ಸ್ಥಳೀಯ_ಜನರು
ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರಾಚೀನತೆ
ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅವಧಿಗೆ ಸೇರಿದ ಗ್ರೀಕ್‌ ಆಕರಗಳು, ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರ ಪೂರ್ವಭಾವಿ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು "ಪಿಲಾಸ್ಜಿಯನ್‌‌‌ಗಳು" ಎಂಬುದಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಲೇಖಕರಿಂದ ಸಮರ್ಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ, ಗ್ರೀಕರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಪೂರ್ವಜರಿಂದ ಆದ ತರುವಾಯದ ವಲಸೆಗಳಿಗೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ, ಈ ಜನರು ಏಜಿಯನ್‌ ಸಮುದ್ರದ ಸುತ್ತುಮುತ್ತಲ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಹಿಂದಿನ ಗುಂಪಿನ ಕ್ರಮಜೋಡಣೆ ಮತ್ತು ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾದ ಗುರುತುಗಳು ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ನಿಲುಕದಂತಿವೆ, ಹಾಗೂ ಹೋಮರ್‌‌, ಹೆಸಿಯೋಡ್‌ ಮತ್ತು ಹೆರೋಡೋಟಸ್‌ ರೀತಿಯ ಆಕರಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುವ, ಭಾಗಶಃ ಪೌರಾಣಿಕ ಸಮರ್ಥನೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ತರುವಾಯದ ಗ್ರೀಕರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ (ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಗ್ರೀಕರಿಂದ "ಅನ್ಯದೇಶೀಯರು" ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ, ಗ್ರೀಕ್‌ ಮಾತನಾಡದ "ವಿದೇಶಿಯರಿಂದ" ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿದ್ದ) ಸ್ಥಳೀಯ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದವು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ‌250 BC ಮತ್ತು 480 AD ನಡುವಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರೀಕ್‌ ಮತ್ತು ರೋಮನ್ ಸಮಾಜಗಳು ಉಚ್ಛ್ರಾಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು ಹಾಗೂ ಭೂಮಂಡಲದ ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಭಾಗವನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೆಲ್ಲುವಿಕೆಗಳ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನವಾದ ಅಲೆಗಳ ಅಥವಾ ಸಮೂಹದ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಅವು ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಯುರೋಪ್‌ನ ಇತರ ಭಾಗಗಳೊಳಗೆ ಅಷ್ಟುಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮುದಾಯಗಳು, ಗ್ರೀಕ್‌ ಮತ್ತು ರೋಮನ್‌ ವಿಶ್ವದೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಾನವಾಗಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ, ಐರೋಪ್ಯ ಸೀಮಾರೇಖೆಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಇದ್ದ ವಿಸ್ತರಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದ ಜಟಿಲತೆಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ವಿವಾದಾಂಶಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ವಿವಾದಾಸ್ಪದವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ವಿಶ್ವದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಏಷ್ಯಾ, ಆಫ್ರಿಕಾ, ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯಗಳಲ್ಲಿನ ವಿಸ್ತರಣೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶವು ಎದುರಾದಾಗ, ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೊಸ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರೇರಕ ಶಕ್ತಿಗಳು ಸಮೀಕರಣದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದವು. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದು ಆರಂಭವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಅಂದರೆ ಕೆಲ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅಮೆರಿಕಾ ಖಂಡಗಳು, ಆಗ್ನೇಯ ಏಷ್ಯಾ, ಮತ್ತು ಪೆಸಿಫಿಕ್‌ ವಲಯವನ್ನು ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿದ್ದ ಸಂಗತಿಯು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಜನಾಂಗೀಯ ಚಹರೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಜನರು, ವಸಾಹತೀಕರಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಶಕ್ತಿಯ ಜನರಿಗಿಂತ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರು ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು, ಮಧ್ಯಯುಗದ ಅವಧಿ ಅಥವಾ ವಿವೇಚನಾ ಯುಗದಿಂದ ಸಮರ್ಥಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಹೊಸ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇನೂ ಅಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯ ರಾಜ್ಯನೀತಿಯ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಚಿಂತನೆಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು; ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪರಸ್ಪರಾವಲಂಬಿ ಸಂಘಟಿತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಎರಡಾಗಿಸುವುದರ ಕಡೆಗೆ ಸದರಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯು ಒಲವು ತೋರಿಸಿತ್ತು. ಇದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇತ್ತೆಂದರೆ, 'ನಾಗರಿಕರಾಗಿರುವ' ಅಥವಾ ಸುಸಂಸ್ಕೃತರಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜನರನ್ನು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದರ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಇಂಥ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ತಾನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಮಾಜೋ-ಸಂಬಂಧಾತ್ಮಕ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಕ ರಾಜ್ಯನೀತಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದಿಗ್ಧವಾಗಿ ಸಂಸ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು ಮತ್ತು ಸಾರಭೂತವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿತ್ತು; ಸ್ಥಾನಮಾನ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವಿಕೆಯೆಡೆಗಿನ ಮೂಲಭೂತವಾದ ಪ್ರಚೋದನೆ ಮತ್ತು ವಿವೇಚನಾಶೀಲ ಒಲವು ಎಂಬುದಾಗಿ ನಂಬಲ್ಪಟ್ಟ ಅಂಶದಿಂದ ತಿಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಂದನ್ನು ನಿಸ್ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಸರ್ವೋಚ್ಚ ವಿವೇಚನಾಶೀಲತೆಯ ಒಂದು ಶ್ರೇಣಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದರ್ಜೆಯ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿತ್ವದಲ್ಲಿನ ಈ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಂಬಿಕೆಯು, ಗ್ರೀಕ್‌ ಮತ್ತು ರೋಮನ್‌ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಮತ್ತು ಗೌಣವಾದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜನೀತಿಯ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಪತ್ಯ ನಡೆಸಿತು. ರಾಜ್ಯವಿಸ್ತರಣ ನೀತಿಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ರಾಜನೀತಿ ಎಂದರೆ ಇದೇ ಆಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿರುವ ಒಂದು ಎದ್ದುಕಾಣುವ ಅಸಡ್ಡೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಅಂಶದ ಮೇಲೆ ಇದು ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದು, ಈ ಸ್ವಾರ್ಥಪರ ಅಧಿಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿರೋಧ ತೋರುವಲ್ಲಿ ಸದರಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಸ್ವತಃ ಊರೆಯಾಗಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ತೋರಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಗ್ರೀಕ್‌ ಮತ್ತು ರೋಮನ್‌ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಗ್ರಹಣದ ಪ್ರಭಾವಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲೆಂದು ಇಂಥ ವರ್ತನೆಗಳನ್ನು ತೋರಿದ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು, ವಿವೇಚನಾರಹಿತ ದಮನಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ವೇಳೆ ಒಳಗಾದವು ಹಾಗೂ ಒಂದು ಅಗಾಧ ಪ್ರಮಾಣದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಘಟನೆಗೆ ಈಡಾದವು; ಇದು 15ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ 20ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಹಿಗ್ಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂಥ, ತರುವಾಯದ ಐರೋಪ್ಯ ವಸಾಹತಿನ ಅವಧಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿದೂಗುವಂತಿತ್ತು. ಈ ಬಗೆಯ ಆರಂಭಿಕ ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಆಂದೋಲನಗಳಲ್ಲಿನ ಎರಡು ಅತ್ಯಂತ ಸುಪರಿಚಿತ ಆಂದೋಲನಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಚೀನ ಇಸ್ರೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ "ಹಟೋತ್ಸಾಹಿ ಯೆಹೂದಿ ಪಂಥ"ದ ಜನಪ್ರಿಯ ಬಂಡಾಯಗಳು ಸೇರಿವೆ; ಗ್ರೀಕ್‌ ಮತ್ತು ರೋಮನ್‌ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸ್ವಯಂ-ನಿಯುಕ್ತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿತ್ವ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಡಂಭಾಚಾರವನ್ನು ಹಾಗೂ ರೋಮ್‌ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯದಡೆಗೆ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್‌ ದೇಶಭ್ರಷ್ಟರು ಇಸ್ರೇಲ್‌ನಲ್ಲಿನ ತಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭೂಪ್ರದೇಶದಿಂದ ಹೊಮ್ಮಿಸಿದ ಅಸಮ್ಮತಿಯ ಉದ್ಧಟ ಪ್ರತಿ-ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಇವು ಭಂಡತನದಿಂದ ನಿರಾಕರಿಸಿದವು; ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ 70 ADಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ದೊಂಬಿಯು ಕಂಡುಬಂದಿತು.