cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Publius Vatinius
De homine.
Huius rei causae tres : primo quod multi auctores admiratione Ciceronis opinionem eius quamvis iniquam plane secuti sunt. Deinde ipse per se successus ac profectus homini sine maioribus et sine posteris, qui memoriam defenderent, apud multos invidiae fuerunt : "e caeno emersus" dixit Cicero qui et ipse tamen homo novus erat. Tertio philosophi, Stoicae praesertim sectae, Catonem velut exemplar sapientis in re publica fuisse existimabant. Frequens autem in scholis hoc thema proponebatur, utrum virum sapientem rei publicae interesse oporteret necne ? Tum memorabant Catonem a Vatinio comitiis praetoriis superatum esse, non secus ac si dixissent tum virtutem, sanctimoniam probitatemque a vitio, turpitudine et flagitio superatas esse. Haec Seneca : ". Vatinium, hominem natum et ad risum et ad odium ; addidit tamen : " scurram fuisse et uenustum ac dicacem memoriae proditum est. In pedes suos ipse plurima dicebat et in fauces concisas: sic inimicorum, quos plures habebat quam morbos, et in primis Ciceronis urbanitatem effugerat. Sed scurra apud Senecam laus non est.
Si verum quaerimus Vatinius et ipse philosophiae studuit, qui Pythagorae doctrinam secutus est. Praeterea nonne fortis bello, fidelis in amicitiis ac constantissimus fautor popularium partium in vita publica fuit ? Quae quis de Cicerone adfirmare auderet ?
Andreas Sherratt
thumb|Andreas Sherratt Andreas Sherratt (Andrew Sherratt; 1946-2006) fuit archaeologus Anglicus qui primus omnium, de historia agriculturae disserens, commutationem proventús secundarii proposuit.
Vita
Natus die 8 Maii 1946 apud Oldham comitatus Lancastriensis, Andreas Sherratt fuit alumnus collegii Petri universitatis Cantabrigiensis ab anno 1963; gradum doctoratus eiusdem universitatis anno 1976 ob dissertationem The Beginning of the Bronze Age in south-east Europe meruit. Oxoniae fuit ab anno 1973 curator apud Museum Ashmoleanum; anno 2002 factus est professor universitatis, sed anno 2005 universitatis Sheffieldiensis. Mortuus est ob infarctum myocardialem die 24 Februarii 2006 in oppido Witney iuxta Oxoniam.
Synonymia
Synonymia (Graece συνωνυμία) est nominis cum alio nomine communio significationis, cum igitur idem plura significant, vel "multis vocibus idem testatur."
Synōnymia adhuc a Quintiliano litteris Graecis συνωνυμία scribebatur, quae forma a συν- 'con-' et ὄνομα 'nomen' derivata est. Qua in forma derivanda hi duo flexus vocalium facti sunt: (1) ο → ω inter nasales alveolares; (2) simul in syllaba media ο → υ (deductione prosodiaca). Quae mutatio etiam in adiectivo q.e. ἀνώνυμος 'nomine carens' facta est.
De synonymia definienda
Synonymia est ratio semantica inter verba valens. Synonymia vera est, cum pro verbo quopiam aliud verbum in quolibet contextu substitui potest, sicut nephritis et renalis passio; noxa et contumelia; aeger et aegrotus; terra et humus; brevis et curtus.
DeWitt Comitatus (Texia)
DeWitt Comitatus  (Anglice:  DeWitt County) est Texiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 20013 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est vicus Cuero, anno 1846 creatus est. In hoc comitatu quarta pars incolarum (accurate 27.2 %) oriunda e America Latina est.
Iogurtum
Iogurtum sive iugurtha est lacticinium ex fermentatione bacteriali lactis traditione Turcica seu Bulgarica factum. Fieri potest ex quolibet lacte, sed hodie saepissime ex vaccino. Textura gelatinosa saccharo lactico in acidum lacticum evenit, necnon sapor acer.
Iogurtum huius traditionis ope bacteriorum Lactobacilli delbrueckii subsp. bulgarici et Streptococci thermophili provenit. Iogurtum sensu lato, aliis nominibus cognitum, aut eorumdem aut aliorum bacteriorum ope productum, variis traditionibus conficitur, videlicet dadhi Indicum, tarag Mongolicum, skyr Islandicum, gwell Britanniae Minoris.
De nominibus primisque auctoribus
Scriptorum, qui de iogurto mediae Asiae disseruerint, antiquissimus Plinius maior esse videtur: "Mirum barbaras gentes, quae lacte vivant, ignorare aut spernere tot saeculis casei dotem, densantes id alioqui in acorem iucundum et pingue butyrum". Ita verbis "acorem iucundum" Plinius ad iogurtum mediae Asiae allusit, nomine Graeco "oxygala" minime adducto. Ipse oxygalam alio contextu descripsit. Sed Augerius Gislenius Busbequius anno 1555 oxygalam antiquam eandem esse asseveravit atque sorbitionem Asiaticam, quam ipse primus Latinistarum nomine distinxit: Busbequius (eo tempore prope Ancyram iter faciens) hoc vocabulum e nomine Turcico dempsit, quod forma yuğrut iam saeculo VIII in documentis Uighuricis relatum erat, saeculo XI in fontibus litterariis tam in lexico Dīwān Lughāt al-Turk quam apud poëtam Karachanidam. Turcice a saeculo XIV hodie usque yoğurt scribitur, unde nomen Theodiscum Jogurt, Anglicum yogurt, Neograecum γιαούρτι, Francogallicum yaourt. Iogurtum bene cognoverunt Mongoli qui saeculo XIII et XIV Sinas imperabant: libro enim coquinario Yinshan chengyao, anno 1330 apud aulam Mongolorum scripto, iogurtum appellatione Sinica "cramum" quater relatum est.
Ante saeculum XX
Duo auctores Europaei, Busbequii coaevi, iogurtum paulo ante Busbequium prope Constantinopolim gustaverant: hi autem, litterarum classicarum memores, oxygalam appellaverunt, nomine Turcico omisso. Primus eorum Petrus Bellonius in Thracia hoc alimentum inter agasones observavit hisque verbis descripsit: Quae verba Carolus Clusius ita Latine verterit: "Quicumque in caravanna erant, cum viatores tum agasones, genus quoddam acescentis lactis coëmerunt, nomine oxygala, quod lineis sacculis impositum, e suorum iumentorum clitellis suspendere solent: atque licet liquidum admodum sit id lac, lineis tamen sacculis inclusum permanet, nec exstillat. Graeci et Turcae alliorum nucleos in lugneo quodam vasculo contusos oxygalae permiscere solent. Magnatum id edulium, adeo palato gratum est: eo non modo viatores, sed etiam satrapae in Turcica aula vesci solent ... Vulgari admodum est in usu apud Turcas, existimantque eo se per aestatem refrigerari, atque per hiemem calefieri". Mox Petrus Gyllius, Bellonii amicus, "oxygalam" venundatam repperit ad ripam Bospori Asiaticam: "pecunias quot habebam dedi ut oxygalam, quae illic in litore agresti sola inveniebatur, emerent".
His relationibus datis a scriptoribus Europaeis, iogurtum nihilominus usque in saeculum XIX etiamque recentius populis occidentalibus pluribus fere ignotum manebat. Denuo anno 1819 in Bulgaria Gulielmus Macmichael legatus Anglus se "optimum yaourt vel lac acre" gustavisse confessus est. Primus autem, qui confectionem iogurti plene descripserit, fuit peregrinator archaeologusque Gulielmus Martinus Leake. Hic per Peloponnesum iter faciens confectionem domesticam observavit: Peregrinatores posteriores, his praeceptis iam oblitis, interdum nomen variis orthographiis dederunt, interdum sine nomine rem pauca cura descripserunt: A. W. Kinglake inter Beduinos "semper" ait "mihi offerebatur youart, genus seri, principales tribuum nomadum delicias"; Iulius Ballot rebellationis Cretae particeps "nobis", sic narravit, "yaourti oblatum est, solum horum infelicum alimentum, lac coagulatum acerrimum"; Anglae per eandem regionem vagantes qua Leake, sed libri illius expertes, ad ientaculum sumebant "acerrimum crami coagulati genus".
Saeculum XX
Stamen Grigoroff biologus Bulgarus primus omnium de vera natura facultatibusque diaeteticis iogurti anno 1905 Francogallice scripsit. Eruditis rapidissime de his rebus certiores factis, iam anno 1907 praecepta culinaria (quamquam erronea) Theodisce edita sunt; iam anno 1909 erant qui (etiamsi subridentes) se annum aetatis centum et vigesimum attecturos praetendebant. Annis 1930 multi hac ratione, neque alia, iogurtum quotidie sumebant, sicut e mythistoria Evelyn Waugh discere possumus. Sed et medio saeculo XX, quo aevo plurimi tam Europaei quam Americani iogurtum admirabant, Lawrence Durrell, nominis et naturae iogurti omnino expers, in Corcyra profectus "yaourti" primum gustavit, a sort of junket of curdled milk sprinkled with cinnamon ("melcae genus e lacte coagulato, cinnamo sparsum").
Index Asteroidum 149001-150000
Ecce index asteroidum qui numeri ex 149001 ad 150000 habent. Vide omnes indices asteroidum in Index Asteroidum.
Ioannes Duvieusart
Ioannes Duvieusart (natus in Frasnes-les-Gosselies die 10 Aprilis 1900 - mortuus in Couillet 11 Octobris 1977) fuit politicorum peritus et breviter anno 1950 a die 8 Iunii usque ad diem 16 Augusti minister primus Belgiae et postae ab anno 1964 usque ad insequentem annum Parlamenti Europaei praeses.
90377 Sedna
90377  (symbolum: ), olim designatione 2003 VB12 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, corporibus transneptunianis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Michaele E. Brown, Chad Trujillo, et Davide L. Rabinowitz in Observatorio Palomar versatis repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 90377 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Asmodeus
Asmodeus est rex daemoniorum qui in libro Tobiae deuterocanonico apparuit, in quo adversarius princeps est:
"Eadem die contigit Sarae filiae Raguel, qui erat Ecbatanis Mediae, ut et ipsa audiret improperia ab una ex ancillis patris sui, quoniam tradita erat viris septem, et Asmodeus daemonium nequissimum occidebat eos, antequam cum illa fierent, sicut est solitum mulieribus. Et dixit illi ancilla: 'Tu es, quae suffocas viros tuos! Ecce, iam tradita es viris septem, et nemine eorum fruita es. Quid nos flagellas causa virorum tuorum, quia mortui sunt? Vade cum illis, nec ex te videamus filium aut filiam in perpetuum'."
Paulus Maldini
Paulus Maldini (Mediolanii die 26 Iunii 1968 natus), pedilusoris Caesaris Maldini filius, vestigiis ingressus patris est ipse athleta qui fuit clarus pedilusor Italicus. Multos annos accurate ab anno 1984 usque ad annum 2009 cum grege AC Milan lusit.
Gerundium
Gerundium est pars sententiae in quo substantivum fit ab mutatione verbi. Gerundium est in forma idem gerundivo. Gerundia et gerundiva res similiter significare possunt, tamen gerundia substantiva verbalia sunt et gerundiva semper sunt adiectiva verbalia, obiectum suum directum modificantia. Origo gerundii gerundivique nondum nota est. Vetere Latina gerundia quam gerundivis potiora sunt; tamen gerundiva forte gerundiis seniora sunt.
I. Gerundium genetivum
Gerundium genetivum cum adiectivo et substantivo verbo adhibetur.
His usibus supra gerundia et gerundiva sunt aeque communia.
Etiam Latina seniore gerundium et gerundivum genetivum adhibitum est ad consilium significandum. Gerundiva adiectiva verbalia adhibentur ad directum obiectum describendum.
Gerundium genetivum cum verbo "causa" et "gratia" consilium significare adhibetur:
II. Gerundium dativum
Gerundium dativum cum verbo adhibetur:
Difficile est gerundium dativum cum obiecto directo inventu Vetere Latina praeter opera Plauti.
III. Gerundium accusativum
Gerundium accusativum cum verbo "ad" adhibetur:
Si sententia directum obiectum accusativum habet, gerundivum pro gerundio optatur. Hac sententia infra verbum "subeunda" cum verbo "pericula" convenit.
Classica Latina gerundium accusativum numquam obiectum directum iunxit; verumtamen certis gerundia accusativa scriptoribus obiectum directum sine praepositionibus habuere. Antiquus poeticis tonus sententiis sequentibus reperitur, quia impersonale gerundivum gerundiumve cum directo obiecto adhibetur.
IV. Gerundium ablativum
Gerundium ablativum modum significare potest:
Gerundivum ablativum cum adjectivo verboque raro adhibetur. Classica gerundium ablativum raro apud obiectum directum prosa invenitur.
Ablativa gerundia scriptoribus serioribus frequenter sunt participia praesentia:
Ergo italianis hispanicisque participiorum formae praesentium linguis primum a gerundiis ablativis ortae sunt.
