ಅಶ್ವಾರೋಹಿ_ಸೈನಿಕ
ಅಶ್ವದಳದ ನೀತಿಸಂಹಿತೆ
"ದುರ್ಬಲರು, ರಕ್ಷಣೆಯಿಲ್ಲದವರು, ಅಸಹಾಯಕರನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವಂತೆ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವಂತೆ" ಮಧ್ಯಯುಗದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕೆಲವೇ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ಸೂತ್ರಗಳು ಮಧ್ಯಯುಗದದ ಓರ್ವ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕನ ಮುಖ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಾಗಿದ್ದವಾದರೂ, ಅವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರ ಪೈಕಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಮಾತ್ರವೇ ಈ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಅಪರೂಪಕ್ಕೆಂಬಂತೆ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು. ಇತರ ವಿಷಯಗಳ ನಡುವೆ, ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರು ಬೇಟೆಯಾಡುವಿಕೆ, ಹೋರಾಡುವಿಕೆ, ಮತ್ತು ಸವಾರಿಮಾಡುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ವಿನಯಶೀಲ, ಗೌರವಾನ್ವಿತ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ತರಬೇತಿ ಪಡೆದರು. ಷಿವಲ್ರಿ (ಅಶ್ವದಳ) ("ಕುದುರೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದರ ಪರಿಣತಿಗಳು" ಎಂಬ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಷೆವಲಿಯರ್‌ ಎಂಬ ಫ್ರೆಂಚ್‌ ಪದದಿಂದ ಇದು ಜನ್ಯವಾಗಿದೆ) ಎಂಬುದು ಓರ್ವ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕನ ಜೀವನಶೈಲಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಮುಖ್ಯ ತತ್ತ್ವವಾಗಿತ್ತು. ಅಶ್ವದಳದ ನೀತಿಸಂಹಿತೆಯು ಮೂರು ಮುಖ್ಯ ವಲಯಗಳೆಡೆಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವುಗಳೆಂದರೆ: ಸೇನೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನ, ಮತ್ತು ಧರ್ಮ. ಜೀವನದ ಸೇನಾಭಾಗವು ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕ ಪದವಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿತ್ತು. ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹೋರಾಡುವಿಕೆಯ ಅಂಶಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ, ಅನುಕರಣೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಅನೇಕ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳು ಕೂಡಾ ಅದರಲ್ಲಿದ್ದವು. ದುಬಾರಿಯಾಗಿರುವ, ಭಾರೀ ಶಸ್ತ್ರಸಮೂಹವನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಸೇನಾ ಅಶ್ವದಳವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಒಂದು ವಿಧಾನವಾಗಿತ್ತು. ಓರ್ವ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕನಿಗೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಷ್ಟೇ ಏಕೈಕ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸಾಧನಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಕುದುರೆಗಳೂ ಸಹ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದ್ದವು; ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕನೂ ಸಹ ವಿಶಿಷ್ಟ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅನೇಕವೇಳೆ ಹಲವಾರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಪ್ರದರ್ಶನ ಪತಾಕೆಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸುವುದು ಅಶ್ವದಳದ ಮಹೋನ್ನತ ಸಂಕೇತಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿತ್ತು. ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಕದನದಲ್ಲಿರುವ ಹಾಗೂ ಸೇನಾ ಕವಾಯತು ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿರುವ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರ ನಡುವಿನ ವೈಲಕ್ಷಣ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವುದು ಪತಾಕೆಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನದ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಯೋಧರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಮಾಡಲು ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಾನು-ಸರಂಜಾಮುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತಲ್ಲದೇ, ಅವರು ಸೇನಾಸೌಜನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಸಹ ಅವರಿಂದ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕದನದಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಪದವಿಯಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಮತ್ತು ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಸೆರೆಯಾಳುಗಳಾಗಿ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಅವರ ಜೀವಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ವಿಮೋಚನಾ ಶುಲ್ಕಕ್ಕಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಅನೇಕವೇಳೆ ಅನುಕೂಲಕರವೆನ್ನಬಹುದಾದ ಪರಿಸರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ನೀತಿಸಂಹಿತೆಯು ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರಲ್ಲದವರಿಗೆ (ಬಿಲ್ಲುಗಾರರು, ರೈತರು, ಪದಾತಿದಳ-ಸಿಪಾಯಿಗಳು, ಇತ್ಯಾದಿ.) ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಇತರ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಲು ಒಂದು ಗುಂಪಿನ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರು ಮುನ್ನುಗ್ಗುವಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಅಡಚಣೆಗಳಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುವಂತೆ ಕಂಡುಬರುವ ಇಂಥವರನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದ ನಂತರ ಅನೇಕವೇಳೆ ಹತ್ಯೆಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಓರ್ವ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕನಾಗುವುದು ಮಧ್ಯಯುಗದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ತಲುಪಬಹುದಾದ ಗುರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕ ಪದವಿಯ ದರ್ಜೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಇತರ ಯುವಜನರು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರಾಗಬಹುದಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಕೆಲಸವು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳಗಿನ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರಿಗೆ ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರಾಗಬೇಕೆಂದು ಯಾರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮೀಸಲಿಡಲಾಗಿತ್ತೋ, ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ ತೆಗೆಯಲಾಯಿತು: ಹುಡುಗತನದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಭವಿಷ್ಯದ ಯೋಧರನ್ನು ಕೋಟೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಬಾಲಸೇವಕರಾಗಿ ಕಳಿಸಲಾಯಿತು; ಇವರೇ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕನ ಅನುಚರರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಸುಮಾರು 20 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿರುವಾಗ, ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಅವರ ದರ್ಜೆಗೆ ದಾಖಲು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆಚರಣೆ ಅಥವಾ ಸಮಾರಂಭಕ್ಕೆ "ಗೌರವದ ಪ್ರದಾನ" (ಡಬ್ಬಿಂಗ್‌‌) (ಇದನ್ನು ಫ್ರೆಂಚ್‌ ಭಾಷೆಯ ಅಡೌಬ್‌ಮೆಂಟ್‌‌ ಎಂಬುದರಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗಿದೆ), ಅಥವಾ "ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದಾನವಿಧಿ" ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಬಲಾಢ್ಯ ಯುವ ಜನರು ತಮ್ಮ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಮಾಡಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅವರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನವು ಕಾಯಮ್ಮಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ಅಶ್ವದಳದ ನೀತಿಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿನ ಯಾವುದೇ ತೆರನಾದ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಶ್ವದಳ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಒಂದನ್ನೊಂದು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ್ದವು. ಅಶ್ವದಳವು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಆರಂಭಿಕ ಧಾರ್ಮಿಕಯುದ್ಧಗಳು ಅಶ್ವದಳದ ನೀತಿಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಿಸುವಲ್ಲಿ ನೆರವಾದವು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಕ್ರೈಸ್ತ ಸೇನೆಗಳು ಪವಿತ್ರ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದವು. ಕಾಲವು ಸಾಗಿದಂತೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ದೀಕ್ಷಾಪ್ರತಿಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಪಾದ್ರಿಗಳು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು. ಇದರ ಅನುಸಾರ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕರು ತಮ್ಮ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು, ದುರ್ಬಲರಾದವರ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆಯಿಲ್ಲದವರ ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಅನಾಥರ, ಹಾಗೂ ಚರ್ಚುಗಳ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಬಳಸುವುದು ಅಗತ್ಯವೆನಿಸಿತು. ವಾಸ್ತವಿಕ ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಸೈನಿಕ ಪದವಿಯು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದಿಂದ ಹಿಂತೆಗೆದ ಬಹಳ ಕಾಲದ ನಂತರವೂ, ಅಶ್ವದಳದ ನೀತಿಸಂಹಿತೆಯು ಸಾಮಾಜಿಕ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮೇಲಿನ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿತು; ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಓರ್ವ "ಸಂಭಾವಿತ"ನು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತಾದ 19ನೇ ಶತಮಾನದ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಕಾಲದ ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಂದ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡು ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಅದರ ಪ್ರಭಾವ ಮುಂದುವರಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ.