Түгөлбай_Казаков
Досу Акбар Рыскулов эскерет
Адеп макул деп баш ийкеп койсом да, ал сунушка кантип киришип, кандай орундоону билбей жүрдүм. Күү деген күү. Түпсүз, чексиз мухит сыяктуу. Күңгүрөнө күмбүрлөп, сырын ичке жашырып, купуясын ашырып чертилет. Ар ким ар кандай кабылдайт. Анан калса "Насыйкаттай" залкар күүгө эмне деген сөз жазып, кандай жан киргизүү керек? Тилсиз күүгө кантип тил бүтүрөм? Арадан айлар өтө бергенден улам Түкөм менин абалымды түшүндү. Акынга шыкак керек. "Кыргызстан" мейманканасына жайгашкан экен, ошондо чакырды. Маңдай-тескей отуруп алып "Насыйкатты" угабыз. Колуна комуз кармап, шартылдата чертет. Кайра күүлөйт комузду. Анан "Насыйкатты" аккордеонго салып аткарат. Мага түшүнтүү үчүн домбурага салып иймейи да бар. Айтор, тажабай кайра башынан түшөт. Бул көрүнүш бир эмес көп кайталанды. Шаарда экөөбүздүн тең турак-жайыбыз жок болгондуктан "Ленинчил жаштын" иш бөлмөсүндө, тааныш-билиштердин үйлөрүндө изденген күндөрүбүз арбын болду. Акыры менин кум куюлган кулагым ачылып, залкар күүнүн табышмактуу кайрыктары сезимде жаңыра баштаган сыяктуу: бу-бу, бу-бу…, бу-бу, бу-бу… Бул тыбыштар жүрө-жүрө "Бул Насыйкат, бул Насыйкат" деген сөздөргө бирикти. Андан ары "Бул Насыйкат сага калган, бул Насыйкат мага калган" деген сүйлөмгө жалгашты. Кекилик кармаган баладай кытылдап сүйүнгөнүмдү айтпаңыз! Түшүндүм. Толук аңдай элек болсом да "Насыйкат" үч бөлүмдөн турарын боолголоп түшүнө баштадым. Эпилог, пролог, анан албетте ортодогу негизги бөлүм. Кандай гана классикалык үлгү, кандай так композиция. Көөнө кыргыз күүлөрүндө классикалык музыканын, симфониянын мөлтүр башаты жаткан тура. "Насыйкат" ырдалат тура. Ушуну калт кетирбей байкаган Түкөмө баракелде! Күүнүн кайрыктары кулагымда жаңыра баштаган күндөн тарта анын кириш жана корутунду бөлүмүнө сөздү тез эле жазгандай болдум сыңары. Бирок негизги бөлүмдүн өзөгүн кайсы сюжет жана кандай окуя түзүүгө тийиш, эмнени баяндап, эмнени түркүк кылуу зарыл? Түкөмдүн айтымына караганда, Карамолдо атабыз бул күүсүн черткенде тек гана "насыят күү" деп койчу экен. Музыкага тиешелүү китептерди өзүм да аңтарып көрүп, буга кошумча жарытылуу маалымат таба албай кыйналдым. Эмне кылуум керек? Ар акын өз тажрыйбасына, көргөн-билгенине таянат. Мен дагы бала кезден уккан бир болумушка кайрылгым келди. Боом капчыгайынын ичинде Кыз-Күйөө делинген жер бар. Чоң атабыздын конушу андан алыс эмес болгондуктан Кыз-Күйөөнүн кайгылуу тарыхын эртелей эшиткем. Бирок канча тытмаласам да бул окуя негедир залкар күүнүн залкар жүгүн көтөрө албоочудай. Албетте, "Насыйкаттын" өзөгүн жалпы улутка тиешелүү чоң тарыхый болумуш түзүүгө тийиш. Ошентип элдик санжырада кеңири таралган Чыңгыз Айтматовдун чыгармасында да баяндалган Бугу-Эне жөнүндөгү уламышты залкар күүгө өзөк кылып алдым. Бул санжырада өмүр менен өлүмдүн, үмүт менен күдүктүн кармашы жүрөт. Мүйүзүнө бешикти иле качкан Бугуну кара күчтөр кубалайт. Кара ниет күчтөрдү жалпылаштыра мен Жебе деп алдым. Бугу менен Жебенин кармашы кантип бүтүүгө тийиш? Жебени жеткирип койсоң элдин тукуму соолуйт. Жок, жеткирбей койсоң жөнөкөй жомокко окшошуп калат. Ошондо мага "Манастан", "Семетейден" калган элдик философия аян берип, көмөккө келди көрүнөт. Эң кыйчалыш кырдаалда "Эй! Жебе жетеби, жанып өтөбү?" деген суроодон кийин "Кайып болуп кет эми" деген ой кайыптан бүттүбү ырасы?! Түкөм ырдап чыкты, ырдаганда да кандай! 70-жылдары "Насыйкат" таңды-кечке радио менен теледен түшпөй калды го... Кетмен-Төбө жергесине сапар буйруп, экөөбүз райондун борбору Токтогулда катарлаш баратканбыз. Көчөдөгү радиодон "Насыйкат" жаңырат. Бправолспрр