cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carolus Meryon
De vita
Medici Anglici Caroli Ludovici Meryon et Narcisse Chaspoux, Operae Lutetiensis saltatricis, nothus filius, pueritiam pauper degit. Postquam portitor fuerat, enim Brestiae classis scholae studuit a 1837 usque ad 1839, anno 1848 solum chalcographiae se dare incepit, eius peregrinationum , praecipue in Oceania , memoria animum concitans. Primum Mare Mediterraneum navigavit, deinde, anno 1840 fere, ad Akaroa in Nova Zelandia navem solvit et diu in Oceano Pacifico Meridionali mansit adiens portus tot, inter quos illum Sydneii et Vallis Paradisi: illis temporibus nunnullas centenas delineationes perfecit. Telone Martio apud Vincentium Cordouan de 1839 usque ad 1841 et, in Franciam a Pacifico reversus, apud Carolum Franciscum Phélippes, Iacobi Ludovici David discipulum, anno 1846 studuit, sed daltonismo gravi laborans artem pingendi omnino deseruit. Artem sculpendi ab Eugenio Bléry de 1849 usque ad 1850 didicit  atque ex septimi decimi saeculi magistris Nederlandicis exemplaria perfecit, particulariter Zeeman, a quo eius primas chalcographias effecit ("Eaux-fortes sur Paris", 1850-1855 , 22 chalcographias ) et Van de Velde. In Salon anno 1850 Le Petit Pont adhibuit, ad hanc seriem spectantem. Anno 1857 Franciscopolis prospectum a quinque daguerreotypis perfecit, mandatum ad promotionem a societate Pioche, Bayerque et Company, quae opes magnas ilico habebat , de 1860 usque ad 1863 Oceaniae prospectus , intra quos Nouvelle Zélande ac L'assassinat de Marion-Dufrêne dans la baie des Îles et Lutetiae prospectuum saeculorum XVIIº et XVIIIº exemplaria (Vetus Louvre a Zeeman pictura) sculpsit. Alias 72 tabulas de Lutetia etiam creavit, aliquas a L'Artiste editas (Tour de l'Horloge, Pompe Notre-Dame).
Praecipue aedificia atque monumenta, argumenta marina, aves et aliquot effigies sculpsit. Eius chalcographiae a lineis rigide praecidentibus, ab absolutione classis delineatoris digna , a dissentione audace intra luces et umbras scaenicis cum effectibus et fabulosis ac sollicitis cum imaginationibus denotatae sunt. Quare poetae Caroli Baudelaire admirationem meruit. Solite aes sculpebat, etiamsi aliquando chalybem anteferebat, ut in Franciscopolis prospectus.
Praeterea, eius chalcographias versibus instruebat.
In morbum ad mentem pertinentem delapsus, apud valetudinarium hospitium Carentonii receptatus est et ibi 14 Februariis anno 1868 obiit.
Clipeus Minervae (ferculum)
Clipeus Minervae  fuit patina sive ferculum ab imperatore Vitellio anno 69 famosissime inventum et hoc nomine "ob immensam magnitudinem" ab inventore ipso dicatum, sed a Muciano ter consule Palus Vitellii. Verbum Graecum "urbem tenens" sonat, sed, eadem pronuntiatione, una littera tantum mutata,  "multa continens" sonat: quem iocum verborum imperatori ipso adscribit Carolus Murison (vide bibliographiam).
Antanartia hippomene
Antanartia hippomene est papilio familiae Nymphalidarum, in Africa Australi et Madagascaria endemicus.
Clipeus Minervae (ferculum)
In hoc ferculum praeparandum, ingens patella argentea facta est, quam Hadrianus in culina imperiali repperit et dissolvi iussit.
Saint-Germain-de-Confolens
Saint-Germain-de-Confolens (Occitanice Sent-German) est commune Francicum 88 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Collis Beatus
Collis Beatus (alia nomina: Cubiadum, Cobiatum) (Italiane: Collebeato) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 705 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situm. Incolae Collisbeatenses appellantur.
Geographia
Municipium in Pago Circumurbano Brixiano situm.
Claudius Chantelou
Claudius Chantelou (natus anno 1617 in Vion, Francia — die 28 Novembris 1664 Lutetiae obiit) fuit Benedictinus, studiosus patristicae et scriptor Francicus.
Gée-Rivière
Gée-Rivière (Gasconice Gea e Ribèra ) est commune 48 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Patristica
Patristica est pars theologiae Christianae et philosophiae quae de patribus ecclesiae agit, spatium a primo usque ad initium octavi saeculi comprehendens.
Caldes de Montbui
Caldes de Montbui (Hispanice:  Caldas de Montbuy) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 17186 incolarum sunt.
NGC 2441
NGC 2441 est galaxias spiralis in constellatione Camelopardale.
Galaxias a Gulielmo Tempel anno 1882 inventus est.
Gazax-et-Baccarisse
Gazax-Baccarisse (Gasconice Gasatz e Vacarissa) est commune 91 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Gazaupouy
Gazaupouy (Gasconice Gasaupoi ) est commune 294 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
NGC 2442
Galaxias ab Ioanne Herschel anno 1834 inventus est.
9215 Taiyonoto
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 9215 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Chieming
Chieming  est vicus et commune Bavaricum 5084 incolarum (anno 2021) in provincia Bavaria Superiore et circulo Traunstein ad litus lacus Bedaii situs.
Escrennes
Geographia
Escrennes est commune quod Ovus rigat.
Calella
Calella (Hispanice:  Calella ) est commune Hispanicum in Catalauniae  Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011  18694 incolarum sunt.
Ratio tonorum duodecim
Ratio tonorum duodecim, etiam dodecaphonia, serialismus duodecim tonorum, in musica est ratio compositionis ab Arnoldo Schoenberg compositore Austriaco (1874–1951) excogitata, quae facit ut omnes duodecim toni diagrammatis chromatici aeque saepe sonentur in compositione data cum vim ullius notae singularis prohibet per ordines tonorum adhibitos, certas duodecim classium tonorum series. Omnes toni duodecim ergo gravitatem plus minus parem sic accipiunt, et musica igitur in voculatione non est. Haec ars compositores medio saeculo XX movit.
Schoenberg ipse modum rationis descripsit "rationem componendi tonis duodecim qui solum inter se cognati sunt." Ratio late habetur genus serialismi.
Iosephus Matthias Hauer, civis et aequaevus Schoenbergianus, rationem similem excogitavit, hexachordas vel tropos inordinatos adhibens—sed ad rationem tonorum duodecim Schoenbergianam haud pertinentia. Alii compositores diagrammte chromatico rationaliter usi sunt, sed ratio Schoenbergiana in historia et aesthetica maximi momenti habetur.
Historia
Ratio tonorum duodecim, ab Arnoldo Schoenberg compositore Austriaco anno 1921 et primum anno 1923 ad suos privatim descripta, proximis viginti annis paene solum adbibebatur a compositoribus Scholae Vindobonensis Secundae: Albanus Berg, Ioannes Eisler, Antonius Webern, et Schoenberg ipse. Haec ratio a rebus libere atonalibus annorum ab 1908 ad 1923 antecedebatur, quae, quamquam plus minus liberae, minutas intervallorum cellulas pro elementis solidante saepe habent, quae praeter expansionem ut cum ordine tonorum commutari possunt, et in qua notae singulares fungi possunt "elementa cardinalia, ad convenientes cellulae primae iterationes vel duarum vel plurium cellularum primarum nexum sinendum." Ratio tonorum duodecim etiam antecedebatur a "compositione seriali non dodecaphonica" libere in operibus Alexandri Skrjabin, Inguari Stravinsky, Belae Bartók, Caroli Ruggles, et aliorum adhibita. Oliver Neighbour affirmat Bartók fuisse "primus compositor qui gregem notarum duodecim pro fine structurali consulto adhibuit, anno 1908 in tertia ex quartis decimis bagatellis. "Schoenberg et Hauer necessarie in ordinem redegerunt et pro suis finibus dodecaphonicis definierunt obstinatum, technicam musicae modernae proprietatem undique circumfusum. Praeterea, Ioannes Covach strictam horum virorum distinctionem, a Perle et aliis auctoribus expressam, nimis exprimi putavit: "Distinctio scholarum Haueranae et Schoenbergianae saepe facta—musicam illius in hexachordis inordinatos condi cum musicam huius in serie ordinata condi—falsa est: cum Hauer res quae res troparum describi possunt, multum musicae tonorum duodecim Haueranorum seriem ordinatam adhibet."
Stricta autem scholae Vindobonensis secundae ordinatio, "per res utiles necessario temperata est: per interactionem inter congeries tonorum ordinatorum et non ordinatorum operabantur."
Haec ratio ante annos 1950 a Milton Babbitt, Luciano Berio, Petro Boulez, Ludovico Dallapiccola, Ernesto Krenek, Ricardo Malipiero, ac Schoenberg mortuo, Inguaro Stravinsky late adhibebatur, nonnulli ex quibus rationem extenderunt, res praeter tonos notarum (ut duratio et ratio impetus) imperandas, sic musicam serialem efficientes. Nonnulli etiam omnia elementa musica sub rationem serialem subiecerunt.
Carolus Wuorinen in colloquio interrogatorio anno 1962 affirmavit "plurimi Europaei," cum in America sint, "dicunt se rationem tonorum duodecim 'excessisse' et 'confecisse,'" sed "ratio tonorum duodecim diligenter investigata et in aedificium generale commutata est gravius quam ullum adhuc notum."
Sagaing
Sagaing (Birmanice စစ်ကိုင်းမြို့) est urbs Birmaniae, non longe a Mandale trans flumen Eiavadi distans, caput provinciae Sagaing. Breve temporis spatium inter annos 1760 et 1764 caput fuit regni Birmaniae omnis.
Libertas praestantissimum donum
Libertas praestantissimum donum est encyclica epistula  papae Leonis XIII die 20 Iunii 1885  promulgata. Haec encyclica libertate relisiosa et politica dicata est.
Saint-Gourson
Saint-Gourson est commune Francicum 146 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Gavarret-sur-Aulouste
Gavarret-sur-Aulouste (Gasconice Gavarret ) est commune 138 incolarum (anno 2007) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Chamerau
Chamerau  est vicus et commune Bavaricum 2'585 incolarum (anno 2012).
Ervauville
Ervauville est commune Francicum 565 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Quod auctoritate
Quod auctoritate est encyclica epistula  papae Leonis XIII die 22 Decembris 1885  promulgata. Cum hac encyclica papa annum sanctum specialem nuntiabat.
Altagène
Altagène (Corsice:Altaghjè) est parvum commune Francicum 51 incolarum (anno 2011) praefecturae Corsicae Meridionalis in provincia australi Corsica.
Gaujan
Gaujan (Gasconice Gaujan ) est commune 104 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Pandaceae
Pandaceae sunt familia ordinis Malpighialium, quae quattuor genera conligit quae usitate in variis familiis digeruntur:
Haec genera viginti octo species comprehendunt, quae praesertim in Africa Occidentali vel Asia Meridio-Orientali habitant.
22 Iunii
22 Iunii dies 173ª anni est (174ª in annis bisextilibus) in Calendario Gregoriano. 192 dies manent.
Dioecesis Basileensis
Dioecesis Basileensis est dioecesis in Helvetia, cuius praesens episcopus est Felix Gmür.
Irvingiaceae
Irvingiaceae sunt familia Magnoliophytorum, quae consistit in viginti speciebus in tribus generibus digestis.
Ripa Albella
Ripa Albella (alia nomina: Ripalbella, Riparbella) (Italiane: Riparbella) est oppidum Italiae et municipium, circiter 1 630 incolarum, in Regione Tuscia, in Provincia Pisana ac in Valle Caecinae situm. Incolae Ripalbellenses vel Ripalbelleni appellantur.
Regalis Societas Litterarum
Regalis Societas Litterarum (Anglice Royal Society of Literature) est collegium eruditorum et litterarum peritorum Londinii a rege Georgio IV anno 1820 constitutum.
2329 Orthos
2329 , olim designatione 1976 WA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus generis Apollinis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Hans-Emil Schuster, astronomo apud Observatorium Europaeum Australi versato, repertus est.
Manus
Ut omnia membra manus ex ossibus, ligamentis, musculis, arteriis, venis, vasis lymphaticis constituta est. Ut etiam in pedibus omnibus digitis singuli ungues sunt.
Ossa manus
Manus, quae in carpum, metacarpum, et quinque digitos dividi potest, in viginti octo ossibus consistit.
Dioecesis Massensis-Apuana
Episcopus
Dioecesis ab S.E. Episcopo Ioanni Santucci regitur.
Historia
Dioecesis Apuana die 4 Iulii 1797 erecta est. Dioecesis Massensis 18 Februarii 1822 erecta est. Die 23 Februarii 1988, Dioecesis Massensis ac Dioecesis Apuana in Dioecesi Massense-Apuana iunctae sunt.
Cantium
Cantium vel Cantia  (Anglice: Kent) est comitatus Angliae australis. Urbes praeclarae huius comitatus sunt Cantuaria et Durobrivis, quae sedes homonymorum episcoporum sunt. Locus excelsissimus est Betsom's Hill.
Historia
Gaius Iulius Caesar in De bello Gallico (liber 5) de Cantio et incolis scripsit:
Ambiegna
Ambiegna est parvum commune Francicum 63 incolarum (anno 2011) praefecturae Corsicae Meridionalis in provincia australi Corsica.
Gaujac (Aegirtius)
Gaujac (Gasconice Gaujac ) est commune 56 incolarum (anno 2007) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Saint-Groux
Saint-Groux est commune Francicum 143 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Alexandria Troas
Aetas Hellenistica
A Strabone traditur locum initio Sigeia nuncupatum esse nomenque eius in memoria Antigoni I mutatum esse, qui urbem recondi atque amplificari curaret, qua amplificatione etiam vetus urbs Neandria olim valens comprehensa est. A Lysimacho Alexandria Troas transnominata est Alexandrum Magnum honorandi causa, quod a Plinio maiore brevi annotatione, nomen urbis ab Antigonia in Alexandria mutatum esse, commemoratum est. Cum portus principalis totius oris boreo-occidentalis Asiae Minoris esset urbs temporibus Romanis maxime  florebat adipiscens statum "liberae urbis sui iuris". Ruinae urbis, quae cum maxime vigeret plus quam 100.000 incolae habuisse opinatur, hodierno quoque tempore gloriam urbis attestant. Strabo praeterea commemoravit eodem loco regnante Augusto coloniam Romanam nomine Colonia Alexandria Augusta Troas conditam esse. Ipse et imperator Hadrianus, imprimis autem dives grammaticus Herodes Atticus ,urbem opulenter monumentis atque luxuriis exornari curaverunt. Constantinus Magnus deliberavisse utrum Alexandriam Troadem an Byzantium caput novum imperii sui faceret traditur.
Aetas Romana
Temporibus Romanis urbs portus magni momenti in intineribus inter Anatoliam et Europam faciendis fuit. Paulus hac ex urbe primum iter per Europam fecit eoque ex Europa revertens. Ignatius Antiochenus eadem in urbe requievit antequam iter in urbe Roma iniit martyrium passurus.
Aetas Byzantina
Complures episcopi primorum saeculorum nostrae aetatis nobis traditi sunt: Marinus anno 325, Niconius 344, Sylvanus initio 5. saeculi, Pionius 451, Leo 787; Petrus, amicus patriarchae Ignatii inimicus autem Michaelis imperatoris. Saeculo IX urbs Cyzicus designata est. Nescimus quo tempore deserta sit. Hodiernis quoque temporibus urbs sedes titularis ecclesiae Catholicae nomine Troadensis est. Troas etiam est sedes titularis ecclesiae Orthodoxae.
Aetas Ottomanica
Turci Carasidi in tractus circa urbem antiquam consederunt. Beylik (satrapia) eorum anno 1336 ab Ottomanidis captus est. Ruinae Alexandriae apud Turcos mox Eski Stambul nuncupabantur, i.e. urbs vetus. Turci reliqua urbis perscrutabantur spolias aptas ad mezquitas excolendas inveniendi causa. (E.g. Mahometus IV quasdam columnas ex ruinis eripi iussit, ut mezquitam Yeni Valide Constantinopoli exstructa ornamento essent.) Saeculo XVIII vetus locus urbis in latibulum latronum minutus est.
Tempora recentiora
Usque ad annum 1911 vetus locus urbis quercibus supercrescatus fuit, etiamsi antiquum circuitum moenium etiam saeculis post facile fuit dinoscitu ruinaeque urbis nonnullis in tractibus adhuc strato exstiterunt. Circuitus eorum X chilometra esse astimatum est, turribus aequalibus intervallis positis munificata sunt. Reliqua antiqui gymnasii atque thermarum, quarum ruinae Turcice Bal Saray (palatium melis) designatae sunt, re vera autem a Herode Attico anno 135 aedificatae sunt. Traiano imperatore aquae ductus hodie adhuc exstans constructus est. Portui autem duae depressiones erant, quae hodie paene omnino harenis obrutae sunt. Recentioribus temporibus quidam indagatores Germani susceperunt hunc locum effodere, quo opere iam magnum stadium anno fere 100 a.C. exstructum inventum est.
Agnia Barto
Agnia Leonis filia Barto (Russice Агния Львовна Барто, tr. Agnija L’vovna Barto; nata Гетель Лейбовна Волова, tr. Getel’ Lejbovna Volova die 17 Februarii 1906 Moscuae, mortua 1 Aprilis 1981 ibidem) erat poetria Russica Sovietica, quae multa poemata pro infantibus, etiam libros prosaecos scripsit. Asteroides 2279 Barto in eius honorem vocatur.
Dioecesis Eystettensis
Dioecesis Eystettensis, Germanice Bistum Eichstätt dioecesis est in Bavaria.
Antonius Cabrini
Antonius Cabrini (Cremonae natus die 8 Octobris 1957) est athleta Italicus, qui fuit celeber pedilusor. Gregi Juventus FC multos annos pertinuit et anno 1982 cum grege Italico Certamen Mundiale Pediludii vicit.
Carthaea saturnioides
Carthaea saturnioides (Anglice dryandra moth) est species papilionum, sola species generis Carthaeae et familiae Carthaeidarum. Solum in regione australi Australiae Occidentalis habitat.
Proximae propinquae sunt Saturniidae, et similis est multarum specierum huius familiae, maculas oculares omnibus in alis ferens. Latitudo alarum est ad 10 cm.
Larvae speciebus Dryandrae et fruticum cognatorum, sicut genera Banksia et Grevillea, vescuntur.
Victorius Sgarbi
Victorius Sgarbi, vulgo plene Vittorio Umberto Antonio Maria Sgarbi (natus Ferrariae die 8 Maii 1952) est historicus artis, scriptor, et politicorum peritus Italicus.
Fautor aut socius multarum et variarum factionum fuit: Factionis Liberalis Italicae, Forza Italia, UDC, PSI, PCI et aliarum. Se atheistam appellat.
Erceville
Erceville est commune Francicum 323 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
3269 Vibert-Douglas
3269 , olim designationibus 1981 EX16, 1969 RG, 1969 RR1, et 1979 YH1 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Schelte Ioanne Bus, astronomo apud Observatorium Siding Spring versato, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3269 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Secundum bellum sinus Persici
Secundum bellum sinus Persici vel primum bellum Iracense anno 1991 a militibus Civitatum Foederatarum Americae et alligatis populis in Saddamum Hussein ducem Iraquiae gerebatur, quia Saddamo Hussein duce die 2 Augusti 1990 Iraquenses Cuvaitum invaserant.
Consilium securitatis resolutionem 678 die 29 Novembris 1990 sanxit ad invasionem Iraquiae condemnandum. Bellum igitur gerebatur cum resolutione Consilii securitatis ab 17 Ianuarii 1991 usque ad 28 Februarii 1991, Iraquensibus devictis.
Saint-Laurent-de-Belzagot
Saint-Laurent-de-Belzagot est commune Francicum 374 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Moenus
Moenus (Theodisce: Main) est fluvius in Germania, qui oritur in Bavaria et per Hassiam in Rhenum fluit. Moenus, qui per 527 chiliometra se extendit, flumen influens longissimum fluminis Rheni est.
Herbipolin, Offenbach, Francofurtum, Aquas Mattiacas urbes magnas Germaniae transfluit.
Callús
Callús (Hispanice etiam Callús) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 1940 incolarum sunt.
Mirinidae
Mirinidae sunt parva familia papilionum, quae unum genus, Mirinam, et tres species descriptas continet.
Nexus externi
Mirinidae
Gaudonville
Gaudonville (Gasconice Gaudonvila ) est commune 112 incolarum (anno 2008) Franciae praefecturae Aegirtii in regione Meridiano et Pyrenaeo.
Campins
Campins (Hispanice:  Campins) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 480 incolarum sunt.
Iubilaeus
Iubilaeus est festus dies religionum Iudaicae et Catholicae Romanae. Festum Catholica Romana etiam Annum Sanctum appellatur.
Religio Iudaica
Religio Iudaica putat fontem huius diei festi in libro Levitico esse:
Ecclesia Catholica Romana
Die 22 Februarii 1300, bulla Antiquorum habet fidem papa Bonifacius VIII primum Iobeleum Ecclesiae Catholicae Romanae promulgavit.
Potio
Potio est liquor quem homines bibunt. Potiones generum duorum sunt: alterum cum alcohole, alterum sine alcohole fit. Exempla illius vinum, cervesia, vischium sunt (temeta dicta), huius sucus fructuum aliaeque potiones imbecillae. Paene omnes potiones aquam continent, quia aqua ad vivendum pernecessaria est.
Temporibus hodiernis, lex negat pueris saeculo sub quod aliter scriptus privilegium consumendi potus cum alcoholi. Saeculum requisitum inter nationes variat, sed solito ab 18 ad 21 annos est.
Regia Societas Historica
Regia Societas Historica (Anglice: Royal Historical Society) est collegium eruditorum et historiae peritorum Londinii a Victoria regina anno 1868 constitutum.
Georgius Punzo
Georgius Punzo, natus Neapoli die 29 Maii 1911, vitaque functus ibidem die 1 Martii 2005, erat philosophus, rerum naturalium indagator, natione Italus. Maxime etiam ei placuit usus linguae latinae, cui magnopere favit.
De vita
Lauream philosophicam accepit anno 1933, post thesin de ethica Kantiana cum Thomiana comparata habitam, atque anno 1938 lauream in scientiis naturalibus adeptus est.
Anno 1965, societatem condidit ad aves defendendas.
Vixit viginti annos, ab anno 1977 ad annum 1993, in insula deserta Vivara, cum societate sua cui nomen Unio Trifolium (Unione Trifoglio ) quam condidit anno 1975. Qua in insula philosophice vixit defendendo eius naturam, animalia atque arbores et flores. Qua de causa anno 1991 honestatus est "Praemio Mediterraneo" propter defensionem naturae.
Docuit etiam illum Aloisium Miraglia, magistrum illustrem latinae linguae.
Eius doctrina
Cogitavit et indagavit de multis rebus, de operibus Dantis, de re botanica, de ornithologia, de zoologia.
Carstica-Litoranea (regio statistica slovena)
Carstica-Litoranea (Slovenice: Obalno - kraška) est regio statistica Slovena circiter 110.412 (anno 2009) incolarum cuius urbs princeps Caput Histriae est.
726 Joella
726 , olim designatione 1911 NM agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Ioele Hastings Metcalf in Vintonia versato repertus est.
Carstica-Litoranea (regio statistica slovena)
Municipia regionis statisticae Carsticae-Litoraneae
Municipia regionis statisticae Carsticae Litoraneae, cum urbe, 8 sunt et Latine vocari possunt.
726 Joella
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 726 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Linguae Italicae
Linguae Italicae sunt subfamilia vel divisio familiae linguarum Indoeuropaearum. Linguas Romanicas e Latina deductas (Italicam, Hispanicam, Lusitanam, Francogallicam, Dacoromanicam, etc.), et nonnullas exstinctas Paeninsulae Italicae linguas comprehendit, Umbrica, Osca, Falisca, et Latina ipsa inclusis.
Obtinent variae verbi Italici definitiones. Hic commentarius classificatione in Tabula Glottologorum usitata utitur (vide "Nexus externos" infra): Italica subgregem Latinum (Latinam et linguas Romanicas) et linguas Italicas antiquas (Faliscam, Osco-Umbricam, et tria linguas Italicas non digestas, Aequicam, Vestinam et Sicula), sic comprehendit. Lingua autem Venetica, lingua regionis Venetiarum, habetur Indoeuropaea non digesta, contra eius vim in hodierna regionis lingua Italica.
Mutationes phoneticae
Aliquae ordinariae ex parte mutationes phoneticae a Protoindoeuropaea ad Protoitalicam:
Mutationes per evolutionem singularum linguarum Italicarum amplius acciderunt; in Latina, exempli gratia, // → // inter vocales, et // → // verbo ineunte.