Prosperus Poullet
Prosperus Antonius Maria Iosephus Vicecomes Poullet (natus Leodici die 9 Decembris 1868; ibidem mortuus die 23 Decembris 1937) fuit politicorum peritus et minister primus Belgiae a die 17 Iunii 1925 usque ad diem 20 Maii 1926.
Georgius Theunis
Georgius Theunis (natus die 28 Februarii 1873 apud Montegnée; mortuus die 4 Ianuarii 1966 Bruxellis) fuit politicus et bis minister primus Belgiae a die 16 Decembris 1921 usque ad diem 13 Maii 1925 et denuo a die 20 Novembris 1934 usque ad diem 25 Martii 1935. Inter secundum bellum mundanum, Theusis fuit ab anno 1941 ad annum 1944 dux Argentariae Nationalis Belgicae.
Lingua Pahari
Lingua seu potius linguae Pahari ad linguas Indicas e divisione Indoiranica familiae Indoeuropaeae pertinent. In India et Pakistania adhibentur. In hac serie linguarum, interdum in regione linguistica Hindi inclusa, enumerantur:
Megara (discretiva)
Megara:
Gustavus V (rex Sueciae)
Gustavus V (natus Anscharius Gustavus Adolphus in oppidum oppido Drottningholm apud Holmiam die 16 Iunii 1858 - ibidem obiit die 29 Octobris 1950), filius Anscharii II et Sophiae Nassau, fuit Rex Sueciae a die 8 Decembris 1907 usque ad mortem.
Victor Magnus Pastori
Victor Pastori, ei cognomen Magnus impositus est quia corpus 186 kg habebat (natus 1926 Baretii, obiit 1994) sacerdos Catholicus Italicus et missionarius activissimus in Uganda, in dioeceseos Guli fuit.
Anno 1972 Placentiae Societas beneficentiae Africa Mission, cum Episcopo Henrico Manfredini, condidit.
Cheong Wa Dae
Chong Wa Dae vel Domus Caerulea (Coreane: 청와대 靑瓦臺) est domus officinaque Praesidis Rei Publicae Coreanae. Domus ex saxo albo in 1 Sejongno in Seuli locatur. Anno circiter 1945, mons Bugak a Hortus in Domus Gyeongbok coronabatur. "Gyeong Mu Dae" appellata est, sed Chong Wa Dae vel Domus Caerulea anno 1960 Iun Bo-seon nominatus est.
Fridericus Fiorillo
Fridericus Fiorillo (natus  Brunsvici  anno 1755 – mortuus anno 1823),  capellae magistris  Ignatii Fiorillo (1715 - 1787) tertius filius fuit compositor  Germanicus.
Paulus Aemilius Janson
Paulus Aemilius Janson (natus Bruxellis die 30 Maii 1872; in Castris carceralibus Buchenwald die 3 Martii 1944), causidicus, fuit politicorum peritus et minister primus Belgiae a die 24 Novembris 1937 usque ad diem 15 Maii 1938.
Thomas Hyde
Thomas Hyde (1636–1703) fuit rerum orientalium doctus Anglicus, cui primus verbi "dualismi" usus, anno 1700, attribuitur.
Natus est Billingsiae prope Pridgenortham in Agro Salopiensi die 29 Iunii 1636, patre Clerico Parochiali Ecclesiae ibidem aliquandiu pastore. Vir ille in primis doctus, et orientalium linguarum peritissimus, filii docilis ingenium hac in parte mire excoluit, et litteris probe instructum ad Regale Collegium Cantabrigiense dimisit annum aetatis suae 16 agentem.
Ibi adolescens in studiis profectum adeo laudabilem fecit ut magna apud literatos gratia valeret, praecipue apud Abrahamum Wheelocum, linguae Arabicae professorem. Vir ille humanissimus iuxta ac doctissimus adolescentem hunc nostrum omni benignitatis officio prosequebatur, imo in discipulorum et amicorum numerum ascivit; et, cum esset linguae Persicae prae ceteris peritissimus, hac praesertim in parte curas impendit, quae discenti adiumento essent subsidia comparavit, et exemplo simul et consilio studia promovit, auxitque. Hoc adeo a fonte originem duxit singularis illa, qua deinceps Hyde inclaruit, linguae Persicae peritia: quod ipsum postmodo memorabili documento commonstravit. Enimvero iam tum illam Bibliorum πολυγλώττων editionem celeberrimam moliebatur Brianus Waltonus: ad hanc rem undiquaque literarum et literatorum subsidia conquirebantur: aderat Wheelocus operis fautor atque adiutor: laborum porro participem et socium hunc discipulum suum adiunxit, quippe quem idoneum cognoverat qui in codicibus collationibus, et versionibus conficiendis operam navaret utilissimam. Wheelocus interim morbo extinctus discessit: verum etiam mortuus discipuli ope vicaria Waltono eximie profuit.
Fuit Protobibliothecarius Bodleianus ab anno 1665 1701 usque.
Lingua Bhili
Lingua Bhili ad Linguas Indicas e divisione Indoiranica familiae Indoeuropaeae pertinet. In India adhibetur in pagis Jhabua, Dhar, Ratlam, Indore et Khargone civitatis Madhya Pradesh et in pagis Sabarkantha, Panchmahals et Dahod civitatis Gujarat.
Augustus Beernaert
Augustus Beernaert (natus in Ostende die 26 Iulii 1829; mortuus urbis Helveticae Lucernae die 6 Octobris 1912) fuit rerum politicarum peritus, aerarii minister et minister primus Belgiae. Congressum in Haga inter gentes conatus est quod Conventus Hagae, humanitarium belli ius decrevit. Anno 1909 Augustus Beernaert Praemium Nobelianum Pacis una cum Paulo Henrico d'Estournelles de Constant accepit.
Ab anno 1909 ad annum 1912 praeses Unionis interparlamentariae fuit. Etiam opus de labor impuberum, mulierum et salario minimo scripsit.
Lingua Bhili
Linguae huius serie aut scriptura Gujarati aut Devanagari conscribuntur, sed usque hodie paucae litterae exstant; traditio popularis praecipue in cantilenas refertur.
Acadia Paroecia
Acadia Paroecia (Anglice:  Acadia Parish, Francice Paroisse de l'Acadie) est Ludovicianae paroecia civilis in Civitatibus Foederatis Americae 58861 incolarum (anno 2000). Paroecia, cuius caput est urbs Crowley, die 30 Iunii 1886 creata est. In hoc paroecia quinta pars incolarum (accurate 20%) haud Anglice domu loquitur, maxima pars eorum Francice aut Cajun (19.04 %) loquuntur.
Vera Crux (civitas)
Vera Crux est Mexici civitas, in septentrione Tamaulipis, in austro Guaxacae et Chiapis, in austro-oriente Tabasco, in occidente Pueblae et Hidalgo et Sancto Ludovico Potosiensi, et denique in oriente Sinui Mexicano confinis. Ialapa caput civitatis est, sed portus amplissimus et urbs prima est Vera Crux.
Gualtherius Frère-Orban
Gualtherius Frère-Orban, vulgo plene Hubert Joseph Walthère Frère-Orban (Leodii natus die 24 Aprilis 1812; Bruxellis die 2 Ianuarii 1896 mortuus), Lutetiae et Leodii eruditus, fuit causidicus et politicus Belgicae. Bis primus minister meruit a die 3 Ianuarii 1868 usque ad diem 2 Iulii 1870 et iterum a die 19 Iunii 1878 usque ad 16 Iunii 1884.
Astrid Lindgren
Astrid Anna Aemilia Lindgren (vulgo Astrid Anna Emilia Lindgren; nata cognomine Ericsson die 14 Novembris 1907 in Näs prope Vemmariam, mortua die 28 Ianuarii 2002 Holmiae) fuit illustris scriptrix Suecica, praecipue pro impuberibus litterarum puerilium et mythistoriarum auctrix et iura animalium defensit. Editionibus permultis (millionum CLXV usque Februarium 2019) inter totius mundi auctrices litterarum infantilium celeberrimas numerari potest. Opera eius conversa sunt in plus quam centum linguas, quod etiam UNESCO agnovit.
Pueritia
Filia paroecialis domus locatoris Samuel Augusti Ericsson eiusque uxoris Hannae (Jonsson) habuit fratrem aetate maiorem Gunnar (1906–1974) et duas sorores aetate minores Stina (1911–2002) et Ingegerd. Annos pueritiae semper felicissimos fuisse affirmavit. Anno 1914 autem scholam Vimmerby in oppido frequentare coepit. Istis temporibus infantibus familiarum simplicium tres anni scholastici superfuerunt; divitiores tantummodo diutius in scholis degebant. Parentes amicae cuiusdam familiae persuasit de visitationis scholaris continuatae necessitate. Sex annis consecuis Astrid multa et multum didicit, praesertim linguas Anglicam, Francogallicam et Theodiscam. Absolutorium scholasticum anno 1923 nacta domi alienae serva facta est matre volente. Munus proprium habere nondum in voto fuit.
Professiones annis 1920 et 1930; maternitas
Aliquando moderator principalis diarii regionalis "Vimmerby Tidning" quaesivit num tirocinium diurnariae facere vellet. Itaque Astrid quotidie birota in oppidum finitimum vehebatur, ut munere diurnario radicitus edisceret. Gravida aetate annorum XVIII patrem Reinholdo Blomberg nubere non potuit, quia iste vir uxorem habuit. Propositum matrimonii posterioris recusatum est. Itaque rura relicta sunt Holmiae petendae, ubi secretaria ad iuris consultam Hevam Andén instituta est. Andén generatim iura mulierum firmare in animo habuit. Die 4 Dedembris 1926 filius Lars (Lasse; mortuus anno 1986) clam Hafniae peperit. Nosocomio Hafniensi Rigshospitalet iuvante Lars tres annos apud familiam Danicam vixit. Auctrici compassio cum filio in angustiis neglecto inspirationi maximae facta est - secundum opinionem Margaritae Strömstedt (quae eius vitam descripsit).
Anno 1927 Astrid Ericsson in bibliopola maxima centrali Svenska Bokhandelscentralen operam dabat, ubi antea Zarah Leander laboraverat. Anno 1928 scriba facta est in autoraedariorum societate Kungliga Automobilklubben ubi uxor posterior Sture Lindgren praeses officii erat.
Privata annorum 1930
Anno 1930 nutrix Hafniensis in morbum incidit, ut Lasse Holmiam transportatus est et unum annum post ad parentes Näs in vicum. Matrimonio cum Sture inito familia nova in tribum Holmiensem Vasastaden commigravit; die 21 Maii 1934 nata est Karin, quae postea interpres illustris (Katrin Nyman) facta est.
Munera annis inter 1937 et 1945
Kalendis Septembribus 1939, quibus Adolphus Hitler Iosepho Stalin annuente Poloniam invasit diaria belli pangere incohavit. Labores pro censura officiali secreti oculis eius multa patefecerant.
Lectrix atque scriptrix
Anno 1933 Astrid Lindgren duas fabulas natalicias vulgari iussit: apud "Stockholms Tidningen" Jultomtens underbara bildradio et apud "Landsbygdens Jul" narratiunculam Johans äventyr på julafton. Annis qui sequebantur narratiunculae aliae in periodicis publicatae sunt.
Eius liber primus praetitulatus Fem automobilturer i Sverige editus est anno 1939 quando laborabat apud Motormännens Riksförbund, consociatione autoraediariorum. Ibi argumento erant itinera iucunda quinque quae facile in Suecia fieri possent. Illa anno 1949 anastatice revenerunt in libro 25 bilturer i Sverige intinerario aucto. Quod opus conversum est in sermones Anglicum et Theodiscum. Tum Astrid Lindgren magis magisque se scripturae dedicavit, quod ingenium forte invenerat ut olim confessa est. Pro filia Karin, quae anno 1941 infirma erat, historias de Pippi Långstrump excogitaverat. Nomen filia confecit; Pede luxato Astrid Lindgren diu domi manere debuit, cum narratiunculas varias de Långstrump concinnavit. Mense Mario 1944 domus editoria "Albert Bonniers Förlag" manuscriptum de puella nimis proterva atque impudenti non accepit. Eodem anno certamine casae editricis Rabén & Sjögren de litteris infantilibus participavit, ubi unio inter amorem familiae et responsabilitatis socialis verbis eluceret. Astrid Lindgren pro hoc confecit opusculum Britt-Mari lättar sitt hjärta, mythistoriam epistularem puellae annos XV natae; in certamine supra citato paene palmam tulit. Evento isto felici inflammata Lindgren anno 1945 manuscriptum paulo tractatum de Pippi Långstrump moderatoribus casae Rabén & Sjögren attulit cum delineationibus propriis. Eodem anno lectrix casae editoriae instituta est; in quaestuaria domo sectionem infantilem instituit. Ibi usque annum 1970, quo rude donata est, operam dabat. Quotidie hora prima pomeridiana laborem in domo editoria incipiebat, cum horis antemeridianis res proprias domi suae confecisset. Ad vesperas manuscripta aliorum correxit et novos libros infantiles internationaliter editos critice legebat. Editio prima Suecica de Pippi Långstrump ab artifice Danica Ingrid Vang Nyman imaginibus aucta est. Autumno 1949 res in Germania editae sunt. Mores puellae consciae inusitati omnibus placebant. Insuper vestimenta eius homines, qui litteras infantiles alias cognoverant, captabant. Inter omnia opera Pippi Långstrump maximi momenti erat; interpretationibus in linguas LXX gaudet. Nonnulli criciti recensentes dixerunt istam puellam minus amabilem quam terribilem esse atque infantibus nocivam. In Germania Orientali quoque, quamvis communistis sat liberalia ingenia personarum Lindgrenensium suspecta essent, quattuor libri editi sunt in editionibus Berolinensibus Kinderbuchverlag Berlin (Mio, mein Mio, 1960; Lillebror und Karlsson vom Dach, 1971; Pippi Langstrumpf, 1975; Ronja Räubertochter, 1988). Omnes editionem unam habuerunt.
