cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bellum Civile Americanum
Bellum confectum, 1864–1865
Copiae Unionis in orientali decursum facere circum Lee conabantur, et nonnulla proelia pugnabant per illam decursus partem (Expeditionem Terrestrem). Consequentiae belli terendi in Proelio Vastitatis, Proelio Basilicae Spotsilvaniae, et Proelio Portus Frigidi erant diras Unionis casualitates, sed impetus Unionis copias Confoederationis iterum atque iterum recidere cogebat. Conatus autem circumire Lee a meridionali deficiebat sub Butler, intra fluviatilem Bermudae Centum (Anglice: Bermuda Hundred) flexum inretito. Grant tenax, adversus damna mirabilia (plusquam sexaginta quinque milia casualitatum per fere quinquaginta dies). Exercitum Virginiae Septentrionalis Ricmondiam versus premebat, quem ad Obsidionem Petersburgi compellebat, ubi hi bini exercitus grandes inter se bello fossarum plusquam novem menses confligebant.
Confoederatio se dedit
Grant tandem invenit Philippum Sheridan Generalem, ducem satis infensum in Expeditionibus Vallis anni 1864 vincere, qui Iubalem A. Early Legationis Praefectum in serie proeliorum superavit, inter quas ultima et summa victoria apud Rivum Cedrorum; inde Sheridan fecit ut destruere rustica Vallis Shenandoah fundamenta—belli ratio similis belli rationis quae Sherman in Georgia mox adhiberet.
Sherman ipse Chattanooga Atlantam iter faciens, Iosephum E. Johnston et Ioannem Bell Hood generales vicit. Casus Atlantae, die 2 Septembris 1864, auxilium in comitiis praesidentialibus mensis Novembris Lincoln Praesidi dedit. Hood urbis regione excessit ad Sherman commeatus minitandos et Tennesiam invadendam in Expeditione Franklini et Nasvillae (Anglice: Franklin-Nashville Campaign), sed Ioannes M. Schofield legionis praefectus eum in Proelio Franklini Altero vicit, et Georgius Henricus Thomas in Proelio Nasvillae eum devicit et reapse eius exercitum destruxit.
Interea exercitus Lee, casualitatibus transitionibusque magnopere imminutus, nunc erat multum minor quam exercitus Grant. Copiae Unionis victoriam magni momenti reportaverunt apud Quinque Furcas die 1 Aprilis; quo facto, Lee necesse fuit Petersburgum et Ricmondiam vacuefacere. Caput Confoederationis expugnatum est ab Unionis Corpore XXV, quod in copiis Aethiopibus consistebat. Reliquae Confoederationis copiae ad occidentem fugebant, et post cladem apud Rivum Sayler, bene intellexit Lee continuum cum Civitatibus Foederatis certamen nec belli ratione nec apparatu belli posse.
Deditiones Copiarum Confoederationis
Dedidit Lee Exercitum Virginiae Septentrionalis die 9 Aprilis 1865 apud Domum McLeanianam in vico Appomattox Court House. Signo honoris et spe Confoederationis in Unionem cum bona pace reductae, Grant concessit ut Lee eius gladium praefecti et Viatorem equum retineret. Nocte 14 Aprilis 1865, Lincoln Praeses sclopeto percussus est; mane ipso obito, Andreas Johnson factus est praeses.
Inter res quae ad deditionem Lee duxerant fuit comprehensio praefectorum Ricardi S. Ewell et Ricardi H. Anderson die 6 Aprilis, post clades Meridionalem apud Rivum Sayler; insuper die 8 Aprilis, equitatus Unionis, Georgio Armstrong Custer Legionis Praefecto duce, tres ferriviales frumenti apparatusque militaris series apud Stationem Appomattox ceperat. Etiam die 9 Aprilis in Alabama, post damnum Confoederationis munimentorum in Proelio Castellae Hispanicae, exercitus Sancti Ioannis Richardson Liddell ducis se dedidit.
Die 21 Aprilis, Ioannis S. Mosby incursores Cohortis Quadragensimae Tertiae Equitatus Virginiae se exauctoraverunt. Die 26 Aprilis, Iosephus E. Johnston Generalis suum exercitum ad Sherman dedidit apud Locum Bennett Dunelmi Carolinae Septentrionalis. Se dederunt diebus 4 et 5 Maii partes Confoederationis Alabamae et Mississippiae, occidentales Ludovicianae legiones, et Districtus Sinus. Praeses Confoederationis captus est die 10 Maii, cum partes Floridae et Georgiae Meridionalis quoque se dederunt. Geoffrius Meriwether Thompson Cohortis Praefectus suam cohortem proximo die dedidit. Die 12 Maii, copiae Georgiae septentrionalis se dederunt.
Die 23 Iunii 1865, apud Castrum Towson in regione Nationis Choctaw Territorii Oklahomae, Stand Watie Dux concordiam cum procuratoribus Unionis confirmavit, ultimus Confoederationis dux in campo pugnans. Shenandoah, ultima Confoederationis navis, dedita est die 6 Novembris 1865 in Liverpolio Angliae. Hae deditiones fuerunt conclusio belli.
Servitus per bellum
Bello ineunte, aliqui Unionis imperatores putabant sese necesse esse servos effugientis eorum dominis reddere. Ante annum 1862, cum apparebat bellum esse longinquum, quaestio servitutis est longe lateque diffusa, nam ex labore servorum oeconomia Meridionale et conatus militaris pependerunt. Coepit videri non iustum servitutem tueri sed commercium Meridionale obsidere et productionem Meridionalem destruere. Georgius Washingtonius Julian, delegatus Congressionalis, dixit servos "non posse neutrales. Operarios, si non milites, esse socios aut hominum seditiosorum aut Unionis." Is et eius socii inter Republicanos Radicales Lincoln Praesidem urserunt ad servos cito manumittendos, cum Republicani moderati manumissionem gradualem compensatamque et colonizationem accipiebant ; attamen Capita Aenea (Anglice Copperheads), civitates finitimae, et Democrati Bellicosi manumissioni repugnabant, sed civitates finitimae et Democrati Bellicosi post nonnullos menses eam acceperunt, partem totius belli, rei necessariae ut Unio conservaretur.
Anno 1861, Lincoln fasus est se metuere ne praematuri ad manumissionem conficiendam conatus defectionem civitatum finitimarum efficerent, et "amittere Kentuckiam esse paene eadem res ut totum amittere ludum." Idcirco is mox contudit inceptum ad manumissionem factum a Simone Cameron Secretario Belli et ducibus Ioanne C. Frémont (in Missuria) et Davide Hunter (in Carolina Meridionali, Georgia, et Florida) ut fidelitatem civitatum finitimarum et Democratorum Bellicosorum retinerent.
Lincoln finitimas monuit civitates fieri extremum manumissionis genus si suum consilium—manumissionis compensatae colonizationisque voluntariae—reiceretur. Solum Districtus Columbianus hoc consilium accepit. Lincoln Manumissionis Edictum ad consiliarios primum commemoravit die 21 Iulii 1862, cui Gulielmus H. Seward, Secretarius Civitatis, dixit victoriae praestolari ante edictum divulgatum, quia aliter facere visum fuisse "noster extremus fugae ululatus." Septembere 1862, Proelium Antietamense occasionem dedit, et Conventus Gubernationum Belli adiumentum edicti adiecit. Lincoln iam divulgaverat epistolam—ad Horatium Greeley 22 Augusti 1862 scriptam—qua civitates finitimas adhortatus est eorum acceptionem manumissionis esse necessariam ut Unio conservaretur. Lincoln deinde dixit servitutem fuisse "nescio quomodo causam belli".
Lincoln adumbrationem sui Manumissionis Edicti die 22 Septembris 1862 inter suos, et ultima eius verba in publico die 1 Ianuarii 1863 dispersit. In epistola ad A. G. Hodges, ipse suam opinionem exposuit: "Si servitus non sit iniusta, nihil est iniustum. . . . Verum tamen ego numquam accepi quod praefectura solutum ius publice agere ex hoc iudicio sensuque mihi contulit. . . . Nego me eventus temperavisse, sed aperte confiteor eventus me temperavisse." Manumissionis Edictum, cum de praesidis potentia belli deduceretur, solum terras a Confoederatione eo tempore tentas comprehendit; edictum autem videbatur signum Unionis arbitrium manumissionis ad libertatem definitam additae. Lincoln etiam partes egit ut Congressus suffragatus esset Emendationi Tertiae Decimae, quae manumissionem communem perennemque fecit.
Americani Africani servitute habiti actionem Lincoln non opperti sunt antequam fugierunt ut libertatem pone acies Unionis peterent. Initio belli, multi centum milia servorum ad exercitus Unionis effugierunt, praecipue in regionibus occupatis, sicut Nasvilla, Norfolcia, et Hampton Roads anno 1862 et postea Tennesia, linea itineris Sherman, etc. Tot Americani Africani ad regiones Unionis fugiebant ut imperatores militares castra et schola eis statuerent, ubi adulti et liberi—omnes legitime habiti merces vetitae (Anglice: contrabands)—legere et scribere discerent. Societas Missionariorum Americanorum auxilium dedit, ad Meridionalem praeceptores mittendo ut scholas Norfolciae et apud plantationes propinquas statuerent. Insuper, paene 200 000 Americanorum Africanorum pedibus classique stipendia merebant una cum copiis Unionis; plurimi fuerant servi.
Milites Meridionales ex contrario in servitutem redigebant nigros Exercitus Unionis captivos; glandibus flagitiose percutiebant milites nigros qui se in Proelio Castri Pulvini dedere conabantur. Hae res fecerunt ut ambae partes pactum captivorum permutatorum dirimerent, et adduxerunt Confoederationem ut numerum augeret carcerum sicut Carcer Andersonvillensis in Georgia, ubi paene tredecim milia captivorum Unionis fame morboque interfecti sunt.
Contra inopia hominum, plurimi Confoederationis duces ante 1865 servis armatis ut militarent repugnabant, nam ei, ut bellum traherent, servis dumtaxat operariis abusi sunt. Howell Cobb ait, "Si servi bene militare possunt, nostra tota servitutis doctrina se fallit." Anno 1865, Patricius Cleburne et Robertus E. Lee generales Meridionales proposuerunt ut servi armarentur, et Jefferson Davis ad extremum persuasus est accipere consilia servorum armatorum ut clades militaris vitata esset. Maximus autem Confoederationis exercitus sese apud Appomattox Court House dedidit antequam hoc consilium confieri potuisset.
Manumissionis Edictum Meridionalem auxilii ex Britannia et Francia spem in inritum redegit. Clementia Lincoln civitates finitimas, Democratos Belli, et servos manumissos induxit ut pro Unione pugnarent. Civitates finitimae in dicione Unionis—Kentukia, Missuria, Terra Mariae, Delavaria, et Virginia Occidentalis—a Manumissionis Edicto non comprehensae sunt, sed omnes, Kentukia et Delavaria exceptis, servitutem sua sponte aboleverunt. Maxima pars 4 millionum servorum a Manumissionis Edicto paulatim liberata est, cum Exercitus Unionis ad meridiem progrediret.
Minae interventionis aliarum civitatum
Si Britannia et Francia pro Confoederatione bellum gessissent, civitatum meridionalium potestas libertatis ab Unione captae valde auxisset. Lincoln ergo et Gulielmus H. Seward, Secretarius Civitatis, hunc eventum avertere strenue conabantur: ne quaelibet respublica Confoederatas Civitates Americae publice novisset, bellum movere minitabantur. Anno 1861, duces meridionales, oeconomicam in Europa depressionem incipere sperantes quae fecisset ut Britannia bellum ad gossypium obtinendum gereret, naves gossypii sua voluntate vetabant. Haec "diplomatia gossypiii" improsper evenit: Europae praeterea erat gossypium, sed frugum defectiones in Europa annis 1860, 1861, et 1862 significatio frumenti exportationis ex civitatibus septentrionalibus magnopere amplificabat. Importatione frumenti ex civitatibus septentrionalibus a quarta summae parte paene ad dimidiam aucta, "Zea Rex" habebatur "esse Gossypio Rege potentior."
Cum Britanniae inopia gossypii usu venit, rerum status solum ad tempus fuit, cultu aucto in Aegypto et India substituto. Bellum interea novam praebuit occasionem armamentariis, ferrariis, navibusque Britannicis quae arma transportabant.
Carolus Franciscus Adams, legatus Civitatum Foederatarum ad Britanniam, fuit calidissumus ad causam Unionis promotam, et duces Britannici obsidionem provocare nolebant. Confoederatio nihilominus nonnullas naves bellicas ab structoribus navium in Britannia emit, quarum celeberrima, Alabama, conspicuam effecit noxam, et ad graves controversias post bellum duxit. Omnium tamen opinio contra servitutem viros politicae peritos Europaeos, praecipue in Britannia, compellebat. In conspectum e longinquo, dabatur bellum anno 1861 exeunte inter Civitates Foederatas et Britanniam de Re Trent (Anglice: Trent Affair), quia nautae Classis Unionis Britannicam litterarum navem vaporariam postalem conscenderant et duos Confoederationis legatos ceperant; Londinium autem, et Vasingtonia, legatis a Lincoln liberatis, haec impedimenta exoneraverunt.
Anno 1862, Britanni de pace conciliata deliberabant—quamquam etiam arbitrium subicere amicitiam cum Civitatibus Foederatis in periculum adduceret. Tradebatur Dominus Palmerston, hanc quaestionem considerans, librum Uncle Tom's Cabin ter legisse. Unionis victoria in Proelio Antietamensi fecit ut homines Britannici hanc sententiam tardarent. Manumissionis Edictum porro Confoederationis adiutae periculum firmavit. Contra Confoederationis adfectum, comprehensio Mexici Franciam a bellando cum Unione deterruit. Post nonnullos belli annos, Civitates Confoederatae servitutem finitam obtulerunt si Britannia et Francia Confoederationem per diplomatiam probavissent, sed Londinium et Lutetia hanc sententiam serio deliberaverunt numquam.
Victoria et postea
Sunt inter rerum gestarum scriptores disceptatio contentioque num Confoederatio bellum conficere posset. Plurimi eruditi vehementius dicunt Unionem industriae numerique hominum opportunitatem habuisse quod superari non potuit. Actiones Confoederatas, argumentantur, cladem tantum tardavisse. Shelby Foote, historicus Meridianus, censuit: "Septentrionalis bellum solum una manu pugnavit. Si fuissent plures victoriae Meridianae, et multo plures, Septentrionalis ambabus manibus pugnavisset. Nego Meridianis umquam fuisse belli conficiendi facultas."
Confoederatio libertatem adsequi diutius durando quam Lincoln conata est; Atlanta autem casa, et McClellan in comitiis anni 1864 devicto, Meridionalis victoriae civilis spes finem habuit. Eo tempore, Lincoln auxilium civitatum finitarum, Democratorum Belli, servorum manumissorum, et Britanniae Franciaeque adeptus erat. Democratis et McClellan victis, Aenearios et eorum consilium pacis superavit. Invenit is praeterhac duces militares, praecipue inter eos Grant et Sherman, qui numerorum opportunitatem adhibebant. Praefecti generales sanguinem neglectentes bellum confecerunt. Ab anno 1864 exeunte, Meridionalis spe plerumque carebat.
Iacobus M. McPherson historicus arguit opportunitatem hominibus facultatibusque victoriam Septentrionalem probabilem sed non inevitabilem fecisse. Confoederationi, ut vinceret, non necesse fuit territorium hostis invadere et capere, sed solum necesse fuit bellum defendendi gerere, ut Septentrionali pretium victoriae esse nimium magnum suaderet; Septentrionali autem necesse fuit magnos territorii hostis tractus devincere et idem tenere, exercitusque Confoederationis superare, ut Unio vinceret.
Etiam gravis fuit Praesidis Lincoln eloquentia propositum reipublicae definiendi et eius sollertia civitates finitimas commovendi ut eae in causa Unionis perseverarent. Etsi tamen Lincoln ad manumissionem lente movebat, Manumissionis Edictum fuit efficax praesidis potentiarum belli usus.
Oeconomia Septentrionalis, amplius industrializata quam Meridionalis, productionem armorum, munitionum, copiarum, et in rebus pecuniariis et transportatione adiuvit. Tabula has proprietates initio belli monstrat. Varietates per bellum rapide crescebant, dum oeconomia Septentrionalis augebat, et terra Confoederationis se contrahens, oeconomia Meridionalis attenuebatur. Anno 1861, numerus incolarum Unionis fuit fere viginti duo millionae, et Confoederationis novem millionae; inter autem homines Meridionales fuerunt plusquam 3.5 millionae servorum et 5.5 millionae albi.
Augebatur dissimilitudo dum Unio magis et magis terram Meridionalem praesidiis cohibebat, et Trans-Mississippiensem Confoederationis partem abscidit. Initio belli, Unio plusquam 80 centesimas navalium, navium vaporarium, navium fluminis, et classium cohibebat, quas magno navium structarum consilio amplificabat—quod Unioni facultatem fecit systematum fluviatilium regnatorum omniumque litorum Meridionalium obsessorum. Excellentes urbium Unionis nexus ferriviarii copias commeatusque rapide et viliter moveri sinebant. Transportatio erat multum tardior et difficilior in civitatibus Meridionalibus, qui non poterant suum rete ferriviarium augere, damnum reficere, etiam conservationem usitatam moliri.
Quoniam Jefferson Davis efficientis sustinere coniunctiones cum gubernatoribus civitatum (praecipue Iosepho E. Brown Georgiae et Zebulon Baird Vance Carolinae Septentrionalis) non potuit, sua potestas facultatum regionum eductarum impediabatur. Confoederationis opinio quod oeconomia mundi a "Gossypio Rege" regebatur malum legationum opus generavit, sicut recusationem imponere gossypium in naves ante initium obsidionis.
Manumissionis Edictum Americanos-Africanos—nigros liberos servosque effugientis—se cum Exercitu Unionis coniungere sivit, et fere 190 000 causam ultro susceperunt. Servi manumissi officia praesidiorum plerumque faciebant, qui autem multa proelia annis 1864 et 1865 vere pugnabant. Permulti advenae ex Europa se cum Exercitu Unionis coniungebant, fere 177 000 hominum in Germania natorum, et 144 000 in Hibernia.
Reconstructio
Pro singulis de eversione fidum publicarum ab emendationibus Quarta Decima et Quinta Decima, vide:
Palamós
Palamós (Hispanice: Palamós) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 17918 incolarum sunt.
