cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bellum Indosinense II
Bellum Vietnamiense, etiam bellum Indosinense II et certamen Vietnamiense appellatum, et nunc in ipsa regione pertinente bellum Americanum et bella contra Americanos ad conservandam civitatem, fuit certamen militare aevi Belli Frigidi quod in Paeninsula Indosinensi, praecipue Vietnamia, Laotia, et Cambodia, a 1 Novembris 1955 ad casum Saigoniae (hodie Hochiminhopolis) die 30 Aprilis 1975 pugnatum est. Hoc certamen Bellum Indosinense I secutum est, pugnatum inter Vietnamiam Septentrionalem, a suis sociis communisticis, et gubernationem Vietnamiae Meridianae, a Civitatibus Foederatis et aliis civitatibus anticommunisticis sustentam. Viet Cong, organizatio Frons Liberationis Reipublicae quoque appellata, frons communis Vietnamiensis Meridiana leviter armata et a communistis coacta, bellum plerumque irregulare contra vires anticommunisticas in regione gessit. Praeterea, Exercitus Populorum Vietnamiensis bellum plerumque translaticium ausus est, aliquando cum multis copiis proelia iusta committens. Vires Civitatum Foederatarum et Vietnamiae Meridianae dominationi aeriae et obruentibus armis igniferis ad administrandas effectiones quaerendi et destruendi confisae sunt, inter quas vires terrestriales, bombardamenta, et ictus ex aëre.
Gubernatio Civitatum Foederatarum, pro parte latioris artis inclusionis, Vietnamiam Meridianam adiuvabat, ne communistae victoriam reportarent; gubernatio autem Vietnamiae Septentrionalis et Viet Cong certamen habebantur bellum colonicum, primum contra Franciam gestum, a Civitatibus Foederatis sustentum, et deinde contra Vietnamiam Meridianam, quam civitatem pupalem exsistimabant. Suasores militares Americani in civitatem quae tum erat Indosina Francica anno 1950 advenerunt. Implicatio Civitatum Foederatarum decennio 197 ineunte crescebat, numeris copiarum anno 1961 triplicatis, atque iterum triplicatis anno 1962. Americanae unitates bellandi anno 1965 committi coeperunt. Rationes fines inter civitates transgressae sunt, Laotia et Cambodia magnopere bombardatis. Implicatio Americana apicem anno 1968, tempore Concursus Tet, attigit. Quo facto, terrestres Civitatum Foederatarum copiae secundum consilia Vietnamizatio appellata gradatim revocabantur, sed contra Conventa Pacificatoria Lutetiae, ab omnibus partibus Ianuario 1973 consignata, certamen persistebat.
Finivit militaris Civitatum Foederatarum implicatio die 15 Augusti 1973 propter Emendationem Case–Church, partem rogationis a Congressu Civitatum Foederatarum sanctam. Comprehensio Saigoniae ab Exercitu Populi Vietnamiensi Aprili 1975 finem belli significavit, atque insequente anno Vietnamia Septentrionalis et Meridiana in unam dicionem rite redactae sunt. Bellum permultas effecit neces humanas (vide Casus Belli Vietnamiensis). Iudicia numerorum militum Vietnamiensium et civilianorum interfectorum inter minus quam una milliona et plus quam tres millionae variantur. Fere 200 000–300 000 Cambodiani,  20 000–200 000 Laotiani,      et 58 220 bellatores Civitatum Foederatarum in certamine mortui sunt.
Nomina belli
Varia nomina ad certamen adhibita sunt. Bellum Vietnamiense (Anglice Vietnam War) est usitata notio in Civitatibus Foederatis; certamen etiam Bellum Indosinense Alterum, Certamen Vietnamiense, et Certamen in Vietnamia appellatur.
Quia sunt multa certamina militaria in regione Indosinensi, hoc certamen saepe ex nomine principalis adversarii appellatur ut ab aliis distinguatur. Ergo, bellum Vietnamice Chiến tranh Việt Nam (Bellum Vietnamiense) atque Kháng chiến chống Mỹ (Bellum Americae Resistendae, sensu lato Bellum Americanum) appellatur.
Principales organizationes militares quae bellum gerebant in alio latere Exercitus Respublicae Vietnamiae et militares Civitatum Foederatarum vires, et in alio latere Exercitus Populorum Vietnamiae (etiam Exercitus Vietnamiensis Septentrionalis appellatus), et Viet Cong, rite Frons Nationalis pro Vietnamia Meridiana Liberata, communisticae Vietnamiae Meridianae vires tumultuariae erant.
Scaena usque ad 1949
Francia his annis a Germanos debellata, regimine Viciacensi Germanorum Nazistarum cliente instaurata, gubernatores Indosinae Francici se ad id regimen submiserunt Iaponensibusque, Germanorum sociis, mense Septembri 1940 Indosinam oppugnantibus, magna parte collaborabant, administrationem harum regionum sub hoc imperio absolventes. Societas ergo Việt Minh, libertatem contra Francicos a principio postulans, contra Iaponenses etiam militabat. Quo tempore Germani e Francia recedere coeperunt, Francici in Indosina manentes se cum regimine libero Francico (duce de Gaulle) coniungere conati sunt. Qua re suspecta Iaponenses a die 9 Martii 1945 gubernatores Francicos detinuerunt novumque regimen sibi fidele erexerunt, praeposito imperatore Bảo Đại.
Annotationes
<references group="A"/>
Petrus Ioannes Perpinianus
Petrus Ioannes Perpinianus (vulgo Pere Joan Perpinyà; natus in urbe Illice anno 1530 – mortuus Lutetiae, 28 Octobris 1566) fuit iesuita et rhetor Hispanicus.
Vita
Natus est in urbe Ilice, non longe a Lucento, in regno Valentino (Hispania) anno 1530. In Societatem Iesu Conimbrigae (in Portugallia) die 30 Septembris 1551 admissus est; vota simplicia emisit die 16 Decembris 1553 Eborae.
Docuit apud Collegium Romanum rhetoricam ab annum 1561 usque ad annum 1565. Romae quoque operam dedit in Ratione Studiorum elaboranda.
Anno 1565 vocatus est in Franciam, ubi docuit eloquentiam primum apud Collegium Lugdunense, deinde Lutetiae.
Per totam vitam, convenit multos humanistas, inter quos praecipue Quintum Marium Corradum et Paulum Manutium.
Mortuus est Lutetiae die 28 Octobris 1566.
Clive Owen
Clive Owen (Coventriae Warwicensis comitatus natus die 3 Octobris 1964), alumnus Regalis Academiae Artis Scaenicae, est theatralis et cinematographicus histrio Anglicus.
