ಆಂಗ್ಲೋ-ಇಂಡಿಯನ್‌
ಭಾರತ
ಈ ಪದದ ಮೊದಲ ಬಳಕೆಯು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಜನರನ್ನು ಸಂಭೋದಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಭಾರತ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಜನಪ್ರಿಯವಾದ ಈ ಪದದ ಬಳಕೆಯೆಂದರೆ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಪುರುಷರ ಮೂಲಕ ಭಾರತೀಯ ಸ್ತ್ರೀಯಗೆ ಜನಸಿದ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಮಿಶ್ರಿತ ರಕ್ತದ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ ಜನರು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ರಕ್ತ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಈ ಹಿಂದೆ 'ಯುರೇಸಿಯನ್ಸ್ ' ಎನ್ನಲಾಗುತಿತ್ತು.ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅವರನ್ನೀಗ 'ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ' ಎಂದೇ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯ ಭಾರತದ ಆಡಳಿತ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ 18 ನೆಯ ಮತ್ತು 19 ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು.ಆಗ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿರುವವರು ಭಾರತೀಯ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿ ಪತ್ನಿಯರನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆಗ 19 ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 40,000 ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಸೈನಿಕರಿದ್ದರು,ಆದರೆ 2,000 ಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಆಗ 19 ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಕುಟುಂಬದ ಮಹಿಳೆಯರು ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದರು.ಹೀಗಾಗಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ರ ಅಂತರ್ ಜಾತೀಯ ವಿವಾಹಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಇಳಿಮುಖವಾಯಿತು.ಅದಲ್ಲದೇ ಭಾರತದ 1857 ರ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಿಪಾಯಿ ದಂಗೆ ಕೂಡ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಸಂಕರದ-ವಿರೋಧಿ ಕಾನೂನುಗಳು ಜಾರಿಯಾದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು, ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ಯುರೇಸಿಯನ್ ರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿತು. ನಂತರದ ಪೀಳಿಗೆಯು ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ಅವರ ಸಮುದಾಯದೊಳಗಿನ ವಿವಾಹಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ತಮ್ಮದೇ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ ಪಾಕ ಪದ್ದತಿ,ಉಡುಪು,ಮಾತು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಪದ್ದತಿಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಭಜನೆ ಕಂಡವು. ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಶಾಲಾ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆ ಮೇಲೆ ಒತ್ತು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಆರಂಭಿಸಿದರು.ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ಲಬ್ ಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಮತ್ತು ಈಸ್ಟರ್ ಹಬ್ಬಗಳ ಆಚರಣೆಗೆ ಮುಂದಾದರು. ಬರಬರುತ್ತಾ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ರನ್ನು ವಿಶೇಷ ನಿಯಮದಡಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನೇಮಕ ಮಾಡಲಾಯಿತು.ಸೀಮಾ ಸುಂಕ ಮತ್ತು ಅಬ್ಕಾರಿ,ಅಂಚೆ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್ಸ್,ಅರಣ್ಯ ಇಲಾಖೆ,ರೈಲ್ವೆಗಳು ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಪರ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸುವಲ್ಲಿ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಲಾಯಿತು.ಅವರನ್ನೂ ಇನ್ನಿತರ ಇಲಾಖೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೇಮಕ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಇದು ಹಲವಾರು ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಸ್ಥೆ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಅವರ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆ ಶಾಲಾ ಪದ್ದತಿ,ಅವರ ಆಂಗ್ಲ ಆಧಾರಿತ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿನ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಅವರನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಂಧಿಸಿದವು. ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ರೆಗ್ಯುಲೇಶನ್ VIII ರ 1813 ರಲ್ಲಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿ ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಕಾನೂನು ಪದ್ದತಿಯಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.ಬೆಂಗಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೊಹಮ್ಮೆದನ್ ಕಾನೂನಡಿಯ ಪ್ರಜೆಗಳಾಗಿದ್ದು,ಇದು ಕೊಲ್ಕತಾದ ಹೊರಭಾಗಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ.ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ ಅಥವಾ ವರ್ಗದ ಶ್ರೇಣಿಗೆ ಸೇರದೇ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವೇ ವಿಭಜಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಆಗ 1821 ರಲ್ಲಿ "ವೃತ್ತಿಪರ ಸುಧಾರಕ" ರೊಬ್ಬರು "ಇಂಡೊ-ಬ್ರಿಟನ್ ರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಭಿತ್ತಿ ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಮಾಹಿತಿ ಕರಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹಂಚಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದ ವಿಚಾರಧಾರೆಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪಸರಿಸಿದರು.ವ್ಯಾಪಾರ ವಲಯದಲ್ಲಿರಲು ಯುವ ಯುರೇಶಿಯನ್ಸ್ ರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿನ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಪೀಡಿತ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತೊಡೆದು ಹಾಕಲು ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಇದೇ ಕರಪತ್ರದ ಹಿಂದೆಯೇ ಇನ್ನೊಂದು"ಇಂಡೊ-ಬ್ರಿಟನ್ಸ್ ಅವರ ಪರವಾಗಿ ಒಂದು ಮನವಿ"ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೂ ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಕೊಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಮುಖ ಯುರೇಶಿಯನ್ಸ್ "ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಕಮೀಟಿ"ಯೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿ ತಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ-ಕುಂದುಕೊರತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಚ ಗಮನಹರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಮನವಿಯನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಗೆ ಕಳಿಸಿದರು. ಯುರೇಶಿಯನ್ ಜನಾಂಗದ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿ, ಮೊದಲ ನೊಬೆಲ್ ಬಹುಮಾನ ಪಡೆದ ಜಾನ್ ವಿಲಿಯಮ್ ರಿಕೆಟ್ಸ್ ಸ್ವಯಂಸ್ಪೂರ್ತಿಯಿಂದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಗೆ ತೆರಳಿದರು. ಅವರ ಆ ಧ್ಯೇಯೋದ್ದೇಶ ಯಶಸ್ವಿಯಾತಲ್ಲದೇ ಅವರು ಮದ್ರಾಸ್ ಮೂಲಕ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ಆ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಜನರಿಂದ ಉತ್ತಮ ಸ್ವಾಗತ ಪಡೆದರು.ನಂತರ ಕೊಲ್ಕತ್ತಾದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಹಾರ್ದಿಕವಾಗಿ ಸ್ವಾಗತಿಸಲಾಯಿತು.ಕೊಲ್ಕಾತ್ತ ಟೌನ್ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಈ ವರದಿಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಏಪ್ರಿಲ್ 1834 ರಲ್ಲಿ ಸಂಸದೀಯ ಕಾನೂನೊಂದನ್ನು ಆಗಷ್ಟ್ 1833 ರ ನಿಯಮಾವಳಿಯಂತೆ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ರಿಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನೀಡಲೇ ಬೇಕಾದ ಬಗ್ಗೆ ಬಲವಂತದ ಒತ್ತಾಯ ಅದರಲ್ಲಿತ್ತು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ತಮ್ಮನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಆಡಳಿತದೊಂದಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.(ಅಥವಾ ಹಾಗೆ ಅವರು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರಲ್ಲಿಕ್ಕೂ ಸಾಕು).ಇದರಿಂದ ಬಹುತೇಕ ಭಾರತೀಯರೊಂದಿಗೆ ಅಪನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಹಗೆತನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿತ್ತು. ಅವರು ಬ್ರಿಟಿಶ್ "ಸದನ"ಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ನಿಷ್ಟೆ ತೋರಿದ್ದರೂ ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ನಗಣ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಎಂಬ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ ಬರೆದ (ಭೌವನಿ ಜಂಕ್ಷನ್ )ಎಂಬ ಕಾದಂಬರಿಯು ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ ರ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಕುರಿತು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಭದ್ರತೆಯಿಂದ ಬಳಲಿದರು.ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸದೇ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಮುಖ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಸವಾಲಾಗಿತ್ತು. ಬಹಳಷ್ಟು ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ 1947 ರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕಾಗಿ ಹೊರಗಡೆ ಹೋದರು.ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ (ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ )ಅಥವಾ ಇನ್ನೆಲ್ಲಾದರೂ ಕಾಮನ್ ವೆಲ್ತ್ ಆಫ್ ನೇಶನ್ಸ್ ನ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಅಥವಾ ಕೆನಡಾಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕು ಅರಸಿ ಆಶಾಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟರು. ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ವಲಸೆಯು 1950 ಮತ್ತು 1960 ರ ವರೆಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಿತು.ಬಹುತೇಕರು 1990 ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಲಸೆ ಹೋದರು,ಉಳಿದ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ತೊರೆಯುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಪಾರ್ಸಿ ಸಮುದಾಯದಂತೆ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ರು ಸಹ ನಗರವಾಸಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಪಾರ್ಸಿಗಳಂತೆ ಇವರಲ್ಲಿನ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಹಣಕಾಸಿನಿಂದ ಭದ್ರತೆ ಪಡೆದ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ರು ಕಾಮನ್ ವೆಲ್ತ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ 21 ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ರ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪುನಃಶ್ಚೇತನ ಬಂದಿದೆ.ಇಂಟರ್ ನ್ಯಾಶನಲ್ ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ರಿಯುನಿಯನ್ಸ್ ರಚನೆ ಮತ್ತು ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಯಿತು. ಒಟ್ಟಾರೆ ಈಗಾಗಲೇ ಏಳು ಮರುಒಕ್ಕೂಟಗಳು,ಹೊಂದಾಣಿಕೆಗಳ ಸಭೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲಾಗಿದೆ.ಇತ್ತೀಚಿನದ್ದೆಂದರೆ ಆಗಷ್ಟ್ 2007 ರಲ್ಲಿನದು ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಪುಸ್ತಕಗಳು;ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್-ವ್ಯಾನಿಶಿಂಗ್ ರೆಮ್ನಂಟ್ಸ್ ಆಫ್ ಎ ಬೈಗೊನ್ ಎರಾ ಪ್ರಕಟನೆ(2002), ಹೌಂಟಿಂಗ್ ಇಂಡಿಯಾ ಪ್ರಕಟನೆ(2003), ವಾಯ್ಸಸ್ ಆನ್ ದಿ ವರಾಂಡಾ ಪ್ರಕಟನೆ(2004),ದಿ ವೇ ಉಯಿ ವೇರ್Way We Were - ಆಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ಸ್ ಕ್ರೊನಿಕಲ್ಸ್ ಪ್ರಕಟನೆ(2006) ಮತ್ತು ದಿ ವೇ ಉಯಿ ಆರ್- ಆನ್ ಅಂಗ್ಲೊ-ಇಂಡಿಯನ್ ಮೊಸಾಯಿಕ್ ಪ್ರಕಟನೆ(2008).