Rami
Familia Italica duos ramos notos et duas linguas non digestas habet:
Venetica, ab inscriptionibus (sententiis plenae inclusis) patefacta, arte conecta est cum linguis Italicis, et aliquando Italica iam classificatur.
Fanum Sancti Zenonis (Provincia Brixiana)
Fanum Sancti Zenonis (alia nomina: Fanum Sancti Zenonis ad Naviculum) (Italiane: San Zeno Naviglio) est oppidum Italiae et municipium, circiter 4 615 incolarum, in Regione Langobardia et in Provincia Brixiana situm. Incolae Zenonenses appellantur.
Linguae Italicae
Rami
Dicione Reipublicae Romanae omnem trans Paeninsulam Italicam propagata, Latina per linguas Italicas regnare coepit, quae homines fortasse saeculo primo p.C.n. non iam usi sunt. Ex Latina Vulgari emerserunt Linguae Romanicae.
Fanum Sancti Zenonis (Provincia Brixiana)
Geographia
Municipium in Pago Circumurbano Brixiano situm.
Canet de Mar
Canet de Mar (Hispanice:  Canet de Mar ) est commune Hispanicum in Catalauniae  Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 14072 incolarum sunt.
Beniaminus Smith Barton
Beniaminus Smith Barton (natus in Lancaster, Pennsilvania, USA die 10 Februarii 1766; mortuus est propter phthisim Urbe Novo Eboraco die 19 Decembris 1815) fuit botanista Americanus. Siglum scientificum eius est Barton.
Appietto
Appietto (Corsice:Appiettu) est commune Francicum 1'615 incolarum (anno 2011) praefecturae Corsicae Meridionalis in provincia australi Corsica.
Tiberius Manilius Fuscus
Tiberius Manilius Fuscus (natus mortuusve ignoto anno) fuit senator Romanus, verisimile ex Italia vel Hispania. Flaviam Pollittam in matrimonium duxit. Ab anno 191 ad usque 193 in Dacia legatus Legionis III Geminae fuit. Hoc tempore sectator fidelis Septimii Severi fuit. Itaque, postquam Syria in duas provincias divisa est, legatus primus novae provinciae Syriae Phoenices fuit. Eo tempore, verisimile in anno 196 consul suffectus in absentia creatus est. Circa annum 203 magister collegii Quindecimvirorum sacris faciundis factus est. Tum anno 204 Roma festum saeculare celebravit. Circa annum 210 vel postea proconsul Asiae factus est. Anno 225 denique consul II ordinarius factus est.
725 Amanda
725 , olim designatione 1911 ND agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Iohanne Palisa in Observatorio Vindobonae versato repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 725 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Ioannes Racine
Ioannes Baptista Racine (natus La Ferté-Milon in vico Francico die 21 Decembris 1639; mortuus Lutetiae die 21 Aprilis 1699) fuit scriptor una cum Petro Corneille Francicus tragoediarum auctor. Anno 1672 in Academiam Francicam cooptatus est.
De vita
Molière consulente folia cum tragoedia prima praetitulata Théagène et Chariclée discidit exaraturus La Thébaïde, ou les frères ennemis cui anno 1664 valde plausum est. In ista tragoedia velut in Alexandre (1665) adhuc Petrum Corneille imitabatur, cum apud Andromaque (1667) vinculis istis se liberaret. Rixae internae et contradicitones, quae in operibus omnibus inveniuntur, in tragoedia citata iam insunt. Anno 1668 scripta est Les plaideurs, comoedia mediocris, imitatio docta operis Vesparum Aristophanis. Per se bona tragoedia sequens cui titulus Britannicus (1669) non omnibus placuit, econtra tragoedia idyllica et tenera Bérénice (1670) utique. Minus accurate scriptum est opus Bajazet (1672), ubi saltem argumenta nova placita fuerunt. Mithridate (1673) quoad personarum picturam et physiognomiam comparationem facile ferre potuerit. Iphigénie (1674) in poeseos Francogallis dramaticae artificium maximum putatur contradictionem morum Francogallicorum et habituum antiquorum patiens. Econtra laus omnis debetur tragodiae Phèdre (1677), ubi amor tragicus vehementer depingitur. Cum eius adversarii autem Phaedram malam domini Pradon praeferebant, Racine theatrum reliquit. Iam anno 1673 academianus fuit, annoque 1677 in matrimonium duxit Catharinam Romanet. Maritus eius pietatem magis magisque amplexus est. Eo novo animo opera duo religiosa pepigit domina de Mainenton, regia amica, postulante, nempe Esther (1689) et Athalie (1691). Ambo dominulae de Sancto Cyr dedicata sunt, pulcherrimae gemmae theatri Francici, quas non solum aula regia verum etiam Iesuitae minoris aestimabant. Ludovicus rex, qui eum rerum gestarum scriptorem instituerat, diu ei favebat antequam librum de populo nimiis vectigalibus oppresso scriberet.
Ratio litteraria
Ratio litteraria, vel theoria litterarum, sensu stricto est ordinatum naturae litterarum et rationum litterarum explicatarum studium. Litteraria autem eruditio ex saeculo undevicensimo saepe comprehendit—cum, vel adeo pro, ratione litteraria sensu stricto—res historiae intellectualis, philosophiae moralis, prophetiae socialis, et aliarum materiarum omnium disciplinarum quae ad modum quo homines significationem interpretantur pertinent. In hodiernis humanitatibus academicis, hic modus eruditionis est fructus rationis criticae, saepe igitur ratio vel theoria tantum appellatur. Ergo, vocabula ratio et theoria facta sunt nomina generalia variorum accessuum academicorum textuum legendorum. Multi ex his accessibus a variis philosophiae continentalis et sociologiae traditionibus informantur.
Ioannes Racine
De vita
Ludovicus Racine filius poeta fuit.
3270 Dudley
3270 , olim designatione 1982 DA agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Transmartiais attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Carolina Ioanne Spellmann Shoemaker et Schelte Ioanne Bus, astronomis apud Observatorium Palomar versatis, repertus est.
Ratio litteraria
Scholae rationis litterariae
Notio emergentiae ad rationem litterarum, artium, historiae, linguisticae, et scientiarum cognitivarum adhibita est in doctrinis Ioannis Mariae Grassin et Universitatis Lemovicinis.
