Канада
Тарыхы
18-кылымдын аягында англиялык бийлик кеңири колониялык реформа жүргүзгөн. 1791-жылдагы Конституциялык актынын негизинде Квебек аймагы этностук принцип боюнча эки провинцияга бөлүнгөн: англиялык Жогорку Канада жана француздук Төмөнкү Канада Эки провинцияда тең өкүлдүк ассамблеялар түзүлгөн. Аткаруучу жана мыйзам чыгаруучу бийлик англичандардын (генерал-губернатор жана ак сөөктөрдүн) колунда болгондуктан, экономикалык жана саясий карамакаршылыктарды пайда кылып, бара-бара улуттук-боштондук кыймылга алып келген. Англия-Америка согушунан (1812–14) кийин Канаданы АКШнын басып алуу коркунучу туулуп, ошондон улам өлкөдө демократиялык реформаларды жүргүзүү жана өзүн-өзү башкаруу укугуна ээ болуу кыймылы кулач жайган. 1837–38-жылы Жогорку жана Төмөнкү Канадада Л. Ж. Папино, Р. Нельсон, У. Л. Макензи, П. Мэтьюз жана башка жетектеген куралдуу көтөрүлүш чыккан. Алар америкалык үлгүдөгү конституцияны кабыл алууну, «канадалыктардын көз каранды эместик укугун» кепилдик берүү жана башка талаптарды коюшкан. Улуу Британия куралдын күчү жана өзү аргасыз берген жеңилдик менен Канададагы бийлигин сактап калган. 1841-жылы эки провинция бир провинцияга (Канада) биригип, жалпы бир өкмөт жана эки аймактан тең бирдей сандагы депутаттардан турган шайлануучу өкүлдүк ассамблея түзүлгөн. Англис тили расмий тил болуп, англис-канадалыктар (Жогорку же Батыш Канада) аз болгонуна карабастан, алардын үстөмдүгү сакталып, француз-канадалыктар (Төмөнкү же Чыгыш Канада) административдик-аймактык автономиясынан ажыраган. 1848-жылы Канадада Болдуин–Лафонтен өкмөтү түзүлгөн. 1854-жылы Канадада реформалар (губернатордун чексиз бийлиги, француздарга болгон дискриминация, соодадагы чектөөлөр жана башка жоюлуп, жер ээлеринин феод. жеңилдиктери алынып ташталган) жүргүзүлгөн. Бул реформалар өлкөнүн экономикасынын өнүгүшүнө жол ачкан. Канадада өнөр-жай төңкөрүшү башталып, калктын саны көбөйүп, өз алдынча болгон колонияларда бир мамлекет түзүүгө шарт түзүлгөн. АКШ мындай абалдагы колонияларга оңой эле кол салып, Улуу Британиядан тартып алмак. Ошондуктан Британиянын Түндүк Америкадагы бардык ээликтеринин биригиши үчүн кыймыл күчөгөн. 1867-ж. англиялык парламент Британиялык Түндүк Америка жөнүндө акт кабыл алып, анын негизинде 4 провинциядан (Жаңы Шотландия, Нью-Брансуик, Онтарио жана Квебек) түзүлгөн федерация Канада доминиону деп аталган. Доминиондун түзүлүшү Канаданын Британияга көз карандылыктан кутулуу жолундагы маанилүү кадам болгон. Мамлекеттик борбордоштуруу өлкөнүн жалпы улуттук базарын түзүүгө мүмкүнчүлүк берген. 1869–70-жылдары англистерге каршы француздардын Луи Риэль баш болгон көтөрүлүштөрү чыгып, бирок ийгиликсиз аяктаган. 1920–40-жылдардын ортосунда айыл чарба, электр-энергетика, нефть өндүрүшү жана өнөр-жай өнүгүп, жумушчулардын саны көбөйүп, шаарлар өсүп, Канада өнүккөн агрардык-индустриялык мамлекетке айланган. 1-дүйнөлүк согушта Канада Улуу Британия тарапта болуп, Советтик Россияга каршы интервенцияга катышкан. Англиянын Канадага таасиринин начарлашы доминиондун саясий өз алдынчалыгы үчүн күрөшүн күчөткөн. Англиянын башка доминиондорундай эле Канада Улуттар Лигасында өз алдынча өкүлдүккө ээ болгон. 1920–30-жылы Канаданын укуктары метрополия менен теңештирилген. Канада экономикасынын тышкы соодага көз карандылыгы, сыртка жалаң сырьё чыгарышы 1929– 33-жылдардагы дүйнөлүк экономикалык кризис мезгилинде өлкөнү бөтөнчө оор абалга дуушар кылган. Канадада өнөр-жай өндүрүшү токтоп, жумушчулардын саны кыскарып, эмгек акы азайган. Темир жол компаниялары мамлекеттештирилип, коомдо ар кандай социал-демократиялык уюмдар, партиялар (Канада жумушчу партиясы, Фермерлердин улуттук-прогрессчил партиясы, Жумушчулар кооперация шериктештигинин федерациясы жана башка) түзүлгөн. Премьер-министр, консерватор Р. Б. Беннеттин өкмөтү (1930–35) экономикалык кризистен чыга албай, дыйкандардын абалы начарлап, жумушчулардын көтөрүлүштөрү (1929–35) көп болгон. 1931-жылы Вестминстер статуту аркылуу Канада Улуу Британиядан саясий көз карандысыздыкка ээ болуп, Канада өкмөтүнүн компетенциясы эл аралык жана ички иштерде кеңейген. 1939-жылы Канада парламенттин чечиминин негизинде Франция жана Улуу Британиядан кийин 2-дүйнөлүк согушка кирип, гитлердик коалицияга каршы согушкан. Согуштан кийин Канаданын саясатына жана экономикасына АКШнын таасири күчөгөн, ошол эле мезгилде Англиянын позициясы начарлай баштаган. 1947-жылы Канаданын калкы өз жарандыгына ээ болушкан. Канада НАТОго кирип (1949), АКШ менен бир катар согуштук макулдашууларды түзгөн. 1950–60-жылдары өлкөдө либералдар, консерваторлор жана демократиялык партиялар түзүлгөн. Партиялар тышкы саясатта Канада менен Американын ортосундагы мамилелерди жакшыртуу жана НАТОдо Канаданын ролун жогорулатуу боюнча маселелерди караган. 1960-жылдардын аягында Канаданын ири өнөр-жай компанияларынын теңине жакыны АКШнын карамагына өткөн. Канадалыктар АКШга көз каранды болуп калуудан чочулап, экономикасын жана улуттук маданиятын өнүктүрүүгө умтулушкан. Консерваторлор партиясы прогрессивдүү консерваторлор партиясы (ПКП) болуп өзгөрүп, 1957-жылы шайлоодо жеңишке жеткен. Бул партиянын төрагасы Ж. Ж. Дифенбейкер салык саясаты жана тышкы саясат аркылуу Канаданын экономикасын өз алдынча өнүктүрүүгө (АКШдан тышкары) аракеттенген. 1958-жылы Канада АКШнын ядролук согуш куралдарын камсыздагандан баш тарткандыгы үчүн АКШ менен Канаданын ортосундагы мамиле курчуп, прогрессивдүү-консерваторлор партиясы (ПКП) оор абалга туш болгон. Анын натыйжасында ПКП шайлоодо жеңилип (1963), Б. Пирсон жетектеген Либералдар партиясы бийликке келген (1963–68). Л. Б. Пирсон тескерисинче АКШ менен «өзгөчө» жакшы мамиле түзүүгө умтулуп, натыйжада 1964-жылы Канадага ядролук куралдар алынып келинген. 1965-жылы Канада улуттук желегине ээ болгон. 1969-жылы француз тили англис тили менен тең катар расмий тил болуп калган, 1982-жылы жаңы Конституциясы кабыл алынып, Канада Улуу Британияга көз каранды болбой, өз алдынча мамлекетке айланган. 1980-жылдардан АКШ менен жакшы мамиледе. 1988-жылы эки мамлекеттин ортосунда эркин соода жүргүзүү жөнүндө келишимге кол коюлган. Мурдагы СССР менен Канаданын дипломатиялык мамилелери фашисттик Германияга каршы күрөштө 1942-жылы 12-июнда түзүлгөн. Кансыз согуштун башталышы эки мамлекеттин мамилелерине терс таасир тийгизип, кийин 1950-жылдардын ортосунан соода, илимий-техникалык жана маданий байланыштар кайра өнүгө баштаган.