cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Silmarillion
Akallabêth
Númenóreani cito contra Sauronem moverunt, et hic habuit impossibile esse eos viribus vincere; se igitur passus est detentum esse. Regem Ar-Pharazôn cito fascinavit, ut immortalitatem, quam dixit Valas ab eo suisque tenere, peteret, quo facto semina invidiae, quae Númenóreani erga Dryades Occidentis Valasque tenere inceperant, Sauro alumnatus est. His rebus omnis scientia et potestas Númenoris ad mortem vitandam versa est; id autem solum eos afflixit et decrescentiam spatii vitarum suarum adceleravit, ita ut aliis Hominibus similes essent. Sauro eis suasit bellum contra Valas agere, ut immortalitatis potirent, Melkoremque, dominum eius anteriorem, adorare, quem dixit illam eis dare posse. Ar-Pharazôn exercitum et classem potentissimam Númenoris creavit, qui contra Amanum navigarent. Valae Dryadesque Amani, contristati propter hanc proditionem, Ilúvatarem auxilii causa advocaverunt, qui, Ar-Pharazôn ad oras advento, classes delevit et Númenorem mersavit, rebellationem contra regnum Valarum legitimum poeniendi causa, undá, tam magna quam ut nunquam antea talis visa sit, quae omnino insulam ruit absorbuitque et omnes, exceptis his, qui ad partes orientales iam navigavissent, Dúnedainos necavit, quaeque formam omnium Terrae Mediae terrarum mutavit.
Sauronis physica species quoque his rebus deleta est, sed, cum Maia esset, spiritus eius ad Terram Mediam regressus est, pulchra autem forma carens. Non nulli Númenóreani, qui Valis fidelis manserant, parsi sunt, et in Terrae Mediae oras appulsi regna Arnoris ad septentrionalem et Gondoris ad meridionalem versus instituerunt. Inter hos erant Elendil, dux eorum, et filii, Isildur et Anário, qui plantam iuvenem arboris albi Númenoris servaverant, progenitoris huius arboris ad Gondorem pertinentis. Amborum regnorum supra dictorum Elendil fuit Rex Altus, sed imperium Gondoris et Isilduri et Anárioni commendavit. Potestas regnorum valde ab ea, qua Númenor utebatur, minuta erat, "sed nihilo minus maxima hominibus feris Terrae Mediae videbatur."
Of the Rings of Power and the Third Age
Haec pars etiam facta, et quae ad The Lord of the Rings adduxerunt et quae in his libris acciderunt, breviter describit, quibus intersunt decrescentia Gondoris, ascensio secunda Sauronis, Concilium Album, Sarumani perfidia, Sauronis Unicique Anuli finalis eversio.
Evolutio textus
Hanc collectionem fabularum The Book of Lost Tales, scilicet Librum Fabularum Perditarum, appellavit. Id nomen postea usus erit ut primis libri The History of Middle-earth duobus voluminibus nomen daret, qui has priscas fabulas includebant. Fabulae de nauta, Eriol appellato (seu posteris in versionibus Ælfwine, "amicus Dryadum"), tractaverunt, qui insulam ubi Dryades vivebant, Tol Eressëa nomine, invenerit; et Dryades ei historiam suam narrant. Tolkien nunquam tamen The Book of Lost Tales perfecit, nam id reliquit ut poëmata "The Lay of Leithian" et "The Lay of the Children of Húrin" scriberet.
Prima versio perfecta libri The Silmarillion erat Sketch of the Mythology anno 1926 scriptum (postmodum in quarto volumine illius The History of Middle-earth divulgatum). Sketch illud, 28 paginas longum, erat synopsis, quod Tolkien scripserat ut fabulam Túrinis amico suo R. W. Reynolds, ad quem non nullas fabulas iam miserat, explicaret. E Sketch floruit latior narrativa libri The Silmarillion, Quenta Noldorinwa appellata (ea quoque in IV volumine inclusa). Quenta Noldorinwa ultima libri The Silmarillion versio erat, quam Tolkien perfecit.
Seris annibus 1950, Tolkien ad The Silmarillion iterum rediit, sed multa ex quibus hoc tempore scripsit ad operis theologiam et philosophiam sui pertinebant potius quam ipsam ad narrativam. De rebus fundamentalibus libri iam dubitabat, quae in antiquissimis fabularum versionibus scriptae erant, et enim visus est necessitatem sentire prius haec problemata emendandi quam finalem The Silmarillion versionem instrueret. Hoc tempore multa scripsit de natura mali in Arda praesentis, origine Orcorum, Dryadum moribus, natura modoque Elbicae renascentiae, mundo plano, historia Solis et Lunae. Nihilo minus perpauca narrativae mutavit inter annos qui ei remanebant.
Provulgatio posthuma
Christophorus Tolkien non nullos habuit annos post patris mortem narrativam de rebus Silmarillionensibus comparans. Consilium eius videtur fuisse constantiae internae quantum poterat servandae (nec non constantiae cum The Lord of the Rings), licet universam constantiam fassus sit impossibilem esse. Ut explicatum est in The History of Middle-earth, Christophorus e multis fontibus narrativas extraxit, de operibus post scriptis quam The Lord of the Rings plerumque dependens, sed interdum tam longe quam ad anni 1917 opus Book of Lost Tales retro eundum fuit, ut narrativae partes, quas pater scribere in animo habebat neque unquam id fecit, impleret. Of the Ruin of Doriath, unum e capitibus extremis in Quenta Silmarillion, quod ab annibus 1930 non tactum est, paene ex nihil conficiendum erat. Eventus finalis, qui genealogias, mappas, indicem, primumque unquam expositum inventarium verborum Elbicorum, anno 1977 divulgatum est.
Mense Octobri 1996, Christophorus Tolkien illustratori Theodoro Nasmith assignavit opera artis, omnibus coloribus facta et omnem paginam magna, creare, primae The Silmarillion editionis illustratae causa. Quae anno 1998 divulgata est; tunc, anno 2004, editio secunda, correctionibus pluribusque Theodori artis operibus retractata, divulgata est.
Momentum
The Silmarillion multorum fontium influentias ostendit. Una ex eis erat Kalevala poëma epicum Fennicum, in primis fabula de Kullervo. Influentia mythologiae Graecae quoque praebetur. Insula Númenoris, exempli gratia, Atlantidem ad memoriam revocat, non solum propter fabularum similitudinem, sed etiam Númenoris nomen Quenyanum, Atalantë; de hac re autem dixit Tolkien: "Fors curiosa est, radicem talat "labi, delabi" in Quenya adhibitam, e qua atalantie solita Quenyae est formatio nominalis, tam verbo Atlantis similem esse."
Mythologia Graeca quoque Valae tinguntur, qui multa a Duodecim Olympianis (en:Twelve Olympians) mutuati sunt. Valae, ut Olympiani, in mundo vero vivebantur, sed in monte altissimo, a mortalibus secreti; aequabilitas autem modo approximatur, cum Valis sint etiam res Nordicae. Non nulli Valae species diversis Ansibus, deis Asgarthi, similes habent. Thorus, verbi gratia, physice valentissimus ex deis, videri cum in Oromë, qui Melkoris monstra pugnat, tum in Tulkas, Vala physice fortissimo, potest. Manwë, caput Valarum, similitudines Othino "patri omnium" praebet. Super, Tolkien se dixit videre Maiam Olórin (id est, Gandalfum) ut "erronem Odinicum."
Épreville-en-Roumois
Épreville-en-Roumois est commune Francicum 384 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Ordo missae (1962)
Ordo missae sunt omnes ritus, qui sive sacerdoti sive populo servandi sunt in celebranda missa.
Partitio ordinis missae
Missa duabus partibus praecipue constat, liturgia nempe Verbi et liturgia eucharistica, quae tam arcte inter se coniunguntur, ut unum actum cultus efficiant. Praeterea quidam ritus missam aperiunt et concludunt. Ergo ordo missae in quattuor partes dividitur:
I. Ritus initiales
Ritus initiales ideo constituuntur, ut per eos fideles ad missam bene disponantur.
S. In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. Amen.
S. Introibo ad altare Dei. R. Ad Deum qui lætificat iuuentutem meam.
S. Adiutorium nostrum in nomine Domini. R. Qui fecit caelum et terram.
S. Confiteor (1962) Absolutio M. Misereatur tui omnipotens Deus, et, dimissis peccatis tuis, perducat te ad vitam aeternam. S. Amen
V. Deus, tu conversus vivificabis nos. R. Et plebs tua laetabitur in te. V. Ostende nobis, Domine, misericordiam tuam. R. Et salutare tuum da nobis. V. Domine, exaudi orationem meam. R. Et clamor meus ad te veniat. V. Dominus vobiscum. R. Et cum spiritu tuo.
Benedictio incensi: Ab illo benedicaris, in cuius honore cremaberis. Amen. ￼
II. Liturgia Verbi
Liturgia Verbi componitur ex lectionibus Sacrae Scripturae, quibus alii ritus adduntur ut verba audita melius intellegantur eisque melius respondeatur. Liturgia Verbi constat: silentio, lectionibus Sacrae Scripturae, Psalmo responsorio, acclamatione ante Evangelium, homilia, professione fidei.
Silmarillion
Momentum
Mediaevalis Christianae cosmologiae quoque momentum observatur, praesertim in commentario de creatione universi, speciem carminis habente a Deo canti quocum angeli consonant quoad angelus malus discordium inducat. Sancti Augustini scripta de musica, nec non lata harmoniae divinae traditio—nobis notior hodie musicae universalis forma—fundamenta huius creationis fabulae constituerunt.
Mythologia Celtica exsilium Noldorinorum Dryadum, exempli gratia, tetigit, quod a fabula populi Tuatha Dé Danann non nulla mutuatum est. Cambrica quoque influentia in lingua Elbica Sindarinica videtur, cui Tolkien dedit "naturam linguisticam simillimam (sed non identicam) linguae Britannicae-Cambricae ... quod genus 'Celticum' legendorum fabularumque aptare videtur."
Critica
Critica libri The Silmarillion admodum fuerunt negativa. Propter enim gravitatem nimiam et carentiam momentorum felicium in The Lord of the Rings et praesertim Hobbito Illo inventorum reprehensus est. TIME "nullam unicam, unificam causam, et supra omnia nullum gregem fratrum, quibuscum lector se commiserit" huic libro inesse lamentatus est. Critica alia ad linguam archaicam lectuque difficilem et multa difficilia commemoratu nomina spectaverunt.
Nihilo minus, non nulli censores latam comprehensionem Tolkieni creationis laudaverunt. The New York Times Book Review scripsit, "hoc, quod animum maxime movet, est ... heroicitas conatus Tolkieni prodigiosa." TIME dixit The Silmarillion esse "maiestuosum, opus tam longe valenterque in uberrima scriptoris cogitatione habitum quam ut lectorem obstupefaciat." Horn Book Magazine etiam deosculatum est "catenam legendorum ingentem, potestate ingeniosa conceptam, dictione pulcherrima narratam."
The New York Review of Books The Silmarillion scripsit esse "vacuum, pomposum, taedium afferens," "haudquaquam ullius magnitudinis eventum litterarium," et dixit quidem maiorem causam "venditionum ingentium" eius esse "cultum Tolkienianum" aura populari Hobbiti Illius et The Lord of the Rings creatum. School Library Journal eum dixit "solum imbecillum postscriptum" esse operibus Tolkieni prioribus. Petrus Conrad in New Statesman tam longe iit, ut diceret "Tolkienum scribere re vera nequire."
Theresia Jowell
Theresia Jowell, vulgo plene Tessa Jane Helen Douglas Jowell sed denuo Baroness Jowell (nata Marylebone in regione urbana die 17 Septembris 1947; glioblastomate mortua die 12 Maii 2018) fuit politica Britannica.
Aberdoniae in Scotia educata, alumna fuit universitatum Aberdonensis et Edimburgensis necnon collegii Aurifabrorum Londiniensis. Socia factionis Laboris, a die 9 Aprilis 1992 usque in annum 2015 legata est parlamento Britannico. Secretaria civica a cultura sex annos meruit, primo ministro Antonio Blair.
Silmarillion
Citationes Latine conversae
<references group="conv." />
Norbertus Turini
Norbertus Turini (Canuae natus die 30 Augusti 1954) fuit ab anno 2004 usque ad diem 18 Octobris 2014 Cadurci (Dioecesis Cadurcensis) episcopus. Nunc est Perpiniani episcopus.
Ordo missae (1962)
III. Liturgia Eucharistica
Offertorium
Universitas Palmarum Canariarum
Universitas Palmarum Canariarum  (Hispanice: Un iversidad de Las Palmas de Gran Canaria ) est universitas publica et Hispaniae.
