នរោត្ដម_ចន្ទរង្សី
ជំនឿ​លើ​កម្លាំង​ក្រៅ​ខ្លួន និង​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​យួន​វៀតមិញ
នាយ​ទាហាន​ខ្មែរ​ឥស្សរៈ​មាន​ជំនឿ​លើ​វត្ថុ​ដែល​គេ​ជឿ​ថា ស័ក្ដិសិទ្ធិ​ជាច្រើន​ទៀត  មាន​ដូចជា កន្សែង​យ័ន្ត  ខ្សែគាថា  ចង្កូម​សត្វ​ព្រៃ  ចែ​កាច់  កុយ ​ ភ្លុក  ដើម  ឬ​មើម​ប្រទាល ជា​ដើម​។  ក្រៅ​ពី​នេះ  ខ្មែរ​ឥស្សរៈ​នៃ​ក្រុម​ទ្រង់​ចន្ទរង្សី  មាន​ជំនឿ​លើ​រឿង​កាប់​មិន​មុត​ផង​ដែរ​។  ពួកគេ​មាន​វិធី​ចាស់​គំរិល  ដើម្បី​បង្កើត​រូប​មន្ត និង​ថ្នាំ​កាប់​មិន​មុត​ ដុត​មិន​ឆេះ​។  ពួកគេ​យល់ថា  ដង្កូវនាង គឺ​ជា​សត្វ​ដែល​មាន ប្រយោជន៍​ត្រូវ​បាន  គេ​ចិញ្ចឹម​យក​សរសៃ​សំបុក​សូត្រ​  ដែល​បាន​ពី​ទឹក​មាត់​របស់​វា​  យក​មក​ធ្វើ​ហូល ឬ ផាមួង  ដោយ​សារ​សូត្រ​នោះ​មាន​គុណភាព​ដ៏​មាំ​ស្វិត​មិន​ងាយ​ដាច់ ឬ​ផុយ​ឡើយ​។  ដូច្នេះ  នាង​ពិតជា​មាន​ភាព​ស្វិត​មាំ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​របស់​វា​ហើយ  ធ្វើ​ឱ្យ​ពួកគេ​ជឿ​ថា  អាច​យក​វា​មក​ធ្វើ​ជា​ថ្នាំផឹក​ឱ្យ​សាច់​គង់  សម្រាប់​ការពារ​ខ្លួន​បាន​។  ចំណែក​គ្រឿងផ្សំ​  មាន​ដូចជា កូន​ដង្កូវ​នាង  ប្រទាល​  បាលី  ទឹក​ឃ្មុំ ឬ ស្រា​។  ដំបូង  ពួក​គេ​យក​កូន​ដង្កូវ​នាង​ចំនួន ១ ​នាឡិ​  មក​បុក​ឱ្យ​បែកចេញ​ពពុះ​ស្គុល  ដើម្បី​យក​ទឹកមាត់​របស់​វា​មក​លាយ​ជាមួយ​ស្រា​ផឹក​។  រី​ឯ​កាក​របស់​វា  ត្រូវ​ពួកគេ​យក​ទៅ​លាយ​ជាមួយ​ទឹក​ឃ្មុំ  សម្រាប់​ហូប​ការពារ​ជំងឺ​ផ្សេងៗ​។ ​លោក នី វ៉ាន់ធី បាន​រៀប​រាប់​បន្ត​ទៀត​ថា មាន​គ្នី​គ្នា និង​កូនទាហាន​គាត់​ជាច្រើន  ដែល​នាំ​គ្នា​ជឿ​លើ​ភាព​ស័ក្ដិសិទ្ធិ​របស់​សំបុក​ដង្កូវ​នាង​នេះ​។  ក្រោយ​ពី​ផឹក “ថ្នាំ​កាប់​មិន​មុត​ដុត​មិន​ឆេះ” បែប​នេះ  សាច់​របស់​ពួក​អ្នក​ផឹក​  ប្រែ​ជា​ព័ណ៌​ខៀវ  ហើយ​ពួកគេ​តាំង​យក​ដាវ ឬ​កាំបិត​  មក​កាប់​សាក​ល​មើល​។  ពួក​គេ​ត្រេក​អរ  ដោយ​ជំនឿ​ជាក់​កាន់តែ​ខ្លាំង  នៅ​ពេល​គេ​កាប់​គ្នា​មិន​មុត  ​គ្រាន់​តែ​ត្រុត​សាច់​តែប៉ុណ្ណោះ​។  ប្រហែល​​ជា​ដាវ​ ឬ​កាំបិត​ទាំងនោះ​គំរឹល​ដែរ​ផង​ក៏​មិន​ដឹង​។ ព្រោះ​នៅ​ក្នុង​សមរភូមិ គាត់​សង្កេត​ឃើញ​មាន​នាយទាហាន ទាំងនោះ ត្រូវ​សត្រូវ​បាញ់សម្លាប់ ឬ​ត្រូវ​គេ​កាប់​មុត​ដាច់​សាច់​ទាំងដុំៗ ដូចតែ​មនុស្ស​ធម្មតា​ដែរ​។ លើស​ពី​នេះ​ទៅទៀត ការ​ផឹក “ថ្នាំ​កាប់​មិន​មុត​ដុត​មិន​ឆេះ” បែប​នេះ មិន​បាន​ជួយ​ពួក​ខ្មែរឥស្សរៈ​នោះ​ទេ តែ​វា​កាន់តែ​នាំ​ភាព​លំបាក​ដល់​ពួកគេ​ថែមទៀត​។ ជា​ការពិត