ಉತ್ತರ_ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌
ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌
ಆದಾಗ್ಯೂ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ, ಸಂಭಾವ್ಯ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸದಿರಲು ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ಸಂಸತ್ತು ಮರುದಿನವೇ ವಿಘಟನೆಯಾಯಿತು. (ಒಂದು ತಿಂಗಳ ನಂತರ). ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲಾನಂತರ, ಐರಿಶ್ ಫ್ರೀ ಸ್ಟೇಟ್ ಹಾಗು ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನಡುವಿನ ಗಡಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಒಂದು ಆಯೋಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಫ್ರೀ ಸ್ಟೇಟ್ ನಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಅಂತರ್ಯುದ್ಧದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ಆಯೋಗದ ಕಾರ್ಯವು 1925ರ ತನಕ ವಿಳಂಬಗೊಂಡಿತು. ಡಬ್ಲಿನ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಯಕರುಗಳು, ಫ್ರೀ ಸ್ಟೇಟ್ ಗೆ ಬದಲಾವಣೆಯಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ದೇಶೀಯ ಪ್ರದೇಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ಭೂಪ್ರದೇಶವು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಆಯೋಗವು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡಿತು. ಜೊತೆಗೆ ವರದಿಯು, ಸಣ್ಣ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಫ್ರೀ ಸ್ಟೇಟ್ ನಿಂದ ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿತು. ವಾದವಿವಾದಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು, ವರದಿಯನ್ನು ನಿರೋಧಿಸಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲದೇ, UKಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾಲದ ನಿರ್ಬಂಧ ಹೊತ್ತ ಫ್ರೀ ಸ್ಟೇಟ್ ನ ವರ್ಜನಕ್ಕೆ ಬದಲಿಯಾಯಿತು. ಇದು ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಆಫ್ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ವಿಲೀನದೊಂದಿಗೆ(ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ), ಹಾಗು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆರು ಕೌಂಟಿಗಳ ಗಡಿಯನ್ನು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಬದಲಾವಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಯಿತು. thumbnail|left|ಆಂಗ್ಲೋ-ಐರಿಷ್ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿಹಾಕಲಾದ ಪುಟ. ಜೂನ್ 1940ರಲ್ಲಿ, ಐರಿಶ್ ರಾಜ್ಯವು ಮಿತ್ರರಾಷ್ಟ್ರದೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಗೂಡುವುದನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಲು, ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಪ್ರಧಾನಿ ವಿನ್ಸ್ಟನ್ ಚರ್ಚಿಲ್, ಟಾವೋಯಿಸೀಚ್ ಎಮೊನ್ ಡೆ ವಲೇರಗೆ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ಐರಿಶ್ ಒಗ್ಗಟ್ಟನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದಾಗಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಚರ್ಚಿಲ್ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ನಂಬಿದ, ಡೆ ವಲೇರ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. (ಡಬ್ಲಿನ್ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಈ ರೀತಿಯಾದ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಇರಿಸಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ, ಜೊತೆಗೆ ಡಿ ವಲೇರರ ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು 1970ರವರೆಗೂ ಪ್ರಕಟಿಸಿರಲಿಲ್ಲ). ಐರ್ಲೆಂಡ್ ಆಕ್ಟ್ 1949 ಸಂಸತ್ತು ಹಾಗು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಖಾತರಿಯನ್ನು ನೀಡಿತು, ಇದರಂತೆ ತನ್ನ ಬಹುತೇಕ ನಾಗರೀಕರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲದ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. 1960ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು, ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ತೀವ್ರತರ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಮರುಕಳಿಸಿದ ಘಟನೆಗಳು ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತಾವಾದ ಸಮುದಾಯ(ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ರೋಮನ್ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರು) ಹಾಗು ಯೂನಿಯನಿಸ್ಟ್ ಸಮುದಾಯ(ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಪ್ರಾಟೆಸ್ಟೆಂಟ್) ಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆಯಿತು, ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇದರಲ್ಲಿ 3,254 ಜನರ ಹತ್ಯೆಯಾಯಿತು. ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ನೊಳಗೆ ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ನ ವಿವಾದಿತ ಸ್ಥಾನಮಾನವು ಘರ್ಷಣೆಗೆ ಹಾಗು ಪ್ರಬಲರಾಗಿದ್ದ ಯೂನಿಯನಿಸ್ಟ್ ಗಳು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತಾವಾದಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ತಾರತಮ್ಯವೂ ಸಹ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಹಿಂಸಾಚಾರವು, ಅರೆಸೈನಿಕ ಗುಂಪುಗಳ ಸಶಸ್ತ್ರ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯಿಂದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು, ಇದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾವಿಷನಲ್ IRA ಕ್ಯಾಂಪೈನ್ ಆಫ್ 1969-1997 ಸಹ ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು, ಇದು ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸುವುದು ಹಾಗು ಒಂದು ಹೊಸ "ಸಂಪೂರ್ಣ-ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌", "ಮೂವತ್ತೆರಡು ಕೌಂಟಿ" ಐರಿಶ್ ಗಣರಾಜ್ಯದ ರಚನೆ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿತ್ತು, ಹಾಗು ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಸ್ವರೂಪ ಹಾಗು ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನಲ್ಲಿ ಯೂನಿಯನಿಸ್ಟ್ ರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಎರಡರಿಂದಲೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ 1966ರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಸ್ಟರ್ ವಾಲೆನ್ಟೀರ್ ಫೋರ್ಸ್ ರಚನೆಯಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯದ ಭದ್ರತಾ ಸೇನೆಗಳು - ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಸೇನೆ ಹಾಗು ಆರಕ್ಷಕ ದಳ (ರಾಯಲ್ ಅಲ್ಸ್ಟರ್ ಕಾನ್ಸ್ಟ್ಯಾಬ್ಯುಲರಿಗಳೂ) ಸಹ ಹಿಂಸಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಘರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಸೇನಾಬಲವು ತಟಸ್ಥತೆ, ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನಲ್ಲಿ ಕಾನೂನು ಹಾಗು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಗು ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಗೆ ಪ್ರಜಾಸತ್ತೀಯ ಸ್ವಯಮಾಧಿಕಾರವು ಜನರ ಹಕ್ಕಾಗಿದೆ ಎಂದು ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಸರ್ಕಾರದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವಾಗಿತ್ತು. ಐರಿಶ್ ಗಣತಂತ್ರವಾದಿಗಳು, ಘರ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಸೇನಾಬಲಗಳು "ಕಾದಾಳು"ಗಳಾಗಿದ್ದವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿತು, ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ಸೇನಾಬಲಗಳು ಹಾಗು ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಅರೆಸೈನಿಕ ದಳಗಳ ನಡುವಿನ ತಂತ್ರವೆಂದು ಆರೋಪಿಸಿತು. ತನಿಖಾದಳ ಪೋಲಿಸ್ ಓಂಬುಡ್ಸ್ಮನ್ ನಡೆಸಿದ "ಬಾಲ್ಲಸ್ಟ್" ತನಿಖೆಯು ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಸೇನಾಬಲಗಳು, ಹಾಗು ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ RUCಗಳು ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಅರೆಸೈನಿಕ ದಳಗಳೊಂದಿಗೆ ತಂತ್ರ ಹೂಡಿದ್ದನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿತು, ಇವರುಗಳು ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಗಳೆಂದೂ, ಹಾಗು ಇಂತಹ ಆರೋಪಗಳ ಮೇಲೆ ಹಿಂದೆ ನಡೆಸಲಾಗಿದ್ದ ತನಿಖೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ನ್ಯಾಯ ನೀಡುವಾಗ ಅಡಚಣೆಯನ್ನು ಒಡ್ಡಿದ್ದವು, ಆದಾಗ್ಯೂ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಂತ್ರವು ನಡೆದಿತ್ತೆಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಂದಿಗೂ ತೀವ್ರ ವಿವಾದವಿದೆ. ಭದ್ರತಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಹದಗೆಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ಸ್ವಯಮಾಧಿಕಾರದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು 1972ರಲ್ಲಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ವಜಾಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಹಿಂಸಾಚಾರದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ರಾಜಕೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಉಂಟಾಯಿತು, ಇದರಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಾಕೃತ್ಯ ವಿರೋಧಿಸಿದವರು, ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ದನಿ ಎತ್ತಿದವರು ಹಾಗು ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ನೊಳಗೆ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದವರೂ ಸೇರಿದ್ದರು. 1973ರಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ನೊಳಗೆ ಉಳಿಯಬೇಕೆ, ಅಥವಾ ಸಂಘಟಿತ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ಭಾಗವಾಗಬೇಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಒಂದು ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಅಭಿಮತ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಮತದಾರರಲ್ಲಿನ ಸರಿಸುಮಾರು 57.5%ನಷ್ಟು ಜನರು ಯಥಾಸ್ಥಿತಿ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕೆಂದು ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದರು.(98.9%), ಕೇವಲ 1%ನಷ್ಟು ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕರು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮತ ನೀಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ SDLP ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಬಹಿಷ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡರು.