ಥಾಮಸ್_ಜೆಫರ್ಸನ್
ಗುಲಾಮಗಿರಿಯ ಬಗ್ಗೆ
ಅದೇ ಕೆಲಸವಾಗಿ, ಕಪ್ಪು ಜನರು ಬಿಳಿ ಜನರಿಗಿ೦ತ ಕೆಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ "ದೇಹ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಎರಡೂ ದತ್ತಿಗಳ ಒಳಗಿವೆ" ಎಂದು ಜೆಫರ್ಸನ್ ತನ್ನ ಸ೦ದೇಹವನ್ನು ಮು೦ದುವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೇಗಾದರೂ, ಕಪ್ಪು ಜನರಿಗೆ ಯವುದೇ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕು ಇದೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ಅವರ ನಿಸರ್ಗಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಬರೀ ಒಳ್ಳೆ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಿರುತ್ತಾರೆ, ಎಂದು ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. "ಪೇಟ್ ಅನ್ನುವ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಈ ಜನರು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿ ಇರಬೇಕು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಖಚಿತವಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಬರೆದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಹ ಅವರು ಬರೆದರು. [ಆದರೆ] ಎರಡು ಜನಾಂಗಗಳು...ಒಂದೇ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ವಭಾವ, ಅಭ್ಯಾಸ, ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಅವರೊಳಗೆ ಅಳಿಸಿಹಾಕಲಾಗದಂತಹ ಭಿನ್ನತೆಯ ಗೆರೆಗಳನ್ನು ಎಳೆದಿವೆ." ಚರಿತ್ರೆಕಾರ ಸ್ಟೆಫೆನ್ ಅಮ್‌ಬ್ರೊಸೆ ಪ್ರಕಾರ: "ಜೆಫರ್ಸನ್, ಹೊಂದಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಗುಲಾಮರನ್ನು ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕ ಸಮಾಜದ ಅನೇಕ ಬಿಳಿ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಇಸ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು, ನೀಗ್ರೋಗಳನ್ನು ಕೀಳು ದರ್ಜೆಯವರು, ಸರಳಸ್ವಭಾವದ, ನಂಬಲು ಅರ್ಹರಲ್ಲದವರು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜೆಫರ್ಸನ್, ರಾಜಕೀಯ ಮೇಧಾವಿಗಳು, ಆಪ್ರಿಕಾದ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಿರಾತಂಕ ಜನರಾಗಿ ಜೀವಿಸುವ ಯಾವುದೇ ದಾರಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದರು". ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಆಹಾರ ತಯರಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ದರ್ಜೆಯ ಅಥಿದಿಗಳನ್ನು ಮನರಂಜಿಸುವದರೊಂದಿಗೆ ಜೆಫರ್ಸನ್ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಸಮವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರೆಂದು ಅವರು ನಂಬಿದ್ದರು. ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಗುಲಾಮರನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರರನ್ನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಆಪ್ರಿಕಾದ ವಲಸೆಗಾರರನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಗಡಿಪಾರು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಜೆಫರ್ಸನ್ ನಂಬಿದ್ದರು. ಅನ್ಯಥಾ, ಅವರನ್ನು ಯುದ್ಧದ ಭಯ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಅದನ್ನು ಅವರ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿ ಹೇಳಿದರು "ದೂರಕೃಷ್ಟಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯರ ಸ್ವಭಾವವು ಭಯದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತದೆ.  ಸ್ಪಾನಿಷ್ ಗಡಿಪಾರು ಮಾಡುವಿಕೆ ಅಥಾವಾ ಬಂಜರುಭೂಮಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕುವ ಉದಾಹರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿರರ್ಥಕ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು.  ಹಿಂದಿನ ದೃಷ್ಟಾಂತವು ನಮ್ಮ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ." ಆದರೆ ಪೆಬ್ರವರಿ ೨೫, ೧೮೦೯ರಂದು, ಜೆಫರ್ಸನ್ ಅಬ್ಬೆ ಗ್ರೆಗೊಯ್‌ರೆ]ಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮೊದಲಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು]: "ಸರ್, ಆಗಸ್ಟ್ 17ರಂದು ನೀವು ಒಲುಮೆಯಿಂದ ಕಳುಹಿಸಿದ ಪತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಪಡೆದುಕೊಂಡೆ, ಮತ್ತು 'ಲಿಟೆರೇಚರ್ ಆಫ್ ನೀಗ್ರೋಸ್' ಅನ್ನುವ ಸಂಪುಟವನ್ನು ನೀವು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಉಪಕಾರವಾಯಿತು. ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಅರಿತು ಅವುಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸಲು, ಮತ್ತು ಈ ರೀತಿಯ ಮನ್ನಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವು ನಮ್ಮ ಜೊತೆಜೊತೆಯಲ್ಲಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು, ಜೀವಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯ ನನಗಿಂತಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಿ. ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಶಂಶಯಗಳು ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭಾಶಾಲಿಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ರಾಜ್ಯದ ಪರಿಮಿತಿಯ ವಲಯದ ಪರಿಸ್ಥಿಯನ್ನು ವೈಯುಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಗಮನಿಸುವುದರ ಪರಿಣಾಮ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.  ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಂದೇಹದೊಂದಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದೆ; ಆದರೆ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಯು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲೇ ಇರಲಿ ಇದು ಅವರ ಹಕ್ಕುಗಣ ಮಾನವಂತು ಅಲ್ಲ.  ಆದಕಾರಣ ಸರಐಸಾಕ್ ನ್ಯೂಟನ್ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲು ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿದ್ದರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಮನುಷ್ಯರ ಅಥವಾ ಇತರರ ಸ್ವತ್ತಿನ ಅಧೀಶರು ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಆಶಾಜನಕವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯುವಿಕೆಯು ಮನುಕುಲ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಅವರ ಮರು-ನೆಲೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಹಾಯಕವಾಗಿದೆ.  ಮಾನವ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವರ ಉಪಸಮನದ ದಿನವನ್ನು ತ್ವರೆಮಾಡುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗದಂತಹ, ಆಧರಣೀಯ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವ ಅನೇಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತು ಎತ್ತರದ ಮತ್ತು ಗೌವರದಿಂದ ಕಾಣುವ ಭಾವನೆಗಳ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಮುತುವರ್ಜಿಯಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ." ಆಗಸ್ಟ್ ೧೮೧೪ರಲ್ಲಿ [[ಎಡ್‌ವರ್ಡ್ ಕೊಲ್ಸ್ ಮತ್ತು ಜೆಫರ್ಸನ್ ಬಂಧವಿಮೋಚನೆಯ ಮೇಲಿನ ಕೊಲ್ಸ್ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ನಡೆಸಿದ ಪತ್ರವ್ಯವಹಾರ: " ನಿಮ್ಮ ಏಕಾಂಗಿತನ ಆದರೆ ಸ್ವಾಗತದ ದ್ವನಿಯು ಇದನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದಿತು, ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ ಪ್ರತಿಕುಲ ಭಾವನಾರಾಹಿತ್ಯವನ್ನು  ಸೂಚಿಸುವುದರಿಂದ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಜಯಶಾಲಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮೌನವನ್ನು ನಾನು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದೇನೆ. ೧೮೧೭ರಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿರ್ಣಯದಂತೆ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಯುದ್ಧದ ಬಂಡುಗಾರ ಟಡೆಯುಷ್ ಕೊಸ್‌ಸಿಯೊಜ್‌ಕೊ ಮರಣಹೊಂದಿದ್ದರು, ಆಗ ಕೊಸ್‌ಸಿಯೊಜ್‌ಕೊರವರಿಂದ ಅವರ ಮರಣಶಾಸನದ ನಿರ್ವಾಹಕರನ್ನಾಗಿ ಜೆಫರ್ಸನ್‌ರ ಹೆಸರನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಾಯಿತು, ಅದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯ ಮಾರಾಟದಿಂದ ಬಂದ ಲಾಭವನ್ನು ಜೆಫರ್ಸನ್'ರ ಗುಲಾಮರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಲು ಉಪಯೋಗಿಸ ಬಹುದಾಗಿ ಪೊಲೆ ಚೂಚಿಸಿದ್ದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜೆಫರ್ಸನ್ ೭೫ ವರ್ಷನವರಾಗಿದ್ದು, ಅವರ ಗುಲಾಮರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರು ಮೃತ್ಯುಪತ್ರ ನಿರ್ವಾಹಕತ್ವದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಂಡರು; ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವರ್ಜೀನಿಯಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ಚರಿತ್ರೆಗಾರರ ಊಹೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಅವರು ತಮ್ಮ ಗುಲಾಮರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾದಾನಗೊಂಡಿದ್ದರು. ೧೮೧೯ರ ನಂತರ ಕುಸಿದ ಭೂಮಿಯ ಬೆಲೆಯು ಜೆಫರ್ಸನ್‌ರನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾಲದಲ್ಲಿ  ಮುಳುಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.   ಜೆಫರ್ಸನ್ ಕೊನೆಗೆ ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿದ್ದ ಐದು ಗುಲಾಮರನ್ನು ಬಂದನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ವರ್ಜೀನಿಯಾದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡುವಂತೆ ಶಾಸನಸಭೆಗೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು.  ಅವರ ಮರಣ ನಂತರ, ಅವರ ಕುಟುಂಬವು ಉಳಿದ ಗುಲಾಮರನ್ನು ಅವರ ಎಸ್ಟೇಟ್‌ನ ಹುಲ್ಲು ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಹರಾಜಿನ ಮೂಲಕ ವಿಕ್ರಯಿಸಿದರು ಇದರಿಂದ ಅಧಿಕವಾಗಿದ್ದ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶಹೊಂದಿದ್ದರು.