Ordo missae (1962)
III. Liturgia Eucharistica
OratioSecreta seu super oblata (Secr.)
Canon
oratio dominica
ritus pacis
fractio panis,
Communio
Postcommunio (Oratio post communionem) (Post.)
Oratio Super populum (S.pop.)
IV. Ritus conclusionis
M. Et cum spiritu tuo.
M. Gloria tibi, Domine.
Deo gratias.
Liber
Missale Romanum ex decreto sacrosancti Concilii tridentini instauratum, auctoritate Pii PP. V promulgatum, Iohannis PP. XXIII cura recognitum. Editio Typica. Typis Vaticanis A.D. 1962.
Épreville-en-Lieuvin
Épreville-en-Lieuvin est commune Francicum 199 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Vernierfontaine
Vernierfontaine est commune Francicum 437 incolarum (anno 2012) praefecturae Dubis in regione Libero Comitatu.
1935 Lucerna
1935 , olim designationibus 1973 RB, 1969 TU6, et 1969 VJ1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Paulo Wild in Observatorio Zimmerwald versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1935 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Mouchy-le-Châtel
Mouchy-le-Châtel est commune Francicum 79 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Marcus Fulvius M.f. Flaccus
Marcus Fulvius M.f. Flaccus (natus saeculo 2, mortuus anno 121 a.C.n.) fuit vir publicus Romanus.
Lingua Udmurtica
Lingua Udmurtica, olim Votiacica appellata, est una linguarum Permicarum, quae ad ramum Finno-Ugricum linguarum Uralicarum pertinet. In Re publica Udmurtica Russiae statu publico utitur, Circa 338 milia hominum lingua Udmurtica loquuntur, maxime in ruribus. Scriptura utitur Cyrillica cum signis diacriticis non multis. Primi libri Udmurtici anno 1848 editi sunt, sed forma hodierna abecedarii c. anno 1935 stabilita est.
Negev
Negev etiam Negeb, (Hebraice: נגב „ quod Latine pars ad meridiem versus sonat et Arabice النقب est regio deserta calida (12.000 km²) quae ad Israel pertinet et ubi dinae centesimae incolarum Israel vivit..
Gruibingen
Gruibingen est vicus et commune Badense-Virtembergense 2'091 incolarum (anno 2012).
Petitefontaine
Petitefontaine (Germanice  Klein-Brunn) est commune Francicum 188 incolarum (anno 2012) praefecturae Agri Belfortii in regione Libero Comitatu (a die 1 Ianuarii 2016 Burgundia et Libero Comitatu)
Moulin-sous-Touvent
Moulin-sous-Touvent est commune Francicum 231 incolarum (anno 2012) praefecturae Esiae in regione Picardia.
Grancio
Grancio aut  Grantio (Francice  Grandson) est oppidum 2914 incolarum (anno 2007) pagi ValdensisHelvetiae.
Historia
Anno 1476 Carolus Temerarius, Burgundiae dux ab Helvetiis Grancione et Murati profligatus est.
Thraex
Thraex, seu Thrax, erat gladiator antiquae Romae, qui parma et sica (vel falce supina) pugnabat, armatura solita incolarum Thraciae, ex quibus nomen suum cepit.
Polycotylus
Polycotylus (ex Graecis verbis πολύ- 'multi-' et κοτύλη 'cavitas, cotula') est genus Plesiosauriorum familiae Polycotylidarum, typus generis (generitypus), P. Latipinnis, ab Eduardo Drinker Cope palaeontologus Americano anno 1869 nominatus. Duodecim aliae species agnoscuntur. Hoc animal in maribus Americae Septentrionalis, Russiae, et Australiae, Cretaceo exeunte habitabat. Unum Polycotyli latipinnis fossile singulum adultum magno fetu intra corpore conservat, quod Polycotylum fuisse viviparum significat—inusitatus inter reptilia mos.
Descriptio
Polycotylus, sicut omnia plesiosauria, erat magnum reptile marinum, cauda breve, magnis membris remiformibus (Anglice: flippers), latoque corpore praeditum. Ei erat collum breve caputque longum, et omne animal erat circa 5 m longum.
Classificatio
Hic est cladogramma ex investigatione anni 2004:
Anno 2007, Polycotylus in Polycotylinis, nova Polycotylidarum subfamilia, positus est. Eopolycotylus, alia polycotylida nuper descripta, ex Glen Canyon Utae, habetur artissima Polycotyli cognata. Hic est cladogramma ex investigatione anni 2007:
Ioannes et Margarita
thumb|220px|Ioannes lapides seminat. Imago Caroli Offterdinge, saec. XIX Ioannes et Margarita (Hänsel et Gretel) sunt personae fabulae clarae de expositione pueri et Anthropophagia in Europa, quae nobis tradita est praecipue a fratribus Iacobo et Guilielmo Grimm et edita in 1812.
Drena
Drena   (Italiane: Drena) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Drenenses appellantur
Municipium pertinet ad Communitatem Benacensem ac Leudrinam.
Épinay (Ebura)
Épinay est commune Francicum 337 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Victor Madarász
Victor Madarász  (natus in Csetnek Hungaria die 14 Decembris 1840, mortuus est Aquinci die 10 Ianuarii 1917) fuit pictor Hungaricus.
Humbert
Humbert est commune Francicum 247 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Romanus Jakobson
Romanus Iosephi filius Jakobson (Russice Роман Осипович Якобсон, tr. Roman Osipovič Jakobson, Anglice Roman Jakobson; natus Moscuae in Russia die 28 Septembris [10 Octobris] 1896; Bostoniae in Massachusetta die 18 Iulii 1982 obiit) fuit linguista ac semioticae peritus Russicus et Americanus.
Romanus Jakobson natus est in familia Iudaeica Moscuae die 28 Septembris (10 Octobris Calendarii Gregoriani) anno 1896, anno 1918 complevit studium suum in Universitate Moscuensi. Anno 1921 demigravit et Bohemoslovaciae vivebat, ubi cum aliis linguistis Russicis Bohemicisque (e. g. cum Gulielmo Mathesio) Circulum linguisticum Pragensem condidit. Anno 1930 ab Universitate Pragensi gradum doctoris obtinuit et anno 1933 factus est professor Universitatis Brunensis. Propter periculum occupationis Germanicae anno 1939 de Bohemoslovacia fugit. Ab anno 1941 in CFA habitabat, ibi fuit professor Universitatis Harvardianae. Fuit membrum honorarium multarum academiarum, societatum scientificarum et universitatum.
Jakobson quasi pater scholarum formalismi ac structuralismi fuisse putatur.
Humerœuille
Humerœuille est commune Francicum 146 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Petit-Croix
Petit-Croix (Germanice Klein-Kreuz) est commune Francicum 302 incolarum (anno 2012) praefecturae Agri Belfortii in regione Libero Comitatu (a die 1 Ianuarii 2016 Burgundia et Libero Comitatu)
Papoxia
Papoxia seu Papocia  (Italiane: Papozze; Venetice: Papoze) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 700 incolarum, in Regione Venetia, in Provincia Rodigiensi ac in Policino historica ac geographica terra, situm. Incolae Papoxiani appellantur.
Ozius truncatus
Ozius truncatus est cancer familiae Menippidarum, qui in Australia meridio-orientali et Insula Septentrionali Novae Zelandiae endemicus est.
Alfredus Kubel
Alfredus (vulgo: Alfred) Kubel (natus 25 Maii 1909 Brunsvici, mortuus est 22 Maii 1999 Petrimontis) vir publicus Germaniae et sodalis Socialis Democraticae Factionis Germaniae (SPD) fuit.
Munus
Kubel filius artificis plumbarii et opificis natus est. Schola media finita annis 1924 - 1927 tirocinium mercatoris et aromatarii in fabrica cibariorum capsellis conservatorum fecit. 1927 - 1929 magnarius erat et tum ad usque annum 1931 ut mercator in fabricam tirocinii rediit. Deinde negotiatoris viator laboravit. 1934 denique procurator societatis erat, quae cummem vendidit.
Obstantia contra Nazistas
Kubel 1924 sodalis collegii opificum factus est et 1926 factionise parvae socialistica. Cum Nazistae rerum in Germania potiti essent, Kubel cum amicis clam contra eos resistebat. Itaque anno 1937 a iudicio Nazista ad unius anni incarcerationem damnatus est. Anno 1944, cum magistratus eum in exercitum Germanum conscribere vellent, se abdidit usque ad finem belli.
Menarola
Menarola (Italiane: Menarola) est vicus Italiae et fractio municipii Gardonae. Incolae Menarolenses appellantur.
Alfredus Kubel
Post bellum
Kubel annis 1945 - 1957 variis societatibus rector laboravit. Praeterea et cursum honorum suum produxit.
Menarola
Geographia
Municipium in Valle Clavenna situm.
Historia
Menarola fuit municipium Italiae, circiter 50 incolarum, situm in Regione Langobardia et in Provincia Sundriensi; die 6 Novembris 2015 Municipium Gardonae coniunxit se cum Municipio Menarolae ut constituiret municipium novum. Nomen municipii novi semper Gardona manet.
Palacia
Palacia seu Palicia (Occitanice  Paliça) est commune Francicum 229 incolarum (anno 2007 ) praefecturae Curretiae in provincia Lemovicensi.
Grapsoidea
Grapsoidea sunt superfamilia cancrorum notorum, inter quam sunt multa taxa terrestria, partim terrestria (ad mare solum pro regeneratione ientia), vel limnica (aquam dulcem continenter habitantia). Alia genus notum, cui est usitatior vita, est Eriocheir sinensis.
Circumscriptio Grapsidarum et Plagusiidarum retractanda est; quae Plagusiidarum saltem non est monophyletica. Similiter nonnulla genera in Sesarmidis usitate positis. Proximi Grapsoideorum cognati vivi sunt Ocypodoidea, quae quidem mutuo paraphyletici sunt, et probatum videtur Ocypodoidea in Grapsoidea disponi debere.
Maria Christina (regens Hispaniae)
Duae sunt regentes Hispaniae Maria Christina appellata:
Trump International Hotel and Tower (Sicagum)
Trump International Hotel and Tower ('Deversorium et Turris Internationalis Trumpiana'), breviter Trump Tower, est caeliscalpium et deversorium Sicagi situm, ex nomine Donaldo Trump appellatum. Turris 423.4 metra in longitudinem consurgit. Deversorium 98 tabulata et 27 anabathra habet. Aedificari coepta die 17 Martii 2005, inaugurata die 30 Ianuarii 2008, denique anno 2009 perfecta est. Architectus fuit Hadrianus Smith.
Pontavert
Pontavert est commune Francicum 594 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Michael Camara Filho
Michael Camara Filho (natus Quixeramobimae (Brasilia) die 4 Aprilis 1925, obiit 29 Iunii 2018 Teresinae) archiepiscopus Archidioeceseos Teresianae erat a die 7 Octobris 1984 usque ad diem 21 Februarii 2001.
Biographia
Camara Filho presbyter consecratus est die 8 Decembris 1948 et episcopus auxiliaris Fortalaetiae 19 Martii 1970.
Die 5 Februarii 1974 promotus est archiepiscopus coadiutor Maceiensis et die 24 Novembris 1976 ipse archiepiscopus eius dioeceseos nominatus est; construxit 13 novas parochias (9 in civitate capitali et 4 in regione interiore).
Die 7 Octobris 1984 introivit Diocesem Teresianam. Ioannes Paulus II papa die 21 Novembris 2001 permisit, ut Camara Filho, sicut petiverat, ab episcopatu se recederet.
Humbercamps
Humbercamps est commune Francicum 232 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Thomas Christopher Collins
Thomas Christopher Collins, (natus in Guelph Ontarionis in Canada, die 16 Ianuarii 1947), est Toronti archiepiscopus catholicus Canadensis. Die 18 Februarii 2012 papa Benedictus XVI eum cardinalem fecit. Collins conclavi mense Martio 2013 adfuit, quod Georgium Marium Bergoglio papam creavit.
340 Eduarda
340 , olim designationibus 1892 H, 1954 FA, et 1959 JT agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Maximiliano Wolf in Observatorio Civitatis Heidelbergae-Konigstulae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 340 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Franciscus Sanctius Brocensis
Franciscus Sanctius Brocensis (Hispanice: Francisco Sánchez de Brozas; natus in oppido Broces, Norba Caesarina, 1523; obiit Salmanticae, 1601) fuit homo valde eruditus qui ad humanitatis studia sese dedit.
In Hispaniam novas scholas stoicorum induxerat, cum alii homines (veluti Franciscus de Quevedo, Gundisalvus sive Gundislavus Corrigiae, et clari ceteri litterarum viri) quoque novum animum in veterem stoicorum doctrinam infudissent (vide quoque Iustus Lipsius).
Hodie a multis et inter grammaticos notus est ob suas Institutiones Linguae Latinae (seu Minerva, sive De causis Linguae Latinae libri tres) et Hispanice translationem Enchiridionis Epicteti ex cuius parte magna dissensio orta est propter sermonem cui primum nomen Latine loqui corrumpit ipsam Latinitatem (postea titulus sic Qui latine garriunt corrumpunt ipsam latinitatem mansit) est.
Eduardus Miliband
Eduardus Samuel Miliband, communiter Ed Miliband (Londinii natus die 24 Decembris 1969 e familia Iudaica originis Polonici) est vir publicus Regni Britanniarum factionis Laboris. A die 5 Maii 2005 legatus est apud Parlamentum Britannicum. Minister breviter meruit, primo ministro Gordono Brown. A die 25 Septembris 2010 ad 8 Maii 2015 fuit Factionis Laboris praesul et ergo oppositionis dux. Filius est Radulphi Miliband historici. Fratrem habet Davidem olim rerum externarum ministrum.
Eduardus Miliband est alumnus Collegii Corporis Christi apud Oxonienses; ibi rebus oeconomicis studuit.
Gotthold Ephraim Lessing
Gotthold Ephraim Lessing (natus die 22 Ianuarii 1729 in Kamenz- Brunsvici die 15 Februarii 1781 obiit) fuit poeta, philosophus ac scriptor fabularum scaenicarum Germanicus. Philosophiam Benedicti de Spinoza secutus est ac librum "De Laocoonte" scripsit anno 1766.
Vita
Anno 1741 discipulus principalis Misniae factus studebat inde ab anno 1756 in universitatibus Lipsiae et Wittenbergae. Inde ab anno 1748 Berolini scriptor fuit (interruptiones erant annis inter 1751 et 1752/Wittenbergae et inter 1755 et 1758/Lipsiae). Annis inter 1760 et 1765 scriba imperatoris Tauenzien Vratislaviae erat. Revenit anno 1765 Berolinum. Anno 1767 dramaturgus Hammoniae factus est, anno 1770 bibliothecarius Guelpherbyti. Anno 1776 in matrimonium duxit viduam Evam König (1736-1778)
Gravitudo
Lessing erat similiter magnus sciens quam bonus scriptor (cantuum, fabularum, epigrammatum, dramatum). Optime exploravit methodicam generis prosaici: scriptis criticis-aestheticis suis (»Briefe, die neueste Literatur betreffend«, 1759; »Laokoon«, 1766; »Wie die Alten den Tod gebildet«, 1769) theoriam artisticam refecit in fundamentis novis liberans drama Germanicum ab imitatione servili Francogallica (»Hamburgische Dramaturgie«, 1768-69). In dramatibus eius momenti maximi - »Miß Sara Sampson« (1755), »Minna von Barnhelm« (1763), »Emilia Galotti« (1772), »Nathan der Weise« (1779) - ipse exempla tolerantiae religionis imitanda dedit. Insuper theologiam liberiorem instituit (»Antigoeze«, 1778; »Die Erziehung des Menschengeschlechts«, 1780).
Barisella
Barisella (alia nomina: Barisellus, Barigella; deinde Baricella) (Italiane: Baricella) est oppidum Italiae et municipium, circiter 6 930 incolarum, in Regione Aemilia-Romania et in in Urbe metropolitana Bononiensi situm. Incolae Barigellenses appellantur.
Fractiones
Boschi, Mondonuovo, Passo Segni, San Gabriele.
Universitas Foederalis Fluminensis
Universitas Foederalis Fluminensis seu vulgo Universidade Federal do Rio de Janeiro est universitas publica omnis Brasiliae maxima. Anno 1912 in urbe Fluminensi constituta est. Anno 2013 discipulos 67 329 habuit (quorum 55 787 graduandos) atque anno 2012 docentes 3 821.
Ricardus
Ricardus sive Richardus (vulgo Richard, Ricard, Ricardo et similes) est nomen masculinum Germanicum a rīc "potestas" et hard 'durus, fortis' deductum. Ricardus est forma Normannica nominis Gothici Reccaredus (Raikaraids). Inter gestatores huius nominis praeclaros sunt Ricardus I, rex Angliae "cor leonis" dictus (1157–1199), et Sanctus Ricardus Cicestrensis (1197–1253).
Palazinges
Palazinges (Occitanice Palagenjas) est commune Francicum 111 incolarum (anno 2007) praefecturae Curretiae in provincia Lemovicensi.
Coisus
Coisus (Francogallice Coise) est fluvius Franciae qui Saint-Romain-en-Jarez montibus Lugdunensibus oritur, regionem Rhodano-Alpes adluit et post praefecturas Ligerim Rhodanumque praeterlapsus esse ostium Montrond-les-Bains invenit quo fluvium Ligerim incidens eum auget eoque confluit usque ad Oceanum Atlanticum.
Tributarii Coisi
Coisi fluvii adfluentes praecipui:
Loci ad Coisum
Communia praefecturis digestis quattuordecim quae Coisus praeterlabitur, a monte ad vallem :
8774 Viridis
8774 , olim designationibus 5162 T-2 et 1989 RR3 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8774 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Gubernium Ircutense
Gubernium Ircutense (Russice Иркутская губерния, tr. Irkutskaja gubernija) erat pars administrativa Russiae prisca, Ircutiam metropolim habens, in Siberia Orientali sita, anno 1764 in Imperio Russico creata et anno 1926 in Re Publica Sovietica Foederativa Socialistica Russica Unionis Sovieticae abolita.
Mese (Italia)
Mese (alia nomina: Mexe, Mesis) (Italiane: Mese) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 600 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Sundriensi situm. Incolae Mesates vel Mesenses appellantur.
Geographia
Municipium in Valle Clavenna situm.
Hulluch
Hulluch est commune Francicum 3112 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Drodum
Drodum  seu Draudum  (alia nomina: Dronum, Dronium) (Italiane: Dro) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Tridentino-Alta Athesia/Tirole Meridionali et in Provincia Libera Tridentina (Tridentinum) situm. Incolae Draudenses, Draudati appellantur
Municipium pertinet ad Communitatem Benacensem ac Leudrinam.
Épieds (Ebura)
Épieds est commune Francicum 375 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Terentius
Terentius fuit nomen gentilicium Romanum; aetatibus posterioribus est praenomen masculinum.
Daniela De Ridder
Daniela De Ridder (nata die 27 Novembris 1962 Kieliae) consiliaria firmarum et rerum politicarum perita Germanica factionis SPD est.
