cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ទស្សនវិជ្ជា
ទស្សនវិជ្ជា
នេះជាគោលដៅសំខាន់នៃការសរសេរ Kierkegaard គឺប្រព័ន្ធទស្សនវិជ្ជាឧត្តមគតិរបស់ Hegel ដែលលោកបានគិតថាមិនអើពើឬដកចេញជីវិតប្រធានបទនៃការរស់នៅខាងក្នុងមនុស្ស។ Kierkegaard, ផ្ទុយទៅវិញ, បានប្រារព្ធឡើងថា: «ការពិតគឺជាប្រធានបទ "អះអាងថាអ្វីដែលសំខាន់បំផុតដើម្បីជាការពិតប្រាកដមានមនុស្សសំណួរការដោះស្រាយជាមួយនឹងការទំនាក់ទំនងខាងក្នុងរបស់បុគ្គលម្នាក់ដើម្បីជីវិត។ ជាពិសេស Kierkegaard, គ្រីស្ទានមួយបានជឿថាសេចក្តីពិតនៃជំនឿសាសនានេះគឺជាសំណួរប្រធានបទនិងមួយដែលនឹងត្រូវបានបោកចំបាប់ជាមួយខ្លាំង។ [77] [78]
ទោះបីជា Kierkegaard និង Nietzsche នាក់ក្នុងចំណោមឥទ្ធិពលរបស់គាត់ទំហំដែលអ្នកទស្សនវិទូលោកម៉ាទីនអាល្លឺម៉ង់លោកហាយដឺជឺត្រូវបានពិចារណាថាទ្រឹជាការជជែកដេញដោល។ ក្នុង Being and Time ដែលលោកបានធ្វើបទបង្ហាញវិធីសាស្រ្តនៃទស្សនវិជ្ជាក្នុងការពន្យល់ rooting ជីវិតរបស់មនុស្ស (ពាក្យ Dasein) នឹងត្រូវបានវិភាគនៅក្នុងលក្ខខណ្ឌនៃប្រភេទសព្វ (existentiale) មួយ; ហើយនេះបាននាំឱ្យមានការអត្ថាធិប្បាយជាច្រើនដើម្បីព្យាបាលគាត់ជាឥស្សរជនសំខាន់នៅក្នុងចលនាទ្រឹនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណា, នៅក្នុងលិខិតនៅលើមនុស្សរបស់លោកហាយដឺជឺបានច្រានចោលទ្រឹស្តីទស្សនរបស់លោក Jean-Paul Sartre យ៉ាងជាក់លាក់។
លោកសាត្រឺបានក្លាយជាអ្នកគាំទ្រល្អបំផុតដែលបានស្គាល់ពីទ្រឹស្តីទស្សន, ស្វែងយល់ពីវាមិនត្រឹមតែនៅក្នុងស្នាដៃទ្រឹស្តីដូចជា Being and Nothingness ទេតែថែមទាំងនៅក្នុងការប្រកួតនិងរឿងប្រលោមលោក។ លោកសាត្រឺរួមជាមួយកីឡាករ Simone de Beauvoir តំណាងឱ្យសាខាបដិសេធនឹងព្រះ avowedly ជីវិតរបស់មនុស្សដែលបច្ចុប្បន្ននេះត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់យ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយគំនិតកាន់តែច្រើនរបស់ខ្លួននៃការចង្អោរ, យថាភាព, ជំនឿមិនល្អនិងមិនទំនងជាងជាមួយ angst ខាងវិញ្ញាណ Kierkegaard នេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាការផ្តោតអារម្មណ៍នៅលើមនុស្សបុគ្គលដែលទទួលខុសត្រូវសម្រាប់ការផ្ទៀងផ្ទាត់ភាពត្រឹមត្រូវមុនពេលសកលលោកនៃអត្ថិភាពរបស់ខ្លួននោះគឺជារឿងធម្មតាគំនិតទាំងអស់នេះ។
យេនឌ័រ
យេនឌ័រ​ មានន័យថា «ប្រភេទ»។ ពាក្យនេះតែងតែត្រូវគេប្រើ ជំនួសអោយពាក្យ ភេទរបស់មនុស្សម្នាក់ (ប្រុស រឺ ស្រី)។
នៅក្នុងវិទ្យសាស្រ្តសង្គម ពាក្យយេនយចុំុំ
ប្រាសាទភ្នំព្រលាន
ឯកសារយោង
ភ្នំព្រលាន
ទ័រ ដេ កុលសេរ៉ូឡា
រចនាដោយស្ថាបត្យករជនជាតិអង់គ្លេសលោក Norman Foster វាត្រូវបានសម្ពោធ ដាក់ឲ្យ ប្រើប្រាស់នៅថ្ងៃទី ២៧ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ១៩៩២ និង ដាក់ឲ្យ ប្រើប្រាស់សម្រាប់ការប្រកួតកីឡាអូឡាំពិករដូវក្តៅ។
មួយម៉ឺនអាល័យ
មួយម៉ឺនអាល័យ
I. សម្លេងចម្រៀងមួយម៉ឺនអាល័យ ចម្រៀងច្រៀងថ្មី និងក្រោយបង្អស់ ចម្រៀងអ្នកក្រ ថ្ងូរស្ដាយស្រណោះ ស្ដាយចិត្តដែលស្មោះ ស្ដាយឈ្មោះស្នេហា។
II. ចម្រៀងសោកស្ដាយក្លាយជាពរជ័យ ជាចំណងដៃដល់ថ្ងៃរៀបការ ច្រៀងរាប់ជាប់រឿងដែលឥតខ្លឹមសារ ជារឿងអនិច្ចាស្នេហារប្រួលប្រែ។
R. តែស៊ូកាត់ចិត្ត ទាំងម៉ឺនអាល័យ ទោះជីវិតក្ស័យក៏សុខចិត្តដែរ តែសូមឲ្យអូនប្រកបក្ដីស្នេហ៏ កុំឲ្យបែកបែរដូចស្នេហ៍ប្រុសបង។
III. ចម្រៀងអាល័យក្នុងថ្ងៃបែកគ្នា ទឹកភ្នែកច្រៀងលាគ្រាធ្លាប់ឆ្លើយឆ្លង លារឿងទាំងអស់ លាឈ្មោះអូនបង លាចិត្តដែលប៉ង ឆ្លងស្ពានជីវិត។
ច្រៀង​ដោយ​លោក ស៊ិន ស៊ីសាមុត
បើក្រ កុំក្រអោយទាល់គ្រប បើវ័ណ្ឌកន្ទប កុំវ័ណ្ឌអោយហៀរដល់កែង
បំណកស្រាយសុភាសិតខ្មែរ៖ បើក្រ កុំក្រអោយទាល់គ្រប បើវ័ណ្ឌកន្ទប កុំវ័ណ្ឌអោយហៀរដល់កែង
បើក្រ កុំអោយទាល់គ្រប មកពីពាក្យគ្រលាស់គាត់ គ្រលាត់គាស់ សម័យដើមថា "ក្រូបនឹងហ ក្រនឹងហូប" តែយើងបែរជានាំគ្នា ច្រឡំសរសេរថា គ្រប ទៅវិញ ព្រោះមិនយល់ន័យដើម នៃពាក្យគ្រលាស់ របស់ខ្មែរបុរាណ។ ឃ្លានេះ មានន័យថា ក្រអ្វីក្រចុះ តែកុំអោយក្រ រហូតដល់ខ្វះស៊ី ព្រោះទឹកដីខ្មែរមានជីវជាតិណាស់ ដាំអ្វីដុះហ្នឹង ហើយអោយផលផ្លែផ្កា ច្រើនបរិបូណ៌ មានទឹកមានត្រី មានព្រៃឈើមានផ្លែបេះបរិភោគ។ បើសិនជាយើង ជាមនុស្សឧស្សាហ៍ យើងមិនក្រីក្រទីទាល់ រហូតដល់ខ្វះអង្ករបន្លែត្រីសាច់ហូប នោះឡើយ។
បើវ័ណ្ឌកន្ទប កុំអោយហៀរដល់កែង មកពីពាក្យគ្រលាស់ សម័យដើមថា កែងខ្លួនអប់ កប់ខ្លួនឯង មានន័យថា បើស្លៀកពាក់អ្វី កុំស្លៀកវណ្ឌ័ខ្លួនរមីររមូរ ខ្ជីខ្ជាហៀររុំកែងជើងជិត ដូចគេរុំសពយកទៅកប់ ដូច្នោះឡើយ គឺយើងត្រូវស្លៀកអោយសមសួន មានខ្នាត មានតម្រា ធ្វើការអ្វីៗ មានទើសទាក់មុខក្រោយ ខ្លាចក្រែងដើរទៅអាចអោយ ជាន់សំពត់ដួលឈឺខ្លួន ឬកំពប់ រលំ ខូចខាតខានការងារ ដូចជាការរែកទឹក ភ្ជួររាស់ដីធ្វើស្រែ ធ្វើចំការ ដាំដំណាំជាដើម។
នៅក្នុងអត្ថន័យពាក្យគ្រលាស់មួយទៀត គឺ កែងប្រឡេង គេងប្រឡែង មានន័យថា បើស្លៀកពាក់អ្វី កុំអោយខ្ជីខ្ជាហៀរកែង ខុសខ្នាត ដូចមនុស្សដែលទើបនឹងងើប មកពីគេងប្រឡែងគ្នា មិនគិតគូរទទួលខុសត្រូវ ធ្វើការងារអ្វី ត្រឹមត្រូវដូចគេដូចឯង។ នៅសម័យដើម ខ្មែរយើងមានវិន័យណាស់ ជាពិសេសចំពោះមនុស្សស្រី គឺត្រូវស្លៀកពាក់ មានរបៀបរៀបរយ មានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អខ្ជាប់ខ្ជួនជានិច្ច។ គេច្រើនប្រើពាក្យនេះ សម្រាប់ដាស់តឿនក្មេងស្រីៗ មិនអោយក្រោកឡើង ពេលព្រឹកព្រហាម ខ្ជិលច្រអូស ស្លៀកពាក់ខ្ជីខ្ជា គ្មានវិន័យសណ្តាប់ធ្នាប់ ដោយប្រៀបធៀប ការស្លៀកពាក់ខ្ជីខ្ជានេះ ទៅនឹងនារី ដែលរកស៊ីផ្លូវភេទ នៅសម័យដើម ដែលច្រើនស្លៀកពាក់ខ្ជីខ្ជា ពេលព្រឹកព្រហាមឡើង ដូចជាការស្លៀកសារុងចោមពង្សខ្លួន លេចលើលេចក្រោម ជួនកាលក៏ស្លៀកសារុងខាងខុសចេញមកក្រៅ ជួនក៏ហៀរអូសដីស៊ុលគឃុល ឥតរបៀប ឥតសណ្តាប់ធ្នាប់ ជាពិសេសពេលពួកគេចេញដើរ ទៅក្រៅផ្ទះ អោយគេឃើញ។
អ្នកស្រីកែវ ច័ន្ទបូរណ៍
ខែមិនា២០១១
លី យ៉ុង​ផាត់
ឈ្មោះ​ហៅ​ក្រៅ​របស់​សមាជិក​ព្រឹទ្ធ​សភា​របស់គណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា លី យ៉ុង​ផាត់（李永法） “ស្តេច​កោះកុង（国公藩王）” គឺ​បាន​មក​ពី​ភាព​លេច​ធ្លោ​របស់​លោក​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កំណើត​។ យោង​តាម​ឯក​សារ​នេះ លី យ៉ុងផាត់​​ ចូល​រក​ស៊ី​ខាង ថ្នាំ​ជក់ អគ្គិសនី កាស៊ីណូ និង​កន្លែង​កម្សាន្ត ហើយ​ លី យ៉ុង​ ផាត់ មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​អ្នក​ជំនួញ និង​មន្រ្តី​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ ដែល​នៅ​ទី​នោះ​គាត់​គឺ​ជា​ប្រជា​ជន​ដែល​មាន​សញ្ជាតិ​ពីរ។ លី យ៉ុង​ផាត់ ក៏​ជា​ទីប្រឹក្សា​របស់​លោក ហ៊ុន_សែន ផង​ដែរ៕
ឯកសារយោង
http://postkhmer.phnompenhpost.com/index.php/component/content/article/61612?lang=en
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីស្រុកខ្មែរ|ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីក្នុងលោក
លីម ឈីវហូរ
វីគីលីគ បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ក្រៅ​ថា លីម ឈីវហូរ​（林秋好）«អ្នក​ខ្លោង​ទ្វារ​»លោក​ស្រី លីម ឈីវហូរ ជា​នាយក​ក្រុមហ៊ុន Attwood Export Import Co.Ltd។ លីម ឈីវ​ហូរ គឺ​ជា​ស្រ្តី​ម្នាក់​ដែល​មាន​ទំនាក​ទំនង​ល្អ​បំផុត​របស់​កម្ពុជា។ ឯក​សារ​របស់​ស្ថាន​ទូត​អាមេរិក​បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ គាត់​មាន​ទំនាក់​ទំនង​យ៉ាង​ជិត​ស្និទ្ធ​ជា​មួយ យាយ ភូ៕
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីស្រុកខ្មែរ|ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋី|ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីក្នុងលោក
អូគីណាវ៉ា(ខេត្ត)
អាណាខេត្ត អូគីណាវ៉ា(ភាសាជប៉ុន:沖縄県,​ ភាសាអង់គ្លេស:Okinawa Prefecture) ជាអាណាខេត្តមួយរបស់ប្រទេសជប៉ុន។
ប្រាសាទគោកបេង
