cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marratha
Marratha angusta est species Brachyurorum familiae Xanthidarum, sola species generis Marrathae. Animal, nomine Cycloxanthope angusto a Maria J. Rathbun zoologa Americana anno 1906 primum descriptum, ad novum genus anno 2003 motum est; nomen autem novi generis, Marratha, est "libidinosa contractio" nominis Mary Rathbun. Species rite observata est in Insulae Amirante (Insulae Seisellenses), Havaiis, et Mari Sinensi Australi.
Orville (Andra)
Orville  est commune Francicum 128 incolarum (anno 2010) praefecturae Andrae in regione Media.
Muqaghali Maqatayev
Muqaghali Maqatayev (Kazachice, natus die 9 Februarii 1931, mortuus die 27 Martii 1976) fuit poeta, scriptor et interpres Kazachicus.
Muqaghali Maqatayev natus in 9 Februarii, 1931 in Qarasaz vico in Narynqol (hodierna Raiymbek) pagi ex Almaty Regio. Ab 1948 usque 1949 studuit in Facultate Philologiae Universitis Kazach. In 1952—1969 operatus quasi praeceptor Lingua Russica in alta schola, annuntians in Kazach Radio, Secretarius exsecutiva «Soviet finibus» (Kazach: Советтік шекара) diurna, litterarum baculum de «Socialist Kazachstan» (Kazach: Социалистік Қазақстан) et «Culture et Vita» (Kazach: Мәдениет және Тұрмыс) ephemerides et «Stella» (Kazach: Жұлдыз) magazine. In 1970, factus membrum Kazachstania scriptorum Unionis. 1973—1974 Apud Institutum artium studiis ac litteris ad Moscua.
Rantium ad Plebem
Rantium ad Plebem (Italiane: Ranzo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.
Muqaghali Maqatayev
Muqaghali Maqatayev opera incipit passim divulgari 1948. Notum enim in sua poesi «Appassionata» (Kazach: Аппассионата, 1962). Multi ex Maqatayev poeticam collections ingressus aureum fiscus Kazach nationalibus carmina. Multi Maqatayev carmina musicum. Et translata ad rhythmos Kazach sonnets of William Shakespeare (1970), carmina Walt Whitman (1969), Dantes «Divina Comoedia» (1971) et aliis.
Hermannus Boerhaave
Hermannus Boerhaave (natus Voorhout in oppido Hollandiae Australis die 31 Decembris 1688; Lugduni Batavorum die 23 Septembris 1738 mortuus) fuit humanista, botanicus, chemicus, et medicus Nederlandicus. Patre mortuo, in Academia Lugduno-Batava matriculavit, ubi anno 1689 gradum PhD accepit, dissertatione De distinctione mentis a corpore, per quam doctrinas Epicuri, Thomae Hobbes, et Benedicti de Spinoza petivit. Anno 1730, in Regalem Societatem Londiniensem cooptatus est. Et pathologiae et physiologiae peritus fuit.
Muqaghali Maqatayev
Muqaghali Maqatayev 27 Martii obiit, 1976 in Almaty at aetatis 45. In 1999 Muqaghali Maqatayev ob poemata «Amanat» (Kazach: Аманат) postumus tribuitus cum praemio civitatis est a Reipublica Kazakhstan.
Vena iugularis interna
thumb |200 px|Venae iugulares internae sunt illa vasa sanguinea coerulea, quae in utroque latere verticalia videntur.
Vena iugularis interna  est una trium venarum iugularum utriusque lateris, quae incipit apud foramen iugulare basis cranii accipiens sanguinem in sinu sigmoideo ex parte cerebri collectum. Apud basem colli e vena iugulari interna et vena subclavia fit vena brachiocephalica. Post initium sicut et prae confluens singulum bulbum format.
Venae affluentes sunt:
Christophorus Benfey
Christophorus Benfey (natus die 28 Octobris 1954) est professor litterarum Anglicarum in collegio Mount Holyoke. Multos libros scripsit, ceu Degas in New Orleans et The Great Wave. In Amherst, Massachusetta nunc habitat.
30 Octobris
30 Octobris dies 303ª anni est (304ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 62 dies manent.
Yad Vashem
Yad Vashem (Hebraice יד ושם scilicet Latine „Monumentum et nomen“ secundum biblicam sententiam Libri Isaiae 56.5 dabo eis in domo mea et in muris meis locum et nomen melius a filiis et filiabus:nomen sempiternum dabo eis, quod non peribit, officialiter „Locus memorialis Israel martyrum et heroum inter Soa) est monumentum Hierolosymae dicatum. Yad Vashem condtum est, iussu Parlamenti Israelis, die 19 Augusti 1953. Anno 2008 duo milliones peregrinatorum illo iustos inter gentes accepit.
Maximilianus I (imperator Mexici)
Maximilianus Ferdinandus Iosephus Habsburgi (1832–1867) natus est Archidux Austriae et Princeps Hungariae Bohemiaeque, sed repudiavit titulos ad Imperium Mexici recipiendum, in quo stetit ab anno 1864 usque ad annum 1867, secundus erat Imperator Mexicanorum.
Iuventus
Maximilianus natus est Vindobona in Austria, prognatus Archiduce Francisco Carolo Iosepho Austriae et Sophia Frederica Bavariae. Cum iuvenis prominuit in studio botanicae et nauticarum scientiarum. Participatio sua fuit magna incremento portus Tergestis in Italia.
Anno 1857, uxorem duxit Principissam Carlotam Amaliam Belgii, filiam Leopoldi I Regis Belgarum, qui Imperatori Francisco Iosepho ursit ut Maximilianum Vicerregem Langobardiae Venetiaeque faceret. Vixerunt igitur Maximilianus et Carlota Mediolani usque ad annum 1859, cum Franciscus Iosephus Maximilianum removit et Archidux recessit in Castello Miramaris, prope Tergestem.
Secundum Imperium Mexicanum
Anno 1859, factio conservatorum Mexicanorum Maximilianus coronam Mexicanam obtulit in Secundo Imperio, cuius creationem Francia et Ecclesia Catholica Romana fulciebant, sed Maximilianus maluit in expeditionem scientificam ire Americam Meridionalem. Anno 1863 Maximilianus regressus est et admissit coronam, Napoleonem III audiens. Maximilianus Veracrucem portum advenit et deinde Mexicopolin anno 1864. Elegit Castellum Chapultepecis sedem.
Exsecutus est omnia officia et munera modo liberalium Mexicanorum et conservatores eum reliquerunt, Liberalis praeses tamen Benedictus Juarez conabatur Maximilianum vincere et Rem Publicam iterum restaurare. Napoleo III abstulit militare subsidium Maximiliano, qui imperio abdicavit et Benedicto Juarez se tradit. Capite damnatus, Queretari anno 1867 interemptus est. Reliquiae suae Vindobonae iacent.
La Tour-d'Auvergne
La Tour-d'Auvergne est commune Francicum 658 incolarum (anno 2010) praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia.
Peypin-d'Aigues
Peypin-d'Aigues est commune 596 incolarum (anno 2008) praefecturae Vallis Clausae in Franciae australis regione Provincia et Alpibus.
Claiborne Comitatus (Tennesia)
Claiborne Comitatus (Anglice:  Claiborne County) est Tennesiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 29862 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Tazewell, die 29 Octobris 1801 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 2.1 %) haud Anglice domu loquitur.
Tabitha Gilman Tenney
Tabitha Gilman Tenney (nata Tabitha Gilman, 1762–1837) fuit scriptrix Americana ex Exonia Novae Hantoniae. Eius liber Female Quixoticismus, Exhibited in the Romantic Opinions and Extravagant Adventures of Dorcasina Sheldon, mythistoria quae, Michaeli de Cervantes similis, delusiones petiit a litteris romanticis confirmatas, primum binis voluminibus anno 1801 prolata est.
F. L. Patee, historicus litterarum, Female Quixotism appellat mythistoriam populo Americano gratissimam ante Uncle Tom's Cabin, anno 1852 editam. Saltem quinque editiones habuit, iamque vendebatur cum Harriet Beecher Stowe eius librum clarissimum scriberet.
Tabitha Samuelo Tenney anno 1788 nupsit, qui olim chirurgus in exercitu meruerat, et eodem anno vicarius in primo Congressu Civitatum Foederatarum electus est. Tabitha Exoniae anno 1837 mortua, corpus in sepulcreto Winter Street inhumatum est. Tabithae et Samueli non erant proles.
Zonvenzedum
Zonvenzedum  (alia nomina: Zonvencedum) (Italiane: Zovencedo) est oppidum Italiae et municipium, circiter 800 incolarum, in Regione Venetia et in Provincia Vicetina situm. Incolae Zonvenzedenses appellantur.
Salvator Adamo
Salvator Adamo  (natus Ihomisi in Sicilia die 1 Novembris 1943) est clarus cantor fabulator atque poëta Belgicus oriundus e Italia.
Croisette (Fretum Calisii)
Croisette  est commune Francicum 314 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Georgius Liberatus Urosa Savino
Georgius Liberatus Urosa Savino (natus die 28 Augusti 1942 Caracarum, Venetiola; mortuus die 23 Septembris 2021) fuit cardinalis ac archiepiscopus Caracarum. Urosa Savino conclavi mense Martio 2013 adfuit, quod Georgium Marium Bergoglio papam creavit.
Iacobus Johnston Blanchard
Iacobus Johnston Blanchard (Detroiti natus die 8 Augusti 1942), causidicus et legatus, est rerum politicarum peritus Americanus factionis Democraticae, qui inter alia ab anno 1983 usque ad annum 1981 Michiganiae gubernator fuit. Praeterea Blanchard in Camera Repraesentantum Civitatum Foederatarum populi duodevigesimi Michiganiae districti legatus fuit.
Obterre
Obterre  est commune Francicum 247 incolarum (anno 2010) praefecturae Andrae in regione Media.
Tortebesse
Tortebesse est commune 55 incolarum (anno 2006) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia.
Stephanus Crane
Crane, octavus inter liberos superantis parentium Protestantium Methodistarum scribere coepit anno quarto natu, et aliquos commentarious ante annum sextum decimum patefecerat. Studiorum academicorum vix studiosus, a schola anno 1891 recessit ut opus scriptoris actorum et scriptoris faceret. Sua prima mythistoria fuit Maggie: A Girl of the Streets, fabula de vita quotidiana in Bowery Manhatae (1893), primum opus generis naturalismi litterarii Americani usitate a iudicibus habita. Peregre laudatus est anno 1895 pro The Red Badge of Courage ('Rubrum fortitudinis signum'), mythistoria belli civilis Americani, quam sine experientia proelii scripsit.
Crane anno 1896 opprobrium toleravit postquam testis vocatus erat in iudicium Dorae Clark familiaris, quae in suspicionem quasi meretrix venisset. Eodem anno exeunte, propositionem accepit ut iter ad Cubam ut diurnarius belli faceret. Cum autem Iacsonopoli in Florida ut transiret commoraretur, in Coram Taylor incidit, madamam ganeae, cum qua coniunctionem perennem coepit. Navis Cubam navigans ante litore Floridianum summersa est, ipso aliisque nonnullos dies in naviculo fluitantibus. Naufragium in libro "The Open Boat" ('Navicula aperta') narravit. Per ultimos vitae annos, certamina in Graecia descripsit, et in Anglia cum Cora habitavit, ubi scriptoribus Iosepho Conrad, H. G. Wells, et aliis favit. Crane, ab impedimentis ad aerarium pertinentibus pressus, tuberculosi in sanatorio in Nigra Silva mortuus est, anno aetatis suae vicensimo octavo.
Crane tempore mortis persona magni momenti in litteris Americanis aestimabatur. Postea autem, duobus decennis neglebatur, cum iudices litterarum studium eius vitae et operum renovarent. Eius scripta per vehementiam vividam, dialectos, et ironiam distinctam videtur. Materia timorem, discrimina animi, et vitam socialem in secreto saepissime implicat. Mythistoria The Red Badge of Courage, liber classicus Americanus, Crane praecipue innotuit, sed etiam pro poesi, diurnariorum arte, et fabulis brevibus, inter quas "The Open Boat", "The Blue Hotel" ('Deversorium caeruleum'), "The Bride Comes to Yellow Sky" ('Nupta ad caelum flavum venit'), et novella The Monster ('Monstrum'). Sua scripta scriptores saeculi vicensimi magnopere moverunt, inter quos notissime Ernestus Hemingway, et modernistas et imagistas excitare putantur.
Poesis
Poemata Craneiana, quorum versus (eos Anglice lines appellare malebat), tantum academicam animi attentionem quam fictio non usitate receperunt; nulla quidem anthologia eius versus usque ad 1926 continuit. Quamquam tempus cum Crane poemata serio componere coepisset incertum est, ipse olim dixit suum finem totum esse "dare meas notiones integrae vitae, quod scio." Modus poeticus in ambobus libris poeticis adhibitus, The Black Riders and Other Lines et War Is Kind, illo tempore fuit insolitus, quod in versu libero sine homoeoteleutono, metro, et adeo titulis operum singularium conscriptus est. Plura poemata sunt brevia, et quamquam nonnulla poemata, sicut "Noli flere, virgo, quia bellum est benignum," versibus et versibus intercalaribus utuntur, plurima non. Crane etiam a suis paribus poetisque aetatum posteriorum quod sua opera allegoriam, dialecticam, et situs narrationis continent.
Vena gastrica sinistra
thumb|200 px|Imago ostendit [[vena portae|venam portae et venas tributarias eius iecore in altum verso. - "Right gastro-epiploic": vena gastrica sinistra]]
Stephanus Crane
Poesis
Ruta Miller, iudex litterarum, dixit Crane scripsisse "poesim intellegentam, non poesim quae adfectum evocat, poesim quae mentem excitat, non quae cor suscitat." In poematibus multiplicissime ordinatis, significantia affectionum vel animi motuum est ambigua, sed poemata Craneana certos habitus, fides, opiniones, et status primordios erga Deum, homines, et universum adfirmare solent. The Black Riders potissimum est notio dramatica, et poemata continuitatem intra structuram dramaticam praebent. Est etiam usus dramaticus in quo vox maior saepe casum refert visum ("In desertis / animal vidi, nudum, spurcum" ) vel cognitum ("Homo doctus olim mihi accessit" ). Vox altera vel voces additae iudicium repraesentant quod inferius revelatur; cum eae inter se concurrant, habitus praevalens emergit.
Petra Bruna
Petra Bruna (Italiane: Pietrabruna) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.
Labda
Labda (indecl., n.; Graece λάβδα), sive Λ λ, et serius lambda (λάμβδα), est littera undecima in Abecedario Graeco. In systemate numerali Graeco, denotat numerum 30.
Ostia (discretiva)
Ostia potest:
Clay Comitatus (Tennesia)
Clay Comitatus (Anglice:  Clay County) est Tennesiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 7976 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbicula Celina, anno 1870 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 1.8 %) haud Anglice domu loquitur.
8589 Stellaris
8589 , olim designationibus 4068 P-L et 1986 QM2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Cornelio Ioanne van Houten, Ingrid Mortimer van Houten-Groeneveld, et Thoma Gehrels, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 8589 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
1826 Miller
1826 , olim designationibus 1955 RC1, 1929 RV, 1940 WF, 1950 TD2, 1952 BL1, 1962 AA, et 1971 TU2 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  auspiciis programmatis exploratorii Programma Asteroidis Indianae Observatorii Goethe Link repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 1826 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Aristoxenus
Aristoxenus (Graece Ἀριστόξενος) fuit philosophus Graecus qui maxime musicus innotuit. Tarenti natus est c. 370 a.C.n. et fortasse Athenis mortuus c. 300 a.C.n.
De vita Aristoxeni
De Aristoxeno parum novimus, et quicquid scimus plerumque a Suda sumptum facile enumeratur. Constat Aristoxenum, Spinthari filium, Tarenti natum esse, sed quando natus sit pro certo non habetur. Suda Aristoxenum profert Alexandri temporibus et praesertim centesima undecima Olympiade, id est annis 336-333, floruisse et aequalem Dicaearchi fuisse, e quo ductum est eum anno circiter 370 a.C.n. esse natum. E Suda etiam accepimus Spintharum patrem fuisse musicum Tarentinum. Nihil vero obstat, quin hunc cogitemus cum Archyta amicitiae necessitudine coniunctum fuisse. Itaque fieri potest ut Aristoxenus doctrinis Pythagoricis iam a puero se imbuerit. Utique primum Pythagoricos audivisse fertur philosophos: Lamprum quendam Erythraeum et Xenophilum Pythagoricum. Apud Sudam etiam accepimus Aristoxenum quandoque habitavisse Mantineae, quamquam quando quantumque temporis vitam ibi degerit nescimus. Constat quidem eum ibi quoque res navavisse musicas.
De scriptis Aristoxeni
Scriptor fertilissimus fuit Aristoxenus, nam, si fidem habemus Sudae, librorum quos scripsit numerus 453 fuit, quorum maxima pars tantopere deperdita est, ut ne titulos quidem noverimus. Exceptis operibus melius aut mediocriter conservatis (de quibus infra), fragmenta minora (et minimi momenti) titulis instructa collegit Wehrli (1967, 10-41).
Elementa harmonica
Dubium non est Aristoxenum potius musicum quam philosophum fuisse. Iam apud antiquos musicus audiebat, quod operibus titulisque conservatis comprobatur. Operibus praesertim ad res harmonicas pertinentibus maxime innotuit. Praeclarum est opus, quod Elementa harmonica (Ἁρμονικὰ στοιχεῖα) inscribitur, de quo libri tres nobis plus minus conservati sunt. Quia in initio libri secundi tempore praeterito usus de Aristotele loquitur, sunt qui Aristoxenum Elementa post a. 322 scripsisse opinentur. At sunt qui negent Elementa a prima origine opus integrum fuisse, quo hoc argumentum aliquantum infirmatur. Sed non solum de tempore ambigitur, nam liber primus in re quoque discrepare videtur.
Elementa harmonica scripsisse videtur Aristoxenus eo consilio, ut harmonicam definiret scientiam, quae sui iuris esset suisque intellegendi modis uteretur. Harmonicam negavit esse in mensionibus Pythagoricorum constituendam, quippe quae ad rem ipsam non pertineant. Nam cum melodiae suas habeant proprietates, quae auribus tantum percipiantur, dixit flexiones vocis mensuris aurium esse iudicandas. Itaque de systematis a natura perfecti experientia recte explicanda agi contendit.
De argumento Aristoxeni feminarum virorumque doctissimorum unanimitas adhuc non viget integra. Constat tamen apud Aristoxenum de vocis in spatio (κίνησις κατὰ τόπον) quodam sonoro motu agi. Vox autem, cum per spatium exit, quoque puncto temporis locum ibi quendam (τόπος τῆς φωνῆς) obtinere videtur. Argumentum suum explicans aliquot terminos technicos definit Aristoxenus:
Elementa rhythmica
Si Elementa Harmonica opus magnae est auctoritatis, idem vix dici potest de Elementis Rhythmicis (Ῥυθμικὰ στοιχεῖα), quod opus tam male conservatum est, ut nihil ferme nisi initium libri secundi nobis traditum sit. Hoc opere Aristoxenus de metrica disserit, sed argumentum eius parum liquet. Textum novissime edidit praefatione additum commentariisque instructum Lionel Pearson (1989), qui Aristoxenum proponit hominem suas vias proprias petentem insolenterque de rebus metricis cogitantem. Quisquis igitur hanc editionem sibi legendam sumpserit, ei erit utilitati, si etiam iudicium a Cornelio Ruijgh (1993) factum in legendo consulit.
