungaripteridae │        └─Tapejaridae │             ├─Tapejara │             └─Tupuxuara │                        └─"Euthygnatha" ├─Germanodactylus rhamphastinus └───Pterodactylus ├─────Cycnorhamphus │ │  └─Ornithodesmus latidens │ │                                 │  └─Ornithocheiroidea │     ├─Ornithocheirus │     └─Anhangueridae │                                └───Pterodaustro └───Ctenochasmatidae │   ├─Ctenochasma │   └─Gnathosaurus │                                      └─"Tanydiroptera" ├─Diopocephalus ├─Doratorhynchus ├─Huanhepterus └─Azhdarchidae
Nanopathologia
Nanopathologia est medicinae studium morborum venenorumque a particulis micrometricis et nanometricis effectorum, vel subtilius studium, quod modos tractat, quibus organismus vivens praesentiam tantorum minimorum particulorum accipit.
Euphorbia
Euphorbia est genus plantarum florentium familiae Euphorbiacearum. Nomen ex Euphorbo, Graecoromano Iubae II regis Numidiae medico (52 a.C.n.~50 a.C.n.–23 p.C.n.), deducitur.
Regnum Ghassanidarum
Regnum Ghassanidarum (Arabice: الغساسنة‎, al-Ghasāsinah scil. Gens Ghassanidae) fuit regnum Antiquitatis Posterioris Arabicum inter Euphratem et Mare Rubrum (regio quam praecipue appellatur Arabia Felix), quod floruit inter saecula III et VII. Destructum est regnum anno 638 a Musulmanis.
Regnum Ghassanidarum fuit civitas Chrisitiana, fidem quam Ghassanidae acceperunt saeculo III post migrationem in Syriam ex Arabia Felice. Fuit regnum in societate cum Imperio Orientale contra Sassanidas, et reges Ghassanidarum titulum phylarcham obtinuerunt.
Sanctus Antonius (Caput Viride)
Sanctus Antonius (Lusitanice Santo Antão) est archipelagi Promontorii Viridis insula accurate secunda quod ad superficiem pertinet.
Malum Discordiae
Malum Discordiae (Graece μῆλον τῆς Ἔριδος) in mythologia Graeca est malum aureum quod Eris dea inter epulas deorum Peleos Thetidisque nuptiarum pro praemio pulchritudinis iactat, altercationem vanitatis causa inter Heram, Athenam, Aphroditenque excitans, quae contentio bellum Troianum demum movet. Qua pro causa, locutio malum discordiae vulgo significat nucleum vel animum argumenti, aut parvam rem quae disputationem vel altercationem ampliare potest.
In cultura hodierna
Eixample in districtu Barcinonae est vicus qui malum discordiae (Hispanice La manzana de la discordia; Catalanice L'illa de la discòrdia) vulgo appellatur. Quod nomen quattuor interpretationes architecturae modernisticae attingit: Casa Batlló Antonii Gaudí, Casa Lleó Morera Ludovici Domènech i Montaner, Casa Amatller Iosephi Puig i Cadafalch, Casa Mulleras Henrici Sagnier.
Australia (pellicula)
Australia est pellicula anno 2008 a Baz Luhrmann, moderatore cinematographico Australiano, edita. Pellicula historiam quandam amoris narrat.
Asqar Mamin
Asqar Uzaqbai filius Mamin, litteris Cyrillicis Асқар Ұзақбайұлы Мамин (Astanae natus die 23 Octobris 1965) est politicus Kazachstaniae. Alumnus est instituti ingeniariae civilis in urbe nativa et instituti oeconomici Plechanov Moscuensis. Primus minister Kazachstaniae a die 21 Februarii 2019 meret.
Coitus innocuus
Coitus innocuus est agitatio sexualis quae rationibus vel instrumentis (sicut praeservativis) utitur ad periculum minuendum morborum venereorum transmittendorum aut adipiscendorum, praecipue morborum deficientiae immunitatis acquisitae.
Wu Cheng'en
Wu Cheng'en (cum tonalitate Wú Chéng'ēn; litteris antiquis 吳承恩; litteris hodiernis 吴承恩; natus c. 1500; mortuus 1582) fuit poëta et mythistoriarum scriptor Sinicus. Secundum nonnullos eruditos fuit auctor narrationis insignissimae cuius titulus Latine sonat Iter in occidentem, id est, peregrinatio ad Indiam Xuanzang, monachi Buddhistae.
Snorro Sturlaeus
Snorro Sturlaeus vel Snorrius Sturlae filius (Islandice Snorri Sturluson, natus anno 1178, mortuus die 23 Septembris 1241) fuit rerum gestarum scriptor, poeta et vir rerum civilium peritus Islandicus. In senatu Islandico (sive Althing) leges recitabat auctorque fuit multorum operum, inter quae sunt Edda oratione soluta composita et Heimskringla sive Historia regum Norvegicorum.
Ioanna Didion
Ioanna Didion (nata Sacramenti Californiae die 5 Decembris 1934; mortua die 23 Decembris 2021) fuit scriptrix Americana. Anno 2005, operis The Year of Magical Thinking gratia, praemium National Book Award annoque 2007 e sua versione Francogallice L'année de pensée magique Praemium Médicis accepit.
Marcus Iunianus Iustinus
Marcus Iunianus Iustinus fuit epitomator Latinus qui florilegium extraxit ex opere Cn. Pompei Trogi historico. De aevo Iustini non satis constat: aliqui saeculo III p.C.n. ponunt, nonnulli saeculo IV.
Virginia (navis CCA)
Virginia fuit vapore propulsa formae tormentorum innantium navis ferrata Classis Confoederationis per Bellum Civile Americanum, anno 1862 constructa ex reliquis Merrimack, perforatae Unionis navis (Preston 1997:13). Ea fuit una ex pugnantibus Proelii Hampton Roads, Martio 1862 pugnati cum Monitore. Proelium significationem habet ut prima mundi pugna duarum ferratarum. Ferrata tum fuerunt innovatio temporum recentiorum, quae coepit anno 1854, cum Classis Francica Lave, vapore propulsam formae tormentorum innantium navem ferratam, pro bello litorali disposuit. Per bellum, Confoederatio multa vapore propulsa tormenta ferrata construebat, quae, sicut Virginia, non erant naves marinae.
Volkerus Rühe
Volkerus (vulgo: Volker) Rühe (natus 25 Septembris 1942 Hamburgi) vir publicus Germaniae et sodalis Christianae Democraticae Unionis Germaniae (CDU) est.
Iuventus et munus
Postquam maturitatem anno 1962 adeptus est, Rühe Hamburgi litteris Theodiscis et Anglicis studebat, ut magister fieret. Anno 1968 primam, 1970 decundam probationem accepit. Ad annum 1976 magister Hamburgi laborabat.
Familia
Rühe maritus est et tres liberos habet.
Cursus honorum
Rühe ab anno 1963 sodalis CDU est et annis 1970 - 1976 legatus parlamenti Hamburgi fuit, deinde ad annum 2005 legatus Dietae Foederalis Germaniae erat. Annis 1989 - 1992 secretarius generalis suae factionis erat. Ab 1 Aprilis 1992 Rühe Administer Foederalis Defensionis Publicae erat. Hunc honorem ad 26 Octobris 1998 tenuit, cum consilium ministrorum a Helimuto Kohl ductum post electionem perditam a magistratibus recedere coactus est. Anno 2000 candidatus praesidis ministrorum Sliasvig-Holsatiae erat, sed contra Heidam Simonis (SPD) perdidit.
Theodorus Ribera
Theodorus Ribera, vulgo plene Teodoro Javier Ribera Neumann (Temuco in urbe natus die 25 Maii 1958) est iuris consultus et politicus Chiliae.
Alumnus est universitatum Chilensis et Herbipolensis. Legatus est parlamento Chilensi ab anno 1990 usque in 1998. Rector universitatis autonomae Chilensis ab hoc anno usque in 2011, iterum ab 2015 usque in 2019 meruit. Minister ab iustitia fuit a die 18 Iulii 2011 ad 17 Decembris 2012, praeside Sebastiano Piñera. Minister a rebus externis die 13 Iunii 2019 factus est, eodem rursus praeside.
Prosopagnosia
Prosopagnosia (e verbis Graecis πρόσωπον facies et γνῶσις intellegentia, α privativo interiecto) est valetudinis perturbatio, in qua facultas facierum agnoscendarum deest constante aliarum rerum agnoscendarum facultate. Hoc verbum condicionem post acutum cerebri detrimentum contractum olim solum designavit, sed congenitae confusionis genus nuper propositum est, quod a circiter 2.5 centesimis hominum hereditate accipitur. Definitus cerebri locus, qui usitate cum prosopagnosia consociatur, est gyrus fusiformis.
Fridericus II
Fridericus II appellantur
Registrum coquinae
Registrum coquinae est liber de re coquinaria a Iohanne de Bockenheim, coquus coquinae communis iuxta papam Martinum V, inter annos 1431 et 1435 scriptus.
His annis coquina communis paparum cenas ad familiam aulae pontificali et ad cardinales episcoposque et alios, qui concilium Comstantiense frequentaverunt papamque petiverunt, parabat. Hac ratione fortasse Iohannes de Bockenheim saepissime hoc textu gentes muneraque indicat quibus fercula singula idonea sint.
Sanctus Iacobus (Caput Viride)
Sanctus Iacobus  ( Lusitanice  Santiago) est archipelagi Promontorii Viridis insula prima quod ad superficiem pertinet.
Interregnum
Interregnum (inter- + rēgnum, [< rex, rēgis]) valet regimen transitorium sive spatium temporis, quo illud gubernat; imprimis in monarchiis electivis tempus inter resignationem sive mortem regentis et inaugurationem successoris.
Praemium Pulitzer biographiis dicatum
Praemium Pulitzer biographiis dicatum est praemium quod ab anno 1917 scriptori Americani tribuitur, qui optimam biographiam scripsit.
Andreas Roussin
Andreas Roussin (natus Massiliae die 22 Ianuarii 1911 – mortuus est Lutetiae Parisiorum die 3 Novembris 1987) fuit scriptor scaenicus Francicus. Roussin anno 1973 in Academiam Francicam cooptatus est.
Interregnum
In historia sunt numerosa exempla interregnorum:
Casimus Žomart Toqaev
Casimus Žomart Kemel filius Toqaev (Casachice Қасым-Жомарт Кемелұлы Тоқаев / Qasım-Jomart Kemelulı Toqayev, Almatae natus die 17 Maii 1953) est legatus et politicus Kazachstaniae.
Filius est philologae Turar Šabarbaeva scriptorisque Kemel Toqaev. Alumnus est instituti Coniunctionum Internationalium Moscuensis et recentius universitatis Linguarum Culturarumque Pechinensis. Minister rerum externarum Kazachstaniae ab anno 1994 usque in 1999, iterum ab 2002 usque in 2007, in intervallo temporis primus minister a die 1 Octobris 1999 ad 28 Ianuarii 2002 meruit. Rector generalis fuit a die 12 Martii 2011 ad 16 Octobris 2013 sedis Genavensis Nationum Unitarum.
Nursultan Nazarbaev die 20 Martii 2019 praesidatum renuntiante, praeses ad interim ab eo die factus est: cui titulo mox comitiis nationalibus electus die 12 Iunii eiusdem anni inauguratus est.
Iacoba de Romilly
Iacoba de Romilly, nata Jacqueline David, nomine pleno Jacqueline Worms de Romilly (Carnote e familia Iudaica die 26 Martii 1913 orta; Bononiae ad Sequanam mortua die 18 Decembris 2010), fuit rerum gestarum scriptrix et philologa Francica. Prima mulier quae apud Collegium Franciae docuit annoque 1988 in Academiam Francicam cooptata, multis operibus de Graecia antiqua scriptis protulit, praecipue de Thucydide et de Lingua Graeca antiqua. Multos annos fuit praeses Societatis Gulielmi Budaei. Anno 2008, nonaginta quinque annos nata, se ad fidem Catholicam convertit.
Boa Vista (Caput Viride)
Boa Vista  ( scilicet Latine  pulcher despectus) est archipelagi Promontorii Viridis insula tertia quod ad superficiem pertinet.
Lowndes (comitatus Georgiae)
Lowndes  (Anglice:  Lowndes County) est Georgiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 92115 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Valdosta, die 23 Decembris 1825 creatus est.
Ursula Andress
Ursula Andress (nata die 19 Martii 1936 in Ostermundigen, Helvetia) est actrix Helvetica.
Sepulcretum Jirzankal
Sepulcretum Jirzankal seu Ji'erzankale est locus archaeologicus iuxta vicum Quman sub municipio Taxkorgan in provincia autonoma Xinjiang Sericae. Ibi in sepulturis octo, anno circiter 500 a.C.n. depositis, thuribula lignea decem anno 2013 effossa sunt, quae testamenta religionis Zoroastrianae esse archaeologi censebant. E vestigiis chemicis folia Cannabis sativae in his thuribulis incensa recentius monstratum est.
Modus viaticorum praeparandorum et salsarum
Modus viaticorum praeparandorum et salsarum est liber de re coquinaria fortasse inter annos 1380 et 1390 seu Tolosae seu Montepessulano scriptus.
Libro della cocina
Libro della cocina (interdum sub nomine Anonimo Toscano notus) est liber de re coquinaria saeculo XIV scriptus.
Recensio Nicaeensis
Recensio Nicaeensis huius operis, saeculo XIV exeunte facta, in Museo Massena eiusdem urbis servata, ab Ioanne Rebora edita est.
Augustus Bournonville
Augustus Bournonville (natus Hafniae die 21 Augusti 1805, mortuus die 30 Novembris 1879) fuit saltator, choreographus, ac saltationis magister Danicus.
Fabius Bernardus D'Onorio
Fabius Bernardus D'Onorio O.S.B. (natus 20 Augusti 1940) est archiepiscopus Caietanus.
Nexus externus
Orden-online - theodisce
Llibre de totes maneres de confits
Llibre de totes maneres de confits est liber, Catalane scripto, de re coquinaria saeculo XIV scriptus, qui explicat modum dulcium faciendorum.
Jasper (comitatus Georgiae)
Jasper  (Anglice:  Jasper County) est Georgiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 11426 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Monticello, die 10 Decembris 1807 creatus est.
Oconee (comitatus Georgiae)
Oconee  (Anglice:  Oconee County) est Georgiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 26225 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Watkinsville, die 25 Februarii 1875 creatus est.
Gaius Iulius Iuvenalis
Gaius Iulius Iuvenalis (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus primo saeculo post Christum natum fuit. Anno 81 mensibus Martii et Aprilis consul suffectus creatus est.
Iulius Obsequens
Iulius Obsequens fuit scriptor Latinus de mirabilibus. Libellus eius, titulo Liber de prodigiis, extractus est e Livii Ab urbe condita libris, vel potius ex huius operis epitoma.
Kaeso Duilius Longus
Kaeso Duilius Longus (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) vir publicus Romanus origine plebeio saeculi quinti a.C.n. erat.
Familia
Filius eius aut nepos Gaius Duilius K.f. Longus, tribunus militum consulari potestate anni 399 a.C.n. fuit.
Cursus honorum
Duilius anno 450 a.C.n. inter secundum collegium decemvirorum legibus scribundis electus est. Cum collegis legem XII tabularum emendavit et decem adhuc scriptis duas tabulas adiecit. Praeterea cum aliis collegis contra Aequos apud Algidum montem pugnavit et victus est. Anno 449 cum ceteris decemviris magistratu se abdicavit.
Libro per cuoco
Libro per cuoco (interdum sub nominibus Libro di cucina et Anonimo Veneziano notus) est liber de re coquinaria Italiane in dialecto urbis Venetiarum saeculo XIV scriptus.
Iconismus resonantia magnetica factus
Iconismus resonantia magnetica factus (abbreviatura IRM) est in medicina actio diagnostica iconismi medici campis magneticis et undis radioelectricis utens, in qua phaenomenon physicum resonantiae magneticae nuclearis applicatur.
Radii X, quibus scanner radiis X operans utitur, in IRM non adhibentur.
Anno 2003 Paulus C. Lauterbur et Petrus Mansfield Praemium Nobelianum physiologiae et medicinae ratione inventi IRM acceperunt.
Mohuchahangoukou
Mohuchahangoukou est locus archaeologicus in provincia autonoma Xinjiang Sericae. Ibi homines saeculorum fere I et II p.C.n., populi fortasse Wusun, agros suos sub climate arido colentes systemata irrigationis construxerunt.
Interregnum Ottomanicum
Interregnum Ottomanicum sive Triumviratus Ottomanicus (Turcice: Fetret Devri) est spatium temporis inter 1402 et 1413, quo sultano Bayiazethe I a Tamerlane in pugna apud Ancyram victo filii Baiazethis armis de throno Imperii Ottomanici decernebant.
Tamerlanus tribus filiis partes pristini imperii tribuit: Suleimanus (Turcice: Süleyman), filis maior, partes Europaeas, Iesus (Turcice: İsa) Anatoliam occidentalem et Mahometus (Turcice: Mehmed) Anatoliam mediam accepit. Tamerlano anno 1405 mortuo ac imperio eius dilapso Mahometus cito nonnullos territoriorum vi subditorum Amirales sibi clientes coniunxit. Etiam Iesum vincere potuit. Interim Suleimanus Hadrianopoli se sultanum salutare fecit. Adiutus a clientibus Europaeis necnon ab Imperio Romano Orientali, quod se tributo liberaverat, partes Anatoliae in dicionem suam redegit.
Denique quartus filius nomine Moyses (Turcice: Musa) apparuit, qui cum patre Baiazethe captus erat. Cum Suleimano depugnans Hadrianopoli inclusus est. Fugiturus captus fratrique traditus est, qui eum anno 1410 strangulari iussit. Moyses territoria et Imperium Romanum Orientale durius habuit, quamobrem a Mahometo auxilium petiverunt. Anno 1413 proelio in Balcania commisso Moyses interfectus est, quo Mahometus sultanus imperium Ottomanicum reconciliaret.
Alcmaria
Alcmaria, (sermone neerlandico Alkmaar) est urbs fere 108 000 incolarum Bataviae, sita in Hollandia Septentrionali.
Aulus Postumius Albus Regillensis
Aulus Postumius Albus Regillensis (natus saeculo 6 a.C.n., mortuus saeculo 5 a.C.n.) senator Romanus erat.
Vita
Anno 496 a.C.n. Postumius consul electus est. Tarquinius rex Roma eiectus ad Mamilium Tusculanum generum suum confugerat: cum ille Romanos graviter urgeret, nova Romae dignitas creata est, quae "Dictatura" appellata est, maior quam consulatus. Tunc creatus est magister equitum, qui dictatori etiam obsequeretur. Aulus Postumius anno 496 a.C.n. dictator factus est, cum hostibus apud Regillum lacum conflixit, ubi cum victoria nutaret, magister equitum equis frenos detrahi iussit, ut irrevocabili impetu ferrentur: itaque et aciem Latinorum fuderunt, et castra ceperunt. Tarquinius Cumas se contulisse dicitur, in eaque urbe senio et aegritudine esse confectus.
Fabii Trecenti Sex
Vexabantur incursionibus Veientium Romani. Tum Fabia gens senatum adit. Consul Fabius pro gente loquitur: "Vos alia bella curate: Fabios hostes Veientibus date: istud bellum privato sumptu gerere nobis in animo est." Ei gratiae ingentes actae sunt. Consul e curia egressus, comitante Fabiorum agmine, domum rediit. Manat tota urbe rumor: Fabios ad caelum laudibus ferunt; Fabii postera die arma capiunt. Nunquam exercitus neque minor numero, neque clariore fama et admiratione hominum per urbem incessit. Ibant sex et trecenti milites, omnes patricii, omnes unius gentis. Ad Cremeram flumen perveniunt. Is opportunus visus est focus communiendo praesidio. Hostes non semel fusi pacem supplices petunt.
Christophorus Longolius
Christophorus Longolius (natus Mascliniae anno 1488; mortuus Patavii die 11 Septembris 1522) fuit iurista et humanista Franco-Flandrensis aetatis Renascentiae.
Fabii Trecenti Sex
Veientes pacis impetratae brevi poenituit. Itaque, redintegrato bello, inierunt consilium insidiis ferocem hostem captandi. Multo successu Fabiis audacia crescebat: cum igitur palati passim agros popularentur, pecora a Veientibus obviam acta sunt; ad quae progressi Fabii, in insidias circa ipsum iter locatas delapsi sunt, et omnes ad unum perierunt. Dies quo id factum est inter nefastos relatus fuit: porta qua profecti fuerant, Scelerata est appellata. Unus omnino superfuit ex ea gente, qui, propter aetatem impuberem, domi relictus fuerat. Is genus propagavit ad Quintum Fabium Maximum qui Annibalem mora fregit.
Christophorus Longolius
De parentibus et pueritia
Christophorus Longolius fuit filius naturalis Antonii Longolii episcopi, qui anno 1484 episcopus Dioecesis Leonensis consecratus erat, et cancellarius et eleemosynarius reginae et ducissae Annae Britannorum mortuus est die 25 Augusti 1500.
Duces de Longueil erant vetus familia e nobili stirpe Normannorum. Nam conditor stirpis Adam auxilium praebuit Gulielmo Bastardo ad Angliam conquerendam anno 1066; Richardus Olivarius de Longueil, Cardinalis Constantiensis fuit frater avi Antonii illius episcopi qui genuit Christophorum, cum legatus esset in Brabantia, e quadam incola Mechliniae.
Pueritiam egit Mechliniae, scilicet apud familiam matris. Postea a patre Lutetiam missus est, ut erudiretur, quod officium traditum est Roberto Duraeo Fortunato, qui tunc primas erat collegii Plessiaci.
Hic fuit discipulus clarissimus, cuius memoria praecipue mirabilis visa est. Antonio episcopo defuncto mense Augusti anno 1500, Famila Longueil scilicet iuvenem non reliquit, quem ad cursum diplomaticum vel iuridicum destinaverat.
De iuventute et cursu iuridico
Anno 1505, postquam per octo annos studuit Lutetiae, comes factus est Andreae Burgi (italice Andrea del Burgo), diplomatici Italici, qui fuit legatus imperatoris Maximiliani apud filium archiducem Philippum. Qui, Longolio comite, mari Hispaniam pergit. Christophorus, etsi tam iuvenis, factus est particularis secretarius principis, una cum Aegidio van Damme, viro Flandrico quodam. Sed ad litora Anglica naufragium fecerunt mense Ianuario 1506, postea Corunae ad portum accederunt die 28 Aprilis. Philippus autem febre extinctus est Burgis, die 25 Septembris, quod hanc spem bonae fortunae Longolio abstulit. Sic Lutetiam rediit.
Mense Octobris eiusdem anni, ei licuit, utpote "bacchilierus eminens" ius civile docere de Pandectis. Quod ad iram permovit gregem discipulorum vasconium qui, gladio stricto, irruperunt cum lectionem primam daret, et fecerunt turbam magnam. Nihilominus orationem inauguralem habuit (Oratio Pictavis habita nuncupata) in qua, ad exemplum Gulielmi Budaei in libro mense Novembris 1508 edito, vituperat viam  "glossatorum" qui ab usu suo numquam deflectunt et exhortat ut ius romanum studeatur auxilio litterarum et omnium disciplinarum ad historiam attingentium. Fama eius sic crescebat ut anno 1510 Ludovica Sabaudica  eum vocavit ut tutor  esset filio, qui tunc Franciscus comes Engolismae erat, et postea Franciscus I fuit. Dedicauit discipulo, cum versione Gallica, orationem in honorem Sancti Ludovici, quae eum tam delectavit ut ad magnam cenam invitaretur in castello Ambaciae.
Munus novum non diu retinuit; nam autumno anni 1511 adfuit concilio Pisano, qua occasione primum in Italiam iter fecit. Quod concilium fecerat Ludovicus XII, ut Pappam Iulium II deponeret; primum locum habuit Pisae mense Novembris anni 1511 sed, Italicis hostiliter se gerentibus, se deportaverunt Mediolanum mense Decembris, tandem Lugdunum Aprilis 1512, cum  Rex discedisset ab Italia. Creditur Longolium ad hoc concilium vocatum esse imperantibus comitibus Ludovici tamquam juristam optimum, iuvenem necnon gallicanum.
Hic convenit Philippum Decium, iuris interpretem qui fovebat partes Regis Franciae adversus papam; quare excommunicatus est a Iulio II. Decius, Alpes transgressus cum Francicis Aprilis 1512, nominatus est cum consiliarius apud Parlamentum Gratianopolitanum, tum mense Ianuario 1513 professor apud Universitatem Valentiae. Illum Longolius assidue audiebat, et ab illo accepit gradum licentiati in iure anno 1514, in qua occasione habuit aliam ex orationibus suis latinis quae serventur, Orationem Valentiae habitam). Illa oratio elogium est iurisprudentiae, quam dicit esse fundamentum humanitatis. Certo pervenit ad doctoratum in utroque iure, nam nominatus est consiliarus-clericus apud Parlamentum Lutetiae die 9 Iunii anni 1515.
Plinius et Graeca studia
Lutetiam redux, se implicavit societate humanistarum e Budaei circulo, i.e.Germani Brixii, Nicolai Berault (qui, de iurista Aurelianensi, factus erat Lutetiae professor "bonarum litterarum") et Ludovici Ruzelegato civili apud magnum Castellum Lutetiae. Iam a suis annis pictaviensibus, studio ardere coeperat erga opera Plinii, cuius Naturali historiae commentarium exegeticum parabat. Etiam loca varia, de quibus scribit Plinius, in animo ei erat visitare, etiam si opus esset Graeciam vel orientem adire.
Reipublicae forma
Reipublicae forma est entitas politica quae agnosci potest. Grex definitur hominum quibus est identitas communis, qui fontes naturales adhibere possunt, et qui per unum ex nonnullis generibus hierarchiae institutionalizatae ordinantur. Reipublicae forma est rectio civitatis sui iuris vel subdivisionis eiusdem civitatis, vel alius hominum grex ad res gubernandas ordinatus (sicut collegium rectorum).
Christophorus Longolius
Plinius et Graeca studia
Sed in Helvetia periculum advenit quod ei sustulit libidinem peregrinandi. Nam cum Confoederatio cum Gallia bellum gereret, una cum duobus amicis consecutus est a turba, quam fugere conatus est trans Rhodanum nando, sed captus est, in vinculis graviter coartatus antequam coniiceretur in carcerem sed captus et ligatus est pedes et manus, in quo per mensem integrum inclusus est. Tum demum liberatus est a Matthaeo Schiner, Episcopi Sionis. Cuius nomen, instar nomina Erasmi vel Budaei, illuminavit in Plinio suo qui editus est anno 1516 Lutetiae prelis Regnault Chaudière. Anno 1514, coepit discere linguam Graecam. Post tres menses, versionem Latinam edidit libelli Plutarchi De capienda ex inimicis utilitate quam in strenam obtulit Ludovico Ruzé. Petivit a Budaeo ut magister suum sit, sed ille eum potius commendavit Ioanni Lascari, qui tunc in Italia erat (secundum litteras missas die 10 Iunii a.1516 ). Sic Longolius abivit, Lazaro Baifio comite, Romam, ubi per duos annos mansit hospes primum divitis mercatoris Iulii Tomarotii, qui tunc erat tanquam maecenas alter humanistis, deinde  nobilis Romani Marii Castellano. Studuit apud scholam graecorum adulescentium a Pontifice Maximo Leone X conditam in Colle Quirinali, primum apud Marcum Musurum (mortuum 24 Octobris 1517 ), deinde apud Ioannem Lascarem. Commutavit etiam litteras Graecas cum Budaeo et Gregorio Cortesio, abbate Lerinae. In Bibliotheca Bodleiana sunt duo codices Graeci quos illo tempore empsit: Geoponica Heronis Alexandrini atque Definitiones mechanicae Vettii Valentis.
