cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ismail Qemali
Albania independientia
Qemali principale erat figura in secessione Albaniae ab Imperio Ottomanico in Declaratione Albanica Libertatis et formationis Albaniae liberae die 28 Novembris 1912. Hic finis plus quam 400 annos annuit "de juro" Ottomanico imperante in Albania. Una cum Gurakuqi vexillum in podio duarum historiarum aedificii in Aulona erexit, ubi Declaratio Libertatis iam signata erat. Erectio regiminis dilata in quartam sessionem Conventus Aulona, die 4 Decembris 1912 habita, donec legati omnium regionum Albaniae ad Aulona pervenerunt. Ottomanicum Ministrorum Consilium suis actionibus opposuit praeferens autonomiam Albanicam et postulavit ut Qemali auxilia militaria darent Exercitus Ottomanicus in Albania meridionali capti. Sciens ruinam Imperii Ottomanici in Balcanis, Qemali Magnas potestates rogavit ut Albaniam liberam agnoscere et sustineret.
Ottomanico-Albanan
Imperium Ottomanicum CUP imperium suum in Albania restituere quaesivit et legatus colonellum Bekir Fikri anno 1913 misit ut auxilium Albaniae concitaret Ahmed Izzet Pasha, praefectus Ottoman-Albanian et CUP socius ut candidatus solii Albaniae. Fikri agens emissarium Izzet Pasha Ismail Qemali contingebat et ei consilium obtulit, quod communem Ottomanum, Albanum et Bulgarorum actionem militarem contra Graeciam et Serbiam inspexerat. Praemium Albaniae in venture militari destinatio Kosovo et Chameria fuisset, areae Serbiae et Graeciae a Conferentia legatorum datae sunt. Qemali fidelitatem suam Fikri Izzet Pasha in monarcha Albaniae confirmavit et consilium a CUP imperio in Istanbul adiuvavit ut milites et arma clam in terram traheret ut guerilla bellum contra Serbias et Graecas copias gereret. Post haec negotia Fikri telegrammata ad Istanbul misit, imperium rogat ut arma et milites tela mittat. Serbi insidias detexerunt et operationem rettulerunt ad Commissionem Imperium Internationale (ICC). ICC, organizationem ad tempus Albaniae administrante pro Magnae Potestatum potestate, permisit suis ducibus Batavicis Gendarmie militantibus Albanis statum casus declarare et coniurationem prohibere. Aulona invaserunt die 7-8 mensis Ianuarii anno 1914, plus quam 200 copias Ottomanicae invenientes et Fikri comprehenderunt. In iudicio Fikri coniuratio emersit et ICC curia militaris sub Colonello Willem de Veer eum ad mortem condemnavit et postea in carcerem ad vitam dum Qemali et eius scrinium abdicaverunt. Postquam Qemali regionem egrederetur, tumultus servabatur per Albaniam. Qemali primus minister Albaniae ab 1912 ad 1914 fuit.
4387 Tanaka
4387 , olim designationibus 4829 T-2, 1975 BS, 1979 FX2, 1981 UM10, 1983 EO3, et 1988 RZ1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4387 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ioannes de Indagine
Ioannes de Indagine (natus Bremer von Hagen in vico Haddendorf apud Indaginem in Circulo Theorosburgensi anno 1415; mortuus Erfordiae die 19 Aprilis 1475) fuit theologus, Cartusianus, et reformator Germanus. Henricus frater fuit abbas monasterii Benedictinorum Ilsenburgensis apud Wernigerode.
Vita
Ioannes Universitatem Hieranam ex semestre hiberno 1436 frequentavit ut studeret utrique iuri. Tempore autem pestis in omnia mundana renuntians ad portas Cartusiae Erfordiensis pulsavit et vitam monasterialem iniit. Studia theologiae et iurisprudentiae e claustris pergebat. Magister et pater spiritalis factus est Iacobo de Paradiso; in Ysenacensi cartusia Domus vallis Sanctae Elisabeth prioris munere fungebatur annis inter 1454 et 1456, postea usque annum 1460 monasterio Erfordiensi praefuit. Tunc Francofortum ad Oderam et Stettinum (ubi Domus Gratiae Dei erat) petivit ad praesidia implenda. Inde ab anno 1465 denuo monachus simplex factus est Erfordiae.
Gravitudo
Scriptor operum theologicorum indefessus atque laboriosus erat et consilia eius alti aestimabant principes, episcopi, laici, theologi atque professores quoque. Cum archiepiscopus Moguntinus rem quandam mutandam esse declaravit, Ioannes incepto isti vehementer scriptis vetuit. . Abusus privilegiorum et scandala ecclesiastica audacter oppugnabat. Scripta eius a multis et in terris latioribus legebantur: genus scribendi placebat, argumenta reformatoria autem vix ullum effecerunt. Ipse dixit se scripsisse voluminum quinque milia. Sacras Scripturas omnes explicavit et multas quaestiones ad theologiam sive ad legem pertinentes explicavit.
Linianum
Linianum (Italiane: Lignano Sabbiadoro; Friulane: Lignan) est Urbs Italiae et municipium, circiter 6 880 incolarum, in Regione Foro Iulii-Venetia Iulia et in Provincia Utinensi situm. Urbani Linianenses appellantur.
Petrus Kreeft
Professor in Boston College et The King's College. Auctor multorum librorum de christianitate. Cum Ronaldo K. Tacelli formulavit Viginti argumenta pro existentia Dei. Ut catholicus a sancto Thoma inspiratus est.
Linianum
Geographia et Oeconomia
Linianum delta dimidium aquilonium Tiliaventi inter Lacunam Maranensem et Mare Hadriaticum amplectitur. Loca plana sunt et usque ad saeculum vicesimum erant palus malariosa. Regio communis finis caurinus est fossa (nomine Italiano Litorale Veneto), quae Tiliaventum cum lacuna Maranensi coniungit.
Historia
Loca communis Liniani anno 1420 Venetiana facta sunt. Fons scriptus antiquissimus nominis eorum Italianici Lignano saeculo quinto decimo orta est. Forsitan haec a possessore nomine Linunus dicta sunt loca, quae duces Venetiani in decursu temporum variis familiis nobilibus beneficii loco traderunt. Una eorum, nomine Vendramin, saeculo sexto decimo ecclesiam Sancti Zachariae in viculo Pineda (quod hodie est Pineta) aedificandam curavit. Haec ecclesia praecipue ex usu piscatorum erat, quia enim Pineta ipsa multo minor erat, quam ut propriam ecclesiam habere posset (anno 1466 e duobus modo domibus constabat). Pro portu Liniani postea statio custodiae erat, cui anno 1813 septuaginta incolae erant.
Nihilo minus, Linianum hodiernum commune novissimum est. Ante eius ortum paeninsula, in qua nunc Linianum sita est, ager palustris et terra arborum plena erat. Paucae familiae rusticae totum annum ibi habitabant. Eo accidit quod nonnulli piscatores Maranenses, qui partem anni in casulis ligneis arundinis indutis (Italiane: casoni) habitare solebant.
Veterrima Liniani pars est Harena Aurea, cuius litus iam sub finem saeculi undevicesimi naviculis de Marano usui erat ad balneandum. Anno 1904, balneae ligneae priore anno inceptae confectae sunt, ex quibus praecipue fructum ceperunt, qui diebus Solis excurrerunt. Primum deversorium Liniani (nomine Marin, praefecti urbis Marani erat) anno 1905 conditum est; hodie etiam utitur. Proxima deversoria constructa fuerunt Friuli et Vittoria. Liniani autem progressio malariae causa in dubio erat; praeterea, primum bellum mundanum deminutionem additiciam effecit.
Anno 1924, primum solarium maritimum (in loco hodierni secundi solarii maritimi nomine Terrazza a mare, opus architecti Provino Valle) factum est. Praeterea, via nova inter Latisanam et Linianum (cum ponte versatili in fossa interiacenti) constructa est, quae commeatum valde facilius reddidit, et paludibus siccatis, malaria exstirpata est. Sic Linianum iterum efflorescebat. Decennio quarto saeculi vicesimi, brephotropheum rusticum et ecclesia aedificata sunt. Illo tempore, circiter 60 000 periegetae Linianum venerunt, quorum plurimi erant Italiani. Anno 1935, nomen Harena Aurea (Italiane Sabbiadoro) praeconii causa nomini Liniani annexum est. Decennio sexto saeculi vicesimi condita est Pineta, ubi Marcello D'Olivio architectus constructionem insolitum creavit, supra descripta. Anno 1959, Linianum commune proprium factum est. Annis sequentibus, numerus periegetarum celeriter auctus est, usque ad sexagies centena milia anno 1975. Hic numerus maximus adhuc non iterum adaequatum est.
Partes communis
Harena Aurea est princeps Liniani pars, quae deversoriis, thermopoliis, tabernis, domiciliis aestivis abundat. Viae maximi momenti emptionibus sunt Via Centrale et Via Udine, regio pedestris), quae ei continuat et loco prope ad Solarium Maritimum (Italiane: Terrazza a Mare) ducit, quod non longe a promunturio paeninsulae abest. Litus Harenae Aureae divisum est in partes, quorum umbracula litoralia varie colorata et numeris usque ad undeviginti notata sunt. Monodromo secundum litus nomen Via Maritima Tergestina (Italiane: Lungomare Trieste) est.
Pineta cum Harena Aurea comparata quietior et inter Harenam Auream et Rivieram sita est. Constructa est decennio sexto saeculi vicesimi. Via principalis formam lineae tortuosae more cochleae habet, cuius spatium ubique centum metrorum est. Pineta dicta est a pineto, in quo deversoria et domicilia aestiva magis inter se distant. Solum media urbs (inter ecclesiam et mare) est area emptionalis, ubi sunt tabernae et thermopilia et cetera eiusdem generis. Litus Pinetae simile est Harenae Aureae. Numeris usque ad quinque utuntur. Viae secundum litus nomen Via Maritima Hadriatica (Italiane: Lungomare Adriatico) est.
Municipia finitima
Latisana, Marano Lagunare, San Michele al Tagliamento (VE).
Oleum (generale)
Oleum (Graece ἔλαιον) est nonpolaris substantia chemica quae plerumque ex hydrocarboneis constat, atque ambo est hydrophobica (cum aqua non miscetur) et lipophilica (cum aliis oleis miscetur). Olea plerumque flagrare possunt et superficie agunt. Plurima olea sunt lipida non saturata quae circa temperaturam usitatam liquida sunt. Generalis olei definitio classes amplectitur compositorum chemicorum quae alioquin structura chemica, proprietatibus, usibusque non cognata esse possunt. Olea ex animalibus, vegetabilibus, et petrochemicis exoriri possunt, num volatilia aut non volatilia. Adhibentur cibo (exempli gratia, oleum proprium), fomiti (e.g., oleum calefactionis), medicinae (e.g., oleum minerale), lubricationi (e.g., oleum motoricum), et multis pigmentorum, plasticorum, aliarumque materierum generibus fabricandis. Olea praecipue parata in aliquot caerimoniis ritibusque religiosis agentibus purgationis prosunt.
Vernon (Vigenna)
Vernon est commune Francicum 614 incolarum (anno 2007) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
Rougemont (Clivus Aureus)
Rougement est commune Francicum 176 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Cursdorf
Cursdorf est vicus in Circulo Saalfeld-Rudolstadt in Germania, ubi a.d. Kalendas Ianuarias 2022 homines 594 habitabant.
Demarchiam tenet Franciscus Eilhauer (factionis democraticae Christianae); pagus autem altitudinem 690 metrorum habet.
Historia
Magni momenti erat lignorum commercium et apparatuum vitreorum technicorum fabricatio. De quo testimonium datur in Museo instrumentorum vitreorum. Traditio vitrorum tractandorum nostris diebus ornatui tantummodo continuatur.
Oberweißbacher Bergbahn, statio viae ferratae montanae, hic terminatur, quae Obstfelderschmiede in valle rivuli Schwarza initium habet.
Res periegetica et athletica florent, non solum aestate, sed etiam hieme. Olim vel desultura nartatoria enixe colebatur. Incolae sepulcretum habent ecclesia propria carentes.