Iuventus et munus
Ab anno 1967 cum parentibus in Belgia vivebat et scholam in oppido Eupen frequentabat, ubi etiam testimonium maturitatis adepta est. Tum Aquisgrani, Leodii atque Gottingae scientiis socialibus, communicationis, Romanisticis atque paedagogicae artis studebat. Osnabrugae doctor promota est. Deinde in magistratubus universitatum pro iuribus aequalibus virum feminarumque operam dedit.
Familia
De Ridder marito nupsit atque duos filios habet.
Cursus honorum
Ab anno 1992 De Ridder sodalis Factionis Socialis Democraticae est et anno 2013 primo legata ad Dietam Foederalem Germaniae electa est et etiam electione anni 2017 mandatum accepit.
Tusculanae disputationes
Tusculanae disputationes tales res curasque tractant, quibus homines semper vexamur quibusque soluti vix possumus aetate provehi: vitam beatam vivere quid sit; utrum post mortem vivat anima an cum corpore intereat; quali animi habitu uti sapientis sit. Dum vivimus, non abibunt hae quaestiones. Itaque etiam Tusculanae disputationes etiam in praesentia valent et vigent.
De disputationum condicionibus
Cicero, cum Pompeio a Caesare victo anno 48 a.C.n. Romam reversus defensionum laboribus senatoriisque muneribus non iam occupatus sibi philosophiaeque vacabat, vitae studiorumque curriculum iniit operosum ac fructuosum: itaque anno 45 non solum Tusculanas disputationes contulit sed etiam Consolationem (Tullia filia mortua), Hortensium (verno tempore), Academica priora et libros quinque De finibus bonorum et malorum (mense Iunio) edidit. Cum medio anno 45 complures secum haberet familiares in Tusculano suo, suos iubebat thesin proponere, de qua quis audire vellet. Itaque scholae habebantur in quinque dies distributae, in quibus Cicero ratione Socratica usus contra theses sibi propositas dicebat. Quas scholas in totidem libros conlatas extrema parte eiusdem anni edidit et Marco Iunio Bruto praetori Galliam profecto dedicavit. Disputationibus in Tusculano habitis res ad beate vivendum necessariae per singula argumenta digestae tractantur, quae haec sunt:
Etsi horum librorum suum cuique argumentum pertractandum esse videatur, tamen communi quodam vinculo philosophiae praeceptivae inter se cohaerent. Philosophiam enim Cicero animi medicinam esse putat. Itaque de eo agitur, ut sevocatis virtutis impedimentis efficiatur, ut rationi oboediant varii appetitus.
De fontibus
Constat Ciceronem in philosophia sua concipienda usum esse Graecorum fontibus, et quidem in philosophia morali maxime Stoicorum vestigia secutum. Ita factum est etiam in Tusculanis disputationibus, quae magna ex parte etiam e Stoicorum fontibus hauserunt. In primo quidem libro, quo fuse ac copiose animi immortalitas tractatur, paene totum duxit ex Platone, qui eandem doctrinam in compluribus scriptis — non solum in Phaedone sed etiam in Phaedro, Menone, Timaeo, decimo denique de re publica libro — persecutus est. In secundo libro de tolerando corporis dolore disserit maxime Stoicos secutus. In tertio libro et quarto non solum Stoicis auctoribus usus est sed etiam Academicis, maxime Chrysippo et Crantore. In quinto libro cum Stoicos, Platonem et Aristotelem secutus est, tum etiam Polemone, Speusippo, Theophrasto, Xenocrate usus est.
Conspectus disputationum
Disputationes in Tusculano habitae ad philosophiam pertinent quae dicitur paraenetica; id est: philosophia ut medicina ad animum curandum mentemque levandam adhibetur. In quattuor primis libris variae dolorum causae (sicut metus mortis, morbi corporis, aegritudines animi) pertractantur; in quinto denique libro Cicero discipulum suum ad virtutem adhibendam adhortatur.
Liber primus: de animo, morte, vita beata
Argumentum in duas partes dividitur. In prima (26–76) Cicero animum immortalem esse arguit. In secunda (77–92) monet mortem contemnendam esse.
Hucqueliers
Hucqueliers est commune Francicum 521 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Georgius Fridericus Handelius
Georgius Fridericus Handelius (natus Georg Friedrich Händel Salinis Saxonicis die 23 Februarii 1685, mortuus Londinii die 14 Aprilis 1759) fuit compositor Germanicus, qui multos annos extra Germaniam vixit. Scripsit oratorium Messias. In urbe natali invenitur museum amoenum compositori dedicatum.
Vita
Filius vulnerarii cuiusdam iam a pueritia ingenium musicum magnum ostendit, ut anno 1696 princeps elector Fredericus eruditionem in Italia proponeret. Pater autem id recusavit. Magister primus atque unicus organista Fredericus Gulielmus Zachau erat. Studia iuridica, quae patre volente anno 1702 Salinis Saxonicis inceperat, mox deposuit et Hamburgum properavit ubi melodramatica ars Germanica Reinhardo Keiser disponente ex anno 1678 efflorescebat. Handelius ibi violina cecinit et Matheson cognovit. Die 8 Ianuarii 1805 melodrama primum spectatoribus gaudentibus praesentavit, »Almira«. Iam mense Februario melodrama secundum secutum est, »Nero«. Tertium autem separatum est in partes duas »Daphne« et »Florindo« anno 1708, cum Handelio iam in Italia vitam degeret. Anno 1707 Florentiae videri potuit melodrama »Rodrigo«, unde musicographus noster Venetiis adiit ubi melodrama unum »Agrippina« totum mensem quotidie iteratum est.Tunc Roma eum sartum et tectum conservavit ubi oratoria duo »La Resurrezione« et »Il trionfo del tempo« in Arcadiorum Academia et in palatio Ottoboni cardinalis monstrata sunt. Ibi etiam fratres Scarlatti (Alexandrum et Dominicum) vidit; cum Dominico autem amicitiam iniit eum Neapolim comitaturus.