Bassianus Staffieri
Bassianus Staffierii (cognominatus Ninus, natus in Zorlesco Casalis Pistorum in provincia Laudense 6 Septembris 1931; mortuus die 31 Iulii 2018) fuit episcopus Spediae-Sergianae-Bruniati (Dioecesis Spediensis-Sarzanensis-Brugnatensis).
Consecratus est presbyter anno 1955, et Episcopus dioeceseos Carpensis die 11 Iulii 1989.
Munus Spediae-Sergianae-Bruniati die 10 Iulii 1989 accepit, et de hoc decessit die 6 Decembris 2007.
Hammona
Hammona vel Hama (Germanice: Hamm) est urbs in Rhenania Septentrionali-Vestfalia et erat caput Comitatus Marcae. Urbs ad ripam Lippiae fluminis sita est.
Historia
Anno 1226 comes Adolphus de Marca hoc oppidum fundavit. Paulo post civitas muris circumdata est comitibus privilegium consulum eligendorum concedentibus. Saeculo decimo septimo et decimo octavo non solum schola Latina, sed etiam Gymnasium illustre sive academicum in hac urbe florebat. Professor Guilielmus Neuhaus, qui postea Thuiscoburgi docuit, anno 1725 hoc carmen de Hammona edidit:
Hospitalectum (Tridentinum-Athesia Superior/Tirolis Meridionalis)
Hospitalectum   (Italiane: Ospedaletto) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Hospitalectici appellantur.
Municipium pertinet ad Communitatem Ausuganeam ac Tesinam.
Petrus Bosquet
Petrus Franciscus (Francice: Pierre) Bosquet (natus 8 Novembris 1810 Martiani, mortuus 5 Februarii 1861 Pali) dux militum, marescalcus atque vir publicus Francicus erat.
Cursus honorum
Post scholas militares Lutetiae atque Mettis finitam Bosquet anno 1834 succenturio minor ad exercitum Franciae in Agerino accessit. Anno 1847 cohortis praefectus nominatus est. Anno 1848 Castelli Tingitani divisioni imperabat et eodem anno legionis generalis factus est. Deinde contra Cabylos certavit. Ab anno 1853 inter Bellum Crimaeanum divisionem secundam rexit. Ibi proeliis Almae, Balaclavae atque Inceromaniae praestabat. Die 8 Septembris 1855 in expugnatione Sebastopolis graviter sauciatus est. Itaque in patriam reverti coactus est. Anno 1856 a Napoleone III imperatore senator atque marescalcus nominatus est. Anno 1858 dux militaris Tolosae factus est. Sed anno 1861 vulneribus inter Bellum Crimaeanum acceptis mortuus est.
Hermannus Conringius
Hermannus Conringius (natus in  Norden  die 9 Novembris 1606; mortuus Helmstadii die 12 Decembris 1681), fuit eruditus Germanicus qui medicinae, philosophiae natutalis politicaque, iurisprudentiae et res classicae peritus, Daniae Civitatis consiliarius, archivarius et medicus inter alios Sueciae reginae Christinae.
Arné
Arné (Occitanice Arnèr) est commune Francicum 209 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Hermannus Conringius
Nexus externi
Hermann Conring
Circulus Heidensis
Circulus Heidensis (Germanice Landkreis Heidekreis), pars Saxoniae Inferioris, anno 1977 conditus est et circulis pristinis Soltau et Fallingbostel.
De rebus gestis
Ager circuli maxima ex parte ad Electoratum Brunsvici-Luneburgi pertinuit. Anno 1805 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Ab anno 1807 ad 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Anno 1885 circuli Soltau et Fallingbostel conditi sunt, anno 1932 hi coniuncti, sed anno sequente civibus rebellantibus iterum divisi sunt. Ab anno 1946 circuli ad Saxoniam Inferiorem pertinent et anno 1977 circulus Soltau-Fallingbostel iterum conditus est. Hic anno 2011 nomen circuli Heidensi accepit.
Aviariensis
Aviariensis (Lusitane Distrito de Aveiro) est pagus Portugalliae ad provinciam traditionalem Ripam Litoralem pertinens, exceptis conciliis Septemtrionalioribus ad Durium Litoralem pertinentibus. Septemtrione Districtu Portu Cali, Oriente Districtu Verurio, Meridie Districtu Aeminio et Occidente cum Oceano Atlantico finitimus est. Districtus sedes homonyma urbs est. 2 808 km² (loco 14º inter Lusicos districtus secundum magnitudinem) latus est et 735 790 residentium anno 2009 habebat.
Subdivisiones
Districtus Aviari subdividitur in haec municipia 19:
Praesenti in nationis divisione districtus inter Regionem Septemtrionem et Regionem Centrum divisus invenitur. Ad Regionem Septemtrionem subregionis Inter Durium et Vacuam (Lusice; Entre Douro e Vouga) concilia, Castellum Paivense, subregionis Tamăcae (Lusice; Tâmega) pars et Spinus, hic ultimus ad Magnum Portum Cale (Lusice; Grande Porto) pertinens, pertinent. Ad Regionem Centrum reliquae concilia pertinent, inclusa in subregionem Vacuam Inferiorem. Summatim:
Numerus incolarum
Districtus Aviari numerus incolarum incolarum nationalis distributionis logicam sequitur, cum maiore spissitudine incolarum litoralibus conciliis et cum minore concentratione intestinis districtus conciliis.
Tres maximae districtus urbes et unicae 20 000 incolarum limitem superantes Aviarum (55 291 incolarum), Sanctus Ioannes Materiae (21 762 incolarum) et Spinus (21 589 incolarum) sunt.
Concilia cum maximo numero incolarum Sancta Maria Feriensis (147 406 incolarum), Aviarum (73 100 incolarum) et Olivetum Azemedense (71 075 incolarum) sunt.
Geographia physica
Districtus Aviari praesertim sub 100 m est, litoralem planitiem quae 40 km latus Meridionali districtus parte esse consequitur occupans. In huius planitiei topia Ria Aviari (Lusice; Ria de Aveiro) et pelvis hydrographicae Vacuae flumina domitantur, quae Certĭma, Alfuscarius, Agatha, Antuana, ac ipsa Vacua litorali in planitie, et iam in montis radicibus Agado, Caima ac Malum (Lusice; Cértima, Alfusqueiro, Águeda, Antuã, Vouga, Agadão, Caima et Mau, respective) sunt. Unicum flumen quod non in flumen Vacuam influit et directe in Riam Aviari influit flumen Antuana est, quod id facit prope urbem Varum in eadem ria.
