cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quintus Caecilius Metellus Macedonicus
Cursus honorum
Raram Metelli Macedonici felicitatem multi scriptores concelebrant: ea quidem ipsi omnia contigerunt, qua beatam vitam videntur efficere. Fortuna eum nasci voluit in urbe terrarum principe: parentes nobilissimos dedit; adiecit animi eximias dotes et corporis vires, quae tolerandis laboribus sufficere possent; multa decora in eius domum congessit: nam cum ipse consul, censor etiam augurque fuisset, et triumphasset, tres filios consules vidit, e quibus unum etiam et censorem et triumphantem quartum autem praetorem; tres quoque filias bene nuptas. Hunc autem vitae cursum consentaneus finis excepit; nam Metellum ultimae senectutis spatio defunctum, et leni mortis genere inter oscula complexusque natorum extinctum filii et generi humeris suis, per urbem sustulerunt, et rogo imposuerunt.
Publius Cornelius Scipio Aemilianus Africanus
Publius Cornelius Scipio Aemilianus Africanus (natus anno 185 a.C.n., mortuus anno 129 a.C.n.) vir publicus ac militaris Romanus fuit.
Gens et iuventus
Pauli Macedonici filius, adoptione Scipionis Africani nepos erat. A tenera aetate Graecis litteris a Polybio praestantis ingenii viro eruditus est. Ex sua doctrina tantos fructus tulit, ut non modo aequales suos, sed etiam maiores natu omni virtutum genere superaret. Temperantiae et continentiae laudem ante omnia comparare studuit, quod quidem tunc difficile erat. Mirum enim est quo impetu ad libidines et epulas iuvenes Romani et tempore ferrentur. At Scipio contrarium vitae institutum secutus, publicam modestiae et continentiae famam est adeptus. Polybium semper domi militiaeque secum habuit. Semper inter arma ac studio versatus est; aut corpus periculis, aut animum disciplinis exercuit. In matrimonium duxit Semproniam, sororem Gracchorum.
Cursus honorum
Anno 168 a.C.n. patrem in pugnam Pydnae sequebatur et praedam bibliothecam regis Persidis accepit. Scipio Aemilianus anno 151 in Hispania Lucio Licinio Lucullo duce tribunus militum militavit; eoque in bello egregia fuit sua opera. Nam rex quidam barbarus mirae proceritatis splendidis armis ornatus, saepe Romanos provocabat, si quis singulari certamine secum vellet congredi. Cumque nemo contra eum exire auderet, suam Romanis ignaviam cum irrisu et ludibrio exprobrabat. Non tulit indignitatem rei Scipio, progressusque ad hostem, conserta pugna eum prostravit, pari Romanorum laetitia et hostium terrore, quod ingentis corporis virum ipse exiguae staturae deiecisset. Scipio multo maius etiam adiit periculum in expugnatione urbis, quam tunc obsidebant Romani : nam ipse primus murum conscendit, viamque aliis militibus aperuit. Ob haec praeclare gesta Lucullus dux iuvenem pro concione laudatum murali corona donavit. Anno 149 tribunus militum sub Manio Manilio Nepote consule in Africa pugnavit atque coronam gramineam adeptus est.
Miloš Forman
Pelliculae
Inter pelliculas eius enumerandae sunt:
Hylobatidae
Hylobatidae sunt familia primatum quae ad hominoideorum superfamiliam pertinet.
Sans-culottes
Sans-culottes (//) (scilicet sine-bracis) fuit vocabulum inter annos 1790 et 1792 a Francogallis creatum ad socios civitatis tertiae pauperiores describendos, secundum theoriam quia generaliter bracas gererent quae ad talos descenderent (et non, secundum modam, ad genua, genus bracarum quod culotte appellatum est).
Lingua Aethiopica
Lingua Aethiopica (vulgo ግዕዝ []), sermo classicus et religiosus Aethiopiae et Erythraeae, est eodem tempore parens linguarum hodiernarum Semiticarum Africanarum omnium; pertinet igitur ad gregem Semiticam Meridionalem familiamque Afrasiaticam. Fuit lingua officialis regni Axum regnique vel imperii Aethiopiae usque in Saeculum XIX.
Fagalele (Savaii)
Fagelele est parvus sinus ad orientalem Falealuponis finem, ubi intra silvam prope litus iacet Vestigium Mosonis et Moso deus ipse habitabat.
Sinus est nautis refugium (Krämer 1902:24), quod adfirmat inclutum proverbium Samoanum: Lutia i Puava, ʻae mapu i Fagalele 'Vexatus Puavae, tranquillatus in Fagalele' (Pratt 1911:188); unde Mapu-i-Fagalele, nomen valetudinarii pro senibus prope Apiam.
Porta NON-ET
Porta NON-ET seu porta NAND (ex Anglica NOT AND) est porta logica digitalis quae inversionem portae ET efficit. Gerit ut tabula veritatis quae ad dextram videre potest. Datum eductum est SUBMISSUM (0) solum si uterque data inducta portae sunt SUPERNA (1).
Porta NON-ET est alter portae universales -- alter est porta NON-AUT -- quod portas NON-ET aut NON-AUT creare portas omnes alias posse significat.
Notae
Puerta lógica fa:ادات شفر
Titus Quinctius Flamininus
Titus Quinctius Flamininus (natus circa 228, mortuus 174 a.C.n.), miles Romanus, contra Philippo V pugnavit ad Cynoscephalas.
Gens
E patricia gente natus est. Frater minor Lucius Quinctius T.f. Flamininus consul anni 192 a.C.n. erat. Filius eius Titus Quinctius Flamininus anno 150 a.C.n. consul fuit.
Vita
Quinctius ultimis annis Secundi Belli Punici militavit. Anno 208 apud Tarentum tribunus militum in praetorio imperatoris Marcus Claudius Marcellus erat. Anno 206 quaestor fuit. Anno 201 Xvir agris assignandis erat. Anno 198 una cum Sexto Aelio Q.f. Paeto Cato consul electus Titus Quinctius Flamininusmissus est adversus Philippum Macedonum regem, qui Hannibalem pecunia et copiis iuverat, Atheniensesque populi Romani socios armis lacessiverat. Contraxerant autem bellum cum Philippo Athenienses haudquaquam digna causa. Duo iuvenes Acarnanes non initiati templum Cereris cum cetera turba ingressi sunt. Facile eos sermo prodidit. Perducti ad antistites templi, etsi manifestum erat eos per errorem ingressos, tanquam ob infandum scelus interfecti sunt: Acarnanes suorum nece commoti, ad vindicandos illos auxilium a Philippo petierunt, qui terram Atticam igne ferroque vastavit, urbes complures cepit, Athenas ipsas oppugnavit.
Quinctius exercitu conscripto maturius quam soliti erant priores consules profectus, in Graeciam magnis itineribus contendit. Tunc caduceator ab rege venit, locum ac tempus colloquendi postulans. Flaminius victoriae quam pacis avidior, tamen ad constitutum tempus venit in colloquium, postulavitque ut Philippus omni Graecia decederet. Accensus indignatione rex exclamavit: "Quid victo imperares gravius, Tite Quincti?" Et cum quidam ex circumstantibus oculis aeger adjecisset, aut bello vincendum, aut melioribus parendum esse. "Apparet id quidem, inquit Philippus, etiam caeco", jocans in ejus valetudinem oculorum. Erat quippe Philippus dicacior natura, quam regem decet, et ne inter seria quidem satis risu temperans. Dein, re infecta, se ex colloquio proripuit. Eum Flaminius bis proelio fudit castrisque exuit.
Quinctio Flaminio triumphus a Senatu decretus est. Postea cum Prusias Bithyniae rex legatos Romam mississet, casu accidit ut legati apud Flaminium cenarent atque ibi de Annibale mentione facta, ex his unus diceret eum in Prusiae regno esse. Id postero die Flaminius senatui detulit. Patres, qui, vivo Annibale, nunquam metu vacui erant, legatos in Bithyniam miserunt, in his Flaminium, qui Annibalem sibi dedi poscerent. A primo colloquio Flaminii, ad domum Annibalis custodiendam, milites a rege missi sunt. Annibal septem exitus e domo fecerat, ut semper aliquod iter fugae praeparatum haberet. Postquam nuntiatum est ei milites regios in vestibulo esse, conatus est postico occulto fugere: ubi vero id quoque obseptum sensit, et omnia clausa esse, hausto, quod sub anuli gemma habebat, veneno absumptus est.
Anno 189 censor electus est.
Haroldus Gualterus Bailey
Haroldus Gualterus Bailey, praenominibus vulgaribus Harold Walter, saepius H. W. Bailey (Divisis natus die 16 Decembris 1899; mortuus Cantabrigiae die 11 Ianuarii 1996), philologus, praesertim de linguis Iranicis antiquis quaesivit.
In vastitate Australiae, scholis carentibus, ab annum aetatis decimum educatus est. Nihilominus mox universitates frequentavit Australiae Occidentalis et Oxoniensem. Hic linguis Sanscritae Vedicae, Pracritae, Avestanae, Armeniae, Georgianae, Hibernicae antiquae studuit. Anno 1929 lector linguarum Iranicarum factus est, primus ille, apud scholam studiorum orientalium Londiniensi. Anno 1932 Teheranum et Iasd (ubi primum Persica vernaculari uti potuerit), anno insequenti Cairum visitavit (ubi Arabicam didiscit). Anno 1936 socius collegii Reginalis et professor linguae Sanscritae apud Cantabrigienses fit. Inde usque in annum 1989 praecipue linguam Khotanensem antiquam investigabat litterasque usque adhuc obscuras interpretabat, sed secundo bello mundano saeviente apud Institutum Rerum Internationalium operam dedit.
Bibliothecam suam, libros de Asia media, de rebus philologicis, de Zoroastrismo comprehendens, universitati Cantabrigiensi legavit.
Salevao
Salevao, recte Sālevao (Samoanice, fortasse pro Sā-le-vao 'Sacra-illa-silva'), est antiquus deus Samoanus, in nonnullis pagis deus saxorum (Turner 1884:10–11). Secundum fabulam a maioribus posteris traditam, saxa terram duxerunt, et terra fuit gravida. Salevao motum in mediam terram observavit. Tandem puer natus Moa appellatus est ex loco ubi moverat. Salevao umbilicum super clava poni et saxo secari iussit; unde mos (nunc obsoletus) cum nascitur puer Samoanus. Ad extremum, nomen insularum ipsarum de nomine pueri deductum est.
Multis in vicis, Salevao canis incarnatus, saepissime candidus, antiquitus fuit deus belli: cum latraret vel caudam moveret vel adversus hostem visum curreret, omen fuit bonum; cum gradum referret vel ulularet, omen fuit malum (Turner 1884:49).
Salevao fuit deus quoque nonnullarum familiarum (Turner 1884:50–51).
Altera fabula benevolentiam Salevaonis narrat Nonui, viro Samoano et uno ex dei cultoribus (Turner 1884:50). In poemate incluto, Nonu, Tongam visitans, sic canit (Love 1991:67–68):
Salevao etiam est figura in fabula de origine nominis vici Falealuponis (Turner 1884:257).
Matthias Wissmann
Munus
Postquam maturitatem anno 1968 adeptus est, Wissmann Tubingae et Bonnae iurisprudentiae, oeconomiae rebusque politicis studebat atque anno 1974 primam, 1978 secundam probationem accepit. Ab anno 1978 iurisconsultus laboravit.
Cursus honorum
Anno 1965 Wissmann sodalis Unionis Iuvenilis, anno 1968 factionis CDU factus est. Annis 1973 - 1983 etiam praeses Unionis Iuvenilis fuit. Anno 1976 primo in Dietam Foederalem Germaniae electus est et ad usque 31 Maii 2007 mansit. 21 Ianuarii 1993 Wissmann a Helimuto Kohl tum cancellario foederali Administer Foederalis Scientiae nominatus est. Iam 13 Maii eiusdem anni Wissmann Administer Foederalis Commeatus factus est. Hoc officio ad annum 1998 fungebatur, cum consilium ministrorum Kohl post electionem perditam se recessit.
Psychologia clinica
Psychologia clinica est compositio scientiae, theoriae, scientiaeque clinicae ad miseriam vel infirmitatem in psychologia conditam intellegendam, prohibendam, et levandam atque ad subiectivam hominum salutem auctumque iuvandum constituta.
Matthias Wissmann
Post officium
Wissmann a die 1 Iunii 2007 ad usque 1 Martii 2018 praeses foederationis industriae autoraedarum est.
Psychologia clinica
Quae disciplina coepisse plerumque habetur anno 1896, cum Lightner Witmer, psychologus Americanus, primum valetudinarium psychologicum clinicum in Universitate Pennsylvaniensi aperuit. Primo saeculi vicensimi dimidio, psychologia clinica ad aestimationem psychologicam tantum attendere solebat, tractatione medica maximam partem neglecta. Post autem annos 1940, belli mundani secundi causa, numeri medicorum clinicorum bene educatorum magnopere crescere coeperunt.
In Civitatibus Foederatis sunt quattuor scholae utiles: psychodynamica, humanistica, cognitiva, ac familiaris vel systematica.
Psychodynamicus psychotherapiae conspectus ex psychoanalysi Freudiana ortus est.
Porta NON
Porta NON seu invertor vel porta NOT (ex Anglica) est porta logica digitalis quae negationem logicalem efficit. Gerit ut tabula veritatis quae ad dextram videre potest. Datum eductum est SUPERNUM (1) solum si datum inductum portae sunt SUBMISSUM (0), et v.v.
Aequatio Booleana
Porta NON cum inductum A, et eductum B hunc aequationem logicam efficit:
Forma alterna
Si portae NON propriae non adsunt, porta NON ex portis NON-ET aut NON-AUT creare potest, quia illae portae sunt portae universales, quod portas NON-ET aut NON-AUT creare portas omnes alias posse significat. Quamquam portae XAUT portas alias creare possunt, est rarum.
Psalmus 50
Psalmus 50 (enumeratione Graeca psalmus 49 dictus) libri Psalmorum verbis "Deus deorum" incipit; etiam habet superscriptionem: "PSALMUS. Asaph" (sic in Nova Vulgata). In hoc psalmo Deus loquitur de sacrificii genere quod ei placet.
Ioannes Calvinus, theologiae Reformationis fautor, sic argumentum psalmi descripsit: Quia semper hypocritis referta fuit Ecclesia, qui defunctorie externis tantum caeremoniis Deum sibi colendum fingerent: praesertim quia apud Iudaeos multi legales figuras, post habita veritate, perperam sectati sunt, acsi tantum sacrificia et alios ritus Deus exigeret: crassum huc errorem castigat Propheta: severeque denuntiat, impie profanari Dei nomen, dum in caeremoniis locatur pietas: et spiritualem esse Dei cultum ostendit, cuius praecipue partes sint invocatio et gratiarum actio.
Verba psalmi
Haec sunt verba psalmi 50 (49) ex versione vulgata Clementina: 1 Psalmus Asaph. Deus deorum Dominus locutus est, et vocavit terram a solis ortu usque ad occasum. 2 Ex Sion species decoris eius: 3 Deus manifeste veniet; Deus noster, et non silebit. Ignis in conspectu eius exardescet; et in circuitu eius tempestas valida. 4 Advocabit caelum desursum, et terram, discernere populum suum. 5 Congregate illi sanctos eius, qui ordinant testamentum eius super sacrificia. 6 Et annuntiabunt caeli iustitiam eius, quoniam Deus iudex est. 7 Audi, populus meus, et loquar; Israël, et testificabor tibi: Deus, Deus tuus ego sum. 8 Non in sacrificiis tuis arguam te; holocausta autem tua in conspectu meo sunt semper. 9 Non accipiam de domo tua vitulos, neque de gregibus tuis hircos: 10 quoniam meae sunt omnes ferae silvarum, iumenta in montibus, et boves. 11 Cognovi omnia volatilia caeli, et pulchritudo agri mecum est. 12 Si esuriero, non dicam tibi: meus est enim orbis terrae et plenitudo eius. 13 Numquid manducabo carnes taurorum? aut sanguinem hircorum potabo? 14 Immola Deo sacrificium laudis, et redde Altissimo vota tua. 15 Et invoca me in die tribulationis: eruam te, et honorificabis me. 16 Peccatori autem dixit Deus: Quare tu enarras iustitias meas? et assumis testamentum meum per os tuum? 17 Tu vero odisti disciplinam, et proiecisti sermones meos retrorsum. 18 Si videbas furem, currebas cum eo; et cum adulteris portionem tuam ponebas. 19 Os tuum abundavit malitia, et lingua tua concinnabat dolos. 20 Sedens adversus fratrem tuum loquebaris, et adversus filium matris tuae ponebas scandalum. 21 Haec fecisti, et tacui. Existimasti inique quod ero tui similis: arguam te, et statuam contra faciem tuam. 22 Intelligite haec, qui obliviscimini Deum, nequando rapiat, et non sit qui eripiat. 23 Sacrificium laudis honorificabit me, et illic iter quo ostendam illi salutare Dei.
Pigmentum
Pigmentum
Patriots
Patriots est Franci Battiato phonodiscus, anno 1980 a societate EMI Italiana vulgatus. Hic discus Siculi cantoris primus timidus mercatorius eventus est: obtinuit nam tricesimum locum in auditissimarum cantionum indice. Cantiones Up patriots to arms ac Prospettiva Nevski tempore valde clarae evaserunt.
Cantiones
Verba et musicae composita sunt a Franco Battiato, praeter ubi indicatur.
Cantio Up patriots to arms habet partem quam cantioni Bandiera bianca erit in phonodisco La voce del padrone (anno 1981), haec cantio enim reprehensio ad hominum societatem est. Cantio autem Frammenti est collectio locorum ex carminibus quibus studentur ab omnibus pueris in prima schola.
Palaeographia
Palaeographia (a Graecis παλαιός 'antiquus' + γράφειν 'scribere') est scientia manuscripti antiqui et historici, studium formarum et rationum scribendi, non rerum textualium quae insint. Amplectitur haec ars et disciplina academica rationes manuscriptorum historicorum enodatorum et lectorum, ascriptiones dierum, atque interpretationem culturae scribendi, rationibus quibus scripta et libri effecti sunt historiaque scriptoriorum non exclusis.
Spinosaurus
Spinosaurus (Latine 'lacerta spinosa') fuit dinosaurus carnivorus subordinis Theropodum qui Cretaceo superiore in Africa septentrionali habitabat. Hoc genus duas comprehendit species, Spinosaurum aegyptiacum et maroccanum.
L'arca di Noè
L'arca di Noè (lat. Arca Noe) est Franci Battiato phonodiscus, vulgatus anno 1982 cum societate EMI Italiana. Hic phonodiscus recenset varia momenta Bibliorum Sacrorum ac Christianae  Iudaeaeque historiae.
Cantiones
Verba et musicae sunt Franco Battiato, praeter ubi indicatur.
Iacobus Schoolcraft Sherman
Iacobus Schoolcraft Sherman (natus die 24 Octobris 1855 in Uticae, Novum Eboracum – ibidem mortuus est die 30 Octobris 1912) iuris consultus, causidicuset Factionis Republicanae vir publicus, fuit etiam Uticae praefectus urbis et a die 4 Martii 1909 usque ad mortem, Gulielmo Howard Taft praesidente, septimus et vigesimus Praeses Vicarius Civitatum Foederatarum Americae postremus qui inter mandatum obiit.
Publius Valerius Volusi f. Poplicola
In traditione historica Romanorum Publius Valerius Volusi f. Poplicola  (nescimus, quo anno natus sit; mortuus anno 503 a.C.n.) primo anno reipublicae a regibus liberatae cum Lucio Bruto consul fuit (509 a.C.n. ?) : in summa quater consulatum gessit (509, 508, 507, 504) et bis triumphavit (509 et 504). Itaque legislator prudens et rerum civilium peritus (cognomen Publicolam a populo Romano inditum sibi meruit ), velut alter conditor mythicus Reipublicae Romanae cum Bruto habetur.
Quae de eo tradebantur partim ficta videntur adeo ut nonnulli clari historici moderni eum omnino fuisse negarint. Nomen certe non ficticium est : nam vetustissima inscriptio (circa 500 a.C.n. exarata existimatur) Satrici in excavationibus nuperrime inventa (unde lapis Satricanus dicitur) nomen cuiusdam ducis sic refert : POPLIOSIO VALESIOSIO quod Latinitate Ciceroniana dictum nihil aliud est quam Publii Valerii.
De origine gentis Valeriae
Gens Valeria, e Sabinis orta, Romam cum rege Tito Tatio venisse dicebatur. Pater Publicolae Valerius Volusus fuit. Fratres Marcus Valerius Volusi f. (cos. 505 a.C.n.) et Manius Valerius Maximus (dictator anno 494 a.C.n.) fuerunt. Filius eius Publius Valerius P.f. Poplicola consul 475 a.C.n. erat, nepos Lucius Valerius Potitus consul anni 449 a.C.n. Filia quoque ei fuit Valeria quam obsidem regi Etruscorum Porsennae tertio consulatu tradidit atque nonnulli auctores eam cum heroide Clelia confundunt. Plutarcho auctore Postumio Albo nupsit qui ita gener Poplicolae fuit. Soror etiam illi fuit itidem Valeria nominata, siquidem Dionysio Halicarnassensi et Plutarcho credimus, cui multis post fratrem mortuum annis velut divinitus in mentem venit matrem Coriolani, Veturiam nomine, suppliciter rogare ut filium in castra Volscorum implorans adiret : quo facto urbem Romam e maximo periculo servasse dicebatur. Templum Fortunae Muliebri in eo ipso loco quo mater Coriolanum precibus flexerat dedicatum est et Valeria prima sacerdos eius fuit, quae sacra deae Kalendis decembribus perficiebat.
Antequam consul fieret
Particeps coniurationis e morte Lucretiae ortae fuit, per quam Lucius Tarquinius Superbus rex ultimus Romanorum expulsus est et cuius dux erat Lucius Iunius Brutus. In qua coniuratione Dionysius Halicarnassensis partes maiores Valerio adsignat quam ceteri historici antiqui. Nihilominus primi consules rei publicae Romanae fuere Lucius Iunius Brutus et Lucius Tarquinius Collatinus. Sed legati et clientes Tarquinii bonorum regiorum recuperandorum specie Romae manentes coniurationem de regno restituendo movere, cui interfuere cum alii nobiles adulescentes, tum duo filii Bruti consulis et nepotes Tarquinii Collatini e sorore nati quibus Aquiliis nomen erat. Servus quidam Vindicius nomine hanc coniurationem deprehendit. Cum nomina propinquorum ad consules deferre timeret, ad Valerium, privatum hominem sed comitate et benevolentia erga humiles homines notum, contendit atque crimen detexit. Valerius populum convocavit atque litteras interceptas coram consulibus recitavit. Coniurati morte damnati instigantibus Valerio et Bruto supplicio adfecti sunt, quamquam Collatinus misericordiam eorum movere conabatur. Sic quidem de ea coniuratione rettulerunt Dionysius et Plutarchus : nam secundum Titum Livium Valerius eo tempore iam consul in locum Collatini creatus erat.
De primo consulatu
Mox Lucius Tarquinius Collatinus, sive propter nomen invisum Tarquiniorum sive ob suspiciones e clementia erga coniuratores natas, infesto populo in exilium fugere coactus est. In eius loco Poplicola primus consul suffectus cum Lucio Iunio Bruto fuit.
De pugna ad silvam Arsiam
Paulo post novi consules apud silvam Arsiam dictam (cui luco herois Horatii apud Dionysium et Plutarchum nomen est ) cum Veientibus Tarquiniensibusque Tarquiniorum regnum Romae restituere conantibus proelium commisere. Tum Brutus equitatum ducens statim atque Arruntem unum e tribus filiis Tarquinii Superbi in acie hostium vidit, equo immisso adversus eum invehitur. Pari impetu et ira ambo incitati contrariis hastarum ictibus haeserunt et simul perierunt. Postea diu aequo Marte pugnatum est donec acies nocte dirimerentur. At prima vigilia vocem divinam creditam e luco ortam audierunt proclamare Romanos victores esse quia uno plures hostes occidissent. Tunc Etrusci pavidi domum fugerunt. Consul Valerius postridie pugnae, quae erant Kalendae Martiae anni 509 a.C.n., de Veientibus Tarquiniensibusque primus e consulibus triumphavit, quod postea in Fastis Capitolinis relatum est. Die sequenti collegam Brutum coram populo laudavit, qui mos postea in claris viris servatus est et ceterum funus eius honorifice ordinavit.
Quomodo benevolentiam plebis captarit
Mox tamen diri rumores de consule Valerio circumferebantur : nonne magnam domum summa Velia aedificare coeperat, Foro velut arcem imminentem, unde omnia prospecturus esset ? Praeterea de novo collega in locum Bruti subrogando cogitare non videbatur, sed imperium solus retinebat. Itaque vulgo eum accusabant quod regnum adfectaret. Quod ubi sensit Valerius statim domum solo adaequavit atque habitare in loco demisso constituit. Alias res quoque novavit quibus reverentiam populi ostenderet : nam intra pomerium fascibus quos lictores prae consulibus gerebant secures adimi iussit, quia ius civium necandorum significabant. Quin etiam quotienscumque in contionibus populum adloquebatur fasces demitti iubebat ; quo pacto maiestatem populi maiorem quam consulum esse confitebatur. Numerum quoque lictorum minuit : nam alternis mensibus dum duodecim lictores alteri consulum praeeunt, collega eius sine lictoribus velut privatus ire debebat, ne duplicatus numerus eorum plebi terrori esset (iam duodecim lictores regibus fuerant). Praeterea leges libertatem populi tuentes tulit de quibus infra dicemus. Talibus moribus cognomen Publicola sibi meruit, ut qui populum colebat.
Quibus rebus effectis comitia collegae habuit : primo Spurius Lucretius Tricipitinus ac paulo post eo mortuo Marcus Horatius M.f. Pulvillus consules suffecti creati sunt.
De templi Capitolini dedicatione
Templum Iovis in Capitolio a regibus Etruscis aedificatum nondum dedicatum erat. Ambobus consulibus hunc honorem adpetentibus, sorte ducta, munus Horatio Pulvillo collegae Publicolae evenit. De quo certamine mira fabula tradita est : nam cum Horatius postes templi manu iam teneret atque sacra verba nuncuparet, frater alterius consulis, Marcus Valerius, filium Horatii ab hostibus occisum esse falso rettulit ne dedicationem peragere posset pater lugens (luctus enim "impurum" facere vulgo credebatur). At Marcus Horatius filium lugere recusavit atque sacras caerimonias, velut non animi perturbatus, perfecit. Titus Livius et Plutarchus hunc eventum ad primum consulatum Marci Horatii referunt qui et primus consulatus Poplicolae est, Tacitus vero in Historiis suis et Dionysius Halicarnassensis ad secundum (507 a.C.n.) cum Publio Valerio consule tertium. Nullus auctor de tali indignitate ipsum Publicolam accusavit nec rursus excusavit.
Volfgangus Bötsch
Volfgangus (vulgo: Wolfgang) Bötsch (natus 8 Septembris 1938 Cruciniaci; mortuus die 14 Octobris 2017) fuit vir publicus Bavariae et sodalis Christianae Socialis Unionis in Bavaria.
Tyrannis
Tyrannis (-idis f; Graece τυραννίς 'imperium') est rei publicae status ubi tyrannus rerum potitus, civium libertate suppressa, imperium sibi a populo assumpsit. Sic Cicero, in libro secundo de Re Publica, capite 47: "Tyrannus, quo neque taetrius neque foedius nec dis hominibusque invisius animal ullum cogitari potest; qui quamquam figura est hominis, morum tamen inmanitate vastissimas vincit beluas. Quis enim hunc hominem rite dixerit, qui sibi cum suis civibus, qui denique cum omni hominum genere nullam iuris communionem, nullam humanitatis societatem velit?". Quocirca saepe de tyrannicidii iure disceptatum est.
Publius Valerius Volusi f. Poplicola
De secundo et tertio consulatu
Anno 508 a.C.n. consul iterum cum Tito Lucretio fuit, quo anno nihil memoria dignum actum est nisi quod consules censum habuere et 130 000 civium Romanorum numerati sunt.
Volfgangus Bötsch
Iuventus et munus
Post maturitatem anno 1958 acceptam Bötsch conscriptus militavit et tum Herbipolis et Noviomagi Nemeti rebus politicis et iurisprudentiae studebat. Quod studium prima et secunda approbatione finivit. Anno 1970 etiam doctor iurisprudentiae promotus est. Annis 1968–1974 minister publicus iurisperitus Kitzingae oppidi laboravit. Deinde minister publicus superior Provinciae Franconiae Inferioris fuit. Praeterea consiliarius societatum diversarum est.
Tyrannis
In sermonibus novis, tyrannis etiam dictatura dicitur, sed vere Romae antiquae dictatura ad tempus erat, ergo tyrannidi dissimilis.
Volfgangus Bötsch
Cursus honorum
Bötsch ab anno 1960 est sodalis CSU. Annis 1972–1976 fuit consiliarius urbis Herbipolis, annis 1974–1976 legatus senatus terrae Bavariae. Deinde legatus Dietae Foederalis Germaniae electus est et ad annum 2005 mansit. Die 21 Ianuarii 1993, ultimus Administer Foederalis Cursus Publici fuit. Die 31 Decembris 1997 administerium dissolutum est, quod societas cursus publici privatis tradita est.
Vertebra
Vertebra sive spondylus (e Graece σφόνδυλος vel σπόνδυλος) est os irregulare et in animalibus vertebratis, ergo etiam in homine, singulum os columnae vertebralis. Columnae vertebrali hominis sunt 32 ad 34 vertebrae.
Lincoln (comitatus Georgiae)
Lincoln  (Anglice:  Lincoln County) est Georgiae comitatus in Civitatibus Foederatis Americae 8348 incolarum (anno 2000). Comitatus caput est urbicula Lincolnton.
Vertebra
Vertebrae cervicales (C1-C7)
Pars superior, cervicalis, columnae vertebralis ex vertebris septem composita est. Quibusdam vertebris nomina propria sunt:
Tyrannis
De primis tyrannis Graecis
Tyrannis (saltem vocabulum) in Graecia antiqua septimo saeculo a.C.n. nata est. Antea enim paucae gentes sese ipsae aristous hoc est optimos appellantes civitates regebant et plerosque agros possidebant. At tum mutatio e re militari orta est quia hoplitarum phalanx peditum partes in exercitu multum auxit. Qui homines pro patria pugnare morique iussi nova iura et aequalitatem quandam poscere coeperunt. Unde dissensiones ortae sunt oligarchis resistentibus. Primi tyranni plerumque homines nobiles erant qui populari aura freti divisionem divitiarum pollicebantur atque ita hoplitis faventibus imperium vi sibi parabant dum ceteros oligarchos expellunt aut alioqui coercent. Ita Cypselidae Corinthi iam septimo saeculo, Pittacus Mytilenaeus in insula Lesbo et Thrasybulus Mileti et Lygdamis Naxius et Pisistratidae Athenis et Polycrates in insula Samo sexto saeculo, rerum potiti sunt atque imperium diu retinuerunt, liberis quoque nonnumquam tradiderunt. Agrorum penuria tunc temporis non tantum ad tyrannidem sed etiam ad colonias longinquas deducendas Graecos impulerunt. At qui primum optantibus imperabant mox satellites mercennarios conduxerunt, caedes et publicationes bonorum aliaque nefanda spretis legibus indixerunt. Quocirca mala fama a posteris lacerabantur ut etiamnunc apud auctores antiquos legere possumus. Quin etiam in tyrannicidarum honorem, Aristogitonis et Harmodii, monumentum Athenis erectum est. Nomen ipsum fortasse Lydium erat et in malam partem accipiebatur quia imperium orientale Graecorum opinione servitutem subiectis imponebat. At qui postea ita vituperabantur laudatores quoque invenerunt quia novis legibus concordiam inter cives retinere conabanturː nonne Pittacus et Periander inter septem sapientes numerabantur ? Ac secundum Aristotelem Pisistrati aetas aurea quaedam aetas fuit. Apud modernos sunt qui tyrannos cum inventa moneta et commercio maritimo florente coniungunt, ita historicum antiquum Thucydiden sequentes. Etenim ad mercennariorum stipendia res aptissima moneta erat et classes multitudine nautarum egebant. Quinto saeculo ineunte tyranni in Asia Minore plerumque in Persarum regis clientela versabantur, cuius beneficio in civitatibus imperabant, ut Milesii Histiaeus et Aristagoras.
Vertebra
Vertebrae thoracicae (Th1-Th12)
In hominibus vertebrae thoracicae duodecim sunt, ab cuiusque vertebrarum thoracicarum utroque latere singulis costa se extendit, in toto costae viginti quattuor.
