cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Melodrama (musica)
Correctio: Gluck, impetus in exemplar Metastasianum, et Mozart
Diu resonaverunt per historiam artis melodramaticae correctiones Gluckianae. Weber, Mozart, Wagnerque imprimis ab eius consuetudinibus movebantur. Mozart, ex omni parte Gluck successor, profundos sed venustos dramatis, harmoniae, melodiae, contrapunctique modos commiscuit ut series comoediarum pangeret, insigniter Le Nozze di Figaro (Vindobonae, 1786), Don Giovanni (Pragae, 1787), et Così fan tutte (Vindobonae, 1790), artificia quae hodie inter melodramata amatissima, gratissimas, notissimasque manent. Effectus autem suae astutiae in opera seria fuit modicus: melodrama serium suo tempore fuit moribunda, et, contra talia artificia praestantia ut Idomeneo (Monaci, 1781) et La clemenza di Tito (Pragae, 1791), etiam ipse eam ad vitam revocare non potuit.
Bellus cantus, Verdi, verismus
Motus melodramaticus bellus cantus dictus saeculo undevicensimo ineunte in operis a Rossini, Bellini, Donizetti, Pacini, Mercadante, et multis aliis compositis floruit. Nomen belli cantus de Italica cantus schola eiusdem nominis deducitur. Melodiae belli cantus, plerumque floridae et adeo implicatae, summam vocis agilitatem canendique moderationem poscunt.
Sub aetatem belli cantus, rectior validiorque musicae modus ad commune iudicium accommodatus ab Iosepho Verdi genitus est, primum in Nabucco (Mediolani, 1842), melodramate biblico. Suae operae crescentem nationalismi Italici animum aetatis sub Napoleonem evocabant, et ipse rapide factus est imago motus reipublicae amantis (quamquam suae sententiae civiles fortasse non erant tam extremae). Annis 1850/1853Verdi tres operas populo gratissimas protulit: Rigoletto (Venetiis, 1853), Il trovatore (Romae, 1853), La traviata (Venetiis, 1853). Tamen suum musicae genus evolvere pergebat: Don Carlos (Lutetiae, 1867), fortasse maximum melodrama grande Francicum, composuit, et Aidam quoque, melodrama ad argumentum in Aegypto antiquo situm (Cairi, 1871); et tum deinde prope finem vitae curriculi, mundo melodramatico impertivit duo artificia maximi momenti, in ludis Shakespearianis condita, Otello (Mediolani, 1887) et Falstaff (Mediolani, 1893), quae genus operae Italicae per saeculum undevicensimum maxime commutavisse clare monstrant.
Verismus, melodrama molle veritatem imitans, in Italia post Verdi gratiam apud populum inivit. Hoc genus musicum, a Petro Mascagni in Cavalleria rusticana (Romae, 1890) et Rogerio Leoncavallo in Pagliacci (Mediolani, 1892) prolatum, in scaena totius orbis terrarum mox dominatum est et iam dominatur, potissimum in artificiis populo tam acceptis ut Iacobi Puccini Bohemiana (Taurini, 1896), Tosca (Romae, 1890), et Madama Butterfly (Mediolani, 1904). Altero saeculi vicensimi dimidio, Lucianus Berio, Aloysius Nono, et alii posteriores compositores Italici genus musicae appellatum modernismum evolverunt.
Melodrama Theodiscum
Primum melodrama Theodiscum Dafne fuisse habetur, ab Henrico Sagittario anno 1627 compositum (partitura non superest). Melodrama Italicum in regionibus Theodiscis usque ad saeculum duodevicensimum dominatum est. Verumtamen formae musicae patrio sermone quoque evolvebantur. Anno 1644, Sigmundus Theophilus Staden primum singspiel praebuit, populare melodramatum Theodiscorum genus, quo cantus et diverbium alternantur. Saeculis septimo decimo exeunte et duodevicensimo ineunte Theater am Gänsemarkt Hamburgi melodramata Theodisca a Reinhardo Keiser, Georgio Philippo Telemann, et Handel prospere protulit, at multi maiores illius temporis compositores Germanici—Handel ipse, Carolo Henrico Graun, Ioanne Adolpho Hasse, et deinde Gluck comprehensis—plurimas linguis externis componebant melodramata, praecipue Italiana.
Singspiele Die Entführung aus dem Serail (Vindobonae, 1782) et Die Zauberflöte (Vindobonae, 1791), a Mozart confecta, melodrama Theodiscum in conspectum mundi protulerunt; quam saeculo undevicensimo ineunte Beethoven, adfectatione libertatis a Rebus Novis Francicis incensus, in Fidelio (Vindobonae, 1805) porro evolvit. Carolus Maria de Weber romanticam operam Germanicam contra dominationem belli cantus instituit: Der Freischütz (Berolini, 1821), artificium ultra quod rerum natura patitur, suum praeclarum ingenium in eo monstrat. Alii conspicui melodramatum Germanicorum compositores illo tempore fuerunt Marschner, Schubert, Schumann, et Lortzing, sed artifex maximi momenti haud dubie fuit Wagner.
Wagner—compositor, poeta, scriptorque audax, turbulentus, controversus—novam, a Weber et Meyerbeer initio motus, notionem melodramatis ut sit artificium perfectum (Gesamtkunstwerk) gradatim evolvebat, mixturam musicae, poesis, picturae. In Tristan und Isolde (Monaci, 1865), Die Meistersinger von Nürnberg (Monaci, 1868), Der Ring des Nibelungen (Baruthi, 1876), et Parsifal (Baruthi, 1882), maturis dramatibus musicis, distinctionem abolevit ariae et recitatorii pro fluxione "sine sutura" melodiae ut videtur sine fine. Maxime auxit partes potestatemque orchestrae, ut texturas sonabiles multiplici rationum ducentium (leitmotiv) telá contexeret, re quidem perpetuo iteratá variatáque et cum dramatis personis et argumenti eventibus adsociatá; et ipse igitur acceptos musicae mores, sicut tonalitatem, iterum atque iterum in indagatione maioris significationis violabat. Etiam ad artem melodramaticam in suis artificiis novum prospectum philosophicum attulit, qui fabulas Germanicas Arthurianasque ferme ostendit. Ad extremum, auxilio ad aerarium pertinenti a Ludovico II rege Bavariae concesso, ipse Bayreuth Festspielhaus, theatrum Baruthi conditum, aedificavit, tam constitutum ut ibi solum sua artificia solum suo modo proprio umquam praeberentur.
Et quidem Wagner melodrama ita commutavit ut sua memoria multis compositoribus esset onus grave, et Ricardus Strauss autem notiones Wagnerianas accepit, tametsi eas in vias omnino duxit novas. Gloriam initio cepit cum Salome, articifio probroso (Dresdae, 1905), et Elektra, tragoedia obscuro (Dresdae, 1909), in quo extremas tonalitatis musicae regiones explorabat. Tum cursum convertens, suum celeberrimum successum perfecit, Der Rosenkavalier (Dresdae, 1911), ubi Mozart et valsae Vindobonenses momentum tam grave quam Wagner habent. Per longum vitae curriculum, Strauss corpus valde varium artificiorum melodramaticorum generabat, saepe ad libellos ab Hugo von Hofmannsthal poeta confecta, usque ad Capriccio (Monaci, 1942). Alii compositores insignes qui ad famam culturae Germanicae melodramata saeculo vicensimo ineunte contulerunt erant Zemlinsky, Hindemith, Curtius Weill, et Ferruccius Busoni (in Italia natus). Melodramaticae Arnoldi Schoenberg et successorum res novatae in parte de modernismo infra disseruntur.
Melodrama Francicum
Separata memoria Francica, invecta artificia Italica aemulans, est ab Ioanne Baptista Lully Italico apud aulam Regis Ludovici XIV condita. Lully, contra suum ortum externum, Regiam Musicae Academiam instituit, et omnino in publicam musicam Francicam ab anno 1672 dominatus est. Ipse et Philippus Quinault scriptor libellorum, initium cum melodramate Cadmus et Hermione facientes, tragoediam in musica excogitabant, genus quo musica saltationis et musica choralis summam dignitatem habebant. Operae Lullianae cantum recitatorium significantem vehementius dicebant, quod sonica linguae Francicae lineamenta comparabat. Saeculo duodevicensimo, gravissimus Lully successor erat Ioannes Philippus Rameau, qui quinque tragoedias in musica composuit, insuper etiam multa artificia in aliis generibus, sicut opera-balleta, omnibus ob orchestrationem sumptuosam audaciasque harmonias notabilibus. Rameau mortuo, Gluck Germanus adductus est ut sex artificia pro scaena Lutetiana annis fere 1760/1770 produceret; quae pondus Rameau monstrant, simpliciora autem reddita, dramati multum valentia. Eodem tempore, ante medium saeculum duodevicensimum, opéra comique, aliud genus melodramaticum, populo Francico gratum fiebat. Hoc genus pro singspiel Germanico valebat, ubi ariae cantatae diverbiumque dictum inter se alternabantur. Notabilia huius modi exempla a Monsigny, Philidor, et imprimis Grétry prolata sunt. Per aetatem revolutionariam, Méhul, Cherubini, et alii compositores qui Gluck secuti sunt, novam gravitatem ad genus adducebant, quod minime fuerat comicum. Alia res huius temporis fuit "opera propagandistica," quae prosperitatem revolutionariam acriter celebravit; exempli gratia, Le triomphe de la République ('Victoria Reipublicae', 1793) Francisci Iosephi Gossec.
Ante annum fere 1820, pondus Gluckianum in Francia gustatui cantus belli generis Italici concesserat, praecipue postquam Rossini Lutetiam migraverat, cuius Guillaume Tell melodrama grande condere adiuvit, novum genus, cuius celeberrimus auctor fuit Iacobus Meyerbeer, alius alienigena. Eius artificia, praecipue Les Huguenots, cantum virtuoso et extraordinarios effectus scaenicos vehementius dixit. Opéra comique, genus levius, felicissime monstratum est a Boïeldieu, Auber, Hérold, et Adam. Hoc in caelo, melodramata Hectoris Berlioz, in Francia nati, haud audiebantur: Les Troyens, epicum opus Berliozianum summo artificio factum et culmen memoriae Gluckianae, plenam perfunctionem accepit paene centum annos post scriptum.
Melodrama Anglicum
In Anglia, vernaculus operae antecessor fuit jig, postludium quod saeculo septimo decimo ludos scaenicos aliquando secutum est. Saepe controversum vel probosum, hoc jig plerumque in diverbio in musica ex carminibus popularibus conlocato consistebat. Jigs sic operas ballatas saeculi proximi exspectabant. Eodem tempore, ludi personati (Francice masques) Francicum aulam regiam obligatum habebant, splendidiore et cum scaena in speciem germanior quam ante. Enneco Jones factus est "quintessentialis" harum productionum designator, et hic mos scaenam Anglicam tria saecula dominaturus fuit. Ludi personati carmina et saltationes continebant. In Lovers Made Men, a Ben Jonson confecto (1617), "omnis ludus personatus modo Italico canebatur, modo recitatorio." Respublica Anglica theatra clausit, et ullam evolutionem obstruxit quae ad institutionem melodramatis Anglici naturaliter ducere posset. Anno autem 1656, Gulielmus Davenant Eques The Siege of Rhodes domi produxit; potestate purorum dramatum productorum non data, hoc artificium appellavit musicam recitatoriam (Anglice recitative music), et nonnulli compositores—Gulielmus Lawes, Henricus Cooke, Mathaeus Locke, Carolus Coleman, Georgius Hudson—dramatis partes in musica conlocaverunt. (Partitura autem est deperdita.) Ad hunc successum subsecuta sunt The Cruelty of the Spaniards in Peru (1658) et The History of Sir Francis Drake (1659), dramata quae Olivarius Cromwell ipse approbavit quia Hispaniam reprehendebant. Rege restituta, externi musici (praecipue Francici) regno accepti sunt. Anno 1675, Thomas Shadwell hemimelodrama Psyche ad scaenam Londini protulit, quod tragédie-ballet eiusdem nominis a Molière scriptum aemulatum est, cum intermedio musico a Ioanne Baptista Lully composito, Lutetiae anno 1671 productum. Davenant eodem anno The Tempest produxit, a Locke et Johnson compositum, primum ludi scaenici Shakespeare accommodatio. Circa 1683, Ioannes Blow Venus and Adonis composuit, primam operam vere Anglicam saepe putatam. . ..
Melodrama Russicum
Melodrama Russiam annis fere 1830/1840 a familiis theatricis lata est, quae melodrama Italicum perfunctae sunt, et hoc genus mox fuit oblectamentum magni momenti in Curia Imperiali Russica et inter optimates. Multi compositores externi, inter quos Balthasar Galuppi, Ioannes Paisiello, Iosephus Sarti, et Dominicus Cimarosa, Russiam ad componendas operas novas, plerumque in lingua Italiana, invitati sunt. Eodem tempore, nonnulli musici domestici, inter quos Maximus Berezovsky et Demetrius Bortniansky, peregre profecti sunt ut melodramata componere discerent. Primum melodrama Russice compositum fuit Tsefal i Prokris, a Francisco Araja compositore Italico (1755). Evolutio melodramatis lingua Russica a Basileus Pashkevich, Yevstigney Fomin, et Alexey Verstovsky compositoribus Russicis sustenta est.
Miglierina
Miglierina (Italiane: Miglierina) est oppidum Italiae et municipium, circiter 778 incolarum, in Regione Bruttio et in Provincia Catacensi situm. Incolae Miglierinenses appellantur.
Melodrama (musica)
Melodrama Russicum
Verus autem ortus operae Russicae in Vita pro Tsar (1836) et Ruslan et Lyudmila (1842), duabus operibus magnis Michaelis Glinka, coepit; post quem saeculo undevicensimo in Russia fuerunt novem melodramata summo artificio facta: Rusalka et Hospes lapideus Alexandri Dargomyžskij, Boris Godunov et Khovanshchina Modesti Musorgskij, Princeps Igor Alexandri Borodin, Eugenius Onegin et Regina Palarum Petri Čajkovskij, atque Virgo nivea et Sadko Nicolai Rimskij-Korsakov. Hae evolutiones et aliae trans spectrum artisticum fuerunt complementum auctus nationalismi Russici, partes Slavophilismi, motus generalis. . ..
Iulius Baptista
Iulius Baptista (Urbe Paulistana natus  Júlio Baptista die 1 Octobris 1981) est pedilusor Brasilianus. inter alia cum turmis FC Sevilla, Real Madrid lusit. Nunc ad gregem AS Roma pertinet sed etiam Turmae Nationalis Brasilianae lusor est.
Melodrama (musica)
Classificationes vocum
Cantores melodramatici et dramatis personae genere vocis classificantur, quae texturam (Italiane tessitura), agilitatem, potestatem, et tympanum vocum significat. Cantores mares ambitu vocis laxe classificari possunt ut bassus, bassus-baritonus, baritonus, tenor, et contratenor; cantores feminei ut contraltus, medio-supranus et supranus. Viri aliquando in ambitibus altioribus canunt, cum appellantur supranistas vel contratenores; harum vocum, solum contratenor in operis nunc auditur, interdum partes canentes primum pro castratis compositas (iuvenes exsecti ut ambitum altum adulti retinerent). Cantores porro classificantur genere vocis; exempli gratia, supranus describi possit supranus lyricus, coloratura, soubrette, spinto, et supranus dramaticus. Haec vocabula, quamquam laxae sint descriptiones, cantoris vocem cum dramatis personis consociant vocalibus cantoris proprietatibus aptissimis. Cuiusdam cantoris vox multo mutari potest per vitam, maturitatem vocis raro attinens ad decennium tertium, et aliquando ad mediam aetatem.
Miglierina
Municipia finitima
Amato, Marcellinara, San Pietro Apostolo, Serrastretta, Tiriolo.
Robinho
Robinho (natus  Robson de Souza in São Vicente  die 25 Ianuarii 1984) est pedilusor Brasilianus. inter alia cum turma Manchester City lusit. Nunc ad gregem FC Santos pertinet sed etiam Turmae Nationalis Brasilianae lusor est.
Praefectus praetorio
Praefectus praetorio dux cohortium Praetorianorum fuit, quae ab Augusto imperatore anno 27 a.C.n. instructae sunt, ut imperatorem ab inimicis defenderent. Ab anno 312 magistratus praefecti praetorio paulatim transformabatur (Vide infra).
Fasti
Praefecti praetorio semper ordine equestri nati erant, quod imperatores in senatores fidem non habebant, qui saepe sibi ipsi purpuram vindicabant cum validis militibus praeerant. Praeterea plerumque duo praefecti eodem tempore fuerunt.
Inter alios et hi praefecti praetorio fuerunt:
30 a.C.n. - 312
Praetorianae cohortes saepe de fortuna imperatorum decreverunt. Primo tempore anno 41 successorem Caligulae necati Claudium imperatorem fecerunt.
Antiquitas posterior
Iam Augusti Tetrarchiae proprios praefectos habuerant. Constantinus I post Licinium anno 324 victum et imperium in unius dicionem redactum praefectis imperium militare dempsit. Post mortem Constantini anno 337 tres filii heredes etiam tres in praefecturas imperium dividebant et hae praefecturae exstant:
Melodrama (musica)
Cantores celeberrimi
Melodramatis praesidium saeculo vicensimo diminutum est pro aliis artibus et mediis, sicut theatrum musicum, cinema, radio, televisio, disci, et media massiva. Technologia documentaria favorem populi iam sustinet Mariae Callas, Henrici Caruso, Marii Del Monaco, Franci Corelli, Kathleen Ferrier, Montserrat Caballé, Ioannae Sutherland, Birgit Nilsson, Nellie Melba, Rosae Ponselle, Beniamini Gigli, Jussi Björling, Theodori Chaliapin, "Trium Tenorum" (Luciani Pavarotti, Placidi Domingo, Iosephi Carreras), et aliorum cantorum.
Dioecesis Miletensis-Nicotriensis-Tropiensis
Dioecesis Miletensis-Nicotriensis-Tropiensis (Italiane: Diocesi di Mileto-Nicotera-Tropea) est sedes episcopalis Italiae Ecclesiae Catholicae Romanae, in Regione ecclesiastica Bruttii sita, suffraganaea Archidioecesis Rheginensis-Bovensis, cuius caput est Miletum, cum Nicotria (Nicotera) et Tropaea.
Dioecesi 132 paroeciae sunt.
Episcopus
Anno 2007 dioecesis a Episcopo S.E. Ludovico Renzo regitur.
Terra
Municipia dioecesis sunt 43 infra 50 Provinciae Vibonensis cum urbibus Mileti, Nicotriae (Nicoterae), Tropaeae, Vibonis Valentiae, Philadelphiae, Pitii et Soriani.
Historia
Dioecesis Nicotriensis saeculo VI erecta est; Dioecesis Tropiensis saeculo VII; Dioecesis Miletensis anno 1073; in plena unione die 30 Septembris 1986.
Elisabetha Wilson
Elisabetha Wilson vulgo Elizabeth Wilson (nata in Grand Rapids Michiganiae die 4 Aprilis 1921; mortua ad Novum Portum Connecticutae die 9 Maii 2015) fuit actrix Americana.