Donkey Kong (ludus electronicus)
Donkey Kong (Iaponice: ドンキーコング, Donkī Kongu) est ludus porticuum a Nintendo Research & Development 1 divulgatus et a Nintendo editus. Ad multa systemata divulgatus est interdum machina ludi porticuum primigenia est. Iaponiae die 9 Iulii 1981 primum edendum curabatur. Primus ludus electronicus in ambis seriebus Donkey Kong et Marius est. In sua tempore, Donkey Kong est unus ludorum electronicorum superficiei ascensae maturorum. In fabula, Marius, aut primigenie Dominus Agitatoris Capsellae Pellicularis (Anglice Mr. Video) et deinde Vir Saltus (Jumpman) vocatus, mulierem salvare oportet nomine Paulina (Pauline), aut primigenie Domina (Lady) vocata, a gorilla giganti Donkey Kong. Marius superficiem ascensam aedificationalem ascendit Paulinam contingere interdum evadit Kong tunnae iactae et alterae res malevolentae.
Donkey Kong est unus ludorum electronicorum importantissimorum ab Aevo Aureo Ludorum Electronicorum Porticuum, et unus ludorum porticuum famosissimorum umquam. Plures copiae insolitae ab eo interreti etiam creati sunt.
Thoas
Thoas (Θόας) in mythologia Graeca est filius Bacchi et Ariadnae. Rex Lemniorum erat, cum a filia Hypsipyle (quam ex uxore Myrina genuerat) unus servatus est: nam ceterae mulieres omne genus virorum in insula necaverunt.
Quo postea fugerit, diverse nobis ab auctoribus traditum est: alii enim Chium insulam, alii Taurorum fines petiisse scripserunt, ubi confunditur cum rege Thoante, quo regnante, Iphigenia sacerdos advenas in honorem Artemidis immolaret, ac dum Oresten Pyladenque persequitur, interfectus est.
In Hypsipyle, fabula Euripidis, unus ex Hypsipyles filiis etiam Thoas ut avus vocatur: nepos ergo Thoantis maioris est.
Aldenum (discretiva)
Aldenum potest:
Manuela Roka Botey
Manuela Roka Botey (anno 1973 nata) est erudita et politica Guineae Aequinoctialis.
In oppido Bariobé pagi Baney insulae Bioko nata, alumna est pontificiae universitatis Urbaniana, ubi operibus missionariis, et Universitatis nationalis eruditionis longinquae Hispanicae, iuxta quam educationi studuit; quae studia apud universitatem Compluti urbis persecuta est. Ibi gradum doctoris anni 2015 ascendit.
Praeceptrix scholarum professorque studiorum superiorum operam dedit. Rectrix vicaria facta est facultatis litterarum scientiarumque socialium universitatis nationalis Guineae Aequinoctialis. A mense Augusto 2022 ministra ab eruditione athletismoque meruit; die 1 Februarii 2023 prima ministra creata est, iussu praesidis Theodoro Obiang Nguema Mbasogo. Successorem tamquam ministrum eruditionis habet Clementem Engonga Nguema Onguene.
Vendeuvre-du-Poitou
Vendeuvre-du-Poitou est commune Francicum 2806 incolarum (anno 2007) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
Borjana Krišto
Borjana Krišto, cognomine nativo Krželj (Cleunae nata die 13 Augusti 1961) est politica Bosniae et Herzegovinae. E familia Croata orta, alumna est facultatis iurum Banialucensis. Praeses consilii ministrorum die 25 Ianuarii 2023 facta est.
Vajrayana
Vajrayāna (Sanscritice वज्रयान), etiam Mantrayāna, Tantrayāna, Buddhismus Tibetanus, Buddhismus Tantricus, et Buddhismus Esotericus appellata, est copia variarum Buddhismi traditionum tantrá mantrisque secretis fundatarum, quae, in India mediaevali ortae, plerumque in Tibetum, Bhutaniam, Asiamque Orientalem serpserunt. Tantra Buddhistica in Tibeto Vajrayāna, in Sinis Tángmì Hanmi 漢密 (唐密 'Esotericismus Sinicus') vel Mìzōng (密宗 'Secta Esoterica'), in Pali Pyitsayãna, atque in Iaponia Mikkyō (密教 'doctrina secreta') appellatur.
Vocabulum vajrayāna in 'vehiculum adamantis' vel 'vehiculum fulminis' in Latinum converti potest, vajram attingens, rem ritualem, in memoriam teli mythici redigentem, virgulae sceptrive similem, quae etiam instrumentum ritibus adhibetur.
Vajrayāna, a Mahāsiddhis Indiae mediaevalis condita, litteras Tantras Buddhisticas appellatas sibi assumit. Mores exercitationesque amplectitur quae mantris, dharanis, mudris, mandalis, et deitatibus Buddhisque mente ante oculos allatis utuntur. Secundum scripturas antiquas, vocabulum vajrayāna unum ex tribus vehiculis vel vias ad humanitatem attingit, quarum aliae Śrāvakayāna (ineleganter Hīnayāna appellata) et Mahāyāna sunt.
Arne A. Ambros
Arne Amadeus Ambros (natus die 2 Maii 1942 Vindobonae, mortuus ibidem die 12 Aprilis 2007) fuit philologus Austriacus.
Vita
Filius Othonis Ambros historici, histrionis, dramaturgi Gymnasium Scotorum Vindobonense frequentavit. Postea annis inter 1951 et 1959 in Alma Matre Rudolphina Vindobonensi physicae studebat; sed iam in schola intentus fuerat in linguis Semiticis discendis. Tempore, quo mathematicae studebat, res Arabicas supervacue colebat itaque annis 1960 tamquam magister linguae Theodiscae mandato Societatis Hammer-Purgstall investitus est. Homines, quibus sermo patrius Arabicus, elementa Theodisca docuit. Anno 1961 vel tribunalia eius interpretationes magni aestimabant. Sed anno 1972 ambo munera deponenda erant.
Anno 1965 doctoratu laureatus erat defendens thesim de mechanica quantica Gualtero Thirring curante. Ambros, cum in arte physica laborem sibi aptum quaereret, ab editionibus Hueber Monacensibus rogatus est de anthologia scriptorum Arabicorum recentiorum conficienda. Temporibus istis florilegia similia venalia non prostabant; editio princeps anno 1969 in lucem edita est.
Cursus honorum philologicorum
Ioannes Ludovicus Gottschalk professor orientalium rerum Vindobonensis petivit, ut Ambros assisteret et succurreret. Die 1 Octobris 1968, quando labor universitarius incohatus est, naturales scientiae alumnum suum in aeternum perdiderunt. Namque ex tunc Ambros linguistica tantum amplectus est. Anno 1971 in conventu quodam visus est professor Seeger A. Bonebaker Instituti Orientis Proximi Angelopolitani, qui collegam Austriacum in Americam arcessivit. Non multo post Ambros continentem Europaeam repetivit: habilitatio eius aestate 1973 peregi potuit. Ilico talis eruditus nimirum docens universitarius declaratus est.
