cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imperium Accadicum
Accadii erant gens semitica, qui ab saeculo XXXI a.C.n. terras in Mesopotamia sitas incolebant, prope Kiš. Qua in urbe septingentis annis post Sargon, qui humili origine natus minister regis fuerat, seditionem fecisse, regem expulisse, dominationem corripuisse dicitur. Caput sui regni urbem Accad esse statuit, cuius situs hodie ignotus est. Paulo post Sargon expugnavit urbes Sumerias, quae ob bella a rege Lugalzagesi gesta debiliores erant. Ita Sargon primo Orchoën obsedit et regem ipsum Lugalzagesi cepit, qui in catenis ductus est ad templum Illino in urbe Nippur dicatum. Quo facto cepit Ur, Lagaš, et Umma. Sumer devicta, Sargon incursiones fecit in Elamitas in Montes Zagros et Syricas urbes Eblam et Mari Amoritarum invasit. Naram-Sin, nepos et successor Sargonis, putatus est maximus rex Accadiorum, qui subiugaverit terras ad Mediterraneum Mare iacentes. Ubi primum imperium hanc in magnitudinem extensum est, urbes antiquae regionis Sumer, quae tot annos liberae esse consuetae erant, novis rebus studere inceperunt. Quam ob rem reges, qui Naram-Sin successerunt, nihil aliud fecerunt, nisi seditiones opprimere conati sunt. Perpaucis annis post, saeculo XXII a.C.n. ineunte, Elamitae atque Guti bellum intulerunt Accadiis et imperium Sargonidarum perverterunt.
Msta
Msta (Russice Мста) est flumen in regionibus Tueriensi et Novogardiensi Russiae. E Mstino lacus prope Vysznievolocum urbem incipit, circiter 445 chiliometra patet et in Ilmenum lacum effunditur. Per silvam in maxima parte longitudinis aquas fert. Boroviči urbs ad Mstam flumen stat, ubi et cataractae in Msta sitae sunt. Ab antiquitate Msta pars itineris navium a Volga ad mare Balticum erat; nam tractus navium e Tuertza Volgae confluente in Tsnam flumen agebat, quae in Mstino lacum effinditur.
Casale Maurani
Casale Maurani (alia nomina: Casalis Maurani, Casale Morani, Casalis Morani) (Italiane: Casalmorano) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 650 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Cremonensi situm. Incolae Casalemauranenses appellantur.
Municipia finitima
Annicco, Azzanello, Casalbuttano ed Uniti, Castelvisconti, Genivolta, Paderno Ponchielli, Soresina.
Marcus Tullius Tanaka
Marcus Tullius Tanaka (Iaponice 田中 マルクス闘莉王 Tanaka Marukusu Tūriō magis notus simpliciter ut Tulio, Urbe Paulistana die 24 Aprilis 1981) est athleta Iaponicus oriundus e Brasilia et clarus pedilusor. Marcus Tullius Tanaka inter alia cum turmis Mito HollyHock et  Urawa Red Diamonds lusit. Nunc ad gregem Nagoya Grampus pertinet sed etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponicae lusor est.
Eiji Kawashima
Eiji Kawashima (Iaponice 川島永嗣 natus in Saitama die 20 Martii 1983) est athleta Iaponicus et clarus pedilusor. Eiji Kawashima inter alia cum turmis Omiya Ardija et Nagoya Grampus Eight lusit. Nunc ad gregem Kawasaki Frontale pertinet sed etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponicae lusor est.
Minimalismus
Minimalismus artis oculorum directio fuit, quae post annum 1960 praesertim in Anglia et Civitatibus Foederatis Americae vigebat. Eius propagatores diligebant res reducere.
Argumenta
Post Abstractum sic dictum expressionismum in opinionibus creatorum situm (i.e. tamquam "subiectiva ars"), complures artifices haud iugiter neque inter se dependentes cernebant formas simpliciores geometricas plus valere. Talis formarum lingua in serie res iterum atque iterum monstrat. Quo facto non modo proferatur artificii bonitas sensibus et singulis personis expers, sed etiam eius mathematicus character. Fit renutiatio illusionum, metaphorarum, signorum ad id assequendum. Pura imago Minimalismi aequa sit ac vacuum obiectivum mathematice productum.
Filum dentarium
Filum dentarium est filum, quo intervalla dentium et gingivae a placa dentium et frustis purgantur. Olim e serico confecta sunt, nuper e nylonio et aliis materiis artificiosis.
Yūji Nakazawa
Yūji Nakazawa (Iaponice: 中澤 佑二 Nakazawa Yūji, natus in Saitama die 25 Februarii 1978) est athleta Iaponicus et clarus pedilusor. Takayuki Morimoto inter alia cum turmis América et Tokyo Verdy lusit. Nunc ad gregem Yokohama F. Marinos pertinet sed etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponicae lusor est.
Psalmus 68
Psalmus 68 (enumeratione Graeca psalmus 67 dictus) libri Psalmorum verbis "Exsurgat Deus" incipit; etiam habet superscriptionem: "Magistro chori. David. PSALMUS. Canticum" (sic in Nova Vulgata). In hoc psalmo psalmista Deum laudat eique gratias agit.
Ioannes Calvinus, theologiae Reformationis fautor, sic argumentum psalmi descripsit: Duae sunt huius Psalmi partes: primo enim suam probitatem asserit David contra hostium calumnias. Ubi vero conquestus est, indigne se perpeti graves iniurias ab hostibus, nec minus fraudibus et insidiis quam crudelitate eorum se oppugnari: provocat tandem ad Dei iudicium, illisque exitium precatur quale meriti sunt.
Ludi Salzmann
Ludi Salzmann (Theodisce: Salzmannschule) gymnasium venerabile sunt ad discipulos egregios praesertim in linguis extraneis erudiendos Gualtherihusae in Germania situm. Instituta similia inveniuntur Naumburgi in Saxonia-Anhaltio (Landesschule Pforta), Gamundiae (Landesgymnasium für Hochbegabte Schwäbisch Gmünd), Geisenheim in Hassia (Internatsschule Schloß Hansenberg) et Misniae (Landesgymnasium St. Afra).
De schola condenda
Ludi erecti sunt anno 1784 a theologo Christiano Gotthilf Salzmann, ut infantes sibi multi bene instruerentur necnon novae methodi eruditionis in illis probarentur. Argumenta educatoria inusitata huc praebuerunt e.g. Ioannes Locke, Ioannes Iacobus Russavius, Ioannes Bernardus Basedow. Basedow Dessaviae recenter institutum novum Philanthropini fundaverat. Rector alter filius Carolus Salzmann, rector autem tertius ex anno 1847 nepos Ioannes Gulielmus Ausfeld creati sunt.
Ideae educatoriae secundum naturam et rationalismum efficiebantur, ubi praxis et studiosorum ipsorum incepta maioris momenti essent. Linguae vernaculae modernae quoque plus docebantur quam alibi. Momenti gravissimi autem res athleticae erant, quibus colendis ante omnes Ioannes Christophorus Fredericus Gutsmuths operam dabat. Iste homo athleticam modernam atque artem gymnicam in scholas introduxisse dicitur. Ad meridiem vici Schnepfenthal area disportuum antiquissima invenitur quae exemplo in multis scholis fuisse fertur. Instrumenta athletica nostris diebus visibilia reconstructa sunt, ut patet. Inest casae ad introitum principalem museum historiam educatoriam afferens splendidum in modum.
Historicus conspectus
Differt ab aliis scholis reformatoriis pristinis quod institutum ad Schnepfenthal et nunc munere fungitur. Ecce res historicae mentionis maxime dignae:
6580 Philbland
6580 , olim designatione 1981 EW21 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Observatorium Siding Spring versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6580 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Champs-sur-Yonne
Champs-sur-Yonne est commune Francicum 1'586 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Eecke
Eecke (Nederlandice Eke ) est commune 1160 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Kecap
Kecap (vocabulum Malaicum et Indonesium, origine Sinicum) est liquamen sicut in insulis Asiae austro-orientalis parari solet. Sub hoc nomine compehenduntur kecap ikan vel liquamen e piscibus; kecap manis vel soia densa et dulcis; kecap asin vel soia levis et salsa.
Saint-Pierre-Bénouville
Saint-Pierre-Bénouville est commune Francicum 345 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Kecap
Kecap Indonesium, praecipue kecap manis, sicut ius vel conditura in fercula coquenda adhibetur, quae hac ratione nomine kecap appellantur, exemplorum gratia babi kecap de carne porcina, ayam kecap de pullina. Kecap manis in embammatibus saepe usitantur.
Mandricardus
Mandricardus (Italiane Mandricardo) est persona in Orlando furioso, carmine epico a Ludovico Ariosto scriptore Italico composito.
Biographia
Rex saracenus Tartarorum, imperator Mongoliae et filius Agricanis regis est. Pater suus Agricanus (Italiane Agricane) principalis operis Matthaei Mariae Boiardi Orlando innamorato antagonista fuit. Mandricardus socius Agramantis regis Maurorum est, qui Europam invasit quia Carolus Magnus patruum suum Troianum interfecerat. Ille Doralici, filia regis Granatae et sponsa ducis Saraceni Rodomontis, amore captus est (Liber XIV) et eam rapit. Doralices rege Tartarorum amore capta est et illa Mandricardum Rodomonti praefert. Mandricardus contra Rodomontem et contra Rolandum (Liber XXIII) pugnat. Mandricardus in proelio Zerbinum (Liber XIV) principem Scotiae vincit et occidit, sed post in proelio moritur, a milite Rogerio occisus (Liber XXX).
Alteia
Alteia (Francogallice: Authie) est flumen Franciae quod in Coigneux oritur, Septentrionem et Fretum Picardiamque regiones rigat et post praefecturas Fretum Calisii et Samaram praeterlapsum esse ostium urbes Conchil-le-Temple et Quend inter invenit et in Manicam influit.
Rivi qui in Alteiam influunt
A monte ad vallem :
Loci ad Alteiam
A monte ad vallem :
4475 Voitkevich
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 4475 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Godofredus Henselius
Godofredus (vulgo Gottfried) Henselius (1687–1765) fuit linguista, cartographus, et presbyter Germanicus, qui de linguistica comparativa, tum philologia appellata, scripsit. Munus rectoris Hirschbergi (Jelenia Góra) in oppido Silesiae Inferioris sustinebat. Synopsi Universae Philologiae innotuit, libro qui omnes orbis terrarum linguas tum notas offerre cogitabat, cum systematibus scribendi propriis.
Yoshikatsu Kawaguchi
Yoshikatsu Kawaguchi (Iaponice natus in Fuji die 15 Augusti 1975) est athleta Iaponicus et clarus pedilusor. Yoshikatsu Kawaguchi inter alia cum turmis FC Portsmouth et FC Nordsjælland lusit. Nunc ad gregem Júbilo Iwata pertinet sed etiam Turmae Pediludicae Nationalis Iaponicae lusor est.
Champvallon
Champvallon est commune Francicum 579 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Cucurbita pepo
Cucurbita pepo (binomen a Linnaeo anno 1753 statutum) est species plantarum florentium familiae Cucurbitacearum hominibus perutilis, latissime culta, cultivarietatibus permultis. Species primum domesticata est abhinc annorum circiter 10 000 in Mexico meridiano. Indicia huius culturae usque adhuc antiquissima in spelunca Guilá Naquitz reperta sunt.
Variae (Cassiodorus)
Variae vel secundum Mommsen Epistulae Theodoricanae variae est opus in libris duodecim, compilatio epistularum atque leges et formulae, quas Cassiodorus scripsit et compilavit anno 537 pro regibus Ostrogothorum Theoderico Magno et Athalarico.
Vandenesse-en-Auxois
Vandenesse-en-Auxois est commune Francicum 279 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Vannaire
Vannaire est commune Francicum 64 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Index communium praefecturae Montis Celtorum
Hic est index communium Montis Celtorum praefecturae Francicae.
Chamvres
Chamvres (Chamberium) est commune Francicum 679 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Dioscorea trifida
Dioscorea trifida (binomen a Linnaeo filio anno 1782 statutum) est species plantarum florentium scandentium familiae Dioscoreacearum, in borealibus Americae Australis partibus sponte crescens ibique et in insulis Caribicis culta. Hominibus utilis est propter tubera comestibilia.