ប្រហែលជា​វា​អាច​ជួយ​ឱ្យ​ពួកគេ​មាន​សាច់​ស្វិត  ប៉ុន្តែ​សាច់​ស្វិត​របស់​ពួកគេ​នោះ​នឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​ពួកគេ​ឈឺ​រហូត​ដល់​ស្លាប់​។  ព្រោះ​គ្មាន​ម្ជុល​សឺរ៉ាំង​ចាក់​ថ្នាំ​ណា​មួយ  អាច​ចាក់​ថ្នាំ​បញ្ចូល​សាច់​ពួក​គេ​បាន​ឡើយ  ប្រសិន​ណា​ពួកគេ​ឈឺ​ថ្កាត់​។  ម៉្លោះហើយ  ពួក​គេ​នៅតែ​បន្ត​ប្រើ​ឱសថ​បុរាណ  ដែល​ពុំ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ដដែល  ទោះ​ជា​មាន​ឱសថ​ពេទ្យ​ទំនើប​ស័ក្ដិសិទ្ធិ​ក៏​ដោយ​។ បើ​​តាម​ប្រសាសន៍​របស់​លោក នី វ៉ាន់ធី បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា យួន​យៀកមិញ​ធ្លាប់​បាន​រួម​ជាមួយ​ខ្មែរ​ឥស្សរៈ​របស់​ទ្រង់​ចន្ទរង្សី  ទៅ​​វាយ​បារាំង  តែ​ក្រោយ​ពី​ការ​ប្រទូស្តរ៉ាយ​ខាងលើ  ទំនាក់​ទំនង​នោះ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ប្រេះ​ឆា។​  សូម​បញ្ជាក់​ថា  មុន​ពេល​កើត​ហេតុនេះ  ទ្រង់​ចន្ទរង្សី​បាន​ត្រូវ​ពួក​យួន​អញ្ជើញ​ទៅ​ប្រជុំ​នៅ​ណាមបូ​នៃ​វៀតណាម​ខាងត្បូង  ហើយ​ទ្រង់​ក៏​បាន​ដាស់​តឿន​កុំ​ឱ្យ​កូន​ចៅ​របស់​ទ្រង់​តប​ត​ឈ្លោះប្រកែក​គ្នា​ជាមួយ​ពួក​យួន​យៀក​មិញ ដែល​នៅ​ទល់មុខ​បន្ទាយ​ឱ្យ​សោះ  ខ្លាច​មាន​ការ​លំបាក និង​រំខាន​ដល់​គោល​ដៅ​នៃ​ក្រុម​តស៊ូ​របស់​ខ្លួន  ក្នុង​ការ​វាយ​ទាមទារ​ឯករាជ្យ​ពី​បារាំង​។  ម៉្យាង​ទៀត  ទ្រង់​បារម្ភ​ដល់​សុវត្ថិភាព​ផ្ទាល់​របស់​ទ្រង់  ដែល​ទៅ​ប្រជុំ​នៅ​ស្រុក​យួន​នោះ​ផង  ខ្លាច​ក្រែង​យ៉ាងម៉េច​យ៉ាងម៉ា​ទៅ គេ​ធ្វើបាប​ទ្រង់​។ “មែន! ដូច​ការ​បារម្ភ​របស់​ទ្រង់​មែន,” លោក នី វ៉ាន់ធី បាន​គូស​បញ្ជាក់​។  គាត់​បាន​បន្ត​ថា  ពួក​កូន​ចៅ​របស់​ទ្រង់​  មាន​រឿងរ៉ាវ​ដូច​ខាងលើ  ហើយ​ត្រូវ​ពួក​យួន​ខិលខូច​ក្បត់​ពាក្យសន្យា មិន​ព្រម​ផ្ដល់​កាំភ្លើង​យន្ត ដោយ​សន្តិវិធី​ទេ  តែ​បែរ​ជា​តាម​ដេញ​បាញ់​ពួកគាត់​យក​កាំភ្លើងយន្ត​វិញ​។  ទី​បំផុត​  ទំនាក់​ទំនង​ល្អ​ជាមួយ​ពួក​គេ​ត្រូវ​បញ្ចប់​។  ឯ​រូប​ទ្រង់​ចន្ទរង្សី​ផ្ទាល់  ត្រូវ​ពួក​យួន​ចាប់​ឃាត់ខ្លួន​ដាក់​ក្នុង​គុក​អស់​មួយ​រយៈ  ទម្រាំ​បាន​រត់​ចេញ​មក​វិញ​បាន  ដោយសារ​បាន​អ្នកយាមគុក​ម្នាក់  ជា​ជនជាតិ​វៀតណាម​ធ្លាប់​រាប់​អាន  និង​មាន​សមាន​ចិត្ត​ដល់​ទ្រង់  បាន​ប្រើ​ឧបាយ​កល​ក្បត់​ក្រុម​ខ្លួន  ​ដើម្បី​លួច​ដោះលែង​ទ្រង់  តែ​ត្រូវ​ពួកគេ​ដឹង​ទាន់​ពេល  ហើយ​ដេញ​ចាប់​ទ្រង់​វិញ  ស្ទើរតែ​រត់​មិនទាន់​។  តាំង​តែពី​ពេល​នោះ​មក  ពួកគេ​ចេះតែ​មាន​ការ​ប៉ះទង្គិច​នឹង​គ្នា​ជា​រឿយៗ​។