Ambros vere anni 1974, quo cathedra Vindobonensis orphanitate quassata est, candidatus in successionem domini Gottschalk fuit. Alternativas autem magis lucrativas Americanas emiserat. Autumno 1974 professor ordinarius factus est; in seminario orientalium linguarum feliciter cooperati sunt turcologi Herbertus Gulielmus Duda et Herbertus Jansky. Cathedrae Vindobonensis rectio anno 2003 finita est. In cursu temporis alii collegae (e.g. Herbertus Eisenstein, Stephanus Procházka; Renata Malina cum explorationibus sociologicis) advenerunt et multa bona genuerunt.
Iam inde ab initio Ambros manuscripta praelectionum publicare solitus est: de optima methodo linguarum discendarum, de religione Islamica generatim, de historia litterarum tam classicarum quam modernarum, de palaeographia, de lingua Melitensi, de lingua Syriaca, de idiomatibus classicis Aethiopcis, de lingua Persica, de loquelis Nabataeorum et ita porro.
In cursibus eius saepe lectiones Arabicae factae sunt dialectis non neglectis. Mathematica ars et statistica in lingua docenda etiam libenter adhibitae sunt. Persaepe Ambros peregrinatum iit, quem multae urbes ad congressus, scholas, acroases invitaverunt - Cairus, Berytus, Damascus, Philadelphia, Riadum et multae aliae.
Privata
Anno 1973 Ambros in matrimonium duxit Editham Steiner, quae docens universitaria in litteris Osmanicis facta est. Quacum divortium fecit anno 1994 antequam mense Martio 2003 novus maritus fieret. Disciplinas etiam post annum 2003, quo rude donatus erat, in universitate habere pergebat.
Eius intererat ad linguam Turcicam quoque et ad alia non semitica idiomata (e.g. ad hibernicum, neograecum, Romanica omnia). Privatim nomismata colligere ei valde placet.
Symbolae in foliis specialibus
(selectae annorum inter 1969 et 1979, sed postea omnes)
Barnabas Cobo
Barnabas, vulgo Bernabé Cobo (ad Lopera Hispaniae anno 1582 natus; mortuus Limae in Peruvia die 9 Octobris 1657), missionarius Iesuita, scriptor fuit de historia rebusque naturalibus Americae. Inter primos de planta Cinchona pubescente, origine quininae, scripsit.
Theodorus Roethke
Theodorus Huebner Roethke (IPA [ˈrɛtki], Saginaw in oppido Michiganiae 25 Maii 1908; mortuus infarctu cordis Insulae Bainbridgianae Vasingtoniae 1 Augusti 1963) fuit poeta Americanus. Nonnulla volumina poematum protulit quae praemia et approbationem criticam acceperunt. Roethke unus ex poetis eruditissimis et auctoritate gravissimis suae aetatis late habetur.
Solitae operum Roethkianorum proprietates sunt introspectio, rhythmus, et imagines naturales. Roethle Praemium Pulitzeranum Poesis anno 1954 propter librum The Waking accepit, et annuum Praemium Librorum Nationale pro Poesi bis accepit: anno 1959 propter Words for the Wind ('Vento verba') et post mortem anno 1965 propter The Far Field ('Ager longinquus').
4388 Jürgenstock
4388 , olim designationibus 1964 VE, 1982 UA, et 1999 LG agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Universitate Indianae, astronomo apud Observatorium Goethe Link versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4388 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Theodorus Roethke
Roethke fuit magister poesis bene agnotus. In Universitate Vasingtoniensi quindecim annos professor docuit. Eius discipuli ex illo tempore duo praemia Pulitzerana poesis acceperunt, et duo alii nominati sunt. "Verisimiliter fuit optimus poesis scribendae magister umquam," dixit Ricardus Hugo, poeta qui cum Roethke studuit, ipse pro Praemio Pulitzerano bis nominatus. Inter celeberrimos discipulos Roethkianos sunt Iacobus Wright, Carolyn Kizer, Iacobus Gilbert, Ricardus Hugo, et David Wagoner.
Iacobus Dickey, olim Poeta Laureatus Civitatum Foederatarum et auctor, in editione Novembris 1968 periodici Atlantic Monthly, scripsit Roethke fuisse "mea sententia maximum poetam quem haec civitas adhuc produxit."
Hypsipyle (mythologia)
Hypsipyle (Ὑψιπύλη) in mythologia Graeca erat filia Thoantis, regis Lemniorum, et Myrinae. Ipsa regina Lemniadum per aliquod tempus fuit, post fugam patris.
Aphrodite, ob neglectas aras suas  Lemniadibus irata, cum taetro odore omnes mulieres illius insulae adfecisset, viri ab uxorum concubitu abhorruerunt ac sibi aliunde raptas concubinas assumpserunt. Tum, dolore contumeliae inritatae ac nefasto furore impulsae, Lemniades omne genus virorum in insula per noctem necaverunt. Una Hypsipyle idem facere atque ceterae non potuit, sed patrem Thoantem servavit et in silvis occultavit. Mox eum mari tradidit in parva rate. Tum mulieres, nullo mare relicto, Lemnum insulam solae incoluerunt ac Hypsipylen reginam sibi elegerunt. Paulo post Iason cum Argonautis ad hoc litus appulit, dum ad Colchos iter facit. Tum Lemniades, ut quae per longum tempus sine viris remanserant atque liberos cupiebant, advenas benigne accepere atque cum illis concubuere. Hypsipyle et ipsa, amore ductoris Iasonis capta, gemellos, iam profecto heroe, peperit, Euneum et Deipylum. Nam Iason proficiscens ad vellus aureum quaerendum Hypsipyli fidem ac reditum promiserat. Sed, postqquam vellere potitus est, in patriam cum Medea immemor prioris amoris rediit. Unde poeta Ovidius excogitavit epistulam ab Hypsipyle relicta ad Iasonem missam. Cum vero Lemniades rescierunt Hypsipylen patrem servasse nec eodem scelere atque ipsas imbutam esse, fugere cum liberis coacta, a piratis capta est qui eam Lycurgo, Nemeaeorum regi, vendiderunt.
