Латвия
Адабияты
Латыш адабияты негизинен латыш тилинде өнүгүүдө. Латыш тилиндеги алгачкы жазма тексттер (16-кылым) диний китептердин котормолору болгон. Реформация жана Контрреформация латыш тилиндеги (1525-ж.; латыш тилиндеги сакталып калган биринчи китеп – немис иезуити Петр Канизийдин католиктик катехизиси, 1585) китеп басып чыгаруунун жайылышына түрткү болгон. Биринчи басмакана Ригада 1588-ж. негизделген. Латыш диний прозасынын негиздөөчүсү деп латыш барокко адабиятынын эстелиги – «Латыш үгүттөрүнүн көп күттүргөн жыйнагынын» (1654) автору, ошондой эле биринчи немис-латыш сөздүгүнүн («Lettustun» 1638) түзүүчүсү немец Г. Манцель эсептелет. Акындар Я. Руген менен А. Ливенталдын, жазуучулар Э. Динсбергис менен А. Лейтандын чыглыгы 19-кылымдын 1-жарымындагы адабиятта көрүнүктүү орунга ээ болгон. Улуттук драматургиянын калыптанышы актёр, режиссёр жана драматург А. Алунандын чыгармачылыгы («Олдоксон», 1869; «Челекчи менен челекчи аял», 1872; «Жон Нейланд», 1881, комедиялары) менен байланыштуу. 19–20-кылымдын аралыгында латыш адабият таануусу: адабият теориясы, сыны жана тарыхы (М. Вольтер, Т. Зейферт, В. Плудонис, Я. Янсон-Браун ) пайда болот. 1950–60-жылдары акындар И. Аузиньш, И. Зиедонис, М. Чаклайс; драматургдар Х. Гулбис, П. Петерсон, Г. Приеде жана башка келет. Жанрдык кенен диапазон жана турмушту ар кыл деңгээлде символдоштуруу О. Вациетистин поэзиясына мүнөздүү («Алыскы сапар шамалы», 1956; «Дем», 1966 жыйнактары; «Рояль үчүн концерт» поэмасы, 1971 жана башка). 1970–80-жылдарда Латвия адабиятына акындардын жаңы мууну келип кошулат: А. Айзпуриете, У. Берзиньш, Ю. Гелдс, М. Залите, Ю. Куннос, М. Мелгалвис, А. Нейбартс, Я. Рокпелнис жана башка Проза (М. Зариньштын постмодернисттик романдары) жана драматургия (П. Путниньш, Я. Юрканс, Л. Стумбре, А. Гейкинс жана башка) өнүккөн. Эгемендикти калыбына келтирүү үчүн күрөштүн жана кайра түзүлгөн Латвия Республикасынын алгачкы жылдарында (1980-жылдардын акыры – 1990-жылдардын башы) латыш адабияты «жаңы прозаны» (П. Банковскис, Я. Веверис, М. Зелменис, А. Колманис жана башка) издөө аракети менен белгилүү. 1990-жылдардагы латыш адабиятына латыш эмигрант-жазуучуларынын (Л. Берзиньш, И. Гребзде, И. Губиня, Г. Зариньш, В. Зэпс, А. Иваска, В. Карклиньш, В. Краславиетис, К. Лесиньш, Р. Мукс, Л. Таунс, Э. Фрейманис, Андрей жана Аншлав Эглиттер жана башка) чыгармачылыгы кошулат. 20-кылымдын башында аңгеме (М. Апель, П. Апшиникс, Н. Ранцан, К. Строд-Пленциник), адабий жомок (Наайзмиерстуле), роман (В. Луоцс-Вайдеанс «Жашоо күндөрү», 1939), очерк, новелла жанрлары өз ордун ээлейт; драматургия (К. Даугуленин «Өртү», 1912, биринчи латгаль пьесасы; О. Рупайнистин комедиялары) өнүгөт. Латгаль тилиндеги биринчи ыр жыйнак чыгат – Ю. Паберзанын «Жаз үндөрү» (1913). Согуштан кийин латгаль адабиятынын борбору эмиграцияга – Германияга (акын А. Спогис) жана АКШга (новеллачы Е. Лелис, драматург А. Рубенис жана башка) оогон. Заманбап латгаль адабиятынын жаңы багыттары О. Сейкстс менен В. Лукашевич өңдүү авторлош иштешкен постмодернисттердин чыглыгында («Күнгө кактанган Сэппуку» ырлар жыйнагы, 1995; «Валерьяндын өмүрү жана көз караштары» романы, 1996), Л. Рунданенин, Ю. Рыучанстын, И. Тарауданын поэзиясынан орун алган. 20-кылымдын 2-жарымында – 21-кылымдын башында А. Гаррос, Н. Гуданц, Р. Добровенский, А. Левкин, С. Пичугин жана башка прозасы; Л. Азаровы, В. Ермолаева, О. Ленцой, А. Пунтен, Л. Романенко, Д. Сумароков, С. Тимофеев, Л. Черевичник, С. Ханин жана башка поэзия менен алектенишкен.