Astrid Lindgren ipsa res stenographice componere diligebat, quem labor et in lectulo et in maeniano domus subsicivae in Furusund faciebat. Saepius sententias corrigebat melodiae litterarum compositarum perficiendae caussa. Diu ipsa tachygraphicas notas machina scriptoria in chartam impressit. Sibi vetuit stenographicas notas dactylographice mutari. Post operationem in oculis anno 1986 factam pro brachygraphicis graphium coactile necessarium erat ut scriptura ab auctrice legi quiret.
Anno 1974 televisorium spectantes in Suecia delectabantur cum in anniversario LXXX Elsae Olenius amicae arbores certatim ascendere non horreret. Annis inter 1947 et 2007 tituli septuaginta in pelliculas versi sunt. Lindgren ex anno 1941 usque ad mortem in habitatione sua in tribu Vasastadet in via Dalagatan nr. 46 vixit. Anno 1965 Praemium Suecicum publicum pro litteris recepit et casam natalem Näs in vico emit. Multae scholae nomen eius portant, quae mulier semper pro infantium iuribus et bestiarum protectione pugnavit. Minus autem ei in societate Suecica placebat violentia in infantibus iuvenibusque crescens. Ephemeris Suecica "Expressen" anno 1995 commentarios vulgavit ubi videbatur Lindgren cum iuveni ostentatore Nicolao S. loquens.
Amicitiae
Astrid Lindgren totam vitam consuetudines olim tractas servabat. Epistulare commercium cum multis habuit, quod praeter diaria intima fonti de vita eius optimo est (e.g. cum Elsa Olenius, Eva von Zweigbergk, Greta Bolin). Puella duodecim annorum, Sara Ljungcrantz ei anno 1971 litteras dederat, unde usque annum 2002 amicitia epistularis evenit. Cum Ludovica Hartung Berolinensi, cuius munus erat labor cum iuvenibus, relationem intellectualem usque annum 1965 habuit. Annis 1950 traditio coepta est prandiorum muliebrium ubi ante omnia de litteris disputatum est. Quo venerunt, inter alias, Ingegerd et Stina sorores, et ex annis 1970 Margarita Strömstedt biographa.
Lindgren quomodo Sueciam mutaverit
Anno 1973 narratiuncula Die Brüder Löwenherz in senatu Suecico disserta est, cum suicidii glorificationis arguta esset. Lindgren utique socia in consociatione quadam fuit, quae ius in mortem dignam defendebat. Pro iuribus infantium bestiarumque pugnabat. Anno 1988 in Suecia lex quaedam contra vexationem in nimiis bestiis communiter colendis lata est, quem bonum successum etiam Astrid Lindgren - ut fertur - suscitavit. In libro Kati in Amerika anno 1950 contra phyleticum odium in America se pronuntiavit. Inde ab annis 1930 democratiae sociali favebat - usque annum 1976, quo politicam vectigalium non iustam acriter deplangebat. Furorem suum in commentatione Pomperipossa in Monismanien expressit. Postea Olof Palme electionibus superatus est, quod fortasse etiam criticae scriptricis debebatur.
Praemia selecta
1978 Lindgren prima pro litteris infantilibus Praemium pacis litterarum Theodiscarum nacta est. In oratione sua gratiarum agendarum Francofurti habita educationem vi egentem laudavit.
Astrid Lindgren senex leporem suum servabat. Id e.g. anno 1997 revelatum est, quando Mulier Suecica anni 1997 creata est.
Post mortem
Artifice mortua archivium privatum cum permultis litteris Bibliothecae Regiae traditum est. Inter patrimonium mundanum numeratur. Ex anno 2002 rectio Suecica Praemium in memoriam Astridis Lindgren distribuit. Praeterea in Suecia dua praemia litteraria pro ea nominata sunt et unum in Germania.
In Vimmerby in viridario voluptario cui nomen Astrid Lindgrens Värld scaenae libris eius depromptae repraesentantur. Id vere a multis viatoribus quotannis visitatur. A mense Novembri 2015 pote est ut habitatio Stockholmiae visitaretur.
Anno 2018 pellicula documentaria maxima de vita scriptricis confeca est ubi etiam status socialis difficilis matris iuvenis illuminatur.
Praeter scholas et stratas etiam satelles nomen eius portat et asteroida 3204 Lindgren. Anno 2007 annus completus ei dedicatus est. Anno 2015 charta nummaria Suecica faciam eius habet.
Terrebonne Paroecia
Terrebonne Paroecia (Anglice:  Terrebonne Parish) est Ludovicianae paroecia civilis in Civitatibus Foederatis Americae 104503 incolarum (anno 2000). Paroecia, cuius caput est urbs Houma, anno 1822 creata est. In hoc paroecia septima pars incolarum (accurate 13.2 %) haud Anglice domu loquitur.
Club de Gimnasia y Esgrima La Plata
Club de Gimnasia y Esgrima La Plata (Latine: Societas Gymnastica et Gladiatoria Argyropolis), vel modo Gimnasia y Esgrima societas pediludii Argentina est Argyropoli sita. Gymnastica et Gladiatura 3 Iunii anni 1887 instituta est, sed tum praecipue societas athletica, gymnastica et gladiatoria erat. Nunc autem turma pedilusoria praeclarissima omnium exercitationum societatis est.
Gymnastica et Gladiatura in stadio Ioannis Carmeli Zerillo (vulgo El Bosque noto, quod Hispanice 'Silva' sibi vult) urbis Argyropolis ludit et Prima Categoria Pedilusoria Argentina participat. Quoniam stadium turmae pedilusoriae in silva situm est, societas nomine 'Lupus' (Hispanice El Lobo) vulgo cognoscitur. Etiam nomine 'Triperos' (Latine fortasse 'interaneatores') lusores turmarum societatis cognoscuntur quia circum annos 1920 plurimi lusores turmae in frigidariis carnis quoque laborabant.
Stadium
Gymnastica et Gladiatura in stadio Ioannis Carmeli Zerillo Argyropoli ludit. Hoc stadium vulgo 'Silva' (Hispanice, El Bosque) nomine cognoscitur ob silvam urbanam in qua situm est. Id 21.500 spectatores continere potest et nomen eius ad Argentinum pedilusorem Ioannem Carmelum Zerillo dedicatus est.
Epistulae Austrasicae
Epistulae Austrasicae est compendium epistularum 48, saeculi VI, scriptae a regibus Austrasiae (Theudebaldo, Theudeberto II, et Childeberto II) et aliis maioribus regni (Brunechildis regina, Venantius Fortunatus). Fons est clarus Historicis, qui Franciam Merovingiarum studeant.
Proteinum 14-3-3
Proteina 14-3-3 sunt grex proteinorum munera gubernationis intra cellulas eukaryoticas explentium. Proteina 14-3-3 alia proteina signa intracellularia dantia, quorum numerus est plus quam ducenta, ligare possunt.
In morbo Creutzfeldt-Jakob proteina 14-3-3 in liquore cerebrospinali augeri solent.
Genetica
Adhuc in hominibus septem gena descripta sunt:
Argo
Argo (-ūs, f.) fuit navis Argonautarum Iasonisque, quae navigavit ex Iolco ad Colchidem ut Argonautae vellus aureum invenirent. Argo aut ab Argo, filio Arestoris, aut ab Argo, filio Phrixi, aedificata est. Argo loquebatur cum Argonautis et donum praedictionis habebat, quod e lignis quercus Dodonae facta erat. Cum Hellesponto navigaret puppis nocita est duobus scopulis magna vi inter se collidentibus. Dum autem Argo Hellespontum sine gravi damno navigavit, scopuli nunquam iam se clauserunt.
Aphasia
Sequitur, ut aphasia et morbus proprius et signum morbi esse possit.
Etymologia
Verbum de Graeca ἀφασία, malum linguae, derivatur.
Pathophysiologia
Semper aphasia effectus damnum cerebri est, imprimis frontotemporalis, latere sinistro. Damnum hoc non solum in cortice (damnum corticale) sed etiam profundius ut in thalamo (damnum subcorticale) observatur.
Damnum corticale
Affectae sunt regiones corticales sinistrae, quae pars corticis acustici informationem linguisticam aurium recipiunt emittuntque ad plicas vocales, linguam, musculos oris.
Classificationes
Aphasia non argumento singulari sequitur, vero varia mala concipit - nimirum in medicina evolvabantur classificationes variae.
Nissa (Italia)
Nissa seu Calatanixecta  (Italiane: Caltanissetta; Sicule: Nissa / Cartanissetta) est Urbs Italiae et municipium, circiter 63 290 incolarum, in Regione Sicilia sita et caput Provinciae Regionalis Calatanisiadensis. Urbani Calatanisiadenses (etiam: Nissani, Nisidenses, Nisiadenses) appellantur.
Nomina urbis
In antiqua aetate fuit: Nissa -ae' seu Nysa -ae, Nisa -ae; olim: Petiliana -ae.
In Lingua Arabica: Q'al'at Nissa (Oppidum Feminarum) et Calatanissa -ae.
In aevo novo: Calatanixetta -ae, Caltanixetta  -ae, Caltanixettum -i, Calataniscetta -ae, Caltaniscetta   -ae, Calloniana -ae, Calatanae -arum.
Litterae Arabicae
Litterae Arabicae (الأدب العربي al-Adab al-‘Arabī) sunt litterae, prosa et poesis, a scriptoribus Arabice generatae. Adab, vocabulum Arabicum pro 'littera', ex quadam regiminis morum notione derivatur, urbanitatem, humanitatem, culturam significans.
Nissa (Italia)
Nomina urbis
Nomina latina urbanorum sunt: Calatanisiadenses, Nissani, Nisidenses, Nisiadenses .
Litterae Arabicae
Litterae Arabicae saeculo quinto ortae sunt, solum fragmentis omnis linguae scriptae antea apparentibus. Alcoranus, late a Musulmanis optimum litterarum exemplum Arabice scriptum, culturam litterasque Arabicas perpetuo impellit. Litterae Arabicae per aetatem auream Islamicam vigebant, sed usque ad tempus nostrum vegetae manent, poetis auctoribusque orationis solutae per mundum Arabicum et alibi prosperitatem habentibus.
Nissa (Italia)
Ecclesia Catholica Romana
Nissa sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae est. Nomen sedis dioecesis Calatanisiadensis est.
Litterae Arabicae
Litterae classicae
The Arab Islamic philosophers, Ibn Tufail (Abubacer)[17] and Ibn al-Nafis, were pioneers of the philosophical novel as they wrote the earliest novels dealing with philosophical fiction. Ibn Tufail wrote the first Arabic novel Hayy ibn Yaqdhan (Philosophus Autodidactus) as a response to Al-Ghazali's The Incoherence of the Philosophers. This was followed by Ibn al-Nafis who wrote a fictional narrative Theologus Autodidactus as a response to Ibn Tufail's Philosophus Autodidactus. . . . A Latin translation of Ibn Tufail's work, entitled Philosophus Autodidactus, first appeared in 1671, prepared by Edward Pococke the Younger. The first English translation by Simon Ockley was published in 1708, and German and Dutch translations were also published at the time. These translations later inspired Daniel Defoe to write Robinson Crusoe, which also featured a desert island narrative and was regarded as the first novel in English. Philosophus Autodidactus also inspired Robert Boyle, an acquaintance of Pococke, to write his own philosophical novel set on an island, The Aspiring Naturalist, in the late 17th century. The story also anticipated Rousseau's Émile in some ways, and is also similar to the later story of Mowgli in Rudyard Kipling's The Jungle Book as well the character of Tarzan, in that a baby is abandoned in a deserted tropical island where he is taken care of and fed by a mother wolf. Other European writers influenced by Philosophus Autodidactus include John Locke, Gottfried Leibniz, Melchisédech Thévenot, John Wallis, Christiaan Huygens, George Keith, Robert Barclay, the Quakers, and Samuel Hartlib. -->
Spartacus
Spartacus (c. 100 a.C.n. – 71 a.C.n.) fuit dux Belli Servilis. Qui in Thracia natus, cum aliis gladiatoribus e ludo fugit et in Italia meridiana inter annos 73 et 71 a.C.n. seditionem suscitavit. De qua seditione scripserunt multi historici, inter quos Appianus, Florus, Plutarchus, Sallustius, Eutropius.
Seditio servorum
Appianus dubie dicit Spartacum in legione meruisse, captivum factum esse, et venivisse. Potest supponi eum conscriptum in auxilia, desertorem captum et gladiatorem venditum esse.
Rebellat in gladiatorum ludo qui eum tenebat Capuae, et fugit in Montis Vesuvii clivos. Vicit autem legiones missas quae reprimerent seditionem attraxit non solum servos, sed etiam agricolas et pastores in verum exercitum.
Romani despiciunt eius vim et solas duas legiones committunt. Aliae legiones Sertorii seditione in Hispania belloque in Mithridatum Sextum in orienti regione occupantur.
Cum gladiator Crixus vinceretur atque in primo certamine occideretur, Spartacus iussit adire in Italiam septentrionalem vicitque omnes legiones commissas in se. Inter quas una dirigebatur a consule Gellio Publicola. 300 milites Romani capti sunt coactique ad pugnam in munere gladiatorum ut mors Crixi vindicaretur.
Vidit ultima victos bello quod in morte Spartacus 71 a.C.n. facta agrum Senerchia nunc dextra ripa torrentis Sele in area quae est terminus sursum cum iis Calabritto Citra Oliveto prope pagum Quaglietta, in Altavilla Silaro, quae tum Lucania parte. In hac in praeterito decades, reperit armorum fuerunt, arma et gladii Romani aetas.
Spartacus Romam adiit, consulesque iterum vicit, sed destitit progredi Romam recepitque se in Italiam meridianam.
De communisto Spartaci cultu
Carolus Marx valde Spartacum admiratus est, qui eum "virum mirabilissimum ex omnibus quos antiquitas genuit " vocavit. Pompeium autem, in eadem epistula, vituperavit.
Rosa Luxemburg et Carolus Liebknecht gregem socialistam a Spartaci nomine nuncupatum creaverunt.
Nexus externi
Hic invenies epitome de bello spartacio
Webster Paroecia
Webster Paroecia (Anglice:  Webster Parish) est Ludovicianae paroecia civilis in Civitatibus Foederatis Americae 41831 incolarum (anno 2000). Paroecia, cuius caput est urbs Minden, anno 1871 creata est. In hoc paroecia minima pars incolarum (accurate 2.1 %) haud Anglice domu loquitur.
Drama (discretiva)
Vide etiam:
Bellum de successione Hispanica
Bellum de successione Hispanica, vel bellum propter successionem regni Hispanici, fuit bellum Europaeum inter annos 1700 et 1714 gestum.
Causa belli fuit mors Caroli II, regis Hispaniae, sine prole in linea agnaticia. De eius successione Philippus, dux Andegavensis et Ludovici XIV nepos, pro quo Francia, Bavaria et maior Hispaniae pars propugnaverunt, cum archiduce Carolo, Leopoldi I imperatoris filio, contendit, pro quo Imperium, Britanniarum Regnum, Nederlandia, Lusitania, Sabaudia parsque Hispaniae quae Coronae Aragonensi erat propugnaverunt.
Instrumentum pacis Traiecti ad Rhenum die 11 Aprilis 1713, per quod Philippus rex Philippus V notus est, belli finem attulit. Anno insequenti, Italica pars Monarchiae Hispanicae (i.e. regna Sardiniae et Neapolis) imperatori Carolo VI per instrumentum pacis Rastatti tributa est
Maximus Pauly
Maximus Pauly, qui anno 1907 die primo mensis Iulii Veslingburene natus anno 1946 die 7 Octobris in carcere oppidi Hameloae supplicio affectus est, tempore belli per totum orbem terrarum gesti alterius CCC Stutthoffianis, Altigemmianis, Novogammianis praepositus scelera bellica multa commisit, ex quibus maximum fuisse videtur, quod eius auspiciis viginti liberi Iudaei ex CCC Ausvicianis arcessiti primum morbi investigandi causa tuberculosis contagione affecti, postea vero occisi sunt, ne quis hoc facinus patefaceret.
Chorasmia
Chorasmia (Graece:, Lingua Persica Antiqua: (h)uwārazmiš, Lingua Avestae: ḫwāirizəm, Lingua Persica Moderna: خوارزم ḫwārazm, Uzbecice: Xorazm) fuit regio historica in Asia Media ad partem inferiorem Oxi fluminis sita, congruens fere cum hodiernis Uzbeciae provinciis Chorasmia et Karakalpakia, et Turcomanniae provincia Daşoguz. Praecipuae urbes Chorasmiae fuerunt Urganč vetus, Chiva  et Nucus.
Anscharius II (rex Sueciae)
Anscharius II  (Suedice Oscar Fredrik) (natus die 21 Ianuarii 1829 - obiit die 8 Decembris 1907), tertius filius Anscharii I et Iosephae Leuchtenberg ab anno 1872 fuit Rex Sueciae usque ad mortem et usque ad annum 1905 etiam Rex Norvegiae. Euis coronatio die 12 Maii 1873 apud Ecclesiam Magnam in Holmia ut rex Sueciae deinde 18 Iulii 1873 apud Ecclesiam Cathedralis Nidrosiensis ut rex Norvegiae perfecta est.
Austria (discretiva)
Austria valere potest:
Vide etiam
Praeterea
Sergius Solov'ëv
Sergius Michaelis filius Solov'ëv (Russice: Сергей Михайлович Соловьёв, Sergej Michajlovič Solov'ëv; 1820–1879) fuit historicus Russicus qui pater Vladimiri Solov'ëv est.
Vita et opera
Sergius Solov'ëv natus est die 5 Maii anno 1820 in familia sacerdotis. Anno 1842 complevit studium suum in Universitate Moscuensi. Annis 1842–1844, cum erat magister filiorum unius familiarum nobilium Russicarum, iter in Europam fecit, lectiones historicorum clarorum Francogallicorum et Germanicorum audit. Ab anno 1845 in Universitate Moscuensi scholas de historia Russiae habuit. Anno 1847 factus est professor universitatis illius. Annis 1864–1870, decanus facultatis historicae et dein, annis 1871–1877, rector Universitatis Moscuensis erat. Anno 1872 electus est membrum Academiae Scientiarum Petropolitanae. Annis ultimis vitae suae erat praesidens Moscuensis Societatis Historiae et Antiquitatum Russicarum. Obiit die 4 Octobris anno 1879.
Solov'ëv multa opera historica scripsit. Eius magnum opus est Historia Russiae ab temporibus antiquis («История России с древнейших времён»), 29 volumina habens et de historia terrae illius ad annum 1775 narrans.
Comites Hollandiae
Hic habes indicem comitum Hollandiae a saeculo IX exeunte usque ad annum 1648.
Ab anno 1581 ad 1648 Philippus III (mortuus 1598), Philippus IV (mortuus 1621), Philippus V titulum comitis reclamaverunt sed comitatum non regerunt.
Ragnarus Frisch
Ragnar Antonius Kittil Frisch (natus Asloae die 3 Martii 1895; ibidem mortuus est die 31 Ianuarii 1973) fuit illustris mathematicus et oeconomiae peritus Norvegicus qui notiones microoeconomiae macrooeconomiaeque simule usus est. Alma mater sua fuit Universitas Osloensis deinde professor eiusdem univesitatis factus est.
Anno 1969 Ragnar Antonius Kittil Frisch primum Praemium Nobelianum Oeconomiae una cum Ioanne Tinbergen accepit.
Popilius Pedo Apronianus
Popilius Pedo Apronianus (nescimus, quando natus sit, mortuus est circa annum 206) senator Romanus fuit secundo et tertio saeculo. Pater eius Gaius Popilius Carus Pedo fuit, consul suffectus anni 147. Ipse anno 191 consul ordinarius creatus est. Circa annum 205 vel 206 proconsul Asiae factus eo anno apud senatum magiae artis accusatus propter laesam maiestatem supplicio affectus est.
Paulus Grüninger
Paulus Grüninger (natus die 27 Octobris 1891 in Helvetia e urbe Sanctogallo – ibidem mortuus est die 22 Februarii 1972) fuit publicus custos Helveticus qui multos Iudaeos e manibus nazistarum eripuit, cum Iudaei in Helvetia contra patriae suae leges hospitio moenibus excepit.
Anno 1939 a munere remotus est et insequenti anno damnatus est. Solum anno 1995 id est viginti tres annos post mortem suam Grüniger e damnatione liberatus est.
Alexander Blok
Alexander Alexandri filius Blok (Russice Александр Александрович Блок, tr. Aleksandr Aleksandrovič Blok; 28 Novembris 1880 – 7 Augusti 1921) fuit clarus poeta Russicus.
Universitas Humboldtiana Berolinensis
Universitas Humboldtiana Berolinensis Germanice Humboldt-Universität zu Berlin, olim Universitas Friderica Guilelma Berolinensis est veterrima universitas urbis Berolini, die 15 Octobris anno 1810 a Gulielmo de Humboldt condita. Ibi fuerunt anno 2008 34 612 studiosi et 2633 operarii, e quibus 259 professores. Est universitas rei publicae. Per annum 281 565 Mio. € expendere potest.
Universitas locata est in via nomine Unter den Linden in Media. Coordinata geographica sunt: 52.51806°N, 13.39333°W
Exemplum documenti promotionis
ALMA UNIVERSITAS HUMBOLDTIANA BEROLINENSIS
QUOD DEUS IN CHRISTO BENE VERTAT
PRAESIDENTE MAGNIFICO
(N.N.)
(E.G.) PHILOSOPHIAE DOCTORE
LINGUAE LITTERARUMQUE GERMANICARUM VETERUM
THEOLOGIAE DOCTOR ET PROFESSOR PUBLICUS ORDINARIUS
IN VIRUM ORNATISSIMUM / IN MULIEREM ORNATISSIMAM
NATUM / NATAM DIE (XXX) MENSIS (XXX) ANNI (XXX)
IN MUNICIPIO / IN URBE / IN PROVINCIA (XXX)
(terra originalis)
POSTQUAM DISSERTATIONEM PROTULIT
(Thema dissertationis)
QUAE DISSERTATIO PONDERATA EST IUDICIO
SUMMA / MAGNA CUM LAUDE / CUM LAUDE vel RITE
(Nota Germanice scripta)
ET COLLOQIUM EXAMINATORIUM PEREGIT
VIT
EX DECRETO FACULTATIS
SUMMOS IN THEOLOGIA HONORES DOCTORISQUE NOMEN
IURA ET PRIVILEGIA
CONTULI CONLATAQUE ESSE TESTOR
IN EIUSQUE REI FIDEM HAS LITTERAS FACULTATIS
THEOLOGORUM
SIGILLO SANCIENDAS CURAVI
''PRÄSIDENT/PRÄSIDENTIN der
''Humboldt-Uníversität zu Berlin
Marcus Valerius Bradua Mauricus
Marcus Valerius Bradua Mauricus (nescimus, quando natus sit, mortuus est post annum 206) senator Romanus fuit secundo et tertio saeculo. Ortus est ex Liguria, pater eius Marcus Valerius Bradua Claudianus anno 172 consul suffectus erat. Ipse anno 191 consul ordinarius creatus Romae operum publicorum curator fuit, deinde curator aquarum aquaeductis urbis praepositus est, anno 197 censitor provinciae Aquitaniae fuit. Anno 206 denique proconsul Africam administravit.
Universitas Humboldtiana Berolinensis
Exemplum documenti promotionis
DATUM BEROLINI DIE (XXX )MENSIS (XXXX) ANNI (XXXXXXXX)
(Universitatis sigillum)
Aloysius van de Vijvere
Aloysius van de Vijvere (natus in Tielt die 8 Iunii 1871 - mortuus Lutetiae die 22 Octobris 1961) fuit politicorum peritus et breviter anno 1925 minister primus Belgiae accurate a die 13 Mai usque ad diem 17 Iunii.
Dioecesis Roterodamensis
Dioecesis Roterodamensis (Batave: Bisdom Rotterdam) est dioecesis in Nederlandia, cuius praesens episcopus est Hadrianus Hermanus van Luyn.
Historia
Ab Iuliana regina Pioque PP XII papa dioecesis Roterodamensis ex dioecese Harlemensis 16 Iulii 1955 condita.
Bullionium
Bullionium (Francogallice: Bouillon) est urbs Belgica, cum circiter 5500 incolis inter meridianam et orientalem solem Belgii in Vallonia, proxime in finibus Franciae. Urbs sita est ad ripam fluvii Sesomiris in Arduennis. Imago ruris a castello similis nominis recta est.
Vincentius Aleixandre
Vincentius Aleixandre y Merlos (natus in Hispale die 26 Aprilis 1898– mortuus est Matritidie 14 Decembris 1984 ) fuit scriptor Hispanicus. Aleixandre y Merlos anno 1977 Praemium Nobelianum Litteraturae accepit.