ប្រាសាទគោកបេងស្ថិតនៅក្នុងវត្តប្រាសាទជ័យព្រឹក្ស នៅក្នុងភូមិគោកបេង ឃុំកំពង់ប្រណាក់ ស្រុកត្បែងមានជ័យ ខេត្តព្រះវិហារ។ ប្រាសាទនេះត្រូវបានស្ថាបនាឡើងអំពីថ្មបាយក្រៀម និងថ្មភក់ រវាងឆ្នាំ៩៣៦ និង ៩៥១ ដោយមេទ័ពម្នាក់ឈ្មោះគោក តាមបញ្ជារបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៤។ នៅជិតប្រាសាទនេះមានដើមឈើបេងមួយយ៉ាងធំ។ ដូច្នេះហើយបានជា​ព្រះអង្គដាក់​ឈ្មោះ​ប្រាសាទនេះថាប្រាសាទគោកបេង។ សព្វថ្ងៃនេះមាននៅសេសសល់តែថ្មនៃប្រាសាទចាស់ៗខ្លះប៉ុណ្ណោះ។ ប្រាសាទនេះត្រួវបានស្ថាបនាឡើងវិញអំពីបេតុងនៅឆ្នាំ១៩៩៨។ ប្រាសាទថ្មីនេះ​មានកំពស់៨ម៉ែត្រ និង ទំហំ១២ម៉ែត្រការ៉េ។ នៅទីនោះមានព្រះពោធិសាត់ចំកណ្តាល ដែលជាកន្លែងគោរពបូជា។
គោកបេង
ប្រាសាទបាសែត
ប្រវត្តិប្រាសាទ
ប្រាសាទបាសែតជាប្រាសាទបុរាណខ្មែរដែលត្រូវបានកសាងឡើងក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១ (១០០២-១០៥០)។ ប្រាសាទនេះស្ថិតនៅលើទីទួលមួយ​ដែលមានចំងាយ១៥គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តបាត់ដំបង ក្នុងភូមិបាសែត ឃុំតាប៉ុន ស្រុកសង្កែ ខេត្តបាត់ដំបង។ ប្រាសាទបាសែតនេះជាស្ថាបត្យកម្មសតវត្សទី១១ សាងឡើងក្នុងឆ្នាំ១០៣៦ និង ១០៤២។ នៅក្បែរប្រាសាទនេះមានស្រះបុរាណមួយបណ្តោយ ២០ម៉ែត្រ ទទឹង ១២ម៉ែត្រ និងជំរៅ ១០ម៉ែត្រ។ ប្រាសាទបាសែតមានឈ្មោះដើមថា ជ័យក្សត្រ ជាភាសាបាលី ឬសំស្រ្តឹត ដែលមានន័យថា ដែនដីនៃជ័យជំនះ បានស្ថាបនាឡើងសតវត្សរ៍ទី១១ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១(១០០២-១០៥០)តាមសិលាចារឹកលេខ K-២០៥ ។
ឯកសារយោង
បាសែត
សំពះ
សំពះ គឺជា​ការលើក​​ដៃ​​ទាំង​ពីរ​​ផ្គុំ​ម្រាម​ទាំង​១០ ឆ្ពោះ​ត្រង់​ទៅ​រក​បុគ្គល ទៅ​រក​ទី​ឬ​វត្ថុ​ដែល​គោរព។​ ពាក្យ សំពះ ប្រើ​ច្រើន​បែប​ដូច​គេ​និយាយ​ថា៖ សំពះ​ការ គេ​យក​កូន​ស្រី​ និង​កូន​ប្រុស​ឲ្យ​មក​ក្រាប​សំពះ​ផ្ទឹម​គ្នា​ ក្នុង​វេលា​រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍ឲ្យជាភរិយា​ស្វាមី ។ សំពះគ្រូ គឺសំពះគោរពចំពោះគ្រូ ឬ ចំពោះគុណ ។ សំពះសុំទោស គឺសំពះអង្វរសុំឲ្យអត់ទោសឲ្យ ។
របៀប​នៃ​ការ​សំពះ
ការ​សំពះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចែកចេញ​ជា 5​បែបគឺ:
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរ
សេដ្ឋី
១. មាន​ក្តី​ប្រាថ្នា​ខ្ពស់
អាថ៌កំបាំង​ទី​១ដើម្បីក្លាយ​ជាមហា​សេដ្ឋី​គឺ ត្រូវ​មាន​ក្តី​ប្រាថ្នា​ខ្ពស់​។ ជន​មហិមា​ទាំង​ឡាយ​តែង​ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​ការ​ស្រមៃ​ទៅ​ដល់​អ្វី​ដែល​អស្ចារ្យ​ ខុស​ប្លែក​ពី​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​មាន​បច្ចុប្បន្ន​។ ចូរ​អនុវត្ត​ការ​គិត​ "​ត្រឡប់​ពី​អនាគត​មក​វិញ"​។ នេះ​ជា​វិធី​សាស្រ្ត​ដ៏​មាន​ប្រសិទ្ធ​ភាព​ដែល​ឥទ្ធិ​ពល​ក្រៃ​លែង​ដល់ទឹក​ ចិត្ត​និង​ទង្វើ​របស់​អ្នក។ ចូរ​ស្រមៃ​មើល​ពី​ជីវិត​របស់​អ្នក​នៅ​ប្រាំ​ឆ្នាំខាង​មុខដែល​ជា​ជីវិត​ដ៏​ ល្អ​ឥត​ខ្ជោះ​មួយ​ដែល​អ្នក​ប្រាថ្នា​។ តើ​ជិវិត​អ្នក​ហ៊ឺ​ហា​​យ៉ាង​ណា​? តើ​ពេល​នោះ​អ្នក​កំពុង​ធ្វើ​អ្វី? អ្នក​ធ្វើ​ការ​នៅ​កន្លែង​ណា? អ្នក​រក​ចំណូល​បាន​ប៉ុន្មាន? អ្នក​មាន​ប្រាក់​ប៉ុន្មាន​ក្នុង​ធនាគារ​? ចូរ​បង្កើត​ទស្សនវិស័យ​ដ៏​ច្បាស់​លាស់​​មួយ​ក្នុង​ជីវិត។ ធ្វើ​បែប​នេះ​អាច​ជួយ​ឲ្យ​អ្នក​មាន​ជំនឿ​ចិត្ត​ និង​ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង​ខ្លាំង​ឡើង។
២. កំណត់​ទិស​ដៅ​ច្បាស់​លាស់
ដំណាក់​កាល​នេះ អ្នក​យក​ក្តីស្រមៃរបស់​អ្នក​មក​សរសេរ​ឲ្យ​ច្បាស់​លាស់។ ចូរ​សរសេរ​គោល​បំណង​ចំនួន​១០​ ដែល​អ្នក​ចង់​បាន​ក្នុង​រវាង​ ១២ ខែ​ ខាង​មុខ ហើយ​ជ្រើស​រើស​យក​ ១​ ក្នុង​ចំណោម​នោះ​ដែល​អ្នក​យល់​ថា​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​បំផុត​លើ​ជីវិត​អ្នក​។ ចូរ​កំណត់​កាល​បរិច្ឆេទ​ច្បាស់លាស់​ថា​អ្នក​ចង់​សម្រេច​បាន​ពេល​ណា ចូរ​មាន​ផែន​ការ ហើយ​​ធ្វើ​សកម្មភាព​​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ។
ពី​ពេល​នេះ​ត​ទៅ​ចូរ​គិត​និង​និយាយ​តែ​អំពី​គោល​បំណង​របស់​អ្នក​។ ចូរ​ចង​ចាំ​ថា "​អ្វី​ដែល​អ្នក​គិត​ញឹក​ញាប់​បំផុត​ នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ក្លាយ​ទៅ​ជា​យ៉ាង​នោះ"​ ។
៣. ធ្វើការ​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង
ចូរ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ខ្លួន​ឯង​ ១០០% ។ ឈប់​រអ៊ូ​រទាំ ឈប់​ស្តី​បន្ទោស​អ្នក​ដទៃ ពេល​ជួប​រឿង​មិន​ពេញ​ចិត្ត។ រឿង​អ្វីដែល​អ្នក​ចង់​បាន​ឬ មិន​ចង់​បាន​ ត្រូវ​ធ្វើ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។
ការ​មាន​គំនិត​មើល​​ឃើញខ្លួន​ឯង​​ ធ្វើការ​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​ ជួយ​កសាង​ផ្តត់​គំនិត​សហគ្រិន​ ដែល​ជា​ផ្នត់​គំនិត​ឯករាជ្យ ម្ចាស់​ការ និង​ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។ អ្នក​មើល​ឃើញខ្លួន​ឯង​ជា​ម្ចាស់​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង​។ អ្នក​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​ជា​អ្នកទទួល​ខុស​ត្រូវ​ទាំង​ស្រុង​លើ សុខភាព​ ហិរញ្ញវត្ថុ ទំនាក់​ទំនង ផ្ទះ​សំបែង​ រថយន្ត​ និង​គ្រប់​ទិដ្ឋភាព​នៃ​ជីវិត​អ្នក។
៤. ធ្វើ​នូវ​អ្វី​ដែល​អ្នក​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ
នេះ​គឺ​ជាអាថ៌កំបាំង​មួយ​នៃ​ជោគជ័យ​ហិរញ្ញវត្ថុ​។ ប្រការ​សំខាន់​បំផុត​ក្នុង​ជីវិត​ គឺ​ត្រូវ​ស្វែង​រក​កិច្ច​ការ​ដែល​អ្នក​រីករាយ​នឹង​ធ្វើ​បំផុតដែល​ត្រូវ​តាម​ ទេពកោសល្យ​របស់​ខ្លួន​ ហើយ​ដាក់​ចិត្ត​ដាក់​កាយ​ធ្វើ​កិច្ចការ​នោះ​ឲ្យ​ល្អ​បំផុត។ ជន​ដែល​សាង​ខ្លួន​ក្លាយ​ជា​សេដ្ឋី តែង​ធ្វើ​ការ​ត្រូវ​ទៅតាម​សមត្ថភាព​និង​ចំនុច​ខ្លាំង​ពី​កំណើត​របស់​ខ្លួន។ នៅ​ពេល​ធ្វើ​ការ​ដែល​ខ្លួន​ស្រឡាញ់ ហាក់​ដូច​ជាសប្បាយ​ មិន​ចេះ​នឿយ​ហត់​ ហើយ​ចេះតែ​មាន​គំនិត​ថ្មី​ៗ​ជាប់​ជានិច្ច។
៥. ប្រឹង​ប្រែង​ឲ្យ​ដល់​កម្រិត​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ
ចូរ​កែ​ប្រែ​ថ្ងៃ​នេះ​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​អ្នក​ធ្វើ​កិច្ច​កា​រ​បាន​ ល្អ​បំផុត។ ចូរ​កំណត់​គោល​ដៅ​ឲ្យ​ខ្លួន​អ្នក​ក្លាយ​ជា​ជន​កំពូល​នៃ​ក្នុង​វិស័យ​ជំនាញ​ របស់​អ្នក។ ការ​សម្រេច​ចិត្ត​នេះ​ គឺ​ជា​ចំនុច​របត់​ដ៏​​ល្អ​បំផុត​មួយ​ក្នុង​ឆាក​ជីវិត​ ព្រោះ​ថា​ជន​ជោគជ័យ​តែង​តែ​ប៉ុន​ប្រសប់​ស្ទាត់​ជំនាញ​ក្នុង​កិច្ចការ​របស់​ ខ្លួន​ជានិច្ច។ នេះ​គឺ​ជា​គន្លឹះ​ឆ្ពោះទៅ​កាន់​ជោគ​ជ័យ​ដ៏​មហិមា​។ វា​ក៏​ជា​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​និង​មោទនភាព​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង​ដែរ។ នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ពូកែ​ខាង​អ្វី​មួយ អ្នក​នឹង​មាន​អារម្មណ៍​ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង ហើយ​អារម្មណ៍​នេះ​ ជះ​ឥទ្ធិពល​ដល់​ចរិត​និង​ទំនាក់​ទំនង​របស់​អ្នក​ជាមួយ​អ្នក​ ដទៃ។
ជាការពិត​ណាស់ អ្នក​មិន​អាច​ស្ទាត់​ជំនាញ​គ្រប់​រឿង​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ត្រឹម​តែ​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ ​នោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​អ្នក​អាច​ជ្រើស​រើស​យក​ជំនាញ​មួយ​ដែល​មាន​ប្រយោជន៍​បំផុត​ដល់​អ្នក​ ហើយ​ដាក់​ចិត្ត​ដាក់​កាយ​អភិវឌ្ឍន៍​ជំនាញ​នោះ។ រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​សម្រួច​ជំនាញ​នេះ​ជាប្រចាំ។ អ្នក​នឹង​ឃើញ​ថា​ ការ​តាំង​ចិត្ត​ធ្វើ​ឲ្យ​ដល់​កម្រិត​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះនេះ​ពិត​ជា​កែ​ប្រែ​ជីវិត​ របស់​អ្នក​ដ៏​សំម្បើម។
៦. ធ្វើការ​ច្រើន​ជាង​មុន​និង​រយៈ​ពេល​យូរ​ជាង​មុន
៧. ជ្រមុជ​ខ្លួន​រៀន​សូត្រ​ពេញ​មួយ​ជីវិត
៨. ដក​ប្រាក់​សម្រាប់​សន្សំ​ - វិនិយោគមុន​ពេល​ទូរទាត់​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ
៩. សិក្សា​គ្រប់​ជ្រុង​ជ្រោយ​នៃ​អាជីវកម្ម​របស់​អ្នក
១០. ពលិកម្ម​ខ្លួន​​ដើម្បី​ជួយ​ដល់​អ្នក​ដទៃ