Baptipalea
Baptipalea (alia nomina: Baptipalla, Battipaglia; olim Castelluccium) (Italiane: Battipaglia) est Urbs Italiae et municipium, circiter 50 830 incolarum, in Regione Campania et in Provincia Salernitana situm. Urbani Baptipalenses appellantur.
Fractiones
Santa Lucia Inferiore.
Acroterium et Decelea
Acroterium et Decelea (Anglice Akrotiri and Dhekelia, Graece Ακρωτήρι και Δεκέλεια, Turcice Ağrotur ve Dikelya), solemne Areae sui iuris Acroterii et Deceleae (Sovereign Base Areas of Akrotiri and Dhekelia. Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων Ακρωτηρίου και Δεκέλιας, Egemen Üs Bölgeleri Ağrotur ve Dikelya) sunt territorium transmarinum Britannicum in insula Cypro situm, ubi praesidia Britannica sunt. Territorium a Britannis foedere anni 1960, a Britanniarum Regno, Graecia, Turcia, legatisque Graecocypriis et Turcocypriis retentum est; eodem foedere libertatem coloniam Britannicam Cyprum dedit. Acroterium et Decelea etiamnunc partes magnas agunt in consiliis militaribus et politicis Britanniarum Regni.
Formicarium
Formicarium est vivarium quod plerumque pro investigatione coloniarum formicarum et modorum quibus formicae se agunt designatur. Qui moribus formicarum studeant myrmecologi appellantur.
Stilus plumbatus
Stilus plumbatus  sive graphis (-idis f) est stilus plerumque ligneus, qui cor ex plumbagine factum habet, quo linea in charta describitur. Etsi stilus plumbatus nominatur, nihil plumbi continet, quia plumbago revera forma carbonii est. Saepe plumbagini lutum additur; quo maior luti proportio, eo durior stilus fit.
Formicarium
Formicarium hodiernum a Carolo Janet (1849–1932), entomologo et ingeniario Francico, excogitatum est. Eius designatio in Expositione Universali Lutetiae anno 1900 exhibita est.
Truna
Truna (Germanice: Traun) est flumen 153 chiliometrorum, qui a meridie veniens Lentiae in Austria Superiore in Danubium influit. Truna scaturit in Styria in sic dicto Totes Gebirge ("montes mortui") et aquas e maxima regionis Salzkammergut parte deducit. A Truna in orientem spectans usque ad Anisum Traunviertel patet.
Media aquae copia est 200 m³/s, quare in hoc flumine complures electrificinae aedificatae sunt.
Etymologia
Nomen Truna sive Druna, ut putatur, a verbo Celtico "druna" (Latine: "currens") tractum est. Quod nomen postea a Romanis receptum est.
Ormoiche
Ormoiche  est commune Francicum 72 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris Superioris in regione Libero Comitatu.
Pâncota
Historia
Oppidum Pâncota anno 1202/03 nomine "Villa Pankotha" primo in actis descriptum est, tum ad Regnum Hungaricum pertinuit. Anno 1216 hic Benedictini abbatiam condiderunt. Anno 1241, cum Mongoli Europam aggrederentur, castellum exstructum est. Anno 1475 Pâncota oppidum sublatum est. Post Pugnam Mohacsensem anno 1526 pugnatum pars Transsilvaniae principatus fiebat, qui a Imperio Ottomanico dependit. Ab anno 1699 Pâncota iterum pars Hunariae fuit. Annis 1756 et 1784 seditiones agricolarum regionem afflixerunt. Ab anno 1776 coloni Germanici hic sedes novas habebant. Anno 1918 Pâncota cum tota regione pars Romaniae factum est. Post Secundum bellum mundanum multi Germanici coacti vel sua sponte patriam reliquerunt et in Germaniam emigraverunt.
Incolae
Anno 2011 hic 7.398 homines vixerunt, inter eos 5.154 Dacoromani, 454 Hungarici, 729 Zingari atque 144 Germani vixerunt. .
Raimundus Robinson
Raimundus Robinson, praenominibus Arthur Napoleon Raymond, A. N. R. seu Ray Robinson appellatus (Tabaci in insula die 16 Decembris 1926 natus; ad Portum Hispaniae mortuus die 9 Aprilis 2014) fuit iuris consultus et politicus. Alumnus longinquus fuit universitatis Londiniensis, deinde alumnus collegii Sancti Ioannis apud Oxonienses. Primus minister insularum Trinitatis et Tabaci a die 18 Decembris 1986 ad 17 Decembris 1991, praeses autem a die 19 Martii 1997 usque ad 17 Martii 2003 meruit.
Ormenans
Ormenans  est commune Francicum 65 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris Superioris in regione Libero Comitatu.
Magisanum
Magisanum (Italiane: Magisano) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Catacensi situm.
Grafite
Grafite (natus Edinaldo Batista Libânio  Urbe Paulistana in regione urbana  Campo Limpo Paulista   die 2 Aprilis 1979) est pedilusor Brasilianus. Grafite inter alia cum turmis  FC São Paulo et Le Mans UC lusit. Nunc ad gregem VfL Wolfsburg pertinet sed etiam Turmae Nationalis Brasilianae lusor est.
Receptorium glucocorticoidorum
Receptoria glucocorticoidorum (RG) sunt receptoria quibus glucocorticoida ut cortisolum ligant, ita effectus provocantia. Distinguuntur receptorium glucocorticoidorum nucleare (RGn, iter "classicum") et receptorium glucocorticoidorum membranaceum (RGm, iter "non classicum").
RG nuclearia transscriptio (biologia) genorum gubernant. Reperiuntur receptoria haec pleraque in cellulis. De consuetudine in cytoplasmate invenitur, at cum glucocorticoido ligato in nucleo movetur.
RG membranacea extra cortisolum aliena glucorticoida exogena, ut dexamethasonum, ligant. Munus eorum est responsum rapidum contentione causa transmittendi.
