ទ្រឹស្ដីនៃពណ៌
ភាពអរូបិយនៃពណ៍
មូលនិធិកាលពីមុនសតវត្សទ្រឹស្ដីរបស់ពណ៍គឺត្រូវបានសាងសង់ឬបង្កើតឡើងនៅជុំវិញបរិសុទ្ធត្រឹមត្រូវរឺក្នុងឧត្ដមគតិនៃពណ៍អ្នកដែលចង្អុលបង្ហាញចរិកលក្ខណៈគឺដោយមានពិសោធន៍ខាង វិញ្ញាណជាងការកំណត់នៃធម្មជាតិដែលមាននៅក្នុងពិភពលោក។វាធ្វើអោយមានជាតួលេខមួយដែលមិនភាពពិតដែលលេចចេញក្រៅនៅក្នុងគោលសីលធម៍នៃប្រពៃណីក្នុងទ្រឹស្ដីរបស់ពណ៍ ដែលវាមិនតែងតែបង្កអោយនៅក្នុងភាពទំនើបនៃរូបមន្ដនោះ។បញ្ហាដែលមានសារៈសំខាន់ជាគេបំផុតនោះគឺត្រូវបានច្របូកច្របល់ចន្លោះការប្រព្រឹត្ដិរបស់ការលាយបញ្ចូលគ្នានៃពន្លឺជាច្រើន ដែលហៅថាការបូកនៃពណ៍ជាច្រើនបញ្ចូលគ្នានិងការប្រព្រឹនៃគូសវាសលាបពណ៍លាបថ្នាំឬក៍ដោយទឹកខ្មៅ ឬក៍ជ្រកល់ពណ៍ ឬក៍ដោយការដាក់ពណ៍លាយបញ្ចូលគ្នា ហៅថាការបន្ថែមបន្ថយនៃការលាបពណ៍។នេះគឺជាបញ្ហាដែលកើតឡើងពីព្រោះតែការស្រូបនៃពន្លឺដោយសំភារៈនៃផ្ទាំងរូបភាពគឺដើរតាមលក្ខ័ណខុសគ្នាពីការទាមទារនៃពន្លឺដោយការមើល ឃើញ។បញ្ហាទីពីរនោះគឺត្រូវបានបរាជ័យក្នុងការពណ៍នាសំរាប់គ្រប់សារសំខាន់នៃភាពខុសអោយខុសគ្នានៃពន្លឺ(ភាពមានពន្លឺ)ក្នុងការលិចឡើងនៃការជះត្រលប់មកវិញនៃពន្លឺពីផ្ទៃខាងក្រៅ មួយ(ដូចជាករលាបពណ៍ឬក៍ទឹខ្មៅ)ដូចជាការមិនទទួលយកពណ៍នៃពន្លឺ”ពណ៍”ដូចជាពណ៍ត្នោតឬក៍ពណ៍លឿងទំដែលមិនអាចលេចឡើងក្នុងការលាយបញ្ចូលពណ៍គ្នាជាច្រើននៃពន្លឺ។ ដូច្នេះភាពខ្លាំងនៃការបញ្ចេញពន្លឺគឺនៅចន្លោះតម្លៃនៃការលាបពណ៍លឿងនិងការហ៊ុំព័ទនៃពន្លឺពណ៍សដែលធ្វើអោយពណ៍លឿងលេចឡើងអោយក្លាយទៅជាពណ៍បៃតងឬពណ៍ត្នោត នៅក្នុងកំឡុងពេលដែលមានពន្លឺជះខ្លាំងនិងចន្លោះពេលមានឥន្ធូមួយនិងកាឡោមព័ទ្ធដោយមេឃដោយធ្វើអោយពណ៍លឿងនៅក្នុងឥន្ធូលេចឡើងមកមានភានមិនសូវលឿង ឬក៍ស។ បញ្ហាទីបីនោះគឺត្រូវបានឆ្ពោះទៅរកឬលំអៀងទៅរកការពណ៍នាបកស្រាយទៅលើឥទ្ធិពលនៃសន្ដមិយមពន្លឺឬក៍យ៉ាងដាច់ខាតឧទាហណ៍ដូចជាពន្លឺនៅចន្លោះពណ៍លឿងនិងពណ៍ខៀវដែល កើតមានឡើងតាមប្រភេទនៃពណ៍នៅពេលដែលឥទ្ធិពលនៃពណ៍ជាច្រើនគឺបញ្ចូលគ្នាវាសមគួនិងមានភាពផ្លាសប្ដូរឬក៍ប្រែប្រួលដែលទាក់ទងនិងការកំណត់អោយបីដែលកំណត់លក្ខណៈ របស់ពណ៍នីមួយៗ ១. ភាពមានពន្លឺ(ពន្លឺប្រកួតជាមួយភាពងងឹត ឬក៍ស ប្រកួតជាមួយខ្មៅ) ២.