១១. ស្មោះ​ត្រង់​ដាច់​ខាត​ចំពោះ​ខ្លួន​ឯង​និង​អ្នក​ដទៃ
១២. កំណត់​អាទិភាព​ខ្ពស់​បំផុត​របស់​អ្នក ហើយ​ធ្វើ​ម្តង​មួយ
១៤. ត្រៀម​លក្ខណៈ​ឡើង​ពី​កំពូល​មួយ​ទៅ​កំពូល​មួយ​ទៀត
១៥. មាន​វិន័យ​ចំពោះ​គ្រប់​កិច្ច​ការ​ដែល​ខ្លួន​ធ្វើ
១៧.​ សេព​គប់​ត្រូវ​មនុស្ស
១៨. យក​ចិត្ត​ទុកដាក់​ថែ​រក្សា​សុខភាព​ខ្ពស់​បំផុត
១៩. ធ្វើ​សកម្ម​ភាព​លឿន​​ មិន​ស្ទាក់​ស្ទើរ
២០.​ មិន​ខ្លាច​បរាជ័យ
២១. តស៊ូ​មិន​បោះ​បង់​សេចក្តី​ព្យាយាម
ឯកសារយោង
http://salarean.com/index.php?option=com_content&view=article&id=122:21-secrets-of-self-made-millionaire&catid=37:good-book&Itemid=102
ខេត្តអូសាកា
ក្រុងអូសាកា (ភាសាជប៉ុន:大阪府) ជាទីក្រុងសេដ្ឋកិច្ចធំទី២ បន្ទាប់ពីទីក្រុងតូក្យូ របស់ប្រទេសជប៉ុន ស្ថិតនៅលើកោះហុងស្យឺ ក្នុងតំបន់ឃីនគិ។
ប្រវត្តិ
ក្រុងអូសាកាត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ១៨៦៨ កាលចាប់ផ្តើមនៃសម័យម៉េជិ។ នៅខែកញ្ញាឆ្នាំ១៩៥៦ អូសាកាត្រូវបានតំឡើងជាទីក្រុងដែលត្រូវបានជ្រើសតាំងដោយបញ្ញតិ្តរបស់រដ្ឋាភិបាល។ ក្នុងឆ្នាំ២០០០ អូតា ហ្វឹសាអិ (ភាសាអង់គ្លេស:Fusae Ota, ភាសាជប៉ុន: 太田 房江) ត្រូវបានជ្រើសតាំងជាអភិបាលក្រុងដែលជាអភិបាលក្រុងស្រ្តីជាលើកដំដូងក្នុងប្រទេសជប៉ុន ជំនួសដោយលោក យ៉ុហ្គុហាម៉ា ណុគគឹ (ភាសាជប៉ុន: 横山ノック, ភាសាអង់គ្លេស: Knock Yokoyama) បន្ទាប់ពីបានសុំលាលែងពីមុខតំណែង ដោយលោកត្រូវបានតុលាការនាំទៅវិនិច្ឆ័យពីបទពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងអាសអាភាស។ នៅឆ្នាំ២០០៨ លោក ហាស៊ីម៉ុតុ តុរឹ (ភាសាជប៉ុន: 橋下 徹 , ភាសាអង់គ្លេស: Toru Hashimoto) ដែលជាទីប្រឹក្សាកម្មវិធីទូរទស្សន៍ បានជាប់ឆ្នោតជាអភិបាលដែលជាអភិបាលក្រុងវ័យក្មេងជាងគេក្នុងប្រទេសជប៉ុន (អាយុ ៣៨ឆ្នាំ)។
ក្រុង
រូបតូច|200px|ផែនទីក្រុងអូសាកា អូសាកាមានក្រុងចំនួន ៣៣៖
សូមមើលផងដែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសជប៉ុន ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសជប៉ុន
យាយ ភូ
វីគីលីគ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ក្រៅ​ឲ្យ​យាយ ភូ (杨丹葡）និង ឡាវ ម៉េងឃីន（刘明勤） ថា​«ប្តីប្រ​ពន្ធ​អំណាច»។ ដោយ​ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ថា ​ជា​ប្តី​ប្រពន្ធ​ដែល​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ខាង​សេដ្ឋ​កិច្ច​និង​នយោបាយ​បំផុត​​ ក្នុង ​ប្រទេស​កម្ពុជា យាយ ភូ និង​ ឡាវ ម៉េងឃីន សមាជិក​ព្រឹទ្ធ​សភា​របស់​គណ​បក្ស​ប្រ​ជា​ជន​កម្ពុជា ​គឺ​ជា​សហ​ម្ចាស់​កម្ម​សិទ្ធិ​ក្រុម​ហ៊ុន ​Pheapimex ។ លោក​ឡាវ ម៉េងឃីន ក៏​បាន​គ្រប់​គ្រង​ Shukaku Inc និង​មាន​ទំនាក់​ទំនង​យ៉ាង​ជិត​ស្និទ្ធ​ជា​មួយ​លោក ហ៊ុន​សែន និង​លោក ជំទាវ ប៊ុន រ៉ានី ៕
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីស្រុកខ្មែរ|ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋី|ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីក្នុងលោក
ម៉ុង ឫទ្ធី
ម៉ុង ឫទ្ធី（蒙乐提） សមាជិក​ព្រឹទ្ធ​សភា​របស់​គណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា និងជា​ស្ថាបនិក​នៃក្រុម​ហ៊ុន Mong Rithy Group Ltd ដែល​ដើម​ឡើយ​បាន​នាំ​ចេញ​កៅស៊ូ​មុន​ពេល​ពង្រីក​ខ្លួន​ទៅ​នាំ​ចេញ​ប្រេង​ដូង និង​ចិញ្ចឹម​សត្វ​។ គាត់​ក៏​ពាក់​ព័ន្ធ​នឹង​ការ​សាង​សង់ ហើយ​ត្រូវ​បាន​ពិពណ៌នា​​ក្នុង​ឯកសារ​នោះ​ថា​ «ទំនង​ជា​មហា​សេដ្ឋី​ជំនួញ​ និង​សម្ព័ន្ធ​មិត្ត​ដ៏​ស្និទ្ធ​ជាង​គេ​បំផុត​ជា​មួយ​លោក​នាយក​រដ្ឋ ហ៊ុន សែន»។លោក ម៉ុង ឫទ្ធី ធ្លាប់បាន​ថា៖«​ខ្ញុំ​ផ្តល់​អំណោយ​ឲ្យ​រដ្ឋា​ភិបាល​ ដើម្បី​ជួយ​ប្រជា​ជន និង​ជួយ​ជាតិ​។ វា​ជា​រឿង​ធម្មតា​ទេ​ចំពោះ​អ្នក​ជំនួញ»៕
ប្រវត្តិ
លោកឧកញ៉ា ម៉ុង ឫទ្ធី មានឈ្មោះដើមហៅថា​ កា​ សៀកហៀង មូលហេតុដែលនាំអោយលោកបានផ្លាស់ប្ដូរឈ្មោះ ពេលដែលលោកមកដល់ភ្នំពេញដំបូង ១៩៧៩ ដោយគាត់គិតឃើញថា ឈ្មោះពីកុមារភាពរបស់លោក ធ្វើអោយលោកមានការលំបាកស្ទើរស្លាប់ស្ទើររស់ ប្រឡូកជាមួយការងារយ៉ាងវីវក់ដែលញើសហូរក្លាយជាឈាម បាទដៃពងកជាទឹករងៃ នឹងស្ទើរបាត់បង់ជីវិតនៅរបប ខ្មែរក្រហម។ អត្ដន័យនៃឈ្មោះរបស់លោក ម៉ុង ជាឈ្មោះរបស់ឪពុកលោក ឫទ្ធី មានន័យថា បារមី ឫទ្ធិអំណាច បើតាមសូរសៀងភាសាចិន គឺមានន័យថា ដែនដីដែលសំបូររ៉ែ បានចាប់កំណើតនៅ ភូមិ ត្រពាំងទ្រា ឃុំរវៀង ស្រុកសំរោង ខេត្តតាកែវ
ប្រវត្តិការសិក្សា
ឯកសារយោង
http://postkhmer.phnompenhpost.com/index.php/component/content/article/61612?lang=en
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីស្រុកខ្មែរ|ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋី|ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីក្នុងលោក
រូបមន្តដឺម័រ
រូបមន្តដឺម័រ (De Moivre's formula) ត្រូវបានគេហៅដោយយកតាមឈ្មោះរបស់លោក អាប្រាហាម ដឺ ម័រ (Abraham de Moivre) ដែលជាជនជាតិបារាំង ដោយបានចែងថាចំពោះគ្រប់ចំនួនកុំផ្លិច (និងជាពិសេសចំពោះគ្រប់ចំនួនពិត) x និង គ្រប់ចំនួនគត់ n គេបាន
រូបមន្តនេះមានសារៈសំខាន់ពីព្រោះវាភ្ជាប់ចំនួនកុំផ្លិច (i តំណាងអោយឯកតានិម្មិត) និង ត្រីកោណមាត្រ ។ កន្សោម គឺជួនការត្រូវបានគេសរសេរកាត់ជា cis x \, ។
ការទាញយករូបមន្តដឺម័រ
រូមមន្តដឺម័រអាចត្រូវបានទាញចេញដោយងាយដោយប្រើរូបមន្តអយល័រ
តាមរូបមន្តអយល័រ គេបាន
សំរាយបញ្ជាក់រូបមន្ត
គេមាន
យើងសិក្សា៣ករណី
(១). ករណី n>0 \, យើងបកស្រាយប្រើវិចារកំនើន។ នៅពេល n = 1 \, លទ្ធផលគឺពិតជាត្រឹមត្រូវ។ តាមសម្មតិកម្ម យើងសន្មតថាលទ្ធផល​គឺពិតចំពោះ​គ្រប់ចំនួនគត់វិជ្ជមាន k \, គឺថា
យើងបាន
សមីការផ្ទៀងផ្ទាត់ចំពោះ n = 2 ដែរ
យើងសន្និដ្ឋានថាលទ្ធផលពិតចំពោះ នៅពេលដែល n = k \, ។ តាមគោលការណ៍វិចារកំនើនគណិតវិទ្យា លទ្ធផលពិតចំពោះគ្រប់ចំនួនគត់វិជ្ជមាន n \ge 1 \,
(២). ករណី n = 0 \, រូបមន្តពិតព្រោះ, គេអាចសន្មត z^0 = 1 ។
(៣). ករណី n < 0 \, យើងសន្មតមានចំនួនពិតវិជ្ជមាន m \, ដែល n = -m \, ។ ដូចនេះ
ដូចនេះរូបមន្តពិតចំពោះគ្រប់តំលៃជាចំនួនគត់នៃ n ។
លក្ខណៈទូទៅ
ប្រសិនបើ z និង w' គឺជាចំនួនកុំផ្លិច នោះគេបាន
គឺជាអនុគមន៍មានតំលៃច្រើន ដែល
មិនមែន។ ដូចនេះគេអាចពោលថា
frame|គំនូសមនៅលើ [[ប្លង់កុំផ្លិចនៃរឹសគូបនៃ១]]
អនុវត្ត
រូបមន្តនេះអាចត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ដើម្បីរករឹសទី n នៃចំនួនកុំផ្លិច។ ប្រសិនបើ z ជាចំនួនកុំផ្លិច សរសេរក្នុងទំរង់ប៉ូលែរជា
គេបាន
ដែល k ជាចំនួនគត់។ ដើម្បីទទួល n រឹសផ្សេងៗគ្នានៃ z ចាំបាច់ត្រូវការអោយតំលៃនៃ k ពី 0 ដល់ n-1 ។
សូមមើលផងដែរ
ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:ចំនួនកុំផ្លិច ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:ទ្រឹស្តីបទគណិតវិទ្យា ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:គណិតវិទ្យា
ពុង ឃាវសែ
ពុង ឃាវសែ（方侨生） «អ្នក​ត្រួស​ត្រាយ​ផ្នែក​ធនាគារ» ។ លោក​ ពុង ឃាវសែ រកស៊ី​ចំណេញ​ប្រាក់​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ប្រទេស​កាណាដា មុន​ពេល​បង្កើត​ធនាគារ​កាណា​ឌីយ៉ា​ដែល​ជា​ធនាគារ​ដំបូង​បំផុត​មួយ​ក្នុង​ ចំណោម​ធនាគារ​ធំ​ៗ​ជា​ច្រើន​ទៀត​នៅ​កម្ពុជា។ គាត់​ក៏​មាន​ចំណាប់​អារម្មណ៍​លើ​ការ​រក​ស៊ី​ខាង​ពាណិជ្ជ​កម្ម​ផង​ដែរ ហើយ​មាន​ទំនាក់​ទំនង​យ៉ាង​ជិត​ស្និទ្ធ​ជាមួយ​លោក នាយក​រដ្ឋ​មន្រ្តី ហ៊ុន សែន និង​ ប៊ុន រ៉ានី ។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីស្រុកខ្មែរ|ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋី|ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សេដ្ឋីក្នុងលោក
ពិធីចូលម្លប់