Serva Nemeae fuit, ubi filius regis adhuc infans custodiendus ei traditus est. Cum autem a septem ducibus, exercitum adversus Thebanos ducentibus, iter ad fontem quendam rogata esset, infantem in apio posuit dum advenas certiores facit. At cum rediit draco eum comederat. Tum rex Lycurgus dolore commotus de Hypsipyle supplicium sumere ob infelicem neglegentiam voluit, sed duces mortem puellae deprecati sunt et ludos Nemeaeos instituerunt in honorem regis filii mortui. E qua fabula Aeschylus et Euripides poetae argumentum tragoediarum hodie ex magna parte deperditarum duxerunt. Tandem post tantos casus Hypsipyle in patriam Lemnum cum filiis rediit.
Vierhöfen
Historia
Vierhöfen vicus ignoto anno conditus olim pars Ducatus Luneburgensis fuit. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis a 1810 ad 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Vierhöfen ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris et ab anno 1972 pars Salzhausen communis generalis est.
Vellèches
Vellèches est commune Francicum 371 incolarum (anno 2007) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
Slegum
Slegum   (Hibernice Sligeach; Anglice Sligo) est urbs Hiberniae, circiter 19.199 incolarum, in provincia Connacia sita et urbs princeps Comitatus Slegensis. Urbani Slegenses appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Slegum, cum nomine Elphino (Elphin), est sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, nomine Dioecesis Elphinensis.
Wulfsen
Wulfsen est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Harburgensis. Wulfsen etiam pars communis generalis Salzhausen est.
Historia
Wulfsen vicus ignoto anno conditus et anno 822 primo in actis descriptus olim pars Ducatus Luneburgensis fuit. Anno 1705 ad Ducatum Electoralem Brunsvicum-Luneburgensem transiit. Anno 1803 cum toto Ducato a copiis Francicis occupatum est. Annis a 1810 ad 1813 pars Regni Westphaliae erat. Tum ad Regnum Hannoveranum, ab anno 1866 ad Borussiam pertinuit. Wulfsen ab anno 1946 pars Saxoniae Inferioris et ab anno 1972 pars Salzhausen communis generalis est.
Riven (ludus computatralis)
Riven, sive Riven: the sequel to Myst (toto originali nomine), est ludus computatralis qui die 29 Octobris 1997 ad Macintosh et Windows editus, apudque Cyan Worlds programmatus et ab Ubisoft publicatus est. Postea adaptatus est ad PlayStation (1997-1998), Saturn (1998), Pocket PC (2005) et iOS (2010), atque editus est ab Red Orb Entertainment, Acclaim Entertainment, Sega vel etiam Mean Hamster Software. Riven sequitur praeclarum a Robyn et Rand Miller creatum ludum Myst in eodem titulo serie.
Ludi Riven fabula incipit ut primum Myst gesta desinunt. Atrus, praecipua seriei persona, auxilium quaesit a Peregrino, ignoto homine cuius lusor partem agit, ut uxorem Catharinam liberet. Quae enim comprehensa est a Gehn, Atri patre propter avaritiam et cupidinem regnandi insano. Atrus igitur Peregrinum in Riven mundum mittit, unum e pluribus "Aetatibus" per antiqui D'ni generis artem creatis. Sicut praedecessor suus, ludus differentibus quattuor modis desini potest, secundum lusoris electiones actusque. Dispar tamen Myst qui pluribus in aetatibus adveniebat, Riven actio fere tota in uno mundo fit.
Polymyalgia rheumatica
Polymyalgia rheumatica (PMR, ICD-10:M35.3) est morbus autoimmunitatis cum syndromatibus dolorum rigorumque bilateralium in hominibus plus quam 50 annos natis, praecipue ad utrumque umerum et pelvem spectans. Feminae viribus binae ternae numerosiores affectae sunt.
Efficax lenimen adhuc tantum glucocorticoidum prednisonum notum est.
Saepe symptomata polymyalgiae rheumaticae cum iis arteritidis temporalis (arteritidis gigantocellularis) coniuncta observantur (arteritis gigantocellularis cum polymyalgia rheumatica, ICD-10: M31.5 ).
Natura pathologica
Signum praematurum est formatio bursitidum et tendosynovitis musculi bicipitis brachii.
Epidemiologia
Polymyalgia rheumatica in hominibus plus quam 50 annos natis observatur. Feminae viribus binae ternae numerosiores affectae sunt.
Symptomata et signa
Symptomata corporea sunt dolores rigoresque bilaterales, praecipue utriusmque umeri et pelvis. In sanguine valores inflammationem indicantes conspicue mutati sunt.
Diagnosis
Diversa criteria diagnosis polymyalgiae rheumaticae divulgata sunt. Communiter sunt criteria
Therapia
Efficassimum lenimen adhuc tantum glucocorticoidum prednisonum notum est, quamquam alia glucocorticoida quoque effectus beneficiarios ostendunt.
Iacobus Bontius
Iacobus Bontius, vulgo Jacob de Bondt (Lugduni Batavorum anno 1592 natus; Bataviae [Jakartae] mortuus die 30 Novembris 1631), alumnus universitatis Lugduno-Batavae, fuit medicus scriptorque historiae naturalis. In Asiam austro-orientalem a Societate Batava Indiarum Orientalium anno 1627 missus est. Ibi post quattuor annos mortuus est. Iacobus Bontius inter conditores medicinae tropicalis fuisse censetur. Liber eius de hac re anno 1642 prodit. Scripta de rebus naturalibus, una cum inquisitionibus Gulielmi Pisonis de historia naturali Americae, non ante annum 1658 divulgata erunt.
Malva (discretiva)
Malva potest esse:
Vaux-sur-Vienne
Vaux-sur-Vienne est commune Francicum 590 incolarum (anno 2007) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
La Roche-Vanneau
La Roche-Vanneau est commune Francicum 144 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Museum instrumentorum vitreorum (Cursdorf)
Museum instrumentorum vitreorum (Theodisce: Historisches Glasapparatemuseum) invenitur Cursdorf in circulo Saalfeld-Rudolstadt in Germania (via Ortsstraße 23). Vicum Cursdorf antiquitus centrum apparatuum vitreorum conficiendorum esse constat: ex anno 1903 por experimentis physicis chemicisque res fabricatae sunt. Collectores anno 1999 primo convenientes post triennium locum catastis dignum in domo demarchi repperunt.