តិត្ថិភាព(ភាពខ្លាំងប្រកួតជាមួយភាពស្ពឹក ) ៣.ភាពលាំៗនៃពណ៍(ឧទាហណ៍.ពណ៍ក្រហម ពណ៍ទឹកក្រូច ពណ៍បៃតង ពណ៍ខៀវ ឬពណ៍ស្វាយ)។ ដូច្នេះដំណើរប៉ះទង្គិចគ្នាដោយភ្នែកនៃពណ៍លឿងប៉ះជាមួយនឹងពណ៍ខៀវគឺជាភាពលាំៗនៃកាច្នៃពណ៍ដោយភ្នែកហើយពឹងផ្អែកទៅលើការទាក់ទងគ្នារវាងពន្លឺនិងភាពលាំៗនៃប្រពលភាព។ ភាពច្រលំទាំងនេះគឺជាផ្នែកខ្លះនៃប្រវត្តសាស្រ្ដហើយនៅក្នុងសិល្បសាស្រ្ដដែលមិនបពិតនៃការទាមទារបស់ពណ៍ដែលមិនបានដោះស្រាយរហូតដល់ចុងសតវត្សទី១៩នៅពេលដែលខាង វិចិត្រសិល្បៈគឺត្រូវបានយល់ដឹងគឺត្រូវបានជីកត្រង់សេរួចជាស្រេច។ទោះបីជាយ៉ាងណាក៍ដោយពួកគេគឺត្រូវបានងើបឡើងពីការព្យាយាមខំប្រឹងប្រែងដើម្បីពិពណ័នាអំពីរផ្នែកសំខាន់នៃបរិបទ និងការប្រព្រឹត្តិដែលមានភាពរលាស់បទបែនបានតាមកាលទេសៈនៃការទាមទារបស់ពណ៍នៅក្នុងការកំណត់បែបអរូបិយនៃវេទនារម្មណ៍ដែលបង្កើតអោយមានភាពស្មើគ្នាដោយគ្រប់រាល់ពត៍ មានដែលបានមើលឃើញដោយភ្នែក។នៅច្រើនសតវត្ស”អ្នកទ្រឹស្ដីនៃពណ៍”បានសន្មត់ថាភាព”ត្រឹមត្រូវ”ទាំងបីនោះពណ៍ទីពីរអាចលាយបញ្ចូលនូវគ្រប់ពណ៍ទាំងអស់ និងគ្រប់រាល់ភាពបរាជ័យនូវការលាបពណ៍ឬថ្នាំយ៉ាងជាក់នោះឬក៍ទឹកខ្មៅដើម្បីអោយផ្គូផ្គងនូវគំនិតនិងការបញ្ចេញសកម្មភាពជាក់ស្ដែងដោយហេតុអសុចរិតភាពឬក៍ភាពមិនគ្រប់លក្ខណៈ នៃការជ្រកលក់ពណ៍ជាច្រើន។ក្នុងការពិតនោះមានតែការគិតដែលមានកនៅក្នុងគំនិតតែប៉ុន្នោះដែល”ពណ៍ទីមួយ”អាចប្រើនៅក្នុងពណ៍វិធីដែលអាចលាយបញ្ចូលគ្នាបានឬក៍កំរិតនៃចំនួន ពណ៍ដែលអាចមើលឃើញ(ឆាប់ទទួលដឹងដោយវិញ្ញាណ)ពណ៍ជាច្រើនប៉ុន្ដែដើម្បីធ្វើបែបនេះក្នុងគំនិតយល់ឃើញទីមួយនេះគឺបានផ្ដល់អត្ថន័យដូចជានិយាយកុហកនៅក្រៅសង្វៀននូវ ពណ៍ជាច្រើនដែលអាចមើលឃើញឧទាហណ៍ពួកគេមិនអាចមើលឃើញ។គ្រប់ភាពពិតបីយ៉ាង”ទីមួយ”ពន្លឺនៃពណ៍ជាច្រើនការលាបពណ៍ឬក៍ទឹកខ្មៅអាចលាយបញ្ចូលគ្នាតែការរៀបចំនៃ ដែលមានដែនកំណត់ ហៅថា”គ្រប់សំបូរបែប”ដែលតែងតែតូចជាង(ដែលមានតែពណ៍មួយពីរ)ជាងពណ៍ដែលពេញលក្ខណៈដែលមនុស្សអាចទទួលដឹងដោយវិញ្ញាណ។