ខណៈដែលកូនប្រុសមានឱកាសចូលបួសរៀនក្នុងសំណាក់ព្រះពុទ្ធសាសនា ពិធីចូលម្លប់ គឺជាពិធីប្រពៃណីទំនៀមទម្លាប់មួយដែលខ្មែរបានប្រារព្ធធ្វើឡើងដើម្បីបំពេញលក្ខណ៍ឲ្យកូនស្រីនៅពេលពេញវ័យ។ ធីនេះមានតាំពីយូរណាស់មកហើយ ប៉ុន្តែគេមិនបានដឹងច្បាស់ថាពិធីនេះមានតាំងពីពេលណាមកនោះទេ។ តាមការស្រាវជ្រាវបានឲ្យដឹងថា ពិធីឆ្លងវ័យមួយនេះត្រូវបានប្រជាជនខ្មែរនិយមប្រតិបត្តិយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន រហូតមកដល់ចុងរជ្ជកាលព្រះបាទស៊ីសុវត្ថិមុនីវង្ស គឺប្រហែលនៅរវាងឆ្នាំ ១៩៣០-១៩៤០ ទើបគេពុំសូវឃើញមានការប្រារព្ធពិធីគ្រប់ទីកន្លែងនៅប្រទេសកម្ពុជាដូចកាលពីមុនទៀត។
ពិធីនេះគឺធ្វើឡើងនៅពេលកូនក្រមុំខ្មែរចាប់ផ្តើមពេញវ័យ គឺរាប់តាំងពីពេលមានរដូវដំបូង ដោយមិនមានដេញវេលាល្អអាក្រក់ដូចពិធីកោជុក ពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងពិធីមួយចំនួនទៀតឡើយ។ ឪពុកម្តាយត្រូវរៀបចំពិធីចូលម្លប់ឲ្យកូនស្រីរបស់ខ្លួន ដែលយ៉ាងហោចណាស់ត្រូវធ្វើឲ្យកូនស្រីច្បងនៃគ្រួសារដែរ។
ពិធីឆ្លងវ័យនេះមានគោលបំណងសំខាន់ៗមួយចំនួន ៖ ប្រកាស់ភាពពេញក្រមុំនៃកូនស្រី បន្ទុំសម្បុរ និងអប់រំរូបរាងកាយឲ្យកូនស្រី បំពេញលក្ខណៈ ចរិយាសម្បត្តិ វិជ្ជាមេផ្ទះ និងវិជ្ជាជីវៈឲ្យកូនស្រី ( ច្បាប់ស្រី ដេរប៉ាក់ ត្បាញរវៃ….) ដើម្បីទាក់ទាញអារម្មណ៍ញាត្តិមិត្តតាមរយៈរូបរាងកាយ ចរិយា និងវិជ្ជា។
ជាទូទៅ ការចូលម្លប់មានរយៈពេលចាប់ពី ៣ទៅ ៦ខែ ឬអាចលើសពីនេះតាមលទ្ធភាពគ្រួសារនីមួយៗ។
ទីក្រុងបូកូតា
ទី ក្រុង បូកូ តា ស្តាប់ការអាន គឺ ជា ទីក្រុង មួយ ដែល ស្ថិត នៅ ប្រទេសកូឡុំប៊ី កាលពី ពេល ម៉ុន វា ត្រូវ បាន គេ ហៅ ថា សានតា ហ្វេ ដេ បូកូតា Santa Fé de Bogotá វា គី ជាទី ក្រុង ដែល មាន ចំនួន ប្រជាជន ច្រើន បំផុត នៅ ក្នុង ប្រទេស វា មាន ចំនួន ប្រជាជន ប្រមាណ ជា ៧,៣០៤,៣៨៤ នាក់ កាល ពី ឆ្នាំ ២០០៩។ បើ បូក បញ្ចូល ទីក្រុង បូកូតា ហើយ និង តំបន់ រាជ ធានី របស់ វា ដែល រាប់ បញ្ចូល រាជការ ក្រុង ដូច ជា ឆាChía, កូតាCota, សៅឆាSoacha , ខាជីកា Cajicá និង​ លើកាលឡើរាLa Calera​ មាន ចំនូន ប្រជាជន តែ ៨,៥៦៦,៩២៦នាក់ ប៉ុន្នោះ បើ ធ្វើ ការ ស្ថិតិ កាល ពី ឆ្នាំ២០០៩។ បូកូតា មាន ផ្ទៃ ដី ធំបំផុត​ នៅ ក្នុង ប្រទេស កូឡុំប៊ី វា គី ជាទី ក្រុង ធំ បំផុត នៅ អាមេរិក ឡាទីន វា មាន ចំណាត់ ថ្នាក់ ធំ បំផុត លេខ ១៦ ក្នុង ចំណោម ទីក្រុង នៅ លើ ពីភព លោក។ ហើយ កំពស់ របស់ វា គឺ មាន កំពស់ រហូត ដល់ ២,៦៤០ បើ ប្រៀប ទៅ និង នីវូ ទឹក សមុទ្រ គឺ មាន ចំណាត់ ថ្នាក់​ ជា ទី ក្រុង ដែល មាន កំពស់ ខ្ពស់បំផុត ទីបី នៅ ក្នុង ចំណោម ទីក្រុង នា ប្រទេស លើ ពីភព លោក បន្ទាប់ ពី ទីក្រុង ឡាប៉ាស និង ទីក្រុង ខ្វីតូ។ ជា មួយ​ និង សាកល់ វិទ្យាលយ័​ និង បណ្ណាល័យ ជា ច្រើន បូកូតា បាន ក្លាយ ជា មាន ភាព ល្បីល្បាញ ថា ជាទីក្រុអាតែន នៅ អាព្រិច ខាង ត្បូង។ មិន ត្រឹម តែ ប៉ុន្នោះ ទី ក្រុង បូកូតា ថែម ទាំង មាន ទំនាប ដែល ធំ បំផុត នៅ លើ ពីភព លោក ទៀត ផង៕
ប្រវត្តិ
thumb|200px|left|កូសា ឡូ ជីមីនីស ដេ ខ្វីសាដាបូកូតា កាល ពីប្រវត្តិសាស្ត្រ ត្រូវបានគេហៅថា បាកាតា ដែល មាន នយ័ ថា​ កន្លែង ដាំដុះ។ វាគឺជាអរិយធម៌ដ៏រុង រឿងមួយមុនពេលដែល ពួកអាណានិគមន៏ អេស្បាញចូលមកធ្វើការគ្រប់គ្រង នៅតំបន់ នេះ។ វាមានកំនើន ប្រជាជនយ៉ាងច្រើន។ វាត្រូវបានជនជាតិ​ អ៊ឺរ៉ុ មកតាំងលំនៅ ហើយបង្កើត ឡើង នៅថ្ងៃទី ៦ ខែសីហា ឆ្នាំ១៥៣៨ ដោយ លោកកូសា ឡូ ជីមីនីស ដេ ខ្វីសាដាGonzalo Jiménez de Quesada ហើយត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះអោយ ថា សានតា ហ្វេ ដេ​ បាកាតា(Santa Fé de Bacatá) តាមឈ្មោះស្រុកកំនើត សានតា ហ្វេ​ និង ឈ្មោះក្នុងតំបន់។ បាកាតា បានក្លាយជាទីក្រុងទំនើប បូកូតា​ តាំងពីមុនពេលដែល វាបានបង្កើតជាទីក្រុង ញូ ខិងដុម អោប ក្រែនណាដា (New Kingdom of Granada) ដែលជាផ្នែកមួយ នៃ វិចសឺ រូយាធី អោប ប៉េរ៉ូ(Viceroyalty of Peru) ហើយបន្ទាប់ មក បានក្លាយជា វិចសឺ រូយាធី អូប ញ៉ួ ក្រែនណាដា (Viceroyalty of New Granada)។ ទីក្រុង បានក្លាយជាទីក្រុង មជ្ឈបណ្ឌល ក្រោមអាណានិគមន៏ នៃ អេស្បាញ និង មានសេក្ដីរីកចំរើន នៅ ក្នុង អាម្រេចខាងត្បូង។ នៅ​ ឆ្នាំ ១៨១០- ១១ ប្រជាជនបានធ្វើការបះប៉ោះម្ដងទៀត ទៅលើ ច្បាប់ អេស្បាញ ហើយ លើកអោយមានរដ្ឋាភិបាលផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្ដែ ត្រូវត្រូវបានបរាជយ័ ហើយការ ប្រយទ្ធតស៊ូនោះ បែងចែក ខ្ចាត់ខ្ចាយបាត់ទៅ ហើយត្រឡប់ ទៅនៅក្រោម ឥទ្ឋិពល កង ទព័ អេស្បាញម្តងទៀតនៅឆ្នាំ ១៨១៦។ នៅឆ្នាំ១៨១៩ លោកស៊ីម៉ន បូលីវា Simón Bolívar បានរំដោះ បន្ទាប់ពីការបរាជយ័របស់គាត់ នៅឯ បូយាកា (Boyacá)។ បូកូតា ពេលនោះ បានបង្កើត​ ជាសហពន្ឋ័ ហ្គ្រែន កូឡុំប៊ី Gran Colombia ដែលរួមបញ្ចូលអាណាខេត្តទំនើបៗ មួយចំនួនដូចជា ប៉ាណាម៉ា Panama, កូឡុំប៊ី Colombia, វង់ណេហ្សូលេ Venezuela, ហើយនិង អ៊ីកូដូរ Ecuador។ ក្រោយពី ហ្គ្រែន កូឡុំប៊ីបាន បែកបាក់​ ហើយ ទីក្រុងបូកូតា​ បានបន្សល់ទុក នៅញ៉ូក្រែណាដា (New Granada) ដែលបន្ទាប់មក វាបានក្លាយជា សាធារណះរដ្ឋកូឡុំប៊ី។ នៅឆ្នាំ១៩៥៦ ក្រុងមឿង បានចូលរួម ក្រុងមឿងជីតខាងផ្សេងទៀត បង្កបង្កើតជាទីក្រុងពីសេស ភាសាអង់គ្លេសSpecial District ភាសាអេស្ប៉ាញDistrito Especial។ រដ្ឋធម្មនុញ នៅឆ្នាំ ១៩៩១ បាន​ បញ្ជាក់ ថា​ទីក្រុង​បូកូតា​គឺជាទីក្រុង របស់ ប្រទសស​ កូឡុំប៊ី ហើយ បានដាក់ ឈ្មោះអោយថា​ ទីក្រុងសានតាហ្វេ ដេ បូកូតា​ Santafé de Bogotá។ ហើយផ្លាស់ប្តូពីស្ពេសល ឌីស្រិក ទៅជាកាពីតាល ឌីស្រិកវិញ។
ទីតាំង
បូកូតា មានទីតាំង ស្ថិតនៅ ពីខាងលិច បូកូតា​ សាវាណាស Bogota Savannah មានកំពស់ ២៦៤០ម ពី នីវ៉ូទឹកសមុទ្រ ទោះបីជាយ៉ាងណា ក៏ដោយ ក៏វាមាន ចំនួន ប្រជាជនច្រើនលើសលុប ដែល គេ ហៅវាថា សាបាណា sabana បើតាមនៃនៃពាក្យមាននយ័ថាសាវាណាស"savannah" វាមានទីតាំងស្តិតនៅ ហាយផ្លេត ទូ high plateau នៅ លើភ្នំអែនដេស (Andes mountains)។ ដែលវាមានទីតាំងលាតសន្ឋឹង ហើយត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែថាជា អាលធីផ្លាណូ ខាន់ឌិបបូយសែន"Altiplano Cundiboyacense" ដែលមាននយ័ថា ("high plateau of Cundinamarca and Boyacá")។ ទន្លេបូកូតា​ លាតសន្ឋឹង ឆ្លងកាត់ សាបាណា ដែលមានប្រភពមកពី តេខ្វីនដាមា ហ្វល Tequendama Falls ហូរទៅទិសខាងត្បូង។ ទន្លេរ ត្រិបបូឡារី បានហូកាត់ ភូមិ​ ហើយធ្វើ អោយ ភូមិ​ មាន ភាពរីកចំរើន។ ហើយសេដ្ឋកិច្ចទាំង នោះបានចាប់ផ្ដើមពីកសិកម្ម ការលើកដំកើង បសុសត្វ និង ផលិតផលសិប្បកម្ម នៅទីនោះ។ សាបាណា មានព្រំប្រទាល់ ជាប់ភាគខាងកើត ខាងកើតជួរភ្នំ អានឌី។ កូនភ្នំ សរ៉ងឌិង ដែលជាទីក្រុង រីកចំរើនលូតលាស់ លាតសន្ឋឹង ពី ត្បូងទៅជើង ស្របជាមួយនិង ភ្នំ ហ្គាដាឡូបGuadalupe ហើយនិង ភ្នំ មូនសើរែត Monserrate។ ភាគខាងលិចនៃទីក្រុង មានព្រំប្រទាល់ ជាប់ជាមួយនិង ទន្លេ បូកូតា។ សុមាប៉ាសSumapaz Paramo (moorland) (ដីទំនាប) មានព្រំប្រទាល់ខាងជើង និង ខាង ត្បូងបូកូតាបានពង្រាប ធ្វើអោយ ខ្ពង់រាប រហូតដល់ ទីក្រុង ឆាយChía និង សូពេSopó។
ទិដ្ឋភាពទីក្រុង
left|thumb|200px បូកូតាមាន២០ កន្លែង ឬ ២០ ស្រុក អត្ថបទជាអក្សរទ្រេត
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសកូឡុំប៊ី
ភូមិព្រនប់
ភូមិព្រៃនប់១
ភូមិព្រៃនប់១ គឺភូមយួមស្ថិតនៅក្នុងឃុំព្រៃនប់ ខ័ណ្ឌព្រៃនប់ ខេត្តព្រះសីហនុ។ ភូមិនេះមានព្រំប្រទល់ខាងត្បូង​ជាប់ភូមិបត់សេមាន់ ខាងជើងជាប់ភូមិព្រៃនប់២ ខាងលិចជាប់ភ្នំត្រង៉ល៕ ប្រជាជន ការងារ ប្រជាជនភាគច្រើនប្រកបការងារជាកសិករ ចិញ្ចឹមសត្វ ធ្វើចំការ ធ្វើស្រែ​ហើយមួយចំនួនទៀតជាកម្មកររោងចក្រ។ ផ្ចៃដី
វិសមភាពអាប៊ែល
ដែល
វិសមភាពនេះក៏ផ្ទៀងផ្ទាត់​ផង​ដែរ​ចំពោះស៊េរីមិនកំនត់, ក្នុង​លក្ខខណ្ឌ​ដែល​ នៅពេល, គេ​មាន មាន​តំលៃ​កំនត់។
ភូមិព្រៃនប១
ភូមិព្រៃននប់១
គឺជាភូមិមួយដែលស្ថិតនៅក្នុងឃុំព្រៃនប់ ខ័ណ្ឌព្រៃនប់ ខេត្តព្រះសីហនុ ។​
ព្រំប្រទល់
ប្រជាជន
មុខរបចិញ្ចឹមជីវិត
ប្រកបរបកសិកម្ម ដូចជា, ចិញ្ចឹមសត្វ ធ្វើស្រែចំការ
សៃតាម៉ា(ខេត្ត)
អាណាខេត្ត សៃតាម៉ា(ភាសាជប៉ុន:埼玉県, ភាសាអង់គ្លេស:Saitama Prefecture) ជាអាណាខេត្តមួយរបស់ប្រទេសជប៉ុន ស្ថិតលើកោះហុងសឺ។ ទីក្រុងរបស់អាណាខេត្តនេះគឺ ទីក្រុង សៃតាម៉ា។
សូមមើលផងដែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសជប៉ុន