Mia madre
Mia madre  (scilicet Latine mater mea) est pellicula a moderatore cinematographico Italico Ioanne Moretti anno 2015 edita. In pellicula quae moderatoris cinematographici vitae asperitates enarrat, hi histriones agunt:
Freneuse (Sequana Maritima)
Freneuse est commune Francicum 910 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Sociobiology: The New Synthesis
Sociobiology: The New Synthesis (1975; editio anniversaria 2000) est liber ab Eduardo O. Wilson prolata, biologo Americano qui myrmecologiam attendit, studium insectorum socialium, cuius disciplinae Wilson est peritissimus. Qui liber disceptationem sociobiologicam coepit, unam e magnis controversiis scientificis in biologia saeculi vicensimi partemque maioris disceptationis de psychologia evolutionaria et moderna biologiae evolutionariae synthesi. Wilson sociobiology, vocabulum Anglicum, favebat, mechinationes evolutionarias explicari conans quae mores sociales sicut beneficentia, hostilitas, et nutritionem iuvenum sustinet. Sociobiologia locum magni momenti intra disceptationem de natura contra nutritionem habet, a principio ducta quod dicit prosperam organismi rem gestam gradum per quem eius gena in proxima aetate repraesentantur exhibere.
Salonnes
Salonnes  est commune 172 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Firrel
Firrel est commune Saxoniae Inferioris et pars Circuli Lerensis est. Ab anno 1972 Firrel cum aliis communibus ad commune generale Hesel pertinet.
Historia
Anno 1762 Firrel colonia in palude condita est. Hoc tempore (1744 - 1806) haec regio ad Borussiam pertinuit. Firrel ab anno 1806 deinde ad Nederlandiam, annis 1810 ad 1813 ad Primum Imperium Francicum pertinuit. Ab anno 1815 Firrel Regno Hannoverano traditum est, quod anno 1866 a Borussia occupatum est. Anno 1865 hic communitas Baptistarum condita est. Ab anno 1885 Firrel ad circulum Lerensem pertinet et ab anno 1946 Saxoniam Inferiorem. Post Bellum Mundanum Secundum multi homines ex oriente Germaniae fugati in hac regione novam patriam invenerunt. Anno 1973 Firrel cum communibus Brinkum, Hesel, Holtland, Neukamperfehn atque Schwerinsdorf ad commune generale Hesel se coniunxit.
Segmina patatarum
Segmina patatarum sunt cuppedia e segmentis tenuibus patatarum frictarum facta, quibus, si in ergastulis conficiuntur, varii sapores addi solent.
Iscla (discretiva)
Iscla potest:
Dioecesis Altinensis
Dioecesis Altinensis fuit dioecesis cuius sedes Altinum erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.
Elano
Elano (Iracemápoli natus  Elano Radulphus Blumer  die 14 Iunii 1981) est pedilusor Brasilianus. inter alia cum turma Manchester City lusit. Nunc ad gregem Galatasaray Istanbul pertinet sed etiam Turmae Nationalis Brasilianae lusor est.
Observatorium civitatis Thuringiensis
Observatorium civitatis Thuringiensis (vulgo Thüringer Landessternwarte Tautenburg) est observatorium astronomicum in silva Tautenburgensi Thuringiae situm. Saepe secundo nomine, Observatorium Caroli Schwarzschild (Karl-Schwarzschild-Observatorium), appellatur ex astrophysico Carolus Schwarzschild (1873–1916).
Observatorium anno 1960 institutum Academiae Germanicae scientiarum Berolinensis prope vicum Tautenburg conditum est. Quod anno 1992 Thüringer Landessternwarte (TLS) Karl-Schwarzschild-Observatorium factum est, iure publico civitatis Thuringiensis rectum.
Saint-Quirin
Saint-Quirin  (Germanice  Sankt Quirin) est commune 807 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Oricourt
Oricourt  est commune Francicum 34 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris Superioris in regione Libero Comitatu.
Kléberson
Kléberson (natus  José Kléberson Pereira in Urai die 19 Iunii 1979) est pedilusor Brasilianus. inter alia cum turma Manchester United lusit. Nunc ad gregem Flamengo Rio di Janeiro pertinet sed etiam Turmae Nationalis Brasilianae lusor est.
La Frénaye
La Frénaye est commune Francicum 2'032 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Hormon corticotrophinum liberans
Hormon corticotrophinum liberans sive corticoliberinum, etiam factor liberans corticotrophini (Anglice CRF) est hormon et neuropeptidum, nuntius chemicus 41 aminoacidorum, de hypothalami nucleo paraventriculari liberatus. Nomen eius geni est CRH (imminutio Anglica, corticotropin-releasing hormone). Hormon pars axis hypothalamicae et pituitariae et adrenalis est, ita ut liberatio hormontis corticotrophinum liberantis stimulationem lobi anterioris hypophysis ad hormon adrenocorticotropinum (ACTH) liberandum perficit.
Hoc hormon est principalis responsi factor secundum contentionem animi et corporis.
Deminutio multitudinis hormontis in morbi Alzheimeriani patientibus, et aliorum morborum neurodegenerativorum observata est. Mutatio genetica, autosomalis recessiva, effectus multiplices et etiam fatales metabolismi, ut hypoglycaemia et hepatitidis exerceant. Proteinum hormon etiam de lymphocytis T et de placenta liberatur. In placenta hormon corticotrophinum liberans est indicator chemicus longitudinis gestationis ita tempus temporis partus gubernat, cum incremento celere initio partus.
Sacculus plasticus
Sacculus plasticus est saccus ex tenui, flexili plastica confectus, qui ad varias res continendum adhibetur. Ob causas ad protectionem naturae pertinentes usus sacculorum plasticorum in nonnullis nationibus et nationum partibus prohibitus est, ut puta in Mexico, Tanzania, California, Australia Australi.
Billa (grex ludorum follis volatilis)
Billa, vulgo plenius Billa Volley Team, est athleticus follis volatilis grex, Mediolani in Italia anno 2000 ad memoriam Andreae Brambillae conditus.
Historia
Die 14 Octobris 2000, Billa fuit cooptata Foederationi Italicae Follis Volatilis. Primos annos certamini Billae fuit 2000-2001; liga fuit FIPAV divisionis III marium, victum.
Billa est socius aliquorum ludi litterari in nona Mediolani regione:
Billa praebet scholis doctrinam follis volatilis pueris.
Hodie Billae sunt circiter 250 athletae.
Campus
Campus Vilfredus Fridericus Pareto, in viā Alexandro Litta Modignani 55, Mediolani, duas palaestras et duos campos pro folle volatile praebet, Billae domus est.
Billae alteri campi sunt:
Ornatus uniformis
Billae colores sunt flavus et caeruleus, ergo sunt ornati uniformes.
Ornatus est albus, cum flavae et caeruleae asperges. Ante est Erreae Billaeque logotypi et Manganini Vestis sponsor. Tergum est Planetae Cauponae sponsor.