Publius Iuventius Celsus Titus Aufidius Hoenius Severianus
Publius Iuventius Celsus Titus Aufidius Hoenius Severianus (nescimus, quando natus mortuusve sit) senator Romanus et iuris consultus primo et secundo saeculo fuit.
Quod de iure sensuit
Celsus numquam ius scriptum interpretabatur, sed semper quaesivit, quid sit natura iuris. Itaque saepe ius traditum iustitiae causa mutavit. Exemplum notum condictio Iuventiana est (Cels. (6 D.) Dig. XII 1,32). Problema iurisprudentiae redditionem aeris alienae agere est. Tres vires, Tu et Titius et Ego, Tu obligatum rogavit, quae pecuniam creditam reddere. Dig. XII.1.32: ''Si et me et Titium mutuam pecuniam rogaveris et ego meum debitorem tibi promittere iusserim, tu stipulatus sis, cum putares eum Titii debitorem esse, an mihi obligaris? subsisto, si quidem nullum negotium mecum contraxisti: sed propius est, ut obligari te existimen, non quia pecuniam tibi credidi (hoc enim nisi inter consentientes fieri non potest): sed quia pecunia mea quae ad te pervenit, eam mihi a te reddi bonum et aequum est." Controversum est causa obligationis. Presumitur actionem condicendi iustam esse (Dig XII 1 de condictionibus agit) quamquam negotium contractum abest (Julian (Dig. 12.6.33) "condictio .. non habebit, quia nullum negotium inter nos contraheretur''). Doctores historiae iuris diputandum, obligatio ex re vel iure naturae oritur. Casus belli sententia ultima responsae: "sed quia pecunia mea quae ad te pervenit, eam mihi a te reddi bonum et aequum est." Alii fundamentum conclusionis pars sententae prima (...pervenit), alii ratio decidendi aequitas iuris gentium putant.
Catalauni
Catalauni fuerunt populus Galliae antiquae stirpis Celtarum, lingua Gallica loquentes. A tempore belli Gallici a Caesare annis fere 58-51 a.C.n. gesti, Catalauni sicut populi vicini sub imperio Romano comprehensi sunt. Civitatem Catalaunorum in provincia Aquitania constituerunt, urbe capitali Durocatalauno. Saeculo fere IV p.C.n. dioecesis Catalaunensis ecclesiae Christianae constituta est, eisdem fere limitibus qua civitate Gallica, Durocatalauno sede episcopali.
Abelsonites
Abelsonites, sive niccoli porphyrinus, est minerale quod ex niccolo, carbonio, hydrogeno, et nitrogeno constat, formula NiC31H32N4.
Abelsonites triclinicos inter purpureum et fulvum format crystallos, qui sunt molles, gradu Mohs ab 2 ad 3, gravitate specifica humiles, circa 1.45.
Abelsonites, anno 1975 primum descripta in specimine ex oil shale Formationis Viridis Fluminis in oriente Comitatu Uintah Utae, est appellata ex Philippo Hauge Abelson (1913–2004), physico Americano.
Publius Rutilius Rufus
Cursus honorum
Rutilius annis 134 - 132 a.C.n. tribunus militum apud Scipionem Aemilianum fuit. Circa annum 118 praeturam adeptus est atque 115 primo - tum frustra - consulatum petebat. Tum Marcus Aemilius Scaurus electus est. Anno 113 a.C.n. legatus in Cretam insulam missus est. Annis 109 - 107 legatus Quinti Caecilii Metelli Numidici Bello Iugurthino interfuit. Anno 105 a.C.n. una cum Gnaeo Mallio Maximo consul electus est et post cladem die 6 Octobris apud Arausionem a Cimbris et Teutonibus acceptam milites Romanos arte gladiatorum instruebat. Anno 94 legatus proconsulis Asiae Quinti Mucii Scaevolae fuit. Anno 92 a.C.n. a publicanis provinciae accusatus est et a iudicio equitum iniquo, urgente Mario, repetundarum ad exsilium damnatus est. Primo Mytilenem, deinde Smyrnam in exilium iit, urbem in eadem provincia, quam diripuisse accusatus erat. Deinde Romam reverti pertinacissime recusabat.
Vitium
Vitium, sensu lato, est quod in quaque re malum est, aliis verbis error, culpa, pravitas, deformitas. Speciatim potest esse:
Aequatio quadratica
Aequatio quadratica est aequatio formae, ergo solutiones talis aequationis etiam zera functionis quadraticae sunt.
Philotas
Philotas est nomen masculinum origine Graecus. Hoc nomen gesserunt:
Fridericus Franciscus Xaverius de Mérode
Fridericus Franciscus Xaverius de Mérode (natus Bruxellis die 26 Martii 1820 – mortuus est Romae die 12 Iulii 1874), filius ministri regis Belgiae Leopoldi I Felicis de Mérode, fuit vir militaris et postea presbyter Catholicus, qui Pio IX regnante Romam administravit et multa nova aedificare fecit.
Publius Rutilius Rufus
Cursus honorum
Smyrnae Cicero eum anno 78 paulo ante mortem convenit. Sermonem cum eo habitum Cicero fontem fuisse declaravit librorum "de re publica"; Rutilium enim sibi rettulisse de colloquio memorabili a Scipione cum amicis habito, cui ipse tunc adulescentulus 50 fere annis ante (i. e. anno 129 a.C.n.) interfuisset, cuius tres dies Cicero suis sex libris repetere finxit.
Aequatio quadratica
Aequationes, quae habent a = 1
Quae etiam per expressionem describuntur. Transformationibus sequentibus solutiones reperiri possunt:
,
ergo ,
ergo
Haec "parva formula solvendi" nominatur.
Aequationes, quae habent a \in \mathbb{R}
Eae formam tenent. Formula ad has aequationes solvendas reperitur, si in parva formula solvendi usurpatur pro p \frac{b}{a} atque pro q \frac{c}{a}.
Ergo "magna formula solvendi" est:
Interpretatio formulae - casus solutionum
Utraque formula solvendi primo aspectu videntur dicere solutionum duas esse, sed hoc non semper est. Tres casus solutionum, qui in numero (in formula parva) vel b^2 - 4ac (in formula magna) discriminantur; qui numerus qua de causa etiam "discriminans" nominatur:
1.) D > 0: duae solutiones reales
2.) D = 0: una solutio realis (proprie duae solutiones aequalis valoris)
3.) D < 0: nullae solutiones reales, sed duae solutiones complexae
Leges Vietae
Franciscus Vieta, proprie "François Viète," mathematicus Francogallicus, relationes inter solutiones aequationis quadraticae atque numeros coefficientes repperit, quae ad eius honorem "leges Vietae" nominantur. Dicunt:
"Si aequatio solutiones x_{1} atque x_{2} habet, leges sequentes valent:
Publius Rutilius Rufus
Philosophus et iuris peritus
Discipulus Panaetii fuit atque doctrinam Stoicismi tenebat ac inter personas Ciceronis librorum "De re publica" inductus est. Res gestas Romanas composuit, hodie deperditas, in quibus multa de vita sua rettulisse dicitur. Praeterea, ut qui iuris peritus habebatur, responsa dare solebat.
Aequatio quadratica
Leges Vietae
1.)
Dantes
Dantes (Italiane Dante) est praenomen masculinum, forma brevis nominis Durantis (Italiane Durante). Hoc nomen gessit praeclarus poëta Italianus, Dantes Alagherius.
Aequatio quadratica
Leges Vietae
2.)
3.) (expressio termini quadratici per factores lineares)"
How I Met Your Mother
How I Met Your Mother (scilicet Latine: Quomodo matri vestrae occurrerim) est "situcomoedia" Americana, quae de quinque amicis Novi Eboraci tractat. Anno 2005 primo emissa est.
Divisio (mathematica)
Divisio in arte mathematica est operatio quae numerum in partes aequales dividit, quas quotum nominamus dividendum / divisor = quotus. Quotus indicat quotiens divisor in dividendum est. Et notatio obelus signo divisionis prodest.
Ixalodectes flectocercus
Ixalodectes flectocercus est species insectorum familiae Tettigoniidarum, in Australia endemica.
Lucius Mummius Achaicus
Cursus honorum
Mummius anno 153 praetor Hispaniae Ulteriotis feliciter contra Lusitanos pugnavit et anno postero de eis triumphavit. Anno 146 a.C.n. consul una cum Gnaeo Cornelio Lentulo electus Corinthiis adversus Romanos rebellantibus, eorumque legatis iniuriam facientibus, conscripto exercitu, Corinthum profectus est. Corinthii, veluti nihil negotii bello Romano suscepissent omnia neglexerant. Praedam, non proelium cogitantes, vehicula duxerant ad spolia Romanorum reportanda. Conjuges liberosque ad spectaculum certaminis in montibus posuerunt. Quam vecordiam celerrima poena consecuta est; nam proelio ante oculos suorum commisso caesi, lugubre his spectaculum et gravem luctus memoriam reliquerunt. Conjuges et liberi eorum de spectatoribus captivi facti praeda victorum fuere. Urbs ipsa Corinthus direpta primum, deinde tuba praecinente diruta est: populus omnis sub corona venditus; dux eorum victus domum refugit eamque incendit; conjugem interfecit, et in ignem praecipitavit; ipse veneno interiit.
Hic iterum triumphavit atque apud Ludos Triumphales primo theatrum Graecum populo praebuit. Achaici cognomen non prius quam mortuus accepit. Anno 142/141 a.C.n. una cum Publio Cornelio Scipione Aemiliano Africano censor erat. Consilia acria antecessoris tum leniavit. Paulo post mortuus est; senatus filiae orbae dos dedit. Cicero eum mediocrem et obsoletum oratorem dixit.
Terra Rubra
Terra Rubra, prope Keysville Terrae Mariae, fuit domus fundusque ubi anno 1779 natus est Franciscus Scott Key, verborum carminis "Vexillum Stellis Punctatum" scriptor. Franciscus Key pro Ioanne Ross Key filio et Francisci Scott Key patre annis fere 1760/1770 fecit ut domus constructa esset. Domu autem medio saeculo undevicensimo male corrupto, nova domus modo Foederato (Anglice: Federal-style) decennio 185 aedificata est et iam exstat.
Perilaus (Icarii filius)
Perilaus seu Perileos (Graece ) in mythologia Graeca fuit Icarii et Periboeae filius. Fratres eius fuerunt Thoas, Damasippus, Imeusimus, Aletes, et soror fuit Penelope, uxor Ulixis. Perilaus Orestem caedis patruelis suae Clytaemestrae accusavit.
Ecclesia Episcopalis
Ecclesia Episcopalis, aliquando appellata Protestans Ecclesia Episcopalis in Civitatibus Foederatis Americae, est provincia Communionis Anglicanae in Civitatibus Foederatis, Honduras, Taivania, Columbia, Aequatoria, Haitia, Republica Dominicana, Venetiola, Insulis Virginis Britannicis, et partibus Europae. Ecclesia Episcopalis Philippinarum fuit pars huius provinciae ab anno 1901, etiam districtus missionarius, usque ei concessa est plena libertas ut "autocephala" Communionis Anglicanae provincia die 1 Maii 1990.
Arverni
Arverni fuerunt populus Galliae antiquae stirpis Celtarum, lingua Gallica loquentes, urbe capitali Gergovia. A tempore belli Gallici a Caesare annis fere 58-51 a.C.n. gesti, Arverni sicut populi vicini sub imperio Romano comprehensi sunt. Civitatem Arvernorum in provincia Aquitania constituerunt, urbe capitali Augustonemeto. Saeculo fere IV p.C.n. dioecesis Arvernensis ecclesiae Christianae constituta est, eisdem fere limitibus qua civitate Gallica, Augustonemeto sede episcopali.
Ecclesia Episcopalis
Bello civile Americano saeviente, Protestans Ecclesia Episcopalis in Civitatibus Confoederatis Americae ex dioecesibus intra civitates quae ex Unione secesserant constituta est, sed haec consitutio videbatur "separatio, non divisio."
Praemium Pulitzer mythistoriis dicatum
Praemium Pulitzer mythistoriis dicatum (Anglice usque ad annum 1947 Pulitzer Prize for the Novel, postea Pulitzer Prize for Fiction) est praemium quod ab anno 1918 scriptori Americano tribuitur qui meliorem mythistoriam scripserit.
Lingua Clingon
Lingua Clingon, lingua Clingonica, sive Lingua Tlingana (Clingonice: tlhIngan Hol, pronuntiatus [/ˈt͡ɬɪŋɑn xol/]), est lingua ficticia in serie scientiae ficticiae Star Trek quae Clingonos loquuntur et a Marco Okrand creata. Describitur in libro The Klingon Dictionary ab Marco Okrand consilio cogitata est ut extraterrestriale audiatur. Ab histrione Iacobo Doohan ("Scotty") pelliculam Star Trek: The Motion Picture primus cogitata est qua illa lingua primum insignavit et in albo audiatur. Antequam Clingoni in Anglice fantur.
Iacobus Boswell
Iacobus Boswell (Edimburgi die 29 Octobris 1740 natus; mortuus Londinii die 19 Maii 1795), alumnus Universitatis Edinburgensis breviterque Glasguensis et Rheno-Traiectinae, fuit causidicus, ephemeridographus et auctor Scoticus, amicus et biographus Samuelis Johnson.