Versus Orientem et Septemtrionem, prominentia abruptior fit, attigens etiam in districtu Aviari pracipuorum montium altitudines et adhuc patens usque ad Montem Murum (Lusice; Montemuro), versus Boreorientem. Septemtrionalibus in finibus, districtus paulo flumen Durium et eius accessionum aliquas (Ardam et Paivam) tangit.
Litus harenosum est, cum typicis lacunaribus topiis et funi thinico variabilis densitatis qui serenas Riae Aviari aquas a mari separat.
Circumscriptio comitialis
Districtus Aviari sexdecim deputatos Conventui Reipublicae (Lusice; Assembleia da República) eligit. In comitiis legislativis anni 2009 septem deputatos Factionis Socialis Democratae (Lusice; Partido Social Democrata), sex Factionis Socialisticae, duos CDS-Factionis Popularis (Lusice; CDS - Partido Popular) et unum Summae Sinistrae (Lusice; Bloco de Esquerda) electi sunt.
Barinya
Barinya (Binomen ad Wroe anno 1999) est genus Marsupialium carnivorum Australianum.
Ius digitale
Ius digitale est unum ius inter iura humana quod ius ad informationis technologiam, Interrete et computatrum utendum cum accessibilitate libera ex censura et paupertate. Absentia iuris digitalis ex paupertate vel absentia infrastructurae discrimen digitale appellatur. Et libertas sentiendi et loquendi in Interrete libertas informationis est.
Précorbin
Précorbin  est commune 518 incolarum (anno 2009) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Marianus Sârbu
Marianus (Dacoromanice Marian) Sârbu (natus die 12 Ianuarii 1958 in Budești in Călăraşi circulo) secretarius collegiorum opificum atque vir publicus Dacoromanicus est.
Munus
Ad usque annum 1990 iurisprudentiae studebat atque deinde secretarius collegiorum opificum operam dedit.
Cursus honorum
Ab anno 1996 usque ad 2012 Sârbu, tum sodalis factionis PSD, legatus ad Cameram Legatorum Romaniae erat. A die 28 Decembris 2000 ad usque 19 Iunii 2003 in consilio ministrorum Hadriani Năstase minister laboris fuit. Deinde ad annum 2004 minister delegatus pro relationibus cum opificibus et conductoribus erat. In consilio ministrorum Aemilii Boc a die 22 Decembris 2008 ad usque 1 Octobris 2009 iterum administer laboris erat. Anno 2009 PSD reliquit et anno 2010 praeses novae factionis UNPR factus est. Quem honorem ad annum 2012 gessit. Anno 2014 post postquam praeses vicarius magistratus vectigalium nominatus est, a iudicio constitutionis se abdicare coactus est, quod huius magistratus non peritus esset.
Hunni
Hunni, sive Chuni, fuerunt gens Asiatica quae Europam saeculo quinto invasit.
Origines
Hunni Turco ex oriente saeculo secundo surrexerunt: populus Sinensis eos "Hsiung-nu" appellavit.
Tunc Hunni migraverunt in occidentem, ubi Gothi incolebant. Circiter annum 370, Hunni Gothos superaverunt. Hoc bellum fuit causa migrationis in Imperium Romanum Visigothorum. Postea, in Pannoniam orientalem intraverunt, circiter limites Romanorum, ubi suum regnum fundaverunt.
Attila, rex Hunnorum
Attila et Bleda fratres coniunctim fuerunt reges Hunnorum; avaritiae tamen invidiaeque causa, Attila Bledam occidit.
Didrachma Romana
Didrachma (Graece δίδραχμον) Romana vel nonnumquam etiam Romano-Campana dicta, fuerunt nummi argentei duas drachmas Neapolitanas valentes pendentesque (id est circiter 6gr.76, 2X3gr.38) et primo ROMANO, postea etiam ROMA inscripti, quos civitas Romana tertio saeculo a.C.n. usque ad annos 215/212 a.C.n. percussit. Etenim tertio saeculo ineunte in Italia meridionali Romani cum alios mores Graecos imitati sunt, tum rem nummariam quoque sibi assumpserunt. Itaque didrachmum prima ac praecipua moneta argentea Romanorum fuit usque ad secundum bellum Punicum. At circa annum 211 a.C.n. denarius in eius locum creatus est : sic Romani divortium faciebant cum civitatibus Graecis (Capua, Tarentum ...) quae Hannibalis societatem inierant.
Postea sub imperatoribus Romanis quoque didrachma in provinciis orientalibus vulgo cudebantur, litteris Graecis saepius (non semper tamen) inscripta, qui nummi "Graeci imperiales" dici solent vel "'' Romani provinciales".
De variis notis per annos digestis
Duo praecipua genera a numismatistis distinguuntur : didrachma "ROMANO" et didrachma "ROMA" inscripta. Porro etiam variarum notarum ordinem per annos digerere moderni eruditi conati sunt :
ROMA inscripta
Usque ad secundum bellum Punicum pondus didrachmatum paulatim inclinabat, primis annis vero belli pondus quadrigatorum ob penuriam argenti vehementer imminutum est, antequam ex toto cudi desierunt. Illi nummi non tantum Romae sed etiam in urbibus Graecis Campaniae et Lucaniae percussi fuisse putantur a numismatistis, in quibus regionibus plerique ab archaeologis etiam inventi sunt. Itaque de re monetaria "Romano-Campana" loquuntur.
Drachmae quoque isdem notis nonnumquam cusae sunt, sed multo rariores sunt quam didrachmata. Ingens numerus quadrigatorum cum Iani capite emissus est : antea contra nummi Romani multo pauciores atque rariores erant quam Tarentini vel Neapolitani vel Syracusani ... necnon Carthaginenses.
Siluriformes
Amblycipitidae
Amphiliidae
Ariidae
Aspredinidae
Ursus (discretiva)
Ursus est:
Siluriformes
Astroblepidae
Ursus (discretiva)
Ursa est forma feminina eiusdem verbi, etiamque:
Siluriformes
Auchenipteridae
Quart
Quart (Hispanice: Quart) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 3150 incolarum sunt.
Leutenbach (Badenia-Virtembergia)
Leutenbach  est vicus et commune Badense-Virtembergense 10'817 incolarum (anno 2012).
Siluriformes
Callichthyidae
Cetopsidae
Chacidae
2058 Róka
2058 , olim designationibus 1938 BH, 1951 NP, 1962 NA, 1963 UM, 1974 SZ1, 1978 AE, et 1985 UL3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a György Kulin, astronomo apud Observatorium Konkoly versato, repertus est.
Siluriformes
Clariidae
Claroteidae
Cranoglanididae
Diplomystidae
Erethistidae
Hypophthalmidae
Ictaluridae
Loricariidae
Malapteruridae
Mochokidae
Nematogenyidae
Pangasiidae
Parakysidae
Pimelodidae
Plotosidae
Theodorus Burmov
Theodorus Burmov (Bulgarice: Тодор Стоянов Бурмов, natus die 2 Ianuarii 1834 in Gabrovo provincia, mortuus 25 Octobris 1906 Serdicae) rerum politicarum peritus Bulgaricus et anno 1879 primus Primus Minister principatus Bulgariae fuit.
Siluriformes
Siluridae
Theodorus Burmov
Munus
Burmov ad usque annum 1857 Kioviae studebat et magister factus est. Ab hoc tempore Gabrovo in urbe magister operam dedit. Ab anno 1860 diurnarius diversis in diurnis scripsit.
Siluriformes
Sisoridae
Trichomycteridae
25 Augusti
25 Augusti dies 237ª anni est (238ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 128 dies manent.
Secundum Calendarium Romanum est ante diem octavum Kalendas Septembris, quod a.d. VIII Kal. Sept. abbreviatur.
Pride and Prejudice (series televisiva 1995)
Argumentum in Anglia ineunte saeculo XIX evenit, fabulam narrans quinque filiarum innuptarum (Susannae Harker, Guenevarae Ehle, Luciae Briers, Polly Maberly, Iuliae Sawalha) coniugum Bennet (Beniamini Whitrow et Alison Steadman), postquam vir caelebs et dives Bingley (Crispinus Bonham-Carter) et suus amicus etiam divitior Darcy in vicinitatem migraverunt. Cum maxima natu filia statim Bingley placet, Darcy aegre se ad societatem loci accommodat et saepe cum secunda natu Elisabetha contendit. Diarium The New York Times seriem appellavit "misturam facetam fabularum amoris et dolorum socialium, ingeniose in ambitionibus somniorumque nobilitatis minoris involutam.
A criticis laudata et a populo amata, series Pride and Prejudice pluribus praemiis honorata est, in quo numero fuerunt praemium BAFTA optimae actrice Guenevarae Ehle datum, et praemium Emmy pro optimam in miniserie vestitus fabricationem. Partes Darcy Colinum Firth in celebritatem sustulerunt, et scaena in quo in indusio humido apparuit "unum ex momentis in rebus gestis televisionis Britannicae quae numquam oblivione delebuntur" recognita est. Series scriptricem Helenam Fielding movit ad mythistorias Bridget Jones scribendas, et in pelliculis ab eis aptatis Colinus Firth partes amantis Marcum Darcy egit.
Solresol
Solresol est lingua artificiosa a Francisco Sudre ex 1827 excogitata. De quo suum magnum opus, Langue musicale universelle ('Universa lingua musica'), anno 1866 post mortem editus est, quam autem nonnullos annos divulgaverat. Solresol populo breviter gratum est, praecipue cum Boleslas Gajewski librum Grammaire du Solresol (1902) ederet. Post nonnullos annos, Solresol paene evanescuit contra linguas fortunatiores, sicut Volapük et lingua Esperantica. Iam manent pauci fautores per orbem terrarum dispersi, qui melius inter se per interrete communicare possunt.
Phonologia
Verba Solresol in syllabis vel notis musicis ab una ad quinque consistunt. Quaeque syllaba solum unum ex septem phonematibus primis esse possunt, quod vicissim acui vel produci possunt. Est aliud phonema, silentium, quod ad verba separanda adhibetur quia verba concurrere non possunt.
Phonemata varie repraesentari possunt: septem notae musicae in octavo, syllabae dictae (in solfège, modo notarum musicarum nominandarum), cum septem coloribus arcus, symbolis, gestibus. Communicatio ergo per Solresol effecta oratione, cantu, vexillis, coloribus, adeo picturis fieri potest.
Vocabularium
In morphologia Solresol, verba longiora dividuntur in categorias significationis, in prima syllaba vel nota conditas. Verbis quae in 'sol' incipiant sunt significationes ad artes et scientias cognatae, aut, si in solsol incipiant, aegritudo et medicina (e.g., solresol 'lingua', sed solsolredo 'hemicrania'). Sicut aliae linguae constructae quibus est vocabularium a priori, Solresol permultas difficultates ad mundum pridenter definiendum habet. Ultima syllaba libidinosa esse possunt ad distinctiones capiendas sicut malus contra pyrum, verba quae se ad categorias simplices non accommodant.
Verba feminea per ultimam syllabam acutam, et plurales per productionem formantur. Unica Solresol proprietas est significationes negare per syllabas invertendas; exempli gratia, fala significat 'bonum' vel 'sapidus', et lafa significat 'malus'.
Tabula infra data omnia verba unius et binarum syllabarum exhibet.
* Verba feminea per ultimam syllabam acuendam formantur.
Niger (discretiva)
Niger:
Magnus Ducatus Lituaniae
Magnus Ducatus Lituaniae (Polonice Wielkie Księstwo Litewskie, Ruthenice: Великое князство Литовское, Руское, Жомойтское и иных,, Lituanice Didžioji Lietuvos, Rusijos ir Žemaitijos kunigaikštystė ) fuit civitas sui iuris Europae orientalis, quae a saeculo tertio decimo usque ad annum 1791 duravit. A Lituanis, tribu Balthico condita, saeculo quinto decimo terras hodiernae Rutheniae Albae, Lettoniae, Lituaniae, ac partes Estoniae, Poloniae, Russiae, Ucrainae regnabat.
Incolae Magni ducatús multitudinem linguarum, religionum, culturarum, morum habebant. Saepius Lingua Ruthenica antiqua in vita et in chartis cancellariis erat in usu.
Litterae Latinae, maxime postquam Ducatus cum Regno Poloniae est unitus, assidue inibi colebantur; inter doctos eius sunt Ioannes Lasitius, Solomon Rysinius, Nicolaus Hussovianus, Ioannes Andruszewicz, Michael Korycius et alii. Carmina epica Radivilias Ioannis Radvani et Carolomachia compositae sunt.