Ioannes Racine
Fortuna
Racine opiniones severas Iansenismo cum aulica vivendi ratione coniunxit. Tragicis Graecis in simplicitate componendi se appropinquabat, unitatem loci temporisque cum lingua digna stricte observans. Heroes et heroinas historiae Graeciae Romanaeque mutuos sumpsit. Muliebres sensus nemo in Francia ut Racine narrare quivit, quamvis personae virilissimae minus bene tractantur. Phantasia pusilla dotatus in omni mytho dramatico argumentum omnibus placens efferre potuit. Et argumenta minora maiora reddidit; eleganter in lingua versificationeque tragoediarum effectum grandiorem fecit. In lyricis ante omnia excellunt odae spiritales, in orationibus maximi momenti est una in Petrum Corneille habita vere classica. De gustu et visionibus eius docemur in litteris Nicolao Boileau sive filio datis. Ceterum, alia bona opera erant tam Histoire de Port-Royal quam Lettres à l'auteur des hérésies imaginaires (1666). In urbe patrio ei monumentum erectum est, quod fecit David.
3270 Dudley
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 3270 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Marcus Laelius Fulvius Maximus Aemilianus
Marcus Laelius Fulvius Maximus Aemilianus (quo anno natus mortuusve sit, nescimus) senator Romanus erat. Anno 227 consul ordinarius fuit.
De Stijl
De Stijl (Nederlandice, 'modus'), etiam neoplasticismus appellatum, fuit motus artis Nederlandicus Lugduni Batavorum anno 1917 fundatus, cuius sodales plerumque erant artifices et architecti. Sensu stricto, vocabulum De Stijl corpus operum attingit quae inter annos 1917 et 1931 in Nederlandia facta sunt. Homines qui De Stijl favebant puram abstractionem et quod universalitatem appellare solebant per formas coloresque imminuendos suadebant; compositiones recte et librate simplificabant, solum nigro, albo, coloribusque primariis utentes.
De Stijl fuit diarium quod a Theodoro can Doesburg, pictore, designatore, scriptore, criticoque Nederlandico, edebatur, quod gregis rationes propagabat. Cum van Doesburg, principales gregis sodales erant Petrus Mondrian, Vilmos Huszár, ac Bart van der Leck pictores, et Gerrit Rietveld, Robertus van 't Hoff, et J. J. P. Oud architecti. Philosophia artifex in qua opera gregis condita sunt neoplasticismus appellatur, nomen quod significat novam artem plasticam (Nederlandice Nieuwe Beelding).
Filii florales
Filii florales fuerunt iuvenes hippienses, praecipue iuvenes omnibus virtutibus ornati, qui Franciscopoli et in regione circumdante per Aestatem Amoris anno 1967 coire solebant. Quibus mos erat flores vel ornamenta floralia gerere et distribuere ad perfecta societatis universae, pacis, amorisque exemplaria repraesentanda. Instrumenta divulgationis hanc locutionem ceperunt, quam ad ullum hippie late attingendum adhibebant. Filii florales ad potestatem floralem, motum politicum tempore contraculturae annorum 1960 multis gratum, adiungebantur, qui in notionibus ab Allen Ginsberg anno 1965 excogitatis ortus est.
De Stijl
In musica praeterea, De Stijl opera Iacobi van Domselaer compositoris amicique Mondriani, movit. Qui inter 1913 et 1916 Proeven van Stijlkunst ('Experimenta modo artifici facta') composuit, plerumque a picturis Mondrianis motus. Haec musica, minimalistisa et eodem tempore maxime inusitata, elementa musica "librata" et "recta" definivit, et haec principia aequis ponderibus librare conabatur. Van Domselaer autem ignotus vivebat, primasque partes intra De Stijl non egebat.
Filii florales
Hoc nomen mediis annis 1960 ortum est post pelliculam ex The Time Machine, libro ab Herberto Georgio Wells conscripto, qui, per sensus contra bellum, homines futuros, in communibus habitantes floresque donantes, pingit. Allen Ginsberg, Abbie Hoffman, aliique agitatores politici Americani repugnatoribus flores donare suadebant ad obtestationem tranquillam exhibendam. Imagines repugnatorum flores tractantium in Iter ad Pentagon anno 1967, inter quas The Ultimate Confrontation: The Flower and the Bayonet, photographema a Marco Riboud factum, et Flower Power, photographema Bernardi Boston (pro Praemio Pulitzerano nominatum), flores ad contraculturam annorum 1960 late adiunxerunt. Homines hippienses hanc repraesentationem amplectebantur cum vestimentis pictis coloribusque claris uterentur, flores in capillis gererent, floresque hominibus distribuerent, ad ultimum filios florales appellatos.
Robertus Antonius Wilson philosophus in libro Prometheus Rising arguit filios florales nominibus Iungianis videri posse, symbolum sociale quendam infirmitatis amicae sensum repraesentans. Anno 1995, The Sekhmet Hypothesis hanc notionem in alias culturae popularis inclinationes extendit, alios motus iuvenum infensis infirmitatis sensibus, viribus amicis, et viribus infensis comparans.
Assus
Assus (-i, f.) (Graece Άσσος; Turcice Behramkale) antiqua est urbs in ora paeninsulae Troadis.
Historia
Collis iuxta mare iacens iam aetate aënea habitatus fuit. Saeculo VII a.C.n. Assus ab incolis Methymnae in Lesbo insula sitae condita est. Socius fuit Athenarum in foedere Delium iuncta neque in bella Graeca-Persica saeculorum V et IV ullius momenti fuit. Anno 366 a.C.n. Satrapes Persicus seditiosus Ariobarzanes se in arcem urbis recepit, ut vi Persarum sustineret. Ex fere anno 360 urbs sub dicione Eubuli successorisque Hermeae fuit. Eodem tempore etiam Aristoteles cum Theophrasto discipulo Assi vitam aliquamdiu degit. Inter annos 334–241 dominium urbis Alexandro Magno successoribusque eius Seleucidis cecidit. Deinde inter annos 241–133 a.C.n. ad regnum Pergamenum Attalidarum pervenit, usque in potestatem imperii Romani redactum est. Temporibus Byzantinis Assus sedes episcopalis facta est atque ad thema Aegaeum pertinebat. Etiam anno 1306 Graecis arcem urbis contra Turcos defendere contigit, paulo post autem in dominium eorum delapsum est, quo ex tempore ad Ottomanicum imperium pertinebat.