Astrid (principissa Belgica)
Astrid die 22 Septembris 1982 Laurentio Archiduci Austriae Estensi nupsit. Ei liberos quinque peperit, qui sunt:
Museum instrumentorum vitreorum (Cursdorf)
Collectiones
Quattuor in conclavibus multitudo rerum admirationi prostant, e.g. et laboratoriorum vitrea et tubi vacuorum gignendorum. Phaenomena gasii descaricandi usque annos 1850 vix momenti exploratorii fuerunt. Quod mutaum est cum anno 1857 Iulius Plücker, mathematicus et physicus Bonnensis notiones Henrici Geißler rursus prehendebat atque provehebat. Saepissime autem antlia vacuorum usus est, quam olim Geißler excogitaverat. Mox autem machinas istas sequebantur recentiores tubi spectro acti. Ecce viri qui nova identidem poliebant: Guilelmus Hittorf, Eugenius Goldstein, Henricus Hertz, Guilelmus Crookes, Philippus Lenard, Iosephus Ioannes Thomson. Procul duio inter viros istos Gulielmus Conradus Röntgen excellit, qui anno 1895 novam radiorum speciem detexit.
Alia fundamenta saeculo XIX exeunte et aurora saeculi XX inventa usque hodie in electronica, illuminatione, datorum transmissione efficacia sunt et hominibus serviunt.
Senus
Senus  seu Sineus  (Hibernice Abha na Sionainne seu An tSionainn seu An tSionna; Anglice Shannon) est maximum flumen Hiberniae.
Decursus
Boandus oritur ex Cuilcagh Monte prope Shannon Pot Comitati Cavanensis; per Connaciam, Lageniam, Momoniaque discurrit et fines Comitatuum Cavanensis, Letrimensis, Roscomensis, Longofordiensis, Offalaiensis, Midiensis Occidentalis, Gallivensis, Clarensis, Tiperariensis, Limericensis, Kerriensisque alluit. In Oceano Atlantico prope Limericum influit cum aestuario magno.
Urbes
Senus alluit Kilrush, Tarbert, Glin, Foynes, Askeaton, Shannon Town, Limericum, Castletroy, Castleconnell, O'Briensbridge, Montpelier, Killaloe, Ballina, Portumna, Banagher, Athlone, Lanesborough, Carrick-on-Shannon, Leitrim village et Dowra.
Olympias (discretiva)
Olympias significare potest:
Montes Iugi Caerulei
Montes Iugi Caerulei sunt provincia physiographica maiorum Montium Appalachianorum. Haec provincia in physiographicis regionibus septentrionalibus et meridianis consistit, quae se prope hiatum Fluminis Roanoke dividunt. Hi montes perpetui sunt in Civitatibus Foederatis orientalibus siti, a termino australissima in Georgia, usque ad terminum septentrionalissimum in Pennsilvania. Ad occidentem Iugi Caerulei, inter eum et plurimos Appalachianos, iacet Magna Valles Appalachiana, ad occidentem a provincia iugorum et vallium montium Appalachianorum finita.
Caterlogum
Caterlogum, etiam Caterlaga appellatum (Hibernice Ceatharlach; Anglice Carlow), est urbs Hiberniae, circiter 24 272 incolarum, in provincia Lagenia sita et princeps Comitatus Caterlogensis urbs. Urbani Caterlogenses seu Cateriagenses appellantur.
Ecclesia Catholica Romana
Caterlogum est sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae, nomine Dioecesis Kildariensis vel Darensis et Leighliensis. Quondam sedes episcopalis Kildariae fuit (cum Leighlin), deinde in Caterlogum translata est.
La Rochepot
La Rochepot est commune Francicum 280 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Nymphalinae
Nymphalinae sunt subfamilia papilionum familiae Nymphalidarum. Familiae Limenitidinae et Biblidinae inter eas aliquando ponuntur ut tribus additae, cum Melitaeini subfamilia distincta aliquando habentur.
Systematica
Sex Nymphalinarum tribus usitate agnotae hic in summo ordine phylogenetico perscribuntur.
Genera incertae sedis sunt:
Vaux (Vigenna)
Vaux est commune Francicum 693 incolarum (anno 2007) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
Ioannes de Cárdenas (medicus)
Ioannes, vulgo Juan de Cárdenas ( in Hispania natus anno 1563) annum agens quattuordecimum Mexicum se petivisse; artibus philosophiaeque et medicinae apud Universitatem Mexicanam se studuisse ait, professoribus, Ferdinando Ortiz de Hinojosa, Ioanne de Contreras, Ioanne de la Fuente. Ipse postea in eadem universitate professor fuerit; Guadalaxarae et insuper docuit. In Mexico saeculo XVII ineunte mortem obiisse dicitur.
Propter librum cuius titulus est Primera parte de los problemas y secretos maravillosos de las Indias, anno 1591 Mexicopoli divulgatum, innotuit, ubi scientiam scholasticam applicatur (schemate Problematum Ariostotelianorum adhibito) ad novitates naturales et humanas Novae Hispaniae. Eadem methodo res Peruvianas explicare in "altera parte" operis promisit, quae autem nunquam prodit.
Rochefort-sur-Brévon
Rochefort-sur-Brévon est commune Francicum 44 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Fabius Aconius Catullinus Philomathius
Fabius Aconius Catullinus Philomathius (nescimus, quando natus quandove mortuus sit) senator Romanus ac vir publicus paganus quarti saeculi fuit.
Familia
Pater eius Aconius Catullinus anno 317/318 proconsul Africae erat. Fabius Aconius uxorem duxit et unam filiam habuit Aconiam Fabiam Paulinam, quae Vettio Agorio Praetextato famoso senatori et pagano viro publico nupsit.
Cursus honorum
Aconius Catullinus consul suffectus erat, praeses Gallaeciae, deinde Comes orientis, tum vicarius Africae anno 338/339, praefectus praetorio Italiae anno 341, praefectus urbi Romae annis 342 - 344. Anno 349 consul erat una cum Ulpio Limenio.
Varennes (Vigenna)
Varennes est commune Francicum 360 incolarum (anno 2007) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
Valdivienne
Valdivienne est commune Francicum 2'538 incolarum (anno 2007) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
Olympias Thebana
Olympias Thebana (floruit fortasse saeculo primo ante aer. vulg.), fuit scriptrix medica Graeca, cuius libros erant inter fontes librorum 20–28 C. Plinii Secundi Naturalis historiae.
