Кой_союу
Койду союу, жиликтоо, бышыруу, устукандап мейманга тартуу өзгөчө билгичтикти талап кылат. Анткени мунун ар би¬ринде элдик эреже болот. Койду соёрдо аны мойнуна жип салып жетелеп келет. Кыбыланы баштантып кармап туруп, бата суралат. Бата кылгандан кийин койду жыгып, төрт бутун бири бирине кайчылаштырып, мойнундагы жип менен бекем бууш керек. Мал мууздаганда айтылуучу дуба: Кайыптан бүткөн ак малым, Кыйналып турат бир жаның. Менде азык жок, Сенде жазык жок, Ылайым, ак тилегиме жарап бер, Аллоху-акбар! же 	Көктө Теңир ата күбө, Жерде Кызыр аке күбө, Аксарбашыл адал малым элең, Жакшылыкка багыштадым. Эмесе мен ургурда азык жок, Сен кургурда жазык жок, Аллоху-акбар! Андан кийин сол колу менен бармакты койдун оозуна киргизе жаактан кармап, оң колу менен күрөө тамырды жана кекиртекти кулактын түбүнө туштап курч бычак менен кесет. Бычак моюн омурткага чейин жеткенде,	омуртканы ажыратып,	жүлүндү бычактын учу менен туурасынан тилип, андан кийин канды сарыктырып, муздак суу менен жууп коюш керек. (Малды мууздай замат эле мууздоосун кесип алып чокко көөмп коюшат. Койду союп бүткүчө ал бышып калат. Андан кийин аны тазалап, ооз тийишет. Ошондон кийин гана малдан чыккан кан-жинди, бездерди ит-мышыкка бере берсе болот). Андан кийин байланган шыйракты чечип, алдыңкы колу¬нун бирин өйдө көтөрүп, шыйрак менен кар жиликтин кошулган тушун тегерете кесип, бычактын учу менен колдун ич жагындагы терини төштү карай кесүү керек. Калган үч шыйрак дал ушул эле сыяктуу кесилет. Шыйрактар омкорулуп, териге чыгарылат. Эгер керек болсо төштүн үстүндөгү терини калтырып, керчөө чыгарса да болот. Андан кийин тери сыйрылат. Терини сыйрууда эттин майы, териге чыкпагыдай кылып, бычак, колдун учу, муштум менен жирөө керек. Терини сыйрып бүткөндөн кийин кол-бут мууналып, төшү сөгүлүп алынат. Төштү сөгүп алууда кабыргалардын учу төштөн ажырата кесилип, ичеги-карынды жарып албас үчүн, бир кол менен карынды ылдый басып, койдун боорундагы (курсагындагы) этин желин менен кошо төшкө чыгарып кесип алуу керек. Төштүн кечирин кесип алып, кой союлуп жаткан ашкана үйдүн же сарайдын төбөсүнө ыргытып, «тай кулук» деген ырым менен чаптап коюшат. Төштү чыгаргандан кийин кызыл оңгоч кекиртектен этиятталып суурулуп алынып, уч жагы мууналып түйүлөт. Антпесе эт булганат. Анан карындан, ичегилерден ич май ажыратылып алынат. Ичегилерди дароо чарадагы муздак сууга салыш керек. Антпесе ичегилер жыдый түшүп, үзүлчөөк болуп калат. Андан кийин боордон өттү этияттап алып салуу керек. Кокус өт жарылып кетсе, уусу этке сиңип, эт абдан ачуу болуп калат. Жүрөктү тилип канын агызуу керек. Мал союп жаткан адам терисин сыйрып бүтөөрү менен эле кардын жарып, ичеги-кардын чыгарып берет. Ичеги-карынды келиндер артат. Суу жүгүртүп ичегилерди абдан жууйт. Карын¬ды барттайт. Жумурду жакшылап жууп, аңтарат. Карынды ичегиге кошуп жөргөм жасайт. Май чучугун өзүнчө оруп коёт. Боорду эзип, ич майга кошуп быжы жасайт. Көк боорду жара ти¬лип, ичине бөйрөк май тыгат. Өпкөгө бычак тийбей, таза болсо сары май салынган сүт куюп, олово жасайт. Ич этти өзүнчө идишке бышыруу керек, антпесе ал сорпонун даамын бузуп коюшу мүмкүн. Ошентип, ичеги-карын, өпкө-жүрөгү алынгандан кийин карчыгага үчтөн кабырга, моюн этке экиден бөкөнө калтырылып, калган кабыргалары (тыштуу жана кара кабыргалары) колдору менен кошо сөгүлүп алынат. Андан кийин карчыганын кабыргалары туштан арка-моюн өзүнчө омурулуп алынат да, моюндан моюн эт кесилип алынып, тең экиге бөлүнөт. Арка менен моюн өз-өзүнчө ажыратылат. Бел-көчүк жак бөлүгү көмкөрөсүнөн салынып, куймулчактын эки жанынан карчыганы карай жирелет да, жамбаштын башына бычак такалганда үстүнөн кыйыта толорсуктан жирелет. Бел-көчүк омурулуп, эки бут ажыратылып алынат. Анан куймулчак карчыгадан ажыратылат. Карчыга да тең экиге бөлүнөт. Андан кийин ар бир жиликтин этин бири бирине оодарбай санды жана колду бузуу керек. Башка мал да ушул сыяктуу эле союлат. Бирок өзгөчөлүктөрү бар. Малды мыкты сойгонго адис болгон адам касап, касапчы деп аталат.