Opera minora
Exceptis aliquot fragmentis incertae sedis haec sunt quorum tituli ab Wehrlio prolati sunt:
Ioannes Luna
Iohannes Luna (natus die 23 Octobris 1857; mortuus die 7 Decembris 1899) fuit pictor, sculptor et conditor liberarum Philippinarum qui pro Rebus Novae Philippinicae pugnavit.
Pertuis
Pertuis  est commune 18706 incolarum (anno 2008) praefecturae Vallis Clausae in Franciae australis regione Provincia et Alpibus.
Foedus Bruxellis ictum (1948)
Foedus Bruxellis ictum (Organisation du Traité de Bruxelles/Brussels Treaty Organisation, BTO) fuit societas militaris, quae die 17 Martii anno 1948 a Francia, Britanniarum Regno et civitatibus Benelux inita est. Ex hoc foedere anno 1954 Pace Parisiensi Unitas Europae occidentalis profecta est.
Corcyra (nomus Graeciae)
Corcyra fuit usque ad annum 2010 una e quinque praefecturis (sive nomis) regionis (περιφέρεια) Insularum Ioniarum, cuius caput erat urbs Corcyra. Reformatione administrativa anni 2010 (vide: Libellus Callicratis) praefecturae iura ad regionem Insularum Ioniarum et ad demos, quorum numerus coagmentatione valde minutus est, delata sunt. Territorium praefecturae nomine "Regionali Corcyrae Unitate" permanet, quae quidem vi politica caret.
Neopetrolisthes
Neopetrolisthes est genus cancrorum familiae Porcellanidarum, cui sunt quattuor species, N. ohshimai, N. maculatus, N. alobatus, et N. spinatus, quamquam N. ohshimai Miyake, 1937, fortasse est synonymum subiectivum N. maculati (H. Milne-Edwards, 1837). Actiniariis vescuntur.
Arteria gastrica sinistra
Arteria gastrica sinistra est ramus trunci coeliaci, qui regiones stomachi ad curvaturam minorem sitas et partem inferiorem oesophagi rigat.
Graham Greene
Graham Greene (plenius Henry Graham Greene; natus die 2 Octobris 1904 in Berkhamsted Comitatus Hertfordiensis; mortuus Vibisci Helvetiae die 3 Aprilis 1991) fuit celeber mythistoriarum fabularumque scaenicarum scriptor Britannicus. Quamquam Greene se ad fidem Catholicam anno 1924 converterat ut Catholicam in uxorem duceret Ecclesiam Catholicam acri subtilique ingenio et iudicio percensuit, exempli gratia in fabula The Power and the Glory (Latine "dominium et gloria"), quod et influentiam operibus Shūsaku Endō fit.
Iacobopolis Historica
Iacobopolis Historica (Anglice Historic Jamestowne) est primus situs Arcis Iacobi et deinde urbis Iacobopolis, saeculo septimo decimo conditae et saeculis vicensimo et vicensimo uno ab archaeologis excavatae. Locus, ad ripas Fluminis Iacobi apud Iacobopolim situs, ut consortio Conservationis Virginiae, olim Association for the Preservation of Virginia Antiquities appellata, et Nationalis Saeptorum Administrationis Civitatum Foederatarum tractatur. Propositum Iacobopolis Historicae est "conservare, protegere, et promovere primum situm primae stabilis coloniae Anglicae in America Septentrionali sitae atque historiam narrare trium culturarum—Europaeae, Americanae Septentrionalis, Africanae—quae convenerunt ad iacenda fundamenta formae gubernationis democraticae, linguae, capitalismi liberi, et societatis unice Americanae."
Archaearium Voorhees
Archaearium Voorhees, Archaearium Nataliae P. et Alani M. Voorhees rite appellatum, est museum quod artefacta et exhibitiones artefactorum Iacobopoli excavatorum monstrat. Aedificium supra ultima domi civitatis Iacobopoli reliquia stat, quae salutatores videre possunt.
Crépy (Fretum Calisii)
Crépy  est commune Francicum 149 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Podium Rainaldi
Podium Rainaudi (alia nomina : Podium Rainaldi) (Italiane: Perinaldo) est oppidum Italiae et municipium, in Regione Liguria ac in Provincia Imperiensi situm.
244 Sita
244 , olim designationibus 1957 KT, 1976 HY, 1979 FL3, et A900 UA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Iohanne Palisa in Observatorio Vindobonae versato repertus est. Origo nominis est apud Sittam, uxor Ramae in Ramayanum.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 244 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Alphabetum Graecum
Alphabetum Graecum (Palaeograece Ἑλληνικά γράμματα, Neograece ελληνικό αλφάβητο) est systema linguae Graecae scribendae, quod saeculo octavo a.C.n. in inscriptionibus apparet et usque ad hos dies in usu est. Ex alphabeto Phoenicio progressum primum praeter consonantes etiam vocales propriis litteris exprimit. Ex alphabeto Graeco alphabeta Latinum, Cyrillicum, Copticum, et alia orta sunt. Graeco hodie sunt viginti quattuor litterae, quae sive maiusculae sive minusculae scribuntur.
Cocke Comitatus
Cocke Comitatus (Anglice:  Cocke County) est Tennesiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 33565 incolarum (anno 2000). Comitatus, cuius caput est urbs Newport, die 9 Octobris 1797 creatus est. In hoc comitatu minima pars incolarum (accurate 2.4 %) haud Anglice domu loquitur.
Alphabetum Graecum
Lingua Graeca ante alphabetum Graecum
Iam quibusdam saeculis ante abecedarium Graecum ortum lingua Graeca scribebatur. In cultura Mycenaea a saeculo quarto decimo usque ad saeculum duodecimum a.C.n. Linearis B, scriptura syllabatim (vel syllabarium) in lingua Mycenaea exarata, quae ex scriptura Minoa Cretae insulae progressa est, adhibebatur. Cultura autem Mycenaea dilapsa, obscura quae dicitur aetate Graeciae (saeculis duodecimo–nonum a.C.n.) rursus oblivione obruta est. In Cypro insula tantum syllabarium Cyprium scripturis Creticis simile in usu manebat. Alphabeto Graeco nulla est necessitudo cum scriptura Lineari B.
Origo alphabeti Graeci
Alphabetum Graecum e Phoenicio ortum esse e litterarum nominibus et ordine patet. De tempore adoptationis adhuc lis est, sed plerique putant hoc factum esse prima parte saeculi octavi a.C.n. Quo enim tempore inscriptiones Graecae antiquissimae scriptae sunt, litteris cum Phoeniciis eiusdem temporis congruentibus. Abecedarium Graecum fuit primum quod litteras pro vocalibus induxit.
Simon et Garfunkel
Simon et Garfunkel fuerunt bini cantores Americani: Paulus Simon, natus 13 Octobris 1941 Novarci Novae Caesareae, et Arthurus "Art" Garfunkel, natus 5 Novembris 1941 Queens in burgo Novi Eboraci. Quorum modus musicae musicam popularem, musicam vulgarem, musicam rock coniungit.
Alphabetum Graecum
Origo alphabeti Graeci
Antiquissima alphabeti inscriptio nunc habetur ea quae Gabiis, in situ archaeologico Osteria dell'Osa dicto, reperta est. Haec inscriptio, quae ΕΥΛΙΝ aut ΕΟΛΙΝ legitur, scripta esse putatur circiter anno 775 a.C.n.
Simon et Garfunkel
Cursus musicus
Paulus et Arthurus anno 1953 in schola elementaria convenerunt. Ambo in eadem urbis Novi Eboraci regione plerumque a Iudaicis inculta, quae Horti Kewenses Montes appellatur, adoleverunt. Musicam facere coeperunt anno 1957 nomine "Tom and Jerry" et carmen admodum clarum confecerut "Hey, Schoolgirl." Anno 1965 plus innotuerunt carmine "The Sound of Silence." Carmina eorum sequentia erant "Homeward Bound" (1966) et "I am a Rock" (1966). Anno 1967 cecinerunt in The Graduate, pellicula populo gratissima. In numero horum carminum fuerunt "Mrs. Robinson" et "Scarborough Fair," balladum Anglicum. Anno autem 1969 fecerunt album Bridge over Troubled Water, cui inerant carmina nota "The Boxer," "Cecilia," "El Condor Pasa," "Bridge over Troubled Water." Quod album etiam Praemium Grammophonicum optimi albi anni meruit. Anno 1970 Simon et Garfunkel discesserunt, sed rursum coniuncti sunt annis 1981 ad 1983 et 2003 ad 2004, et una apparuerunt etiam alias. Spectaculum eorum in Mediis Hortis Publicis Novi Eboraci anno 1981 fere 750 000 auditorum collegit.
Alphabetum Graecum
Origo alphabeti Graeci
Veterrimum alphabetum completum nobis dat tabula anno fere 675 a.C.n. inscripta et prope urbem Marsiliana d’Albegna in Etruria inventa. Hoc alphabetum Etruscum archaicum (a dextra ad sinistram scriptum) consimile est alphabeto Graeco rubro (vide imaginem) Euboico, at ordinem Phoenicium, nec non litteras obsoletas Ξ, Ϻ (san) et Ϙ (coppa) suo quamque loco conservat.
Alphabeta epichoria
Iam erant in usu a prima origine varia epichoria sive indigena abecedaria Graeca. Kirchhoff (1877) tres species praecipuas distinxit ex litterarum Ξ Φ Χ Ψ usu, ordine et valore phonetico, quas distinctiones in tabula libro suo subiuncta viridi, rubro, et caeruleo inlustrat.
Ex omnibus Graecis, soli Cypriotae abecedario non utebantur, quippe qui antiquo suo syllabario uti pergerent, usque ad quartum fere saeculum, cum alphabetum Ionicum adoptaverunt.
Alphabeta Graeca archaica distribui quoque possunt ex usu litterarum Σ (sigma) aut Ϻ (san) quas duas ex alphabeto Phoenicio adoptaverant ad sonum [s] notandum. Pleraeque civitates unam tantum ex his eligerunt. Sic Ϻ (san) invenitur in omnibus inscriptionibus abecedario viridi scriptis, praeterea inter caeruleo utentes adhibebatur a Corinthiis et eorum colonis. Inter rubro utentes Ϻ (san) habebant Achaei et eorum coloni, et Insularum Ioniarum incolae. Contra Euboeenses, Ϻ (san) quidem noverant, sed non adhibebant, litteram Σ (sigma) praeferentes, ut omnes paene ceteri. Apud Iones Asianos, littera Ϻ (san) etiam tam insolita erat ut ex abecedario omnino exciderit.
Alphabetum classicum
Sub saeculum sextum a.C.n. in Ionia, littera Η (eta), quae prius [h] notabat, in vocalem conversa est ut posthac sonum [ɛː] notaret (qui antea litterā Ε (epsilon) notatus erat). Praeterea nova littera Ω (omega) facta est quae sonum [ɔː] notaret (qui antea litterā Ο (omicron) notatus erat). Ultimum additamentum alphabeti Ionici fuit littera Ϡ (sampi), quae breviter in usu erat ad eum sonum notandum (fortasse [ʃ]), qui postea in [ss] conversus est. Quo converso sampi retinebatur tantum ad numerum 900 notandum. Eodem modo litterae Ϝ (digamma) et Ϟ (coppa) ceteroqui obsoletae conservabantur ad numeros 6 et 90 notandos.
Anno 403/402 a.C.n., hoc alphabetum Ionicum Athenis quoque publice introductum est, ubi iam antea privatim et ad litteras scribendas in usu erat. Quod quarto saeculo a.C.n. ceterae quoque omnes civitates Graeciae asciverunt.
Alphabetum Graecum classicum, viginti septem litteras habens, formatum est saeculo quinto a.C.n. ad saeculum quartum p.C.n. Hodiernum alphabetum Graecum viginti quattuor litteras habet. Directio scripti est a sinistra ad dextram.
Hellenismus: antiquitas posterior et medium aevum
Saeculo tertio a.C.n. ab Aristophane Byzantio.Alexandriae notae ad pronuntiationem distinguendam (vide infra: Spiritus et notae) inventae sunt. His accentibus opus erat, ut litterae poeticae et scaenicae recte pronuntiari possent, quippe cum accentus musicus dynamico paulatium cedebat.
Litterae minusculae non ante tempus Byzantinum ortae sunt, ut putatur in Syria saeculo nono. A saeculo duodecimo, iota non pronuntiatum sub vocalem antecedentem positum est (Iota subscriptum).
Novum aevum
Cum antiquitate classica solae litterae maiusculae notae fuissent, quae in epistolis sive libris cursivae scribebantur, litterae minusculae Novo Aevo demum ortae sunt. Quae in typographia Graece adhuc in usu sunt.
Novo ineunte aevo in litteris typis datis multae ligaturae et imminutiones adhibebantur, quarum maxima pars postea rursus abiit. (Vide infra: Ligaturae).
Simul scripturae variantes progressae sunt, ut puta ϑ pro θ, ϰ pro κ aut ϖ pro π. Nonnullae litterae abecedario Latino similes sunt; confer β et b, η et n vel ψ et y.
Orthographia antiqua sive mediaevalis etiam in lingua Neograeca obligans permanebat, etsi ob pronuntatiationem plurimis modis mutatam multae distinctiones phonetice non iam necessariae erant. Anno 1982, cum spiritus submotus et ex tribus accentibus unus factus esset, alphabetum simplicius rite factum est.
Alphabetum Graecum
Litterae nonnullae aliam pronuntiationem habebant temporibus, quae aetatem classicam (i.e. ad saecula quintum–quartum a.C.n.) anteierunt, vel in non Atticis varietatibus linguae Graecae.
Litterae et symbola archaicae
Illae litterae non sunt pars abecedarii Graeci typici, sed exsistebant tempore ante classica vel in varietatibus nonnullis linguae Graecae. Litterae digamma, koppa, et sampi etiam pro denotatione numerorum adhibebantur.
Ligaturae
Tempore byzantino variae ligaturae ortae sunt. Quaedam earum, quae in codicibus litteris minusculis manu scriptis creatae erant, etiam in typographia adhibitae sunt. Hodie solae tres in usu sunt:
Coniunctiones litterarum et diphthongi
* Docti nonnulli opinantur [ŋ] (agma) phonema distincta est.
Spiritus et notae
Ubi littera H, quae initio pro [h] adhibita erat, pronuntiationem [] accepit, ex H dimidiata signum Ͱ factum est, ut porro vox [h] exprimi posset. Postea ex hoc spiritus asper progressus est, signum diacriticum, quod litterae minusculae c simile super initialem verbi vocalem positum est. Per analogiam spiritus aspri postea spiritus lenis creatus est, cui est forma spiritus aspri retroversi, ut vocalem initialem [h] carentem indicaret.
Linguae Graecae antiquae etiam accentus musicus trium sonorum variorum fuit. Quibus etiam verba distingui possunt, ut puta verbum pan, quod sono ascendente-descendete 'omne' valet, cum idem verbum sono ascendente deum Pan significet. Accentus musicus iam tempore Hellenistico in accentum dynamicum mutatus est, qui in plurimis linguis Europaeis et extraneis invenitur. Ut litterae antiquae amplius recte ac distincte pronuntiari possent, tres notae ad sonos describendos creatae sunt:
In lingua Graeca hodierna (cui neque sunt sonus [h] neque accentus musicus) hi accentus et spiritus anno 1982 aboleti sunt. Accentus unica nota tonos vocata expleti sunt, quae nunc in verbis plurium syllabarum syllabam acutam denotat. (Tonos acuto similis est, sed ab Unicodice, cum sit nota particularis, ab acuto distinguitur.) Hoc systema simplicius monotonicum nominatur; interdum autem etiam antiquum accentuum systema, orthographia polytonica, una cum spiritu adhibetur, et in litteris et in scriptis vitae quotidianae.
Aliae notae diacriticae
Tremate (¨) in lingua Graeca antiqua demonstratur duas vocales diphthongum non efficere, sed duas syllabas pronuntiari. Sic Ἀτρεΐδης 'filius Atrei' quattuor syllabis (A-tre-i-dēs) pronuntiatur. In lingua Neograeca trema, pronuntiationem separatam unius digraphorum significat (οϊ, οϋ, αϊ, εϊ), ut puta in verbo καΐκι 'navis', quod /ka'iki/ pronuntiatur, non autem /keki/ (si trema non esset).
In diphthongis longis ēi, ōi, et āi, sonus [i] iam maturius desiit audiri. A saeculo duodecimo sub vocali antecedente positum et iota subscriptum appellatum est. Exemplum: τῇ pro τηῖ (dativus articuli definiti feminini generis). Litteris maiusculis, iota plerumque adscribitur (iota adscriptum appellata). Exemplum: Ἅιδης, pronuntia: Hādēs 'Orcus'. In lingua Neograeca, iota subscriptum anno 1982 aboletum est.
Vena gastrica dextra
thumb|200 px|Imago ostendit venam portae et venas tributarias eius [[iecur|iecore in altum verso. - "Coronary": vena gastrica dextra]]
Alphabetum Graecum
Numeri
Litterae alphabeti Graeci etiam pro signis numerorum adhibentur. Litterae alphabeti Graeci simul etiam pro systemate numerali adhibebatur, in quo, sicut in systemate Romano, litterae numeros repraesentant.
Vena gastrica dextra
Vena gastrica dextra  est vena, quae sanguinem e curvatura minore stomachi accipit et in venam portae ducit. Iuxta cardiam stomachi habet anastomoses cum venis oesophageis.
Alphabetum Graecum
Numeri
Erant duae computandi rationes, Thesica et Milesica, quod nomen verisimiliter a Mileto urbe deductum est. Usus utriusque rationis iam in Iliade invenitur.
Zuglanum
Zuglanum  (alia nomina: Ulianum) (Italiane: Zugliano) est oppidum Italiae et municipium, circiter 6 750 incolarum, in Regione Venetia et in Provincia Vicetina situm. Incolae Zuglanenses appellantur.
Nuret-le-Ferron
Nuret-le-Ferron  est commune Francicum 327 incolarum (anno 2010) praefecturae Andrae in regione Media.
Thuret (Podium Dumiatis)
Thuret est commune 789 incolarum (anno 2010) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia.
Raphael Alberti
Raphael Alberti (natus ad Sanctae Mariae Portum in provincia Gadei die 16 Decembris 1902; ibidem mortuus die 28 Octobris 1999) fuit poeta Hispanicus modo surrealista. Anno 1983 Alberti Praemium Michaeli de Cervantes dicatum accepit.
Créquy
Créquy  est commune Francicum 500 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Thiolières
Thiolières est commune 153 incolarum (anno 2007) Franciae praefecturae Podii Dumiatis in regione Arvernia.
Sala (discretiva)
Sala significare potest:
Ludovicus de Góngora et Argote
Ludovicus de Góngora et Argote (Hispanice: Luis de Góngora y Argote; natus Cordubae die 11 Iulii 1561; ibidem mortuus die 24 Maii 1627) fuit scriptor fabularum scaenicarum et poeta Hispanicus, qui culteranismum coluit.
Saffais
Saffais est commune Francicum 128 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia.