ភូមិព្រៃនប់១
ភូមិព្រៃនប់១
គឹជាភូមិស្ថិតនៅក្នុងឃុំព្រៃនប់ ស្រុកព្រៃនប់ ខ័ណ្ឌព្រៃនប់ ខេត្តព្រះសីហនុ។
ព្រំប្រទល់
ប្រជាជន
មុខរប​​​
ធ្វើកសិកម្ម ចិញ្ជឹមសត្វ ធ្វើស្រែចំការ ​​​
ខេត្តខាណាហ្កាវ៉ា
សូមមើលផងដែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសជប៉ុន ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តជប៉ុន
ក្រុមថនិកសត្វកកេរ
ក្រុម​ថនិក​សត្វ​កកេរ​សំដៅ​ដល់​សត្វ​កណ្ដុរ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​អំបូរ Muridae ។ វា​ជា​ថនិក​សត្វ​ដែល​សំបូរ​ជាង​គេ​នៅ​លើ​ផែនដី ទាំង​ប្រភេទ​និង​ចំនួន​របស់​វា។ វា​រស់​នៅ​តាម​ទី​ជម្រក​ច្រើន​ប្រភេទ​តាំង​ពី​តំបន់​ព្រៃ វាលស្មៅ កសិកម្ម ស្រែ​ចម្ការ រហូត​ដល់​គេហដ្ឋាន​ដែល​មនុស្ស​កំពុង​រង់​នៅ។ វា​បន្ស៊ាំ​ការ​រស់​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ រូង​ដី និង​នៅ​លើ​ដី។
កណ្ដុរ​ភាគ​ច្រើន​ចេញ​រកស៊ី​នៅ​ពេល​យប់។ វា​ជា​សត្វ​ដែល​មាន​កូន​ច្រើន ប្រភេទ​ខ្លះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​សត្វ​ចង្រៃ ដោយ​សារ​វា​បំផ្លាញ​ផល​ដំណាំ​របស់​កសិករ ឬ​ម្ហូប​អាហារ និង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៅ​តាម​ផ្ទះ​សម្បែង។ អំបូរ​នៃ​សត្វ​កណ្ដុរ​នេះ​មាន ១៩​ប្រភេទ ដែល​នៅ​ក្នុង​នោះ​មាន​ចំនួន ១០​ប្រភេទ ត្រូវ​បាន​ក្រុម​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​អះអាង​ថា​មាន​វត្តមាន​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា និង​ប្រហែល​ជា​មាន​ចំនួន​លើស​នេះ​ថែម​ទៀត​ដែល​គេ​ពុំទាន់​បញ្ជាក់​ច្បាស់​នៅ​ឡើយ។
រឿងកុលាបប៉ៃលិនវគ្គទី១
គ្រានោះ ព្រះសុរិយទេវបុត្រ ទ្រង់គង់លើវិមានកែវផលិក (ផ្លេក) ដែលជារថព្រះទីនាំង ទឹមដោយសេះអាជានេយ្យ១ពាន់ ទ្រង់បរប្រទក្សិណភ្នំព្រះសិនេរុរាជ តាំងអំពីទិសបូព៌ា យាត្រាសំដៅទៅទិសបស្ចឹម តាមចក្ររាសីនៃសុរិយចក្រវាឡ លុះដល់កំណត់បត់ព្រះរាជរថ ចូលបាំងជ្រងមហាបព្វតា រស្មីព្រះសុរិយា ក៏ជ្រេងជ្រេចូលកាន់សន្ធ្យារាត្រី, នាវេលានោះ ជាខាងខ្នើត ១៥កើត ខែកត្ដិក ឆ្នាំច ចត្វាស័ក ព.ស. លោក បិ៩០, ព្រះចន្រ្ទទេវបុត្រយាងឡើងគង់លើវិមានប្រាក់ ជារាជរថព្រះទីនាំង, បរចេញមកពីទិសបូព៌ាឆ្លុះពន្លឺពណ៌ប្រាក់ ទៅសព្វផែនពសុធា, ព្រះចន្រ្ទាហាក់ដូចជាមៀងមើលមកយ៉ាងស្រស់ញញឹម ឆ្ពោះចំទៅលើដំបូលគេហស្ថានមួយ នៅខាងលិចផ្សារស្វាយប៉ោ ដែលជាផ្សារវិល ក្នុងទីរួមខេត្តបាត់ដំបងថាននោះ ជាផ្ទះចាស់ ប្រក់ក្បឿង ដំបូលពីរជាន់, ជញ្ជាំងក្ដារ, ក្រាលក្ដារ, សសរមូល, នៅហោជាងមានរូបចម្លាក់ឈើធ្វើជារូបរាហូលេបខែ, នៅខាងក្រោមរូបនេះ គេឆ្លាក់ជាអក្សរមូលធំៗថា "សិរីពង្ស" ជាផ្ទះខ្មែរបែបបុរាណដែលនៅសេសសល់មកសម័យឥឡូវនេះ។
ក្នុងវេលារាត្រីនោះ ពន្លឺរស្មីនៃដួងចន្រ្ទា កំពុងចាំងឆ្លុះចូលមកតាមចន្លោះបង្អួច ហើយមានខ្យល់ត្រជាក់បក់ផាត់ផាយចូលមកយ៉ាងរំភើយៗ ល្ហើយត្រសៀកល្មមត្រជាក់ស្រួល, នៅខាងក្នុងគេហស្ថាននោះមានកូនចង្គៀងប្រេងកាត១ ចងព្យួរនឹងជញ្ជាំងក្ដារល្មមតែឆ្លុះពន្លឺ ឱ្យមើលមកឃើញបុរសជរាម្នាក់ មានរាងកាយស្គាំងស្គមឥតសាច់ឈាម មានតែស្បែកដណ្ដប់ឆ្អឹង ដេកស្ដូកស្ដឹងនាកណ្ដាលល្វែងបន្ទប់, នៅក្បែរខាងបុរសជរានេះ មានក្មេងកំឡោះម្នាក់ មុខមាត់ស្រស់បស់ អង្គុយចាំបម្រើថែរក្សាជំងឺរបស់បុរសជរា ដោយកិរិយាឫកពាស្រពោនស្រពាប់ ស្រងូតស្រង៉ាត់ ឥតមានរីករាយបន្តិចសោះ ដោយអ្នកខំអត់ងងុយទ្រាំជំងឺរបស់បុរសជរា ដែលត្រូវជាឪពុកបង្កើតរបស់ខ្លួន អស់វេលា ៣រាត្រីមកហើយ។
ឯបុរសដែលមានជំងឺជាទម្ងន់ កំពុងដេកស្ដូកស្ដឹងនៅលើដំណេកនេះឈ្មោះ "ចឺម" កំពុងតែធ្លាក់ខ្លួនទៅជាចំណីអាហារនៃរោគជរា យូរៗគាត់ដកដង្ហើមធំវែងៗ ហើយគាត់ខំបើកភ្នែកក្រឡេកមើលទៅពាសពេញទាំងល្វែងបន្ទប់ដេក រួចភ្នែកទាំងគូរបស់គាត់សម្លឹងទៅចំមុខក្មេងកំឡោះម្នាក់ ដែលអង្គុយនៅក្បែរខាងខ្លួនគាត់។ ឯក្មេងកំឡោះនោះឈ្មោះចៅ "ចិត្រ" ជាកូនបណ្ដូលចិត្តរបស់គាត់ ហើយជាអ្នកទទួលវង្សត្រកូលរបស់គាត់តទៅអនាគតផង ទើបគាត់ខំញញឹមទាំងក្រៀមក្រំ ប្រឹងនិយាយដោយសូរសំឡេងញ័រៗ ថា "ចិត្រ" កូនមាសថ្លៃឪពុក! យប់យន់ណាស់ហើយមិនទាន់ទៅដេកទេឬ? ទៅកូន! ទៅដេកទៅ "តា ចឺម តឿនបង្ខំឱ្យកូនទៅដេក ក្រែងអត់ងងុយទៅជាឈឺចាប់" ។
"ថ្នាំ ឬកូន" តា ចឺម និយាយឮតែក្នុងបំពង់ក ទំនងចំអកឲ្យថ្នាំនោះ ព្រោះជាថ្នាំគាត់ដឹងថា ឥតមានគុណវិសេសអ្វីបន្តិចឡើយ ហើយគាត់និយាយថា "ឱ! កូនអើយថ្នាំនេះឪពុកបានផឹកមកច្រើនលើកហើយ មិនឃើញមានគុណវិសេសអ្វី ដែលអាចជួយបន្ធូរបន្ថយជំងឺឲ្យបានស្រាកស្រាន្តសោះឡើយ រោគជំពូកនេះឪពុកស្គាល់ច្បាស់ថា ជារោគប្រចាំកាយ រក្សាក៏ស្លាប់ មិនរក្សាក៏ស្លាប់ ឫទ្ធិអំណាចរបស់ថ្នាំក្នុងខណៈនេះមិនវិសេសជាងទឹកទន្លេទេកូន"។
ចៅ ចិត្រ មិនទាន់បាននិយាយតបទៅឪពុកវិញ ស្រាប់តែលេចបុរសកណ្ដាលអាយុម្នាក់ដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ ហើយដាក់គូថអង្គុយក្បែរខាងអ្នកជម្ងឺ ហើយសួរថា "ម៉េចទៅតាថ្ងៃនេះ អាការៈរោគបានធូរស្បើយខ្លះទេ?"។
ឱ, ពុទ្ធោ, ពុទ្ធោ, តា ចឺម លាន់មាត់ឡើង កាលបានឮលោកគ្រូពេទ្យសួរខ្លួនដូច្នោះហើយគាត់និយាយទៅទៀតថា "ឱ! លោកគ្រូអើយ! វេលានេះ ភ្នែកខ្ញុំបាទ ស្លែស្រវាំង ងងឹត អស់ហើយ សូមអត់ទោសចុះ ខ្ញុំបាទមិនដឹងជាលោកគ្រូអង្គុយនៅត្រង់ណាទេ"។ ឯចៅ ចិត្រ កាលបើបានឮសម្ដីឪពុកនិយាយត្អូញត្អែរដូច្នោះ ទឹកភ្នែកក៏ហៀរហូរសស្រាក់ ដោយចិត្តអាណិតឪពុកពន់ពេក ហើយក៏សម្លឹងមើលគ្រូពេទ្យនិយាយអង្វរករ សុំឱ្យជួយស្រោចស្រង់សង្រ្គោះបិតា ឱ្យមានជីវិត តែគ្រូពេទ្យដែលស្ទាត់ជំនាញក្នុងវិធីមើលជំងឺ ក៏គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម, ខ្សឹបប្រាប់ជិតត្រចៀក ចៅ ចិត្រ ថា៖ "ឆ្លងមិនផុតអំពីយប់នេះទេ"។
តាចឺមនិយាយមួយៗ ទាំងហត់ដង្ហក់បបូរមាត់ស្លាំងញ័រចំប្រប់ខំនិយាយទៀតថា៖ "ខ្ញុំបាទគង់មិនមានជីវិតរស់នៅ ទាល់តែបានឃើញពន្លឺព្រះអាទិត្យ ក្នុងព្រឹកស្អែកនេះទៀតទេ, ខ្ញុំបាទយល់ថាមិនមែនការចម្លែកខុសធម្មតាទេ ព្រោះ    មរណធម៌ជាសភាវៈទៀងទាត់ដែលមនុស្សសត្វទូទៅត្រូវទទួលយក និងចៀសវាងឱ្យផុតពុំបានឡើយ, ឯវិញ្ញាណ និងកាយរបស់ខ្ញុំបាទ ឥតមានស្រណោះអាឡោះអាល័យប៉ុន្មានទេ ស្លាប់ហើយត្រូវទៅកើតជាអ្វី ក៏តាមយថាកម្មចុះ, ហើយបែរទៅនិយាយ   ផ្ដែផ្ដាំកូនថា "ចិត្រ កូនសម្លាញ់មាសឪពុក! កាលបើឪពុកអស់អាយុទៅហើយ ជីវិតកូនមុខជាសាត់អណ្ដែតឥតបង្គោល ជាបង្អែកដូចជាសំណាត់ដែលអណ្ដែតក្នុងទន្លេដូច្នោះ"។
ឯចៅ ចិត្រ អួលដើមកនិយាយអ្វីមិនរួចសោះមានតែទឹកភ្នែកហូរសស្រាក់ ឱនមុខជ្រុបក្រាបចុះជិតជើងឪពុក។ ចំណែកខាងគ្រូពេទ្យ ក៏ងាកមុខបែរទៅខាងបង្អួច ស្ទើរតែទ្រាំទប់ទឹកភ្នែកពុំបាន។
ឯការដែលរស់នៅតោកយ៉ាកនោះ អ្នកផងទាំងពួងគេមិនយកភ្នែកមើលទេ ការរស់នៅបែបនេះមិនមែននាំឲ្យបានសុខសប្បាយទេ, ប៉ុន្តែពេលនេះកូនអើយ! ឪពុកនឹងប្រាប់អ្នកឱ្យធ្វើដូចម្ដេច ទើបបានសេចក្ដីចម្រើននោះពុំបានទេ សុំឱ្យគ្រាន់តែរលឹកដល់ពុទ្ធភាសិត ១បទថា "អត្ថាហិ អត្តនោ នាថោ" ខ្លួនត្រូវទីពឹងខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ ឲ្យរឿយៗចុះ"។
កូនអើយ ពាក្យនេះមានន័យថា លោកមិនមែនទូន្មានយើងឱ្យគិតតែប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ឱ្យទៅជាមនុស្សអត្តទត្ថភាពនេះទេ ឬលែងឱ្យពឹងពាក់អ្នកដទៃ ឬលែងឱ្យអ្នកដទៃពឹងពាក់លើខ្លួនវិញក៏ទេដែរ។ ពុទ្ធភាសិតនេះ ទូន្មានយើងឱ្យចេះខំប្រឹងប្រែងកសាងជីវភាពខ្លួន ឱ្យបានរីកចម្រើន ឱ្យមានជំហររឹងប៉ឹងដោយវិជ្ជាសម្បត្តិ-គុណសម្បត្តិ-សមត្ថភាព-ទ្រព្យសម្បត្តិ និងសុខភាព ទើបយើងអាចរស់នៅក្នុងសង្គមមនុស្សបានថ្លៃថ្នូរ ហើយយើងអាចផ្ដល់បាននូវអត្ថប្រយោជន៍ ឬគុណប្រយោជន៍ដល់សង្គម ឱ្យបានចម្រើនទៀតផង។ កូនដឹងស្រាប់ហើយថា មនុស្សកើតមកក្នុងលោកនេះ មិនមានអ្នកណាមួយអាចរស់នៅតែម្នាក់ឯងបានទេគឺត្រូវមានការពឹងពាក់ ទាក់ទងគ្នាទៅវិញទៅមកជានិច្ច កូនត្រូវស្គាល់ ហើយត្រូវខំបំពេញករណីយកិច្ចរបស់ខ្លួន ចំពោះខ្លួនឯង ចំពោះសង្គម ចំពោះ ជាតិ-សាសនា-ព្រះមហាក្សត្រ ដែលជាឧត្ដមគតិរបស់ពលរដ្ឋជាតិយើង ហើយចំពោះមនុស្សជាតិទូទៅ ដែលជាឧត្ដមគតិនៃព្រះពុទ្ធសាសនា"។
