ಪಿಂಕ್_ಫ್ಲಾಯ್ಡ್
ಇತ್ತೀಚಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು
ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಿಷಯವನ್ನು ಆಧರಿತ ಫ್ರೆಂಚ್‌ ಲಿಬ್ರೆಟ್ಟೊದ ಮೂರು ದೃಶ್ಯಗಳಿರುವ ಬಹುನಿರೀಕ್ಷಿತ ಗೀತನಾಟಕ ಕಾ ಈರಾ ವನ್ನು ವಾಟರ್ಸ್‌ 2006ರ ಸಪ್ಟೆಂಬರ್‌ರಂದು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು. ರೋಲಿಂಗ್ ಸ್ಟೋನ್‌ ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಯಿತು,"ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತ ಹಾನಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾನವನ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಗೀಳನ್ನು ಈ ಗೀತನಾಟಕ ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. 2007ರಲ್ಲಿ ಪಿಂಕ್‌ ಫ್ಲಾಯ್ಡ್‌ನ EMIಯೊಂದಿಗಿನ ಒಪ್ಪಂದದ 40ನೇ ವರ್ಷದ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅವರ ಮೊದಲ ಆಲ್ಬಮ್‌ ದಿ ಪೈಪರ್‌ ಎಟ್‌ ದಿ ಗೇಟ್ಸ್‌ ಆಫ್‌ ಡಾನ್‌ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ 40 ವರ್ಷಗಳಾಗಿತ್ತು. ಇದರ ಗುರುತಾಗಿ ಈವರೆಗಿನ ಆಲ್ಬಮ್‌ಗಳ ಮೊನೊ ಮತ್ತು ಸ್ಟಿರಿಯೊ ಮಿಶ್ರಣಗಳು ಮತ್ತು ಏಕಮಾತ್ರ ಹಾಗೂ ಇತರ ಅಪೂರ್ವ ಧ್ವನಿಮುದ್ರಣಗಳ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಮಿತ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಆವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. 2007 ಮೇ 10ರಂದು ಲಂಡನ್‌ನ ಬಾರ್ಬಿಕನ್ ಸೆಂಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಿಡ್‌ ಬ್ಯಾರೆಟ್‌ ಗೌರವ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಡ್ಯಾಮನ್‌ ಅಲ್ಬಾರ್ನ್‌ ಮತ್ತು ರೊಬಿನ್‌‌ ಹಿಚ್‌ಕಾಕ್‌ರಂತಹ ಕಲಾವಿದರೊಂದಿಗೆ ವಾಟರ್ಸ್‌ ಮತ್ತು ಪಿಂಕ್‌ ಫ್ಲಾಯ್ಡ್‌ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೀಡಿದರು. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಜೊಯಿ ಬಾಯ್ಡ್‌ ಮತ್ತು ನಿಕ್‌ ಲಾಯಿರ್ಡ್‌-ಕ್ಲಾವ್ಸ್ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು. "ಬೈಕ್‌" ಮತ್ತು "ಅರ್ನಾಲ್ಡ್ ಲೇನ್‌"ನಂತಹ ಬ್ಯಾರೆಟ್‌ರ ಯಶಸ್ವಿ ಆಲ್ಬಮ್‌ಗಳನ್ನು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪಿಂಕ್‌ ಫ್ಲಾಯ್ಡ್‌ ತಂಡದ ಸದಸ್ಯರ ಹೆಸರನ್ನು ಘೋಷಿಸದೇ ಇದ್ದರೂ, ಅವರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಂದ ಭಾವಪರವಶ ಸ್ವಾಗತವನ್ನು ಪಡೆದರು. ಆದರೆ ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೀಡಲು ವಾಟರ್ಸ್‌ ಹಿಂಜರಿದಾಗ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ತಂಡ ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗುವ ನಂಬಿಕೆ ಮುರಿದುಬಿತ್ತು. ರೊಜರ್‌ ವಾಟರ್ಸ್‌ ವೇದಿಕೆ ಏರಿದಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು "ಪಿಂಕ್‌ ಫ್ಲಾಯ್ಡ್‌!" ಎಂದು ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದ ಕೂಗಿದರು. "ನಂತರ" ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರು. "ರೊಜರ್‌ ವಾಟರ್ಸ್‌" ಕೊನೆಯ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಗಿಲ್ಮೊರ್‌, ಮೇಸನ್‌ ಮತ್ತು ರೈಟ್‌ ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು! ಇದಕ್ಕೆ ಗಿಲ್ಮೊರ್‌, "ಹೌದು, ಅವರು ಇಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ, ನಮಗಿದು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸಮಯ" ಎಂದು ನಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದರು right|thumb|ಫ್ರ್ಯಾಂಕ್‌ಪರ್ಟ್‌ 2006ರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಗಿಲ್ಮೊರ್‌ 2007ರ ಜನವರಿಯ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪಿಂಕ್‌ ಫ್ಲಾಯ್ಡ್‌ ತಂಡದ ಜೊತೆ ಮತ್ತೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿರಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ವಾಟರ್ಸ್‌ ಹೇಳಿದರು; “ಇತರರು ಒಂದುಗೂಡಲು ಬಯಸಿದರೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಜಗತ್ತಿನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿದಂತೆ ಆಗದಿರಬಹುದು. ಇದು ನನಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು ಜನರು ಸಹ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ.” ಆ ವರ್ಷದ ನಂತರ ಗಿಲ್ಮೊರ್‌ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ನಾನು ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಏಕೆ ಕೆದುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ತಿಳಿಯದು. ಅದೊಂದು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅವನತಿಯ ಕಾಲವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದರಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಂತೋಷವಾಗುವುದಿಲ್ಲ." 2008ರ ಮೇನಲ್ಲಿ BBC 6Musicಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಡೇವಿಡ್‌ ಗಿಲ್ಮೊರ್‌, ತಮಗೆ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೀಡುವ ಮನಸ್ಸಿತ್ತು, ಆದರೆ ಪ್ರವಾಸವೇ ರದ್ದಾಯಿತು ಎಂದರು. ಹೊಸ ಲೈವ್ ಆಲ್ಬಮ್‌ನ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಸೋಸಿಯೆಟೆಡ್‌ ಪ್ರೆಸ್‌‌ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಡೇವಿಡ್‌ ಗಿಲ್ಮೊರ್‌, ತಂಡ ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗದು ಎಂದರು. ಗಿಲ್ಮೊರ್‌ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾ: "ಆಲ್ಬಮ್‌ಗಾಗಿ ನಡೆಸಿದ ಅಭ್ಯಾಸ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಂತಸಕರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದರಲ್ಲಿ, ಕೆಲವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಾಯಿತು… ಈ ಬಗೆಯ ಬೀಳ್ಗೊಡುಗೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜನರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ನಾನು ಭಾಗವಹಿಸಬಹುದಾದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರವಾಸವಿಲ್ಲವೆಂದು ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಬಹುದು. ನನಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯದ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದಾಗಿ ನಾನು ಈ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗಿದೆ. ನಾನು ಆ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದು, ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ." ಬ್ಯಾರೆಟ್‌ ತೀರಿಕೊಂಡ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಅಂದರೆ 2008ರ ಸಪ್ಟೆಂಬರ್‌ 15ರಲ್ಲಿ ರಿಚರ್ಡ್‌ ರೈಟ್‌ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್‌ನಿಂದ ನಿಧನರಾದರು. ಅವರಿಗೆ 65 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾಗಿತ್ತು. ಪಿಂಕ್‌ ಫ್ಲಾಯ್ಡ್‌ ತಂಡಕ್ಕೆ ರೈಟ್‌ ನೀಡಿದ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ತಂಡದ ಸದಸ್ಯರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಿಲ್ಮೊರ್‌ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು. "No one can replace Richard Wright. He was my musical partner and my friend. In the welter of arguments about who or what was Pink Floyd, Rick's enormous input was frequently forgotten. He was gentle, unassuming and private but his soulful voice and playing were vital, magical components of our most recognised Pink Floyd sound. I have never played with anyone quite like him. The blend of his and my voices and our musical telepathy reached their first major flowering in 1971 on 'Echoes'. In my view all the greatest PF moments are the ones where he is in full flow. After all, without 'Us and Them' and 'The Great Gig in the Sky', both of which he wrote, what would 'The Dark Side of the Moon' have been? Without his quiet touch the album 'Wish You Were Here' would not quite have worked. In our middle years, for many reasons he lost his way for a while, but in the early Nineties, with 'The Division Bell', his vitality, spark and humour returned to him and then the audience reaction to his appearances on my tour in 2006 was hugely uplifting and it's a mark of his modesty that those standing ovations came as a huge surprise to him, (though not to the rest of us). Like Rick, I don't find it easy to express my feelings in words, but I loved him and will miss him enormously."