Ruinae
Moenia urbis diversibus temporibus varioque more inter saeculum III a.C.n. usque ad tempus Byzantinum exstructa sunt. Circuitus 3 fere chilometres efficit. Praeterea etiam reliqua qui habentur muri archaici exstant.
Hodie quoque antiqua Agora, Buleuterium, Gymnasium, theatrum atque thermae Romanae visitari possunt. Extra urbem antiqua necropolis sita est.
In extremo oppido hodierno mezquita regente Murado I (1326–1389) constructa est, una enim antiquissimarum mezquitarum, in huius exstructione Turci multis spoliis antiquis atque Byzantinis usi sunt.
Textus (ratio litteraria)
Textus in ratione litteraria est ulla res quae legi potest, si haec res opus litterarium, signum viarium, ordo aedificiorum in quadrato urbano, vel modus vestimenti sit. Quae est cohaerens signorum copia, certum nuntium transmittens. Haec copia signorum solum de rebus contentis nuntiorum informativorum consideratur, non de forma physica vel medio in quo repraesentatur. Vocabulum textus in disciplina iudicii litterarii res contentas certi exempli scribendi quoque attingit; hoc est, textus operis est primus litterarum ordo symbolicus ut primum compositus est, praeter mutationes, damna, commentarii, translationes, et paratextus posteriores. Ergo, cum iudicium litterarium textum determinandum tractat, distinctio primarum rerum contentarum a quibuscumque additis ad aut detractis ab illis rebus contentis petit ut in instrumento textuali dato apparet (hoc est corporea textus repraesentatio). Quia historia scribendi notioni textus aetate antecedit, plurimi textus hac notione in animo non scripti sunt. Plurima opera scripta in angustum generum a ratione textuali descriptorum spatium cadunt. Notio textus ad rem attinet cum nuntius scriptus conficitur et attingi debet praeter tempora in quibus creatus est.
Origo vocabuli
Vocabulum textus apud librum de orationibus Quintiliani ortum est, in declarationibus "Quod si numeris ac modis inest quaedam tacita vis, in oratione ea vehementissima, quantumque interest sensus idem quibus verbis efferatur, tantum verba eadem qua compositione vel in textu iungantur vel in fine claudantur: nam quaedam et sententiis parva et elocutione modica virtus haec sola commendat." et "Nam neque illud in Lysia dicendi textum tenue atque rasum laetioribus numeris corrumpendum erat: perdidisset enim gratiam, quae in eo maxima est, simplicis atque inadfectati coloris, perdidisset fidem quoque."
2330 Ontake
2330 , olim designationibus 1977 DS3, 1972 FG, 1978 JF, et 1979 ON15 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  ab Hiroki Kosai et Kiichirō Furukawa, astronomis apud Observatorium Astronomicum Tokii (Statio Kiso) versatis, repertus est.
Rerum orbitalium ratio epochae constitit. Qua epocha 2330 per dies  circa solem movebatur. Axem orbitalem habebat unitatum astronomicarum et eccentricitatem, distans igitur a sole quam minime unitatibus , quam maxime unitatibus. Inclinatio orbitalis ° reperiebatur, anomalia media °.
Canovelles
Canovelles (Hispanice:  Canovellas) est commune Hispanicum in Catalauniae Provincia Barcinonensi situm, cui anno 2011 15851 incolarum sunt.
Tralonca
Tralonca (Lingua Corsa Tralonca) est commune Francicum 102 incolarum (anno 2012) praefecturae Corsicae Superioris in regione australi Corsica.
Gaius Aufidius Marcellus
Gaius Aufidius Marcellus (quando natus mortuusve sit, nescimus) fuit senator Romanus. Fortasse finitimus Aufidii Coresnii Marcelli senatoris est, cuius patria Sagalassus in Pamphylia erat. Circa annum 205 consul suffectus creatus est, deinde Asiam proconsul administravit. Anno 226 tandem consul II ordinarius cum Alexandro Severo fuit.
Épieds-en-Beauce
Épieds-en-Beauce est commune Francicum 1'429 incolarum (anno 2010) praefecturae Ligerulae in provincia Media
Hypanis (Ucraina)
Hypanis (Graece ῞Υπανις), nunc saepe Buga Meridionalis (Ucrainice Південний Буг, tr. Pivdennyj Buh), est flumen Ucrainae. Oritur in Podolia, 806 chiliometra patet, per regiones Chmielniciensem Vinniciensem Kirovogradensem Odessanam et Nicolaopolitanam fluens et in limenem Hypanicum Ponti Euxini se effluit. Eodem loco et Ingulus flumen in liminem effunditur, qui Hypanitis tributarius habetur. Urbes Chmielnicum et Braclavia ad Hypanim et Vinnicia ad Hypanim sitae sunt.
Antiquitus Hypanis interdum Europam ab Asia separare putabatur, ut Cornelius Gallus (secundum Vibium Sequestrem) scripsit: "Uno tellures dividit amne duas."
Poligny (Alba)
Poligny  est commune Francicum 77 incolarum (anno 2010) praefecturae Albae in provincia Campania et Arduenna.
Linguae Romanicae
Linguae Romanicae sunt linguae nostri temporis quae ex sermone vulgari Latino inter saecula VI et IX creverunt et inter linguas Italicas familiae Indoeuropaeae enumerantur.
The Dark Side of the Moon
The Dark Side of the Moon est album octavum Pink Floyd gregis musici anno 1973 editum. Est album gregis auditoribus gratissimum et unum ex albis omnium temporum gratissimis. In indice Billboard To PLs & Tapes, qui 200 emptissima alba enumerat, 741 septimanas manebat annis 1973—1988. Aliter ac plurimi Pink Floyd albi tantum ex carminibus brevioribus constat. Pertractat proposita ut controversiam, avaritiam, tempus, morbum mentis. Hic partim motus est a valetudine mentis Syd Barrett, pristini socii gregis.
Linguae Romanicae
Hodie fere 800 milliones hominum habent patrium sermonem Romanicum, praecipue in Europa, Africa, America; etiam multi alii Romanicas linguas discunt et iis in negotiis, peregrinatione, et alibi utuntur.
