cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២
កក្កឡកម្មរបស់ទេវទត្ត
បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ទេវបិយៈដែលបានក្លាយជាទាសកររបស់មនុស្សឆ្លាតកេងប្រវ័ញ្ចបានចាកចេញ​ទៅហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាតាមសម្លឹងមើលគេទៅរហូតដល់លឹបបាត់ទៅក្នុងរយៈចម្ងាយផ្លូវ ហើយក៏ងាកមកគិតគូរ​ដល់រឿងរបស់ខ្លួនឯងវិញម្តង ចិត្តរបស់ខ្ញុំព្រះករុណានៅពេលនោះច្របូកច្របល់វិលវល់ ពាក្យបម្រាប់របស់​ទេវបិយៈទាក់ទងនឹងនគរពារាណសីនោះឯងធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាកើតអាការរំភើបចិត្តផ្តិតអារម្មណ៍ មុនពេលដែល​បានជួបគេ ខ្ញុំព្រះករុណាយល់ថា នគរដែលប្រាកដជានិមិត្តក្នុងដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំព្រះករុណានោះគ្រាន់តែជារូបភាព មាយាដែលកើតឡើងជាធម្មតាកាលបើចិត្តជាប់ស្លុងក្នុងសមាធិ ប៉ុន្តែនៅពេលបានស្តាប់ពាក្យបម្រាប់ពីគេហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ហាក់យល់ថាវាមិនមែនជារូបភាពមាយាទេ ព្រោះរូបភាមាយាមែនទែន វាមិនគួរនឹងមានលក្ខណៈ ត្រូវគ្នានឹងនគរពារណសីដែលទេវបិយៈតំណាលឲ្យស្តាប់ទេ ប៉ុន្តែរូបភាពទាំង ២ នេះត្រូវគ្នាគ្រប់យ៉ាង សម្តែងថា នគរដូចពោលមកនោះមានពិតមែនក្នុងលោក ហើយបើទេវាល័យ កាំជណ្តើរថ្ម កំពង់ទឹកមានពិតមែន ថ្នល់ដែល មាននៅច្រាំងទាំងសងខាង ស្អេកស្អះទៅដោយអាគារ ផ្ទះសម្បែង កំផែងខ្ពស់ ទ្វារមានឆ្មាំយាម ប្រាសាទតាំង​នៅកណ្តាលឧទ្យានក៏គួរតែមានពិតមែន បើអ្វីទាំងអស់នេះមានមែន "លីលាវតី"ដែលជាចំណុចលេចធ្លោក្នុង​និមិត្តនោះក៏គួរតែមានដែរ ប៉ុន្តែនឹងទៅរួចទេឬ? បើលីលាវតីបានបែកកាយរំលាយខន្ធពីលោកនេះអស់​រយៈ​ពេលជាង ១០ ឆ្នាំកន្លងមកហើយ អាចមានផ្លូវទៅរួចទេថា ក្រោយពីស្លាប់ទៅហើយ នាងក៏បានយោនយក​កំណើតកើតជាថ្មីទៀតក្នុងប្រាសាទខ្នងនោះ ខ្ញុំព្រះករុណាព្យាយាមគិតជញ្ជឹងដល់រឿងនេះយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែនៅតែ​មិន​អាចទទួលបានភាពច្បាស់លាស់ដដែល ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយនឹងខ្លួនឯងតិចៗជាឧបាយប្តេជ្ញាចិត្តថា "នៅថ្ងៃណាមួយ យើងនឹងត្រូវធ្វើដំណើរទៅនគរពារាណសីដើម្បីពិសោធការពិតឲ្យបាន" បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ខ្ញុំព្រះករុណានៅត្រូវធ្វើដំណើរទៅទិសខាងជើងទៅជារឿយ ៗដោយមិនរួសរាន់ យប់ឯណា ក៏សិងសម្រាកយប់ក្នុងភូមិនោះ នៅពេលយប់ក៏បំពេញព្យាយាមតាមផ្លូវចិត្ត នៅពេលថ្ងៃក៏សន្ទនា​ប្រាស្រ័យជាមួយនឹងបុគ្គលដែលចូលមករក បន្ទាប់ពីពេលវេលាដ៏វែងឆ្ងាយកន្លងផុតទៅ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏បាន​មកដល់ភូមិដែលគួរឲ្យចាប់ចិត្តមួយទៀត មូលហេតុដែលគួរឲ្យចាប់ចិត្ត ព្រោះថាប្រជាជនក្នុងភូមិនោះ​សុទ្ធ​តែជា​ពុទ្ធសាសនិកជន មានអារាមគួរជាទីមនោរម្យមួយតាំងនៅទិសខាងជើងរបស់ភូមិ ហើយក្នុង​អារាមនោះ​មានភិក្ខុ ១ រូប ឈ្មោះ និម្មល អាស្រ័យនៅ   ភិក្ខុនិម្មលនេះគាប់ជួនជាភិក្ខុដែលធ្លាប់ស្ថិតក្រោម​អាណាព្យាបាលរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាឯព្រះវេឡុវនារាម ការដែលបានជួបគ្នាម្តងទៀតទើបនាំបីតិប្រាមោទ្ធមក​កាន់​យើង​ទាំងពីររូបជាខ្លាំង ។ "បពិត្រទានម្ចាស់ ! ក្រោយពីព្រះតេជគុណចាកចេញពីព្រះវេឡុវនារាមមិនយូរប៉ុន្មាន ហេតុការណ៍​អាក្រក់​មួយ​ក៏កើតឡើងក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ" ភិក្ខុនិម្មលប្រាប់ដោយទឹកមុខស្មុយសុយម៉ុយ "កើតរឿងអីឬ? លោក ! " ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយតក់ក្រហល់ ទាំងចិត្តនឹកភ្នកទៅរកនិមិត្តភ្លើងឆេះវត្តវេឡុវ័ន និងក្រុងរាជគ្រឹះដែលខ្ញុំព្រះករុណាបានឃើញក្នុងខណៈធ្វើសមាធិភ្លាម "ជារឿងគួរឲ្យសោកសង្រេងណាស់ ទានម្ចាស់ ! រឿងបែបនោះមិនគួរនឹងកើតឡើងក្នុងអរិយវង្សដ៏ស្អាត​បរិសុទ្ធនៃព្រះពុទ្ធសាសនាទេ" "ប្រញាប់តំណាលមក៍ ខ្ញុំកូរណាចង់ស្តាប់ណាស់"
"បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! ព្រះតេជគុណប្រហែលជានៅចាំបានថា ក្រោយពីព្រះតេជគុណចាកចេញមក ព្រះទេវទត្តក៏ចូលទៅគ្រប់គ្រងអារាមជំនួសព្រះតេជគុណ គ្មានអ្នកណាដឹងថាព្រោះហេតុអ្វីទេបានជា​ព្រះទេវទត្តក្តោបក្តាប់បសាទៈសទ្ធារបស់អង្គរជ្ជទាយាទអជាតសត្តុបានយ៉ាងរឹងមាំ អ្នកខ្លះនិយាយថា ព្រះទេវទត្តបង្រ្កាបអង្គរជ្ជទាយាទដោយឥទ្ធិបាដិហារ្យដែលកើតពីលោកិយឈានរបស់ខ្លួន ពោលគឺ នៅថ្ងៃមួយ ព្រះទេវទត្តបានដំណែងខ្លួនជាកុមារតូចមានអាសិរពិសព័ទ្ធព័ន្ធជាកង(bangle)ត្រង់ដៃនិងជើងទាំងសងខាង មួយក្បាលព័ទ្ធព័ន្ធជាកម្រង-ក មួយក្បាលទៀតធ្វើជាជដាប្រដាប់សីសៈ មួយក្បាលទៀតធ្វើជាក្រណាត់ឆៀង​ស្មា ហោះចុះមកពីអាកាស អង្គុយលើព្រះភ្លៅរបស់រាជកុមារអជាតសត្តុ នៅពេលអង្គរជ្ជទាយាទភ្ញាក់ព្រះទ័យ ភ័យខ្លាចនិងត្រាស់សួរ ក៏ក្រឡាភេទជាព្រះទេវទត្តដូចដើមវិញ ញ៉ាំងសទ្ធាជ្រះថ្លាយ៉ាងចាស់ក្លាឲ្យកើតឡើង​ដល់អង្គរជ្ជទាយាទអជាតសត្តុ បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! នៅខណៈដែលព្រះទេវទត្តកំពុងតែឈ្លក់វង្វេងនឹងលាភសក្ការៈដែលកើត​ចេញ​ពីសទ្ធារបស់អង្គរជ្ជទាយាទនោះ ព្រះបរមសាស្តាព្រមទាំងភិក្ខុសង្ឃជាច្រើនបានយាងមកប្រថាប់នៅឯ​វេឡុវនារាម ព្រោះតែជម្លក់ឈ្លក់វង្វេងនឹងលាភសក្ការៈ និងព្រោះមហិច្ឆតាហួសហេតុ ព្រះទេវទត្តបានកើតគំនិត គម្រក់មួយឡើងថា ខ្លួននឹងធ្វើជាព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងភិក្ខុសង្ឃជំនួសព្រះបរមសាស្តា ព្រមជាមួយ​នឹងការ​កើតគំនិតអាក្រក់នោះឯង ព្រះទេវទត្តក៏សាបរលាបពីលោកិយឫទ្ធិនោះភ្លាម មិនអាចសម្តែងបាដិហារ្យតទៅ​ទៀតបានទេ " "និម្មលអើយ ! " ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយឡើងដោយសេចក្តីសង្វេគចិត្ត "ខ្ញុំកូរណាមិនដែលគិតថា ព្រះទេវទត្ត​គម្រក់ជួជាតិដល់ថ្នាក់នោះទេ ព្រោះនៅពេលលោកធ្វើដំណើរមកដល់វេឡុវ័នដំបូង មើលទៅហាក់ដូចជាអ្នក​ប្រិតប្រៀងក្នុងព្រះធម្មវិន័យល្អណាស់ ខ្ញុំកូរណាទើបផ្ទេរអំណាចឲ្យលោកជួយគ្រប់គ្រងព្រះអារាម ប៉ុន្តែក៏​មាន​សញ្ញាអ្វីម្យ៉ាងខ្លះដែរដែលសម្តែងចេញមក ដែលធ្វើឲ្យភិក្ខុនិងឧបាសកឧបាសិកាខ្លះកើតរំងឿងសង្ស័យ ដូចជា លោកតែងតែពោលថា ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់មិនសំខាន់ទេ មិនគួរប្រកាន់ខ្ជាប់ចំពោះព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់​នោះ​ឡើយ ឲ្យប្រកាន់យកព្រះធម៌ជារឿងសំខាន់ជាងដូច្នេះជាដើម ប៉ុន្តែខ្ញុំកូរណាមិនបានមមៃសង្ស័យអ្វីទេ ព្រោះយល់ឃើញថា លោកសម្តែងធម៌ក្នុងកម្រិតបរមត្ថ តាមពិត លោកមានផែនការប្រកាសខ្លួនជា​ព្រះបរម​សាស្តាតាំងពីពេលនោះមកម្លេះ តំណាលតទៅទៀតចុះ លោកនិម្មល ! " ភិក្ខុនិម្មលស្រូបដកដង្ហើមធំហើយតំណាលតទៅទៀតថា "បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! ព្រះទេវទត្តបានសម្តែងចេតនាគម្រក់របស់ខ្លួនឲ្យឃើញនៅថ្ងៃមួយ ធ្វើឲ្យ​កើត​​មានស្ថានភាពអាំងឡាំងស្រឡាំងកាំងដល់ព្រះរាជាធិបតីពិម្ពិសារ ភិក្ខុសង្ឃនិងឧបាសកឧបាសិកា​ដែល​កំពុងអង្គុយស្តាប់ព្រះធម៌ក្នុងព្រះវេឡុវនារាមនាខណៈដែលព្រះបរមសាស្តាទ្រង់កំពុងតែសម្តែងព្រះ​ធម្មទេសនា​នោះឯង ព្រះទេវទត្តបានក្រោកចេញពីអាសនៈ ឈរផ្គងអញ្ជលី ក្រាបទូលព្រះបរមសាស្តា្ដដោយ​សម្លេងយ៉ាងឮថា 'បពិត្រព្រះអង្គទ្រង់ចម្រើន ! ឥឡូវនេះ សូមឲ្យព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ទ្រង់ជាអ្នកមានសេចក្តី​ខ្វល់ខ្វាយ​តិច ទ្រង់ប្រកបសុខវិហារធម៌ក្នុងបច្ចុប្បន្ននេះចុះ ខ្ញុំព្រះអង្គនឹងគ្រប់គ្រងភិក្ខុសង្ឃជំនួសព្រះអង្គ សូមព្រះអង្គ​ប្រោស​ប្រទានភិក្ខុសង្ឃឲ្យខ្ញុំព្រះអង្គគ្រប់គ្រងចុះ' ដូច្នេះ" "ព្រះទេវទត្តម្តេចក៏ហ៊ានដល់ថ្នាក់ហ្នឹងម្លេះ ! លោកនិម្មល"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយតក់ប្រមា "ចុះព្រះដ៏មានព្រះ​ភាគជាម្ចាស់ទ្រង់ឆ្លើយថាដូចម្តេចដែរ?"
បពិត្រព្រះតេជគុណដ៏ចម្រើន ! ព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ទ្រង់បញ្ឈប់ព្រះធម្មទេសនាហើយត្រាស់ថា "នែទេវទត្ត ! បើលោកត្រូវការបរិភោគបច្ច័យ ៤​ របស់អ្នកស្រុកដូចបរិភោគទឹកមាត់ ក៏ចូរបរិភោគចុះ ប៉ុន្តែកុំមក​លូកលាន់នឹងភិក្ខុសង្ឃ" បពិត្រទានម្ចាស់ កាលបើព្រះទេវទត្តត្រូវបានរុករុញដោយខេឡវាសិកវាទបែបនោះ​ហើយក៏កើតសេចក្តីអាម៉ាស់ខ្មាសអៀន អាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត ហើយក៏ភៀសចេញពីមហាសន្និបាតនោះទៅ បន្ទាប់ពីស្តាប់ព្រះធម្មទេសនាហើយ ភិក្ខុសង្ឃនិងឧបាសកឧបាសិកាក៏ប្រជុំប្រឹក្សាយោបល់គ្នាដោយបរិវិតក្ក​ ខ្លាចក្រែងថាហេតុភេទអាក្រក់នឹងកើតឡើងក្នុងសង្ឃមណ្ឌលព្រោះមានព្រះទេវទត្តជាដើមហេតុ ​ប៉ុន្តែម្នាក់ៗក៏​នៅតែនឹកសង្ឃឹមថា ពុទ្ធានុភាពនឹងជួយសម្រួលសម្រាលឲ្យស្រាលបាន ។ បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយឡើងដោយសង្វេគចិត្តថា "ខ្ញុំកូរណាមិនដែលនឹកស្មានសោះថា ព្រះទេវទត្តដែលជាព្រះថេរៈធំមានសែស្រឡាយពុទ្ធវង្សហ៊ានធ្វើអំពើគម្រក់ជួជាតិបែបនោះទេ" "បពិត្រទានម្ចាស់ ! " ភិក្ខុនិម្មលនិយាយឡើង "ហ្នឹងត្រឹមតែជាចំណុចចាប់ផ្តើមទេ ព្រះទេវទត្តនៅប្រព្រឹត្តអំពើ​គម្រក់ជាងនេះជាច្រើនទៀត ដូចដែលខ្ញុំកូរណានឹងតំណាលឲ្យស្តាប់ដូចទៅនេះ បន្ទាប់ពីនោះ ព្រះបរមសាស្តា​ទ្រង់បញ្ជាឲ្យភិក្ខុសង្ឃប្រកាសទូទៅក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះថា 'ឥឡូវនេះ ព្រះទេវទត្តខាតសំវាសពីភិក្ខុសង្ឃហើយ' ចំណែកខាងព្រះទេវទត្តកាលបើបានជ្រាបដំណឹងនោះ ក៏កើតគម្នើសឃ្នើសចិត្តថ្នាំងថ្នាក់ចំពោះព្រះបរមសាស្តា​ជាខ្លាំង ហើយក៏ចាប់ផ្តើមរៀបចំផែនការលួចធ្វើគុតព្រះបរមសាស្តាភ្លាម លោកបានចូលទៅគាល់អង្គរជ្ជ​ទាយាទ​អជាតសត្តុហើយនិយាយចាក់ចុចថា 'រាជកុមារអើយ ! មនុស្សយើងកាលពីមុនមានអាយុវែងណាស់ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះមនុស្សមានអាយុខ្លីទេ​ ព្រោះហេតុនោះ ព្រះអង្គអាចនឹងចូលទិវង្គតតាំងពីនៅជាព្រះ​យោវភាព​ក៏បាន ព្រះអង្គអាចនឹងខកឱកាសឡើងគ្រងរាជ្យលើមគធរដ្ឋក៏បាន ហេតុដូច្នេះ សូមឲ្យព្រះអង្គរក​វិធីធ្វើគុតព្រះរាជបិតាហើយឡើងជាក្សត្រទៅ ចំណែកឯអាត្មាភាពនឹងធ្វើគុតព្រះដ៏មានព្រះភាគហើយឡើង​ធ្វើជាព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ដែរ' ព្រះយោវរាជអជាតសត្តុទ្រង់លង់ជឿព្រះទេវទត្ត ហើយបានធ្វើគុតព្រះរាជបិតា ស្ថាបនាខ្លួនឯងឡើងជាក្សត្រទ្រង់រាជ្យលើមគធរដ្ឋនៅពេលក្រោយមក" ។ "មានន័យថា ព្រះបាទពិម្ពិសារចូលទិវង្គតហើយឬ? លោកនិម្មល ! " ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយលំនឹកងេងងោង ក្នុងអាការស្ទើរលក់ស្ទើរភ្ញាក់ "ត្រឹមត្រូវហើយ ទានម្ចាស់ ! " ភិក្ខុនិម្មលអះអាង "ម្លប់ពោធិកំពូលរាស្ត្ររបស់មគធរដ្ឋបានត្រូវធ្វើគុតដោយ​វិធីឃោរ​ឃៅបំផុត ខ្ញុំកូរណាក៏មិននឹកស្មានថា ព្រះរាជបុត្រក្នុងព្រះឧទរហ៊ានធ្វើចំពោះព្រះរាជបិតាបង្កើត​របស់ខ្លួនដូច្នោះទេ ជាពិសេស ចំពោះព្រះរាជបិតាដែលប្រកបដោយគុណធម៌ខ្ពស់ដូចយ៉ាងព្រះបាទពិម្ពិសារ​នេះ ប៉ុន្តែរឿងនោះក៏បានកើតឡើងហើយ ទានម្ចាស់ ! ហេតុការណ៍លើកនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំកូរណាយល់ច្បាស់ថា មនុស្សយើងកាលណាមានចិត្តត្រូវសេចក្តីលោភលន់ កំហឹងក្រេវក្រោធ កម្លៅវង្វេងគ្រប់សង្កត់ហើយ តែងគ្មានហេតុផល មិនស្គាល់បាបបុណ្យគុណទោស មិនស្គាល់សូម្បីមាតាបិតារបស់ខ្លួន អាចធ្វើអំពើគម្រក់​ថោក​ទាបនិងព្រៃផ្សៃផ្សេង ៗ បានយ៉ាងងាយ ខ្ញុំកូរណាទើបតែឃើញច្បាស់នៅលើកនេះឯង"
"ព្រះរាជកុមារអជាតសត្តុទ្រង់ធ្វើគុតព្រះរាជបិតាដោយវិធីណា? លោកនិម្មល ! សូមតំណាលឲ្យខ្ញុំកូរណាស្តាប់​ផង"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយចំណាប់អារម្មណ៍លាយសង្វេគចិត្ត "ខ្ញុំកូរណានឹងតំណាលតាំងពីដើមទី ទានម្ចាស់ ! កាលបើបានទទួលពាក្យចាក់ចុចអុជអាលពីព្រះទេវទត្តហើយ នៅថ្ងៃរសៀលនាថ្ងៃមួយ ព្រះរាជកុមារអជាតសត្តុបានកាន់ព្រះសែងក្រឹសចូលទៅក្នុងព្រះរាជមន្ទីរ​ដោយ​បំណងនឹងធ្វើគុតព្រះជនក ប៉ុន្តែមិនទាន់ដល់ថ្ងៃគ្រោះរបស់ព្រះរាជាធិបតី ពួកអមាត្យក៏ចាប់ព្រះរាជកុមារបាន​មុន នៅពេលសាកសួរបានសេចក្តីហើយក៏នាំខ្លួនចូលទៅគាល់ព្រះរាជបិតា ព្រះរាជាបានត្រាស់សួរព្រះរាជ​កុមារដោយព្រះទ័យដ៏ពេញប្រៀបទៅដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ឥតប្រែប្រួលថា 'កូនសម្រាញ់ ! កូនចង់សម្លាប់ឪពុកដើម្បីអ្វី?' 'សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាប្រោស ! ខ្ញុំព្រះអង្គត្រូវការរាជសម្បត្តិ'ព្រះរាជកុមារទូលតាមត្រង់ ចំណែកឯព្រះរាជាធិបតីជួស​នឹងកើតព្រះពិរោធចំពោះព្រះរាជឱរស និងធ្វើបព្វាជនីយកម្មបំបរបង់ចេញពីព្រះរាជាណាចក្រដូចយ៉ាងក្សត្រ​ទាំងឡាយទ្រង់ចាត់វិធានការនឹងពួកក្បត់ដណ្តើមរាជ្យ ប៉ុន្តែព្រះអង្គរត្រឡប់ជាកោះហៅប្រជុំសេនា រាជ-​សេវកាមាត្យរាជវង្សានុវង្សទាំងពួង ហើយក៏ប្រកាសផ្ទេររាជសម្បត្តិដល់ព្រះរាជឱរសតាំងពីពេលនោះ ចំណែក​ឯព្រះបាទអជាតសត្តុកាលបើបានឡើងជាក្សត្រសមព្រះរាជបំណងហើយ ក៏ប្រញាប់ទៅប្រាប់ដំណឹងល្អនោះ​ដល់ព្រះទេវទត្ត ប៉ុន្តែជួសនឹងព្រះទេវទត្តសម្តែងមុទិតាសាទរ ត្រឡប់ជាញុះញង់ឲ្យព្រះរាជកុមារអជាតសត្តុទ្រង់​ប្រព្រឹត្តកក្កឡកម្មតទៅទៀត ព្រះទេវទត្តនិយាយថា 'នែរាជកុមារ ! ព្រះអង្គ​កុំអាល​ស្លាប់ព្រះទ័យថា សមព្រះ​រាជបំណងហើយ កុំអាលសិន មហាបពិត្រ ! ឥឡូវនេះ ព្រះអង្គប្រៀបដូចជាបុរសដែលបង្ខាំងឆ្កែចចកទុកខាងក្នុងស្គរ ដោយយល់ថា បាននិរន្តរាយហើយ ប៉ុន្តែមិនយូរមិនឆាប់ ឆ្កែចចកនេះនឹងខាំអង្គៀមស្បែកស្គរនេះចេញមក បង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់បុរសនោះវិញ ករណីរបស់ព្រះអង្គក៏ដូចគ្នាដែរ មិនយូរមិនឆាប់ ព្រះរាជបិតារបស់ព្រះអង្គនឹងសោកស្តាយរាជសម្បត្តិ ហើយនឹកពិរោធព្រះអង្គដែលមើលងាយមើលថោក ហើយនឹងរិះរកវិធីកម្ចាត់ព្រះអង្គចោល ត្រឡប់ឡើងជា មហាក្សត្រទ្រង់រាជ្យវិញនៅពេលឆាប់ៗនេះ បើទុកជាព្រះរាជាមិនចង់ធ្វើបែបនោះក៏ដោយ ប៉ុន្តែព្រះរាជាមាត្យ​របស់ព្រះរាជាហ្នឹងឯងនឹងចាក់ចុចអុជអាល បើមិនជឿអាត្មាភាពក៏ចាំមើលចុះ' ក្សត្រអប្បបញ្ញាបានត្រាស់​សួរថា តើព្រះអង្គគួរធ្វើយ៉ាងណា? ព្រះទេវទត្តបានណែនាំឲ្យធ្វើគុតព្រះបាទពិម្ពិសារចោល កាលបើព្រះ​យុវរាជទ្រង់ជំទាស់ថាមិនគួរធ្វើគុតព្រះរាជបិតាដោយសស្ត្រាវុធទេ ព្រះទេវទត្តក៏ណែនាំឧបាយវិធីផ្ចិតផ្ចង់​មួយ គឺ ឲ្យចាប់ព្រះបាទពិម្ពិសារបង្ខាំងទុកក្នុងពន្ធនាគារ ឲ្យបង្អត់ព្រះក្រយាហារលុះត្រាតែអស់កម្លាំងវាំងជា ក្ស័យព្រះជន្មទៅដោយឯកឯង ព្រះយោវរាជអជាតសត្តុទ្រង់ក៏យល់ស្របហើយបញ្ជាឲ្យចាប់ព្រះជនក​បង្ខាំង​ទុកភ្លាម" ។
ទឹកព្រះទ័យនៃព្រួះរាជទេវី
បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ខ្ញុំព្រះករុណាស្តាប់រឿងដែលភិក្ខុនិម្មលតំណាលដោយសេចក្តីរន្ធត់ស្លុតចិត្តយ៉ាង​ជ្រាល​ជ្រៅ គិតរំពឹងក្នុងចិត្តថា ទុកជាក្នុងសម័យកាលដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់ជាដួងប្រទីបរបស់​សត្វលោកនៅមានព្រះជន្មត្រឡាំងក៏ដោយ មនុស្សក៏នៅសាមាន្យថោកទាបដល់ថ្នាក់នេះ ចុះបើក្នុងយុគសម័យ ដែលពិភពលោកគ្មានព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់និងព្រះបរមធម៌វិញ តើមនុស្សនឹងឃោរឃៅព្រៃផ្សៃអម្បាល​ណា​ហ្ន ! "និមន្តតំណាលតទៅទៀតចុះ លោកនិម្មល ! " ខ្ញុំព្រះករុណាស្នើឲ្យភិក្ខុនិម្មលតំណាលរឿងនោះតទៅទៀត ថ្វីបើមិនចង់ឮរឿងឃោរឃៅបែបនោះក៏ដោយ "បពិត្រទានម្ចាស់ ! "ភិក្ខុនិម្មលតំណាលត "កាលបើជឿពាក្យញុះញង់របស់ព្រះទេវទត្តហើយ ព្រះបាទអជាត​សត្តុក៏ត្រាស់បញ្ជាឲ្យអមាត្យជំនិតចាប់ព្រះរាជបិតាដាក់ក្នុងពន្ធនាគារពិសេសដែលក្តៅងំដោយផ្សែងភ្លើងដែល​ប្រើសម្រាប់ បង្ខាំងទណ្ឌិតសំខាន់ៗ ហើយត្រាស់ហាមមិនឲ្យអ្នកណាទៅសួរសុខទុក្ខព្រះរាជបិតាជាដាច់ខាត ក្រៅពីព្រះ​រាជទេវី​តែមួយព្រះអង្គ សូម្បីតែព្រះរាជទេវីក៏ត្រូវហាមឃាត់មិនឲ្យ​នាំយកព្រះក្រយាហារ​ទៅថ្វាយ​ព្រះរាជស្វាមី