លីលាវតី_ភាគ​ទី​_២
បរិព្វាជកចម្លែក
ធម្មិកៈឧបាសកអង្គុយឈ្ងោកមុខស្រតឹកមួយស្របក់ នៅពេលគាត់ងើយមុខឡើង ខ្ញុំព្រះករុណាសង្កេតឃើញ​ភ្នែក​របស់គាត់ប្រែទៅជាក្រហមទាំងមានទឹកភ្នែករលេងរលោង "បពិត្រទានម្ចាស់ ! "គាត់មានប្រសាសន៍ឡើងដោយសម្លេងញ័ររន "ខ្ញុំកណាប្រញាប់ត្រឡប់មករាយការណ៍ឲ្យ​មេដឹង មេមិនជឿខ្ញុំកណាទេទាំងស្តីបន្ទោសខ្ញុំកណាយ៉ាងចាស់ដៃដែលមិនអាចនាំខ្លួនព្រះរាជាធិបតីចេញពី​មន្ទីរឃុំឃាំងបាន ខ្ញុំកណាទើបនាំគាត់ទៅពន្ធនាគារម្តងទៀត ព្រះរាជាធិបតីបានត្រាស់នឹងគាត់ដូចយ៉ាង​ត្រាស់​នឹងខ្ញុំកណា ហើយនៅពេលដែលគាត់ចូលទៅចាប់ពាល់ព្រះវរកាយ ក៏ប្រាកដឃើញថា មិនអាចចាប់ពាល់បាន​ដដែល ពួកយើងទើបទូលលាត្រឡប់មកវិញដោយកំហកបំណង ព្រោះហេតុនេះឯង ទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាទើប និយាយថា យើងធ្វើការបានសម្រេចតែបរាជ័យ" ខ្ញុំព្រះករុណាស្តាប់ពាក្យរៀបរាប់របស់ធម្មិកៈឧបាសកដោយលំនឹកចម្លែកឆ្លែកក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែដើម្បីនឹងបានដឹងរឿង​រ៉ាវ​បន្ថែមទៀត ខ្ញុំព្រះករុណាទើបសួរថា "ម្នាលឧបាសក ! ក្រោយពីផែនការនោះបរាជ័យហើយ តើញោមនឹងប្រតិបត្តិការយ៉ាងណាទៀត?" "បពិត្រទានម្ចាស់ ! បន្ទាប់ពីនោះមក យើងក៏ប្រតិបត្តិការតាមផែនការជាលំដាប់ទៀត យើងបានបញ្ជូនមនុស្ស ចេញទៅនិយាយកៀរគរប្រមែប្រមូលប្រជាជនតាមនិគមជនបទខាងក្រៅទីក្រុងរាជគ្រឹះ ហាត់សមយុទ្ធវិធី​ផ្សេងៗ កសាងកម្លាំងទ័ពស្ងាត់កំបាំងតាមព្រៃភ្នំជាច្រើនកន្លែង ហើយបើកការវាយប្រហារទៅលើកងទ័ពភូមិន្ទ​ម្តងម្កាល ជួនកាលក៏ទទួលជ័យជម្នះ រឹបអូសបានអាវុធ​យុទ្ធោបករណ៍​និងស្បៀងអាហារ​ជាច្រើន ប៉ុន្តែជួន​កាលក៏ទទួលបរាជ័យ ប៉ុន្តែពួកយើងមិនញូញញើញរួញរា​ចិត្តឡើយ បក្សពលរបស់យើងម្នាក់ៗតស៊ូយ៉ាងក្លាហានដោយកំហឹងខឹងស្អប់ព្រះបាទអជាតសត្តុ និងដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ស្មោះស្ម័គ្រចំពោះព្រះរាជាពិម្ពិសារ យើងត្រូវតែតស៊ូលុះត្រាតែនឹងទទួលជ័យ​ជម្នះ ឬលុះត្រាតែបក្សពលចុងក្រោយរបស់យើងនឹងផុតរលត់ជីវិតពីលោកនេះទៅ" "ម្នាលឧបាសក ! តាមដែលធ្វើនៅខណៈនេះ តើញោមមានលំនឹកសង្ឃឹមថានឹងទទួលជ័យជម្នះប៉ុនណាដែរ?" "បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខណៈនេះ នៅមិនទាន់មើលឃើញសញ្ញានៃជ័យជម្នះដាច់ខាតនៅឡើយទេ ពីព្រោះ​ព្រះបាទ​អជាតសត្តុ​បានបង្កើនកម្លាំងទ័ពច្រើនឡើងថែមទៀតហើយពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃកាន់តែរឹងមាំឡើង រហូត​ដល់មើលទៅស្ទើរតែហួសវិស័យដែលបក្សពលរបស់យើងនឹងកម្ចាត់បំបាត់បាន ប៉ុន្តែពួកយើងនៅតែតស៊ូ​តទៅ ទោះបីបើនឹងមិនអាចយកជ័យជម្នះបានយ៉ាងដាច់ខាតក៏ដោយ យើងនឹងព្យាយាមធ្វើយុក​យាក់កាត់​ផ្តាច់កម្លាំងរបស់សត្រូវឲ្យបានច្រើនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន" "ម្នាលឧបាសក ! ញោមល្មមនឹងបង្ហើបប្រាប់ឲ្យអាត្មាដឹងបានទេថាតើអ្នកណាជាមេខ្លោងបក្សពល​របស់​ញោម?" ធម្មិកៈឧបាសកអង្គុយមិងមាំងអាំងឡាំងអស់ពេលជាយូរ ហើយក៏និយាយឡើងថា "បពិត្រទានម្ចាស់ ! រឿងនេះគឺជាការសម្ងាត់ដែលខ្ញុំកណាមិនអាចបង្ហើបប្រាប់បានទេ ព្រោះពួកយើងបាន​ធ្វើសច្ចាប្រណិធានស្បថស្បែចំពោះគ្នាថា ទោះបីស្លាប់រស់របួសស្នាមយ៉ាងណា ក៏មិនត្រូវប្រាប់ឈ្មោះមេ​ដឹកនាំជាដាច់ខាត ទោះបីជាឪពុកម្តាយញាតិជិតមិត្រសម្លាញ់របស់ខ្លួនក៏ដោយ ព្រោះបើភាគីសត្រូវដឹង​ការសម្ងាត់នេះ ជាការងាយដូចបកចេកដែលនឹងចាត់វិធានការបង្រ្កាបប្រាបប្រាម ពេលនេះគេក៏ដឹង​បុគ្គល​ថ្នាក់មេខ្លោងដែរ ប៉ុន្តែមិនដឹងថាអ្នកណាជាមេធំពិតទេ ខ្ញុំកណាសូមទោសដែលមិនអាចឆ្លើយសំណួរ​របស់​ទានម្ចាស់បាន" "មិនអីទេ ឧបាសក ! អាត្មាគ្រាន់តែសួរលមើលដោយចំណង់ចង់ដឹងប៉ុណ្ណោះ ទោះបីដឹងថាអ្នក​ណាជា​មេខ្លោងក៏គ្មានន័យអ្វីសម្រាប់អាត្មាទេ ហេតុដូច្នេះទោះដឹងឬមិនដឹងក៏មានតម្លៃស្មើគ្នាហ្នឹងឯង អាត្មាបាន​សន្ទនា​ជាមួយ​នឹងញោម​អស់ពេលជាយូរហើយ ដល់ពេលដែលអាត្មាត្រូវចម្រើនពរលាធ្វើដំណើរតទៅ​ទៀតហើយ" "ចុះទានម្ចាស់នឹងនិមន្តទៅណា?" ធម្មិកៈឧបាសកសួរដោយអាការភ្ញាក់ផ្អើល "ទានម្ចាស់នឹងគង់នៅឯ​វេឡុវ័ន​តទៅទៀតមែនទេ? " "អាត្មានឹងធ្វើដំណើរដើរចច្រប់ទៅបែបអនាគារិកតាមដែលអាត្មាធ្លាប់ត្រាច់ចរមកមុនពេលដែលមក​នៅ​ប្រចាំឯវេឡុវ័ន គោលបំណងដើម្បីបដិបត្តិសេចក្តីព្យាយាមដើម្បីសេចក្តីហ្មត់ចត់រួចផុតរបស់ខ្លួនឯង និងដើម្បី​ជួយផ្សព្វផ្សាយសច្ចធម៌របស់ព្រះបរមសាស្តា" ធម្មិកៈឧបាសកបានទទូចអង្វរឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាវិលត្រឡប់ទៅនៅប្រចាំឯវេឡុវ័នវិញ ប៉ុន្តែលុះបានដឹង​មហាប្រណិធាន​ដាច់ខាតរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាហើយ គាត់ក៏លែងជំទាស់ "បពិត្រទានម្ចាស់ ! "គាត់មានប្រសាសន៍ឡើងដោយសម្លេងកម្សត់ "មើលទៅហាក់នឹងថា យុគនេះជាយុគនៃ​ការព្រាត់ប្រាសដោយពិត ព្រះរាជាពិម្ពិសារបានចាកចោលទៅកាន់បរលោកដោយគ្មានថ្ងៃណាវិល​ត្រឡប់​វិញ ព្រះបរមសាស្តាសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់ស្តេចចាកចេញទៅកាន់ក្រុងសាវត្ថី ទានម្ចាស់កំពុងតែនឹងចាកចេញ​ទៅទៀត ចាប់តាំងពីពេលនេះទៅ ក្រុងរាជគ្រឹះមុខជាប្រែក្លាយទៅជាក្រុងនៃក្សត្រផ្តាច់ការ ជាក្រុងនៃការជិះ​ជាន់​សង្កត់សង្កិន និងសង្រ្គាមភាន់ប្រែ សូមនិមន្តទានម្ចាស់ទៅតាមផ្លូវស្ងប់សុខរបស់ទានម្ចាស់ចុះ ខ្ញុំកណា​នឹង​ដើរទៅតាមផ្លូវដែលប្រឡាក់ប្រឡូកដោយឈាមនិងទឹកភ្នែកតទៅ" ។