Quod ad numerum attinet eorum, qui Romanice sermone patrio loquuntur, quinque linguae Romanicae maximae sunt Hispanica (470 milliones), Francogallica (300 milliones), Lusitanica (250 milliones), Italiana (70 milliones), Dacoromanica (25 milliones).
Comparatio
Linguae Romanicae inter se comparatae.
Sententia est '(Illa) fenestram semper claudit antequam cenat'.
Saint-Laurent-de-Cognac
Saint-Laurent-de-Cognac est commune Francicum 878 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Saint-Laurent-de-Céris
Saint-Laurent-de-Céris (Occitanice Sent Laurenç ) est commune Francicum 788 incolarum (anno 2011) praefecturae Carantoni in regione occidentali Pictaviensis et Carantonis.
Dioecesis Luganensis
Dioecesis Luganensis dioecesis est in Helvetia, cuius praesens episcopus est Valerius Lazzeri.
Historia
A Paulo PP VI papa dioecesis Luganensis ex dioecese Basileensis 7 Martii 1971 condita est.
Antea terrae presentis Dioecesis Luganensis ad dioeceses Novi Comi et Mediolani usque ad annum 1885 pertinerunt. Die 8 Martii 1885 administratio apostolica condita est.
Fridericus Amadeus Bartling
Fridericus Amadeus Bartling (natus Hannoveriae die 9 Decembris 1798 - ibidem mortuus est die 20 Novembris 1875) fuit studiosus botanistae Germanicus. Bartling apud Gottingae universitatem docuit et ibi ab anno 1837 hortorum botanicorum praefectus fuit.
Alexius Comnenus (pincerna)
Alexius Comnenus "pincerna" (Graece ; natus inter annos fere 1150 et 1160; mortuus anno 1187) fuit nobilis Byzantinus e familia Comnenorum. Fuit filius Ioannis Ducae Comneni, quem ex uxore Taronitissa genuit, et de ea re frater Mariae Comnenae, anno 1154 natae, quae Amalrico Hierosolymorum regi nupsit. Alexius imperatori Manueli I officium pincernae implevit; quidam eum dixerunt re vera filium huius imperatoris fuisse.
Manuele mortuo, potestate imperiali ab Andronico nacto, Alexius e Constantinopoli effugit. Cum Normannis qui anno 1185 Thessalonicam oppugnabant redivit imperii affectator. Ibi captus, excaecatus et in carcere missus, anno fere 1187 mortuus est.
Rhizophoraceae
Rhizophoraceae sunt familia angiospermarum tropicarum aut subtropicarum. Notissimae sunt arbores generis Rhizophorae. Sunt circa 120 species, in sedecim generibus digestae, plurimae in Mundo Vetere endemicae. Hae plantae sunt ligneae, foliis oppositis vel verticillatis (sed non decussatis), floribus ab insectis pollinatis, disco nectario et plerumque quinque petalis. Familia nunc in ordine Malpighialibus posita est, quamquam in Systemate Cronquist ei suus fuit ordo proprius, Rhizophorales. Hae species saepe sunt hermaphroditae, rarius polygamomonoeciae; eae plerumque sunt viviparae, sed species terrenae non sunt.
Balduinus de Bodinat
Balduinus de Bodinat, Francogallice Baudouin de Bodinat, nomen est verum falsumve sub quo philosophus hodiernus, qui ut sermone Francogallico utitur Francogallus esse coniicitur, progymnasmata edidit. De ipsa vita huius philosophi nihil certi cognovimus adeo ut unusne homo sit auctor an plures dubitari possit. Attamen fama fert Balduinum de Bodinat cum e Lutetiae suburbio demigravit nunc lignatorem factum vivere quadam in silva.
Hic vero auctor est eius praecipue libri qui, primum bifariam editus apud Lutetiensem editorem nuncupatum Encyclopédie des nuisances ("Encyclopaediam nocentiarum") anno 1996 et 1999, inscribitur De Vita terrena, Cogitationes de parvitate posteritatis quam hoc temporis continet, et ad genus vivendi quod ortum e rebus industrialibus est pingendum, intellegendum necnon vituperandum pertinet.
Censet enim, qui scientia et ratione artibusque mechanicis crescentibus humanum cultum civilemque excoli credent, eos tota re falli; immo vero etiam terram atque ea ipsa quae ad bene et decore et humane vivendum petuntur perire vel iam perdita esse. Quin etiam, cum propter universorum hominum cladem, dilapsis humani ingenii fundamentis ipsis, tum propter ipsam perturbationem et confusionem animi sui, difficultates vel cogitandi luctationemque exprimere non remittit. Itaque non solum aliquam disputationem philosophicam vel tractatum, sed etiam imaginem animi sui expressam atque quamdam vivam acerbamque confessionem scripsit ille. Cuius stilus sermoque, antiquitatem insignite redolens, necnon consilia et orationis genus, non absimile aphorismis, cum moralibus philosophis, velut inprimis Blasio Pascali, comparata sunt. Verumtamen, et vi poetica aspera singularique, et maxima desperatione severitateque, quibus in rebus haud dissimilis libro Ecclesiastes videtur, hoc praestat opus.
His verbis incipit liber:
"Foris autem pedum crepitus modo propior tum minor fit donec elabitur. Cathedra, lectum, mensa cum bibliotheca, sella una. Athenae itinerum intrinsecus flexorum, solum stridente, thecae, photographemata obsoleta. In faucibus, riscus diurnorum veterum, forma corporis ex uncino suspensa."
(...)
"Dictum quidem nobis est, fanatici alienationis nobis dicunt, res ita se habere, omnia mutari, numquam in idem flumen bis descendi, etc. Perspicuum tamen est id non fieri pro cursu saeculorum et nos consternatos id subire sicuti bellum universum quod..."
Concilium Lateranense Quintum
Concilium Lateranense Quintum fuit oecumenicum concilium ecclesiae catholicae, ultimus ante Reformationem Ecclesiae. Hoc concilium a papa Iulio II constitutum est. Ab anno 1512 ad annum 1517 de clericorum moribus disciplinaque a patribus deliberatum est.
9216 Masuzawa
9216 , olim designationibus 1995 VS, 1978 SZ5, 1980 FX7, 1981 NL, et 1988 SO4 agnitus, est asteroides systematis solaris nostri, asteroidibus Cinguli Principalis attributus. Astronomis terrestribus magnitudinem absolutam monstrat. Die  a Satoru Otomo, astronomo apud Observatorium Uramashu versato, repertus est.