ដែរ ប៉ុន្តែដោយសេចក្តីស្រឡាញ់និងអាណិតចំពោះព្រះស្វាមីស្មើនឹងជីវិត ព្រះរាជទេវីទ្រង់បានយកព្រះ​ក្រយាហារដាក់ក្នុងផ្តិលមាស លាក់ផ្តិលមាសក្នុងជាយព្រះភូសា លបលួចយកទៅថ្វាយព្រះស្វាមីជាប្រចាំ ទង្វើ របស់ព្រះនាងអ្នកណាៗក៏ដឹងច្បាស់ក្នុងចំណោមទាហានទ្វារបាលពន្ធនាគារ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាហ៊ានហាមប្រាម​ទេ កាលបើទិន​ទិវាកន្លងផុតទៅ ព្រះបាទអជាតសត្តុក៏ត្រាស់សួររាជបុរសថា តើព្រះរាជបិតាក្ស័យព្រះជន្មហើយ​ឬនៅ នៅពេលមានអ្នកក្រាបទូលថានៅទេ ព្រះអង្គក៏ត្រាស់សួរដល់ហេតុផល លុះបានដំណឹងថា​ព្រះរាជ​បិតា ទ្រង់ញ៉ាំងព្រះវរកាយឲ្យប្រព្រឹត្តទៅដោយព្រះក្រយាហារដែល​ព្រះរាជទេវីទ្រង់លាក់​យកទៅថ្វាយក្នុង​ជាយព្រះភូសា ព្រះបាទអជាតសត្តុក៏ត្រាស់បញ្ជារាជបុរសហាមឃាត់​ព្រះរាជមាតាកុំឲ្យលាក់ព្រះក្រយាហារ​ដោយ​ជាយព្រះភូសា ចំណែកឯព្រះរាជទេវីទ្រង់មិនចុះព្រះទ័យចាលចាញ់ កាលបើគេហាមឃាត់មិនឲ្យ​នាំយកទៅ ដោយជាយព្រះភូសា ព្រះនាងក៏ទ្រង់នាំយកព្រះក្រយាហារទៅក្នុងព្រះមោលី(ផ្នួងសក់) លុះពេលវេលាកន្លងទៅយូរបង្គួរហើយ ព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ក៏ត្រាស់សួរដល់ស្ថានភាពរបស់ព្រះរាជបិតា​ទៀត លុះទ្រង់ជ្រាបថានៅមានព្រះជន្មដោយព្រះក្រយាហារដែលព្រះរាជទេវីទ្រង់លាក់ទុកក្នុងព្រះមោលី ព្រះអង្គក៏ត្រាស់បញ្ជាឲ្យរាជបុរសហាមឃាត់ព្រះរាជទេវីកុំឲ្យលាក់ព្រះក្រយាហារទុកក្នុងព្រះមោលី គ្រានេះ ព្រះរាជទេវីទ្រង់លាក់ព្រះក្រយាហារទុកក្នុងស្នងព្រះបាទមាសបិទឲ្យជិត ហើយក៏ទ្រង់ស្នងព្រះបាទយាង​ចូលទៅ ព្រះបាទពិម្ពិសារទ្រង់ញ៉ាំងព្រះវរកាយឲ្យប្រព្រឹត្តទៅដោយព្រះក្រយាហារនោះ ចំណេរកាលតមក លុះព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ជ្រាបរឿងនោះ ក៏ត្រាស់បញ្ជាហាមប្រាមព្រះរាជទេវីទ្រង់ស្នង ព្រះបាទទៅគាល់ព្រះស្វាមីទៀត ចំណែកឯព្រះរាជទេវីវិញក៏ទ្រង់មិនរួញរាព្រះទ័យ ព្រះនាងទ្រង់ស្នានព្រះ​វរកាយដោយទឹកព្រះគន្ធវារី ទ្រង់យកមធុរស ៤ ប្រការ គឺ ទឹកដោះថ្លា ទឹកដោះខាប់ ទឹកឃ្មុំ ទឹកអំពៅ លាប ស្រឡាបព្រះវរកាយ ទ្រង់ឃ្លុំព្រះភូសាដណ្តប់ហើយយាងទៅកាន់ពន្ធនាគារ ព្រះរាជាធិបតីទ្រង់ញ៉ាំងព្រះជន្ម​ជីពឲ្យប្រព្រឹត្តទៅដោយការក្រេបលិឍមធុរសពីព្រះវរកាយរបស់ព្រះរាជទេវីនោះ លុះពេលក្រោយមក នៅពេលដែលព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ជ្រាបរឿងនោះទៀត ក៏ទ្រង់ហាមឃាត់​ព្រះរាជ​មាតាមិនឲ្យយាងទៅគាល់ព្រះរាជបិតាទៀតជាដាច់ខាត នៅទីបំផុត ព្រះរាជទេវីទ្រង់ប្រថាប់ឈរតោងទ្វារ ពន្ធនាគារ ហើយពិតទូលដោយព្រះនេត្រហូររហាមដោយព្រះជលនេត្រថា 'បពិត្រព្រះស្វាមី ! នេះជាការមកគាល់លើកចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំម្ចាស់ ចាប់តាំងពីពេលនេះតទៅ ខ្ញុំម្ចាស់នឹង​មិន​អាចមកគាល់ព្រះអង្គទៀតបានទេ ប្រសិនបើខ្ញុំម្ចាស់បានប្រព្រឹត្តលើសលស់ខុសឆ្គងចំពោះព្រះអង្គដោយ​កាយក្តី វាចាក្តី ចិត្តក្តី សូមព្រះអង្គព្រះរាជទានអភ័យទោសដល់ខ្ញុំម្ចាស់ផង' ត្រាស់រួចហើយក៏ទ្រង់ព្រះកន្សែង យាងត្រឡប់ទៅព្រះរាជនិវេសន៍វិញ" ។
បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ក្រោយពីនោះ ព្រះរាជាធិបតីទ្រង់ក៏អត់ព្រះក្រយាហារ ប៉ុន្តែធម្មតា ព្រះអរិយបុគ្គល មិនញាប់ញ័រចំពោះភយន្តរាយណាៗទេ ព្រះបាទពិម្ពិសារដែលសម្រេចសោតាបត្តិផលតាំងពីគ្រាដែលព្រះបរម សាស្តាស្តេចយាងទៅកាន់ក្រុងរាជគ្រឹះជាលើកដំបូងកាលពី ៣០ ឆ្នាំកន្លងមកហើយ ទ្រង់ពុំខ្លាចញាប់ញ័រចំពោះ មរណភ័យនោះទេ ផ្ទុយទៅវិញព្រះអង្គត្រឡប់ជាបង្អស់ពេលទៅដោយការដើរចង្រ្កមខាងក្នុងពន្ធនាគារ សោយ សុខដែលកើតពីសមាធិនិងមគ្គផល មានព្រះឆវីវណ្ណផូរផង់កន្លង បើទុកជាទិនទិវាកន្លងផុតទៅក៏ដោយ ព្រះអង្គ​ក៏​នៅតែមិនក្ស័យព្រះជន្ម ។ លុះព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ជ្រាបរឿងនោះ ព្រះអង្គមិនសព្វព្រះរាជហឬទ័យយ៉ាងខ្លាំង ដែលព្រះជនកមិនព្រម ក្ស័យព្រះជន្មសមតាមព្រះមនោរថរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គទើបត្រាស់ហៅជាងកំណោរហ្លួងមកជាច្រើននាក់ហើយ ត្រាស់បញ្ជាថា "អស់លោកចូរយកកាំបិតកោរចៀរព្រះបាទទាំងពីររបស់ព្រះរាជបិតាយើង ហើយយកប្រេង​និងអំបិលលាបប្រឡាក់ឲ្យបានល្អ រួចហើយឆ្អើដោយរងើកភ្លើងធ្យូងគគីរ " ជាងកំណោរទាំងនោះទៅក្រាបទូល ព្រះបាទពិម្ពិសារព្រមទាំងទឹកភ្នែក ព្រោះពួកគេនៅមានភក្តីភាពចំពោះព្រះអង្គ ជួសនឹងព្រះរាជាទ្រង់ហាមប្រាម ប៉ុន្តែទ្រង់ត្រឡប់ជាត្រាស់ដោយព្រះភក្ត្រញញឹមស្រស់ថ្លាជាប្រក្រតីថា "សូមអញ្ជើញអស់លោកធ្វើតាមព្រះរាជបញ្ជារបស់ព្រះរាជាលោកចុះ" ពួកជាងកំណោរក្រាបទូលសូមព្រះរាជទានអភ័យទោសពីព្រះរាជាធិបតីហើយ ក៏ធ្វើតាមពាក្យបញ្ជារបស់​ព្រះបាទ​អជាតសត្តុ បពិត្រទានម្ចាស់ ! មើលទៅឃើញថា ក្នុងវារៈចុងក្រោយ ព្រះរាជាធិបតីដែលទ្រទ្រង់នូវ​គុណធម៌ដ៏ប្រសើរក៏ទ្រង់ចូលទិវង្គតតាមព្រះមនោរថដ៏គម្រក់សោកៀរបស់ព្រះបាទអជាតសត្តុ ។ "បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! " ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយឡើងដោយកំហឹងកំហល់លើកដំបូង ប៉ុន្តែលុះដឹងខ្លួនថា កំពុងត្រូវកំហឹងគ្របសង្កត់ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ខំរម្ងាប់ចិត្តឲ្យជាប្រក្រតី "តាមដែលខ្ញុំកូរណាស្តាប់លោកតំណាល​មកឃើញថា ព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់ប្រព្រឹត្តអំពើគម្រក់នោះដោយសេរី មើលទៅដូចជាគ្មានអ្នកណា​គិត​ជួយរារាំងហាមប្រាមឡើយ សូម្បីតែម្នាក់ក៏គ្មាន តើពួកអមាត្យរាជបរិវារចាស់ៗរបស់ព្រះបាទពិម្ពិសារ​ទៅ​ណាអស់? និម្មលអើយ ! ចុះហេតុអ្វី​បានជាគ្មានអ្នកណាគិតជួយព្រះអង្គសោះអញ្ចឹង?" "បពិត្រទានម្ចាស់ ! " ភិក្ខុនិម្មលនិយាយឡើងដោយទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន "ធម្មតា មនុស្សច្រើនតែគិត​ដល់ខ្លួន​ឯងមុនអ្នកដទៃ ច្រើនតែគិតយករួចខ្លួនជាសំខាន់ ពួករាជបរិវារចាស់ៗរបស់ព្រះបាទពិម្ពិសារ កាលបើ​បានទទួល​សំណូកពីព្រះបាទអជាតសត្តុនិងបានពាក្យសន្យាថានឹងទទួលបានព្រះរាជទានតំណែង សំខាន់ក្នុងព្រះរាជាណាចក្រ ក៏បែរទៅកាន់ជើងព្រះយោវរាជទាំងអស់ ម្នាក់ៗភ្លេចព្រះរាជាធិបតីដើម​របស់​ខ្លួនអស់រលីង បែរទៅសហការជាមួយនឹងក្សត្រផ្តាច់ការយ៉ាងល្អ ព្រោះហេតុនេះបានជាព្រះបាទអជាតសត្តុ​ទ្រង់​ចាត់​វិធានការ​បានយ៉ាងងាយស្រួល" "ចុះពួកមន្ត្រីរាជការជំនិតៗរបស់ព្រះបាទពិម្ពិសារដែលព្រះអង្គប្រដុងប្រជាវិញ តើពួកគេទៅណាអស់? លោកនិម្មល ! ឬថាបែរទៅចូលរួមនឹងព្រះបាទអជាតសត្តុអស់ហើយ បើអញ្ចឹង ពាក្យថា កតញ្ញូកតវេទី គ្មានន័យអ្វីទាល់តែសោះ" "បពិត្រទានម្ចាស់ ! មន្ត្រីរាជការចាស់ទុំខ្លះក៏អាណិតព្រះរាជាធិបតីនិងចង់ជួយព្រះអង្គដែរ ប៉ុន្តែមិនដឹងជា​ធ្វើដូចម្តេចបាន ព្រោះអំណាចផ្សេង ៗស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់ព្រះហស្ថរបស់ព្រះបាទអជាតសត្តុអស់ហើយ ទោះបីធ្វើអ្វីទៅក៏គ្មានបានប្រយោជន៍អ្វីដែរ ក្រៅតែពីបង្កគ្រោះភ័យមកកាន់ខ្លួននិងគ្រួសារចោលទទេៗ ព្រោះហេតុនោះ មន្ត្រីរាជការទាំងនោះទើបនៅស្ងៀម ចាំសង្កេតមើលហេតុការណ៍ដោយសេចក្តីស្លុត​រន្ធត់​ចិត្ត"
សង្ឃភេទ