6581 Sobers
6581 , olim designationibus 1981 SO et 1990 EL5 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Antonio Mrkos, astronomo apud Observatorium Kleť versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6581 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Éclaibes
Éclaibes est commune 296 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Écuélin
Écuélin est commune 110 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Scriptura Aegyptia Demotica
Scriptura Aegyptia Demotica, est systema scribendi antiquum et Aegyptium, quod in usu erat a saeculo fere septimo medio a.C.n. usque ad quintum medium p.C.n., praesertim ad linguam vulgarem—id est contemporaneum—litteris tradendam. In principio usus praecipuus erat epistolis documentis et rebus remissis—rebus gravioribus litteris hieroglyphicis potius traditis—sed in tempus adhibita est ad fere omnes usus.
Nomen
Nomen huius scribendi genus, lingua ipsa Aegyptia, est sẖ n šˁ.t, quod "scriptura epistolae" vel "documenti" significat. Apud veteres classicos varia nomina invenimus: litteras Demoticas, litteras Enchorias, seu litteras epistolographicas —quae ultima designatio verbatim fere reddit nomen Aegyptium verum supradictum.
"Demoticam" cum Aegyptologi dicant, eo nomine sibi volunt vel Scripturam Demoticam, vel Linguam Aegyptiam Demoticam. Hi sensus utrique cum altero saepe confunduntur, neque ab ipsis doctis semper distinguuntur.
Historia
Scriptura Demotica a litteris hieraticis saeculo septimo medio a.C.n., Aegypto Inferiore fiebat. Eo tempore Aegyptus superior utebatur potius Hieratica Abnormi, sed Aegypto denuo sub Psammeticho I coniuncta Demotica scriptura eam evincebat, et denique sub Amase ad usum administratorium et legalem adoptata est.
Ab eo tempore usque ad mortem scripturae Demoticae sunt plus mille annis. Sed harum litterarum vita facillime in partes tres dividitur:
Demotica pristina fere ad documenta et similia adhibita est. Demotica Media usus latiores adepta est, praesertim ad opera litteraria scribenda. Ab altera parte, opus erat eo tempore documenta Demotica indice Graeco adnotare. Denique in aetate Demoticae Serotinae, Romani pro publicis documentis linguam Graecam (Latinamve) tantum accipiebant, et usus scripturae Demoticae magis magisque diminutus est. Sed multi textus litterarii nihilominus in manuscriptis Romanis tantum inveniuntur, necnon opera medica magicave. Ultima inscriptio nobis nota in templo Philensi invenitur, cum die expresse notato 2 Decembris 452 p.C.n.:
Systema
Cum hieroglyphicis litteris liceat vel a summo deorsum, vel a dextro sinistrorsum, vel a sinistro dextrorsum scribi, Demoticae litterae semper a dextro sinistrorsum scribuntur,
Quod ad ipsa signa attinet, scriptura Demotica tam longe ab Hieroglyphica distat ut difficile (et malum consilium) sit textus ex illa systemate in hoc transcribere—in qua re omnino a scriptura Hieratica distat. Similitudines autem sunt multae: tamquam scriptura Hieroglyphica, Demotica litteras phoneticas cum signis logographicis idiographicisque coniungit. Notae sunt unius phonematis, duorum plurumve, totius verbi, et denique sensum generalem determinantes. Sed quia adeo ad usum manualem adaptata est, signa difficilima sunt decretu. Characteres sunt plurimi, neque eorum numerus constat. Praeterea, characteres saepissime multifarie legi possunt. E.g. nota quaedam a nonnullis doctis "ta-na" dicta hasce, inter alia, interpretationes habere potest:
Item, sicuti litterae Hieroglyphicae, notae Demoticae pleraeque consonantes indicant. Sed saepius hieroglyphicis consonantes ad exprimendas vocales adhibentur. Praeterea, scriptura Demotica novum signum adit ad repraesentandum phonema /e/.
Inter consonantes nonnullae novae, nempe l, h̭, ṱ, adduntur, una, nempe d, omnino tollitur. Multa phonemata, cum notis distingui possint, saepe et magis in annos sine cura confunduntur.
De novis litteris haec dici possunt:
Systemata sunt multa quibus usi aegyptologi scripturam Demoticam transcribunt, generatim secundum nationem optata. Quae hodie in usu latissimo sunt, saepissime ita excogitata sunt ut similitudines cum lingua classica Hieroglyphice scripta exhibeant. Eo facilius qui litteris Hieroglyphicis docti sunt, sed Demoticas ignorant, ita textum transcriptum intellegere possint. Sed ab altera parte systemata talia similitudines exaggerare posunt, nam verba logographice scripta formam hieroglyphicam per consuetudinem conservant—cum saepissime sciamus appellationem iam valde diversam fuisse. E.c. scimus ḏ in verbis qualia sunt ḏr.t "manus" et sḏm "audire" in t mutatam esse, saltem quod ad appellationem spectat (/'toːɾǝ/, /'soːtm/). Sed Demotistae Americani plerique scribunt nihilominus ḏ.
Ad alios sermones usus
Scriptura Demotica paene numquam nisi ad Linguam Aegyptiam Demoticam scribendam adhibetur, sed exceptiones exstant:
Bibliographia
Hieroglyfer
Paulus Ștefan
Paulus (Dacoromanice: Pavel) Ștefan (natus die 14 Decembris 1914 Bucarestae, mortuus die 22 Ianuarii 1984 eodem loco) rerum politicarum peritus Dacoromanicus factionis Communisticae fuit.
Cursus honorum
Ștefan ab anno 1938 sodalis factionis Communisticae erat, anno 1942 exclusus, sed 1945 iterum acceptus est. A die 20 Septembris 1952 ad usque 19 Martii 1957 minister rerum internarum in consilio ministrorum Georgii Gheorghiu-Dej fuit. Antecessor et successor eius Alexander Drăghici erat.
Polessia
thumb|Danielis Zwicker Polessiae tabula anni 1650 Polessia (Polonice Polesie, Albaruthenice Пале́ссе, Ucrainice Полі́сся, Russice Полесье) est regio historica et geographica in parte meridionali Rutheniae Albae et septentrionali Ucrainae, etiam in Polonia et in Russia sita.
thumb|[[Ioannes Šiškin, Polessia, 1883]] Vallis Bugae in palatinatu Lublinensi Poloniae extremitas Polessiae occidentalis est. In Ruthenia Alba regiones Brestensem et Homelensem Polessia occupat, sed etiam partes meridionales regionum Mohiloviensis (districtus Bobruiscensem, Glusscensem, Osipovičensem), Minscensis (districtus Lubanensem, Viarum Priscarum, et Salimontii ) et Grοdnensis (districtus Sviloechiae). In quinque partes Polessia Albarithenica dividitur: Polessiam Brestensem, Transurbanam (ubi Pinscum, quod Polessiae caput saepe nominatur, et Turovia urbes sitae sunt), Pripetiensem, Moserensem et Homelensem. Danapris Polessiam in partes occidentalem et oreintalem secat; Pripetius et Desna accolae eius flumina Polessiae principalia sunt. In Russia pars regionis Branscensis Polessica est; extremitas Polessiae orientalis in terris silvosis et paludinosis circa fontibus Occae et Desnae in regionibus Orelensis et Calugensis est.
thumb|, Solis occasus in Polessia, 1894 Nomen Slavicum terras silvestres significat, et Polessia silvis abundat. Hic et silva intacta Bialoviesensis (Poloniae et Rutheniae Albae) et reservatum Schatscense (Ucrainae) et saeptum nationale Pripetiense (Rutheniae Albae) sita sunt.
Incolae Polessiae, (Russice poleščuki vel polechi, Ucrainice poliščuki) a populis vicinis moribus et dialectis distinguuntur.
La Chapelle-sur-Oreuse
La Chapelle-sur-Oreuse est commune Francicum 563 incolarum (anno 2009) praefecturae Icaunae in provincia occidentali Burgundia.
Saint-Paër
Saint-Paër est commune Francicum 1'273 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Lina Sotis
Lina Sotis (Romae die 27 Aprilis 1944) est diurnaria et scriptrix Italiana, quae pro claro diario Il Corriere della Sera operam dat.
Nervus cervicalis 1 (homo)
Par nervus cervicalis 1 (C1) est in hominibus unus ex paribus 31 nervorum spinalium. Nervus C1 ex medullae spinalis segmento cervicali supra vertebram cervialem ex columna vertebrali evadit. Variantes anatomicae notae sunt.
Lina Sotis
Nexus externi
Linae Sotis forum apud corriere.it Linae Sotis pagina interretialis
Nervus cervicalis 1 (homo)
Nervo imprimis fibrae motoriae sunt, paucae sensoriae.
Non raro pariter notionem segmenti C1 adhiberi solet.
Villechauve
Villechauve est commune Francicum 293 incolarum (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.
Val-Suzon
Val Suzon est commune Francicum 221 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Urcy
Urcy est commune Francicum 151 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Vladimirus Kramnik
Vladimirus Boris filius Kramnik (Russice Владимир Борисович Крамник, tr. Vladimir Borisovič Kramnik; natus 25 Iunii 1975) est lusor scaccorum Russicus, annis 2006–2007 in omni terrarum orbi optimus omnium scaccorum lusorum temporis ordine quattuordecimus fuit.
Saint-Ouen-sous-Bailly
Saint-Ouen-sous-Bailly est commune Francicum 223 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Habilitas physica
Habilitas physica, vel habilitas corporis, est status sanitatis salutisque et praesertim facultas rerum athleticarum, laboris, et officiorum quotidianorum agendorum. Nutritione apta, temperato strenuoque corporis exercitatione, et satis requietis, cum proprio recuperationis consilio plerumque capitur.
Altiplanum
Altiplanum (Hispanice Altiplano et Collao; Quechua et Aymarice Qullaw 'regio Qullarum'), vel Altiplanities, et vulgo Planities Andina, in America Australi media et occidentali est regio ubi Andes latissimae sunt. Quae est maxima regio planitiei altae in orbe terrarum extra Tibetum. Plurimum suarum terrarum in Bolivia, sed suae partes septentrionales in Peruvia suaeque partes australes in Tsilia iacent
Écaillon
Écaillon est commune 2055 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Altiplanum
In planitie inveniuntur aliquot civitatum urbes, inter quas Altus, Pax, Oruro, et Puno. Regio septentrionalis et orientalis regioni australi et occidentali humidior est; huic regioni sunt aliquot salares propter ariditatem. Inter fines Boliviae et Peruviae patet Lacus Titicaca, maximus lacus in America Australi. Ad eius australem olim erat Lacus Poopó, qui autem omnino siccus mense Decembri anni 2015 factus est; ignotum est num hic lacus, secundus a maximo in Bolivia, redintegrari possit. Altiplanum est locus nonnullarum culturarum praecolumbianarum, inter quas Chiripa, Tiauanacum, et Imperium Incarum. Conquisitatores Hispani regionem saeculo sexto decimo in dicionem imperii Hispanici redegerunt. Metallum, lamae vicugnaeque pastae, et ministeria socialia in urbibus sunt maiores res oeconomicae in altiplano. Etiam fit periegesis internationalis.
Geographia
Altiplanum est regio exsiccationis continentalis (endorheismi) in mediis Andibus patens, partesque Tsiliae septentrionalis, Boliviae occidentalis, Peruviae australis, et Argentinae septentrionalis occidentalisque tenens. Sua altitudo 3750 fere metra est, paululum minus quam altitudo Planitiei Tibetanae.
Alix (persona ficticia)
Alix est persona ficticia quam Iacobus Martin delineator francicus anno 1948 excogitavit. Pericula eius non solum in multis libris pictis eiusdem nominis, sed etiam in pelliculis et mythohistoriis, narrantur. Duo e libris pictis adhuc latine versi sunt. Primus fuit Spartaci Filius, secundus Alix Senator.
Turcey
Turcey est commune Francicum 178 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
162173 Ryugu
162173 Ryugu, a prima inventione 1999 JU3 signatus, est asteroides generis Apollinis, die 10 Maii 1999 apud Laboratorium Lincoln repertus. Mense Iunio 2018 speculatrum spatiale Iaponicum nomine Hayabusa2 iuxta asteroidem advenit. Die 22 Februarii 2019 breve temporis spatium in superficiem asteroidis descendit ut pulvera assugeret.