Lucius Neratius Priscus
Cursus honorum
Neratius Priscus circa annos 88 et 90 praetor et anno 97 consul suffectus creatus est. Tum annis 98-100 legatus Augusti pro praetore Germaniae Inferioris et deinde (annis 103 ad usque 106) Pannoniae, quae eo tempore in Pannoniam Inferiorem et Pannoniam Superiorem divisa est. Praeterea consiliarius Traiani imperatoris erat, qui aliquando eum successorem facere in animo habuit. Post annum 133 mortuus est.
Iuris consultus
Cum Publio Iuventio Celso Tito Aufidio Hoenio Severiano scholam iuris rexit. Ut collega non leges interpretavit, sed de causis disputavit. In iurisprudentia semper certitudinem iuris petebat. Itaque origines iuris investigandas non esse credidit.
Camilla
Quae hoc praenomen habuerint
Kamila (ime) Kamila Camilla Camilla Kamilla (keresztnév) Kamilla Camilla Camilla Kamila Kamila Kamila Камила (име) Camilla
Ba Mamadou Mbaré
Ba Mamadou qui dicitur Mbaré (natus anno 1946, mortuus die 11 Ianuarii 2013) fuit Mauritaniae rerum politicarum peritus, qui ut Senatus praeses, munus quod ab anno 2007 sustinet, a die 15 Aprilis 2009 usque ad usque diem 5 Augusti 2009 Mauritaniae praeses temporarius fuit.
Cadurci
Cadurci fuerunt populus Galliae antiquae stirpis Celtarum, lingua Gallica loquentes. A tempore belli Gallici a Caesare annis fere 58-51 a.C.n. gesti, Cadurci sicut populi vicini sub imperio Romano comprehensi sunt. Civitatem Cadurcorum in provincia Aquitania constituerunt, urbe capitali Divona. Saeculo fere IV p.C.n. dioecesis Cadurcensis ecclesiae Christianae constituta est, eisdem fere limitibus qua civitate Gallica, Divona sede episcopali.
Marus
Marus sive Morava (Bohemice: Morava) est fluvius principalis Moraviae, quod nomen regionis a flumine deductum est, qui in Danubium influit. Fere tres partes Moraviae ad Marum affluunt.
Fluvii pars inferior, quae utraque aggere fluctibus opposito coercetur et multis maeandris profluit, limes est inter Cechiam et Slovaciam (circiter 50 km), postea limes inter Austriam et Slovaciam (91 km).
Gaius Marcius Coriolanus
In traditione historica Romana Gaius vel Gnaeus Marcius Coriolanus (natus sexto saeculo a.C.n., mortuus quinto) fuit vir patricius Romanus egregia virtute bellica sed plebi invisus quia praestantiam patriciorum in republica vindicabat atque potestatem tribunorum plebis recusabat. Itaque mox aeterno exsilio tamquam adfectator regni a populo damnatus est et ad Volscos transmigravit. A quibus libenter receptus atque amicitia potentis viri, Attii Tulli, fretus, brevi tempore optimus dux Volsci nominis factus est et multas civitates Latinas, Romanorum socias, sive vi sive deditione voluntaria cepit. Iam ipsam Urbem obsidebat et sine dubio capturus erat nisi matris Veturiae precibus manus dedisset et obsidionem solvisset. In Vitis Parallelis historicus Graecus Plutarchus eum cum Alcibiade comparavit quia ambo viri postquam bene de civibus suis meruerunt accepta iniuria arma contra patriam ceperunt.
De origine et gente
Multa obscura et incerta in Coriolano inveniuntur. Primo ne praenomen quidem certum traditum est : a Tito Livio et auctoribus qui excerpta e Tito Livio fecerunt (Valerius Maximus et scriptor anonymus de Viris illustribus) Gnaeus nominatur, a Dionysio Halicarnassensi et Plutarcho Gaius. Deinde quamquam ubique vir patricius esse dicitur, constat, si quidem regem mythicum Ancum Marcium exceperis, gentem Marciam plebeiam fuisse, ut quae tribunos plebis et primum dictatorem plebeium reipublicae Romanae praestiterit, nec ullus consul e gente Marcia in fastis quinti saeculi a.C.n. reperitur. Postremo plurimi eruditi moderni dubitant an re vera cognomen Coriolanum ab expugnatione oppidi Latini Coriolorum ducere potuerit, ut omnes auctores antiqui voluerunt, quia mos talium cognominum e victoriis ductorum quinto saeculo a.C.n. adhuc ignotus erat. Verisimilius putant eum sic appellatum esse quod Coriolis ortus Romam venerat, simili modo quo paucis ante annis Attius Clausus Sabinus Inregillensis cognomen accepit cum ex agro Sabino et oppido Inregillensi cum gente et clientibus Romam transmigravit. Si ita fuit, facilius intelligas cur Coriolanus, vir Latinus civitate Romana nuper donatus, numquam consulatum gesserit.
Ne de matris quidem vel uxoris nomine consentiunt scriptores antiqui : Dionysius et Livius matrem Veturiam et uxorem Volumniam nominant, Plutarchus vero matrem Volumniam et uxorem Vergiliam. Nec de patre quicquam traditum est nisi quod Plutarchus Gaium Marcium patre mortuo a matre educatum esse scripsit.
Coriolanus ad usum puerorum narratus
Octavo decimo saeculo abbas Lhomond fabulam Coriolani paucis verbis ad usum scholarum ita complexus est : C. Marcius Coriolanus''' gentis patriciae, a captis Coriolis urbe Volscorum Coriolanus dictus est. Patre orbatus adhuc puer sub matris tutela adolevit. Sortitus erat a natura nobiles ad laudem impetus; sed quia doctrina non accessit, irae impotens, obstinataeque pervicaciae fuit. Cum prima stipendia facere coepisset adolescens, e multis proeliis quibus interfuit nunquam rediit, nisi donatus corona aliove militari praemio. In omni vitae ratione nihil aliud sibi proponebat quam ut matri placeret: cumque illa audiret filium laudari, aut corona donari videret, tum demum felicem se putabat. Ea oblectanda et colenda satiari non poterat. Illa cupiente, uxorem duxit: illius in aedibus cum uxore habitavit.
''Coriolanum, post victoriam eius opera maxime partam, Posthumius consul apud milites laudavit: eum militaribus donis onerare voluit; agri centum iugera, decem captivos, totidem ornatos equos, centum boves et argenti pondus quantum sustinere potuisset, offerebat. Coriolanus vero nihil ex his omnibus accepit, praeter unius hospitis captivi salutem et equum. Consul factus, gravi annona advectum e Sicilia frumentum magno pretio, dandum populo curavit, ut plebs agros, non seditiones coleret. Qua de causa damnatus ad Volscos concessit, eosque adversus Romanos concitavit. Imperator a Volscis factus, ad quartum ab urbe lapidem castra posuit, et agrum Romanum est populatus.
''Missi sunt Roma ad Coriolanum oratores de pace, sed atrox responsum retulerunt; iterum deinde missi, ne in castra quidem recepti sunt. Sacerdotes quoque suis infulis velati ad eum iverunt supplices, nec magis animum eius flexerunt: stupebat senatus, trepidabat populus, viri pariter ac mulieres exitium imminens lamentabantur. Tum Veturia Coriolani mater, et Volumnia uxor duos parvos filios secum trahens, castra hostium petierunt. Ubi matrem aspexit Coriolanus: "O patria inquit, vicisti iram meam admotis matris meae precibus, cui tuam in me iniuriam condono." Complexus inde suos castra movit, et exercitum ex agro Romano abduxit. Coriolanus postea a Volscis, ut proditor, occisus dicitur.'''
Quod si rationem temporum Varronianam observare volueris, capti Corioli ad annum 493 a.C.n., quo plebs in Montem Sacrum secessionem fecit, Marcius damnatus ad annum 491 (Marco Minucio II Aulo Sempronio cos.), Roma obsessa ad annum 488 (Spurio Nautio Sexto Furio cos.) referre licet.
Diva (pellicula)
Diva est pellicula a Ioanne Iacobo Beineix creata et anno 1981 promulgata, quae mythistoriam criminalem Lutetiae actam enarrat. Pellicula a musica e Alfredi Catalani opere lyrico La Wally inter alia a praeclara cantilena Ebben, n'andrò lontana ornatur. Inter huius pelliculae actores sunt:
Gaius Marcius Coriolanus
Coriolanus in litteris et artibus
Temporibus modernis plurimae fuerunt fabulae scaenicae vel lyricae res gestas Coriolani varie retractantes : praeclarissima et praestantissima opera sunt tragoedia Coriolanus Gulielmi Shakesperii (1607), qui narrationem Plutarchi fideliter sequebatur, et prooemium symphonicum a Ludovico van Beethoven compositum (1807).
Inter auctores tragoediarum 'Coriolanus' inscriptarum memorari possunt Francici poetae Alexander Hardy (1607), Urbanus Chevreau (1638) , Gaspard Abeille (1676) et Jean-François de La Harpe (1784) , Scoticus James Thomson (1748) et Austriacus Henricus Iosephus von Collin (1804) cuius tragoediae Beethoven praeclarum prooemium suum composuit. Ne Hispanum quidem omittamus Francisco Sanchez Barbero vel Catalanum Victor Balaguer.
Anno 1966 Guntherus Grass in dramate suo "Die Plebejer proben den Aufstand" (Plebeii seditionem temptant) poetam Bertoldum Brecht in scenam produxit, qui, 17 Iunii 1953 cum actoribus quaestiones et temptationes de Coriolano Shakespearii exercens, precibus plebeiorum verorum, eo ipso tempore Berolini seditionem temptantium, obsecutus non esset, immo hac re ut fonte inspirationis suae theatralis abuti maluisset.
Inter musicos qui fabulas lyricas ad hoc argumentum composuere memorari possunt Italiani Francesco Cavalli (1669), Carlo Francesco Pollaro lo (1698), Antonio Caldara (1717), Attilio Ariosti (1723) et Vincenzo Lavigno (1806), Germanici Daniel Gottlieb Treu (1725) et Karl Heinrich Graun (1750).
E pictoribus qui Coriolanum a mulieribus exoratum pinxere notissimi sunt Nicolaus Poussin (1652) et Gaspare Landi.
Fridericus Gulda
Fridericus Gulda (natus Vindobonae die 16 Maii 1930; mortuus Weißenbach am Attersee in oppido Austriaco die 27 Ianuarii 2000) fuit clavilista musicae iazensis et compositor Austriacus. Inter eius discipulos erant Martha Argerich, clavilistria Argentina, et Claudius Abbado, conductor orchestralis.
Systema crystallorum orthorhombicorum
Systema crystallorum orthorhombicorum in crystallographia est una ex septem congeribus cancellos habentibus. Sunt quattuor cancelli Bravais orthorhombici: simplex, per basim, per corpus, et per faciem.
Mahometus wuld ʿAbd al-ʿAzīz
Mahometus wuld ʿAbd al-ʿAzīz, litteris Arabicis محمد ولد عبد العزيز (natus in Akjoujt die 20 Decembris 1956), alumnus Regiae Academiae Militaris Marocensis iuxta Meknes et dux exercituum, est ab anno 2009 Mauritaniae praeses. Abdel Aziz fuit iam praeses ad interim ab anno 2008 post seditionem, qua antecessor Sidi Machometus Ould Cheikh Abdallahi deiectus est, usque ad diem 15 Aprilis 2009. Quo die a magistratu se recessit, ut candidatus praesidis in electione diei 18 Iulii 2009. Successor eius pro tempore praeses senatus Ba Mamadou Mbaré factus est. Suffragio habito victor exiit et die 5 Augusti iterum praeses nominatus est.
Praemium Pulitzer
Praemium Pulitzer est arbitrium Americanum ob confectiones in diurnalismo actorum diurnorum et interretiali, litteris, et compositione musica datas, die 4 Iunii anno 1917 per testamentum Iosephi Pulitzer publicatoris Americani institutum et a Universitas Columbiae Novi Eboraci administratum. Praemia quotannis in categoriis viginti uno conceduntur: victor in viginti harum categoriarum certificatum et $10,000 dollariis accipit ; victor in categoria officii publici clipeum aureum accipit.
Singuli
Circa sexaginta septem homines plus quam unum praemium acceperunt.
Sidi Mahometus Ould Cheikh Abdallahi
Sidi Machometus Ould Cheikh Abdallahi (Arabice سيدي محمد ولد شيخ عبدالله natus in Aleg anno 1938; mortuus die 22 Novembris 2020) fuit Mauritaniae politicorum peritus qui fuit a die 19 Aprilis 2007 usque ad diem 6 Augusti 2008, cum a militum seditione Mahometo Ould Abdel Aziz duce depositus est, Mauritaniae praeses. Primus fuit, qui libera electione magistratum adeptus esset.
Praemium Pulitzer
Categoriae
Est unum praemium in musica:
Quintus Pedius
Quintus Pedius (natus anno incognito; mortuus fine anni 43 a.C.n.) in Caesarianis reipublicae Romanae antiquae partibus interfuit: collega Octaviani in consulatu fuit secunda parte anni 43 a.C.n..
Nepos sive potius filius, ut plerique eruditi moderni ex temporum ratione volunt, sororis Caesaris fuit. Itaque mentio quaedam Quinti Pedi legati bello Gallico anno 57 a.C.n. in Commentariis reperitur, quo anno Caesar cum Belgis bellum gessit.
Bello civili quoque a Caesare stetit. Anno 48 a.C.n. praetor seditionem Titi Annii Milonis in Lucania repressit. Postea anno 46 a.C.n. ante Caesaris adventum exercitui eius in Hispania cum Fabio Maximo praeerat (fortasse proconsul Hispaniae Ulterioris tum erat). Tum Gnaeo Pompeio, Magni filio, validum exercitum colligente, donec ipse Caesar in Hispaniam pergere festinaret, quievit nec proelium commisit. Victis apud Mundam die 17 Martii Pompeianis, mense Decembri 45 a.C.n., indulgente Caesare ob parvam victoriam adversus Sextum Pompeium de Hispania triumphavit. Triplex enim de Pompeianis in Hispania triumphus fuit, ipsius Caesaris, Quinti Pedii et Fabii Maximi quorum triumphi ob modestiam vilitatemque apparatus cum Caesaris splendore comparatam apud quosdam risum movere
Testamento suo Caesar eum in primis heredibus instituit (nisi tamen de huius filio eiusdem nominis agatur; nam Suetonius heredes sororum nepotes fuisse scripsit) post Octavianum et una cum Lucio Pinario. Suam partem hereditatis Octaviano reliquisse traditur.
Caesare necato, Octavianum secutus est, qui, exercitum Romam ducendo, consulatum a senatu extorsit. Consul vero die 19 Augusti cum Octaviano factus, Q. Pedius Romae remansit dum collega Bononiam ad Lepidum Antoniumque congrediendos iter facit. Legem tulit (ex eius nomine Lex Pedia vocata) qua omnes homines, qui Caesaris caedis vel participes vel tantum conscii fuissent, "aqua et igni" interdicti sunt. Hoc velut initium fuit proscriptionum quae triumviratus tempore orbem Romanum cruentavere: nam fuere statim delationes plurimae. Paulo post, ante finem anni, Quintus Pedius interiit, maerore confectus, ut nonnulli volunt, quod intellexisset legem suam multis civibus exitio fore.
Cormocephalus rubriceps
Cormocephalus rubriceps est magnum chilopodum familiae Scolopendridarum, quod in Australia et Insula Septentrionali Novae Zelandiae endemicum est. Ad 25 cm longum, id est maximum Novae Zelandiae chilopodum.
Ely Ould Mahometus Vall
Ely Ould Mahometus Vall seu litteris Arabicis إعلي ولد محمد فال (natus anno 1953 in urbe Nouakchott; mortuus die 5 Maii 2017), alumnus Regiae Academiae Militaris in urbe Meknes, fuit dux militum Mauritaniae. Mauritaniae praeses meruit a die 3 Augusti 2005 post seditionem qua decessorem Maaouya Ould Sid’Ahmed Taya deposuit usque ad diem 19 Aprilis 2007, cum magistratum praesidis electione libera habita successori electo Sidi Mahometi Ould Cheikh Abdallahi tradidit.
Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya
Maaouya Ould Sid’Ahmed Taya (natus in Atar anno 1941, aut 1943) succenturio maior et generalis, fuit a die 25 Aprilis 1981 Primus Minister et a die 12 Decembris 1984 usque ad diem 3 Augusti 2005, cum a seditione militum depositus est, Mauretaniae praeses. Nunc exsul in Quataria vivit. Successor eius praeses Mauritaniae Ely Ould Mahometus Vall factus est.
Divinitas
Divinitas est postulatum ens praeternaturale vel supernaturale, cui semper est potestas immanis, ab hominibus veneratum, divinum vel sacrum, magno aestimatum, vel veritum.
Publius Cornelius Scipio Nasica
Publius Cornelius Scipio Nasica significare potest:
Quintus Caecilius Metellus Numidicus
Quintus Caecilius Metellus Numidicus (natus saeculo 2 a.C.n.; obiit circa annum 91 a.C.n.) fuit consul Romanus.
Gens
Pater eius Lucius Caecilius Metellus Calvus fuit, consul anni 142 a.C.n., frater Lucius Caecilius Metellus Dalmaticus, qui anno 119 a.C.n. consulatum adeptus est. Filius eius Creans Quintus Caecilius Metellus Pius anno 80 a.C.n. consul fuit.
Cursus honorum
Anno 117 aut 116 a.C.n. IIIvir monetalis fuit, deinde anno 112 aut antea praetor, tum propraetor. Anno 109 a.C.n. ipse consul fuit una cum Marco Iunio Silano. Consul et deinde proconsul Africae Bellum Iugurthinum gessit cum Iugurtha Numidarum rege, qui a Micipsa adoptatus, duos eius filios, fratres suos, interfecerat, ut solus Numidiae imperio potiretur. Micipsa in amicitia societateque populi Romani semper permanserat. Postquam igitur Romae cognitum est nefarium Iugurthae scelus; placuit illud ulcisci. Metellus cum exercitu in Africam navigavit, et cum hoste manus conseruit, qua in parte Iugurtha adfuit. Ibi aliquandiu certatum est, neque hic ullum boni ducis aut militis officium praetermisit. Ceteri vero eius milites primo congressu pulsi fugatique sunt; Iugurtha in oppidum munitum perfugit. Paucis post diebus, Metellus eum insecutus, iterum proelio fudit: Numidiam vastavit, urbes amplas et munitissimas cepit; quae victoria ei nomen Numidici fecit atque anno 106 triumphavit, quamquam copias reliquerat, cum audivisset, Gaium Marium eius successorem electum esse.
Postea anno 102 a.C.n. Quintus Metellus, nunc fautor Optimatium et censor factus, frustra Lucium Appuleium Saturninum et Gaium Servilium Glauciam e senatu expellere conatus est. Cum anno 100 a.C.n. ab inimicis accusatus, causam de pecuniis repetundis diceret, et ipsius tabulae circumferrentur iudicibus inspiciendae, nemo ex illis fuit qui non removeret oculos, et se totum averteret, ne quisquam dubitare videretur verumne an falsum esset quod ille retulerat in tabulas. Cum Saturninus tribunus plebis legem senatus maiestati adversam et reipublicae perniciosam tulisset, Metellus in eam legem iurare noluit, eaque de causa in exilium actus est. Honestum Rhodi secessum invenit, ibique litteris operam dedit. Ita vir fortissimus de civitate maluit decedere, quam de sententia, eique salus patriae dulcior quam conspectus fuit.
Metelli filius precibus et lacrimis a populo impetravit ut pater anno 99 a.C.n. ab exilio revocaretur. Forte ludos spectabat, cum ei redditae sunt litterae, quibus scriptum erat, maximo senatus et populi consensu, reditum illi in patriam datum esse. Nihil eo nuntio moveri visus est: non prius e theatro abiit, quam spectaculum ederetur; non laetitiam suam proxime sedentibus ulla ex parte ostendit, sed summum gaudium intra se continuit, parique vultu in exilium abiit, et fuit restitutus; adeo moderatum inter secundas et adversas res gessit animum. Tantus vero ad eum advenientem concursus est factus, ut dies totus consumptus sit in gratulationibus illum ad portam urbis excipientium; inde in Capitolium ascendentem, et lares repetentem universa propemodum civitas deduxit.
Claudia Nolte
Claudia Crawford (nata 7 Februarii 1966 Rostochii nomine Wiesemüller, deinde post coniugio primo Nolte, nunc secundo connubio Crawford) femina rebus publicis Germaniae versata et sodalis Christianae Democraticae Unionis Germaniae est.
Iuventus munusque
Claudia Wiesemüller anno 1982 scholam finivit et tirocinium electrotechnicae fecit. Anno 1985 maturitatem accepit atque Ilmenae cyberneticae studebat. Anno 1990 diploma accepit et deinde in Universitate Ilmenae laboravit.
Cursus honorum
Cum anno 1989 eversio rerum in "Res publica Democratica Germanica|Re publica Democratica Germanicae" (RDG) fieret, Nolte primo sodalis Fori Novi, deinde Februario anni 1990 factionis CDU facta est. Anno 1990 primo legata Camerae Populi (parlamenti RDG) electa est, 3 Octobris 1990, cum Germania unita esset, legatus Dietae Foederalis Germaniae facta est. Mansit legata ad annum 2005, cum electionem perdidit. 18 Novembris 1994 a Heleimuto Kohl (CDU), cancellaraio foederali, Administer Foederalis Feminarum et Iuventutis nominata est. Hoc officio fungebnatur ad annum 1998, cum CDU/CSU et FDP factiones electionem Dietae Foederalis amisissent. Postquam Dietam Foederalem reliquit, Crawford nunc officium Instituti Conradi Adenenauer in Belgrado duxit.
Mustapha Ould Salek
Mustafa Ould Salek (Arabice: المصطفى ولد محمد السالك‎ natus Kiffae anno 1936, mortuus Lutetiae mense Decembri 2012), succenturio maior, die 10 Iulii 1978, cum successor eius Moktar Ould Daddah motu militum depositus esset, Mauritaniae praeses atque praeses ministrorum factus est. Mense Aprili 1979 praeses ministrorum se recessit, die 3 Iunii motu altero militum Mahometo Mahmoud Ould Louly duce ipse depositus est.
Lucius Marius Maximus Perpetuus Aurelianus
Marius Maximus fuit praefectus urbis Romae anno 217 et scriptor linguae Latinae. In horto Marii Maximi Florentinus, auctor de re rustica, praetendit se visisse uvam olea insertam.
Marius Maximus ex familia senatoria ortus verisimile Africa natus est. Pater Lucius Marius Perpetuus fuit, procurator Galliae Lugdunensis et Aquitaniae. Anno 193 legatus legionis in Moesia erat. In bello civili inter Septimium Severum imperatorem et Pescennium Nigrum atque Clodium Albinum Septimio favit, tum legatus Augusti pro praetore Belgicae fuit. Anno 198 vel 199 consul suffectus erat, tum legatus Germaniae Inferioris et Syriae Coeles (anno 208), deinde proconsul Africam Asiamque administravit. Anno 217 a Macrino imperatore praefectus urbi factus est, sub Alexandro Severo imperatore anno 223 consul II ordinarius creatus est. Quando mortuus sit, nescimus. Filius eius Lucius Marius Maximus, consul anni 232 fuit.
Marius Maximus fuit auctor vitarum imperialium (minoribus omissis )in continuatione operis Suetonii De vita Caesarum. Ab auctore Historiae Augustae Marius Maximus laudatus est ut "homo omnium verbosissimus, qui et mythistoricis se voluminibus inplicavit".
Opus Marii Maximi deperditum est, sed citationes supersunt: Creditur poetam Ausonium usum esse Mario Maximo, sine citatione nominali, in serie epigrammatum cuius titulus est Caesares; in hoc opere laudati sunt viginti quattuor Caesares, quorum duodecim anteriores (a C. Iulio Caesare Domitianum usque) e vitis a Suetonio scriptis depicti sunt, duodecim posteriores (a Nerva Elagabalum usque) fortasse e vitis Marii Maximi. Scriptor ignotus Enmannsche Kaisergeschichte et ille (si re vera exstitit) opere Marii Maximi usus est.
Mahometus I (sultanus Ottomanicus)
Mahometus I (Turcice: Çelebi Mehmed), natus 1389 Bursae, mortuus die 26 Maii 1421 Hadrianopoli) fuit sultanus Imperii Ottomanici ab anno 1413 usque ad annum 1421. Post tempora perturbata Interregni Ottomanici unitatem et potestatem imperii redintegravit.
Muradus II (sultanus Ottomanicus)
Murad II (Arabice مراد ثانى) Gazi (natus sub 1403; mortuus die 3 Februarii 1451 Hadrianopoli) fuit 1421 - 1451 (exceptis annis 1444 - 1446) sultanus Imperii Ottomanici.
Tiberius et Gaius Gracchus
Tiberius et Gaius Sempronius Gracchus Scipionis Africani ex filia nepotes erant. Horum adolescentia bonis artibus et magna omnium spe floruit. Ad egregiam quippe indolem accedebat optima educatio. Exstant Corneliae matris epistolae, quibus apparet eos non solum in gremio matris educatos fuisse, sed etiam ab ea sermonis elegantiam hausisse. Maximum matronis ornamentum esse liberos bene institutos merito putabat sapientissima illa mulier: cum Campana matrona, apud illam hospita, ornamenta sua, quae erant illa aetate pretiosissima, ostentaret ei muliebriter, Cornelia traxit eam sermone, quousque a schola redirent liberi; quos reversos hospitae exhibens: "En haec, inquit, mea ornamenta". Nihil quidem istis adolescentibus neque a natura neque a doctrina defuit; sed ambo rempublicam, quam tueri potuissent, impie perturbare maluerunt.