De Longolio ciceroniano
Sed apud Castellum virum convenit qui cursum intellectualem suum mutaret. Hic Petrus Bembus erat, qui non solum secretarius Papae, sed etiam dux "sectae" ciceronianae quam Erasmus indicavit et derisit decem annos post, in Dialogo satirico Ciceronianus nuncupato. Hi Ciceroniani venerabantur monumenta Romae classicae, inter quae maxime opera Ciceronis, quae ut paradigma immeliorabilia Litterarum bonarum habebant, bonis scriptoribus omnino imitanda. Sic Petrus Bembus, quasi fascinisset Longolium, eum ad suam sententiam deduxit. Nam ille novus sectator Romae Ciceronianae omnino aliter dixerat in oratione de S. Ludovici laudibus.
Bembus commendavit eum amico Iacobo Sadoleto sodalibusque Academiae Romanae, et Longolius receptus est in circulis praeclaris sapientium Romae Leoninae, quibus tandem magno contemptui erant omnia quae e "barbaris" transalpinis veniebat.
Tunc Bembus scripta Longolii percursit et ei demonstravit ut quantum mendosa latinitas eius esset. Cuius auctoritati iuvenis Longolius se submisit. Nihilominus non facile receptus est apud illos. Nam odium in Francicos Romae maximum ardebat ( saepe "Fuori i barbari" in viis audiebatur), et malevoli quidam effoderunt orationem de S. Ludovici laudibus, quae odium Italiae et Romae redolebat.
Sed erga Longolium multa erant studia. A die quinto Augusti usque ad nonum anni 1518, habuit coram Academia Romana quinque orationes in quibus fidelitatem et homagium Romae iurabat et veniam sibi, tamquam barbaro septentrionali, implorabat. Petivit mense ianuario anni 1519 insulam S. Honorati, Gregorio Cortesio invitante, ubi certus factus est amicos fideles, Bembus, Sadoletus Castellanusque, sibi insignia priviliegia impetravisse. Sic factus est die 14 Februarii 1519, cives Romanus et, dispensationis papalis gratia, nam noster bastardus erat, comes Palatinus et notarius apostolicus cum pensione.
Sed partes, iuveni patricio Celso Mellino praeceptoreque eius Thoma Petrasancta ducibus in Longolium conflagraverunt et ad mortem eius in viis clamaverunt. Legatus Francicus Ioann de Pins et Bembus ipse sic eum suaserunt ne Romae maneret, ut per parvum tempus Lutetiam rediverit.
Die 16 Iunii detractus est in iudicium in aede quadam Capitolii, presentibus Leone Decimo et cardinalibus. Philippicam contra eum iuvenis Mellinus pronuntiavit. Secundum Balthasarem Castilionium, si adfuisset, trucidatus esset a turba furenti. Sic amici eius existimaverunt non posse fieri ut legeret defensionem ab eo scriptam; quae Longolii civis Romani perduellionis rei defensio coram iudicibus non prius lecta est quam die nono  Augusti. Bembus ipse censuit has duas orationes Cicerone dignissimas esse. Absolutus est Longolius.
Ut audivit res suas bene se habere, redire statuit in Italiam, quamquam instantibus amicis Parisiensibus ne abiret. Mense Septembris ineunte, Budaeum visitavit, qui tunc Marliaci habitabat, ut epistulis eum commendaret Anglicis Thomae Moro Thomaeque Linacrio et Erasmo qui habitabat Lovanii; quos eruditos omnes visitare volebat antequam regiones meridionales peteret. Quod fecit. Sic tres dies egit Lovanii medio mense Octobris apud Erasmum, qui de visitatore in epistulis non semel scripsit, sed non amice; nam narrationes Longolii de italia illum Batavum illustrem non iuvaverunt ; illi non congruebant.
Potest fieri ut iurgium inter eos iam vetus esset, nam die 29 Ianuarii, Longolius epistulam in insula Sancti Honrati scripserat Iacobo Lucas, canonico Aurelianensi, in qua admirabatur Franciscum I velle Erasmum Lutetiam venire, cum sub manu, ut dicitur, virum non minoris pretii, Budaeum, haberet. Ludovicus Ruze epsitulam receperat et, miro modo, eam communicaverat cum Erasmo, qui Longolio unam e suis epistolis ironiae refertis misit et, paulo post, litteras Iacobo Lucas missas in publicum prodidit, quod Longolius reputavit modum esse ulciscendi se. Sic deinde vocavit Erasmum "stultum Batavum".
Non multis dies mansus Lutetiae, mense Decembris fuit Venetiis apud Bembum, quæ magnifice suscepit eum, sed eum reliquit dum Romam pergeret. Nam eius inimicus romanus, Celsus Mellinus, die 30 Novembris a. 1519 in torrentem ceciderat et submersus erat, quod studia rursus incenderat. Die 18 Aprilis, ipse Longolius Venetias reliquit ut non longe ab Patavino habitaret in villa Noniana quam ei Bembus commendabat. Hic se dedicavit studio Ciceronis, quem unum venerare coepit. Postea, praeceptor electus est a Stephano Sauli divite Genuensi et in illius villa patavina habitavit una cum Marco Antonio Flaminio discipulo suo. Deinde, a mense Iulii 1521, vixit in domo Reginaldi Poli qui tunc studebat apud Universitatem Patavinam et puro stylo ciceronaino imbui volebat. Il refusa curieusement une offre du cardinal Jules de Médicis (le futur pape Clément VII) de venir enseigner au Studio Fiorentino. Insolenter recusavit quod Papa ei proponebat, ut doceret apud Studium Florentinum.
Tunc vitam egeabt modo Patavinii, quia inerat universitas magni momenti, modo Venetiis, quia inerant amici. Servantur inter opera illius tunc scripta circa centum epistulae et oratio latina in Martinum Lutherum, Ad Lutheranos jam damnatos nuncupata, quam illi Papa imperaverat. Sed illi in dies opes incertiores fiebant; nam Curia Romana, cui opus erat stipendium Longolio dare, quod iam rarius faciebat, misit epistulas ad Franciscum I, ut regi commandaretur et istud onus deponeret. Leone X defuncto die primo Decembris a. 1521, subsidia omnino extincta sunt et abhinc vitam toleravit impensis amicorum.
Febre exstinctus est die 11 Septembris 1522, vix triginta quatuor annos natus; sumpserat habitum Franciscanum in istis ultimis diebus. Sepultus est in choro ecclesiae S. Francisci Patavini. Petrus Bembus scripsit ei pulchrum Epitaphium ciceroniano stilo
Morte Longolii nuntiata, magni luctu afflicti sunt humanistae francici, sc. Germanus Brixius, Clemens Marot, Salmonius Macrinus Iuliodunensis, vel etiam Guilielmus Scaeva, qui illi multas elegias dedicaverunt. Budaeus autem dixit se illum magis ploravisse si, humanistis Francicorum relictis, se conjecisset in castra Italicorum odio Franciae ardentium.
De posteritate
Executor testamenti quidam (quem eundem atque Reginaldum Polum diu putabant) collegit orationes ciceronianas, quae dicuntur, et prelis Jiuntae tradidit, e quibus editio princeps Longolianorum orta est mense decembris a. 1524. Opera illius saepius rursus editae sunt per omne sedecimum saeculum, nam Longolius diu famosus scriptor neolatinus mansit, qui exemplum insigne styli ciceroniani praebebat. In limine editionis a. 1524 est Vita Longolii, qui diu falso tributa est Reginaldo Poli. Haec Vita auxilio fuit in quadam legenda litteraria erigenda de Longolio: de puero mirabili factus sit iuvenis, sed immatura morte extinctus sit, caet. Praecipue illa vestigatio quasi mystica styli ciceroniani memorabatur. Erasmi Ciceroniano edito anno 1528, Longolius, quem credebant Erasmum in dialogo sub persona Nosoponi inrisisse, defensus est praecipue a Iulio Caesare Scaligero et Stephano Doletuo. Sed fatendum est Longolium fuisse maioris momenti contemporaneis suis quam pro magnitudine operum suorum.
Inter opera illius numerantur: quinque libri epistolarum, quorum ultimus epistolas amicorum (sc. Bembi Sadoletique ) continet; orationes "cicéronianae" (Orationes duæ pro defensione sua ab lesæ majestatis crimine et Oratio ad Lutheranos jam damnatos) ; orationes universitaraie (Oratio de laudibus divi Ludovici atque Francorum habita Pyctavi in cœnobio fratrum minorum, Oratio in præfatione enarrationis duodetricesimi libri Pandectarum juris civilis,Oratio de laudibus jurisprudentiæ habita Valentiæ cum a Domino Decio prolytharum ornamentis insigniretur). Sed quinque orationes De laudibus urbis Romæ quas habuit ante Académiam romanam mense Augusti anno 1518, quamquam servantur (Ms. Vat. Ottobon. lat. 1517), numquam editae sunt. Servantur autem textus de Plinio Maiore, i. e. Oratio de laudibus C. Plinii et ''Commentarius in librum XI. Plinii Historiæ Herbarum''.
Lingua Scotica
Lingua Scotica haec dissimilia significat:
Gulielmus Butler Yeats
Gulielmus Butler Yeats (natus Sandymount in vico apud Eblanam die 13 Iunii 1865; mortuus Roccae Brunae in Francia die 28 Ianuarii 1939) fuit poeta et ludorum scaenicorum scriptor Hibernicus, unus e maximis hominibus litterarum saeculi vicensimi inspiratus a symbolismo, modernismo, mystica, astrologia, et scaena Noh. Anno 1923 Praemium Nobelianum Litteraturae accepit.
Charlton Heston
Charlton Heston, nomine nativo John Charlton Carter (die 4 Octobris 1923 natus Wilmette in oppido Illinoesiae; mortuus die 5 Aprilis 2008 ad Beverly Hills Californiae) fuit histrio Americanus.