Anno 1710 Augustinus Steffani, quem Venetiis convenit, successionem et investituram tamquam Capellae curialis regens Hannoverae obtulit. Handelius assentiens eodem anno Londinium visit quo maecenates eum vocaverant. Mense dimidio melodrama »Rinaldo« composuit, cui valde plausum est. Tunc Hannoveram rediit sed anno 1712 munus id rursus deposuit ut in Angliam iret. Regina Anna ei emeritorium librarum CC dedit. Pax Traiecti ad Rhenum fecit, ut Handelius »Te Deum« et »Iubilate« concinnavit, cui  alterum »Te Deum« additum est victoria Dettingen in Provincia Franconia Inferiore parta. Multa opera ecclesiastica et cameralia insequebantur. Tamen officium ei maximi aestimatum pro theatro fiebat. Anno 1712 melodramata »Theseus« et »Il pastor fido« offerebat. Regina anno 1714 defuncta Georgius I rex Handelio conducticio in principio pecunias minuit. Mox autem et ille valorem musici egregii esse intellexit.
Melica opera Londiniensibus
Tum drama melicum »Amadis« (1715) scripsit et in honorem ducis de Chandos bis »Tedeum«, duodecies »Anthem« necnon oratoria »Acis und Galatea« et »Esther«. Anno 1720 Handelius rectioni odei nuper erecti subiit et pecuniis abundantibus musicos totius Europae celeberrimos alliciebat ut in Angliam venirent. Anno consecuo nova Academia in theatro Haymarket opere »Radamisto« inauguravit. Theatro isti usque annum 1728 opera melica XIV confecit. Etiam Ioannes Bononcini competitor pro rebus academicis fuisse videtur. Anno autem 1728 Academia regia musica crumina aegrotante clausa est et Ioannes Iacobus Heidegger Helveticus periculo proprio	et domum et supellectiles omnes acquisivit; eodem tempore Handelius in Italia optimos artifices conscribebat. Tamen et ea laudanda incepta ad irritum sunt ducta et post quadriennium cuncta clausa sunt. Interim Handelius melodramata sex nova composuerat. Neque in tertio conamine anno 1733 facto Handelius felix fuit; post annos septem laboris indefessi minis circulorum nonnullorum nobilium cessit qui adversarios Nicolam Porpora et Ioannem Adolphum Hasse malebant. Neque cantores sibi electos semper pacificare potuit. Theatrum ei relictum est anno 1740, postquam melodrama XXI  datum est,  »Deidamia« fortunis consumptis.
Oratoriorum episodus
Interim autem nonnulla oratoria quoque confecerat. Cum anno 1732 opera propria »Acis und Galatea«, »Esther«, »Deborah«, »Tedeum Ultraiectorium« et »Athalia« sive praetractavisset sive anno 1733 confecisset, publicum Londiniense cui Italicus mos odio pro Handelio inflammatum est. Unde oratoriorum artem maxime complexus est et revera multa nova ibi invenit. Chorus quoque modum in melodramaticum oratoriis insidere coepit. Incitamen verum venit ab episcopo Gibson qui biblicis oratoriis productionem a scaenis interdixerat. Insuper Anglorum amor cantus choralis suppeditavit. Itaque Handelius oratorii reformator haberi potuit: melodramatum reformator minime erat. Tamen a multis oratoriorum vis non sentiebatur itaque opus magnum »Messias« Dublini  die 13 Martii 1742 prima vice audiri potuit, non Londonii. In Germania anno 1772 (Arne moderante) et anno 1775 (Philippo Emmanuele Bach disponente) Hamburgi id opus magnum ostendebatur.
Eventus felicissimus Dublini celebratus Londinienses quoque excitavit, qui statim oratoria pristina adamare coeperunt. e.g. »Das Alexanderfest« (musicae glorificatio, 1736), »Saul« et »Israel in Ägypten« (1739), »L'allegro, il pensieroso ed il moderato« (1740), »Samson« (1742), »Semele« (1743), »Herakles«, »Belsazar« et »Joseph« (1744), »Judas Makkabäus« (1746), »Josua« et »Alexander Balus« (1747), »Susanna« et »Salomo« (1748), »Theodora« (1749) et »Jephtha« (1751). Nihilominus Handelius oratoria musica organo cantata ornare debuit, quo plures spectatores affluerent. Ea traditio ab Handelio excaecato usque ad finem servata est. Sepultus est in Abbatia Westmonasteriensi.
Gravitudo
Quamquam Handelius praesertim vocalia composuit, etiam ad instrumentalia emendanda operam dabat. Melodramatici symphonicaci et oratoria de his evidenter testimonium perhibent. Omnia instrumenta Handelii per se loquuntur, ut Chrysander iam dixerat et sic profunditas cantuum mystica gignitur. Similia in meris instrumentalibus rebus perlucent quamvis exempla Italica vix quoad technicam tetigerit. Gloria eius contrapunctus et visionum scaturigo inexhausta atque fecunda excellit e.g. in opere »Wassermusik« pro nobilibus Anglicis anno 1714 per Tamesim velificantibus. Quo opere regem novum placavit.
Épégard
Épégard est commune Francicum 527 incolarum (anno 2011) praefecturae Eburae in regione boreali Normannia Superiore.
Pommiers (Axona)
Pommiers est commune Francicum 626 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Ployart-et-Vaurseine
Ployart-et-Vaurseine est parvum commune Francicum 22 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Slocus
Slocus vel sloca (Sanscritice ślokas, श‍लोक‍स्) est forma versus Indica qua poetae in carminibus epicis praecipue utuntur. Est stropha duorum stichorum, qui duas partes octo syllabarum habent. Quattuor partes sunt pedes vel cola.
Schema hoc est:
Jen
Jen (Kom. Ен) in mythologia Komiensi est deus creator et deus caeli. Nomen Jenis et nomina demiurgorum aliorum populorum Finno-Ugricorum, qui sunt Jyn Mariensis, Inmar Udmurticus, et Ilmarinen Finnicus et Carelicus, eundem radicem habere videntur,
Fratrem habet Omoel, cui omnia mala annectitur, Jeni autem omnia bona. Mater eorum Anas fuit, quae sex ova caelo posuit, cum terra iam non esset, sed solum mare. E duobus Jen et Omoel exclusi cum aliis quattuor de caelo ceciderant, mater autem filios rogavit ut ovis reliquis corpus eius tundant et ea frangant terram ex eis creaturi. Ipsa evolavit alte et deorsum se praecipitavit, compulsuque cum aqua mortua est. Corpus eius auctus mirifice nunc terrae est fundamentum. Jen e primo ovo terram et solem fecit, e secundo genios sibi adiutores; Omoel e quarto Lunam et paludes fecit, e secundo daemones maleficos sibi adiutores.