"បពិត្រទានម្ចាស់" ភិក្ខុនិម្មលតំណាលតទៅទៀត "ការប្រលែងដំរីនាឡាគិរីដើម្បីឲ្យព្រេចព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជា​ម្ចាស់ចាត់ជាអកុសលកម្មកម្រិតធ្ងន់លើកចុងក្រោយដែលព្រះបាទអជាតសត្តុនិងព្រះទេវទត្តសហការគ្នាធើ្វ ឡើង បន្ទាប់ពីហេតុការណ៍គួរឲ្យរន្ធត់ចិត្តនោះមក ពត៌មានក៏ផ្សព្វផ្សាយហុយហាយទៅពាសពេញទីក្រុងគួរ​នាដូច​ជាភ្លើងឆេះព្រៃ ប្រជាជនប្រជុំប្រឹក្សាគ្នារសឹបរសៀវជាក្រុមជាពួក ម្នាក់ៗថ្កោលសម្លឹងមើលទៅព្រះទេវទត្ត និងព្រះបាទអជាតសត្តុព្រោះដំណឹងនៃការបញ្ជូនពួកខ្មាន់ធ្នូទៅបាញ់ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ និងពត៌មាននៃការ​ប្រមៀល​ដុំថ្មសង្កត់ព្រះបរមសាស្តាលើភ្នំគិជ្ឃកូដចាប់ផ្តើមលេចឮតៗគ្នាទៅពីមាត់មួយទៅមាត់មួយ ប៉ុន្តែមិន​ទាន់មា​នអំណះអំណាងជាក់លាក់ថាអ្នកណាជាដើមហេតុទេ លុះមានការប្រលែងដំរីនាឡាគិរីម្តងទៀត ម្នាក់ៗក៏​យល់ច្បាស់ក្នុងចិត្តថាប្រាកដជាព្រះទេវទត្តនិងព្រះបាទអជាតសត្តុមិនខាន ព្រោះដំរីនាឡាគិរីជាដំរីរាជ្យ គ្មានអ្នក​ណាហ៊ានប្រលែងបានទេក្រៅតែពីបានទទួលបញ្ជាពីព្រះមហាក្សត្រ ក្រោយពីនោះ កំហឹងក្រេវក្រោធនិងសម្អប់ ស្អប់ស្អាយចំពោះព្រះរាជាថ្មីក៏ផ្ទុះឡើងដល់ប្រជារាស្ត្រទូទៅ ហ្វូងមហាជនបានប្រមូលផ្តុំប្រជុំគ្នានិយាយ​ថ្កោលទោសព្រះបាទអជាតសត្តុយ៉ាងបើកចំហ យុវក្សត្រមិនសព្វព្រះរាជហឬទ័យយ៉ាងខ្លាំងដែលបានទត​ឃើញអាកប្បកិរិយាដែលមិនគួរឲ្យទុកចិត្តរបស់ប្រជារាស្ត្រ មុនពេលដែលប្រទេសជាតិកើតជម្លោះភាន់ប្រែ​នោះឯង ព្រះអង្គក៏ទ្រង់ដោះស្រាយស្ថានការណ៍ដោយទ្រង់ប្រកាសឈប់សេពគប់រាប់រកនឹងព្រះទេវទត្ត ហើយទ្រង់ចេញបញ្ជាឲ្យដកហូតរណ្តាប់ ៥០០ ដែលទំនុកបម្រុងព្រះទេវទត្តនោះចោលទាំងអស់ ទង្វើរបស់​ព្រះអង្គបានទទួលលទ្ធផលទាន់ហន់ គឺ ប្រជារាស្ត្របានកាត់បន្ថយពាក្យរិះគន់ដោយកំហឹងចុះខ្លះ" "បពិត្រទានម្ចាស់ ! ចំណែកឯព្រះទេវទត្តកាលបើទទួលបរាជ័យក្នុងការធ្វើឃាតព្រះបរមសាស្តា ហើយត្រូវ​កាត់ផ្តាច់សម្ពន្ធមេត្រីពីព្រះបាទអជាតសត្តុ និងបាត់បង់លាភយសអស់ហើយ ក៏រងទុក្ខវេទនា ប៉ុន្តែវិស័យនៃ​ជនពាលមិនព្រមលះបង់ផែនការអាក្រក់របស់ខ្លួនងាយៗទេ កាលបើមិនអាចយកឈ្នះបានដោយផែន​ការ​អាក្រក់ ក៏គិតយកឈ្នះទឹកចិត្តប្រជាជនដោយផែនការល្អវិញ ពោលគឺ នៅថ្ងៃមួយ ខណៈដែលព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគជាម្ចាស់កំពុងសម្តែងព្រះធម្មទេសនានៅកណ្តាលចំណោមពុទ្ធបរិស័ទ ព្រះទេវទត្តក៏បានចូលទៅ​គាល់ហើយក្រាបទូលស្នើសុំវត្ថុ ៥ ប្រការ គឺ ស្នើឲ្យព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់បញ្ញត្តឲ្យភិក្ខុសង្ឃគង់នៅ​ក្នុងព្រៃ​រហូត​មួយជីវិត ១, គង់នៅត្រង់គល់ឈើរហូតមួយជីវិត ១, ត្រាច់ចរបិណ្ឌបាតជាវត្តរហូតមួយជីវិត ១, ស្លៀកដណ្តប់​សំពត់បង្សុកូលរហូតមួយជីវិត ១, លះបង់ការឆាន់ត្រីនិងសាច់រហូតមួយជីវិត ១ បពិត្រទានម្ចាស់ ! លុះបានស្តាប់សម្នើ ៥ ប្រការរបស់ព្រះទេវទត្តហើយ ពុទ្ធបរិស័ទទាំងពួងក៏ជ្រាប​បាន​ភ្លាមថា ព្រះទេវទត្តមានចេតនាយកឈ្នះទឹកចិត្តរបស់មហាជនដែលជ្រះថ្លាក្នុងការបដិបត្តិយ៉ាងតឹងតែង ដើម្បីសម្តែងឲ្យអ្នកផងទាំងពួងយល់ឃើញថា ខ្លួនមានចេតនាល្អចំពោះព្រះពុទ្ធសាសនា ប្តេជ្ញាមោះ​មុតក្នុង​ការបដិបត្តិយ៉ាងតឹងតែងដើម្បីមោចនាការរលាស់ផុតចាកទុក្ខ ប៉ុន្តែមហាជនក៏ជ្រាបបានយ៉ាងច្បាស់ថា នោះគ្រាន់តែជាផែនការបោកប្រាស់ក្រសែភ្នែកមហាជនដើម្បីក្រពះខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ព្រះបរមសាស្តា​ដែល​ទ្រង់ជ្រាបចេតនាមិនបរិសុទ្ធរបស់ព្រះទេវទត្តបានត្រាស់ឆ្លើយថា 'កុំឡើយ ទេវទត្ត ! ភិក្ខុណាប្រាថ្នាគង់​នៅក្នុងព្រៃ ភិក្ខុនោះចូរគង់នៅក្នុងព្រៃចុះ' ដូច្នេះជាដើម" ។
ដល់មិត្រព្រហ្មចារី
"បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ក្នុងលោកនេះមានអ្វីៗច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ណាស់ដែលយើងមិនអាចដោះស្រាយបាន កាលបើយើងមិនអាចដោះស្រាយវាបាន យើងត្រូវដោះស្រាយចំពោះខ្លួនយើងសិន យើងត្រូវសម្របចិត្ត របស់​យើង​ឲ្យចូលជាមួយនឹងវា ទើបមិនកើតទំនាស់ក្នុងចិត្តនិងសេចក្តីទុក្ខ ចូរកុំបញ្ច្រាសក្រសែធម្មជាតិ ដែលយើងមិន​អាចនឹងបញ្ច្រាសបាន ចូរទទួលយកក្រសែប្រែប្រួលរបស់វដ្តលោក ហើយលោកម្ចាស់ទាំងឡាយនឹងរស់នៅ​ក្នុង​វដ្តលោកនេះដោយសេចក្តីសុខ ម៉្យាងទៀត កាលបើលោកម្ចាស់ទាំងឡាយយល់ជ្រួតជ្រាបដល់កម្លាំងអនិច្ចំ​ច្បាស់​លាស់​ចំពោះចិត្តហើយ ចូរកុំប្រមាទ ចូរប្រញាប់ប្រញាល់សាងគុណធម៌ដែលមិនទាន់មានឲ្យកើតឡើង​ក្នុងខ្លួនមុននឹងចូលដល់វិនាទីចុងក្រោយនៃជីវិត អំពើអាក្រក់តាមផ្លូវកាយ វាចា ចិត្តណានីមួយដែលមិនទាន់​លះបង់បាន ចូរប្រញាប់ប្រញាល់លះបង់ឲ្យដាច់ស្រឡះ អំពើល្អតាមផ្លូវកាយ វាចា ចិត្ត ណានីមួយដែល​មិន​ទាន់​បានធ្វើ ចូររួសរាន់ធ្វើឲ្យបានឆាប់ កិលេសគ្រោតគ្រាតជំពូកណាដែលកើតឡើងក្នុងចិត្ត ធ្វើឲ្យចិត្តល្អក់ល្អន់ ចូរ​កម្ចាត់បង់ដោយសមាធិ  កិលេសល្អិតល្អន់ជំពូកណាដែលនៅដេកត្រាំក្នុងសន្តាន ចូរកម្ចាត់បង់ដោយបញ្ញា បើលោកម្ចាស់ទាំងឡាយធ្វើបានតាមគោលការណ៍ដូចដែលរៀបរាប់មកនេះ បើទុកជាមិនបានសម្រេចមគ្គផល ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាក៏ដោយ ក៏មានជីវិតរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្តក្នុងបច្ចុប្បន្នជាតិនេះ លើសពីនោះទៀត ថែម​ទាំង​បាន​ជាឧបនិស្ស័យបារមីសម្រាប់ភពជាតិតទៅមុខផង" ។ នៅពេលបានផ្តល់អនុសាសន៍ដល់មិត្រព្រហ្មចារីហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ពោលអាបុច្ឆនកថាលាកលាដើម្បីធ្វើ​ដំណើរចាក​ចេញពីព្រះវេឡុវនារាមនៅថ្ងៃព្រឹកឡើង លុះបានដឹងថាខ្ញុំព្រះករុណានឹងធ្វើដំណើរចាកចេញទៅ ភិក្ខុជរាគួរឲ្យអាសូរទាំងនោះក៏ទទូចអង្វរ សូមឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាគង់នៅក្នុងព្រះវេឡុវនារាមតទៅទៀត "បពិត្រលោកម្ចាស់រេវត្តៈ ! "ភិក្ខុមួយរូបពោលឡើង "សូមនិមន្តលោកម្ចាស់គង់នៅប្រោសពួកខ្ញុំកូរណា​សិន​ផង កុំបោះបង់ចោលពួកខ្ញុំកូរណាឡើយ ពួកខ្ញុំកូរណាជាភិក្ខុចាស់ ទើបនឹងបព្វជ្ជាឧបសម្ប័ទក្នុងព្រះ​ពុទ្ធសាសនាមិនយូរប៉ុន្មាន នៅមិនទាន់យល់ជាក់ច្បាស់ក្នុងបដិបទាមគ្គ ពេលនេះ ពួកខ្ញុំកូរណាគ្មាន​ទីពឹង​ណាទៀតទេ ព្រះបរមសាស្តាព្រមទាំងភិក្ខុសង្ឃក៏បានចាកចេញទៅកាន់ក្រុងសាវត្ថីហើយ ពួកខ្ញុំកូរណា​ជា​ភិក្ខុចាស់មិនមានកម្លាំងកំហែងល្មមនឹងតាមពុទ្ធដំណើរទៅបានទេ ទើបទើរនៅទីនេះដោយសង្ឃឹមថានឹង​បានលោកម្ចាស់ជាទីពឹង ប៉ុន្តែបើលោកម្ចាស់នឹងចាកចេញទៅទៀត តើឲ្យពួកខ្ញុំកូរណាបានអ្នកណាជាទីពឹង​?" "បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ! " ខ្ញុំព្រះករុណាឆ្លើយតបដោយយល់ចិត្តអាណិតអាសូរភិក្ខុចាស់ទាំងនោះ "ដោយទឹកចិត្តពិត មេត្តាធម៌និងករុណាធម៌បានដាស់តឿនខ្ញុំកូរណាឲ្យរស់នៅជាមួយនឹងលោកម្ចាស់ ឲ្យរស់​នៅជាមួយនឹងព្រះវេឡុវនារាមដែលខ្ញុំកូរណាធ្លាប់រស់នៅរាប់សិបឆ្នាំ ប៉ុន្តែភារកិច្ចនៅខាងមុខរបស់ខ្ញុំកូរណា​កំពុង​តែរងចាំទាំងដើម្បីប្រយោជន៍ដល់អ្នកដទៃនិងប្រយោជន៍របស់ខ្លួនឯង ខ្ញុំកូរណានៅជាបុថុជ្ជន នៅមាន​កិលេសក្រាស់ក្រែលក្នុងសន្តានដែលត្រូវកម្ចាត់បង់ដូចយ៉ាងលោកម្ចាស់ទាំងឡាយដែរ ខ្ញុំកូរណាបាននៅ​គ្រប់​គ្រងព្រះវេឡុវនារាមដើម្បីប្រយោជន៍ដល់អ្នកដទៃមកយូរហើយ ឈានចូលដល់ឆ្នាំទី ១៦ ឃើញថា សង្ខាររាងកាយក៏ចាស់ទ្រុឌទ្រោមទៅរាល់ថ្ងៃ ដោយពុំបានធ្វើប្រយោជន៍ខ្លួនឡើយ ព្រោះហេតុនោះ សូម​លោក​ម្ចាស់ទាំងឡាយមេត្តាយល់ចិត្តអាណិតខ្ញុំកូរណាខ្លះផង សូមឲ្យខ្ញុំកូរណាបានត្រាច់ចារិកទៅដើម្បី​បំពេញ​សមណធម៌​តាមយថាផាសុកចុះ លុះបានសម្រេចមគ្គផលបង្គួរហើយ ខ្ញុំកូរណានឹងវិលត្រឡប់មក​រស់នៅក្នុងព្រះវេឡុវនារាមវិញលុះត្រាតែដល់អវសានកាលនៃជីវិត" ។
ត្រាខេត្តក្រចេះ
ត្រាខេត្តក្រចេះ ឬ និមិត្តសញ្ញាខេត្តក្រចេះ គឺជាត្រាប្រចាំខេត្តក្រចេះដែលមានទទឹកស្មើនឹង២ ភាគ ៣ នៃបណ្តោយត្រូវយោងប្រកាសលេខ២០៤០ ប្រកាស.ចុះថ្ងៃទី០៧ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១៨ ស្តីពីការបង្កើត និងដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់នូវនិមិត្តសញ្ញាខេត្តក្រចេះ ។ និមិត្តសញ្ញាខេត្តក្រចេះមានរាង ខ្នាត និងរូបភាពដែលត្រូវបានកំណត់ដូចខាងក្រោម៖
លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២
កងទ័ពអធម្មិក
"បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ! លោកម្ចាស់ទាំងឡាយមុខជាដឹងហើយថា ពាក្យថា អរហន្ត ដែលជាឈ្មោះ​របស់អ្នករំលត់ទុក្ខបានដាច់ខាតនោះ មានអត្ថន័យម៉្យាងថា អ្នកឆ្ងាយចាកសត្រូវ ឬនិយាយម៉្យាងទៀតថា អ្នកបង្រ្កាបសត្រូវបានយ៉ាងរាបទាប ទទួលជ័យជម្នះបានយ៉ាងដាច់ខាតហ្នឹងឯង តើលោកម្ចាស់ទាំង​ឡាយ​ដឹង​ទេ​ថា សត្រូវ នៅទីនេះ សំដៅដល់អ្វី?" "សត្រូវ នៅទីនេះ សំដៅដល់ កិលេសទាំងពួង ទានម្ចាស់ ! " ភិក្ខុមួយរូបឆ្លើយ "ត្រឹមត្រូវណាស់ លោកម្ចាស់ ! សត្រូវរបស់យើង គឺ កិលេសទាំងឡាយហ្នឹងឯង កិលេសទាំងឡាយជាដើមហេតុ​នាំឲ្យ​កើតសេចក្តីទុក្ខ ប្រសិនបើយើងត្រូវការរំលត់ទុក្ខ យើងត្រូវបង្រ្កាបកិលេសជាមុនសិន ប្រៀបដូចជាយើង​ត្រូវ​ការ​ពន្លត់ភ្លើង យើងត្រូវកម្ចាត់ចំហេះភ្លើងចោលសិន បើយើងកម្ចាត់ចំហេះភ្លើងចោលបានហើយ អណ្តាតភ្លើង​ក៏នឹងរលត់ទៅឯង បើយើងកម្ចាត់កិលេសបាន សេចក្តីទុក្ខនឹងរលត់ទៅឯង ប៉ុន្តែការពន្លត់ភ្លើងកិលេសមិនមែន ធ្វើបានងាយដូចយ៉ាងការពន្លត់ភ្លើងធម្មតានោះទេ បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ! ការពន្លត់ភ្លើងធម្មតា យើង​អាច​ប្រើទឹកតែម៉្យាងក៏បាន ចំណាយពេលមិនយូរប៉ុន្មាន ប៉ុន្តែការពន្លត់ភ្លើងកិលេសត្រូវប្រើឧបករណ៍ច្រើនយ៉ាង ហើយប្រើពេលវេលារាប់ខែរាប់ឆ្នាំ ជួនកាលក៏ប្រើពេលវេលារហូតមួយជាតិឬជាច្រើនជាតិ ព្រោះភ្លើងកិលេស​រំលត់​បាន​ដោយពិបាកណាស់ បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ! ធម្មតា សត្រូវគឺកិលេសនោះតែងពួនស្ទាក់​បង្ក​គ្រោះថ្នាក់ដល់ពួកយើងគ្រប់ពេលវេលា ធ្វើឲ្យយើងបានទទួលសេចក្តីទុក្ខឥតស្រាកស្រាន្ត សត្រូវគឺកិលេសមាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀង​នឹងសត្រូវខាងក្រៅដែលលើកមករុករានទន្ទ្រានប្រទេសជាតិ ប្រកបដោយ​រេហ៍ពល​ច្រើន សន្ធឹកសន្ធាប់ មានចំណាត់ការកងទ័ពជាពួកជាក្រុម មានសេនាធិការនិង​ពល​ទាហាន បង្គាប់​បញ្ជាការតាមលំដាប់ថ្នាក់ ខ្ញុំកូរណានឹងបកស្រាយប្រៀបធៀបឲ្យស្តាប់ដើម្បីយល់ឲ្យច្បាស់ ចាប់ផ្តើមតាំងពីព្រះចៅអធិរាជជាសេនានាយករបស់កិលេសទាំងពួងរៀងចុះរហូតដល់ពលទាហាន តើអ្នកណាជាមេទ័ពកិលេស? មេទ័ពកិលេស គឺ អង្គអវិជ្ជាធិរាជ មានព្រះវរកាយធំសម្បើម មានសម្បុរព្រះវរ​កាយខ្មៅពពឹក កាប់មិនមុតដុតមិនឆេះ រវាតឃ្លាតឃ្លាចាកសស្ត្រាវុធគ្រប់ប្រភេទ ស្ថិតនៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលនៃ ព្រះបរមរាជវាំងដ៏ធំមហិមា ជាមេបញ្ជការកងទ័ពកិលេសទាំងពួង ។ លំដាប់ទី ២ បន្ទាប់ពីអង្គអវិជ្ជាធិរាជ និងជាអ្នកទទួលព្រះរាជបញ្ជាទៅបញ្ជាការដល់រេហ៍ពលកិលេស គឺ អគ្គមហាសេនាបតី, ​អគ្គមហាសេនាបតី ៣ នាក់ធ្វើមុខងារផ្សេង ៗ គ្នា គឺ លោកអគ្គមហាសេនាបតី កាមតណ្ហា បំពេញមុខងារ​ជ្រើសស្រាល់ដាក់ផែនការរក្សាបញ្ជីទ្រព្យសម្បត្តិជញ្ជូនចូលព្រះឃ្លាំងហ្លួង ទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងបញ្ជីរបស់​លោក​អគ្គមហាសេនាបតីមានគ្រប់ប្រភេទ ដូចជា រូបស្អាតៗ សម្លេងពីរោះៗ ក្លិនក្រអូបក្រអួន រសឆ្លាញ់ពិសា សម្ផស្សទន់ល្វន់ជាដើម លោកអគ្គមហាសេនាបតីមិនបានចេញរកខ្លួន​ឯង​ទេ គ្រាន់តែសម្រិតសម្រាំងគ្រប់គ្រងបញ្ជាការប៉ុណ្ណោះ លោកអគ្គមហាសេនាបតីទី ២ ហៅថា ភវតណ្ហា បំពេញមុខងារក្នុងការគ្រប់គ្រងថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិទាំងពួងក្នុងព្រះឃ្លាំងហ្លួង លោកអគ្គមហាសេនាបតីទី ៣ ហៅថា វិភវតណ្ហា បំពេញមុខងារក្នុងការកម្ចាត់ចោលនូវទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនត្រូវការឲ្យអស់រលីងទៅពីព្រះ​ឃ្លាំង​ហ្លួង ។ លោកអគ្គមហាសេនាបតីទាំង ៣ មានសេនាបតីទទួលបម្រើ ៤ នាក់ គឺ កាមុបាទាន បំពេញមុខងារក្នុងការ​កាន់រក្សាកូនសោរភណ្ឌាគារព្រះរាជទ្រព្យ ទិដ្ឋុបាទាន បំពេញមុខងារក្នុងការកាន់រក្សាព្រះរាជបណ្ណាល័យ ដែលតម្កល់ទុកនូវក្បួនច្បាប់ទាក់ទងនឹងចំណេះដឹងផ្សេងៗរបស់ព្រះនគរ សីលព្វតុបាទាន ជាសេនាបតីផ្នែក​ពិធីកម្មមានតួនាទីក្នុងការកាន់រក្សានិងប្រកបពិធីកម្មផ្សេងៗរបស់ព្រះរាជាណាចក្រ អត្តុវាទុបាទាន ជាសេនាបតីទទួលបន្ទុកផ្នែករក្សាការពារស្ថេរភាពរបស់ព្រះរាជាណាចក្រ" ។
ត្រាខេត្តក្រចេះ
-ទម្រង់រួម៖ រាងត្របកឈូកតំណាងឱ្យអត្តសញ្ញាណជាតិ និងជាប្រទេសគោរពព្រះពុទ្ធសាសនា
លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២
ការសម្រេចដែលបរាជ័យ
ធម្មិកៈឧបាសកអង្គុយទ្រឹងជញ្ជឹងគិតអស់ពេលជាយូរដោយឥតនិយាយអ្វី ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ឆាន់ចង្ហាន់ទៅជារឿយ ៗតាមតួនាទី មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ គាត់ទើបខិតចូលមកអង្គុយជិតខ្ញុំព្រះករុណា សម្លឹងមើលនាយអាយហាក់​នឹង​រកមើលថាមានអ្នកណានៅឬទេ ហើយក៏និយាយឡើងដោយសម្លេងតិចៗប៉ុន្តែឫកពាម៉ឺងម៉ាត់ថា "បពិត្រទានម្ចាស់ ! តាមដែលទានម្ចាស់បកស្រាយមកនោះ ខ្ញុំកណាយល់ឃើញថាត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែត្រឹមត្រូវតាម​បែបសមណវិស័យដែលដាក់ចុះនូវភារកិច្ចផ្លូវលោកហើយ ចំណែកខាងឃរាវាសវិស័យដូចយ៉ាងខ្ញុំកណាដែល​នៅមិនទាន់ដាក់ចុះនូវភារកិច្ចផ្លូវលោកតែងមានគោលនយោបាយនិងផែនការមួយផ្នែកទៀតដោយឡែក" "ម្នាលឧបាសក ! ញោមចង់មានប្រសាសន៍ថាម៉េច?"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយវិមតិសង្ស័យ ធម្មិកៈឧបាសកសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនម្តងទៀតហើយឆ្លើយថា "ខ្ញុំកណាចង់និយាយថា បើមគធរដ្ឋធ្លាក់នៅក្នុងយុគអន្ធការ ជនជាតិមគធរដ្ឋក៏ត្រូវតែជួយគ្នារំដោះឲ្យភ្លឺស្វាង​ឡើង បើក្សត្រផ្តាច់ការធ្វើសកម្មភាពបៀតបៀនយើង យើងក៏តោងតែចាត់ការបៀតបៀនឬកម្ចាត់ជនផ្តាច់ការ​នោះ​ចោលឲ្យបានមុន បើយើងទុកបណ្តោយឲ្យមច្ចុរាជចាត់ការនឹងជនផ្តាច់ការ មិនដឹងថាពេលណាមច្ចុរាជ​នឹង​មក​ចាត់ការទេ បើទុកជាម្នាក់ៗទៀងតែនឹងស្លាប់ក៏ដោយ ទម្រាំនឹងជនផ្តាច់ការស្លាប់មិនដឹងថាជាពេលណាទេ យើងមុខជានឹងវិនាសហិនហោចអស់ទៅក៏បាន ព្រោះហេតុនោះជាការសមគួរទេបើយើងធ្វើមុខ​ងារជំនួសមច្ចុរាជ​វិញ" បពិត្រលោកអ្នកមានអាយុទាំងឡាយ ! ខ្ញុំព្រះករុណាស្តាប់សម្តីសំដៅរបស់ធម្មិកៈឧបាសកដោយអាការភីង​ភាំងជាខ្លាំង សឹងតែមិនជឿពាក្យសម្តីដ៏ប្រកបដោយវិហិង្សា ព្យាបាទនិងមហន្តភ័យបែបនោះចេញមកពីមាត់​របស់ធម្មិកៈឧបាសកដែលធ្លាប់ទៅស្តាប់ធម៌ខ្ញុំព្រះករុណាឯវេឡុវ័នជាប្រចាំ វាសមតែជាពាក្យសម្តីរបស់​ជនអន្ធពាលច្រើនជាងរបស់ពុទ្ធសាវ័ក ខ្ញុំព្រះករុណានឹករំពឹងក្នុងចិត្តថា អំពើអាក្រក់របស់ព្រះទេវទត្តនិង​ព្រះបាទ​អជាតសត្តុបានច្រាលបណ្តាលឲ្យកើតអំពើអាក្រក់ឡើងក្នុងចិត្តរបស់ជនជាតិមគធៈសឹងតែគ្រប់គ្នា​ទៅហើយឬ ធម្មិកៈឧបាសកប្រហែលជាសង្កេតឃើញកិរិយាអាការរបស់ខ្ញុំព្រះករុណាទើបមានប្រសាសន៍​ឡើងថា "បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាដឹងថា ពាក្យសម្តីរបស់ខ្ញុំកណាមុខជាទង្គុកទង្គិចចិត្តរបស់លោកម្ចាស់យ៉ាងច្រើន ប៉ុន្តែនឹងធ្វើយ៉ាងណាបានកាលបើពួកយើងស្ថិតនៅក្នុងភ្នក់ភ្លើងទៅហើយ បើមិនប្រញាប់ពន្លត់ភ្លើងចោលទេ ភ្លើងមុខជានឹងឆេះកម្ទេចពួកយើងឲ្យហ្មត់សុងមិនខាន សូមទានម្ចាស់មេត្តាអភ័យទោសចំពោះខ្ញុំកណាផង ខ្ញុំកណាបានសម្រេចចិត្តដាច់ខាតហើយថានឹងកម្ចាត់សត្រូវប្រទេសជាតិឲ្យអស់ទៅ" "ម្នាលឧបាសក ! អាត្មាជាសមណៈដែលដាក់បន្ទុកលោកិយវិស័យអស់ហើយ ក៏សូមធ្វើដំណើរដើរទៅតាមផ្លូវ​របស់សមណៈ សម្រាប់ញោមដែលស្ថិតនៅក្នុងឃរាវាសវិស័យដែលមិនទាន់ដាក់បន្ទុកចុះបាន ក៏ចូរទទួល​បន្ទុកនោះតទៅតាមដែលញោមយល់ឃើញថាសមគួរ សត្វទាំងឡាយមានកម្មជារបស់ខ្លួនៗ អ្នកណាធ្វើកម្ម​ណាអ្នកនោះតែងទទួលផលនៃកម្មនោះ ការឲ្យអភ័យទានធ្វើបានតែត្រឹមដោយវាចា ប៉ុន្តែមិនអាចហាមឃាត់ ឬ បញ្ឈប់ផលនៃកម្មរបស់អ្នកដទៃបានទេ" ធម្មិកៈឧបាសកដកដង្ហើមធំហ៊ឺ ហើយមានប្រសាសន៍ឡើងថា "បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាដឹងច្បាស់ថា ផែនការរបស់ខ្ញុំកណាជាផែនការអាក្រក់ ប្រកបដោយអាឃាត​ព្យាបាទ ជាការបន្តខ្សែចំណងកម្មពៀរវេរា ខ្ញុំកណានឹងត្រូវសោយទុក្ខដែលជាផលរបស់កម្មអាក្រក់នោះ ប៉ុន្តែបើគិតថា ការសោយទុក្ខរបស់ខ្ញុំកណានឹងនាំមកនូវសុខសន្តិភាពជូនប្រជាជនមគធៈទាំងមូលបាន ខ្ញុំកណាត្រេកអរនឹងសោយទុក្ខនោះៗ" "ម្នាលឧបាសក ! តាមការពិត រឿងរបស់ញោមក៏ជារឿងរបស់ញោម អាត្មាជាសមណៈមិនគួរពាក់ព័ន្ធទេ ប៉ុន្តែអាត្មាចង់ពាក់ព័ន្ធត្រឹមតែទទួលដឹងឮប៉ុណ្ណោះ គឺ អាត្មាចង់ដឹងថាតើញោមនឹងចាត់វិធានការបង្រ្កាបសត្រូវ​របស់​ប្រទេស​ជាតិដូចម្តេច?"
ត្រាខេត្តក្រចេះ
- គ្រុឌ៖ តំណាងឱ្យសភាវៈល្អ គ្រប់គ្រងដែនដី ក្លាហាន ការពារធម្មជាតិ និងខ្យល់
លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២
បរិព្វាជកចម្លែក
ខ្ញុំព្រះករុណាពោលអនុមោទនាកថានៃភត្តាហារទានដល់ធម្មិកៈឧបាសកហើយក៏ចម្រើនពរលាចេញធ្វើដំណើរ​តទៅ ស្ថានភាពក្រុងរាជគ្រឹះមើលទៅឃើញស្រពាប់ស្រពោន ស្ងប់ស្ងាត់ពិតដូចដែលធម្មិកៈឧបាសកមាន​ប្រសាសន៍មែន តាមផ្លូវថ្នល់នានាដែលធ្លាប់តែកុះករឈូឆរដោយឈ្មួញពាណិជ្ជករនិងមនុស្សគ្រប់ភេទគ្រប់វ័យ គ្រប់វណ្ណៈ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ត្រឡប់ជាធេងស្រឡះមានមនុស្សមនាដើរទៅមកបន្តិចបន្តួច ខ្ញុំព្រះករុណាដើរចេញពី ទ្វារក្រុងទិសខាងជើងចន្លោះភ្នំវេបុល្លៈនិងភ្នំវេភារៈ ហើយក៏មកគង់សម្រាកក្រោមដើមឈើក្បែរតបោតានទី​ដែលជាអណ្តូងទឹកក្តៅដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិដែលធ្លាប់តែត្រៀបត្រាដេរដាសដោយហ្វូងមនុស្សដែលមកងូតទឹកលាងបាប តាំងពីព្រឹកដល់ល្ងាច ឥឡូវនេះក៏មានមនុស្សងូតត្រឹមតែ ២ ឬ ៣ នាក់ប៉ុណ្ណោះ ។ បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! ខ្ញុំព្រះករុណាអង្គុយពិចារណាធម៌ជាការសម្រាកគេចកម្តៅថ្ងៃនៅក្រោមដើមឈើនោះ​រហូត​ដល់បាក់រសៀល ទើបត្រៀមខ្លួនចេញធ្វើដំណើរដើរផ្លូវតទៅទៀត ប៉ុន្តែនៅខណៈដែលខ្ញុំព្រះករុណាកំពុង ចាត់ត្រៀមគ្រឿងបរិក្ខារនោះឯង បានមានបរិព្វាជកវ័យកណ្តាល ១ រូបឈាងចូលមកសម្រាកក្រោមដើមឈើ នោះដែរហើយបានប្រាស្រ័យរាក់ទាក់បបួលសន្ទនា "ម្នាលលោកអ្នកមានអាយុ ! "បរិព្វាជកវ័យកណ្តាលនិយាយឡើង "ខ្ញុំកូរណា ឈ្មោះ វសុទេព ជាអនាគារិក បដិបត្តិធម៌ដើម្បីវិមោក្ខដូចយ៉ាងលោកដែរ បើលោកមិនយល់ទាស់ទេ ខ្ញុំកូរណាចង់សន្ទនាជាមួយនឹងលោក​ដើម្បីឲ្យកើតបញ្ញា" "មិនយល់ទាស់ទេ លោកអនាគារិក ! " ខ្ញុំព្រះករុណាឆ្លើយបណ្តើរសម្លឹងមើលបរិព្វាជកយ៉ាងពិនិត្យពិច័យ​បណ្តើរ ព្រោះកើតលំនឹកប្រហាក់​ប្រហែល​ថាខ្លួនបានធ្លាប់ជួបបរិព្វាជកនេះត្រង់កន្លែងណាមួយមកយូរហើយ​ ប៉ុន្តែនឹកមិនឃើញថាជួបនៅកន្លែងណា "ខ្ញុំកូរណាឃើញលោកកំពុងតែត្រៀមខ្លួននឹងចាកចេញដំណើរ តើលោកកំពុងនឹងប្រញាប់និមន្តទៅណា?" បរិព្វាជកសួរ "ខ្ញុំកូរណាមិនមានរវល់ប្រញាប់ប្រញាល់អ្វីទេ លោកអនាគារិក ! ខ្ញុំកូរណាធ្វើដំណើរដើរផ្លូវទៅដោយឥត​គោលដៅ យប់ត្រង់កន្លែងណាក៏ឈប់សម្រាកត្រង់កន្លែងនោះ ចង់សម្រាកយូរប៉ុនណាក៏សម្រាក ចង់ទៅ​ពេលណាក៏ទៅ ចង់ទៅទីន្លែងណាក៏ទៅ មុខការរវល់របស់ខ្ញុំកូរណានៅនឹងខ្លួនខ្ញុំកូរណានេះឯង លោកត្រូវ​ការ​សន្ទនារឿងអ្វី ក៏ស្រេចតែលោកចុះតាមសប្បាយ គ្មានអ្វីណាដែលខ្ញុំកណាពេញចិត្តធ្វើជាងការសន្ទនា​ផ្តោះផ្តូរចំណេះដឹងជាមួយនឹងអ្នកបួសទាំងឡាយក្នុងសាសនាផ្សេង ៗដែលកំពុងតែសិក្សាស្រាវជ្រាវទៅក្នុង​ដែននៃ​ចិត្តវិញ្ញាណដ៏ជ្រាលជ្រៅនេះទេ បើការសន្ទនារបស់យើងមានសារៈប្រយោជន៍សមគួរ ខ្ញុំកូរណាត្រេក​អរនឹងសន្ទនាជាមួយនឹងលោកយូរប៉ុនណាក៏បាន" "លោកអ្នកមានអាយុ ! "បរិព្វាជកវសុទេពពោលឡើងក្រោយពីអង្គុយចុះលើផ្ទាំងស្បែកខ្លា ដាក់ចុះឆ្នាំងស្ពាន់​ក្បែរៗខ្លួន "អាកាសធាតុថ្ងៃនេះហាក់ដូចជាក្តៅស្អុះស្អាប់ដូចយ៉ាងបរិយាកាសស្រុកទេសរបស់ក្រុងរាជគ្រឹះ​អញ្ចឹង" ពាក្យសម្តីរបស់វសុទេពសម្តែងឲ្យឃើញថា គេជាមនុស្សយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងកិច្ចការស្រុកទេសមួយរូប​ថ្វីបើ​ជាបរិព្វាជកលះបង់លោកិយវិស័យហើយក៏ដោយ "ហេតុការណ៍អាក្រក់ទាំងអស់កើតចេញពីព្រះទេវទត្តសមមិត្រព្រហ្មចារីរបស់លោកហ្នឹងឯង" វសុទេពពោលតទៅ "ខ្ញុំកូរណាយល់ឃើញថាព្រះទេវទត្តជាសមណៈគម្រក់បំផុត ប្រជាជនគប្បីចាប់​កាត់​ទោស​ប្រហារជីវិត ឥឡូវនេះ​បានដំណឹងថាទៅបង្កើតក្រុមសេរីនៅឯតំបន់គយាសីសៈប្រទេសឯណោះ ឃើញថា បដិបត្តិខ្លួនយកតម្រាប់តាមព្រះសមណគោត្តមគ្រប់យ៉ា់ងទាំងមានអគ្គសាវ័កឆ្វេងស្តាំទៀតផង" "លោកអនាគារិក ! បើលោកបបួលខ្ញុំកូរណាសន្ទនាក្នុងរឿងនាំឲ្យស្រយង់ចិត្តបែបនេះ ខ្ញុំកូរណាឃើញថា ត្រូវលាលោកធ្វើដំណើរតទៅទៀតហើយ ព្រោះខ្ញុំកូរណាយល់ឃើញថាវាមិនមែនជារឿងនាំឲ្យកើតបញ្ញាទេ" "យី ! លោកអ្នកមានអាយុនេះ ម៉េចក៏ចាស់ក្លាបញ្ញាជ្រុលចឹង" វសុទេពនិយាយបណ្តើរសើចកក្អឹកបណ្តើរ "ប៉ុន្តែថ្វីបើចាស់ក្លាបញ្ញានេះឯង លោកក៏នៅអន់ខ្សោយខាងបញ្ញាណាស់"
ត្រាខេត្តក្រចេះ
- នាគ៖ តំណាងឱ្យសភាវៈល្អ ភាពត្រជាក់ត្រជុំ គ្រប់គ្រងព្រះគង្គា ព្រះភិរុណ និងព្រះអគ្គី
លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២
បរិព្វាជកចម្លែក
សម្តីបែបមើលងាយរបស់វសុទេពធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាកើតការមិនពេញចិត្តភ្លាម ប៉ុន្តែព្រោះតែបានអប់រំ​សតិ​សម្បជញ្ញៈមកច្រើនគួរសម ទើបរលឹកនឹកបាននិងប្រញាប់ទប់សង្កត់ចិត្តឲ្យជាប្រក្រតីហើយក៏ឆ្លើយគេថា "អាចពិតក៏បាន លោកអនាគារិក ! កំហុសខុសឆ្គងរបស់ខ្លួនឯង ជួនកាលមើលមិនឃើញទេ ទាល់តែមានអ្នក​ដទៃមកចង្អុលប្រាប់ទើបឃើញ ប៉ុន្តែខ្ញុំកូរណានៅមិនដឹងថា ខ្ញុំកូរណាអន់ខ្សោយខាងបញ្ញាយ៉ាងម៉េច​បើគ្រាន់​តែ​មិនចង់សន្ទានាអំពីអំពើអាក្រក់របស់អ្នកដទៃ" "លោកអ្នកមានអាយុ ! " វសុទេពនិយាយញឹមៗយ៉ាងបានចង្វាក់ "ធម្មតា ពេទ្យជំនាញក្នុងយជុរវេទ រមែង​មើល​ឃើញដើមឈើគ្រប់​ដើមសុទ្ធតែជាថ្នាំរក្សារោគយ៉ាងណាមិញ បញ្ញវន្តក៏តែងតែមើលឃើញរឿងរ៉ាវគ្រប់រឿងជា​គ្រឿង​អភិវឌ្ឍ​បញ្ញាក៏យ៉ាងនោះដែរ ខ្ញុំកូរណាយល់ឃើញថា ការសន្ទានាដល់អំពើល្អឬអំពើអាក្រក់របស់អ្នក​ដទៃ បើយើងចេះសន្ទនា ក៏អាចនាំឲ្យកើតបញ្ញាបានដែរ" បពិត្រលោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយ ! តាមពាក្យសម្តីរបស់គេ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ដឹងបានភ្លាមថា វសុទេពជា​បរិព្វាជកដែលខ្ញុំព្រះករុណាមិនអាចមើលងាយបានទេ ពីព្រោះសំដីសំដៅរបស់គេស្រួចស្រាល់ និងមានហេតុ​ផល សម្តែងថាជាពហុស្សូត មានគំនិតប្រាជ្ញាល្អល្អះ ប៉ុន្តែគួរឲ្យចម្លែកចិត្តក្រៃលែងដែលកាលបើសន្ទានគ្នាតទៅ ហើយនៅពេលខ្ញុំព្រះករុណាសួរដល់ខវត្តប្រតិបត្តិរបស់បរិព្វាជក គេត្រឡប់ជាឆ្លើយមិនបាន ហើយព្យាយាម​ឆ្លើយគេចវេះរាល់លើក ធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាកើតសេចក្តីសង្ស័យនិងបារម្ភថាគេជាបរិព្វាជកបែប​ណា ខ្ញុំព្រះករុណា រឹតតែចម្លែកចិត្តថែមទៀតនៅពេលដែលគេឆ្លើយថា "ខ្ញុំកូរណាចេញបួសដោយខ្លួនឯងដោយសេចក្តីស្ម័គ្រចិត្ត មិនចំណុះនឹងសាស្តាអង្គណាទេ ហើយក៏មិន​ប្រកាន់​យកវត្តប្រតិបត្តិរបស់បរិព្វាជកសម្នាក់ណាដែរ ចង់បដិបត្តិយ៉ាងណាក៏បដិបត្តិ មិនធ្វើជាទាសកររបស់ ក្រិត្យក្រមអ្វីរបស់អ្នកណាទេ" "បើអញ្ចឹង ហេតុអី​បានជាលោកចេញបួសជាបរិព្វាជក?"ខ្ញុំព្រះករុណាសួរ "ព្រោះហេតុផលម្យ៉ាង លោកដ៏មានអាយុ ! គឺ ព្រោះការស្រឡាញ់សេរីភាពយ៉ាងខ្លាំងក្លាហ្នឹងឯង សេរីភាពចាកកង្វល់នៃឃរាវាសវិស័យ សេរីភាពចាកលទ្ធិបដិបត្តិណាមួយ សេរីភាពចាកសាស្តាឬមេ​លទ្ធិ​ណាៗទាំងអស់ សេរីភាពចាកការជាប់ចំពាក់នឹងទីកន្លែងឬបុគ្គលណាៗទាំងអស់" "ប៉ុន្តែក្នុងឋានៈជាបរិព្វាជក លោកត្រូវតែមានគោលដៅរបស់ជីវិត ហើយមានគោលបដិបត្តិយ៉ាងណា​មួយ​ដើម្បីចូល​ដល់គោលដៅនោះ" ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយសេចក្តីសង្ស័យ "គ្មានអ្វីទាំងអស់ លោកអ្នកមានអាយុ ! សូម្បីតែគោលដៅរបស់ជីវិតក៏គ្មានដែរ ព្រោះដរាបណា លោកនៅ​មានគោលដៅ លោកនឹងជាប់ចំពាក់នឹងគោលដៅនោះ លោកនឹងមិនទទួលបានសេរីភាពពេញលេញទេ នៅពេលខ្ញុំកូរណាគ្មានគោលដៅ ខ្ញុំកូរណាក៏គ្មានគោលបដិបត្តិដើម្បីឲ្យទៅដល់គោលដៅនោះដែរ" "បើអញ្ចឹង លោកកាន់យកភេទជាបរិព្វាជកធ្វើអ្វី?" "ខ្ញុំកូរណាកាន់យកភេទជាបរិព្វាជក ព្រោះយល់ឃើញថា ភេទនេះសមរម្យបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំកូរណានៅ​ខណៈ​នេះ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំកូរណាយល់ឃើញថាភេទដទៃសមរម្យជាងក្នុងខណៈដទៃ ខ្ញុំកូរណាអាចនឹងលះបង់ភេទ​បរិព្វាជក​នៅពេលណាក៏បាន ខ្ញុំកូរណាមិនជាប់ចំពាក់ក្នុងភេទអ្នកបួសខាងក្រៅនេះទេ" នៅខណៈដែលយើងកំពុងតែសន្ទនាគ្នានោះឯង វសុទេពបានក្រឡេកទៅឃើញកងទ័ពភូមិន្ទដែលកំពុងតែ​ចេញពីព្រះនគរ គេសម្លឹងមើលកងទាហាននោះដោយកែវភ្នែកក្រឡែតក្រឡង់ ហើយសម្លឹងមើលទៅយ៉ាង​យកចិត្តទុកដាក់ រហូតដល់កងទាហានភូមិន្ទនោះដើរឆ្លងផុតទៅ មិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏សុំអនុញ្ញាតខ្ញុំព្រះករុណា សួឡើងទៅលើដើមឈើ ប្រាប់ថានឹងធ្វើសាសនកិច្ចដែលគេគិតថាគួរធ្វើនៅខណៈនោះ គេឡើងទៅលើចុង​ឈើហើយលើកដៃចុះលើកដៃឡើងធ្វើជាសញ្ញាផ្សេង ៗ ហើយក៏ចុះមក "ខ្ញុំកូរណាឡើងទៅធ្វើពិធីសំពះព្រះអាទិត្យ "គេនិយាយញឹមៗនៅពេលត្រឡប់មកអង្គុយរួចហើយ ។
មេខ្លោងទ័ពឈ្លប