Societas, foedus, unitas cum Regno Poloniae
Anno 1386 actu unitatis Krevensis domus ducum Lithuaniae cum domo regum Poloniae coniuncta est: Magnus Dux Lithuaniae Hedvigem Andegavenam, reginam Poloniae, duxit uxorem, ideoque rex factus est Poloniae nomine Władysław II Jagiełło. Simul decretum est ipsius, eiusdem familiae, magnae partis nobilitatis totiusque Lithuaniae, quae adhuc fuerat terra paganica, baptisma in ritu Ecclesiae Romanae, quod annis ab 1387 ad 1388 est exactum.
Unio Lublinensis
Anno 1569 actu unionis Lublinensis ambo imperia coniuncta sunt in unum Regnum Poloniae Magnumque Ducatum Lithuaniae sive Rem Publicam Utriusque Nationis, quae vulgo Res Publica appellabatur.
Dalmatianus Fundus
Dalmatianus Fundus est commune Francicum 714 incolarum (anno 2010) praefecturae Arigiae in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Magnus Ducatus Lituaniae
Unio Lublinensis
Res Publica, quamvis una esset unoque regeretur a principe, ex duabus constabat partibus separatis: Utrique parti sui erant magistratus, sui exercitus, sui nummi, suus fiscus, sua lingua (Polonica in Corona, in Lithuania Ruthenica usque ad annum 1699, postea Polonica; Latina in ambabus usque ad annum 1795). Una et communia haec erant:
Castétis
Castétis  est commune 615 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Magnus Ducatus Lituaniae
Unio Lublinensis
Magnum Ducatum Lithuaniae lex sustulit anno 1791 Varsoviae in Concilio Rei Publicae promulgata, quae dicitur Constitutio III Mai.
Divisio administrativa
Magnus Ducatus (Coronae exemplo) divisus erat in palatinatus qui rursus in castellanias dividebantur. Palatinatus Magni Ducatus fuerunt:
necnon alii.
Hardricourt
Hardricourt est commune Francicum 2'070 incolarum (anno 2012) praefecturae Evelinarum in regione Insula Franciae.
Eurylochus
In mythologiae Graeca, Eurylochus (Graece Εὐρύλοχος) est Ulixis comes in tempore Belli Troiani necnon Ulixis sororis maritus. Dum nautae ad Circes insulam adveniunt, Eurylochus dimidium virorum ducit, Ulixes autem alterum dimidium. Dum hic prope navem expectat, ille comites in porcos transformari primus videt.
Paulo post, in cantu XII, Sirenes Ulixes comitesque allicere conantur. Eurylochus cum Perimede Ulixen ad navis malum colligat ut is temptatricum cantum tuto audire possit.
Eurylochus occiditur prope Solis insulam (hodierno tempore Sicilia) ubi pascuntur Solis boves. Quorum aliquot necat, quo Solis deus irascitur. Navis cum proficiscitur ab Iove ad Solem ulciscendum fulminatur. Ulixes e naufragio solus superest.
Naillat
Naillat  (olim Naillac) est commune Francicum 673 incolarum (anno 2011) praefecturae Crosae in regione Lemovicensi.
8971 Leucocephala
8971 , olim designationibus 2256 T-2 et 1995 UX4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8971 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Apseudes (Nereis)
Apseudes (Graece ) in mythologia Graeca fuit una e Nereidibus, filiis Nerei dei marini, e Doride genitis; enumeratur enim inter sorores et ab Hygino in libro cuius titulus est Fabulae, et a Poëta in Iliade. Nomen eius Apseudes (scil. "quae falsa nunquam dicit"), sicut et sororis Nemertis, e qualitatibus patris derivare videtur, qui iam ab Hesiodo in Theogonia apseudes appellatur.
Quebecum (discretiva)
Quebecum:
Ardea cinerea
Ardea cinerea est species aviaria familiae Ardeidarum, quae in Europa, Africa, et Asia habitat.
Armenteule
Armenteule (Occitanice Armentèula) est commune Francicum 60 incolarum (anno 2014) praefecturae Pyrenaei Superioris in regione australi Meridiano et Pyrenaeis (a die 1 Ianuarii 2016 Occitania Ruscinone Meridiano et Pyrenaeis).
Puigcerdà
Puigcerdà (Hispanice: Puigcerdá) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Gerundensi situm, cui anno 2011 8802 incolarum sunt.
Castetner
Castetner  est commune 155 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Compsa
Compsa   (alia nomina: Consa ) (Italiane: Conza della Campania) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 450 incolarum, in Regione Campania, in Provincia Abellinensi et in Hirpinia historica ac geographica regione situm. Incolae Compsani (etiam: Consani) appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Compsa, cum Fano Sancti Angeli de Langobardis, Nusco et Bisacia, sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae cum Archiepiscopo est. Nomen sedis episcopalis Archidioecesis Sancti Angeli de Lombardis-Compsana-Nuscana-Bisaciensis est.
Précey
Précey  est commune 474 incolarum (anno 2009) praefecturae Manicae in Franciae borealis provincia Normannia Inferiori.
Pius XII
Venerabilis Pius XII (nobili genere natus Eugenius Maria Iosephus Ioannes Pacelli, filius Philippi Pacelli, die 2 Martii 1876 Romae; obiit die 9 Octobris 1958), papa Catholicus et episcopus Romanus, Ecclesiae Catholicae praefuit prope viginti annos, a die 2 Martii 1939 usque ad mortem. Anno 1990 Servus Dei a Ioanne Paulo II promulgatus est. Anno 2009 Venerabilis a Benedicto XVI promulgatus est. Apostolica sententia eius erat: Opus iustitiae pax
Vita ecclesiastica
Eugenius Pacelli, filius gentis nobilis, anno 1899 sacerdos ordinatus est. Anno 1917 nuntius apostolicus in Bavaria et anno 8 Iunii 1925 nuntius apostolicus pro tota Germania creatus est. Monaci Paschalinam Lehnert cognovit, quae scribae a secretis munere pro eodem Eugenio Pacelli functa est usque ad huius mortem. Anno 1929 a Pio XI cardinalis creatus, Romam is translatus est, ubi in curia a die 7 Februarii 1930 secretarius status laboravit.
Papa
Die 2 Martii anno 1939 a collegio sancto in scrutinio tertio papa electus est. Sibi nomen Pium XII imposuit.
Anno 1949 Pius XII hominibus, qui ad sententias communismi accesserant, sacra interdixit.
Schola Superior Universitaria (Fresno)
Schola Superior Universitaria, vulgo University High School, est schola cartularis in urbe Fraxino Californiae condita. Locus scholae est in Universitate Civitatis Fraxinensis. Schola anno 2000 creatum est, seniores anno 2004 primi graduare erant. Termino anni 2005 circa 370 studientes erant. Studientes in hac schola debent studere duobus annis linguae Latinae et quattuor annis musicae.
Pius XII
Papa
Kalendis Novembris anni 1950 Pius XII dogma Adsumptionis Mariae, Matris Iesu, constitutione apostolica Munificentissimus Deus proclamavit. Eodem anno sancto, post investigationes archaeologicas, nuntiavit urbi et orbi sub altario basilicae Vaticanae sepulcrum Petri Apostoli repertum esse.
Cognomen eius erat "Pastor Angelicus" et saepius "Doctor Universalis", quia scripsit de maxime variis rebus. Nullus alius auctor saepius citatus est in Concilii Vaticani II documentis.
Encyclicae epistulae
Pius XII multas encyclicas epistulas scripsit:
Honi soit qui mal y pense
Honi soit qui mal y pense ('male vertat qui male cogitat' vel 'pudeat qui male id cogitet') est votum Francogallicum Anglonormannicum.
Phrasis est sententia ordinis periscelidis. Quod signum equestre pars vexillorum Angliae atque Irlandiae septentrionalis est ibi una cum sententia regali Dieu et mon droit "Deus et ius meum" indicatur.
Sententiam inchoavit Eduardus III rex Angliae (1312–1377).
Le Plessis-Sainte-Opportune
Le Plessis-Sainte-Opportune est commune Francicum 276 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Zunculus
Zunculus (alia nomina: Castrum Curuli, Castrum Curoli) (Italiane: Zungoli) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Campania et in Provincia Abellinati situm.
Castillon (Arthez-de-Béarn pagus)
Castillon  est commune 266 incolarum (anno 2007) praefecturae Pyrenaeorum Atlanticorum in Franciae australis regione Aquitania.
Iohanna (Helvetiae urbs)
Iohanna (Germanice  Jona) est urbs Helvetica 17'799 incolarum (anno 2007) quae ad pagum Sanctogallum pertinet.
A Streetcar Named Desire (pellicula)
A Streetcar Named Desire (scilicet Latine Ferrivia Strataria Desiderium Appellata) est pellicula ab Elia Kazan ducta secundum theatrale eiusdem nominis opus a Tennesia Williams anno 1947 scriptum annoque 1951 edita. In hac pellicula, quam anno 1998 homines docti Americani Pellicularum Instituti inter Centum celeberrimas enumeraverunt, agunt:
Brevis commentarius de Islandia
Brevis commentarius de Islandia est libellus ab Arngrimo Iona conscriptus. Is commentarius, primum opus de Islandia ab Islando compositum, anno 1592 confectus et insequente anno 1593 Hafniae in lucem editus est. Quo opusculo Arngrimus castigavit opera nonnullorum scriptorum auctorumque, qui saeculo 16 vertente varia et magna ex parte minus vera de Islandia eiusque incolis scripserant, e. g. Olaus Magnus, Sebastianus Munsterus, Gemma Frisius, Iacobus Zieglerus et alii. Acerrimo autem iudicio percensuit carmen Van Ysslandt (Latine De Islandia) cuiusdam Gregorii Peerse, mercatoris vel nautae Hamburgensis, qui carmine suo non modo insulam ipsam, sed etiam mores et consuetudines Islandorum quodammodo depravate descripserat.
Alexius Tolstoj (scriptor)
Inter libris eius noti sunt Aelita («Аэлита», narratio de itinere ad Martem, anno 1923 scripta), Hyperboloides ingeniarii Garin («Гиперболоид инженера Гарина», mythistoria scientia ficticia de inventore apparati potentis Russico, dictatore CFA facto, sed dein rebellione operariorum deposito, anno 1927 primo in lucem edita), Clavicula aurea, sive Rei mirae Buratino («Золотой ключик, или Приключения Буратино», secundum Pinoculum Caroli Collodi scripta, anno 1936 primo publicata), Petrus I («Пётр I», mythistoria de eventis regiminis tzaris Russici Petri I, annis 1929–1945 scribebatur, nondum tamen finita) et al.
Brevis commentarius de Islandia
Textus Arngrimi anno 1599 denuo typis excusus est a Ricardo Hakluyto in secunda et aucta editione libri, cui titulus est The Principal Navigations, Voyages, Traffiques and Discoveries of the English Nation (...) Whereunto is annexed a briefe Commentary of the true state of Island [sic], adiecta versione Anglica.
Contextus
Anno 1561 quidam Gregorius (vulgo Gories) Peerse ludicram descriptionem Islandiae Hamburgi edendam curaverat: carmen scilicet Van Ysslandt inscriptum, rhythmis Saxonicis compositum et versus 269 haud ita numerosos complectens, quo auctor nonnulla immania et incredibilia de Islandia deque Islandorum moribus pervulgaverat. Arngrimus cum legisset, quam inaudita de Islandia quamque spurca et probrosa de incolis hoc carmine essent dispersa, indignissime passus constituit isti rhythmistae (ut vocat), cuius dialectus Hamburgensis illo tempore plerisque Danorum et Islandorum erat facilis intellectu, opusculo Latine conscripto ad castigandum venire et rumores eius satis superque coarguere.
Hoc carmen, quod usque ad finem saeculi 16 ter quaterve typis mandatum est, non levioris fuit momenti: cui enim continens Europaea immediate et mediate quandam notionem Islandiae debuit, de qua cosmographiae et chorographiae saeculi 16 notitias modo tenues et infirmas praebebant – immediate, quia carmen admodum breve primas et uberiores notitias de rerum natura Islandiae in vulgus ediderat; mediate, quia litterati Islandi ad monographias de patria sua scribendas impellebantur.
Dispositio et argumenta operis
Brevis commentarius de Islandia in duas partes divisus est: partem priorem de insula; partem alteram de incolis.