Wieland (mythistoria)
Wieland: or, The Transformation: An American Tale (Wieland: vel Commutatio: Fabula Americana), plerumque Wieland tantum appellatum, est primum magnum opus Caroli Brockden Brown. Quod, primum anno 1798 editum, verum eius curriculi scriptoris initium distinguit. Wieland est prima et clarissima mythistoria gothica Americana, quae saepe cum Caleb Williams, mythistoria Gulielmi Godwin, coniuncta est, quia gratia Godwiniana manifesta est, cum scriptio Browniana stilo unica esset. Wieland saepe digeritur in nonnulla subgenera praeter fictionem gothicam, inter quae horror ac fictio psychologica et epistolaria.
Hoc opus aliaeque mythistoriae Brownianae progressum generis gothici ab Edgaro Allen Poe, Maria Shelley, et praecipue Georgio Lippard magnopere moverunt. Joyce Carol Oates Wieland appellat "tumultuosum somnium quod perfectionem desiderii repressi significat, similiter claustrophobicas rerum distortarum fabulas Edgari Allen Poe anticipans."
Tempus fabulae inter Bellum Franco-Indianum et Bellum Libertatis Americanum fit.
Nohant-Vic
Nohant-Vic  est commune Francicum incolarum (anno 2010) praefecturae Andrae in regione Media.
Ioannes Neal (scriptor)
Ioannes Neal (natus Portlandiae Cenomannicae 25 Augusti 1793; ibidem mortuus 20 Iunii 1876), fuit auctor, poeta, iudexque litterarum et artium. Vir fuit ingeniorum et propositorum variorum, quorum multa eius tempora nova erant. Exempli gratia, primus fuit scriptor Americanus qui colloquialismo in eius operibus usus est, traditiones iustas in litteris frangens. Etiam fuit suasor iurum mulierum, prohibitionismi, motusque temperantiae, adversarius viritim pugnarum, causidicus eruditus, pugil avidus, adeo architectus.
Vita
Maiores erant Tremebundi. Matriculavit in schola iurisprudentiae Baltimorae in Terra Mariae anno 1815. Quaestum discipulus fecit commentariis quos pro periodico loci scribere solebat, ac The Delphian Club, sodalitatem litterarum, condere adiuvit. Editor deinde fuit The Portico, periodici quod sodales Delphiani condiderant, rei menstruae fugacis sed auctoritate gravis et magnopere observatae. Mythistorias sex duoque poemata epica protulit, pseudonymo Jehu O'Cataract scribens, nomine quod sui propter fabricationem rapidam ei per ludibrium dederant.
Londinii annis ab anno 1824 ad annum 1827 habitabat, ubi pro Blackwood's Magazine scribebat, et Brother Jonathan, or the New Englanders mythistoriam in Anglia protulit. In eius columna pro Blackwood's sententiam de vita Americana dicebat, auctoresque Americanos iudicabat. Post autem iurgium cum editore Blackwood's, pro nonnullis aliis periodicis scribere coepit, inter quae Westminster Review. Mox socius cuiusdam sodalitatis disceptionis in Ieremiam Bentham incidit, quocum Londinii commorabatur. Post Lutetiam visitatam, ad Portlandiam Cenomannicae navigavit.
Praeter eius opera litterarum, Neal nonnulla gymnasia Portlandiae et omnem per Cenomannicam condidit. Qua pro causa saepe appellatur pater athleticarum ordinatarum Cenomannicae. Senex fortem corporis habitum iam tenebat, quem monstravit cum anno aetatis suae 79 obstinatum sigarorum fumatorem e curru non fumante eiecit.
Coniunctio communium
Coniunctio communium aut geminatio communium (etiam urbes sorores dicuntur) instituta creata post secundum bellum mundanum est pacis promovendae atque negotii quasi diplomatia cohortandi causa inter urbes differentes. Consilium est ut communia (sive urbes) variarum terrarum eo modo coniungantur ut incolae coniunctorum communium se invicem melius congnoscant vel cognitum habeant. Primae urbes sorores Coventria, Volgograd, Dresdaque fuerunt.
Mensura Hebraea
Mensurae Hebraeae antiquae sunt, quae in Sanctis Bibliis inveniuntur:
Pernes-les-Fontaines
Pernes-les-Fontaines  est commune 10440 incolarum (anno 2008) praefecturae Vallis Clausae in Franciae australis regione Provincia et Alpibus.
Malzy
Malzy est commune Francicum 189 incolarum (anno 2011) praefecturae Axonae in regione boreali Picardia.
Lynne Truss
Lynne Truss (nata anno 1955 in  Kingston upon Thames  in Surregia, Anglia) est scriptrix et diurnaria Britannica celebra praecipue propter librum de interpunctione in Lingua Anglica (Eats, Shoots & Leaves: The Zero Tolerance Approach to Punctuation).
Schola Superior Interpretum et Traductorum
Schola superior interpretum et traductorum (Francogallice École supérieure d'interprètes et de traducteurs, ESIT) est institutum Universitati Parisiensi III annexum, quod anno 1957 conditum est. Studentes artem suam futuram per duos annos a traductoribus interpretibusque discunt.
Crémarest
Crémarest  est commune Francicum 745 incolarum (anno 2009) praefecturae Freti Calisii in provincia Septentrioni et Freto.
Constantinus Angelescu
Iuventus et institutio
Popstquam scholam anno 1887 finivit, Lutetiae medicinae studebat et anno 1897 doctor promotus est. Anno 1903 professor ad Universitatem Bucarestensem vocatus est.
Cursus honorum
Duca, sodalis factionis Nationalis Liberalis, anno 1901 legatus ad parlamentum electus est. Annis 1914 - 1916 administer aerarii publici fuit, annis 1917 - 1918 legatus Romaniae Vasingtoniam missus est, tum administer administer institutionis publicae in variis consiliis ministrorum fuit. A die 29 Decembris 1933, cum antecessor eius Ioannes Duca a sicariis Cohortis Ferricae necatus esset, ad usque diem 3 Ianuarii 1934 praeses ministrorum Romaniae pro tempore erat.
Ludovicus Antonius de Bougainville
Ludovicus Antonius, Comes de Bougainville (12 Novembris 1729—31 Augusti 1811) fuit admiralis et explorator Francicus, qui, aequalis Praefecti Iacobi Cook, Bello Francico et Indico atque conatui infelici Francico ad defendendam Canadam a Britanniarum Regno interfuit. Deinde in gloriam venit ob expeditiones coloniae in Insulas Falklandias deductae et ob navigationes in Oceano Pacifico.
Basilius Perov
Basilius Gregorii filius Perov (Russice: Василий Григорьевич Перов, tr. Vasilij Grigor'evič Perov; natus 23 Decembris anno 1833, mortuus 29 Maii 1882) fuit pictor Russicus.
Ludovicus Antonius de Bougainville
Vita
Natus est Bougainville Lutetiae, notarii filius, die 11 aut 12 Novembris 1729. Iuvenis iurisprudentiae studebat, sed munus mox reliquit, annoque 1753 in stipendia meruit in corpore mosquetariorum. Viginti quinque annos natus tractatum de calculo integrali divulgavit, supplementem libri Des infiniment petits a Gulielmo Francico Antonio Marchione de l'Hôpital compositi, Anno 1755 Londinium commissus secretarius legationis Francicae, et socius Societatis Regalis factus est.
Basilius Perov
Biographia
Basilius, filius spurius baronis Gregorii Kridener, natus est Tobolii 21 aut 23 Decembris 1833 (2 seu 4 Ianuarii 1834 Calendarii Gregoriani). In pueritia datus est cognomen Perov, de verbo pero quod Russice pennam significat, suae ingenionis fabre penna scribere causa. Annis 1846 – 1849 in Schola picturae Arsamasensi (cuius conditor et praefectus erat pictor paedagogusque Alexander Stupin) et annis 1853 – 1861 in Schola picturae, sculpturae et architecturae Moscuensi studebat.
Ludovicus Antonius de Bougainville
Bellum Septem Annorum (Bellum Francicum et Indicum)
Anno 1756 ad Canadam iter fecit capitaneus draconum et adiutor campi Marchionis de Montcalm. Interfuit in Proelio Castello Oswego anno 1756, proximoque anno in Proelio Castelli Gulielmi Henrici, atque anno 1758 in defensione felice Castelli Carillon.
Basilius Perov
Biographia
Anno 1857 Basilius Perov primam picturam suam notabilem creavit. Initio decennii 187 delineavit seriem picturarum, mala societatis coarguentium, e.g.: Supplicantium agmen rusticum in Pascha («Сельский крестный ход на Пасхе», 1861), Oratio sacra in vico («Проповедь в селе», 1861), Sorbitio theae in Mytišči («Чаепитие в Мытищах», 1862). Annis 1862 – 1869 Perov stipendium Academiae Artium Russicae capebat. Mense Decembri anno 1862 vectus est Lutetiam (in qua urbe nonnullas picturas creavit), anno 1864 Moscuam rediit. Dimidio secundo decennii 187 pinxit imagines, ad homines miseres misericordia plenas: Suprema officia («Проводы покойника», 1865), Submersa («Утопленница», 1867), Caupona ultima prope custodiam («Последний кабак у заставы», 1868), etc. Anno 1869 Perov factus est unus fundatorum Societatis exhibitionum artis mobilium (Russice Товарищество передвижных художественных выставок, cuius participantes Передвижники, Peredvižniki vocantur), cuius membrum erat ad annum 1877.
Ludovicus Antonius de Bougainville
Colonia in Falklandiam deducta
Bello confecto, administratio Francica propositum in Falklandias coloniae deductae excogitabat. Hae insulae tum erant paene ignotae.
Basilius Perov
Biographia
Initio decennii 188 pictor ille delineavit seriem effigiarum virorum culturae Russicae emeritorum: Alexandri Ostrovskij, Vladimiri Dahl, Theodori Dostoevskij, etc. Decennio illo Perov ut plurimum eventa vitae cotidianae delineabat in picturis suis, e.g.: Venatores in mora («Охотники на привале», 1871), Piscator («Рыболов», 1871), etc. Etiam se ad picturam historicam applicavit.
Mississippia
Mississippia est civitas in America. Caput atque urbs maxima est Iacsonia (Anglice Jackson). Nomen civitatis e Mississippio Fluvio ad finitem occidentem fluente, quod magum fluvius significat. Civitates finitimae sunt ad orientem Alabama et ad occidentem Arcansia et ad septentriones Tennesia et ad meridionalem Ludoviciana. Ad meridionalem Mississippiae Sinus Mexici spectatur.
Ludovicus Antonius de Bougainville
Circumnavigatio
Bougainville anno 1766 concessu Regis Ludovici XV orbem terrarum circumnavigare coepit, facturus quartus decimus navigator in historia Occidentali, et primus Francicus, qui circa Tellurem navigaverit. His rebus gestis confectis, expetita crevit gloria Francica, post clades per Bellum Septem Annorum acceptas. Haec fuit prima orbis terrarum circumnavigatio in qua naturalistae et geographi scientifici participes erant.
Basilius Perov
Biographia
Ab anno 1871 Perov in Schola picturae, sculpturae et architecturae Moscuensi docebat. Basilius Perov mortuus est 29 Maii (10 Iunii Calendarii Gregoriani) anno 1882 in vico Kuz'minki (qui nunc est pars urbis Moscuae), tuberculosis causa.
Ludovicus Antonius de Bougainville
Circumnavigatio
Bougainville Portum Namnetum die 15 Novembris 1766 excessit in duabus navibus: La Boudeuse (capitaneo Nicolao Petro Duclos-Guyot) et Étoile (Francisco Chenard de la Giraudais imperatore). Haec fuit magna expeditio, 214 nautis in La Boudeuse et 116 in Étoile navigantibus.
In expeditione erant botanista Philibertus Commerçon, qui plantam Bougainvilleam nominavit, et cubicularius, deinde in lucem prolata Ioanna Baré, fortasse sua concubina, quae ergo facta est prima mulier qui orbem terrarum circumnavigavit. Alii viri in expeditione celebres erant Ioannes Franciscus de Galaup, Comes de la Pérouse (inter nautas), astronomus Petrus Antonius Veron, Dr. Ludovicus Claudius Laporte (medicus in La Boudeuse), Dr. Franciscus Vives (medicus in Étoile), Carolus Routier de Romainville (ingeniarius et cartographus in Étoile), et Ludovicus Antonius Starot de Saint-Germain (scriptor et historicus).
Reditus ad Franciam
Naves expeditionis die 16 Martii 1769 Macloviopolim venerunt, circumnavigatione confecta, solum septem ex 330 nautis mortuis.
Liber Voyage autour du monde
Anno 1771, Bougainville librum periegesis ex expeditione divulgavit, nomine Le voyage autour du monde, par la frégate La Boudeuse, et la flûte L'Étoile (simpliciter Voyage autour du monde et A Voyage Around the World saepe appellato). Liber geographiam, biologiam, anthropologiam Argentinae (tum coloniae Hispanicae), Patagoniae, Tahitiorum, Indonesiae (tum coloniae Nederlandicae) describit.<!-- The book was a sensation, especially the description of Tahitian society, which Bougainville depicted as an earthly paradise where men and women lived in blissful innocence, far from the corruption of civilisation.