"បពិត្រទានម្ចាស់ ! " គេនិយាយឡើងញឹមៗហើយក្រាបថ្វាយបង្គំខ្ញុំព្រះករុណាជាលើកដំបូង "ទានម្ចាស់​ប្រហែលជាចម្លែកចិត្តដែលបានដឹងថាវសុទេពជាទេវមិត្រ ខ្ញុំកណាត្រេកអរណាស់ដែលបានជួបនឹងទានម្ចាស់​ទៀតក្រោយពីបែកគ្នាទៅអស់រយៈពេលជាច្រើនខែ ខ្ញុំកណាចង់ជួបទានម្ចាស់មកយូរហើយតាំងពីទានម្ចាស់​ចាកចេញទៅ ខ្ញុំកណាទន្ទឹងរង់ចាំស្តាប់ដំណឹងពីទានម្ចាស់រាល់ថ្ងៃ ព្រោះទានម្ចាស់បានសន្យាថា នៅពេលបាន សេនាសនៈជាក់លាក់ហើយ នឹងបញ្ជូនមនុស្សមកជូនដំណឹងឲ្យខ្ញុំកណាដឹង ព្រោះខ្ញុំកណាកើតប្រផ្នូលចូលក្នុង​ចិត្តឡើងតាំងពីពេលនោះថា នឹងកើតហេតុការណ៍អាក្រក់ឡើងក្នុងវេឡុវនារាម ប៉ុន្តែនៅពេលទិនទិវាកន្លង​ផុត​ទៅ នៅតែមិនទទួលបានដំណឹងពីទានម្ចាស់ ខ្ញុំកណាក៏ជឿថា ទានម្ចាស់មិនទាន់រកកន្លែងជាក់លាក់បានទេ ចំណេរតមក ក៏កើតហេតុការណ៍អាក្រក់ឡើងពិតដូចនឹកស្មានមែន ព្រះទេវទត្តបានចាក់ចុចឲ្យព្រះបាទ​អជាតសត្តុធ្វើឃាតព្រះវររាជបិតា ដើម្បីឡើងធ្វើជាស្តេចគ្រងរាជ្យជំនួស នៅពេលដែលព្រះរាជាធិបតីពិម្ពិសារ​កំពុង​ត្រូវបង្ខាំងនៅក្នុងពន្ធនាគារនោះឯង ខ្ញុំកណានិងមិត្រភក្តិរហូតដល់មន្ត្រីរាជការបរិវារដើមខ្លះក៏បាន​ឃុបឃិតគិតជួយព្រះរាជាធិបតីឲ្យមានសេរីភាពត្រឡប់មកគ្រងរាជ្យដូចដើមវិញ ប៉ុន្តែមិនអាចសម្រុកធ្វើ​ដោយកម្លាំងបានទេព្រោះកម្លាំងខាងយើងតិចជាងទើបធ្វើដោយស្ងាត់កំបាំង កាលបើមិនអាចជួយព្រះរាជាធិបតី​ឲ្យ​មាន​សេរីភាពបានទេ យើងក៏រួបរួមកម្លាំងបក្សពួកទៅកសាងជាទ័ពឈ្លបចាំស្ទាក់យាយីកងទ័ពភូមិន្ទ បោះទី​តាំងនៅតាមនិគមជនបទផ្សេងៗជុំវិញក្រុងរាជគ្រឹះ ឥឡូវនេះពួកយើងកំពុងតែតស៊ូ ហើយតស៊ូទៅលុះត្រាតែនឹង​ទទួល​ជ័យជម្នះ"ទេវមិត្រឧបាសកលើកសក់ក្លែងក្លាយឡើងពាក់និងយកធូលីលាបមុខដូចដើម ។ "ចុះហេតុអីបានជាបន្លំខ្លួនធ្វើជាបរិព្វាជកអញ្ចឹង? ឧបាសក ! " "បពិត្រទានម្ចាស់ ! វាជាសេចក្តីចាំបាច់ដែលខ្ញុំកណាត្រូវបន្លំខ្លួនជាបរិព្វាជកដើម្បីសុវត្ថិភាព ព្រោះខ្ញុំកណា​ត្រូវ​ចូល​ទៅ​ស៊ើបការណ៍សកម្មភាពរបស់បច្ចាមិត្រខាងក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះម្តងម្កាល ការត្រាច់ចរទៅក្នុងភិនភាគ​ជាបរិព្វាជកនេះឯងមានសុវត្ថិភាពបំផុត ព្រោះប្រជាជនមិនសន្ទិះសង្ស័យ ប៉ុន្តែថែមទាំងគោរពរាប់អានទៀត កាលបើបន្លំភេទជាបរិព្វាជកហើយ ខ្ញុំកណាក៏ត្រូវតែសាងលទ្ធិរបស់ខ្លួនឡើង ដើម្បីឆ្លើយតទល់នឹងបរិព្វាជក​ឬអ្នកព្រតក្នុងសាសនាដទៃជាច្រើន អ្នកខ្លះដល់ថ្នាក់ជ្រះថ្លាចង់ប្រគល់ខ្លួនជាសាវ័ក ប៉ុន្តែខ្ញុំកណាក៏បដិសេធ ព្រោះគ្មានចេតនាស្ថាបនាខ្លួនឯងជាសាស្តាមានសាវ័កហែហមច្រើនទេ ម្យ៉ាងទៀត ការដែលខ្ញុំកណាមិន​ប្រកាសខ្លួនជាសាវ័កដែលចំណុះនឹងសាស្តាអង្គណាឬលទ្ធិណាមួយដោយចំពោះនោះ ក៏ព្រោះតែមិនចង់ឲ្យ​សាស្តាឬលទ្ធិនោះៗជាប់អាប់អួមួហ្មងជាមួយនឹងខ្ញុំកណា" "ចុះការដែលញោមឡើងទៅសំពះព្រះអាទិត្យលើចុងឈើនោះ មានន័យថាម៉េច?" ទេវមិត្រឧបាសកសើចកក្អឹកយ៉ាងពេញចិត្ត ហើយមានប្រសាសន៍ថា "ខ្ញុំកណាគ្មានចេតនាទៅសំពះព្រះអាទិត្យឡើយ ទានម្ចាស់ ! នុះគ្រាន់តែជាការសិញូឲ្យសញ្ញាណ​ដល់កម្លាំង​ពល​​របស់​យើង រៀងរាល់លើកដែលមានកងទាហានចេញទៅពីព្រះនគរ ខ្ញុំកណាឬអ្នកណាម្នាក់ត្រូវ​តែឡើងទៅ​លើដើមឈើដែលណាត់មត់គ្នាទុក ហើយក៏ឲ្យសញ្ញាណដល់ភាគីមួយទៀតដែលនៅលើដើម​ឈើឆ្ងាយ​ចេញទៅឃើញ នៅពេលគេឃើញហើយ គេក៏ឲ្យសញ្ញាណតទៅដល់មនុស្សម្នាក់ទៀតដែល​នៅលើចុង​ឈើ​មួយ​ដើមទៀតដឹង ពួកយើងឲ្យសញ្ញាណដល់គ្នានិងគ្នាយ៉ាងនេះរហូតដល់កម្លាំងពលរបស់​យើងគ្រប់អង្គភាព ធ្វើឲ្យយើងដឹងសកម្មភាពរបស់ទាហានសត្រូវនិងត្រៀមតស៊ូទុកជាមុនឲ្យបានយូរ ព្រោះហេតុនោះ ពួកយើងទើបជាភាគីបានប្រៀបនិងទទួលជ័យជម្នះជាដរាប យើងនឹងវាយឆ្មក់ចំពោះកង​ទាហានរាយរងដែលមានកម្លាំងពលមិនដល់ ១០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះ បើច្រើនជាងនោះ យើងនឹងគេចវេះមិនត​តាំងច្បាំងទេ បពិត្រទានម្ចាស់ ! ជីវិតរបស់ខ្ញុំកណាពេលនេះនៅច្របូកច្របល់នឹងអំពើបៀតបៀន ប្រឡូក​ប្រឡាក់​ដោយបាណាតិបាតរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែខ្ញុំកណាត្រូវតែធ្វើដោយគំនុំនិងដោយកតញ្ញូចំពោះព្រះរាជាធិបតី​អង្គមុន ហើយធ្វើដើម្បីកម្ចាត់បំបាត់ខ្មាំងសត្រូវរបស់ផែនដីមគធរដ្ឋ សូមទានម្ចាស់មេត្តាអភ័យទោសដល់​ខ្ញុំកណាផង" ។
ប្រជុំកោះអាន់ដាម៉ាន់និងនីកូបា
Ur mom is so cute I can tell him that you have a big heart attack on him and he will not give him that you don’t have a dog and you have a friend that is a friend and you will be there in the morning when he gets there he can get it for all his life if we don’t are going back there to go get a new car 🚘 get him in there so I will don’t get him to come over here 👈 and I don’t have anything for me but I’m just saying hi 👋 hi 👋 and you guys all the best I love 💗 so I do not want you to do anything but I’m sorry for all of that I know what I’m talking with my son is going with us all this summer so what are the chances that he can be with you all of his things are you like 👍 or you have feelings about it but he can tell him what I need him that is that I know what I want him that he will do 🫡 I think 💭 and you can help you get him out and he can get a good 😊 you will not give him any time he can be a kid 👦 but I agree ☝️
ត្រាខេត្តក្រចេះ
- បល្ល័ង្គ៖ តំណាងឱ្យអរិយធម៌ជាតិ តាមរចនាបថភ្នំដា ក្បាច់ត្របកឈូកអង្គរឆែក
លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២
មេខ្លោងទ័ពឈ្លប
"ឧបាសកអើយ ! សម្រាប់អាត្មាវិញសុខចិត្តឲ្យអភ័យទោសដល់ញោមជានិច្ច ប៉ុន្តែសម្រាប់ច្បាប់កម្មផលដែល​ទៀង​ទាត់​នោះជារឿងមួយទៀត នៅពេលត្រឡប់មកដល់ក្រុងរាជគ្រឹះ រឿងដែលអាត្មាត្រូវធ្វើ គឺ ទៅសួរសុខទុក្ខ​ឧបាសកដល់គេហដ្ឋានក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ ប៉ុន្តែមិនបានជួបញោមទេ ជួបតែទាហានរបស់ព្រះបាទអជាតសត្តុ ដែលរឹបយកគេហដ្ឋានរបស់ញោមប៉ុណ្ណោះ អាត្មាចង់ដឹងថា ភរិយានិងខ្ញុំបរិវាររបស់ញោមទៅណាអស់?" ទេវមិត្រឧបាសកមានទឹកមុខស្រពោនស្រពាប់ចុះភ្លាម នៅពេលខ្ញុំព្រះករុណានិយាយដល់បុត្រភរិយារបស់គាត់ ប៉ុន្តែទម្រង់មុខរបស់គាត់ត្រឡប់ជាធ្មើមធ្មឹងទ្រមឹងខាំសង្រ្គឺតធ្មេញសម្តែងកំហឹងកំហល់ឃើញបានយ៉ាងច្បាស់ "បពិត្រទានម្ចាស់ ! " គាត់មានប្រសាសន៍ដោយសម្លេងតឹងខឹងសន្ធំ "បុត្រភរិយារបស់ខ្ញុំកណាត្រូវស្តេចចម្កួត​ហ្លួង(ស្តេចផ្តាច់ការ)ចាប់យកទៅឃុំឃាំងទុកក្នុងរាជវាំងដើម្បីជាចំណាប់ខ្មាំង ប៉ុន្តែខ្ញុំកណាក៏អាចដឹងដំណឹង​បាន​ដោយអាស្រ័យមនុស្សរបស់យើងដែលនៅខាងក្នុងថា ពួកគេសុខសប្បាយជាធម្មតាទេ ចំណែកទាសករបរិវាររបស់ខ្ញុំកណាបានស្ម័គ្រចិត្តចូលជាកម្លាំងពលនៅក្នុងព្រៃជាមួយនឹងខ្ញុំកណាតាំងពីដំបូងម្លេះ នៅពេល​និយាយ​ដល់បុត្រនិងភរិយា ខ្ញុំកណាអត់នឹងសោកសង្រេងចិត្តមិនបាន ព្រោះគ្រួសារដែលធ្លាប់មានសុភមង្គល ឥឡូវនេះក៏បាក់បែកចែកផ្លូវ និរាសព្រាត់ប្រាសចោលគ្នាទៅតែរៀងៗខ្លួន ប៉ុន្តែធ្វើដូចម្តេចបាន ទានម្ចាស់ ! ដើម្បីសុខសន្តិភាពដល់សង្គមទាំងមូល យើងត្រូវតែលះប​ង់សុខផ្ទាល់ខ្លួនចោល ចុះទានម្ចាស់វិញ មើលទៅ​ហាក់​បីដូចជាកំពុងនឹងចេញដំណើរដើរផ្លូវទៅ តើនឹងនិមន្តទៅណាឬ?" "ត្រឹមត្រូវហើយ អាត្មាកំពុងតែនឹងចេញដំណើរដើរចារិកទៅជារឿយ ៗតាមចេតនាដើមដែលធ្លាប់និយាយ​នឹងញោមនោះឯង" "ចុះអង្កាល់ណាទានម្ចាស់នឹងវិលត្រឡប់មកវេឡុវនារាមវិញ? " "អនាគតជារឿងដែលអាត្មាមិនអាចដឹងបានទេ ជីវិតរបស់យើងទាំងពីរ គឺ ការតស៊ូ ញោមតស៊ូនឹងសត្រូវ​ខាង​ក្រៅគឺ ព្រះបាទអជាតសត្តុនិងកងទាហានរបស់ព្រះអង្គ អាត្មាតស៊ូនឹងសត្រូវខាងក្នុង គឺ កិលេសាវៈទាំងពួង គ្មានជំនាក់ល្បាក់អ្វីក្នុងការតស៊ូនេះទេ បើយើងទាំងពីរជាភាគីចាលចាញ់ មុខជានឹងពុំបានជួបគ្នាទៀតឡើយ ប៉ុន្តែយើងអាចនឹងជួបគ្នាបានទៀត ប្រសិនបើយើងទាំងពីរជាអ្នកមានជ័យជម្នះ" ម្នាលលោកអ្នកមានអាយុទាំងឡាយ ! ទេវមិត្រឧបាសកអង្គុយឈ្ងោកមុខនៅស្ងៀម មិននិយាយឆ្លើយឆ្លងអ្វី​ទេ នៅខណៈនោះ ដួងអាទិត្យបានអស្តង្គតរលត់បាត់ជួរព្រៃទៅហើយ អាកាសធាតុចាប់ផ្តើមត្រជាក់ចុះ មានមនុស្សមនាធ្វើដំណើរមកងូតទឹកឯតបោតាធារក្រាស់ក្រែលឡើង ក្មេងគង្វាលគោកំពុងកៀងគោចូលទៅ​កាន់ទ្វារក្រុងជាហ្វូងជាហ្វាយ មើលឃើញហើយធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាភ្នកនឹករលឹកដល់ជីវិតខ្លួនឯងក្នុង​កុមារភាព កាលពីនៅជាក្មេងចណ្ឌាលកៀងគោគូជីវិតត្រឡប់ទៅភូមិស្រុកក្បែរទ្វារក្រុងសាវត្ថីក្នុង​កោសល្លរដ្ឋ ដ៏សែនឆ្ងាយឯណោះ "បពិត្រទានម្ចាស់ ! "ទេវមិត្រមានប្រសាសន៍ឡើងបន្ទាប់ពីអង្គុយស្ងាត់ស្ងៀមអស់ពេលយ៉ាងយូរ "ដល់ពេល​វេលាដែលខ្ញុំកណាត្រូវលាទានម្ចាស់ហើយ កម្លាំងពលរបស់យើងកំពុងតែរង់ចាំ យប់ថ្ងៃនេះប្រាកដជា​នឹង​មាន​កា​រ​ប្រយុទ្ធតស៊ូគ្នារវាងពួកយើងនិងកងទាហានភូមិន្ទ គ្រាន់តែទៅដល់បន្ទាយបោះទីតាំងស្ងាត់កំបាំង ខ្ញុំកណានឹងដោះគ្រឿងតែងកាយរបស់បរិព្វាជកចេញ ក្លាយជាសាមញ្ញជនធម្មតា នាំកម្លាំងពលចូលប្រកាប់​ប្រចាក់​ទាហានបច្ចាមិត្រ ជួនកាលខ្ញុំកណាអាចនឹងបាត់បង់ជីវិតក្នុងការច្បាំងតស៊ូនោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំកណាសុខ​ចិត្តស្លាប់បាត់បង់ជីវិតដោយមោទនភាពថា ខ្លួនបានធ្វើពលីកម្មជីវិតដើម្បីបូជាចំពោះព្រះរាជាធិបតី​ពិម្ពិសារ ខ្ញុំកណាសូមក្រាបថ្វាយបង្គំលាទានម្ចាស់សិនហើយ" និយាយហើយ ទេវមិត្រក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំខ្ញុំព្រះករុណា កាន់ផ្ទាំងស្បែកខ្លានិងឆ្នាំងស្ពាន់ដើរចាកចេញទៅនៅកណ្តាលកាលពព្រឹលនៃសាយណ្ហសម័យ ។