Plinius haec de Olympiadis remediis tradit:
Quia remedia similia apud Pedanium Dioscuridem reperiuntur, creditur is quoque libris Olympiadis usus esse.
Delphina a Saxonia Coburgensi
Delphina a Saxonia Coburgensi (nata vulgo Delphine Michèle Anne Marie Ghislaine Boël Ucclae die 22 Februarii 1968) est sculptrix Belgica, filia regis Alberti II baronissaeque, ergo semisoror regis Philippi.
Delphina a Saxonia Coburgensi convictori Jim O'Hare liberos duos peperit, qui sunt:
Die 27 Ianuarii 2020 rex Albertus II post examen ADN agnovit Delphinam filiam suam esse. Die 1 Octobris 2020 Curia appellationis Bruxellensis decrevit Delphinam nomen patris sui a Saxonia Coburgensi accipere.
Charlie Parker
Charlie Parker, nomine officiali Carolus (Charles) Parker, inter collegas primum Yardbird, deinde simpliciter Bird cognominatus, fuit saxophonista et compositor jazz Americanus, qui a die 29 Augusti 1920 ad diem 12 Martii 1955 vixit. Inter notissimos inventores et auctores bebop vulgo numeratur.
4389 Durbin
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4389 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Henricus Geißler (vitrearius)
Vita
Postquam Mainingiae artem vitrorum conficiendorum edidicit rectio regia Nederlandica eum laboribus mechanicis-scientificis quibusdam praeposuit. Anno 1854 Bonnae officinam condidit ubi novi et insigniti apparatus chemici physicique efficerentur.
Geißler in campo mechanicae physiciae inventor optimus exstabat et exploratores instrumentis affabre excogitatis dotare solitus est. Inter quae valde noti sunt tubi (Geißlersche Röhre) qui postea ad lumen fluorescens displicati sunt. Inde etiam reinventio antlia hydrargi successit. Ut collegae liquamina alcoholica facilius rusparentur instrumentum mensurae vaporae (Vaporimeter) construxit.
6463 Isoda
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6463 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Alvarus de Cordoba (Dominicanus)
Beatus Álvaro de Córdoba (1360-1430) sacerdos hispanicus fuit.
Zamorae natus est. Ordo Praedicatorum introit. Cum sancto Vincentio Ferrerio antipapae Benedicto XIII contradixit. Viam Crucis propagavit. A papa Benedicto XIV beatificatus est.
Proprietates phi
Proprietates phi, etiam proprietates φ  scriptae, in linguistica sunt semanticae personae, numeri, generisque proprietates, in nominibus substantivis, pronominibus, et verbis similibus inclusae (quae solum in proprietatibus phi consistere dicuntur, capite lexico carentibus). Nullae aliae proprietates comprehenduntur in copia proprietatum phi, sicut proprietates categoricae ±N (nominalis) et ±V (verbalis), quae ad categorias lexicas et proprietates casus describendas adhiberi possunt.
Herius Asinius
Herius Asinius (nescimus quando natus; mortuus 90 a.C.n.) fuit praetor Marrucinorum et dux in Bello sociali. Titus Livius scripsit Herium Asinium a Gaio Mario victum proelio occisum fuisse.
Fortasse fuit Herius Asinius avus Gaii Asinii Pollionis, qui ad illum memorandum et filium Herium nomen dedit.
Usseau (Vigenna)
Usseau est commune Francicum 643 incolarum (anno 2007) praefecturae Vigennae in provincia occidentali Pictaviensi et Carantoni.
Malva
Malva est genus plantarum familiae Malvacearum. Folia plurium specierum ab hominibus eduntur.
Species
Hae sunt species Malvae secundum ITIS:
Apud antiquos
Horatius poëta, Apollinem adloquens, de victibus suis levibus dixit: "me pascunt olivae, / me cichorea levesque malvae".
Plinius haec de malvis scripsit: "In magnis laudibus malva est utraque et sativa et silvestris. Duo genera earum amplitudine folii discernuntur. Maiorem Graeci malopem vocant in sativis, alteram ab emolliendo ventre dictam putant malachen. At e silvestribus, cui grande folium et radices albae, althaea vocatur, ab excellentia effectus a quibusdam plistolochia. Omne solum, in quo seruntur, pinguius faciunt. Contra omnes aculeatos ictus efficaces, praecipue scorpionum, vesparum similiumque et muris aranei. Quin et trita cum oleo qualibet earum peruncti ante vel habentes eas non feriuntur. Folium inpositum scorpionibus torporem adfert. Valent et contra psimithi venena. Aculeos omnes extrahunt inlitae crudae cum aphronitro, potae vero decoctae cum radice sua leporis marini venenum restingunt, ut quidam dicunt, si vomatur. De iisdem mira et alia traduntur, sed maxime, si quis cotidie suci ex qualibet earum sorbeat cyathum dimidium, omnibus morbis cariturum. Ulcera manantia in capite sanant in urina putrefactae, lichenas et ulcera oris cum melle; radix decocta furfures capitis et dentium mobilitates. Eius, quae unum caulem habet, radice circa dentem, qui doleat, pungunt, donec desinat dolor; eadem strumas et parotidas, panos addita hominis saliva purgat citra vulnus. Semen in vino nigro potum pituita et nauseis liberat. Radix mammarum vitiis occurrit adalligata in lana nigra, tussim in lacte cocta et sorbitionis modo sumpta quinis diebus emendat. Stomacho inutiles Sextius Niger dicit, Olympias Thebana abortivas esse cum adipe anseris, aliqui purgari feminas foliis earum manus plenae mensura in oleo et vino sumptis. Utique constat parturientes foliis substratis celerius solvi; protinus a partu revocanda, ne vulva sequatur. Dant et sucum bibendum parturientibus ieiunis in vino decoctae hemina. Quin et semen adalligant bracchio genitale non continentium, adeoque veneri nascuntur, ut semen unicaulis adspersum curationi feminarum aviditates augere ad infinitum Xenocrates tradat itemque tres radices iuxta adalligatas. Tenesmo, dysintericis utilissime infundi, item sedis vitiis, vel si foveantur. Melancholicis quoque sucus datur cyathis ternis tepidus et insanientibus quaternis, decoctae comitialibus heminae suci. Hic et calculosis et inflatione et torminibus aut opisthotonico laborantibus tepidus inlinitur. Et sacris ignibus et ambustis decocta in oleo folia inponuntur, et ad vulnerum impetus cruda cum pane. Sucus decoctae nervis prodest et vesicae et intestinorum rosionibus, vulvas et cibo et infusione emollit. Alvo sucus decoctae permeatus suaves facit."