Henricus Lacoste
Henricus Lacoste, sive vulgo Henry Lacoste, natus die 16 mensis Ianuarii anno 1885 in urbe Tornaci mortuusque die 28 mensis aprilis anno 1968 Bruxellis fuit architectus et archaeologus Belga.
Billa (grex ludorum follis volatilis)
Ornatus uniformis
Curtae bracae caerulae sunt, cum flavam lineam.
Henricus Lacoste
Multa aedificia construxit in Belgica: ecclesias, domos, aedificia publica magni momenti.
Billa (grex ludorum follis volatilis)
Clamor turmae
Billae praecipuus clamor est "oh, Billa".
Henricus Lacoste
Fuit etiam architecturae professor in Academia Regia Bellarum Artium Bruxellensis qui multos discupulos artem suam docuit.
Billa (grex ludorum follis volatilis)
Clamor turmae
Tamen clamoris variationes sunt in marium turmā, e.g. "oh, so" (latine: "sic") et "Majin Bu", Pilae Draconis persona.
Certamina
Tempore 2020/2021, Billa intererat certaminibus provinciae FIPAV:
Henricus Lacoste
Ut archaeologus indagationes incepit faciendas in urbe Syriae Apamea.
Frater erat medici poetaeque latini Edmundi Lacoste.
Saint-Médard (Mosella)
Saint-Médard  (Germanice  Sankt Medard) est commune 102 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Alvin Roth
Alvin Roth (Urbe Novo Eboraco die 18 Decembris 1951) est oeconomiae peritus Americanus. Anno 2012 Roth Praemium Nobelianum Oeconomiae una cum Americano Lloyd Shapley accepit.
Saint-Privat-la-Montagne
Saint-Privat-la-Montagne  (Germanice Sankt Privat) est commune 1538 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Intellegentia examinis
Intellegentia examinis est mores collectivi systematum non centralizatorum et a suis organizatorum, aut naturalium aut artificiosorum. Haec notio adhibetur in opere de intellegentia artificiosa. Quae locutio a Gerardo Beni et Jing Wang anno 1989 introducta est, in contextu cellularium systematum roboticorum.
Historia Atropatenae
Historia Atropatenae a tarda Aetate Lapidea coepit. Prima humanorum oppidorum indicia in Atropatenicis terris ante annum 10 000 inventa sunt, ad culturam Gurusaiensem (Atropatenice Quruçay) cavernae Azychicae spectantia. Palaeolithici Superioris et Aevi Aeris tardi culturae in cavernis Tagilaris, Damzhilii, Zaris, Sedimenti Yeriensis (Atropatenice Tağılar, Damcılı, Zar et Yataq-yeri proprie) et in necropolibus Leylatepense et Saraytepense testantur. Regio ab Achaemenidis qui Zoroastrismum propagaverunt circa 550 a.C.n. capta est, dum postea Alexandri Magni Imperii et eius successoris Seleucidarum Imperii pars facta est. Albani Caucasici, primi regionis autochthones, regnum sui iuris circa saeculum quartum a.C.n. instituerunt, cuius partes circa 95–67 a.C.n. a Tigrane Magno subiunctae sunt.
Anno 252 p.C.n., Sassanidae eam civitatem vassalam fecerunt, dum rex Urnayr rite Christianismum civitatis religionem saeculo quarto p.C.n. ascivit. Quamquam multae a Sassanidis et Byzantinis occupationes, Albania Caucasia ut entitas in regione usque ad saeculum nonum mansit. Hodiernae Atropatenae territorium adumbratim antiqui regni istic respondet. Islamicus Caliphatus Ommiadicus ambos, Sassanidas et Byzantinos e regione expulsit, et Albaniam Caucasiam civitatem vassalam fecit, Christiano renisu, a principe Zhavansiro (Atropatenice Cavanşir) ducto, suppresso anno 667. Potentiae vacuum a Caliphatu Abbasidico relictum a numerosis dynastiis ut Sallaridis, Sadzidis, Saddadidis, Ravadidis, et Buyidis impletum est. Ineunte saeculo undecimo, terra ab undis Turcarum Oguzarum tribuum ex Media Asia gradatim capta est. Harum Turcicarum dynastiarum prima Gaznavidae fuit, qui regionem hodie dictam Atropatenen circa 1300 dominaverunt.
Subsequentes Imperii Selgiukidarum possessiones ab atabegis sive eldiguzidis (Atropatenice Eldənizlər) in regione rectae sunt, qui, quamquam technice Selgiukidarum sultanorum vassali, aliquando de facto illorum ipsorum rectores erant. Regentibus Turcis Selgiukidis, poetae loci ut Nizami et Chaganius Sirvaniensis (Atropatenice Nizami Gəncəvi et Xaqani Şirvani respective) florescentes litteras Persicas in hodiernae Atropatenae terra civerunt. Proxima rectoria Ǧalāyiridarum civitas vitam brevis fuit et sub Tamerlanis vel Timur occupationibus cecidit. Domus Sirvansarum civitas vassala Timuridarum Imperii facta est et id ad bellum contra Ordae Aureae rectorem Tochtamysum (Mogolice Тохтамыш) iuvabat. Tamerlane autem mortuo, duae civitates liberae adversariaeque coortae sunt: Melanomelia et Leucomelia (Atropatenice Qaraqoyunlu et Ağqoyunlu proprie). Sirvansae rediverunt, magnum autonomiae gradum ut locales rectores et vassali ex anno 861 ad annum 1539 servantes. Per Safavidarum insectationem, ultima dynastia Siiticum Islamismum antea Sunniticis autochthonibus imposuit dum contra Sunniticum Imperium Ottomanicum proeliabantur.
Post Safavidas, regio ab Iranicis Afsaridarum et Zandicis dynastiis et breviter a Quadzaris (Persice سلسله زندیه, سلسله افشار et سلسله قاجاریه respective) recta est. Nihilominus, dum nominaliter sub Persica dominatione de facto liberi chanatus in area ortus est, imprimis post domum Zandicam conlapsam et in Quadzarica aera ineunte. In constantibus bellis involuti, hi chanatus postremo ad Imperio Russico anno 1813 incorporati sunt, post duo Russico-Persica Bella. Secundum Foedus Turcmensayense (Atropatenice ترکمنچای مقاولهسی), Imperium Persicum Russicam suverenitatem super Chanatum Erevani, Chanatum Naxuanae, et Chanatum Talysicum (Russice Талышское ханство) residuum agnovit.