ត្រាខេត្តក្រចេះ
- ក្បាច់រចនា៖ តំណាងឱ្យវប្បធម៌ខ្មែរដ៏រុងរឿង
លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២
យុទ្ធវិធីរបស់ទ័ពឧទាម
"ម្នាលឧបាសក ! អាត្មាដឹង ព្រោះអាត្មាស្គាល់គាត់មកពីមុន អាត្មាបាននៅចាំវស្សាឯព្រះវេឡុវនារាមជាច្រើន​ឆ្នាំ គាត់ជាឧបដ្ឋាកជិតដិតរបស់អាត្មា ទៅស្តាប់ធម៌ឯព្រះអារាមរាល់ថ្ងៃធម្មស្សវនៈ ហើយធ្លាប់តំណាលឲ្យ​អាត្មា​​ស្តាប់​ដល់រឿង​ស្រែចម្ការ រឿងអ្នកប្រវាស់ស្រែ រឿងការជួយសង្គ្រោះអ្នកប្រវាស់ស្រែ ត្រូវតាមដែល​ញោម​​តំណាលឲ្យស្តាប់គ្រប់យ៉ាង ព្រោះហេតុនោះ មេខ្លោងទ័ពឧទាមមិនមែន​អ្នកណាផ្សេងទប៉ុន្តែជាទេវមិត្រ​គ្រហបតី​ហ្នឹងឯង គាត់បានបាត់ខ្លួនទៅពីភូមិព្រមទាំងទាសករបរិវារមកយូរហើយ គេហដ្ឋានរបស់គាត់​ពេលនេះ​ត្រូវកង​ទាហាន​របស់ព្រះបាទអជាតសត្តុរឹបជាន់ បុត្រភរិយារបស់គាត់ត្រូវចាប់ឃុំខ្លួន​ជា​ចំណាប់​ខ្មាំង អាត្មាយល់ចិត្ត​អាណិតគាត់ណាស់ ឧបាសក ! ប៉ុន្តែមិនដឹងថានឹងជួយគាត់យ៉ាងណា" "លោកសមណៈ ! " ព្រឹទ្ធជននិយាយទាំងដកដង្ហើមធំ "ខ្ញុំកណាក៏មិនអាចជួយគាត់បានដែរ ព្រោះខ្ញុំកណាចាស់​ជរាហើយ បើនៅក្មេងមាំមួនដូចពីមុន ខ្ញុំកណានឹងត្រូវទៅជួយគាត់ច្បាំងតស៊ូជាមួយនឹងកងទាហានរបស់​ព្រះបាទអជាតសត្តុមិនខាន " នៅខណៈដែលយើងកំពុងតែសន្ទនាគ្នានុះឯង ខ្ញុំព្រះករុណាក៏បានស្តាប់ឮសម្រឹបជើងមនុស្សជាច្រើននាក់ដើរ​ផ្ទប់ផ្ទៃដីព្រឹបៗលាន់ឮមកពីចម្ងាយ ប្រុសជរាឈប់និយាយភ្លាម អៀងត្រចៀកស្តាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ហើយក៏និយាយឡើងដោយសម្លេងញ័រៗថា "មកហើយ លោកសមណៈ ! មកហើយ" "តើអ្វីមក ឧបាសក ! "ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយសន្ទិះសង្ស័យលាយភ័យរអឹករអាំ "ទាហានរបស់ព្រះបាទអជាតសត្តុ" ប្រុសជរានិយាយសឹងជាសម្លេងខ្សឹប កែវភ្នែកស្រពិលរបស់គាត់មើល​ទៅដូចជារឹងប៉ឹងឡើងជាពិសេស "ពួកគេមកធ្វើអី ? " ខ្ញុំព្រះករុណាសួរ "ពួកគេបោះបន្ទាយនៅសំយាបព្រៃទិសខាងជើងភូមិរបស់យើងមក ៣ ថ្ងៃហើយ ដើម្បីការពារមិនឲ្យទ័ព​ឧទាមចូលមកកែនយកស្បែងអាហារពីអ្នកភូមិ នៅពេលយប់ ពួកគេតែងបញ្ជូនកងទាហានប្រមាណជា ១០ នាក់មានអាវុធគ្រប់ដៃចេញដើរល្បាតតាមភូមិ បើប្រទះឃើញមនុស្សប្លែកមុខក្រៅពីអ្នកភូមិ ពួកគេនឹងចាប់​យក​ទៅ​សួរចម្លើយឯបន្ទាយទាហាន បើចាប់បានថាជាចោរ គេនឹងសម្លាប់ចោល បើពិសោធបានថាមិនមែន​ជា​ចោរទេ គេនឹងដោះលែង កងល្បាតកំពុងនឹងខិតចូលមកជិតសាលាសម្នាក់ហើយ ពួកគេនឹងឡើងមកត្រួត​ពិនិត្យ​មើលខាងក្នុងសាលានេះជាមិនខាន" "បើអញ្ចឹង ឲ្យអាត្មាធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ គេមុខជានឹងចាប់អាត្មាទៅសួរចម្លើយ ព្រោះអាត្មាមិនមែនជាអ្នកភូមិនេះ សម្រាប់អាត្មាមិនជាអ្វីទេ ប៉ុន្តែខ្លាចក្រែងថាឧបាសកនឹងរងការលំបាកផងដែរ" មុនពេលដែលប្រុសជរាបានឆ្លើយតបខ្ញុំព្រះករុណានោះ ពួកទាហានល្បាតក៏មកឈប់ឈរនៅខាងមុខ​សាលា ទាំងមានសម្លេងឮក្រអាងរនិងរនាំងមកពីទាហានក្រុមនោះថា "អ្នកណាគេនៅក្នុងសាលា?" "ខ្ញុំឈ្មោះ កស្សបៈ និងព្រះភិក្ខុ ១ រូប"ប្រុសជរាឆ្លើយ គ្មានសម្លេងឆ្លើយឆ្លងពីក្រុមទាហានទេ ក្រៅតែពីសម្លេងសន្ទនារវាងពួកគេខ្សេវខ្សាវ ប៉ុន្តែមួយស្របក់តមក ទាហាន ២-៣ នាក់ក៏ដើរគ្រឹកៗចូលមកក្នុងសាលា ម្នាក់ៗកាន់ដាវមុតស្រាវក្នុងដៃ ពួកគេមកឈប់ឈរ​នៅ​ខាង​មុខយើងទាំង ២​ នាក់ ក្នុងឥរិយាបទត្រៀមព្រម ដាវរបស់គេចាំងពន្លឺភ្លឺផ្លេកភ្លែតនៅពេលប៉ះនឹងពន្លឺ​ចង្កៀង​របស់យើង បណ្តាទាហាន ៣ នាក់ ទាហានម្នាក់សម្លឹងមើលមុខខ្ញុំព្រះករុណាម្តង ប្រុសជរាម្តង​យ៉ាង​ផ្ចិតផ្ចង់ ប៉ុន្តែមិននិយាយអ្វីទេ លុះជឿជាក់ថា ពួកយើងទាំងពីរជាមនុស្សប្រភេទគ្មានពិសពុលចំពោះគេហើយ ទាហានទាំង ៣ ក៏ដើរចេញពីសាលាទៅ "គ្មានអ្នកណាទេ លោកនាយ !" សម្លេងគេរាយការណ៍ឲ្យចៅហ្វាយ​នាយដឹង "មានតែតាចាស់កស្សបៈនិងភិក្ខុ ១ រូបប៉ុណ្ណោះ" មានសម្លេងសន្ទនាគ្នាខ្សឹបខ្សៀវរវាងពួកគេ ហើយ សម្លេងជើងប៉ះផ្ទប់ផ្ទៃដីឮចេញពីសាលាទៅ ។
ត្រាខេត្តក្រចេះ
- ពណ៌ដីលែង៖ តំណាងឱ្យធាតុថ្មរឹងមាំ - ពណ៌បៃតង៖ តំណាងឱ្យការអភិវឌ្ឍ ។
លីលាវតី ភាគ​ទី​ ២
ហេតុការណ៍អាក្រក់ក្នុងរាត្រីកាល
យើងសន្ទនាគ្នាតទៅបន្តិចទៀត កូនប្រសាស្រីរបស់ប្រុសជរាក៏នាំភត្តាហារចូលមកប្រគេន ខ្ញុំព្រះករុណាក៏​ទទួល​យកមកដាក់ក្នុងបាត្រ ហើយនិយាយថា "ឧបាសក ! អាត្មានៅមិនទាន់ឆាន់ចង្ហាន់ទេលុះត្រាតែញោមផ្តល់ខសន្យាមួយដល់អាត្មាសិន" "ខសន្យាអ្វីទៅ លោកសមណៈ ! " "ញោមត្រូវឧទ្ទិសចំណែចបុណ្យដល់ទាហានបច្ចាមិត្រដែលស្លាប់ក្នុងចម្បាំងលើកនេះផង ព្រោះយ៉ាងណា​ក៏ដោយ គេក៏ជាមនុស្សរួមសង្គមនឹងញោមដែរ គេអាចមិនមានកំហឹងខឹងស្អប់ញោមឬពួកចោរទេ ប៉ុន្តែត្រូវច្បាំង​តស៊ូដោយខ្លាចក្រែងព្រះរាជអាជ្ញា ប្រយុទ្ធទៅតាមតួនាទីប៉ុណ្ណោះ យ៉ាងណាយ៉ាងណីគេក៏ស្លាប់ទៅហើយ មិនគួរចងពៀរព្យាបាទនឹងគេទៀតទេ គួរផ្សាយមេត្តាចិត្តដល់គេនិងឧទ្ទិសចំណែកបុណ្យដល់គេផង" នៅពេលប្រុសជរាទទួលពាក្យហើយខ្ញុំព្រះករុណាក៏ចាប់ផ្តើមឆាន់ នៅខណៈដែលឆាន់មិនទាន់រួចនុះឯង ក៏បាន​ឮសម្លេងសម្រឹបជើងមនុស្សជាច្រើនកងរំពងមកតាមផ្លូវថ្នល់ ចៅប្រុសរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យរត់ចេញទៅមើលហើយ​រត់ត្រឡប់មកប្រាប់យ៉ាងតក់ក្រហល់ថា "ទាហាន ! ទាហានមកហើយ ! " "ប្រហែលជាពួកគេមកប្រមូលសពរបស់ពួកគេមើលទៅ" ប្រុសជរាមានប្រសាសន៍ដោយទឹកដមសម្លេងនិង​អាការប្រក្រតី "ព្រោះគេបដិបត្តិយ៉ាងនោះដរាប​មក" ប៉ុន្តែហេតុការណ៍តមកបានបញ្ជាក់ប្រាប់ច្បាស់ថា ពួកទាហានភូមិន្ទមិនបានមកប្រមូលសព​បក្សពួករបស់​ខ្លួនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបានបែកខ្ញែកគ្នាចេញទៅប្រកូកប្រកាសតាមភូមិ ប្រាប់ឲ្យអ្នកភូមិចេញទៅប្រមូលផ្តុំគ្នាឯ សាលាសម្នាក់បាទចារី មានទាហាន២-៣ នាក់មកឈរនៅខាងមុខគេហដ្ឋានប្រុសជរា ហើយស្រែកដោយសម្លេឮថា "តាកស្សបៈនៅទេ?" "នៅ" ប្រុសជរាស្រែកឆ្លើយតបចេញទៅ ហើយក៏បែរមកនិយាយនឹងខ្ញុំព្រះករុណាថា "លើកនេះប្រហែលជាមានអ្វីពិសេសហើយមើលទៅ លោកសមណៈ ! ខ្ញុំកណាចេញទៅជួបគេមួយភ្លែត​សិន" និយាយហើយក៏ដើរខ្ចាក់ខ្ចើកចេញពីផ្ទះទៅ ចំណែកខាងខ្ញុំព្រះករុណាក៏ចាប់ផ្តើមឆាន់ភត្តាហារ​តទៅ​រហូតដល់រួចស្រេច មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ ក៏នៅតែមិនឃើញប្រុសជរាត្រឡប់មកវិញ ដោយមន្ទិលសង្ស័យ ខ្ញុំព្រះករុណាទើបដើរចេញទៅមើលខាងក្រៅ សម្លឹងមើលទៅសាលាសម្នាក់បាទចារី ឃើញអ្នកភូមិអង្គុយ​ជា​ក្រុមលើផ្ទៃដី មានទាហានកាន់ដាវឈរការពារនៅជុំវិញជារយៈ ៗ នៅពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏មានទាហាននាំ ខ្លួនអ្នកភូមិចូលទៅកាន់ទីប្រជុំជាក្រុមៗ ដោយចំណង់ចង់ដឹងថាកើតអ្វីឡើង ខ្ញុំព្រះករុណាទើបដើរទៅ​កាន់​ជំនុំមនុស្សទាំងនោះ នៅពេលទៅដល់ ក៏ឈប់ឈរនៅក្បែរខាង ប្រជាជនដែលមកប្រជុំគ្នាសុទ្ធតែជាក្មេង ស្រ្តីនិងមនុស្សចាស់ទាំងអស់ គ្មានប្រុសសុពលម្នាក់ទេ ម្នាក់ៗមានទឹកមុខតានតឹង ឈ្ងោកមុខសម្លឹង​មើល​ផែនដីស្ទើរតែទាំងអស់ ចំណែកឯប្រុសជរាកស្សបៈអង្គុយនៅកណ្តាលចំណោមចោមរោមរបស់ប្រជាជន មានទាហានមាឌមាំ ៣-៤ នាក់យាមការពារយ៉ាងជិតដិត មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ នាយទាហានម្នាក់បាន​សម្លក់ភ្នែកដ៏មុតស្រួចមៀងមើលទៅដោយជុំវិញ ហើយស្រែកឡើងដោយសម្លេងឮថា "អ្នកទាំងឡាយ ! ការដែលហៅអ្នកទាំងឡាយមកប្រជុំនៅថ្ងៃនេះ ក៏ដើម្បីសម្តែងអ្វីម៉្យាងឲ្យអ្នកទាំងឡាយ​ទស្សនា យើងដឹងច្បាស់ថា ពួកឧទាមដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រៃភាគច្រើនចេញពីភូមិនេះហើយបានទទួល ការឧបត្ថម្ភដោយស្បៀងអាហារពីភូមិនេះ អ្នកដែលជាមេខ្លោងឧទាមក្រុមនេះ គឺ នន្ទិយៈ កូនប្រុសរបស់​តាកស្សបៈនេះឯង យើងនឹងប្រដៅឲ្យពួកឧទាមដឹងថា រាល់គ្រាដែលពួកគេលើកកម្លាំងពលចូលវាយ​ប្រហារយើង យើងនឹងដាក់ទោសទណ្ឌកម្មតាកស្សបៈយ៉ាងធ្ងន់ដើម្បីជាការតបស្នងវិញ" និយាយហើយ​ក៏បញ្ជាឲ្យទាហាន ២ នាក់សន្ធឹងដៃប្រុសជរាកន្ត្រាក់ឲ្យក្រោកឈរឡើង ហើយបញ្ជាឲ្យទាហានម្នាក់ទៀត​សំពងខ្នងប្រុសជរាយ៉ាងញាប់ដៃ ។