Cadusii
Cadusii fuerunt homines antiqui Iraniani in Irania septentrionali inter septentrionales habitantes.
Geographia
Cadusii habitabant in Cadusia - montanum in Media Atropaths in oras Caspii maris meridionalis, inter latitudines 39° et 37° septentrionales. Ad meridiem fluminis Mardi (hodie Sefid Rud), et respondet hodiernis provinciis Iranianis Gilan et Ardabil.
Describuntur a Strabo bellicosi montes, qui plerumque pedites pugnabant, et pilis brevibus peritos. Credibile est nomen Gelae gens cadusiis adiuncta esse quod in recentioribus Gilan repetitur.
Cadusii non memorantur in fontibus quibusdam Caucasiis, vel in fontibus ab Minda Orientis; nisi ex graecis et latinis fontibus cognoscuntur.
Marina Solodkin
Marina Solodkin (Hebraice מרינה סולודקין, Russice Марина Солодкина Moscuae die 31 Maii 1952 nata; mortua repente ictu in Riga Lettoniae die 16 Martii 2013), quae gradum doctoris rerum oeconomicarum apud Universitatem Moscuensem meruit et anno 1991 ad Israëlem migravit, fuit rerum politicarum perita Israelitica.
Polyglotta Africana
Polyglotta Africana est liber anno 1854 editus a Sigismundo Gulielmo Koelle, missionario Germanico, qui in 188 paginis nonnullas 156 linguas Africanas comparabat (vel 120 fere, secundum classificationem hodiernam; nonnullae varietates distinctae a Koelle habitae postea ad eandam linguam pertinere monstratae sunt). Quod opus progressum linguisticae comparativae magnopere promovit.
Koelle data recta observatione collegit, plerumque libertos Urbis Liberae in Monte Leonino percontans. Quae data systemate phonetico a Carolo Ricardo Lepsio Aegyptologo excogitato in scripturam constanter redegit. Eius transcriptiones non semper verae erant; exempli gratia, IPA [s] cum [z] et [tʃ] cum [dʒ] pertinaciter confundit; eius autem data satis constantia erant ut greges linguarum vocabulariis propriis erigi possent.
Villefranche-sur-Cher
Villefranche-sur-Cher est commune Francicum 2'746 incolarum (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.
Saint-Ouen-le-Mauger
Saint-Ouen-le-Mauger est commune Francicum 252 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Ebblinghem
Ebblinghem est commune 607 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Res novae anni 1989
Res novae anni 1989 erant series rērum novae ut in effectus finis plurimi civitatum commūnismōrum.
Andreas Alenus
Vita
In Universitati Lovaniensi educatus, Alenus in ludo litterarum Herkae, postea in collegio sancti Quintini Hasseleti docebat. Sacerdos catholicus erat. Ab anno 1566 ad aulam Catharinae Brandenburgensis Bruxellis) vivebat, quae discipula et patrona eius facta est. Sacrarum Heroidum libri ΙΙΙ, opus eius, anno 1574 editum est. Anno 1575 in Hasseletum revertit, ubi rector collegii factus est.
Sacrarum Heroidum Aleni index
{| class="wikitable" style="vertical-align:top"
Stephanus Pinker
Stephanus Arthurus Pinker (natus Steven Arthur Pinker Monte Regali in Quebeco 18 Septembris 1954 ) est linguista, psychologus cognitivus, et auctor scientiae popularis Canadiano-Americanus. Professor familiae Johnstone in facultate psychologiae Universitatis Harvardianae, suasione psychologiae evolutationariae theoriaeque mentis computationalis innotuit.
Villedieu-le-Château
Villedieu-le-Château est commune Francicum 409 incolarum (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.
Stephanus Pinker
Pinker diploma a Collegio Dawsoniano anno 1973, gradumque A.B. in psychologia ab Universitate McGilliana anno 1976 accepit. Doctoratum philosophiae in psychologia experimentali in Universitate Harvardiana anno 1979 sub Stephano Kosslyn meruit. Investigationes in Massachusettensi Instituto Technologiae uno anno fecit, tum professor adiutor in universitatibus Harvardiana et Stanfordiensi docuit.
Nervus cervicalis 2 (homo)
Par nervus cervicalis 2 (C2) est in hominibus unus ex paribus 31 nervorum spinalium. Nervus C2 ex medullae spinalis segmento cervicali supra vertebram cervialem ex columna vertebrali evadit.
Nervo fibrae et motoriae et sensoriae sunt.
Non raro pariter notionem segmenti C2 adhiberi solet.
Sigismundus Gulielmus Koelle
Sigismundus Gulielmus (vulgo Sigismund Wilhelm) Kölle (Cleebronn in Badenia-Virtembergia 14 Iulii 1820; Londinii 18 Februarii 1902) fuit missionarius Germanicus et linguarum Africae peritus.
Anno 1845, quamquam in domo missionariorum Basiliae exercitatus, in Societatem Missionum Ecclesiae Londinii transcendit. Ab anno 1847 in Monte Leonino habitabat, ubi in Collegio Sinus Fourah docebat et data linguistica recta observatione collegit, plerumque libertos percontans. Polyglotta Africana, eius magnum opus (1854), progressum linguisticae comparativae ad linguas Africanas pertinentis magnopere promovit. Ipsorum libertorum verba systemate phonetico a Carolo Ricardo Lepsio Aegyptologo excogitato in scripturam constanter redegit. Eius transcriptiones non semper verae erant; exempli gratia, Koelle IPA [s] cum [z] et [tʃ] cum [dʒ] pertinaciter confundit; eius data autem satis constantia erant ut greges linguarum vocabulariis propriis erigi possent.
Mons avium (discretiva)
Mons avium esse potest:
Nervus cervicalis 3 (homo)
Par nervus cervicalis 3 (C3) est in hominibus unus ex paribus 31 nervorum spinalium. Nervus C3 ex medullae spinalis segmento cervicali supra vertebram cervialem ex columna vertebrali evadit.
Nervo fibrae et motoriae et sensoriae sunt.
Non raro pariter notionem segmenti C3 adhiberi solet.
Synopsis Universae Philologiae
Synopsis Universae Philologiae est liber de linguistica comparativa a Godofredo Henselio (1687–1767) scriptus, linguista et sacerdote qui munus rectoris Hirschbergi (Jelenia Góra) in oppido Silesiae Inferioris sustinebat. Titulus plenus sic legitur: ''Synopsis universae philologiae: in qua: miranda unitas et harmonia linguarum totius orbis terrarum occulta, e literarum, syllabarum, vocumque natura & recessibus eruitur. Cum Grammatica, LL. Orient. Harmonica, Synoptice tractata; nec non descriptione Orbis Terr. quoad Linguarum situm & propagationem, mappisque geographico-polyglottis''. Editus est Norimbergae anno 1741, a negotio heredum Homannianorum mandatus. Editio altera anno 1754 apparuit.
Liber omnes orbis terrarum linguas tum notas offerre cogitabat, cum eorum systematibus scribendi. Ut mos erat, perennis Turris Babel mythi causa, Henselius omnes linguas ex origine communi in lingua Hebraica Biblica derivare conabatur, notiones in A philosophicall essay for the reunion of the languages, or, the art of knowing all by the mastery of one (1675), commentario Petri Besnier (1648–1705), expositas sequens.
Booth Gardner
Booth Gardner (natus in Tacoma Vasingtoniae die 21 Augusti 1936; ibidem morbo Parkinson laborans mortuus die 15 Martii 2013), alumnus Universitatis Vasingtoniensis et scholae negotiatorum apud Harvardianos, fuit politicorum peritus Americanus factionis Democraticae, qui ab anno 1985 usque ad annum 1993 Vasingtoniae gubernator fuit.
Trugny
Trugny est commune Francicum 114 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Villefrancœur
Villefrancœur est commune Francicum 451 incolarum (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.
Paulus Villard
Paulus Ulrich Villard (natus die 28 Septembris 1860 et mortuus die 13 Ianuarii 1934) est chemicus et physicus Francicus. qui anno 1900 radiationem gamma ex radio inventus est. Anno 1903, Ernestus Rutherford Pauli Villrad nomen "radiatio gamma" propositus est.
Alumus Scholae normalis superioris in Lutetia fuit.
Trouhaut
Trouhaut est commune Francicum 102 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
6582 Flagsymphony
6582 , olim designationibus 1981 VS, 1972 XO1, 1981 UV20, et 1986 YR agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Edwardo Bowell, astronomo apud Observatorium Lowell (Statio Anderson Mesa) versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 6582 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Mons avium (Chattorum)
Mons avium est exstinctus mons ignifer, in Hassia media et superiori situs. Ibi est principium fluvii Nidahae.
Saint-Ouen-du-Breuil
Saint-Ouen-du-Breuil est commune Francicum 772 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Electra (Sophocles)
Electra est tragoedia a poeta Graeco Sophocle incerto anno docta, fortasse inter 415 et 410 a.C.n. siquidem, ut videtur, Electrae Euripideae adnectenda sit. Utra prior fuerit, Electra Sophoclea an Electra Euripidea, non consentiunt philologi. Certe tritissimum argumentum sibi elegit Sophocles, iam ab Aeschylo in Orestia (458 a.C.n.) tractatum et postea ab Euripide in Electra et Oresteː Clytemnestra a filio Oreste hortante sorore Electra iugulata. Poeta Latinus Atilius fabulam Sophoclis Latine convertit.
Personae
Res Mycenis in arce agitur.
Sophocles cum Aeschylo et Euripide comparatus
In Choephoris Agamemnonis anima in tumulo et deus maximas partes in vindicta agebant. Quamquam multa ab Aeschylo sumpsit, apud Sophoclem Electram sine dubio fabulae protagonistam esse constat, quae plerumque in scaena permanet. Odio et dolore et pietate quidem insignis est sed parum ad ipsam caedis actionem confert et parum perspicax ostenditur ut quae Chrysothemin testem ocularem falsitatis convincat et fratrem non cognoscatː Orestes machinator et peractor coniurationis exsistit. Sororem ultimo tantummodo momento certiorem facit quae paene impedimento ei fit ob nimium gaudium. Econtra Electra lamentationibus, accusationibus, imprecationibus atque rursus laetitiae clamoribus scaenam implet. Nam Sophocleae heroides virorum vicem etiam cum id cupiunt non agunt. Electra autem Euripidea praeter alias novitates (agricolae nupta ruri habitat) et consilii et ipsius caedis particeps haesitantem fratrem impellit atque velut coniurationis dux fit.
Critici mirati sunt quod Sophocles matricidium damnasse non videatur nec Orestem a taetro facinore abhorrentem ostenderit, ut Euripides et Aeschylus fecere. Sunt tamen etiam qui putent, quia spectatores Athenienses Erinyas Orestem mox persecuturas esse non ignorabant,  per tragicam ironiam matricidium Sophoclem quasi victoriam et rem bene gestam habuisse.
Drincham
Drincham (Nederlandice Drinkam, Flandrice Drinckam ) est commune 274 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Margarita (regina Navarrae)
Margarita (Engolismae nata die 11 Aprilis 1492; mortua die 21 Decembris 1549 Odosii), soror regis Francisci I, fuit per secundum matrimonium regina Navarrae et avia regis Francici futuri Henrici IV. Ob scripta humanista sacra necnon saecularia (inter quae L'Heptameron praecellit) atque ob patronatum artium litterarumque celebratur quoque.
Vita
Margarita, filia Caroli Aurelianensis ducis Engolismae et Ludovicae de Sabaudia, a matre optime educata Kalendis Decembrius 1509 Carolo nupsit, duci Alenconii. Marito anno 1525 mortuo Madritum se contulit ubi frater Franciscus I in custodia erat. Anno 1527 Henrico II regi Navarrae uxor facta est, cui Ioannam d'Albret, matrem regis Henrici IV peperit.
Trouhans
Trouhans est commune Francicum 655 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Margarita (regina Navarrae)
Vita
Ista mulier mira maecenas fuit poetarum artificumque et erga plerosque clemens. Iam dudum protestantismo favebat, velut in scripto »Miroir de l'âme de la pécheresse« (Alençon 1531) ante oculos ponitur. Persecutiones regis Francisci I vehementes impedire volebat, quamvis ipsa numquam fidei catholicae abiuravit. Opera multa in prosa versibusque reliquit genere volubili et nonnumquam leviore, ut in moribus tunc erat. Mentionis valde digna sint »Heptaméron des nouvelles« (Lutetiae 1559: collectio narratiuncularum secundum Boccacium cuius titulus antea fuerat »Les amants fortunés«) et »Marguerites de la Marguerite des princesses« (Lugduni 1547: florilegium poeseos dramatumque a zetario Ioannes de la Haye vulgatum). rre (das. 1900)
Knezus
Knezus (Russice князь, Polonice kniaź, Lituanice kunigaikštis etc.) est titulus dignitatis mediaevalis nobilitatis Slavicae et Lituanicae et Georgianae necnon nonnullorum gentium vicinarum, qui ut dux vel princeps verti solet.
Vox originem eandem, ut König Theodiscus et konung Nordicus, habet. Civitatis dux, praecipue dux militaris, knezus fuit. Temporibus recentioribus titulo Fürst Germanico et prince Francogallico knezus dignitate aequus habebatur. Cum Rutheniae antiquae historia narratur, "knezus" semper dux et civitas knezo subdita ducatus vertitur ("magnus knezus" — magnus dux). Ad knezos Imperii Russici, praecipue domus Romanoviae, qui Francogallice princes nominabantur, princeps vox magis idonea est.
Villeherviers
Villeherviers est commune Francicum 484 incolarum (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.
Puella Magi Madoka Magica
Narratus
In hoc mundo, sunt animalia qui dare unam cupidinem puellis potuerunt. Illae puellae, quae puellae magicae factae sint, contra malas veneficas cum magis viribus pugnant. In urbe Mitakihara, discipula Madoka Kaname et amica sua Sayaka Miki inveniunt Kyubey, qui suas cupidines dare promittit si puellas magicas factas erunt. Altera puella magica Homura Akemi, monens de periculis, hoc vetare conatur. Interea, Kyubey declarat Madokam fortissimam puellam magicam futuram esse. Adversum quid a Kyubey dictum est, puellae magicae mundum mortis solitudinis quaestionesque existentialesque deprehendunt. Madoka, comitans amicas suas Sayaka Miki et Homura Akemi et Mami Tomoe, mox atram veritatem puellarum magarum discernit et in animo volvit num puella magica esse.
Lexicon
Puella Magica aut "Puella Magi" est puella cuius magicarum potestas datae sunt ab 'Incubatore' si puella cum Incubatore conditionem conplevisset, ubi Incubator puellae desiderium implevisset et puella cum potestatibus veneficas pugnavisset. potestates puellae magicae saepe demissae sunt cupidine sua. Puellae magicae ferunt gemmas speciales, nominibus Soul Gems, quibus suas potestates demissae sunt. Illae puellae invictae non sunt. Si in proelio contra veneficas moriuntur, illic corpora sua manent et in vero mundo excidunt.
Gemma Animi est gemma sicut ovum quod potestatem puaelle magicae tenet. Magnitudo gemmae par potestatis puellae. Cum veneficaen accederent, illa coruscat et vestimenta proelii puellae magicae donat. Gemma animum fertque servatque, sinans puellam magicam sine corpore superesse. Si gemma disjungitur corpore plus quam centos metros, corpus frigidum fit. Si gemma perditur, puella magica moritur. Lumen gemmae minuit potestatibus minutis et gemmae expurgandae sunt Semeni Doloris ("Grief Seed"). Si puella magica gemmam non expurgat, ipsa venefica fit.
Veneficae sunt malae entitates natae e puellis magicis, quae gemmam animi expurgare defuit. Illae in propriis locis, nominibus claustra, cum labyrinthis vivant. Si veneficae moras non offendunt, "Oscula Veneficarum" (魔女の口づけ) hominibus dant. Illa oscula morbos casusque ferunt aut homines necant. Veneficae saepe pythones, quae posterius vefeneficae fiunt, fetant. Fortissima venefica est Nox Valpurgis (ワルプルギスの夜).
Anime
Puella Magi Madoka Magica progressionem incepit postquam director Akiyuki Shinbo, inter suus labor de Hidemari Sketch Bakemonogatarique, dixit ipsum novum anime de puellis magicis facere volere cum Atsuhiro Iwakami. Iwakami constituit conferre cum Gen Urobuchi de scribente narratus et cum Ume Aoki de formis personarum. 7 Ianuarii, 2011 - 11 Martii, 2011, decem episodia ostendebantur in MBS, TBS, et CBS. Dissemino episodiorum decimorum et ceteris pausantur ob terraemotum in Sendaio. Terminales tres episodia ostensa sunt in Kanto tum Kansai, 22 Aprilis, 2011.
Carmen initii est "Connect" (コネクト) a ClariS, et carmen finis est "Magia" a Kalafina. ambo edita sunt 16 Februarii, 2011.
Le Doulieu
Le Doulieu (Nederlandice  Zoeterstee  ) est commune 1406 incolarum (anno 2008) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Kamal Kamyabinia
Kamal Kamyabinia (Persice کمال کامیابی‌نیا, natus Teherani die 18 Iulii 1989) est pedilusor Persicus qui pro Persepoli in Foedere Professionali Sinus Persici ludit.
Saint-Nicolas-de-la-Taille
Saint-Nicolas-de-la-Taille est commune Francicum 1'414 incolarum (anno 2012) praefecturae Sequanae Maritimae in regione Normannia Superiori (a die 1 Ianuarii 2016 Normannia).
Dourlers
Dourlers est commune Francicum 551 incolarum (anno 2019) praefecturae Septentrionis in provincia boreali Altis Franciae (ante 2016 Septentrione et Freto).
Alexius Abrikosov
Alexius Alexii filius Abrikosov (Russice Алексей Алексеевич Абрикосов, tr. Aleksej Alekseevič Abrikosov; 25 Iunii 1928 – 29 Martii 2017) fuit physicus Sovieticus et Russicus, alumnus et (ab anno 1965) professor Universitatis Publicae Moscuensis Lomonosovianae, socius Academiae Scientiarum URSS et dein Russicae, qui ab anno 1991 in Civitatibus Foederatis laboravit. Praemio Publico URSS (anno 1982) nonnullisque aliis signis laudis Sovieticis ornatus est. Anno 2003, cum Vitali Ginzburg et Antonio Iacobo Leggett Nobelianum Physicae Praemium abstulit, retione studii superconductri et superfliudi.
Liga Nepartium
Liga interemptus erat in anno 1956 quando coniungebat cum Factione Democraticae Dacotae Septentrionalis instituere Democratica-Nepartium Liga-Factio Dacotae Septentrionalis.
Lupus Karadžić
Lupus Stephani filius Karadžić (Serbice Вук Стефановић Караџић / Vuk Stefanović Karadžić, die 26 Octobris anno 1787 natus et 26 Ianuarii 1864 Vindobonae mortuus) fuit grammaticus, philologus, lexicographus Serbicus, abecedarii et linguae Serbicae hodiernae conditor.
Liga Nepartium
History
Liga fuit institutus a Arthuro C. Townley in anno 1915 in Dacota Septentrionali. Sodalis ligae, Lynn Frazier, fuit electus in comitiis gubernatoris Dacotae Septentrionalis anni 1916. Inter suum tempus ut gubernator Dacotae Septentrionalis, Argentaria Dacotae Septentrionalis fuit institutus.
Lupus Karadžić
Opera
Carminum Serbicorum popularium novem volumina collegit et edidit. Artem grammaticam Serbicam primam composuit necnon lexicon Serbicum. Evangelium Serbice vertit. Abecedarium Serbicum hodiernum ex abecedario linguae Slavicae Ecclesiasticae composuit, sex litteris novis additis (Јј Љљ Њњ Ћћ Ђђ Џџ), 19 sublatis et 24 servatis.
Dioecesis Sisciensis
Dioecesis Sisciensis (Croatice: Sisačka biskupija) est sedes episcopalis Croatiae Ecclesiae Catholicae Romanae, suffraganaea Archidioecesis Zagrebiensis, cuius caput est Siscia.
Dioecesi 77 paroeciae sunt.
Episcopus
Anno 2009 dioecesis a episcopo S.E. Vladimiro Košić regitur.
Historia
Dioecesis IV saeculo erecta est. Putatur primum episcopum Quirinum esse.
Trochères
Trochères est commune Francicum 187 incolarum (anno 2009) praefecturae Clivi Aurei in regione occidentali Burgundia.
Petrus Aegidius de Gennes
Alumnus Scholae Normalis Superioris Lutetiae fuit.
Villemardy
Villemardy est commune Francicum 277 incolarum (anno 2012) praefecturae Liderici et Cari in regione Centri et Valle Ligeris.
Oecumene (discretiva)
Oecumene, -is f. (Graece: οἰκουμένη "universa terra inhabitata") sive oecumenicus variis modis adhibetur:
Douchy-les-Mines
Douchy-les-Mines est commune 10022 incolarum (anno 2006) praefecturae Septentrionis in Franciae borealis regione Septentrione et Freto.
Ecclesia Dominicanorum (Erfordia)
Ecclesia Dominicanorum (Theodisce: Predigerkirche) ab anno 1525 protestantica ecclesia maxima est in centrum urbis Erfordiae, Germania, ad vias Meister-Eckehart-Straße atque Paulstraße sita.
Historia
Cum primi Dominicani anno 1229 Erfordiam peterent, territorium empturi erant ad oratorium parvum erigendum. Postea areis commutatis additisque nova ecclesia maior constructa est inde ab annis 1260. Choro finito alam orientalem ambitus incohabant cum dormitorio super sacristiam, sed bibliotheca, refectorium et capitulum in pedeplanis erant. Diaetae hae affabre cameratae sunt. In refectorio, quod tempore Rei publicae sic dictae democraticae Germanicae aula gymnica erat, Eckhartus de Hochheim ipse Orationes instructorias suas (Reden der Unterweisung) habuit. Praefectus provinciae Saxoniae erat quae a Mari Baltico usque ad Bohemiam pertinebat. Provinciae generalitas Erfordiae studium generale praebuit; hinc numerus monachorum Dominicanorum Erfordiae degentium plus quam octies decem erat.
Descriptio
Navis longa, cui multae longae columnae sunt, anno 1380 demum confecta est. Porta occidentalis maxime pretiosa similis est ianuarum triangulo Ecclesiae cathedralis Erfordiensis, unde Dominicanorum ecclesiam revera egregiam fuisse concludere venia detur. Burgenses basilicam cum navibus lateralibus altissimis amplificatum semper operam dabant. Id bene visibile est in operariorum sodalitatum insignibus atque plura insignia arcuum angulares lapides sunt. Corpora quaestuaria complura apud Dominicanos convenire solebant, cum vestifici vel coemeterium proprium hic curari iuberent.
Curia Erfordiensis ecclesiam Dominicanorum oratorium officiale instituit. Post sic dictam Reformationem senatores complexum augeri fecerunt et in monasterio prisco ludos instituerunt. Ecclesia ipsa parochialis quaedam maxima facta est, nobilissima inter protestantica fana municipalia! Quotannis cum primo convenirent senatores, homilia senatoria quae dicebatur habita est in situ. Ecclesia haec verisimiliter ecclesiam cathedralem catholicam cum potestate archiepiscopi Mogunetini adaequaret.
Artificia intra et extra
Iconostasis anni 1410 est. Apud cancellos invenitur statua Deiparae sat fortis, quae Schmedesteder Madonna vocatur. Statua ista circa annum 1350 confecta opus primum est, ubi nova corporalitas in artificio in Germania Media fabricato clare effertur. Res autem valde mira est vultus Iesu parvuli paulum malitiosus. Chori triptychon altare anno 1492 confectum est, proveniens e finitima Ecclesia Sancti Pauli. Etiam epitaphia in parietibus momento artificiali non carent.
Organi tubulati mechanismus anni 1977 est, cum tegumentum ligneum ingens barocam artem sculptoriam optime demonstret. Organista illustrissimus erat Ioannes Pachelbelius. Summatim ubique in toto fano artificia per septem saecula orta colligebantur et a visitatoribus attentis detegi volunt. Ante ecclesiam apud stratam Praedicatorum monumentum pulcrum in honorem regis Suecici Gustavi Adolphi, protestantismi defensoris, anno 1911 inauguratum est.
Fons
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (ed.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 78-79
Gymnasium Senatorium Evangelicum Erfordiense
Nexus externi
🇬🇷
Parochialis situs proprius