Morbi (Spondylopathiae)
Vertebrarum morbi spondylopathiae vocitantur, per exemplum:
Porus
Porus, litteris Graecis Πῶρος, unus ex regibus Indorum fuit (cuius nomen Indicum inter doctos non constat; saepe Purushottama familiae Paurava dicitur fuisse), viribus corporis et animi magnitudine pariter insignis, qui bellum iampridem adversus Alexandrum Magnum parabat. Commisso itaque proelio, exercitum suum Macedonas invadere iubet; sibi regem eorum privatum hostem deposcit. Nec Alexander pugnae moram fecit, sed prima congressione vulnerato equo, cum praeceps ad terram dedicisset, concursu satellitum servatur. Porus, multis vulneribus obrutus, capitur. Hic, cum cladem tolerare non posset, neque cibum sumere voluit, neque sua vulnera curari passus est, aegreque ab eo familiares obtinuerunt ut vellet vivere. Quem Alexander, ob honorem virtutis, incolumem in regnum remisit. Paulo post annum 321 a.C.n. insidiis ab Eudemo Macedone captus, necatus est.
Tyrannis
De primis tyrannis Graecis
Apud Graecos occidentales bella continua tam adversus indigenas aut Carthaginienses aut Etruscos quam intestina inter Graecos, nedum frequentes incolarum migrationes civitatum statum labefactabant atque tyrannides militares multiplicabantː in Italia meridionali Nicodemus Cumanus et Anaxilas Rhegius, in Sicilia Phalaris Acragante, Gelon et eius successor Hieron Gelae et Syracusis maxime innotuerunt. Potentissimi fuerunt tyranni Syracusani qui Poenos anno 480 a.C.n. et Etruscos anno 474 a.C.n. vicerunt. Magnis divitiis poetas et artifices adliciebant ut Pindarum, Aeschylum, Simonidem... Medio tamen quinto saeculo Syracusis democratiae tyrannis loco cedebat.
De tyrannide in aetate classica et hellenistica
Homines qui anno 404 a.C.n. post bellum Peloponnesiacum rerum Atheniensium suffragantibus Lacedaemoniis potiti sunt Triginta tyranni appellabanturː etenim ad libitum de bonis et vita civium decernebant. Quorum dominatio non ultra annum valuit. At circa idem tempus in Sicilia diuturna et florentissima tyrannis Dionysii Maioris eversis democraticis institutis viguit (405-367 a..n.C.), quam filius Dionysius Minor postea amisit (343 a.C.n.). Tum Timoleon, vir Corinthius qui Dionysium vicerat, tyrannides plerasque in Sicilia sustulit atque oligarchias ibidem instituit.
Tertio saeculo Macedonibus in Graecia hegemoniam retinentibus multae tyrannides cum in cetera Graecia tum in Peloponneso fuerunt. Illi tyranni Macedonum regibus morem gerebant atque ita imperium in civitatibus sibi adrogabant. Inimicus eis fuit Aratus Sicyionius qui per Foedus Achaicum libertatem Graecis vindicare volebat. Achaei enim concilium foederale et strategos annuos et electos probabant. Rem bene gerebat et iam paene tota Peloponnesus in Foedus coierat donec Cleomenes III adversaretur qui tyrannus Spartae dicebatur quamvis regia stirpe Heraclidarum ortus quia occisis ephoris et sublata gente regia Eurypontidum ad libitum civitatem regebatː homines inferiore dignitate ad civitatem promovit et agros inter cives aequaliter divisit. Ita mala civitatis suae sanare cupiebat, hoc est paucitatem civium et divitias penes paucissimos homines coactas. Quae consilia vicinis civitatibus et Arato displicebant. At Cleomenes sine Macedonum auxilio vinci non potuit qui veterem rempublicam restituerunt. Post paucos annos alter rex tyrannus Spartae exstitit rerum novarum instigatorː Nabis (207-192). At dum ultimi tyranni Graeci in parvis civitatibus regnare conantur iam de dominatione in orbe terrarum disceptabant monarchiae Macedonicae et crescens imperium Romanum.
De tyrannidis definitione
In litteris antiquis significatio socialis tyrannidis (confiscatio bonorum divitum hominum, servorum mancipatio, divisio agrorum...) aliquantulum oblitterabatur. Plerumque moralis pravitas hominis cuiusdam supra leges omnia ad libidinem suam regere volentis vituperabatur. In dialogo quem Xenophon de tyrannide composuit Simonides Hieroni tyranno suadebat ut non sibi consuleret cum imperaret sed civibus suisː ita enim regem appellari meriturum. Magis quam status reipublicae tyrannis modus quidam vitiosus imperandi videbatur. Exempli gratia Tarquinius Superbus tyrannice regnasse dici poterat, qui sensus apud modernos praevaluit. Hoc enim a ceteris monarchiis differt maxime tyrannis quod tyrannus leges, mores patrios, iura civium suorum, nonnumquam etiam religionem contemnit. Rursus bonus tyrannus a rege non multum distat.
Exempli gratia sedecimo saeculo iesuitae theoriam de tyrannicidii sanctimonia explicaruntː tyranni erant secundum eos reges, etsi legitime ad regnum pervenerunt, ceterique duces qui veram doctrinam Christianam (hoc est auctoritatem papalem et ecclesiam Romanam catholicam) non sequebantur et subiectos ad haeresim ducebantː in numero tyrannorum occidendorum ponebant reginam Anglorum Elisabetham et regem Francogallorum Henricum IV aut etiam Gulielmum Auriacum, rebellionis Batavorum ducem. Rursus protestantes ipsum papam nihil aliud esse quam impudentissimum tyrannum existimabant. <!--Verba dubia celavimus.
Publius Valerius Volusi f. Poplicola
De secundo et tertio consulatu
Consul tertium anno 507 a.C.n. cum Marco Horatio Pulvillo creatus est, quo anno Porsenna rex Clusinus magno exercitu agrum Romanum invadit et Ianiculum occupat et ipsam urbem mox obsidet. Pavor magnus mentes capit adeo ut senatus plebem tributi immunem fecit, timens ne in magna inopia rerum ad hostes transfugere mallet. Illo bello Horatius Cocles et Mucius Scaevola sibi aerternam famam paraverunt ac rebus gestis heroicis Romam incolumem servaverunt. Nihilominus consul Valerius quamquam imperatoriam artem parvis victoriis exhibuit Etruscos armis vincere non poterat et ad indutias impetrandas ipsam filiam Valeriam obsidem Porsennae tradidit. Mox Clelia duce virgines obsides datae custodes fefellerunt atque Romam redierunt. At Valerius fidem suam erga regem Etruscum servare volens eas in castra hostium reduxit. Tunc fidem et virtutem Romanorum admiratus Porsenna eis amicior factus bello omisso domum profectus est.
Tyrannis
De necatione principis
Sapientes multa de necatione principis scripserunt; sed omnibus illis, qui amore libertatis exardescunt, necatio principis videtur et iustissima et sancta. Et quid? Graeci Armodium et Aristogitonem sicut deos coluerunt; et nos tyrannos insolentissimos dubitamus necare? Adeo mucrones nostri hebetati sunt? Ubi sunt gloriosae illae cohortes puniceae, qui quondam tyrannum flagitiosissimum, occisis satellitibus, rapuerunt et, populari tribunali adhibito, capite damnatum occiderunt? Querebatur Foscolo consilium romanorum abolitum, virtutem conteritam: "Ti han morto - inquit - il senno ed il valor di Roma." Sed errabat; apud vos sunt, viri fortes terrorem iniquis spirantes, in pectora vestra confugerunt; agedum, destringite aliquando pugionem, in tyrannum inrupite, et rem publ.n.icam ex ista perniciosissima peste liberate. -->
Publius Valerius Volusi f. Poplicola
De quarto consulatu
Anno 505 a.C.n. frater Publii, Marcus feliciter cum Sabinis pugnavit et de eis triumphavit. Si Plutarcho fidem habemus rempublicam regendo consilia Publii sequebatur.
Tyrannis
Neces exemplares
Suetonius, Caligula, 49, de Caligulae interitu: “Duplex dehinc fama est: alii tradunt adloquenti pueros a tergo Chaeream cervicem gladio caesim graviter percussisse, premissa voce: Hoc age! Dehinc Cornelium Sabinum, alterum e coniuratis, tribunum ex adverso traiecisse pectus; alii Sabinum, summota per conscios centuriones turba, signum more militiate petisse, et Gaio Iovem dante Chaeream exclamasse: Accipe ratum! respicientique maxillam ictu discidisse. Iacentem contractisque membris clamitantem se vivere caeteri vulneribus triginta confecerunt; nam signum erat omnium: Repete! Quidam etiam per obscaena ferrum adegerunt.”
Volfgangus Bötsch
Familia
Bötsch maritus est; duos liberos habet.
Tyrannis
Neces exemplares
Suetonius, Galba, 20, de Galbae interitu: “Iugulatus est ad locum Curtii ac relictus ita uti erat, donec gregarius miles a frumentatione rediens abiecto onere caput ei amputavit; et quoniam capillo arripere non poterat, in gremium addidit, mox inserto per os pollice ad Othonem donavit. Ille lixis calonibusque donavit, qui hasta suffixum non sine ludibrio circum castra portarunt, adclamantes: Galba Cupido, fruaris aetate tua!”
Publius Valerius Volusi f. Poplicola
De quarto consulatu
Consul IV anno 504 a.C.n. cum Tito Lucretio Tricipitino creatus Valerius Publicola contra Sabinos et Veios exercitum duxit. Tunc ex agro Sabino, quia bellum cum Romanis domi frustra dissuaserat, Romam transmigravit Attius Clausus (Latine Appius Claudius) magna manu clientium comitatus, quod subsidium non parvum rebus Romanis fuit. Agris et civitate donati, tribus Claudia creata, Appius ipse in senatores adlectus paucis post annis summum magistratum adeptus est. Et eo anno consules parta magna victoria triumphaverunt
Lucius Cornelius P.f. Scipio Asiaticus
Lucius Cornelius P.f. Scipio Asiaticus vel Asiagenes (natus saeculo 3 a.C.n., mortuus post annum 184 a.C.n.) vir publicus Romanus fuit.
Gens
Frater eius clarus Publius Cornelius Scipio Africanus fuit.
High School Musical 3: Senior Year
est pellicula anno 2008 divulgata. dissimilis primis duabus, in cinematographis, non televisioriis, ostendatur.
Lucius Cornelius P.f. Scipio Asiaticus
Cursus honorum
Legatus annis 207 - 202 a.C.n. expeditionibus fratris in Hispania, Africa Siciliaque interfuit. Anno 193 praetor Siciliam administravit. Anno 191 sub imperio consulis Manii Acilii C.f. Glabrionis contra Antiochum III, Persidis Syriaeque regem meruit. Rege ad Thermopylas victo, consul Lucium Scipionem Romam dimisit, victoriam nuntiaturum.
Publius Valerius Volusi f. Poplicola
De funere publico
Anno sequenti Menenio Agrippa Publio Postumio consulibus mortuo Valerio Publicolae populus funus publicum decrevit, sive honoris tantum causa, ut vult Plutarchus, sive quia res familiaris eius tam exigua reperta est ut subsidio illo egeret ne sordide nimis efferretur, ut scribebant Dionysius et historici Latini qui frugalitate abstinentiaque magnorum virorum suorum gloriari solent. Certe unusquisue civis quadrantem in medium contulisse dicitur. Quin etiam matronae Romanae totum annum eum luxerunt velut ac si pater eorum fuisset quia violatam pudicitiam Lucretiae una cum Lucio Bruto acriter ultus erat.
De legibus Valeriis
Maximas leges tulisse traditur adeo ut Plutarchus in Vitis parallelis Valerium Publicolam cum praeclaro legislatore Atheniensi Solone compararit. Pleraeque ad libertates civium Romanorum tuendas pertinent atque primo consulatu perlatae sunt tunc cum solus imperium habebat nec collega quisquam intercedere poterat. Duae clarissimae sunt atque apud omnes auctores inveniuntur : Alias addidit Plutarchus quibus Poplicola dicitur quaesturam et aerarium instituisse vel multam quinque boum et duorum ovium indixisse eis qui consulis imperiis non obtemperassent vel etiam morte damnasse eos qui imperium aut quemlibet magistratum iniussu populi cepissent vel retinerent, vel plebem tributo liberasse quo studiosius artibus exercendis vacaret. Contra Titus Livius scribebat Valerio Publicola Tito Lucretio consulibus (508 a.C.n. ?) senatum tempore quo Porsenna urbem obsidebat plebem tributi onere solvisse, metu ne inopia rerum ad hostes tranfugeret atque Tarquinium regem restitueret.
Leges similes recentioribus temporibus historiae Romanae ab aliis Valeriis perlatae memoriae mandatae sunt : nam gens Valeria, quamvis patricia, omni aetate patrocinium plebis suscepisse dicitur atque ideo Claudiorum factioni in rebus publicis adversaria fuisse, qui contra pro superbia et dominatione nobilitatis stabant. Itaque plerique historici moderni leges sub nomine Poplicolae traditas non sexto saeculo exeunte sed aliquanto postea demum perlatas arbitrantur.
De fontium fide
Memento, amice lector, quae de Valerio Publicola tradita sunt non historiam sed mythistoriam esse, ab aliis aliter narratam. Illas res enim nobis rettulerunt sciptores plura post saecula quam evenerunt viventes. Praeterea suspicamur multa ad maiorem Valeriorum gloriam ficta addidisse historicum Valerium Antiatem qui tempore dictatoris Syllae floruisse plerumque existimatur. Quem quidem Cicero in enumeratione historicorum omisit et Titus Livius fidem dubiam historiarum eius (hodie deperditarum) nonnumquam irrisit, sed Plutarchum, quia quam plurima in vita sua Poplicolae ponere cupiebat, verisimile est multa ex eis sumpsisse. Idem de Dionysio Halicarnassensi conicere licet : nam si cum Tito Livio narrationem eius compares Publicolae partes in Antiquitatibus suis ampliasse atque exornasse videtur, quod maxime apparet in coniuratione de Tarquinio expellendo facta atque rursus in oppressione coniurationis adversus consules Vitelliorum et Aquilliorum. Etenim Dionysius tempore Augusti Romae vivebat, cui gratus esse studebat. Novo principi autem Iunii Bruti invisi erant ob caedem patris adoptivi Gai Iulii Caesaris, Valerius Messalla contra, quem potissimum praefectum urbi fecerat, amicus fidus erat et patronus litteratorum hominum.
At persona mythica Valerii Publicolae ad libertatem Romanam definiendam multum contulit ac velut exemplo ea utebantur ii qui concordiam ordinum et viros sapienter populares laudabant quorum unus erat Cicero qui hoc iudicium de consiliis politicis eius reliquit : haud mediocris hic, ut ego quidem intellego, vir fuit, qui modica libertate populo data facilius tenuit auctoritatem principum.
Lucius Cornelius P.f. Scipio Asiaticus
Cursus honorum
Qui anno 190 una cum Laelio consul electus bellum cum Antiocho finiendum suscepit : nam, quamquam belli imperitus erat, quia frater Publius, ille illustris imperator qui Hannibalem Zamae vicerat, legatum ei adfuturum pollicitus erat, hoc magnum bellum ut sibi traderetur persuaserat. Ita post longum iter per Macedoniam et Thraciam, a rege Philippo V omnia necessaria Romanis ministrante commodius factum, ad Hellespontum pervenit et exercitum in Asiam traduxit. Antiochus legatos de pace frustra misit : nam condiciones sibi oblatas (ultra Taurum recedendum ei erat) recusare maluit. Romani duo ferme milia ab hoste castra posuerunt. Antiochus coepit aciem instruere, nec Scipio detrectavit certamen. Cum autem duae acies in conspectu essent, coorta nebula caliginem dedit, quae nihil admodum Romanis, eadem plurimum regiis nocuit; nam humor gladios aut pila Romanorum non hebetabat; arcus vero quibus Antiochi milites utebantur, fundasque et iaculorum amenta emollierat. Itaque fusus est regis exercitus fugatusque. Ipse Antiochus cum paucis fugiens in Lydiam concessit. Tum Asiae urbes victori se dediderunt. Nec multum huic victoriae contulisse Lucium Scipionem consentiunt auctores antiqui, in primis Appianus, cui si credideris, praecipui duces Romanorum exercitus fuere legatus consularis Gnaeus Domitius Ahenobarbus et rex Eumenes (Publius Scipio Africanus tum aegrotabat nec proelio interfuit). Nihilominus Lucius Scipio Romam reversus, ingenti gloria anno 188 de Antiocho triumphavit, et Asiatici cognomen assumpsit. Posteriore anno (187 a.C.n.) simul cum fratre accusatus est acceptae ab Antiocho pecuniae, et quamvis contenderet omnem praedam in aerarium fuisse illatam, damnatus tamen est et in carcerem duci coeptus. Anno 184 a censoribus Marco Porcio Catone et Lucio Valerio Flacco notatus et ei equus publicus demptus est.
Philippus II Sabaudiae
Philippus II Sabaudiae, (natus Genavae die 5 Februarii 1443 - obiit  Camberiaci die 7 Novembris 1497), qui dicitur "sine terra", fuit comes Bressiae et ab anno 1496 usque ad mortem insequenti anno Dux Sabaudiae, Princeps  Pedemonti et Comes  Augustae Praetoriae,  Maurianae et Nicaeae. Philibertus II fuit etiam rex titularis Cypri et Hierosolymae.
Tyrannis
Neces exemplares
Suetonius, Vitellius, 17, de Vitelli interitu: “Donec religatis post terga manibus, iniecto cervicibus laqueo, veste discissa seminudus in forum tractus et inter magna rerum et verborum ludibria per totum viae Sacrae spatium, reducto coma capite, ceu noxii solent, atque etiam mento mucrone gladii subrecto, ut visendam praeberet faciem neve summitteret; quibusdam stercore et caenum incessentibus, alii incendiarium et patinarium vociferantibus, parte vulgi etiam corporis vitia exprobante; erat enim in eo enormis proceritas, facies rubida plerumque ex vinulentia, venter obesus, alterum femur subdebile impulso olim quadrigae, cum auriganti Gaio ministrantem exhiberet. Tandem apud Gemonias minutissis ictibus excarnificatus atque confectus, et inde unco tractus in Tiberim."
Catapulta
Catapulta est machina bellica, seu tormentum, quo sagittae et tela magno impetu, longoque spatio iaciuntur. Catapultae variorum generum in bellis ab antiquitate usque adhuc adhibitae sunt.
Etymologia
Catapulta a voce Graeca καταπέλτης deducitur, quae ex κατά "de, contra" et πάλλω "vibro, iacio" composita est.
Historia
Catapulta ex arcu orta est. A Graecis primum inventa est gastraphetes (γαστραφέτης), manuballistae similis. Deinde pro nervis simplicibus substituti sunt funes torsi, qui constructionem machinarum maiorum, catapultarum propriorum sinivit.
Inter genera catapultarum apud Graecos notarum erant: catapulta quae aëris pressione utebatur (ἀερότονον), catapulta quae elaterem aeneum habebat (χαλκότονον), catapulta iterans (καταπέλτης πολυβόλος), catapulta levis quae sagittas (εὐθύτονον) et gravis quae lapides iaciebat (παλίντονον).
Tyrannis
Remedia tyrannidis
1) Pretium polliceri percussori et parentibus eius. Valerius Maximus (5.4.ext3): "Vos quoque, fratres,—inquit—memoria complectar, quorum animus origine fuit nobilior, siquidem admodum humiles in Hispania nati pro parentium alimentis spiritum erogando specioso exitu vitae inclaruistis: XII enim milia nummum, quae post mortem vestram his darentur, a Paciaecis pactis, ut eorum patris interfectorem Etpastum gentis suae tyrannus occideretis, nec ausi solum insigne facinus estis, sed etiam strenuo ac forti exitu claudistis: isdem enim manibus Paciaecis ultionem Etpasto poenam, genitoribus nutrimenta, vobis gloriosa fata peperisti."
Catapulta
Historia
Apud Romanos tormentum significabat omnem machinam qua tela fune contento iacerentur. Primum scorpio appellabatur catapulta qua sagittae, et ballista qua lapides iaciebantur. Postea ballista quoque machinam sagittiferam significare coepit. Ballista in carro posita dicebatur carroballista. Onager autem erat catapulta gravis unius funis qua lapides iaciebantur.