6464 Kaburaki
6464 , olim designationibus 1994 CK, 1952 BY, 1980 NJ, 1991 PC14, et 1992 UQ9 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Yoshio Kushida et Osamu Muramatsu, astronomis apud Observatorium Meridianae Basis Yatsugatake versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6464 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Quomodo Alexander educatus sit
Quomodo Alexander educatus sit (Graece ) fuit opus ab Onesicrito Astypalaeensi scriptum, hodie deperditum, de rebus gestis Alexandri Macedonis. Magna pars libri quindecimi Geographicae Strabonis, ubi de India disserit, e citationibus Onesicriti demitur; etiam Plinius maior in Naturali historia saepe opus Onesicriti citat.
Ex opere Onesicriti (una cum Clitarchi Historiae Alexandri) provenit historia de Alexandri cum Thalestride Amazonum regina amoribus (F 1). Fertur Lysimachum regem, Onesicrito librum suum quartum praelegente de Alexandri cum Thalestride Amazonum regina amoribus, "Quaeso," dixisse, "ubinam ego illo die eram?"
Hic index fragmentorum ex editione Felicis Jacoby trahitur:
Iacobus de Paradiso
Iacobus de Paradiso (natus Benedictus Stolzenhagen non ante annum 1381 apud Iutrebocum in Brandenburgo, mortuus die 30 Aprilis 1465 Erfordiae) notus homo ecclesiasticus Germanus fuit et scriptor entheus. Nominis versiones alias en: Iacobus ab Iutreboco et Iacobus Cisterciensis / Carthusianus (dependebat versio ab ordine religioso cui ad tempus adhaerebat).
Gravitudo
Iacobus monachus fervidus fuit qui maxime cogitabat de vita monasteriali reformanda. Ei fini pepigit Petitiones religiosorum pro reformatione sui status; criticam acriorem fecit et superiores criticare ausus est apud De negligentia praelatorum. Vel pontifici maximo Nicolao V persuadere conatus est, ut reformator ecclesiasticus fieret. Id in opere Avisamentum pro reformatione ecclesiae bene cernitur. Paucis in ideas assentientibus opus denique ardentissimum exaravit praetitulatum De septem ecclesiae statibus ubi de variis conciliis sic dictis reformatoriis scripsit ecclesiam esse in ancipiti, vitam religiosam esse adductam in discrimen. Captant utique argumenta eius de concretis methodis adhibendis ut vita religiosa emendaretur.
Secretariatus brevium ad Principes et litterarum latinarum
Secretariatus brevium ad Principes et litterarum latinarum fuit antiquum dicasterium Curiae romanae. Id componebant cum Secretariatus brevium ad Principes, tum Secretarius litterarum latinarum, cui utrique documenta pontificalia scribere munus erat. Res quas gerebant differunt, sed ambo voluntatem Papae implebant. Tandem a motu proprio Pontificali domus nuncupato Pauli VI anno 1968 deletum est.
Iacobus de Paradiso
Fons
Godedhardus Lechler: "Jakob von Jüterbog", apud: Allgemeine Deutsche Biographie 13/1881, p. 554-555, quod relegi potest hic in interreti.
Castrum Francorum (Venetia)
Castrum Francorum (alia nomina: Castrum Francum, Castrum Francum Venetorum, Castrum Francum Veneticum) (Italiane: Castelfranco Veneto; Venetice: Casteło / Casteo) est Urbs Italiae et municipium, circiter 33 260 incolarum, in Regione Venetia ac in Provincia Tarvisana situm. Urbani Castrenses vel Castellanenses appellantur.
Fractiones
Campigo, Salvarosa, Salvatronda, San Floriano, Sant'Andrea oltre il Muson, Treville, Villarazzo.
Secretariatus brevium ad Principes et litterarum latinarum
Secretariatus brevium ad Principes
Secretariatus brevium ad Principes constabat e secretario et duobus adiutoribus. Secretario opus erat scribere brevia apostolicia ad imperatores, reges, principes, vel alios homines nobiles. Sui erat etiam officii parare orationes habitas in consistoribus , necnon litteras encyclicas et apostolicas litteras ad episcopos et fideles. Secretarius erat praelatus qui, consentientibus omnibus, latina lingua callebat, quia opus erat haec documenta pontificalia latine scribi.
Secretarius litterarum latinarum
Et Secretarius litterarum latinarum praelatus erat, necnon "camerierus secretus" papae (i. e. cubicularius), cui opus erat scribere quas litteras variis hominibus Papa mittebat. Ad hoc adiutore utebatur.
Inter homines quos hoc munus consecutum est notabilis est Vincentius Tarozzi. Litteratus Guido Gualtieri papae Sixti V, studiosus Michael Ferrucci, pontificis Leonis XII, secretarius litterarum fuit. Et in aulis regiis hoc munus extabat: e.g., magni momenti fuit Ricardus Pacem Henrico VIII, qui ei varia munera dedit.
Margaretha (principissa Romaniae)
Margaretha principissa Romaniae (Dacoromanice: Alteta Sa Regala Principesa Margareta a Romaniei, nata die 26 Martii 1949 Lausannae) filia maxima Michaelis regis ultimi Romaniae est.
Familia
Ipsa anno 1996 Radu Duda histrioni nupsit.
Munus
Ad annum 1974 apud Universitatem Academicam Edinburgensem rebus politicis studebat. Tum amica Gordoni Brown fuit, qui postea Regni Uniti primus minister fuit. Postea i.a. pro Instituto Unitarum Nationum alimoniae et agriculturae provehendae et Ordine mundi sanitario operam dedit. Postquam dictatura communistica in Romania anno 1989 deposita est, Margaretha cum familia in patriam revertebat et diversis in muneribus pro salute publica operam dat. Anno 2015 praeses Crucis Rubrae Romaniae electa est.
Hypotenusa
Hypotenusa est latus trianguli recti, angulum rectum conversum, et longissimum. Longitudo hypotenusae invenitur per theorema Pythagorae, quod secundum, longitudo quadrata hypotenusae est aequalis summae longitudinum quadratarum aliorum laterum.
Nexus externi
Rechtwinkliges Dreieck Tam giác