Tiberius Gracchus, cum esset tribunus plebis, a senatu descivit: populi favorem profusis largitionibus sibi conciliavit; agros plebi dividebat, dabat civitatem omnibus Italicis; provincias novis coloniis replebat: quibus rebus viam sibi ad regnum parare videbatur. Quare convocati patres deliberabant quidnam faciendum esset. Tiberius in Capitolium venit, manum ad caput referens; quo signo salutem suam populo commendabat: hoc nobilitas ita accepit quasi diadema posceret. Tum Scipio Nasica, cum esset consobrinus Tiberii Gracchi, patriam cognationi praetulit, sublataque dextera proclamavit: Qui rempublicam salvam esse volunt me sequantur; dein Gracchum fugientem persecutus in eum irruit, suaque manu eum interfecit. Mortui Tiberii corpus in flumen proiectum est.
C. Gracchum idem furor, qui fratrem Tiberium, invasit: seu vindicandae fraternae necis, seu comparandae regiae potentiae causa, vix tribunatum adeptus est, cum pessima coepit inire consilia: maximas largitiones fecit; aerarium effudit; legem de frumento plebi dividendo tulit. Perniciosis Gracchi consiliis, quanta poterant contentione, obsistebant omnes boni, in quibus maxime Piso vir consularis. Is cum multa contra legem frumentariam dixisset, lege tamen lata, ad frumentum cum ceteris accipiendum venit; Gracchus animadvertit in concione Pisonem stantem; eum sic compellavit, audiente populo Romano. "Qui tibi constas, Piso, cum ea lege frumentum petas quam dissuasisti?" Cui Piso: "Nolim quidem, Grache, inquit, mea bona tibi viritim dividere liceat: sed si facias, partem petam." Quo responso aperte declaravit vir gravis et sapiens lege quam tulerat Gracchus patrimonium publicum dissipari.
Marcus Hirrius Fronto Neratius Pansa
Marcus Hirrius Fronto Neratius Pansa (quo anno natus mortuusve sit, nescimus) senator Romanus primo saeculo fuit. Patria eius Saepinum in Samnio fuit, ubi monumentum magnum erexit. Lucium Neratium Marcellum adoptavit. Nerone imperatore regnante in senatum adlectus est et Vespaniano legatus legionis militavit. Tum circa annos 70-72 legatus Augusti pro praetore Lyciam rexit et inter patricios adlectus est, anno 73 vel 74 consul suffectus creatus est. Tum in Oriente vir militaris missus donis militaribus ornatus est. Annis 77 ad usque 80 legatus Cappadociae et Galatiae factus est.
Nouadhibou
Nouadhibou est Mauritaniae urbs circiter 90000 incolarum. Anno 1906 nomine Port Étienne a Francicis condita est.
Viceregnum Fluvii Argentei
Viceregnum Fluminis Argentei vel Fluvii Argentei (hispanice: Virreynato [antiquum] sive Virreinato del Río de la Plata) fuit entitas administrativa a Corona Hispana statuta, temporarie die 1 Augusti anni 1776 et tunc definitive die 27 Octobris anni 1777 ex auctoritate Regis Caroli III imaginis Ministrii Indiarum causa, Iosephus de Gálvez y Gallardo.
Tiberius et Gaius Gracchus
Occiso Tiberio Graccho, cum senatus consulibus mandasset ut in eos qui cum Tiberio consenserant animadverteretur, Blosius quidam Tiberii amicus pro se deprecatum venit; hancque, ut sibi ignosceretur, causam afferebat, quod tanti Gracchum fecisset, ut quidquid ille vellet, sibi faciendum putaret. Tum consul: "Quid? ait, si te in Capitolium faces ferre vellet, obsecuturusne voluntati illius fuisses propter istam quam iactas familiaritatem?" - "Nunquam, inquit Blosius, id quidem voluisset; sed, si voluisset, paruissem." Nefaria est ista vox; nulla enim est excusatio peccati, si amici causa peccaveris.
Communitas Valentina
Communitas Valentina (Valentine Comunitat Valenciana ; Hispanice Comunidad valenciana) est regio autonoma Hispaniae, in Media et Austrorientali Paeninsula Hiberica sita, cuius caput et maxima urbs est Valentia. Regio divisa est in provincias tres: Lucentum (Castaliam, Valentiam) et in triginta-quattuor commarcas. Administrative Occidente Castellae-Manicae Aragoniaeque, Meridie Murciae et Septemtrione Catalauniae finitima est.
Circa 518 chiliometrorum Mediterranei litoris habet, et 23 259 chiliometrorum quadratorum terrae cum 5.02 millionibus incolarum (anno 2008) tegit. Eius fines plerumque historici Regni Valentiae eos reddit.
Praesens versio Valentiani Statuti Autonomiae Regionem Valentiae velut nationalitatem enuntiat. Linguae publicae Hispanica et Valentina (velut lingua Catalana hac in terra cognoscitur) sunt.
Nomina
Publicum nomen Valentine est Comunitat Valenciana, ambo versa in Latinam velut Communitas Valentina. Hispanicum nomen, Comunidad Valenciana, coofficiale per primum Statutum Autonomiae anno 1982 fuit.
Quamquam "Communitas Valentina" (Valentine Comunitat Valenciana,  Hispanice Comunidad Valenciana), extra publicam considerationem, est nomen quo maxime utimur et unum ex eis quae publice consecrata sunt, duo competentia nomina simul quando Valentianum Statutum Autonomiae fabricabatur fuerunt. Quidem "Natio Valentina" sive "Regio Valentina" (Valentine País Valencià,  Hispanice País Valenciano), primum saeculo duodevicensimo relatum est, sed eius usus solum e decennio 197 et prorsum notabilis factus est cum sinistristico aut Valentini nationalismi subtextu qui per Transitionem Hispanicam in democratiam exeunti decennio 198 et ineunti decennio 199 incepit. Huius usus exemplum "Consilii Praeautonomici Regionis Valentinae" (Valentine Consell pre-autonòmic del País Valencià), hodiernae Generalitatis Valentinae (Valentine Generalitat) praecursorii, eius anno 1978 est et hoc vocabulum in Statutorum Autonomiae praeambulo relatum est.
Ad solvendam lacunam inter duo competentia nomina—vetere Regnum Valentiae et coaetaneum Regio sive Natio Valentina—compromissi neologismus, Communitas Valentina, creatus est (verbum communitas e communitate autonoma, quae publicum nomen Hispanicarum regionum velut politicarum autonomicarum entitatum constitutarum est).
Omni modo, genericum Valentiae nomen ad Urbem Valentinam, provinciam Valentiam aut Communitatem Valentinam referre potest.
Historia
Praesentis Valentiae origines ab antiquo Regno Valentiae trahuntur, quod saeculo tredecimo surrexit. Iacobus I Aragoniae exsistentium Islamicarum taifarum Christianam Recuperationem et colonizationem cum Aragoniensibus et Catalaunis anno 1208 duxit et Regnum Valentiae velut tertiam liberam regionem intra Coronam Aragonensem anno 1238 condidit.