ឯគ្រូពេទ្យ និយាយជ្រែកក្នុងខណៈនោះថា "តាកុំអាលអស់សង្ឃឹមរហ័សពេក រោគរបស់តាដែលធ្ងន់ដូច្នោះ ក៏មិនទាន់ជាអ្វីទេ នៅមានសង្ឃឹមនឹងសះជាឡើងវិញបាន។
តា ចឺម ផ្គើនឱ្យគ្រូពេទ្យ "សះជាឬ? លោកគ្រូគ្មានផ្លូវសះជាឡើងវិញជាប្រាកដ មានតែផ្លូវស្លាប់? មុខក្នុងព្រឹកស្អែក ឬយប់នេះ ឬឥឡូវនេះ ក្នុងពេលណាមួយជាមិនខាន"។ តា ចឺម ឈប់បង្អង់មួយស្របក់ ហើយចាប់និយាយតទៅទៀតថា
"នែ ! ចិត្រ​ កូនសម្លាញ់ឪពុក ឪពុកទីទ័លក្រណាស់ គ្មានកេរ្តិ៍មត៌កបន្តិចបន្តួចបម្រុងទុកឱ្យកូនឡើយ ដល់ឪពុកស្លាប់ទៅ មានតែសព និងពាក្យបណ្ដាំទុកឲ្យកូន"។ រីឯវិញ្ញាណក្ខន្ធរបស់ឪពុក ដែលនឹងបានទទួលសេចក្ដីសុខក្សេមក្សាន្តក្នុងលោកខាងមុខនោះ លុះតែកូន ប្រតិបត្តិតាមបណ្ដាំរបស់ឪពុកទាំងប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ ដែលជាបណ្ដាំចុងក្រោយបំផុតរបស់បិតា មួយទៀតវិជ្ជាដែលឪពុក ទុកដាក់ឱ្យកូនរៀនសូត្រ ដរាបទាល់តែប្រឡងជាប់ប្រកាសនីយប័ត្រនោះ ទុកជាមត៌កមានតម្លៃមួយ ឱ! តាំងពីថ្ងៃនេះទៅហើយ ឪពុកអស់បានជួយទំនុកបម្រុងកូនតទៅទៀតហើយ!"។
ចៅ ចិត្រ កាលបើបានស្ដាប់ពាក្យបណ្ដាំរបស់ឪពុកចប់សព្វគ្រប់ហើយ ក៏ស្រក់ទឹកភ្នែកច្រោកៗ ដោយមានចិត្តអាល័យ និងអាណិតឪពុកជាទីបំផុត ហើយខំនិយាយទាំងខ្សឹកខ្សួលជម្រាបឪពុកថា "លោកឪពុក! បណ្ដាំគ្រប់ម៉ាត់ ខ្ញុំបាទនឹង    កត់ត្រាចាំទុកក្នុងចិត្ត ខិតខំប្រតិបត្តិតាមបណ្ដាំគ្រប់ប្រការ, សូមលោកឪពុកកុំបីព្រួយបារម្ភឡើយ ខ្ញុំបាទបានជីវិតរស់នៅ ដរាបណា នឹងខំតាំងខ្លួនប្រាណតម្កល់តម្កើងវង្សត្រកូលឲ្យបានចម្រើនដរាបនោះ"។
តអំពីពេលនោះ តា ចឺម មានអាការដង្ហក់កាន់តែញឹកញាប់ខ្លាំងឡើង មានអាការក្រវល់ ក្រវាយ ទំនងស្លឈាម ហើយទន់ពាប់ទៅរាល់គ្រាមរណសង្រ្គាម កំពុងទន្រ្ទានចូលមកជិតអ្នកជំងឺគ្រប់ដង្ហើម ទើបគាត់ខំប្រឹងនិយាយទៅរកគ្រូពេទ្យ ដែលមានមេត្តាចិត្តចំពោះខ្លួន ដោយសូរសំឡេងខ្សាវៗ ជាទំនងសេចក្ដីថា "ទានប្រោសលោកគ្រូ ! ខ្ញុំបាទនឹងដាច់ខ្យល់ស្លាប់ក្នុងពីរ-បីនាទីនេះហើយ សូមអរព្រះគុណ និងសូមជូនបុណ្យលោកគ្រូដែលមានព្រះគុណលើខ្លួនខ្ញុំបាទជាអនេក ដោយបានខំថែទាំរក្សាទាំងបង់ខាតថ្លៃថ្នាំជាច្រើនផង ហើយមិនមានគិតថ្លៃរក្សា និងថ្លៃថ្នាំបន្តិចឡើយ ខ្ញុំបាទឥតមានអ្វីតបស្នងសងគុណលោកគ្រូទេ, ឱ! ព្រះគុណអើយ, ត្រចៀកខ្ញុំបាទលែងឮហើយ, ឱ! ចិត្រកូន! ពុទ្ធោអរហំ!"។
នៅទីបំផុតនេះ តា ចឺម ក៏ធ្លាក់ខ្លួនទៅជាចំណីអាហារមច្ចុរាជ គឺដាច់ខ្យល់ផុតដង្ហើមក្នុងដៃរបស់ចៅចិត្រជាកូន។      តា ចឺម ក៏ទទួលមរណភាព ក្នុងខណៈដែលដួងចន្រ្ទអស្ដង្គតបាត់ពន្លឺរស្មី ព្រមជាមួយគ្នាក្នុងគ្រានោះឯង ។
កាលបានចាត់ចែងធ្វើបុណ្យបូជាសពរួចស្រេចហើយ ទើបចៅ ចិត្រ ដឹងខ្លួនច្បាស់លាស់ថា "ឱ ! ខ្លួនអញអើយ កណ្ដែងកណ្ដោច ខ្លោចផ្សាតែម្នាក់ឯងហើយ បើងាករេទៅពឹងបងប្អូនញាតិសាច់សាលោហិតជិតខាងឯណាក៏គ្មាន ណ្ហើយចុះត្រូវតែតស៊ូនឹងសេចក្ដីទុក្ខលំបាកគ្រប់យ៉ាងចុះ ធ្វើម្ដេចកើតមកជាប្រុស កំព្រាម្ដាយឪពុក សមដូចជាប្រសាសន៍លោកឪពុកផ្ដាំទុកថា "ចិត្រ កូន! កាលបើអស់បុណ្យពីឪពុកហើយជីវិតរបស់អ្នក ដូចកំណាត់ឈើ ដែលអណ្ដែតក្នុងកណ្ដាលទន្លេដូច្នោះ"។
ចៅចិត្រក៏គិតឃើញថា ពិភពលោកទាំងមូលនេះ ធំទូលាយស្រួលសប្បាយមែន សម្រាប់អ្នកដទៃៗ តែបែរទៅជាទីតូចចង្អៀត លំបាកពន់ពេក ចំពោះខ្លួន ដែលកំព្រាម្ដាយឪពុក នឹងបងប្អូន ញាតិសាលោហិត និងងាកមុខទៅជ្រកកោនពឹងពាក់អ្នកឯណាក៏គេឥតត្រូវការសោះ ព្រោះមនុស្សទីទ័លក្រលំបាកដូចនេះ គេមិនត្រូវការសេពគប់រាប់រក ហើយទុកជាសុំការគេធ្វើ ក៏ឥតមាននរណាជួយសង្រ្គោះរកការងារឲ្យធ្វើបានឡើយ ឱ! ខ្លួនអាត្មាអញអើយកើតមកក្នុងលោកនេះ លំបាកអ្វីក៏លំបាកប្លែកជាងគេម្ល៉េះ, តែថាកើតមកជាអង្គបុរសហើយ មិនត្រូវខ្លាចសេចក្ដីទុក្ខព្រួយលំបាកទេតោងតែតស៊ូនឹងសេចក្ដីទុក្ខព្រួយលំបាកអស់នេះ ឱ្យឃើញសខ្មៅទៅចុះ!។
ចៅ ចិត្រ កំពុងតែឈរជញ្ជឹងរំពឹងគិតរកការធ្វើតែម្នាក់ឯងយ៉ាងស្ងាត់ៗ នៅចំហៀងខាងមុខផ្ទះ ក៏ងើបមើលទៅលើឃើញព្រះចន្រ្ទអណ្ដែតត្រសែតនៅកណ្ដាលពពក បញ្ចាំងពន្លឺឆ្លុះសព្វទីបរិវេណមានខ្យល់បក់ផាត់មកយ៉ាងត្រជាក់ស្រេង ឮសូរសំឡេងព្រះសង្ឃសូត្រធម៌នៅវត្ត ព្រះពិភិធារាម យ៉ាងច្បាស់លាស់ អណ្ដែតលឿនលយមកតាមបណ្ដោយខ្យល់ លុះចៅ ចិត្របានឮសូរសព្ទព្រះសង្ឃសូត្រធម៌នោះ ក៏ជាហេតុនាំផ្ដួចឱ្យនឹករលឹកដល់ឪពុក ដែលទើបទទួលអនិច្ចកម្មទៅថ្មីៗ មិនដឹងបើនឹងងាករេបែរមុខទៅពឹងអ្នកឯណា ហើយក៏បែរមុខមើលទៅក្នុងបន្ទប់ឃើញមានពន្លឺចង្កៀងភ្លឺផ្លុងៗ នៅទីនោះហើយដែលឪពុកធ្លាប់មូរថ្នាំស្លឹកសង្កែពិសាជានិច្ច តែឥឡូវនេះ មានតែចៅ ចិត្រ ម្នាក់ឯង ចៅ ចិត្រ អាណិតខ្លួនណាស់ ទឹកនេត្រាក៏ហូរចេញមកសស្រាក់ដោយឥតដឹងខ្លួន។
ខណៈនោះ ចៅ ចិត្រ ក្រឡេកមើលទៅខាងមុខស្រាប់តែឃើញមនុស្សម្នាក់ស្លៀកពាក់សដើរចូលមក ទើបចៅ ចិត្រ ក្រោកឡើងស្រែកសួរទៅថា៖ នរណា នុ៎ះ? គ្នាឯងទេ, ចៅចិត្រឬអីហ្នឹង? បុរសនោះសួរមកវិញ។ ចៅ ចិត្រ នឹកស្មានថាប្រហែលគ្រូពេទ្យ ទើបស្រែកអញ្ជើញថា៖ "សូមអញ្ជើញលោកគ្រូ"។
គ្រូពេទ្យក៏ឈានជើងឡើងជណ្ដើរទៅលើផ្ទះ ហើយដាក់គូថអង្គុយលើកៅអីតាមសេចក្ដីអញ្ជើញរបស់ម្ចាស់ផ្ទះ។
ចៅ ចិត្រ តបថា៖ "ទានប្រោស! ចំណែកខាងរាងកាយសុខសប្បាយជាទេ ប៉ុន្តែចំណែកចិត្តរងកម្មជាទីបំផុត ឥតសប្បាយមួយពេលឡើយ តាំងអំពីលោកឪពុកអនិច្ចកម្មទៅ, វិញ្ញាណខ្ញុំបាទនេះ ហាក់ដូចជាងងឹតឈឹងពុំដឹងអ្វីឡើយ!" ។
គ្រូពេទ្យងក់ក្បាលទំនងជឿតាមសំដីចៅ ចិត្រ ទើបសួរថែមទៀតថា "ចុះសព្វថ្ងៃនេះ បានធ្វើការនៅកន្លែងណាហើយឬនៅឡើយទេ?"
ចៅចិត្រនិយាយសើចសោះកក្រោះថា៖ "ទានប្រោស! នៅទីនេះ ខ្ញុំបាទរកការធ្វើមិនទាន់បានទេ, ការងារគ្រប់ផ្នែកហាក់ដូចជាខ្ពស់ជាងចំណេះរបស់ខ្ញុំបាទ ដែលបានខំរៀនសូត្រមកដូចជាច្រើនណាស់ ហាក់ដូចគ្រាន់ប្រើការបានត្រឹមតែមើលសំបុត្រស្នាមបន្តិចបន្តួច, មើលឈ្មោះហាងរានផ្សេងៗ និងមើលប្រូក្រាមតាមរោងកុន-ល្ខោនប៉ុណ្ណោះ!"។
គ្រូពេទ្យនិយាយដោយសេចក្ដីអាណិតយ៉ាងស្មោះត្រង់ថា "ខ្ញុំក៏នឹកអាសូរអ្នកច្រើនណាស់ដែរ ! ចិត្រ" ហើយនិយាយទូន្មានថា "ខ្លួនអ្នកជាកូនប្រុស ត្រូវតទល់នឹងវិស័យលោកិយទៅមុខទៀតច្រើនណាស់ បង្អង់ឲ្យខ្ញុំគិតពីរ-បីនាទីមើល ក្រែងខ្ញុំគិតរកឧបាយជួយសង្រ្គោះខ្លួនអ្នកឯងបានខ្លះ"។
ចៅចិត្រនៅតែស្ងៀម។ គ្រូពេទ្យជញ្ជឹងគិតមួយស្របក់ ក៏ញញឹមលាន់មាត់ចេញសំដីថា "នឹកឃើញហើយៗ! ខ្ញុំមានឪពុកមាម្នាក់ ជាអ្នកមានចិត្តសប្បុរស មានសម្បត្តិស្ដុកស្ដម្ភគ្រាន់បើ មើលទៅបើលោកជួយធុរៈ មុខជាអ្នកឯងបានការធ្វើមិនខាន តែតោងនឿយហត់បន្តិចមុនដំបូង"។
ចៅចិត្រញញឹមញញែមហើយជម្រាបទៅគ្រូពេទ្យថា "ខ្ញុំបានទទួលអត់ធន់សេចក្ដីលំបាកគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ សុំឲ្យមានតែការធ្វើនឹងគេចុះ គ្រាន់នឹងបានចិញ្ចឹមជីវិត កុំឲ្យមានពាក្យគេដំនៀលប៉ុណ្ណោះ ទុកជាជីកដី លីសែង រែកពុនយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំបាទក៏ស្ម័គ្រធ្វើទាំងអស់"។
គ្រូពេទ្យមានទឹកមុខរីករាយ ដោយសេចក្ដីពេញចិត្តហើយថា "ខ្ញុំគិតជានិច្ចថាអ្នកឯងជាកូនប្រុស អាចទទួលធ្វើការគ្រប់ជំពូកបាន គំនិតអ្នកឯងគួរឱ្យសរសើរណាស់ ប៉ុន្តែចៅ ចិត្រ! ការដែលអ្នកឯងត្រូវធ្វើនោះ មិនមែននៅក្នុងទីនេះទេ គឺនៅឯស្រុកបប៉ៃលិនឯណោះ"។
"បប៉ៃលិន ឬទានប្រោស"! ចៅ ចិត្រ ឆ្លើយផ្ទួនពាក្យបាត់ទឹកមុខញញឹមរីករាយមួយរំពេច ហើយនិយាយត្អូញត្អែរថា "ទានប្រោស! គេថាស្រុកនោះ ចាញ់ណាស់ មានតែពួក ភូមា កូឡា ទើបទ្រាំទៅរកស៊ីក្នុងទីនោះបាន ខ្ញុំបាទនឹកក្រែងតែទ្រាំទ្រនឹងធាតុអាកាសទឹកដីនៅទីនោះមិនបានទេដឹង?" គ្រូពេទ្យទូន្មានថា "អ្នកឯងនិយាយដូច្នេះក៏ត្រូវដែរ ប៉ុន្តែអ្នកដែលទៅហើយឈឺចាញ់នៅទីនោះ ច្រើនធ្វេសប្រហែសមិនចេះរក្សាខ្លួនឱ្យផុតពីជម្ងឺគ្រុនចាញ់ចុះចំណែកអ្នកឯងក៏បានរៀនសូត្រចេះក្បួនពេទ្យមកខ្លះ ក៏ល្មមនឹងការពារខ្លួនបាន, មួយវិញទៀតជំងឺគ្រុនចាញ់នេះ មិនចំពោះតែជាតិយើងទេ ទុកជាជាតិណាក៏ដោយ តែខ្វះវិធីការពាររោគតាមក្បួនអនាម័យហើយ មុខជាឈឺចាប់ដូចគ្នាទាំងអស់"។ គ្រូពេទ្យនិយាយទូន្មានចៅចិត្រឲ្យមានះក្លាហានឡើង ហើយពោលតទៅទៀតថា "ឯឪពុកមាខ្ញុំនោះ ពីដើមធ្វើជាមន្រ្តីមួយ ហៅតាមបណ្ដាសក្តិថា "ហ្លួងរតនសម្បត្តិ" វេលានេះ អាយុលោក៥០ប្លាយ ឆ្នាំហើយ លោកមានអធ្យាស្រ័យល្អ, ពួកកូឡា ភូមា នៅទីនោះរាប់អានលោកណាស់កាលពី២-៣ អាទិត្យមុននេះ លោកមានសំបុត្រ១ច្បាប់មកដល់ខ្ញុំ សុំឲ្យរើសរកមនុស្សម្នាក់ទៅធ្វើការលោក ចំពោះរូបអ្នកឯងមួយនេះខ្ញុំទុកចិត្តណាស់ ត្បិតការជីកត្បូងនីមួយៗ គេត្រូវការតែមនុស្សសុចរិតស្មោះត្រង់។
ចៅចិត្រនិយាយថា "ការនេះ ជាការថ្មោងថ្មីក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំបាទ"។ គ្រូពេទ្យថា "គ្រាន់បើជាងនៅទំនេរ មិនទាន់មានការអ្វីធ្វើមែនទេ? បើព្រមទទួលខ្ញុំនឹងចាត់បញ្ជូនអ្នកឯងនៅវេលាឆាប់ៗនេះ ដោយខ្ញុំមានសេចក្ដីសង្ឃឹមទុកចិត្តថាអ្នកនឹងខិតខំធ្វើការម៉ឺងម៉ាត់ជាទីពេញចិត្តរបស់គេពុំខាន"។
ចៅ ចិត្រ លើកដៃសំពះ ថ្លែងអំណរគុណដោយសេចក្ដីគោរពចំពោះលោកគ្រូពេទ្យៗ ក៏សរសេរសំបុត្រ១ច្បាប់ឱ្យចៅចិត្រ ហើយលាចុះដើរចេញពីផ្ទះនោះទៅ។ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រឿងកុលាបប៉ៃលិន
ឃុំឈើខ្មៅ
( Chheu Khmau $ Commune) ជាដែនរដ្ឋបាលស្ថិតនៅក្នុង ស្រុកកោះធំ ខេត្តកណ្ដាល មាន  ១១ភូមិ៖
ព្រំប្រទល់នៃ
=រដ្ឋបាលចាស់= ជាឃុំមួយស្ថិតនៅក្នុងស្រុកកោះធំ ខេត្តកណ្តាល។ នេះមាន ៨ភូមិ ៖
សូមមើលផងដែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តកណ្តាល ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ឃុំនៃកម្ពុជា
ណារ៉ា(ខេត្ត)
អាណាខេត្ត ណារ៉ា(ភាសាជប៉ុន:奈良県, ភាសាអង់គ្លេស:Nara Prefecture) ជាអាណាខេត្តមួយរបស់ប្រទេសជប៉ុន ស្ថិតលើកោះហុងសឺ។​ ទីក្រុងរបស់អាណាខេត្តនេះគឺ ទីក្រុង ណារ៉ា។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសជប៉ុន
រឿងកុលាបប៉ៃលិនវគ្គទី២
លុះចៅ ចិត្រ បានទទួលសំបុត្រគ្រូពេទ្យហើយ ក៏ចាត់ចែងសំពត់អាវដាក់វ៉ាលីសផ្ដៅ និងអីវ៉ាន់សម្រាប់ធ្វើដំណើរទៅរួចស្រេចហើយ ក៏ប្រះដេកសម្រាកដោយសេចក្ដីត្រេកអរដ៏លើសលប់ ក្នុងយប់នោះស្ទើរតែដេកមិនលក់ទាល់ភ្លឺ ។ ដល់ម៉ោង៥ជិតភ្លឺ នាឡិកាឯផ្សារវិលវាយឮសូម៉ឺងៗ យ៉ាងច្បាស់លាស់រហូតដល់ផ្ទះចៅ ចិត្រៗ ក្រោកឡើងលុបលាងមុខមាត់រួច ក៏ស្លៀកពាក់ យួរវ៉ាលីសចុះពីផ្ទះ ដើរសំដៅទៅផ្សារវិលបម្រុងទៅឡើងរថយន្ត ដែលដើរទៅផ្លូវបាត់ដំបង-បប៉ៃលិន។ ចៅចិត្រទិញសំបុត្រកន្លែងរួចស្រេចហើយ ក៏អង្គុយចាំដរាបដល់ពេលរថយន្តចេញពីទីផ្សារក្រុងបាត់ដំបងទៅ។ វេលាម៉ោង៦ និង១៥នាទី រថយន្តក៏បើកចេញសំដៅទៅទិសខាងត្បូង ដល់ទៅផ្សារភាស៊ីស្រា ក៏បត់ត្រង់ទៅឯលិចតាមផ្លូវបប៉ៃលិន។ ចៅ ចិត្រ អង្គុយមើលភូមិប្រទេសសងខាងមាគ៌ានោះ មុខគួរឲ្យស្រងេះស្រងោច អណ្ដែតអណ្ដូងក្នុងចិត្ត ជាចម្លែកណាស់ នឹកដល់ឪពុកដែលទើប អនិច្ចកម្មទៅថ្មីៗកាលណា ទឹកភ្នែកក៏ជោរជន់ចេញមកឯង តែខំទប់ទល់មិនឲ្យទឹកភ្នែកស្រក់ចុះទាល់តែបាន ដើម្បីការពារកុំឲ្យអ្នកជិះរថយន្តជាមួយគ្នា មានសេចក្ដីសង្ស័យមន្ទិលមកលើខ្លួន ហើយបន្លំនិយាយសើចលេងកំសាន្ត ជាមួយនឹងអ្នកជិះទាំងអស់គ្នារៀងៗទៅ ។
ឯផ្លូវដែលឡើងទៅស្រុកបប៉ៃលិន មិនសូវឆ្ងាយប៉ុន្មានពីក្រុងបាត់ដំបងក៏ពិតមែន តែជាផ្លូវលំបាកបន្តិច ត្បិតត្រូវបរ រថយន្តឡើងកាត់ភ្នំ និងសសៀរតាមជើងភ្នំខ្ពស់ឡើងៗ ហើយកោងបរបត់បែនដរាបដល់ស្រុកបប៉ៃលិន ទុកជាបង្ខំយ៉ាងណា ក៏គង់តែរថយន្តរត់មិនលឿនរហ័សដូចផ្លូវរាបទេ ។ ចៅ ចិត្រ ក្រឡេកមើលទេសភាពតាមសងខាងផ្លូវ សឹងដេរដាសទៅដោយស្រែចំការច្បារដំណាំ និងភូមិស្រុកដោយអន្លើៗ ឃ្លាតឆ្ងាយដាច់ៗ ពីគ្នាលុះជិតទៅដល់បប៉ៃលិន ក៏ឃើញតែព្រៃព្រឹក្សា លតាវល្លិ និងភ្នំតូចធំច្រើនអនេក ព្រមទាំងសត្វបក្សាបក្សី និងសត្វចតុប្បាទ ក៏មានកុះករច្រើននៅតាមដងព្រៃព្រឹក្សាអស់នោះ។ ចៅ ចិត្រ បានឃើញសព្វសត្វអស់នោះ ក៏កើតមានចិត្តសង្វេគនឹករលឹកដល់ឪពុកកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ស្ទើរតែទប់ទឹកភ្នែកពុំបាន ។
លុះដល់រថយន្តបរបើកកាត់ព្រៃភ្នំក្រំថ្មជាច្រើនអន្លើ វេលាម៉ោង ១១ថ្ងៃត្រង់ រថយន្តក៏បានទៅដល់ទីផ្សារ បប៉ៃលិនដោយស្រួល។ ចៅ ចិត្រ ចុះពីរថយន្ត ដើរទៅស៊ើបសួររកផ្ទះ ហ្លួងរតនសម្បត្តិ ។ មានភូមាម្នាក់នៅទីផ្សារនោះ ចង្អុលប្រាប់ថា ផ្ទះហ្លួងរតនសម្បត្តិ នៅឯណោះចម្ងាយពីទីផ្សារនេះទៅប្រហែល ៥០០ម៉ែត្រ ក្បែរមាត់ផ្លូវខាងជើង នៅក្លោងទ្វារផ្ទះនោះមានសរសេរយីហោថា ផ្ទះហ្លួងរតនសម្បត្តិ អញ្ជើញទៅចុះគង់នឹងឃើញមិនខាន។ ចៅចិត្រក៏ចេញដើរទៅតាមពាក្យភូមានោះ ហើយទៅឈររេរានៅមុខផ្ទះដូចមានយីហោខាងលើនេះ មួយស្របក់មានកម្មករម្នាក់ ចេញមកពីក្នុងភូមិនោះសួរថា "អញ្ជើញមករកអ្នកណា?" ចៅ ចិត្រ ភ្ញាក់ព្រើត ព្រោះពេលនោះកំពុងឈរមើលភូមិប្រទេសយ៉ាងភ្លើតភ្លើនស្រាប់តែក្រឡេកមកឃើញបុរសខ្មៅម្នាក់ឈរសួរក្បែរខ្លួន ទើបប្រាប់ទៅថា "ខ្ញុំមករកលោក ហ្លួងរតនសម្បត្តិ វេលានេះលោកនៅ ឬទេ?"
បុរសនោះឆ្លើយតបថា "លោកនៅខាងលើផ្ទះ បើចង់ជួបនឹងលោក អញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ" ហើយបុរសនោះក៏ដើរនាំមុខចៅចិត្រឡើងទៅលើផ្ទះ។
គេប្រាប់ឲ្យចៅចិត្រអង្គុយលើកៅអីមួយ នៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ហើយដើរចូលទៅក្នុងបាត់មួយស្របក់ ក៏លេចមនុស្សចាស់សក់ស្កូវម្នាក់ ដើរចេញមកដោយឫកពាអង់អាច ស្លៀកសារុងសូត្រពាក់អាវទ្រនាប់តាមទំនៀមអ្នកនៅផ្ទះ ពាក្យដំបូងដែលនិយាយនឹងចៅ ចិត្រ នោះដូច្នេះថា "ក្មួយមកពីណា ? ត្រូវការជួបនឹងខ្ញុំមានការអ្វី?"
ចៅចិត្រសង្កេតដឹងច្បាស់ថា លោកនេះហើយដែលហៅថា ហ្លួងរតនសម្បត្តិដែលខ្លួនត្រូវការជួប ទើបរំកិលខ្លួនចុះពីកៅអីលុតជង្គង់ក្រាបចុះ ដោយសេចក្ដីគោរពគួរសម ។
ឯ ហ្លួងរតនសម្បត្តិ ជាអ្នកជំនួញលក់ត្បូង ដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញក្នុងស្រុកបប៉ៃលិន ក៏អង្គុយលើកៅអីមួយ ចៅចិត្រ សង្កេតតាមឫកពារបស់លោកនេះ យល់ថាជាអ្នកមានអធ្យាស្រ័យល្អ ចិត្តសប្បុរស គួរជាទីគោរពរាប់អានមែន។
"អើ ! ពេទ្យ ស្អាត ក្មួយខ្ញុំនោះឬ!" លោកនិយាយទាំងញញឹមតាមដោយលោកជាអ្នកមានអធ្យាស្រ័យរីករាយជានិច្ច ហើយសួរថា "សំបុត្រនោះនៅឯណា?"។
ចៅ ចិត្រ លូកដៃទៅក្នុងហោប៉ៅ យកសំបុត្រនោះជូនទៅ លោក ហ្លួង ទទួលយកទៅមើលដោយសេចក្ដីត្រេកអរ លុះមើលចប់ហើយក៏បែរមកពិចារណា មើលលក្ខណៈចៅ ចិត្រ ម្ដងទៀត។
ហ្លួង "ក្មួយឯងមែនទេឬអី ឈ្មោះ ចៅ ចិត្រ ដែលពេទ្យ ស្អាត បានបញ្ជូនខ្លួនមកឱ្យខ្ញុំ?
ចិត្រ "ទានប្រោស ខ្ញុំបាទនេះហើយ"
ហ្លួង "ចុះក្មួយធ្វើការយ៉ាងនេះបានដែរឬ ? ការរបស់ខ្ញុំនេះ វាធ្ងន់ណាស់ តោងទ្រាំជីកដីក្នុង១ថ្ងៃ ៥-៦ ម៉ោង ទើបស្ទុះរួច រូបរាងស្អាតបាតដូចជាក្មួយនេះ ខ្ញុំយល់ថាទ្រាំទ្រការងារមិនបានយូរប៉ុន្មានទេ មុខជារត់ទៅផ្ទះវិញហើយ !"។
"មនុស្សដទៃទៀត គេទ្រាំធ្វើបានយ៉ាងណា ឯខ្ញុំបាទគង់ធ្វើបានដូចជាគេដែរ សូមព្រះតេជព្រះគុណកុំព្រួយឱ្យសោះ។" ចៅចិត្រ ពោលរ៉ាប់រងយ៉ាងម៉ឹងម៉ាត់។​ ពាក្យនេះហើយដែលធ្វើឲ្យ ហ្លួងរតនសម្បត្តិ មានសេចក្ដីពេញចិត្តណាស់ ហើយចៅ ចិត្រនិយាយតទៅទៀតថា "ទានប្រោស! មនុស្សដែលកើតមកក្នុងលោកសន្និវាសនេះ មិនប្រកាន់ការស្រាលៗស្រួលៗទេ ខ្ញុំបាទមិនដែលគិតដូច្នេះទេ កាលបើខ្ញុំបាទមានកម្លាំងពលំដរាបណា ខ្ញុំបាទនឹងខំធ្វើការដរាបនោះ ទោះបីធ្ងន់ក្ដីស្រាលក្ដី"។
"អ្នកឯងនិយាយនេះត្រូវណាស់" លោក ហ្លួង និយាយសរសើរហើយថា "ណ្ហើយចុះ, ឯខ្ញុំតែងមានការសម្រាប់មនុស្សដែលចង់ធ្វើជានិច្ច វេលានេះ អណ្ដូងត្បូងទិសខាងកើត ខ្ញុំកំពុងឲ្យចាប់ផ្ដើមជីកត្បូងមានតម្លៃមួយអន្លើ ព្រឹកស្អែកនេះខ្ញុំនឹងបញ្ជូនអ្នកឯងឱ្យទៅធ្វើការនៅទីនោះ ធ្វើការក្នុងគ្រាដំបូងនេះ ខ្ញុំនឹងតាំងប្រាក់ខែឲ្យអ្នកឯងត្រឹម ៣០រៀលសិន ប៉ុន្តែអ្នកឯងអាចបានប្រាក់ខែច្រើនជាងនេះទៅទៀត បើខំយកចិត្តទុកដាក់ធ្វើការដោយម៉ឺងម៉ាត់ហើយម៉ត់ចត់ផង" ។
ចៅ ចិត្រ ឱនក្បាលក្រាបចុះដោយសេចក្ដីគោរពម្ដងទៀត។
ក្នុងខណៈនោះ មានសូរស្បែកជើង លាន់ឮពីខាងក្រោមឡើងមកលើផ្ទះ ព្រមទាំងមានសំឡេងយ៉ាងឆ្មារតូចលាន់រំពងមក ពីខាងក្រោយ ចៅចិត្រៗ ក៏ចោលភ្នែកក្រឡេកមើលទៅ ប្រទះនឹងភ្នែកទាំងគូកំពុងតែសម្លឹងចំត្រង់មក ជាដួងភ្នែកប្រកបដោយទឹកដម គួរជាទីចាប់ចិត្តស្នេហា តែមានឫកពាឆ្មើងឆ្មៃបន្តិចមានកិរិយាក្និកក្នក់ញ៉ែងញ៉ង ល្វាសល្វន់ល្អណាស់ សម្បុរស្បែកសស្អាត មុខមូលក្រឡង់ដូចវង្សព្រះចន្រ្ទា សូរសំឡេងស្រួយស្រស់ដូចសូររគាំងប្រាក់ ដំណើរល្វន់ល្វាស ដូចជាផ្កាកុលាបដែលត្រូវខ្យល់បក់ល្វិចៗ នៅកណ្ដាលសួនច្បារដូច្នោះ ឱ, ល្អអី ល្អម្ល៉េះ! នេះប្រហែលជាអញយល់សប្តិឃើញទេដឹង !!
ចៅចិត្រភ្ញាក់សា្មរតីលែងសំឡឹងស្រឡាំងកាំង ក្នុងពេលដែលលោកហ្លួងស្រែកហៅកូនក្រមុំនោះឲ្យឡើងមកខាងលើផ្ទះ៖
នាងក្រមុំនារី ឈានជើងឡើងជណ្ដើរមួយៗ ភ្នែកសំឡឹងមើលចៅចិត្រដោយកិរិយាឆ្មើងឆ្មៃបន្តិច ដែលជាទំនៀមរបស់ស្រីក្រមុំរូបស្រស់ ហើយសួរទៅឪពុកថា៖
លោកហ្លួងញាក់មុខទទួលហើយ ងាកទៅនិយាយនឹងចៅចិត្រថា៖
ចៅចិត្រលើកដៃសំពះសួរ នាងនារីងក់ក្បាលគំនាប់ដោយកិរិយាឆ្មើងៗ តាមនិស្ស័យរបស់នាង ។ ចៅចិត្រដឹងខ្លួនថា តាំងអំពីថ្ងៃនេះទៅ មុខជាត្រូវនាងក្រមុំរូបស្រស់នេះមាក់ងាយ មាក់ថោកខ្លះជាមិនខាន ។
នាងនារី សំឡឹងមើលកម្មករថ្មីរបស់ឪពុក តាំងអំពីក្បាលរហូតដល់ចុងជើង មើលហើយមើលទៀត នៅទីបំផុតក៏លាន់មាត់ថា *កម្មករនេះស្គមដូចជាអ្នកញៀនអាភៀន នឹងមានកម្លាំងជីកដីបានឬប៉ា ? កូនយល់ថាតម្រូវឲ្យធ្វើការលាងចានក្នុងផ្ទះបាយវិញជាជាង ?
ចៅចិត្រកាលត្រូវស្រីក្រមុំស្ដីដាក់មុខដូច្នេះ ក៏នឹកអៀនខ្មាសណាស់ ក្រឡេកចោលកន្ទុយភ្នែកទៅនាងមួយភ្លែតហើយតបទៅថា៖
នាងនារីធ្វើមុខក្រញូវទំនងខឹងបន្តិចៗផង ដោយនាងមិននឹកនាថាចៅចិត្រហ៊ានឆ្លើយដូច្នោះសោះ ព្រោះមិនធ្លាប់មានមនុស្សណាមួយក្នុងផ្ទះ ហ៊ាននិយាយលេងសំដីវោហារនឹងនាង ឡើយ ។
លោកហ្លួងឃើញកូនខឹងដូច្នោះ ក៏និយាយបញ្ឈប់ថា៖ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រឿងកុលាបប៉ៃលិន
អរិយធម៏
អរិយធម៌សំគាល់ការរស់នៅ ការរៀបចំជីវភាពសង្គមមនុស្សឱ្យបានប្រកបដោយសេចក្តីសុខ រីកចម្រើនលូតលាស់ មានរបៀបរៀបរយល្អ មានគ្រឿងប្រដាប់ប្រើប្រាស់ ជំនឿ ចំនេះដឹង ទៅតាមចំណង់ចំណូលចិត្ត។ ដូចនេះគោលដៅនៃអរិយធម៌គឺស្វែងរកសេចក្តីសុខ ដំណើរទៅកាន់សេចក្តីសុខ។ រីឯវិធីដើម្បីសម្រេចសេចក្តីសុខ សុខទាំងផ្លូវកាយ ទាំងផ្លូវចិត្តអាស្រ័យនឹងវប្បធម៌ និងសង្គមធម៌នោះឯង។ អរិយធម៌ពុំសម្គាល់នូវតម្លៃកម្រិតខ្ពង់ខ្ពស់របស់ជនជាតិណាមួយទេ។ ជនជាតិណាក៏មានអរិយធម៌របស់ខ្លួនដែរ គ្រាន់តែប្លែកគ្នាត្រង់លក្ខណៈលូតលាស់រីកចម្រើនប៉ុណ្ណោះ ។
ប្រពៃណីកោរជុក
ពិធីកោរជុក គឺជាពិធីដ៏សំខាន់មួយសំរាប់ក្មេងរៀបនិងពេញវ័យ។ ពិធីកោរជុកជាឈ្មោះផ្លូវការ តែតាមពាក្យសាមញ្ញគេហៅថា ពិធីកោរសក់ ឬកោរកំប៉ោយដែលក្មេងប្រុសស្រីទុកលើក្បាលតាំងពីអាយុ ៣ឆ្នាំ រហូតដល់ធំទើបកាត់ជុកនោះ។
ប្រវត្តិនៃពិធីកោរជុក
ពិធីកោរជុក ជាទំនៀមទំលាប់ខ្មែរដ៏សំខាន់មួយ ដែលមានតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ។ ទំនៀមទំលាប់នេះមានឬសគល់តាំងពីសម័យដែលខ្មែរកាន់ព្រហ្មញ្ញសាសនាមកម្លេះ។ តួយ៉ាងនៅលើព្រះវិហារវត្តបូព៌ គេឃើញមានរូបគំនូរ រឿងរាមកេរិ៍្ត ដែលក្នុងនោះ ពាលីបានពអង្គទទៅលើតាបសឫសីកោរជុកនៅក្នុងពិធីមួយ។
នៅសម័យមុន ទំនៀមទំលាប់កោរជុកព្រះញាតិវង្សប្រហែលជាមានទូទៅពុំអាក់ខានឡើយ។ ជាក់ស្តែងនៅដើមសតវត្សទី២០ ពិធីកោរជុកនៃព្រះអង្គម្ចាស់ចន្ទលេខា (ព្រះរាជបុត្រនៃព្រះបាទនរោត្តម) មានសភាពអធិអធមណាស់ ពោលគឺមានរយៈពេល៧ថ្ងៃឯណោះ។ នាពេលបច្ចុប្បន្ន ពិធីកោរជុកនេះស្ទើរតែវិនាសបាត់បង់ទៅហើយ ព្រោះគេឃើញមានរៀបចំម្តងម្កាលនៅតាមនិគមជនបទខ្លះៗប៉ុន្នោះ ដូចជានៅតាមភូមិខ្លះនៅតំបន់អង្គរក្នុងខេត្តសៀមរាប និងភាគខាថជើង ឬភាគពាយព្យនៃប្រទេស។
ឃុំជ្រោយតាកែវ
( Chroy Takeo Commune) ជាដែនរដ្ឋបាលស្ថិតនៅក្នុង ស្រុកកោះធំ ខេត្តកណ្ដាល មាន  ៩ភូមិ៖ ព្រំប្រទល់នៃ
=រដ្ឋបាលចាស់= ជាឃុំមួយស្ថិតនៅក្នុងស្រុកកោះធំ ខេត្តកណ្តាល។ នេះមាន ៩ភូមិ ៖
សូមមើលផងដែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តកណ្តាល ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ឃុំនៃកម្ពុជា
នគរោបនីយកម្ម
នគរោបនីយកម្ម ​គឹជាការកើតឡើងពីធម្មជាតិនៃតំបន់ទីក្រុង​ ដែលជាហេតុធ្វើអោយមានការហូរចូលពីតំបន់ផ្សេងៗ ​ហើយនឹងការប្រមូលផ្ដុំប្រជាជនជនបទដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុង,នេះគឹជាអ្វីមួយដែលពិសេសបំផុត។​​ អង្គការសហប្រជាជាតិមានគ្រោងការថា​ ប្រជាជននៅពាក់កណ្ដាលពិភពលោកនឹងរស់នៅទីក្រុង  ចុងឆ្នាំ២០០៨។​​​​  ដោយ២០៥០ គេបានព្យាករណ៏ថា​​​​​៦៤.១%   និង​​​  ៨៥.9% ​​​​នៃប្រទេសបានលូតលាស់ជាច្រើនហើយនឹងការជួយអភិវឌ្ឈពិភពរបស់ប្រជាជនម្នាក់ៗនោះគឺក្លាយទៅជាការធ្វើនគរោបនីយកម្ម។
នគរោបនីយកម្មគឺជាបន្ទាត់ដែលភ្ជាប់យ៉ាងជិតទៅនឹង សង្គមទំនើប,​​ ការធ្វើឧស្សាហកម្ម ហើយនឹងរបៀបរៀបចំសង្គមវិទ្យាអោយធ្វើយ៉ាងណាអោយមានសនិទានកម្ម។ នគរោបនីយកម្មអាចរៀបរាប់ចំពោះស្ថាបភាពបានគ្រប់ពេលវេលា, ឧទាហរណ៏:​​​  ការធ្វើសមាមាត្រប្រជាជនសរុប ឫ  សមាមាត្រតំបន់នៅក្នុងទីក្រុង ឫ តាមទីក្រុងនានា, ឫ ការកំណត់ពេលផ្សេងអាចរាប់បន្ថែមនៃប្រជាជនទំាងនេះ។
សាសនាជំនាន់ដើមនៅប្រទេសកម្ពុជា
ព្រាហ្មណ៍សាសនារឺព្រហ្មញ្ញសាសនា
ព្រហ្មញ្ញសាសនានិងព្រះពុទ្ធសាសនាជាសាសនាជំនាន់ដើម។តាមការស្រាវជ្រាវខាងប្រវត្តិសាស្រ្តគេបានដឹងថាសាសនាព្រាហ្មណ៍នេះត្រូវបាននាំចូលប្រទេសឥណ្ឌា ដោយពួកអាចារ្យ (អារីយ៉ារឺអារ្យ័ន) ។  ពួកនេះបានវាយលុកប្រទេសអឺរ៉ុបមួយផ្នែកហើយ​ មួយផ្នែកទៀតចូលលុកលុយប្រទេសឥណ្ឌាភាគខាងជើងប្រមាណជា១៥០០ឆ្នាំមុនគ.ស ។ដូចនេះហើយ គេចាត់ទុកពួកអាចារ្យអារ្យ័ននៃអំបូរឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុប់។ ដោយពុំអាចតស៊ូនិងពួកអាចារ្យដែលមានគ្រឿងចំបាំងជំនាញៗជាង ពួកត្រាវីត ដែលជាម្ចាស់ស្រុកឥណ្ឌាក៏ត្រូវពួកអាចារ្យគ្រប់គ្រងបាន ។ ពួកអាចារ្យក៏ចាប់ផ្សាយលទ្ធិសាសនាតាំងពីពេលនោះមក។ ឯជនជាតិខ្មែរបានស្គាល់ព្រាហ្មណ៍សាសនាចាប់ពីសតវត្សទី១ជាលំដាប់មកតាមរយពួកឈ្មួញឥណ្ឌាដែលធ្វើដំណើរតាមសំពៅមកទាក់ទងលក់ដូរជាមួយអ្នកស្រុក។ដោយពួកឈ្មួញទាំងនោះច្រើនតែជាអ្នកចេះដឹងខាងព្រាហ្មណ៍សាសនា ក៏បានជ្រួតជ្រាបយ៉ាងខ្លាំងទៅលើជនជាតិខ្មែរ  ជាពិសេសអ្នកមានឋានខ្ពស់នៅក្នុងប្រទេស។ម៉្យាងទៀតយើងបានដឹងតាមប្រវត្តិសាស្រ្តថា នៅដើមសតវត្សទី១ប្រទេសខ្មែរយើង គ្របគ្រងដោយព្រះនាងលីវយី ហើយមានស្ដេចព្រះនាមហ៊ុនទៀនបានលើកទ័ពមកច្បាំងដណ្ដើមទឹកដីខ្មែរ។ក្រោយពីទទួលជ័យជំនះលើព្រះនាងលីវយីព្រះបាទហ៊ុនទៀនក៏បានរៀបអភិសេកក្សត្រីអង្គ នេះជាមួយអគ្គមហេសី ហើយបានប្រកាសតាំងខ្លួនជាស្ដេចលព្រមទាំងបានរៀបចំទឹកដីខ្មែរតាមទស្សនឥណ្ឌា (បែបព្រាហ្មណ៍)ថែមទៀត។លទ្ធិព្រាហ្មណ៍ក៏រីកដុះដាលឡើងជាលំដាប់។ព្រាហ្មណ៍សាសនានេះ ចែកជា៣សម័យធំៗគឺសម័យវេទនិយម (១៥០០ឆ្នាំដល់៥៥០ឆ្នាំមុនគ.ស)សម័យព្រាហ្មណ៍និយម(៥៥០ឆ្នាំមុនគ.សដល់ស.វទី១០នៃគ.ស)សម័យហិណ្ឌូនិយម(ស.វទី១០រហូតមក) ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា
ពុទ្ធសាសនាមានដើមដំនើតនៅប្រទេសឥណ្ឌា ក្នុងសតវត្សទី៦មុនគ.ស ប្រហែលគ្នានិងកំនើតព្រាហ្មណ៍និយមក្នុងសម័យទី២ដែរ។  នៅសតវត្សទី៣មុនគ.ស ក្នុងរាជកាលព្រះបាទអសោក ពុទ្ធសាសនាត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយពាសពេញទាំងក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ទាំងក្រៅប្រទេស  ។ តាមប្រវត្តិសាស្រ្ត គេបានដឹងថា នៅពុទ្ធសតវត្សទី៣(ព.ស២៣៤)គឺតាំងពី៣០០ឆ្នាំមុនគ.សម៉្លេះព្រះបាទអសោក ជាពុទ្ធសាសនិកដ៏ឆ្នើមក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា បានបញ្ចូលសាមណទូតពីរអង្គ គឺព្រះសោមណត្ថេរ និងព្រះឩត្ដរត្ថេរអោយនាំយកពុទ្ធសាសនាថេរវាទ (ហីនយាន) មកផ្សាយនៅសុវណ្ណភូមិ (អាស៊ីអាគ្នេយ៍)។ តាមសិលាចារឹកវ៉ូក្រាញ់(នៅញ៉ាត្រាង) ទំនងជាពុទ្ធសាសនាចូលមកប្រតិស្ថានក្នុងប្រទេសខ្មែរ នៅសតវត្សទី២នៃគ.ស ក្នុងរាជកាលព្រះបាទឝ្រីមារញ។ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម: ប្រវត្តិសាស្រ្ត