ಆಂತರಿಕ_ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ_ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ
ಇತಿಹಾಸ
ವೈದ್ಯಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದ ಅತ್ಯಂತ ಮೊದಲಿನ ದಾಖಲೆಯ ನಂತರ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಳಗಿನ ಒತ್ತಡಗಳ ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವತೆ, ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಲಹರಿಗಳು ಹೋಮರ್, ಹಿಪೋಕ್ರಟಿಸ್ ಮತ್ತು ಅರೆಟೌಸ್‌ರಂತಹ ಬರಹಗಾರರಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಅರೆಟೌಸ್‌ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಳಗಿನ ಹಠಾತ್ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಕೋಪದ ಡೋಲಯಮಾನದ ಪ್ರಸ್ತುತತೆ, ವಿಷಾದ ಜಾಡ್ಯ ಮತ್ತು ಗೀಳುಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದನು. ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಧ್ಯಯುಗದ ನಿಗ್ರಹದ ನಂತರ, ಇದು ೧೬೮೪ ರಲ್ಲಿ ಬೋನೆಟ್‌ನಿಂದ ಪುನಃ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಅವನು, ಬುದ್ಧಿಭ್ರಮಣೆ ಮೆನಾಯ್ಕೋ-ಮೆಲಿನ್‌ಕೊಲಿಕ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ನಿಯಮಿತವಾದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅನಿಯತವಾದ ಮತ್ತು ಅಸ್ಥಿರವಾದ ಲಹರಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದನು, ಅವು ವಿರಳವಾಗಿ ನಿಯಮಿತವಾದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವು. ಅವನ ಅವಲೋಕನಗಳು ಅದೇ ರೀತಿಯ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ೧೮೮೪ ರಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗತಜ್ಞ ಸಿ. ಹ್ಯೂಸ್ ಮತ್ತು ೧೮೯೦ ರಲ್ಲಿ ಜೆ.ಸಿ. ರೋಸ್‌ರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಇತರ ಬರಹಗಾರರಿಂದ ಅನುಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಅವರುಗಳು "ಅಂತರಿಕ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು" ವಿವರಿಸಿದರು. ೧೯೨೧ ರಲ್ಲಿ, ಕ್ರೀಪಲಿನ್‌ನು ಒಂದು "ಉದ್ರಿಕ್ತವಾಗುವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ"ವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದನು, ಅದು ಆಂತರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಸ್ತುತದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಲಕ್ಷಣಗಳ ಜೊತೆಗೆ ನಿಕಟವಾದ ಸರಿಸಮಾನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಎಡೋಲ್ಫ್ ಸ್ಟೆರ್ನ್‌ನು "ಆಂತರಿಕ" ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದ ಮನೋವಿಶ್ಲೇಷಕ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ೧೯೩೮ ರಲ್ಲಿ ಬರೆದನು, ಅವನು ನರವ್ಯಾಧಿ ಮತ್ತು ಮನೋವಿಕಾರಗಳ ನಡುವಣ ಆಂತರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ, ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೀನಿಯಾದ ಸೌಮ್ಯವಾದ ವಿಧವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ರೋಗಿಗಳ ಒಂದು ಗುಂಪನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತ ಇದನ್ನು ಬರೆದನು. ನಂತರದ ದಶಕಕ್ಕೆ ಆ ಶಬ್ದವು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ದಿನನಿತ್ಯದ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿತ್ತು, ಅದು ಮನೋವಿಶ್ಲೆಷಕ ಸಿದ್ಧಾಂತಿಕರು ಮತ್ತು ಜೀವವಿಜ್ಞಾನಿಕ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಸ್ಕೂಲ್‌ಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ವಿರಳವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹೆಸರಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಲಗಳ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಿದ್ಧಾಂತಿಕರೂ ಕೂಡ ಪರಿಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟರು. ೧೯೪೦ ರ ಮತ್ತು ೧೯೫೦ ರ ದಶಕದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಈ ಗುಂಪಿನ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲು ಹಲವಾರು ವಿಧದ ಇತರ ಶಬ್ದಗಳೂ ಕೂಡ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟವು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ "ಚಲಿಸಬಲ್ಲ ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೀನಿಯಾ" (ಝಿಲ್‌ಬುಗ್), "ಪ್ರಿಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೀನಿಯಾ" (ರಾಪಾಪೋರ್ಟ್), "ಸುಪ್ತ ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೀನಿಯಾ" (ಫೆಡೆರ್ನ್), "ತೋರಿಕೆಯ ನರಸಂಬಂಧಿ ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೀನಿಯಾ" (ಹಾಚ್ ಮತ್ತು ಪೊಲಾಟಿನ್), "ಸ್ಕಿಜೋಟೈಪಲ್ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ" (ರಾಡೋ), ಮತ್ತು "ಆಂತರಿಕ ಸ್ಥಿತಿ" (ನೈಟ್). ೧೯೬೦ ರ ಮತ್ತು ೧೯೭೦ ರ ದಶಕಗಳು ಆಂತರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಆಂತರಿಕ ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೀನಿಯಾ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾವಣೆ ಹೊಂದಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಅದು ಆಂತರಿಕ ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೀನಿಯಾವನ್ನು ಉನ್ಮಾದಗ್ರಸ್ಥವಾದ ಕುಸಿತ, ಚಕ್ರವಿಕ್ಷಿಪ್ತಿ (ಹುಚ್ಚಿನ ಪೂರ್ವಸೂಚನೆಯ ಮನೋವಿಕಾರ) ಮತ್ತು ಡಿಸ್ಥೀಮಿಯಾಗಳ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆಂತರಿಕ ಭಾವಗ್ರಾಹಕತೆಯ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ (ಲಹರಿಯ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ) ಎಂಬಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಿತು. ಡಿಎಸ್‌ಎಮ್-II ದಲ್ಲಿ, ಭಾವಗ್ರಾಹಕತೆಯ ಅಂಶಗಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹಾಕುವುದು ಚಕ್ರವಿಕ್ಷಿಪ್ತತತಾ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ (ಭಾವಗ್ರಾಹಕತಾ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ) ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿ, ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯ ಒಂದು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ವಿಧಕ್ಕೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಡುವ "ಆಂತರಿಕತೆ" ಶಬ್ದದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಒಟ್ಟೊ ಕೆರ್ನ್‌ಬರ್ಗ್‌ರಂತಹ ಮನೋವಿಶ್ಲೆಷಕರು ಈ ಶಬ್ದವನ್ನು ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ವಲಯವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು, ಅವರು ನರವ್ಯಾಧಿಯ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ವ್ಯಾಧಿಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ನಡುವಣ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಸಂಘಟನೆಯ ಒಂದು ಮಧ್ಯಂತರದ ಹಂತವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದರು. ಬಿಪಿಡಿಯನ್ನು ಭಾವಗ್ರಾಹಕತೆಯ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಕ್ಸಿಸ್ I ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿಸಲು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದ ಮಾನದಂಡಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಮತ್ತು ೧೯೮೦ ರಲ್ಲಿ ಡಿಎಸ್‌ಎಮ್-III ದ ಪ್ರಕಟಣೆಯ ಜೊತೆ ಬಿಪಿಡಿಯು ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯ ರೋಗನಿರ್ಣಯವಾಗಿ ಬದಲಾಗಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ರೋಗನಿರ್ಣಯವು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಲಹರಿ ಮತ್ತು ನಡುವಳಿಕೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಟಿತು, ಉಪ-ಲಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಕಿಜೋಫ್ರೀನಿಯಾದಿಂದ ವಿಂಗಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಇದು "ಸ್ಕಿಜೋಟೈಪಲ್ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ" ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಪ್ರಸ್ತುತದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಡಿಎಸ್‌ಎಮ್‌ನಿಂದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಂತಿಮ ಪಾರಿಭಾಷಿಕ ಶಬ್ದವು ಅಮೇರಿಕಾದ ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಡಿಎಸ್‌ಎಮ್-IV ಆಕ್ಸಿಸ್ II ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಗುಂಪುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಣಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.