Slocus
(Hoc dicit latine:
Jen
Et alia narratio est reperta, ut per mare primordiale Jen ut cygnus nataret, Omoel ut gavia. Gavia mersa de fundo maris limi parvam micam sustulerat, e qua Jen et Omoel omne creaverunt. Vel Jen dicitur solus in lintre navigavisse nullumque habens portum iratus in mare spuisse. E sputo Omoel apparuit, quem Jen in gaviam vertit et demergere, ut limum tolleret, iussit, at ipse mare glaciavit, ne emergeret. Sed Omoel callide emersus tres micas harenae attulerat, e quibus Jen omnia fecit.
Talus Taylor
Talus Taylor (Franciscopoli anno 1933 natus; Lutetiae die 19 Februarii 2015 mortuus) fuit una cum uxore sua Anna Tison (1942) seriei narrationis pictae pro iuvenibus anno 1970 in Francia editae et postea pellicularum animatarum Barbapapa creator.
Jen
Vel dicuntur Jen et Omoel ranae duae fuisse et in palude primordiali consedisse. Jen stultus fuit et caecus, Omoel autem dolosus et bene oculatus. Culices acriter eos mordebant et fugiens eos Omoel in grumulum altiorem ascendisset fratrem trahens. Sed et eo culices eos non reliquerunt et Omoel iratus Jenem in aquam pepulit ipseque cadit. Tunc in homines mutati sunt; Omoele cadente duo dentes excussi sunt, qui cornua eius facti sunt; e sanguine eius femina apparuit, quem nupsit. Jen eam rapere voluerat, sed non potuit et caelum aedificavit, ubi cum columbis suis habitabat. Sed corvi Omoelis columbas Jenis insectabantur. Cum Jen columbas missit limum latum, sola columba a corvis evasa ad Jenem revertit, qui corvum eam sequentem strangulavit. E limo allato Jen terram denique fecit.
Slocus
Schema horum versuum est:
Slocus similis est versui prisco anuṣṭubh nomine. Pedes sloci similes sunt versui Graeco et Latino glyconeo, et eundem parentem indoeuropaeum habent.
Jen
Hominem primum etiam Jen fecit et osse vel cornu homo primus circumplexus et munitus est sicut ungue continuo. Et canem custodem Jen ei fecit. Sed Omoel canem carne devocatus hominem despuit et inquinavit, ut Jen nihil facere potuerit nisi hominem omnem extorserit, et nunc homo ossa intus habet.
Inveniuntur et imagines Jenis Deo Patri vel Sabaoth similes.
Voipelis et Iomae maleficae pater est.
Pérouse (Ager Belfortii)
Pérouse est commune Francicum 1'125 incolarum (anno 2012) praefecturae Agri Belfortii in regione Libero Comitatu (a die 1 Ianuarii 2016 Burgundia et Libero Comitatu)
Hiatellidae
Hiatellidae sunt familia molluscorum bivalvium ordinis Myoidorum, cui sunt quinque genera.
Iulius Andrássy
Iulius Andrássy (natus die 3 Martii 1823 Cassoviae in Imperio Austro-Hungarico, hodie in urbe ad Slovaciam pertinente – mortuus die 18 Februarii 1890 in Volosko (Volosca) hodie in Croatia) fuit vir publicus et primus minister Austro-Hungaricus.
Populus imperii putaverunt ut Iulius et Elisabetha Austro-Hungarica amantes erant.
Queretarum
Queretarum sive urbs Queretarensis, Hispanice Santiago de Querétaro, est urbs Mexici et caput civitatis Queretari.
Salvia
Salvia est genus plantarum florentium Lamiacearum familiae. Generi Salviae sunt plus quam 800 species. Notissima earum est Salvia officinalis.
Gaius Plinius Caecilius Secundus
Gaius Plinius Caecilius Secundus (communiter Plinius minor, natus Novi Comi anno 61 vel 62; mortuus veri similiter anno 113 vel 115) scriptor Latinus fuit. Plinius anno 82 tribunus militum in Syria fuit, deinde quaestor, tribunus plebis, praetor et anno 100 consul suffectus, anno 111 denique legatus pro praetore provinciae Ponti et Bithyniae consulari potestate Bithyniae et Ponti provinciae, fuit nepos Plinii maioris anno 79 in eruptione Vesuvii mortui. Dum adhuc puer est, pater Caecilius mortuus est, et avunculus Plinium adoptavit.
Archibaldus
Archibaldus est praenomen masculinum originis Germanicae.
Gaius Plinius Caecilius Secundus
Ter Plinius uxorem duxit sed nullos liberos genuit. Imperator Traianus autem ei ius trium liberorum dedit.
Exsequiae
Exsequiae  sunt ritus funerationis, qui a morte usque ad traditionem ad sepulturam celebratur, id sunt :
Gaius Plinius Caecilius Secundus
Plinius suam pecuniam dedit magistro conducendo ut liberi Novi Comi discerent (Epistulae 4.13); dedit quoque balnea et bibliothecam (CIL V.5262 = ILS 2927).
Toluca
Toluca (e Navatlaco: 'Lucus Tolo dei'. Hispanice Toluca de Lerdo) est urbs Mexici et caput civitatis Mexici. In limite septentrionali Almoloya de Juárez iacet et ad meridionali Tenango del Valle. Circiter 33,080 incolarum ibi habitabant anno 2005. Toluca est sedes dioecesis Tolucensis Ecclesiae Catholicae Romanae.
Cancer terrestris
Cancer terrestris est quilibet ex nonnullis stirpibus brachyurorum quae se evolverunt ut praecipue terram habitent. Exempla cancrorum terrestrium inveniuntur in familiis Gecarcinidarum et Gegarcinucidarum, atque in certis aliarum familiarum generibus, sicut Sesarma, sed vocabulum cancer terrestris saepe solum familiam Gecarcinidarum significare adhibetur.
Terrestrialitas et migratio
Non fit distinctio clara inter cancros terrestres, partim terrestres, et aquatiles. Potius, cancri veri continuum terrestrialitatis monstrant, quamquam cancri tantum ad terram maxime accommodati iam ad aquam ad solvenda ova redire debent. Nonnullae species cancrorum terrestrium multa chiliometra a mari inveni possunt, sed eis quotannis faciendum est migrationes ad mare. Exempli gratia, post hippalum Oceani Indici, singuli Gecarcoidearum natalis Insulae Christi Natalis per saturam migrant, vivam quidem cancrorum tapetam formantes. Haec animalia possunt migrare usque ad 1.46 chiliometra per diem, et usque ad 4 chiliometra in toto.