Post Imperii Russici conlapsum per primum bellum mundanum, Atropatene iuxta cum Armenia et Georgia vitam brevis Rei Publicae Foederativae Democraticae Transcaucasicae pars facta est. Re publica dissoluta Maio anni 1918, Atropatene se sui iuris ut Res Publica Democratica Atropatenica enuntiavit. Res Publica Democratica Atropatenica prima democratica res publica parlamentaria in Musulmano mundo fuit, sed solum viginti tres menses duravit, donec Bolscevisticus Decimus Exercitus Ruber eam Aprili mense anni 1920 ingressus esset, Rem Publicam Sovieticam Socialisticam Atropatenicam die 28 Aprilis anni 1920 condens. Anno 1922, Atropatene Transcaucasicae Socialisticae Foederativae Sovieticae Rei Publicae pars facta est, quae constituens nove conditae Unionis Sovieticae socia facta est. Anno 1936, Transcaucasica Socialistica Foederativa Sovietica Res Publica dissoluta est, et Res Publica Sovietica Socialistica Atropatenae constituentium Unionis Sovieticae sociarum civitatum una facta est. Per secundum bellum mundanum, Atropatenae Unioni Sovieticae petrolei multum in Acie Orientali suppeditavit dum 600 000 Atropatenici contra Germaniam Nazisticam (Theodisce Operation Edelweiß) pugnaverunt. Operatio Leontopodii Alpini a Theodisca Vi Defensionis (Theodisce Wehrmacht) gesta Bacuae conlineavit propter eius pondus ut energatica (petrolei) dynamon Unionis Rerum Publicarum Sovieticarum Socialisticarum.
Onay
Onay  est commune Francicum 73 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris Superioris in regione Libero Comitatu.
Historia Atropatenae
Secundum Glasnosticam politiam, a Michaele Gorbačëv initiatam, civiles seditiones et ethnici conflictus in variis Unionis Sovieticae regionibus orti sunt, inclusa Carabachia Superiori sive Orchistēna (Atropatenice Dağlıq Qarabağ), Rei Publicae Sovieticae Socialisticae Atropatenicae regione. In Atropatene tumultus, Moscuensi indifferentiae iam calefacti conflictus respondentes, libertatis secessionisque appellationes civerunt, quae in Ianuarii Nigri (Atropatenice Qara Yanvar) eventibus deinde "culminaverunt." Interea, Ayazus Mütallibov Factionis Communisticae Atropatenicae primus secretarius nominatus est. Postea, anno 1990, Rei Publicae Sovieticae Socialisticae Atropatenicae Consilium Supremum verba "Publica Sovietica" e titulo sustulit; Declarationem Suverenitatis Rei Publicae Atropatenicae adoptavit et modificatum Rei Publicae Democraticae Atropatenicae vexillum ut vexillum proprium redintegravit. Die 8 Septembris anni 1991, Ayazus Mütallibov in comitiis per totam rempublicam praeses electus est in quibus unus candidatus praesidentiam petens fuit.
Die 18 Octobris 1991, Consilium Supremum Atropatenicum Declarationem Libertatis sanxit, quae populo ad suffragia vocato mense Decembri anni 1991 adfirmata est, Unione Sovietica rite dissoluta. Primi libertatis anni Bello Carabachiae Superioris cum vicina Armenia obumbrati sunt. Bello anno 1994 composito, Atropatene 16 centesimas suae terrae, etiam Carabachiae Superioris sive Orchistēnēs ipsius, dominationem amisit. Quattuor Concilii Salutis Consociationis Nationum resolutiones (822, 853, 874, et 884) "ex occupatis Rei Publicae Atropatenicae areis occupantium virum recessui" advocaverunt. Anno 1993, democratice electus praeses Abylfazus Elçibay a militari seditione a chiliarcho Surato Huseynov ducta amotus est, quod ut antiquus Rei Publicae Sovieticae Socialisticae Atropatenicae dux Haydar Aliyev potentiam consequeretur fecit. Anno 1994, Suratus Huseynov, tunc primus minister, aliam subitaneam conversionem rerum contra Haydarem Aliyev temptavit sed Suratus Huseynov de proditione accusatus in custodiam datus est. Anno 1995, alius conversionis subitaneae a vigilum militum imperatore Rousano Dazvadov conatus contra Haydarem Aliyev vitatus est, quod Rousani Dzavadov caedem et Atropatenicos vigiles milites dissolutionem intulit.
Haydar Aliyev, quamquam per suum praesidatum in deminuenda civitatis vacuitate laborali, in frenandis scelestis circulis, in statuendis fundamentalibus liberae civitatis institutis, et in afferendis pace, stabilitate, ponderisque externa conlocatione pecuniaria successit, civitas divulgata gubernantis grapheocratiae corruptione polluta est. Mense Octobri anni 1998, ipse secundo mandato denuo electus est. Contempta multo ameliorata oeconomia, praesertim cum Camporum Petroliferorum Azeri-Chirag-Guneshli et Sachi Denizi usurpatione, Aliyevianus praesidatus impopularis propter comitialem fraudem, late diseminatam corruptionem et sui autocratici regiminis obiectionem factus est. Eadem acerba reprobatio antiqui Primi Ministri Atropatenici Ilhami Aliyev comitia secuta est qui secundus Novae Factionis Atropatenicae dux fuit, suo patre Haydare Aliyev mortuo.
Pedemontium Alipharum
Pedemontium Allifarum sive Pedemontium (alia nomina:  Pedemontium Allifarum, Pedae de Monte, Fanum Sancti Salvatoris de Pedemontio ) (Italiane: Piedimonte Matese) est Urbs Italiae et municipium circiter 11 380 incolarum, in Regione Campania, in Provincia Casertana et in Liburia historica ac geographica terra situm. Urbani Pedemontani appellantur.
Saint-Louis-lès-Bitche
Saint-Louis-lès-Bitche  (Germanice Münzthal-St.Louis) est commune 539 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Raphael Cadenas
Raphael Cadenas (natus Barquisimeto, die 8 Aprilis 1930) poeta venetiolanus est. Multos annos lector in Universitate Centrali Venetiolae fuit. Praemium nationale literaturae consideratum est (1985). Praemium literaturae Guadalajarae in Mexico anno 2009 et praemium García Lorca anno 2015 sumpsit. Anno 2022 praemium Cervantes accepit.
Vita
Raphael Cadenas die 8 Aprilis 1930 in Barquisimeto natum est. Anno 1948 liber primer suus cum prologo scriptoris Salvatoris Garmendia in urbe sua impressus est.
Michael Bastos
Michael Bastos (natus Edinaldo Batista Libânio  in Pelotas  die 2 Augusti 1983) est pedilusor Brasilianus. Michael Bastos inter alia cum turma OSC Lille  lusit. Nunc ad gregem Olympique Lyon  pertinet sed etiam Turmae Nationalis Brasilianae lusor est.
Petrus Duhem
Petrus Duhem (vulg. Pierre Maurice Marie Duhem) natus Lutetia Parisiorum die 10 mensis junii 1861, mortuus in Cabrespine die 14 mensis septembris 1916 physicus, philosophus et rerum gestarum scriptor scientiae fuit. Alma mater suum Schola Normalis Superior (Lutetia) fuit. Thermodynamicam et applicationem thermodynamicae chemiae studiit. Formulas Gibbisana-Duhemiana (anglice: Gibbs-Duhem formula) et Duhemiana-Margulesiana (anglice: Duhem-Margules formula) inveniit. Etiam rerum gestarum mechanicae Medii aevii (exempli gratia labores Ioannii Buridani) scripsit. Ab Anno 1887 ad annum 1893 magister physicae in Universitate Insulensis erat, postea in Universitate Redonensis. Ab anno 1895, professor physicae theoricae apud Universitatem Burdigalensis fuit.
Fréauville
Fréauville est commune Francicum 132 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Suite française (pellicula)
Suite française est pellicula a moderatore cinematographico Britannico Saul Dibb ducta secundum fabulam eiusdem tituli ab scriptrice Francica Iudaica Irene Némirovsky scriptam (vide Suite française), et anno 2015 edita. In pellicula cuius res gestae inter Secundum bellum mundanum agunt, hi histriones agunt:
Castrum Mariliani Arcorum
Castrum Mariliani Arcorum (alia nomina: Marilianellum) (Italiane: Mariglianella) est oppidum Italiae et municipium, circiter 7 470 incolarum, in Regione Campania et in Urbe metropolitana Neapolitana situm. Incolae Castrumarilianenses appellantur.
Fractiones
Masseria Castellana.
Municipia finitima
Brusciano, Marigliano, Somma Vesuviana.
Maurus Vieira
Maurus Vieira, vulgo plene Mauro Luiz Iecker Vieira (in urbe Fluminensi die 15 Februarii 1951 natus) est legatus et politicus Brasiliae.
Oiselay-et-Grachaux
Oiselay-et-Grachaux  est commune Francicum 397 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris Superioris in regione Libero Comitatu.
Maurus Vieira
Alumnus est universitatis Foederalis Fluminensis et instituti Rio Branco Brasiliopolitani.
Minister a rebus externis meruit, praeside Dilma Rousseff, a die 1 Ianuarii 2015 usque ad 12 Maii 2016. Lula da Silva anno 2022 nuper praeses electus, Maurum Vieira in officium ministri rerum externarum reconduci statuit.
Saint-Louis (Mosella)
Saint-Louis  (Germanice Sankt Ludwig bei Pfalzburg) est commune 698 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Marcedusia
Marcedusia (Italiane: Marcedusa; Albanice: Marçëdhuza) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Bruttio et in Provincia Catacensi situm.
Arberesca gens
Marcedusia Civitas Arberesca in Bruttio regione est; hodie culturam, linguam, mores et ceteras ethnologicas res permanent.
6256 Canova
6256 , olim designationibus 4063 P-L et 1981 EH44 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est. Origo nominis est apud honorem Antonii Canova.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6256 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Oppenans
Oppenans  est commune Francicum 54 incolarum (anno 2010) praefecturae Araris Superioris in regione Libero Comitatu.
Foucart
Foucart est commune Francicum 352 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
4237 Raushenbakh
4237 , olim designationibus 1979 SD4, 1966 RF, 1975 TR5, 1975 VR7, 1984 YC4, et 1988 VL4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Nicolao Stepanovich Chernykh, astronomo apud Observatorium Astrophysicum Crimaeae versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4237 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Trogoniformes
Trogoniformes sunt ordo avium, cui est una familia, Trogonidae. Familiae vicissim sunt quadraginta sex species in septem genera digestae. Fossilia Trogoniformium ex Eocaeno ineunte abhinc annorum 49 milliones descripta sunt, quae in basali ordinis Coraciiformium radiatione implicantur, vel artissime cum coliidis et strigiformibus fortasse sunt. Ordinis nomen, a Graeco trogon 'arrodendo' deductum, quod hae aves foramina in arboribus ad nidificandum arrodunt attingit.
Trogoniformes in silvis tropicis per orbem terrarum habitant. Maxima biodiversitas in neotropicis invenitur, ubi viginti quattuor species in quattuor genera digestae fiunt. Generi Apalodermae sunt solae species Africanae. Genera Harpactes et Apalharpactes, duodecim species comprehendentia, in Asia Meridio-Orientali inveniuntur.
Franqueville-Saint-Pierre
Franqueville-Saint-Pierre est commune Francicum 6'119 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Trogoniformes
Insectis et fructibus vescuntur, ac forma eorum rostrorum et infirmitas eorum crurum diaetam habitusque arboreales indicant. Rapide volare possunt, sed magna spatia transeunt invite. Migrare plerumque non solent, quamquam nonnullae species parvis regionibus utuntur. Earum pennae sunt molles, saepe clarissime coloratae, pennis marum pennarum feminarum dissimilibus. Solum animal sunt digitis heterodactylibus praeditis. In foraminibus in arboribus vel nidis isopterorum nidificant, ubi a duo ad quattuor ova alba vel pallida tanta pariunt.
6257 Thorvaldsen
6257 , olim designationibus 4098 T-1, 1969 TH2, 1978 ES5, et 1989 GB7 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6257 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Saint-Jure
Saint-Jure  est commune 312 incolarum (anno 2008) praefecturae Mosellae in Franciae orientalis regione Lotharingia.
Dioecesis Caprulana
Dioecesis Caprulana fuit dioecesis cuius sedes Caprulae erat. Hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae est.
Luisão
Luisão (natus  Ânderson Luís da Silva  in Amparo die 13 Februarii 1981) est pedilusor Brasilianus. Luisão inter alia cum turma Cruzeiro Belo Horizonte lusit. Nunc ad gregem SL Benfica pertinet sed etiam Turmae Nationalis Brasilianae lusor est.
Dioecesis Caprulana
Episcopus titularis
Anno 1995 dioecesis a Archiepiscopo titulare S.E. Iulio Janusz regitur.