ಅಂತಃಸ್ರಾವ_ಶಾಸ್ತ್ರ
ಅಂತಃಸ್ರಾವ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು
ಅಂತಃಸ್ರಾವ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನವು ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. 200 BCಯ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಮಾನವ ಮೂತ್ರದಿಂದ ಲೈಂಗಿಕ ಹಾರ್ಮೋನು ಮತ್ತು ಪಿಟ್ಯುಟರಿ ಹಾರ್ಮೋನುಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವುದನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದ ಚೀನಿಯರು, ಅವನ್ನು ಔಷಧೀಯ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಉತ್ಪತನದಂಥ ಅನೇಕ ಸಂಕೀರ್ಣ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅವರು ಬಳಸಿದರು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಸತ್ತ್ವಗುಂದಿಸಿದ ಎಳೆಹುಂಜಗಳು ಜುಟ್ಟುಗಳು ಮತ್ತು ಜೋಲಾಡುವ ಮಾಂಸಲ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಗಂಡಿನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಬರ್ಟ್‌ಹೋಲ್ಡ್‌ ಎಂಬಾತ ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಯುರೋಪಿಯನ್ನರ ಅಂತಃಸ್ರಾವ ಶಾಸ್ತ್ರವು ಶುರುವಾಯಿತು (ಆದಾಗ್ಯೂ, ಸುಮಾರು 1500 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಮೊದಲೇ ಈ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಚೀನಿಯರು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು.) ಅದೇ ಪಕ್ಷಿಯ ಅಥವಾ ಮತ್ತೊಂದು ಸತ್ತ್ವಗುಂದಿಸಿದ ಪಕ್ಷಿಯ ಕಿಬ್ಬೊಟ್ಟೆಯ ಕುಹರದೊಳಗೆ ವೃಷಣಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ಬದಲಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮತ್ತು ಸ್ವರೂಪ ರಚನೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯು ಉಂಟಾದುದನ್ನು ಅವನು ಗಮನಿಸಿದ, ಮತ್ತು ವೃಷಣಗಳು ಒಂದು ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಸ್ರವಿಸಿದವು, ಈ ದ್ರವ್ಯವು ರಕ್ತವನ್ನು "ಒಂದು ಹದಕ್ಕೆ ತಂದಿತು", ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸದರಿ ಹದಗೊಂಡ ಅಥವಾ ಒಗ್ಗಿಸಲಾದ ರಕ್ತವು ಎಳೆಹುಂಜದ ಶರೀರದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಿತು ಎಂದು ಆತ (ತಪ್ಪಾಗಿ) ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಇತರ ಎರಡು ವಿಷಯಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದು ನಿಜವಾಗಿದ್ದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ: ಅಂದರೆ, ರಕ್ತದ ಒಂದು ಘಟಕವನ್ನು ವೃಷಣಗಳು ಮಾರ್ಪಡಿಸಿದವು ಅಥವಾ ಸಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿದವು ಎಂಬುದು ಅಥವಾ ರಕ್ತದಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರತಿಬಂಧಕ ಅಂಶವನ್ನು ವೃಷಣಗಳು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದವು ಎಂಬುದು. ಸತ್ತ್ವಗುಂದಿಸಿದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿನ ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಯಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ವೃಷಣಗಳ ಸಾರಸತ್ವವು ಬದಲಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ತೋರಿಸಲ್ಪಡುವವರೆಗೂ ಗಂಡಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಒಂದು ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ವೃಷಣಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಿದವು ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪಟವಾದ, ಸ್ಫಟಿಕದಂಥ ಟೆಸ್ಟೋಸ್ಟೆರಾನ್‌ 1938ರಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಬಹುಪಾಲು ಸಂಗತವಾದ ಅಂಗಾಂಶಗಳು ಮತ್ತು ನಿರ್ನಾಳ ಗ್ರಂಥಿಗಳು ಮುಂಚಿನ ಅಂಗರಚನಾ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವಾದರೂ, ಜೀವಿವಿಜ್ಞಾನದ ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ರೋಗವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿನ ಬಹುಪಾಲು ರಸಧಾತುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ಮಾರ್ಗ ಅಥವಾ ಪ್ರಸ್ತಾವಕ್ಕೆ ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್‌, ಹಿಪ್ಪೋಕ್ರೇಟಸ್‌, ಲೂಕ್ರೆಟಿಯಸ್‌, ಸೆಲ್ಸಸ್‌, ಮತ್ತು ಗೇಲನ್‌‌‌‌ನಂಥ ಶಿಷ್ಟ ಚಿಂತಕರಿಂದ ಸಮ್ಮತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂದು ಫ್ರೀಮನ್‌ ಮತ್ತು ಇತರರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮಜೀವಿ ಸಿದ್ಧಾಂತ, ಶರೀರ ವಿಜ್ಞಾನ, ಮತ್ತು ರೋಗನಿದಾನ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕಿರುವ ಅಂಗದ ಆಧಾರವು ಉದಯವಾಗುವವರೆಗೂ ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯಯುಗದ ಪರ್ಷಿಯಾದಲ್ಲಿ, ಅವಿಸೆನ್ನಾ (980-1037) ಎಂಬಾತ ದಿ ಕೆನನ್‌ ಆಫ್‌ ಮೆಡಿಸಿನ್‌ (ಸುಮಾರು 1025) ಎಂಬ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್‌ ಮೆಲ್ಲಿಟಸ್‌ ಕುರಿತಾದ ಒಂದು ವಿವರವಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ, "ವಿಪರೀತ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಲೈಂಗಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿನ ಕುಸಿತವನ್ನು ಅವನು ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಮಧುಮೇಹಿಗಳ ಮೂತ್ರವು ಸಿಹಿ ರುಚಿಯಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಅಂಶವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ." ಅವನಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆಯಿದ್ದ ಕ್ಯಾಪಡೋಸಿಯಾದ ಅರೇಟಿಯಸ್‌ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಿಸೆನ್ನಾ ಕೂಡಾ ಒಂದು ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮತ್ತು ದ್ವಿತೀಯಕ ಹಂತದ ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ. ಮಧುಮೇಹದ ಗ್ಯಾಂಗ್ರೀನು ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ವಿವರಿಸಿದ ಆತ, ಲೂಪಿನ್‌ ಬೀಜಗಳು, ಟ್ರೈಗೋನೆಲ್ಲಾ (ಮೆಂತ್ಯದ ಗಿಡ‌), ಹಾಗೂ ಶತಾವರಿ ಬೀಜಗಳ ಒಂದು ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಮಧುಮೇಹಕ್ಕೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ನೀಡಿದ. ಈ ಮಿಶ್ರಣವು ಸಕ್ಕರೆಯ ವಿಸರ್ಜನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಕುಸಿತವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವಿಸೆನ್ನಾ "ಡಯಾಬಿಟಿಸ್‌ ಇನ್‌ಸಿಪಿಡಿಯಸ್‌ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದನಾದರೂ", ನಂತರ ಬಂದ ಜೋಹಾನ್‌ ಪೀಟರ್‌ ಫ್ರಾಂಕ್‌ (1745-1821) ಎಂಬಾತ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್‌ ಮೆಲ್ಲಿಟಸ್‌ ಹಾಗೂ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್‌ ಇನ್‌ಸಿಪಿಡಿಯಸ್‌ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ. 12ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ಝಯಾನ್‌ ಅಲ್‌-ಡಿನ್‌ ಅಲ್‌-ಜುರ್ಜಾನಿ ಎಂಬ ಮತ್ತೋರ್ವ ಮುಸ್ಲಿಂ ವೈದ್ಯನು ಗಳಗಂಡ ಮತ್ತು ಮೆಡ್ಡಗಣ್ಣು ಸಮಸ್ಯೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಂಡ ನಂತರ, ಥೆಸರಸ್‌ ಆಫ್‌ ದಿ ಶಾಹ್‌ ಆಫ್‌ ಖ್ವಾರಜ್ಮ್‌ ಎಂಬ ತನ್ನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರೇವ್ಸ್‌ ರೋಗದ ಕುರಿತಾದ ಮೊದಲ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿದ. ಈ ಕೃತಿಯು ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನಿಘಂಟಾಗಿದೆ. ಗಳಗಂಡ ಮತ್ತು ಹೃದಯಾತಿಸ್ಪಂದನದ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ಸಹ ಅಲ್‌-ಜುರಾನಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಿದ. ಈ ರೋಗಕ್ಕೆ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಐರಿಷ್‌ ವೈದ್ಯ ರಾಬರ್ಟ್‌ ಜೇಮ್ಸ್‌ ಗ್ರೇವ್ಸ್‌ನ ಹೆಸರನ್ನು ಇಡಲಾಯಿತು. ಈತ 1835ರಲ್ಲಿ ಮೆಡ್ಡಗಣ್ಣಿನೊಂದಿಗಿನ ಗಳಗಂಡದ ಒಂದು ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ. ಜರ್ಮನಿಯ ಕಾರ್ಲ್‌ ಅಡಾಲ್ಫ್‌ ವಾನ್‌ ಬೇಸ್‌ಡೋವ್‌ ಎಂಬಾತ ಕೂಡಾ 1840ರಲ್ಲಿ ಚಿಹ್ನೆಗಳ ಅದೇ ಸಮೂಹವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿದರೆ, ಇದಕ್ಕೂ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ 1802 ಮತ್ತು 1810ರಲ್ಲಿ ಗಿಯುಸೆಪ್ಪೆ ಫ್ಲಾಜಾನಿ ಮತ್ತು ಆಂಟೋನಿಯೋ ಗಿಯುಸೆಪ್ಪೆ ಟೆಸ್ಟಾ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಇಟಾಲಿಯನ್ನರು ರೋಗದ ಕುರಿತಾದ ವರದಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, 18ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ ಕ್ಯಾಲೆಬ್‌ ಹಿಲಿಯರ್‌ ಪ್ಯಾರಿ (ಎಡ್ವರ್ಡ್‌ ಜೆನ್ನರ್‌‌‌ನ ಓರ್ವ ಸ್ನೇಹಿತ) ಎಂಬ ಓರ್ವ ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ ವೈದ್ಯ ಕೂಡಾ ರೋಗದ ಕುರಿತಾದ ವರದಿಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದ. 1902ರಲ್ಲಿ ಬೇಲಿಸ್‌ ಮತ್ತು ಸ್ಟಾರ್ಲಿಂಗ್‌‌ ಎಂಬಿಬ್ಬರು ಪ್ರಯೋಗವೊಂದನ್ನು ನಡೆಸಿದರು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣಕರುಳಿನ ಆರಂಭಭಾಗದೊಳಗೆ (ಅಂದರೆ ಡುಯೋಡಿನಂಗೆ) ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕಿಸಲಾದ ಆಮ್ಲವು, ಸ್ರವಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವಂತೆ ಮೇದೋಜೀರಕ ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿದುದನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ಎಲ್ಲಾ ನರಸಂಪರ್ಕಗಳನ್ನು ಅವರು ತೆಗೆದುಹಾಕಿದ ನಂತರವು ಸ್ರವಿಸುವಿಕೆಯು ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಕಂಠಾಭಿಧಮನಿಯೊಳಗೆ ಜೆಜ್ಯುನಮ್‌ ಲೋಳೆಪೊರೆಯ ಸಾರಸತ್ವವನ್ನು ಚುಚ್ಚುವ ಮೂಲಕವೂ ಇದೇ ಬಗೆಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದಾಗಿದ್ದು, ಲೋಳೆಪೊರೆಯಲ್ಲಿನ ಅದೇ ಅಂಶವು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಣೆಯಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತೋರಿಸಿದರು. ಈ ದ್ರವ್ಯಕ್ಕೆ ಅವರು "ಸೆಕ್ರಿಟಿನ್‌" ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ರಾಸಾಯನಿಕಗಳಿಗಾಗಿ ಅವರು ಹಾರ್ಮೋನು ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ವಾನ್‌ ಮೆರಿಂಗ್‌ ಮತ್ತು ಮಿನ್ಕೋವ್ಸ್ಕಿ ಎಂಬಿಬ್ಬರು 1889ರಲ್ಲಿ ವೀಕ್ಷಣೆಯೊಂದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೇದೋಜೀರಕ ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವುದರಿಂದ ರಕ್ತದ ಸಕ್ಕರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೆಚ್ಚಳ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ, ಇದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಗಾಢವಿಸ್ಮೃತಿ ಹಾಗೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ - ಇವು ಡಯಾಬಿಟಿಸ್‌ ಮೆಲ್ಲಿಟಸ್‌‌‌ನ ಚಿಹ್ನೆಗಳಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. 1922ರಲ್ಲಿ, ಬ್ಯಾಂಟಿಂಗ್‌ ಮತ್ತು ಬೆಸ್ಟ್‌ ಎಂಬಿಬ್ಬರು ಈ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮೇದೋಜೀರಕ ಗ್ರಂಥಿಯನ್ನು ಸಮರೂಪವಾಗಿಸುವಿಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಜನ್ಯವಾದ ಸಾರಸತ್ವವನ್ನು ಚುಚ್ಚುವುದರಿಂದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಣೆಯಾಗಿರುವ ಇನ್‌ಸುಲಿನ್‌ ಹಾರ್ಮೋನನ್ನು ಫ್ರೆಡೆರಿಕ್‌ ಸ್ಯಾಂಗರ್‌ 1953ರಲ್ಲಿ ಅನುಕ್ರಮ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಳಿಸುವವರೆಗೂ ಅದರ ಆವಿಷ್ಕಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನರಹಾರ್ಮೋನುಗಳು 1921ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಒಟ್ಟೊ ಲೋವಿಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಒಂದು ಲವಣಯುಕ್ತ ದ್ರವಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ಕಪ್ಪೆಯೊಂದರ ಹೃದಯವನ್ನು (ಅದರ ವೇಗಸ್‌ ನರವು ತಾಗಿಕೊಂಡಿರುವಂತೆ ನರಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುವ ಮೂಲಕ) ಬೆಚ್ಚಗೆ ಬೆಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ, ಹಾಗೂ ಕೆಲವೊಂದು ಕಾಲದವರೆಗೆ ಆ ದ್ರಾವಣದಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ಇರಿಸಿದ. ನರಗಳ ಜೋಡಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರದ ಒಂದು ಎರಡನೇ ಹೃದಯವನ್ನು ತೋಯಿಸಲು ಆ ದ್ರಾವಣವು ಆಗ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಮೊದಲನೇ ಹೃದಯದ ಮೇಲಿನ ವೇಗಸ್‌ ನರವನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ಋಣಾತ್ಮಕ ಇನೋಟ್ರೋಪಿಕ್‌ (ಮಿಡಿತದ ವೈಶಾಲ್ಯ) ಮತ್ತು ಕ್ರೋನೋಟ್ರೋಪಿಕ್‌ (ಮಿಡಿತದ ಪ್ರಮಾಣ) ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಎರಡೂ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ವೇಗಸ್‌ ನರವು ಪ್ರಚೋದನೆಗೊಂಡಾಗ ಎರಡೂ ಹೃದಯದಲ್ಲೂ ಇದು ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ. ವೇಗಸ್‌ ನರವು ಲವಣಯುಕ್ತ ದ್ರಾವಣಕ್ಕೆ ಏನೋ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹೃದಯದ ವೇಗಸ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನರ ಪ್ರಚೋದನೆಗೆ ಒಂದು ಪ್ರತಿರೋಧಕ ಎಂದು ಚಿರಪರಿಚಿತವಾಗಿರುವ ಅಟ್ರೋಪೀನ್‌ನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಈ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕೆ ತಡೆಯೊಡ್ಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ವೇಗಸ್‌ ನರದಿಂದ ಏನೋ ಒಂದು ಸ್ರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಅದು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ನಾಯುಪ್ರಚೋದಿತ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ "ವೇಗಸ್‌ಸ್ಟಫ್‌" (ಲೋವಿ ಅದನ್ನು ಕರೆದಂತೆ) ಎಂಬುದು ನಂತರ ಅಸಿಟೈಲ್‌ಕೊಲೀನ್‌ ಹಾಗೂ ನೋರ್‌ಪಿನೆಫ್ರೀನ್‌ ಎಂಬುದಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ತನ್ನ ಈ ಆವಿಷ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಲೋವಿಯು ನೊಬೆಲ್‌ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡ. ಅಂತಃಸ್ರಾವ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿನ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೆಲಸವು ಹಾರ್ಮೋನುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವ ಆಣ್ವಿಕ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನಹರಿಸುತ್ತದೆ. 1962ರಲ್ಲಿ ಅರ್ಲ್‌ ಸುಥರ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್‌ ಎಂಬಾತನಿಂದ ಕೈಗೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಕೆಲಸವು ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮೊದಲ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಚಟುವಟಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಲು ಹಾರ್ಮೋನುಗಳು ಜೀವಕೋಶಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೆಯೋ, ಅಥವಾ ಜೀವಕೋಶಗಳ ಹೊರಗೇ ಅವು ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತವೆಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಸುಥರ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್‌ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ. ಫಾಸ್ಫಾರಿಲೇಸ್‌ ಕಿಣ್ವದ ಚುರುಕುಗೊಳಿಸುವಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಗ್ಲೈಕೋಜೆನ್‌‌‌‌ನ್ನು ಗ್ಲೂಕೋಸ್‌ ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಯಕೃತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ನೋರ್‌ಪಿನೆಫ್ರೀನ್ ಕುರಿತು ಅವನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ. ಯಕೃತ್ತನ್ನು ಒಂದು ಒಳಪೊರೆಯ ಭಾಗ ಮತ್ತು ಕರಗಬಲ್ಲ ಭಾಗವಾಗಿ (ಫಾಸ್ಫಾರಿಲೇಸ್‌ ಕರಗಬಲ್ಲದು) ಆತ ಏಕರೂಪವಾಗಿಸಿದ, ಒಳಪೊರೆಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ನೋರ್‌ಪಿನೆಫ್ರೀನ್‌ನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ, ಅದರ ಕರಗಬಲ್ಲ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಸಾರವನ್ನು ತೆಗೆದ, ಮತ್ತು ಮೊದಲ ಕರಗಬಲ್ಲ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಅವನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ. ಫಾಸ್ಫಾರಿಲೇಸ್‌ ಸಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಲ್ಪಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ನೋರ್‌ಪಿನೆಫ್ರೀನ್‌ನ ಉದ್ದೇಶಿತ ಗ್ರಾಹಕವು ಜೀವಕೋಶದ ಒಳಪೊರೆಯ ಮೇಲಿತ್ತೇ ಹೊರತು, ಅಂತರಕೋಶೀಯವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ಸೂಚಿಸಿತು. ಸದರಿ ಸಂಯುಕ್ತವನ್ನು ಅವನು ನಂತರ ಸೈಕ್ಲಿಕ್‌ AMP (cAMP) ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಈ ಆವಿಷ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಎರಡನೇ-ಸಂದೇಶವಾಹಕ-ಮಧ್ಯವರ್ತಿತನದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾಸರಣಿಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ. ಲೋವಿಯಂತೆ ಅವನೂ ಸಹ, ಅಂತಃಸ್ರಾವ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿನ ತನ್ನ ಪರಿವರ್ತನಾಶೀಲ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನೊಬೆಲ್‌ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡ.