cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ពីរ៉ាមីត
មាឌ
មាឌរបស់ពីរ៉ាមីតសំដែងដោយ រូបតូច|ស្តាំ|260ភស|ពីរ៉ាមីតដែលមានមុខជាត្រីកោណផ្គុំពីស្វ៊ែរចំនួន៣៥
ផ្ទៃរបស់មុខខាង
ផ្ទៃខាង(ផ្ទៃរបស់មុខខាង)របស់ពីរ៉ាមីតនិយ័តគឺ ​ ដែលA_bជាផ្ទៃបាត p ជាបរិមាត្រនៃបាត និង​ s ជាប្រវែងអង្កត់ពីកំពូលទៅចំនុចកណ្តានៃបាត។
សូមមើលផងដែរ
ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:គណិតវិទ្យា ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:ធរណីមាត្រ
Piramide
ច្បាប់​ស្ដី​ពី​ការ​បង្ក្រាប​អំពើ​ជួញដូរ​មនុស្ស​ និង​អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​
ច្បាប់​ ស្ដី​ពី​ការ​បង្ក្រាប​អំពើ​ជួញដូរ​មនុស្ស​ និង​អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​ ដែល​រដ្ឋសភា​បាន​អនុម័ត​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​២០​ ខែ​ធ្នូ​ ឆ្នាំ​២០០៧​ នា​សម័យ​ប្រជុំ​រដ្ឋសភា​ លើក​ទី​ ៧​ នីតិកាល​ទី​ ៣​ និង​ដែល​ព្រឹទ្ធសភា​បាន​យល់​ស្រប​តាម​ទម្រង់​ និង​គតិ​នៃ​ច្បាប់​នេះ​ទាំង​ស្រុង​ ដោយ​គ្មាន​ការ​កែប្រែ​អ្វី​ឡើយ​ កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​១៨​ ខែ​មករា​ ឆ្នាំ​២០០៨​ នា​សម័យ​ប្រជុំ​ពេញ​អង្គ​ព្រឹទ្ធសភា​ លើក​ទី​ ៤​ នីតិកាល​ទី​ ២​ ហើយ​​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ទាំង​ស្រុង​ ដូច​ត​ទៅ​នេះ:
មាត្រា​ ១​.-​ គោល​បំណង​នៃ​ច្បាប់​នេះ
​ច្បាប់​នេះ​ មាន​គោលបំណង​បង្ក្រាប​អំពើ​ជួញ​ដូរ​មនុស្ស​ និង​ អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​ដើម្បី​ការពារ​​សិទ្ធិ​ និង​ សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ​របស់​មនុស្ស​ និង​បង្កើន​នូវ​សុខភាព​ និង​សុខុមាលភាព​​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ និង​ រក្សា​ការពារ​ លើក​កម្ពស់​នូវ​ទំនៀម​ទម្លាប់​ប្រពៃណី​ដ៏​ល្អ​របស់​ជាតិ​និង​មាន​គោល​បំណង​ អនុវត្ត​ឱ្យ​ បាន​សមស្រប​ផង​ដែរ​ តាម​ពិធី​សារ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ស្ដី​ពី​ការ​ទប់ស្កាត់​ ការ​បង្ក្រាប​ និង​ ការ​ផ្ដន្ទាទោស​ការ​ជួញដូរ​មនុស្ស​ ជា​ពិសេស​ស្ត្រី​ និង​កុមារ​​បន្ថែម​លើ​អនុសញ្ញា​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ប្រឆាំង​នឹង​ ឧក្រិដ្ឋកម្ម​ឆ្លង​ដែន​ ឬ​ ឧបករណ៍​ ឬ​កិច្ច​ព្រមព្រៀង​អន្តរជាតិ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ ទាក់ទង​នឹង​ការ​ជួញដូរ​មនុស្ស​ដែល​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា ​បាន​ឱ្យ​ សច្ចាប័ន​ ឬ​ ចុះ​ហត្ថលេខា។
មាត្រា​ ២​.-​ ការ​អនុវត្ត​ច្បាប់​នេះ​នៅ​ក្នុង​ដែនដី​
ដែន​ដី​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​ រួម​បញ្ចូល​ទាំង​នាវា​ ឬ​ អាកាស​​យាន​ណា​មួយ​ដែល​​មាន​សិទ្ធិ​ប្រើប្រាស់​ទង់ជាតិ​កម្ពុជា។
បទល្មើស​មួយ​ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ថា​ បាន​ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ក្នុង​ដែនដី​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​​នៅ​ពេល​ដែល​អំពើ ​រួម​ផ្សំ​ណា​មួយ​នៃ​បទល្មើស​នោះ​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ដែនដី​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ ​កម្ពុជា។
មាត្រា​ ៣​.-​ ការ​អនុវត្ត​ច្បាប់​នេះ​នៅ​ក្រៅ​ដែនដី
ច្បាប់​នេះ​ត្រូវ​អនុវត្ត​ទៅ​លើ​បទល្មើស​ឧក្រិដ្ឋ​ ឬ​ មជ្ឈិម​ទាំងឡាយ​ ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ នៅ​ក្រៅ​ដែន​ដី​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ ដោយ​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ។
ច្បាប់​នេះ​អនុវត្ត​ទៅ​លើ​បទល្មើស​ឧក្រិដ្ឋ​ ឬ​ មជ្ឈិម​ទាំងឡាយ​ ដែល​ត្រូវ​​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ នៅ​ក្រៅ​ដែនដី​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ ដោយ​ជន​បរទេស​ ហើយ​ជន​រងគ្រោះ​គឺ​ជា​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​នៅ​ពេល​ដែល​បទល្មើស​កើត​ឡើង។
មាត្រា​ ៤​.- ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ផ្នែក​ព្រហ្មទណ្ឌ​
រាល់​ការ​ប៉ុនប៉ង​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ឧក្រិដ្ឋ​ ឬ​ មជ្ឈិម​ទាំងឡាយ​​ ដែល​មាន​ចែង​​នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ និង​ត្រូវ​ទទួល​ខុសត្រូវ​ ដូច​ករណី​ដែល​បទល្មើស​​ត្រូវ​បាន​ប្រព្រឹត្ត។
អ្នក​សម​គំនិត​ និង​ អ្នក​ផ្ដើម​គំនិត​ ក្នុង​បទល្មើស​​ឧក្រិដ្ឋ​ ឬ​ មជ្ឈិម​ទាំងឡាយ​ ដែល​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ និង​ត្រូវ​ទទួល​ខុសត្រូវ​​ដូច​ចារី​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស។
អ្នក​សម​គំនិត​​ និង​អ្នក​ផ្ដើម​គំនិត​រួម​មាន​ អ្នក​រៀបចំ​ ឬ​ ចង្អុល​បង្ហាញ​ជាអាទិ៍​ឱ្យ​ជន​ដទៃ​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ឧក្រិដ្ឋ​ ឬ​ មជ្ឈិម​ទាំងឡាយ​ ដែល​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ។
មាត្រា​ ៥​.-​ ការ​ប្រកាស​មូល​ទោស​
នៅ​ក្នុង​គ្រប់​ករណី​ ដែល​បទល្មើស​ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ផង​ និង​ ពិន័យ​ជា​ប្រាក់​ផង​ តុលាការ​អាច​ប្រកាស:
១-ទោស​ជាប់​ពន្ធនាគារ​ និង​ទោស​ពិន័យ​ត្រួត​គ្នា។
២-ទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ។
៣-ឬ​ ក៏​ទោស​​ពិន័យ​ជា​ប្រាក់​តែ​មួយ​មុខ​ប៉ុណ្ណោះ។
មាត្រា​ ៦.- បទល្មើស​ត្រួត​គ្នា​
កាល​បើ​នៅ​ក្នុង​ពេល​ចោទ​ប្រកាន់​តែ​មួយ​ ជន​ជាប់​ចោទ​ត្រូវ​បាន​គេ​រក​ឃើញ​ថា​មាន​ពិរុទ្ធ​ពី​បទល្មើស​ច្រើន​ ទោស​នីមួយៗ​ អាច​ត្រូវ​ប្រកាស​ឡើង។​ ប៉ុន្តែ​កាល​បើ​ទោស​ត្រូវ​ទទួល​មាន​ច្រើន​ និង​មាន​ប្រភេទ​ដូចគ្នា​ ទោស​តែ​មួយ​នៃ​ប្រភេទ​នេះ​ អាច​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ជា​អតិបរមា​​នៅ​ក្នុង​ព្រំដែន​ស្រប​ច្បាប់​ដែល​ខ្ពស់​ ជាង​គេ។
មាត្រា​ ៧​.-​ និយមន័យ​នៃ​អនីតិជន
អនីតិជន​ នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​មាន​ន័យ​ថា​ ជា​ជន​ដែល​មាន​អាយុ​ក្រោម​ ១៨​ ឆ្នាំ។
មាត្រា​ ៨​.-​ និយមន័យ​នៃ​ការ​នាំ​យក​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់
ការ​នាំ​យក​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​មាន​ន័យ​ថា:
១​-ការ​ធ្វើ​ឱ្យ​ មនុស្ស​ម្នាក់​ ផ្លាស់​ទី​ពី​ទី​កន្លែង​ដែល​គេ​កំពុង​រស់នៅ​ទៅ​កាន់​ទី​កន្លែង​ដទៃ​ដែល​ ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ត្រួត​ពិនិត្យ​របស់​ខ្លួន​ ឬ​ របស់​តតិយជន​ តាម​មធ្យោបាយ​បង្ខិតបង្ខំ​ គម្រាមកំហែង​ បោក​បញ្ឆោត​ បំពាន​ដោយ​អំណាច​ ឬ​ លួង​លោម។
មាត្រា​ ៩​.-​ ការ​នាំ​យក​អនីតិជន​ ជាអាទិ៍​ ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់
ជន​ណា​នាំ​យក​អនីតិជន​ ឬ​ ជន​ដែល​នៅ​ក្រោម​អាណាព្យាបាល​ទូទៅ​ ឬ​ នៅ​ក្រោម​ហិតូបត្ថម្ភ​ ឬ​ នៅ​​ក្រោម​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ស្រប​ច្បាប់​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ២​ (ពីរ)​ ឆ្នាំ​ ដល់​ ៥​ (ប្រាំ)​ ឆ្នាំ។
១- បើ​ជន​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​ ដែល​គេ​នាំ​យក​ទៅ​នោះ​ មាន​អាយុ​ចាប់​ពី​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ) ឆ្នាំ​ ឡើង​ទៅ​ និង​យល់​ព្រម​ដោយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ ចំពោះ​អំពើ​ល្មើស។
២- ការ​ពុំ​មាន​ប្រើ​វិធាន​ការ​ណា​មួយ​ ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ មាត្រា​ ៨​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​ ត្រូវ​បាន​ប្រើប្រាស់។
៣- ជន​ល្មើស​មិន​មាន​គោល​បំណង​ ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ណា​មួយ។
ចំពោះ​បទល្មើស​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា​នេះ​ អាច​ធ្វើ​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​ បាន​ លុះ​ត្រា​តែ​មាន​ពាក្យ​បណ្ដឹង​ពី​ឪពុក​ម្ដាយ​ អ្នក​ថែរក្សា​ ឬ​ អ្នក​អាណាព្យាបាល​ស្រប​ច្បាប់​ ប្រសិន​បើ​មធ្យោបាយ​ណា​មួយ​ដូច​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​កថា​ខណ្ឌ​ទី​ ១​ មាត្រា​ ៨​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​ ត្រូវ​បាន​ប្រើប្រាស់។
មាត្រា​ ១០​.- ការ​នាំ​យក​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ដោយ​មាន​គោលដៅ
ជន​ណា​​ដែល​នាំ​យក​ជន​ដទៃ​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ ក្នុង​គោលដៅ​ស្វែង​រក​ប្រយោជន៍​ឈ្លានពាន​ខាង​ផ្លូវ​ភេទ​ ផលិត​រូបភាព​អាសអាភាស​ រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ ផ្ទុយ​ពី​ឆន្ទៈ​របស់​ជនរងគ្រោះ​​ ស្មុំ​កូន​ ឬ​ ទម្រង់​ណា​មួយ​នៃ​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ចន៍​ផ្សេង​ទៀត​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ)ឆ្នាំ​ ដល់​ ១៥​ (ដប់​ប្រាំ) ឆ្នាំ។
-ជនរងគ្រោះ​ជា​អនីតិជន។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​មន្ត្រី​សាធារណៈ​ ដែល​បំពាន​ដោយ​អំណាច​របស់​ខ្លួន​មក​លើ​ជន​រងគ្រោះ។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​ក្រុម​មាន​ការ​ចាត់តាំង។
ពាក្យ​ថា​ ទម្រង់​នៃ​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ចន៍​ផ្សេង​ទៀត​ នៅ​ក្នុង​​មាត្រា​នេះ​ និង​មាត្រា​ ១២​ មាត្រា​ ១៥​ មាត្រា​ ១៧​ និង​មាត្រា​ ១៩​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​ រួម​មាន​ ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ចន៍​លើ​ពេស្យា​កម្ម​ជន​​ដទៃ​ រូប​ភាព​ និង​សម្ភារៈ​អាសអាភាស​ ពាណិជ្ជកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​ សេវា​ ឬ​ ពលកម្ម​ដោយ​បង្ខំ​ទាសភាព​ ឬ​ ការ​អនុវត្ត​ស្រដៀង​គ្នា​នឹង​ទាស​ភាព​ ការ​បញ្ចាំ​ខ្លួន​ដោះ​បំណុល​សេវភាព​ដោយ​មិន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ ពលកម្ម​កុមារ​ ឬ​ ការ​ដក​ហូត​សរីរាង្គ។
ការ​យល់​ព្រម​របស់​ជនរងគ្រោះ​ចំពោះ​គោលដៅ​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ នៃ​មាត្រា​នេះ​ មិន​ទាក់ទង​នឹង​មធ្យោបាយ​ណា​មួយ​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ មាត្រា​ ៨​នៃ​ច្បាប់​នេះ​ ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​នោះ​ទេ។ ករណី​នេះ​ត្រូវ​យក​ទៅ​អនុវត្ត​ផង​ដែរ​ ចំពោះ​បទ​ល្មើស​ ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា​ ១៥​ មាត្រា​ ១៧​ និង​មាត្រា​ ១៩​ នៃ​ច្បាប់​នេះ។
មាត្រា​ ១១.- ការ​នាំ​យក​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​សម្រាប់​នាំ​ឆ្លង​ដែន​
ជន​ណា​ដែល​នាំ​យក​ជន​ដទៃ​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ ក្នុង​គោលដៅ​ប្រគល់​ ឬ​ នាំ​យក​ទៅ​ក្រៅ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ) ឆ្នាំ​ដល់​១៥​ (ដប់ប្រាំ) ឆ្នាំ។
ជន​ណា​ដែល​នាំ​យក​ជន​ដទៃ​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ ក្នុង​ប្រទេស​ណា​មួយ​ក្រៅ​ពី​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ ក្នុង​គោលដៅ​ប្រគល់​ ឬ​ នាំ​ជន​នោះ​ទៅ​ប្រទេស​ផ្សេង​ទៀត​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដូចគ្នា​​នឹង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ ខាង​លើ។
ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ២០​ (ម្ភៃ)ឆ្នាំ​ ក្នុង​ករណី​ដែល:
-ជនរងគ្រោះ​ជា​អនីតិជន។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​មន្ត្រី​សាធារណៈ​ ដែល​បំពាន​ដោយ​អំណាច​របស់​ខ្លួន​មក​លើ​ជន​រងគ្រោះ។
មាត្រា​ ១២​.- ការ​ជ្រើសរើស​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​សម្រាប់​កេង​ប្រវ័ញ្ចន៍​
ការ​ជ្រើសរើស​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​ មាន​ន័យ​ថា​ ការ​បញ្ចុះបញ្ចូល​ការ​ជួល​ ឬ​ ការ​ឱ្យ​ជន​ណា​មួយ​បម្រើ​ការ​ក្រោម​ទម្រង់​នៃ​​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ចន៍​ផ្សេង​ ទៀត​ តាម​មធ្យោបាយ​បោក​បញ្ឆោត​ បំពាន​ដោយ​អំណាច​ ការ​បង្ខាំង​ខ្លួន​ ការ​ប្រើប្រាស់​កម្លាំង​ ការ​គម្រាមកំហែង​ ឬ​ មធ្យោបាយ​បង្ខិតបង្ខំ​ផ្សេង​ទៀត។
ជន​ណា​ដែល​ជ្រើសរើស​ជន​ដទៃ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ) ឆ្នាំ​ ដល់​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ) ឆ្នាំ។
ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ) ឆ្នាំ​ ដល់​ ២០​ (ម្ភៃ)​ ឆ្នាំ​ ក្នុង​ករណី​ដែល:
-ជន​រងគ្រោះ​ជា​អនីតិជន។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​មន្ត្រី​សាធារណៈ​ដែល​បំពាន​ដោយ​អំណាច​របស់​ខ្លួន​មក​លើ​ជន​រងគ្រោះ។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​ក្រុម​មាន​ការ​ចាត់តាំង។
មាត្រា​ ១៣​.- និយមន័យ​នៃ​អំពើ​លក់​-ដូរ​មនុស្ស​
អំពើ​លក់​-ដូរ​មនុស្ស​មាន​ន័យ​ថា​ ប្រគល់​ឱ្យ​ដោយ​ខុស​ច្បាប់​នូវ​ការ​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ណា​ម្នាក់​ទៅ​ជន​ដទៃ​ ឬ​ ទទួល​យក​ដោយ​ខុស​ច្បាប់​នូវ​ការ​ប្រគល់​ការ​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ណា​ម្នាក់​ពី​ ជន​ដទៃ​ ដោយ​ផ្ដោះ​ប្ដូរ​ទៅ​នឹង​របស់​មាន​តម្លៃ​អ្វី​មួយ​ ដោយ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​សេវា​ និង​​មនុស្ស​ផង។
អំពើ​ធ្វើ​ជា​ភ្នាក់ងារ​កណ្ដាល​នៃ​ការ​លក់​-ដូរ​មនុស្ស​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដូចគ្នា​នឹង​អំពើ​លក់-ដូរ​មនុស្ស​ដោយ​ផ្ទាល់។
មាត្រា​ ១៥​.- អំពើ​លក់-ដូរ​មនុស្ស​ដោយ​មាន​គោលដៅ​
ជន​ណា​ដែល​លក់-ដូរ​ជន​ដទៃ​ ដោយ​មាន​គោលដៅ​ស្វែង​រក​ប្រយោជន៍​ ឈ្លានពាន​ខាង​ផ្លូវ​ភេទ​ ផលិត​រូប​ភាព​អាសអាភាស​ រៀប​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ផ្ទុយ​ពី​ឆន្ទៈ​របស់​ជន​រងគ្រោះ​ស្មុំ​កូន​ ឬ​ ទម្រង់​នៃ​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ចន៍​ផ្សេង​ទៀត​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ) ឆ្នាំ​ ដល់​ ១៥​ (ដប់​ប្រាំ) ឆ្នាំ។
ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ)​ ឆ្នាំ​ ដល់​ ២០​ (ម្ភៃ) ឆ្នាំ​ ក្នុង​ករណី​ដែល:
-ជន​រងគ្រោះ​ជា​អនីតិជន។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​ក្រុម​មាន​ការ​ចាត់តាំង។
មាត្រា​ ១៦.- អំពើ​លក់​-ដូរ​មនុស្ស​សម្រាប់​នាំ​ឆ្លងដែន​
ជន​ណា​ដែល​លក់-ដូរ​ជន​ដទៃ​ ក្នុង​គោលដៅ​ប្រគល់​ ឬ​ នាំ​យក​ទៅ​ក្រៅ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ)ឆ្នាំ​ ដល់​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ)ឆ្នាំ។
ជន​ណា​ដែល​លក់​-ដូរ​ជន​ដទៃ​ ក្នុង​ប្រទេស​ណា​មួយ​ក្រៅ​ពី​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ក្នុង​គោលដៅ​ប្រគល់​ ឬ​ នាំ​ជន​នោះ​ ទៅ​ប្រទេស​ផ្សេង​ទៀត​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដូចគ្នា​នឹង​កថា​ខណ្ឌ​ទី​ ១​ ខាង​លើ។
ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ)ឆ្នាំ​ ទៅ​ ២០​ (ម្ភៃ)ឆ្នាំ​ ក្នុង​ករណី​ដែល:
-ជន​រងគ្រោះ​ជា​អនីតិជន។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​មន្ត្រី​សាធារណៈ​ ដែល​បំពាន​ដោយ​អំណាច​របស់​ខ្លួន​មក​លើ​ជន​រងគ្រោះ។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​ក្រុម​មាន​ការ​ចាត់​តាំង។
មាត្រា​ ១៧​.- ការ​ដឹក​ជញ្ជូន​ដោយ​មាន​គោលដៅ
ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ)ឆ្នាំ​ ទៅ​ ២០​ (ម្ភៃ)ឆ្នាំ​ ក្នុង​ករណី​ដែល:
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​មន្ត្រី​សាធារណៈ​ ដែល​​បំពាន​ដោយ​អំណាច​របស់​ខ្លួន​មក​លើ​ជន​រងគ្រោះ។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​ក្រុម​មាន​ការ​ចាត់​តាំង។
មាត្រា​ ១៨.- អំពើ​នាំ​ឆ្លង​ដែន​
ជន​ណា​ដែល​នាំ​យក​ជន​ដទៃ​ ដោយ​ដឹង​ថា​ជន​នោះ​ ត្រូវ​បាន​នាំ​យក​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ ជ្រើសរើស​ លក់-ដូរ​ ឬ​ ដឹក​ជញ្ជូន​ក្នុង​ប្រទេស​ណា​មួយ​ក្រៅ​ពី​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា​ទៅ​ប្រទេស​ ផ្សេង​ទៀត​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដូច​គ្នា​នឹង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ ខាង​លើ។
ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ)ឆ្នាំ​ ទៅ​ ២០​ (ម្ភៃ)ឆ្នាំ​ ក្នុង​ករណី​ដែល:
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​មន្ត្រី​​សាធារណៈ​ ដែល​បំពាន​ដោយ​អំណាច​របស់​ខ្លួន​មក​លើ​ជន​រងគ្រោះ។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​ក្រុម​មាន​ការ​ចាត់​តាំង។
មាត្រា​ ១៩.- ការ​ទទួល​យក​មនុស្ស​ដោយ​មាន​គោលដៅ​
ជន​ណា​ដែល​ទទួល​ ផ្ដល់​ជម្រក​ ឬ​ លាក់​បំពួន​ជន​ណា​មួយ​ ដែល​បាន​មក​ពី​អំពើ​នាំ​យក​ចេញ​ដោយ​មិន​ស្រប​ច្បាប់​ ឬ​ ជ្រើសរើស​ លក់-ដូរ​ ឬ​ ដឹក​ជញ្ជូន​ក្នុង​គោលដៅ​ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ប្រយោជន៍​ ឈ្លានពាន​ខាង​ផ្លូវ​ភេទ​ ផលិត​រូបភាព​ អាសអាភាស​ អាពាហ៍ពិពាហ៍​ផ្ទុយ​ពី​ឆន្ទៈ​របស់​ជនរងគ្រោះ​​ ស្មុំ​កូន​ ឬ​ ទម្រង់​នៃ​ការ​កេង​ប្រវ័ញ្ចន៍​ផ្សេង​ទៀត​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ)ឆ្នាំ​ ដល់​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ) ឆ្នាំ។
ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ២០​ (ម្ភៃ)ឆ្នាំ​ ក្នុង​ករណី​ដែល:
-ជនរងគ្រោះ​ជា​អនីតិជន។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​មន្ត្រី​សាធារណៈ​ ដែល​បំពាន​ដោយ​អំណាច​របស់​ខ្លួន​មក​លើ​ជន​រងគ្រោះ។
-អំពើ​ល្មើស​ប្រព្រឹត្ត​ឡើង​ ដោយ​ក្រុម​មាន​ការ​ចាត់តាំង។
វិទ្យាស្ថានភាសាបរទេស
វិទ្យាស្ថានភាសាបរទេស (Institute of Foreign Languages រឺ Institut des Langues Etrangères) ហៅកាត់ថា IFL ជាគ្រឹះស្ថានឧត្តមសិក្សាចំនុះអោយ​សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ ដែលជំនាញក្នុងការបណ្ដុះបណ្ដាល​ភាសាបរទេស​ដល់និស្សិត​កម្ពុជា។ វាមានទីតាំងនៅតាមបណ្ដោយមហាវិថីសហព័ន្ឋរុស្ស៊ី ខាងកើតជាប់នឹងសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ។
ច្បាប់​ស្ដី​ពី​ការ​បង្ក្រាប​អំពើ​ជួញដូរ​មនុស្ស​ និង​អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​
ជំពូក​ទី​ ៣​ ការ​បង្ខាំង
​
វិទ្យាស្ថានភាសាបរទេស
វិទ្យាស្ថាននេះកសាងឡើងនៅឆ្នាំ ១៩៦១ ដោយអាគារសិក្សាត្រូវបានគូរប្លង់ដោយវិស្វករខ្មែរដ៏ល្បីល្បាញគឺលោក វណ្ណ មូលីវណ្ណ។ ដើមឡើយ វិទ្យាស្ថាននេះត្រូវបានប្រើជាសាលាគរុវិជ្ជាជាន់ខ្ពស់ សំរាប់បណ្ដុះបណ្ដាលគ្រូបង្រៀនចំនួនជាមធ្យម២០០នាក់ក្នុងមួយឆ្នាំ។ នៅសម័យសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិត្យកម្ពុជា វិទ្យាស្ថានត្រូវបានប្រើជាសាលានយោបាយមជ្ឍឹម លុះក្រោយមកក៏ក្លាយជាវិទ្យាស្ថានភាសាអន្តរជាតិ។
សព្វថ្ងៃ វិទ្យាស្ថានបណ្ដុះបណ្ដាលភាសាអង់គ្លេស ភាសាបារាំង ភាសាចិន ភាសាជប៉ុន ភាសាថៃ និងភាសាកូរ៉េ។
សូមមើលផងដែរ
ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:គ្រឹះស្ថានឧត្តមសិក្សានៅកម្ពុជា
ច្បាប់​ស្ដី​ពី​ការ​បង្ក្រាប​អំពើ​ជួញដូរ​មនុស្ស​ និង​អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​
មាត្រា​ ២១.- ការ​ចាប់​ពង្រត់​ ការ​ឃុំឃាំង​ ឬ​ ការ​បង្ខាំង
១-ជាប់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៣​ (បី) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ៥​ (ប្រាំ)ឆ្នាំ​ បើ​ការ​ចាប់​ ការ​ឃុំឃាំង​ ឬ​ការ​បង្ខាំង​ខ្លួន​ មាន​រយៈ​ពេល​តិច​ជាង​មួយ​ខែ។
២-ជាប់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៥​ (ប្រាំ) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ១០​ (ដប់) ឆ្នាំ​ បើ​ការ​ចាប់​ ការ​ឃុំឃាំង​ ឬ​ ការ​បង្ខាំង​ខ្លួន​ មាន​រយៈពេល​ស្មើ​ ឬ​ លើស​ពី​មួយ​ខែ។
មាត្រា​ ២២​.- ស្ថាន​ទម្ងន់​ទោស​
បុគ្គល​ដែល​ចាប់​ឃុំឃាំង​ ឬ​ បង្ខាំង​ជន​ដទៃ​ ដោយ​គ្មាន​អំណាច​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​អស់​មួយ​ជីវិត​ ក្នុង​ករណី​ដូច​ខាង​ក្រោម:
១-ដោយ​មាន​ទារុណកម្ម​ ឬ​ អំពើ​ឃោរឃៅ
២-បណ្ដាល​ឱ្យ​ មាន​មនុស្ស​ស្លាប់​ ឬ​
៣-ប្រព្រឹត្ត​ក្នុង​គោលដៅ​ជំរិត​យក​ប្រាក់។
មាត្រា​ ២៣​.- និយមន័យ​នៃ​អំពើ​ពេស្យាចារ​ និង​ អំពើ​ពេស្យាចារ​កុមារ​
"អំពើ​ពេស្យាចារ" នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​មាន​ន័យ​ថា​ ការ​រួម​ភេទ​ជាមួយ​ជន​ណា​ម្នាក់​ដែល​មិន​កំណត់​ ឬ​ អំពើ​គ្រប់​រូប​ភាព​ផ្សេង​ទៀត​ ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ភេទ​ ដោយ​ផ្ដោះប្ដូរ​នឹង​វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​អ្វី​មួយ។
"អំពើ​ពេស្យាចារ​កុមារ" នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​មាន​ន័យ​ថា​ ជា​អំពើ​រួម​ភេទ​ ឬ​ អំពើ​គ្រប់​រូប​ភាព​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ភេទ​ រវាង​អនីតិជន​ជាមួយ​ជន​ដទៃ​ ដើម្បី​ផ្ដោះ​ប្ដូរ​ទៅ​នឹង​វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​អ្វី​មួយ។
​​មាត្រា​ ២៤​.- អំពើ​អូសទាញ​
ជន​ណា​អូស​ទាញ​ដោយ​ចេតនា​នូវ​ជន​ដទៃ​ក្នុង​ទី​សាធារណៈ​ក្នុង​គោលដៅ​ ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ពេស្យាចារ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១​ (មួយ) ថ្ងៃ​ ដល់​ ៦​ (ប្រាំមួយ) ថ្ងៃ​ និង​​ពិន័យ​ជា​ប្រាក់​ពី​ ៣.០០០​ (បីពាន់) រៀល​ ដល់​ ១០.០០០​ (មួយ​ម៉ឺន) រៀល។
អនីតិជន​ត្រូវ​លើកលែង​ពី​ការ​ផ្ដន្ទាទោស​ចំពោះ​បទល្មើស​ ដូច​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​មាត្រា​នេះ។
មាត្រា​ ២៥.-​ និយមន័យ​នៃ​សញ្ចារ​កម្ម​
អំពើ​សញ្ចារ​កម្ម​ នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​ មាន​ន័យ​ថា:
១- ទាញ​យក​អត្ថប្រយោជន៍​ហិរញ្ញវត្ថុ​ពី​អំពើ​ពេស្យាចារ​របស់​ជន​ដទៃ​
២- ជួយ​ ឬ​ ការពារ​អំពើ​ពេស្យាចារ​របស់​ជន​ដទៃ​
៣- ជ្រើសរើស​ អូស​ទាញ​ ឬ​ បណ្ដុះបណ្ដាល​បុគ្គល​ណា​មួយ​ឱ្យ​ធ្វើ​អំពើ​ពេស្យាចារ​
៤- ធ្វើ​ការ​គាប​សង្កត់​លើ​បុគ្គល​ណា​មួយ​ ដើម្បី​ឱ្យ​បុគ្គល​នោះ​ធ្វើ​ពេស្យាចារ។
អំពើ​ដូច​ខាង​ក្រោម​នេះ​ ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ថា​ ដូច​គ្នា​ទៅ​នឹង​សញ្ចារកម្ម:
១-អំពើ​ធ្វើ​ជា​អន្តរការី​រវាង​បុគ្គល​ដែល​ធ្វើ​ពេស្យាចារ​ និង​បុគ្គល​ដែល​ប្រកប​អាជីវកម្ម​ ឬ​ ឱ្យ​លាភ​ការ​ដល់​ពេស្យាចារ​ជន​ដទៃ។
២-អំពើ​របស់​ជន​ណា​ដែល​បាន​ជួយ​សម្រួល​ ឬ​ បិទបាំង​នូវ​ធនធាន​ដែល​ខ្លួន​បាន​ដឹង​ថា​បាន​មក​ពី​អំពើ​សញ្ចារ​កម្ម។
៣-អំពើ​រារាំង​ដល់​ការ​បង្ការ​ ការ​ជួយ​ ឬ​ ការ​អប់រំ​ជា​ថ្មី​ ដោយ​ទី​ភ្នាក់ងារ​សាធារណៈ​ ឬ​ ដោយ​អង្គការ​ឯកជន​ដែល​មាន​នីតិសម្បទា​ ដែល​ធ្វើ​ឡើង​ដើម្បី​ជា​គុណ​ប្រយោជន៍​ដល់​បុគ្គល​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​ពេស្យាចារ​ ឬ​ កំពុង​មាន​គ្រោះ​ ដោយ​ការ​ធ្វើ​ពេស្យាចារ។
មាត្រា​ ២៦.- សញ្ចារ​កម្ម
ជន​ណា​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​សញ្ចារ​កម្ម​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ២​ (ពីរ) ឆ្នាំ​ ដល់​ ៥​ (ប្រាំ)​ ឆ្នាំ។
មាត្រា​ ២៧.- ស្ថាន​ទម្ងន់​ទោស​នៃ​សញ្ចារ​កម្ម
ជន​ណា​ប្រព្រឹត្ត​សញ្ចារ​កម្ម​ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៥​ (ប្រាំ) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ១០​ (ដប់)​ ឆ្នាំ​ ក្នុង​ករណី​ដូច​ខាង​ក្រោម​នេះ:
១-កាល​បើ​សញ្ចារិក​ សញ្ចារិកា​ ឬ​ជន​ជា​មេ​ពេស្យា​ជា​បុព្វញាតិ​ ឬ​ បច្ឆា​ញាតិ​មាន​ខាន់ស្លា​ អត់​ខាន់ស្លា​ ឬ​ សាច់​បង្កើត​ ឬ​ ចិញ្ចឹម​របស់​បុគ្គល​ដែល​ធ្វើ​ពេស្យាចារ។
២-កាល​បើ​សញ្ចារិក​ សញ្ចារិកា​ ឬ​ ជន​ជា​មេ​ពេស្យា​ រំលោភ​អំណាច​ ដែល​មុខងារ​របស់​ខ្លួន​ផ្ដល់​ឱ្យ​ទៅ​លើ​បុគ្គល​ដែល​ធ្វើ​ពេស្យាចារ។
៣-កាល​បើ​សញ្ចារិក​ សញ្ចារិកា​ ឬ​ ជន​ជា​មេ​ពេស្យា​ប្រើ​ហឹង្សា​ ឬ​ ការ​បង្ខិតបង្ខំ​ ចំពោះ​បុគ្គល​ដែល​ធ្វើ​ពេស្យាចារ។
៤-កាល​បើ​សញ្ចារ​កម្ម​ត្រូវ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ជា​ក្រុម​មាន​ការ​ចាត់​តាំង។
៥-កាល​បើ​សញ្ចារ​កម្ម​ត្រូវ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​លើ​បុគ្គល​ច្រើន​នាក់​ធ្វើ​ពេស្យាចារ។
មាត្រា​ ២៨​.- សញ្ចារ​កម្ម​ទាក់ទង​នឹង​ពេស្យាចារ​កុមារ
សញ្ចារកម្ម​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ)ឆ្នាំ​ ទៅ​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ)ឆ្នាំ​កាល​បើ​បុគ្គល​ដែល​ធ្វើ​ពេស្យាចារ​នោះ​ជា​អនីតិជន។
ពាក្យ​ថា​ "ពេស្យាចារ"​ នៅ​ក្នុង​បទប្បញ្ញត្តិ​ពាក់ព័ន្ធ​នានា​នៃ​ជំពូក​នេះ​ ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ពាក្យ​ "ពេស្យាចារ​កុមារ" នៅ​ពេល​ដែល​បទល្មើស​ដែល​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌទី​ ១​ នៃ​មាត្រា​នេះ​ ត្រូវ​អនុវត្ត។
មាត្រា​ ២៩.- សញ្ចារកម្ម​ដោយ​មាន​ការ​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​
សញ្ចារកម្ម​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១០​ (ដប់) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ២០​ (ម្ភៃ) ឆ្នាំ​ កាល​បើ​សញ្ចារិក​ សញ្ចារិកា​ ឬ​ មេ​ពេស្យា​បាន​ប្រើ​ទារុណកម្ម​ ឬ​ អំពើ​ឃោរឃៅ​ចំពោះ​បុគ្គល​ដែល​ធ្វើ​ពេស្យាចារ។
មាត្រា​ ៣០​.- ការ​ដឹកនាំ​ពេស្យាចារ​
ជន​ណា​ដឹក​នាំ​ ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ ធ្វើ​ប្រតិបត្តិការ​ ឬ​ ចេញ​ប្រាក់​ឱ្យ​គ្រឹះស្ថាន​ពេស្យាចារ​ដោយ​ផ្ទាល់​ ឬ​ តាមរយៈ​អន្តរការី​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ២​ (ពីរ) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ៥​ (ប្រាំ)​ឆ្នាំ។
​មាត្រា​ ៣១​.- ការ​ដឹកនាំ​គ្រឹះស្ថាន​ពេស្យាចារ​
ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពីរ​ ២​ (ពីរ) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ៥​ (ប្រាំ)​ ឆ្នាំ​ កាល​បើ​បាន​យល់ព្រម​ឬ​ បាន​អនុគ្រោះ:
១-ឱ្យ​បុគ្គល​ណា​ម្នាក់​ប្រព្រឹត្ត​ពេស្យាចារ​នៅ​ក្នុង​គ្រឹះស្ថាន​ ឬ​ នៅ​ក្នុង​ឧបសម្ព័ន្ធ​របស់​គ្រឹះស្ថាន​ ឬ​
២-ឱ្យ​បុគ្គល​ណា​ម្នាក់​រក​ភ្ញៀវ​ ដើម្បី​ធ្វើ​ពេស្យាចារ​នៅ​ក្នុង​គ្រឹះស្ថាន​ ឬ​នៅ​ក្នុង​ឧបសម្ព័ន្ធ​របស់​គ្រឹះស្ថាន​នេះ។
មាត្រា​ ៣២​.- ការ​ផ្ដល់​ទីកន្លែង​សម្រាប់​ធ្វើ​ពេស្យាចារ
ជន​ណា​លក់​ ឬ​ ដាក់​ឱ្យ​ បុគ្គល​ណា​ម្នាក់​ប្រើប្រាស់​ទី​កន្លែង​ ដែល​មិនមែន​ប្រើប្រាស់​ដោយ​សាធារណជន​ ដោយ​ដឹង​ថា​បុគ្គល​នោះ​នឹង​ប្រើប្រាស់​ទី​កន្លែង​នោះ​ សម្រាប់​ធ្វើ​សកម្មភាព​ពេស្យាចារ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ២​ (ពីរ) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ៥​ (ប្រាំ) ឆ្នាំ។
មាត្រា​ ៣៣.- បទល្មើស​ទាក់ទង​នឹង​ពេស្យាចារ​កុមារ​
ជន​ណា​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ណា​មួយ​ ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា​ ៣០​ មាត្រា​ ៣១​ និង​​មាត្រា​ ៣២​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ) ឆ្នាំ​ ទៅ​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ) ឆ្នាំ​ បើ​បទល្មើស​ដែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ទាក់ទង​នឹង​ពេស្យាចារ​កុមារ"។
ពាក្យ​ថា​ "ពេស្យាចារ"​ នៅ​ក្នុង​បទប្បញ្ញត្តិ​ពាក់ព័ន្ធ​នានា​នៃ​ជំពូក​នេះ​ ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ពាក្យ​ "ពេស្យាចារ​កុមារ" នៅ​ពេល​ដែល​បទល្មើស​ដែល​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ នៃ​មាត្រា​នេះ​ត្រូវ​អនុវត្ដ។
មាត្រា​ ៣៤​.- ការ​ទិញ​ពេស្យាចារ​កុមារ​
ជន​ណា​រួម​ភេទ​ ឬ​ ធ្វើ​អំពើ​គ្រប់​រូប​ភាព​ផ្សេង​ទៀត​ ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ភេទ​ជាមួយ​អនីតិជន​ ដែល​មាន​អាយុ​ចាប់​ទី​ ១៥​ ឆ្នាំ​ ឡើង​ទៅ​ដោយ​ផ្ដល់​ ឬ​ សន្យា​ផ្ដល់​វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​អ្វី​មួយ​ទៅ​ឱ្យ​អនីតិជន​នោះ​ ឬ​ ទៅ​ឱ្យ​អន្តរការី​ ឪពុក​ម្ដាយ​ អ្នក​អាណាព្យាបាល​ ឬ​ ជន​ដទៃ​ទៀត​ដែល​គ្រប់គ្រង​ ឬ ត្រួត​ពិនិត្យ​លើ​អនីតិជន​នោះ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ២​ (ពីរ) ឆ្នាំ​ ដល់​ ៥​ (ប្រាំ) ឆ្នាំ។
ជន​ណា​​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ខាង​លើ​ ជាមួយ​អនីតិជន​ដែល​មាន​អាយុ​តិច​ជាង​១៥​ ឆ្នាំ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ)ឆ្នាំ​ ដល់​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ)ឆ្នាំ។
មាត្រា​ ៣៥.- អំពើ​អូសទាញ​ពេស្យាចារ​កុមារ
ជន​ណា​អូស​ទាញជន​ដទៃ​សម្រាប់​អំពើ​ពេស្យាចារ​កុមារ​ ឬ​ ផ្សាយ​ពាណិជ្ជកម្ម​នូវ​អំពើ​ពេស្យាចារ​កុមារ​ក្នុង​គោលដៅ​ធ្វើ​ជា​អន្តរការី ​នៃ​អំពើ​ពេស្យាចារ​កុមារ​នោះ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ២​ (ពីរ)ឆ្នាំ​ ដល់​ ៥​ (ប្រាំ)ឆ្នាំ​ និង​ពិន័យ​ជា​ប្រាក់​ពី​ ៤.០០០.០០០​ (បួន​លាន)រៀល​ ដល់​ ១០.០០០.០០០​ (ដប់លាន) រៀល។
ជន​ណា​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ខាង​លើ​ធ្វើ​ជា​មុខរបរ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៥​ (ប្រាំ) ឆ្នាំ​ ដល់​ ១០​ (ដប់)​ ឆ្នាំ។
មាត្រា​ ៣៦.- ការ​ឱ្យ​ខ្ចី​ប្រាក់​ដោយ​មាន​លក្ខខណ្ឌ​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​អំពើ​ពេស្យាចារ​កុមារ
ជន​ណា​ឱ្យ​ជន​ដទៃ​ខ្ចី​ប្រាក់​ ឬ​ វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​អ្វី​មួយ​ដោយ​ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​​លក្ខខណ្ឌ​ដែល​​តម្រូវ​​ឱ្យ​ អនីតិជន​ ប្រកប​របរ​ពេស្យាចារ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៥​ (ប្រាំ)ឆ្នាំ​ ដល់​ ១០​ (ដប់) ឆ្នាំ។
ជន​ណា​ឱ្យ​អនីតិជន​ខ្ចី​ប្រាក់​ ឬ​ វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​អ្វី​មួយ​ ដោយ​ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​លក្ខខណ្ឌ​ដែល​តម្រូវ​ឱ្យ​អនីតិជន​នោះ​ ប្រកប​របរ​ពេស្យាចារ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដូច​គ្នា​នឹង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ នៃ​មាត្រា​នេះ។
មាត្រា​ ៣៧.- កិច្ចសន្យា​នៃ​អំពើ​ពេស្យាចារ​កុមារ​
ជន​ណា​​ធ្វើ​កិច្ចសន្យា​ជាមួយ​អនីតិជន​ដែល​ក្នុង​កិច្ចសន្យា​នោះ​តម្រូវ​ ឱ្យ​អនីតិជន​នោះប្រកប​របរ​ពេស្យាចារ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោសដូចគ្នា​នឹង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ នៃ​មាត្រា​នេះ។
​មាត្រា​ ៣៨.- និយមន័យ​នៃ​រូបភាព​ និង​ សម្ភារៈ​អាសអាភាស​
រូបភាព​ និង​ សម្ភារៈ​អាសអាភាស​ នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​មាន​ន័យ​ថា​ ជា​សម្ភារៈ​ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​នឹង​ភ្នែក​ដូចជា​ រូបថត​ ខ្សែវីដេអូ​ រួម​ទាំង​សម្ភារៈ​អេទ្បិចត្រូនិច​ ដែល​ពិពណ៌នា​អំពើ​កេរ​ភេទ​ ឬ​ ភាព​អាសអាភាស​ ប្រហាក់ប្រហែល​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​រំភើប​ ឬ​ រំជួល​ដល់​ចំណង់​ផ្លូវ​ភេទ។
មាត្រា​ ៣៩.- រូបភាព​ និង​ សម្ភារៈ​អាសអាភាស​
ជន​ណា​ចែក​ចាយ​ លក់​ ជួល​ ដាក់​តាំង​ បញ្ចាំង​ ឬ​ បង្ហាញ​នៅ​ទី​សាធារណៈ​នូវ​រូបភាព​និង​សម្ភារៈ​អាសអាភាស​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៧​ (ប្រាំពីរ)ថ្ងៃ​ ដល់​ ១​ (មួយ) ខែ​និង​ ពិន័យ​ជា​ប្រាក់​ពី​ ១០០.០០០​ (មួយ​សែន)រៀល​ ដល់​ ២០០.០០០​ (ពីរ​សែន)រៀល។
ជន​ណា​កាន់កាប់​ ដឹកជញ្ជូន​ នាំ​ចូល​ ឬ​ នាំ​ចេញ​នូវ​រូបភាព​ និង​សម្ភារៈ​អាសអាភាស​ក្នុង​គោលដៅ​យក​ទៅ​ប្រើប្រាស់​នៅ​ក្នុង​ការ​ ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ខាង​លើ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដូច​គ្នា​នឹង​​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ ខាងលើ។
ជន​ណា​ផលិត​រូបភាព​ និង​សម្ភារៈ​អាសអាភាស​ក្នុង​គោលដៅ​យក​ទៅ​ប្រើប្រាស់​នៅ​ក្នុង​ការ​ ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ណា​មួយ​ ដូច​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ និង​ទី​ ២​ នៃ​មាត្រា​​នេះ​ ត្រូវ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ ពន្ធនាគារ​ពី​១​ (មួយ)ខែ​ ដល់​ ១​ (មួយ) ឆ្នាំ​ និង​ ពិន័យ​ជា​ប្រាក់​ពី​ ២០០.០០០​ (ពីរ​សែន)រៀល​ ដល់​ ២.០០០.០០០​ (ពីរលាន) រៀល។
មាត្រា​ ៤០.- និយមន័យ​នៃ​រូបភាព​ និង​ សម្ភារៈ​អាសអាភាស​នៃ​កុមារ
រូបភាព​ និង​ សម្ភារៈ​អាសអាភាស​នៃ​កុមារ​ នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​មាន​ន័យ​ថា​ សម្ភារៈ​ដែល​​អាច​មើល​ឃើញ​នឹង​ភ្នែក​ដូច​ជា​ រូបថត​ ខ្សែ​វីដេអូ​ រួម​ទាំង​សម្ភារៈ​ អេទ្បិចត្រូនិច​ ដែល​បង្ហាញ​ពី​រូបរាង​អាក្រាត​របស់​អនីតិជន​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​រំភើប​ ឬ​ រំជួល​ដល់​ចំណង់​ផ្លូវ​ភេទ។
មាត្រា​ ៤១.- រូបភាព​ និង​ សម្ភារៈ​អាសអាភាស​នៃ​កុមារ​
ជន​ណា​ចែកចាយ​ លក់​ ជួល​ ដាក់​តាំង​ បញ្ចាំង​ ឬ​ បង្ហាញ​នៅ​ទី​សាធារណៈ​នូវ​រូបភាព​ និង​សម្ភារៈ​អាសអាភាស​នៃ​កុមារ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ២​ (ពីរ)​ឆ្នាំ​ ដល់​ ៥​ (ប្រាំ)ឆ្នាំ​ និង​ ពិន័យ​ជា​ប្រាក់​ពី​ ៤.០០០.០០០ (បួន​លាន)រៀល​ ដល់​ ១០.០០០.០០០ (ដប់​លាន)រៀល។
ជន​ណា​កាន់កាប់​ ដឹក​ជញ្ជូន​ នាំ​ចូល​ ឬ​នាំ​ចេញ​នូវ​រូបភាព​ និង​សម្ភារៈ​អាសអាភាស​នៃ​កុមារ​ក្នុង​គោលដៅ​យក​ទៅ​ប្រើប្រាស់​នៅ​ក្នុង​ការ​ ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ ដូច​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ ខាង​លើ​ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដូចគ្នា។
ជន​ណា​ផលិត​រូបភាព​ និង​ សម្ភារៈ​អាសអាភាស​​នៃ​កុមារ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​​ ពី​ ៥​ (ប្រាំ)ឆ្នាំ​ ដល់​ ១០​ (ដប់)ឆ្នាំ។
ជន​ណា​ផលិត​ រូបភាព​ និង​ សម្ភារៈ​អាសអាភាស​នៃ​កុមារ​ ក្នុង​គោលដៅ​យក​ទៅ​ប្រើប្រាស់​ នៅ​ក្នុង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ណា​មួយ​ ដូច​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​កថាខណ្ឌ​ទី​ ១​ និង​ទី​២​ ខាងលើ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ១០​ (ដប់)ឆ្នាំ​ ដល់​ ២០​ (ម្ភៃ) ឆ្នាំ។
មាត្រា​ ៤២.- អំពើ​រួម​ភេទ​ជាមួយ​អនីតិជន​អាយុ​ក្រោម​ ១៥​ ឆ្នាំ
ជន​ណា​រួម​ភេទ​ជាមួយ​ជន​ដទៃ​ ដែល​មាន​អាយុ​តិច​ជាង​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ)ឆ្នាំ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ពី​ ៥​ (ប្រាំ)ឆ្នាំ​ ដល់​ ១០​ (ដប់) ឆ្នាំ។
មាត្រា​ ៤៣.- អំពើ​អាស​ប្រឆាំង​នឹង​អនីតិជន​អាយុ​ក្រោម​ ១៥​ ឆ្នាំ​
អំពើ​អាស​នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ​ មាន​ន័យ​ថា​ ជា​អំពើ​នៃ​ការ​ប៉ះពាល់​ ឬ​ ការ​បង្ហាញ​កេរ​ភេទ​ ឬ​ ផ្នែក​ភេទ​ផ្សេង​ទៀត​របស់​ជន​ដទៃ​​ ឬ​ ការ​ឱ្យ​ជន​ដទៃ​ប៉ះពាល់​កេរ​ភេទ​ ឬ​​ ផ្នែក​ភេទ​​ផ្សេង​ទៀត​​របស់​ជន​ល្មើស​ខ្លួន​ឯង​ ឬ​ របស់​តតិយជន​ក្នុង​ចេតនា​ធ្វើ​ឱ្យ​រំជួល​ ឬ​ រីករាយ​ដល់​ចំណង់​ផ្លូវ​ភេទ​របស់​ជន​ល្មើស។
ជន​ណា​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាស​ទៅ​លើ​ជន​ដទៃ​ ដែល​មាន​អាយុ​តិច​ជាង​ ១៥​ (ដប់ប្រាំ) ឆ្នាំ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​​ពី​ ១​ (មួយ)ឆ្នាំ​ ដល់​ ៣​ (បី) ឆ្នាំ​ និង​ ពិន័យ​ជា​ប្រាក់​ពី​ ២.០០០.០០០​ (ពីរលាន)រៀល​ ដល់​ ៦.០០០.០០០​ (ប្រាំ​មួយ​លាន)រៀល។
ជន​ណា​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា​ ៤២​ ឬ​ មាត្រា​នេះ​ បើ​មិន​រាង​ចាល​ទេ​ ត្រូវ​ផ្ដន្ទាទោស​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ទ្វេ​ដង។
មាត្រា​ ៤៤.- ការ​លើកលែង​ពី​ការ​ផ្ដន្ទាទោស
ជន​ណា​ដែល​មាន​អាយុ​ក្រោម​ ១៥​ ឆ្នាំ​ នឹង​ត្រូវ​លើកលែង​ពី​ការ​ផ្ដន្ទាទោស​ ចំពោះ​បទល្មើស​ដូច​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​មាត្រា​ ៤២​ និង​មាត្រា​ ៤៣​ នៃ​ច្បាប់​នេះ។
មាត្រា​ ៤៥.- កិច្ច​សន្យា​សម្រាប់​អំពើ​លក់-ដូរ​មនុស្ស​ និង​ អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​
កិច្ចសន្យា​មួយ​នឹង​ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ជា​មោឃៈ​ ប្រសិន​បើ​កិច្ច​សន្យា​នោះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​​ដោយ​មាន​គោលដៅ​​បំពេញ​នូវ​ អំពើ​លក់-ដូរ​មនុស្ស​ ឬ​ អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ។
កិច្ចសន្យា​ឱ្យ​ខ្ចី​នឹង​ត្រូវ​ចាត់​ទុក​ជា​មោឃៈ​ ប្រសិន​បើ​កិច្ច​សន្យា​នោះ​ ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​ភ្ជាប់​ទៅ​នឹង​អំពើ​លក់-ដូរ​មនុស្ស​ ឬ​ អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ។
"អំពើ​លក់-ដូរ​មនុស្ស"​ ឬ​ "អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ" នៅ​ក្នុង​មាត្រា​នេះ​ និង​មាត្រា​បន្តបន្ទាប់​មាន​ន័យ​ថា​ ជា​អំពើ​ខុស​ច្បាប់​ដែល​ពាក់ព័ន្ធ​ទៅ​នឹង​បទល្មើស​ទាំងឡាយ​ ដូច​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​នេះ។
មាត្រា​ ៤៦​​.- សំណង​បដិទាន​លើ​ការ​ទទួល​បាន​ផល​ប្រយោជន៍​ ដោយ​មិន​សម​ហេតុ​ផល
ជន​ណា​ទទួល​យក​នូវ​ផល​ប្រយោជន៍​ ដោយ​គ្មាន​​ហេតុ​ផល​ស្រប​ច្បាប់​ ដោយ​ដឹង​ថា​ផល​ប្រយោជន៍​នោះ​ បាន​មក​ពី​អំពើ​លក់-ដូរ​មនុស្ស​ ឬ​ អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​នឹង​ត្រូវ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​​លើ​សំណង​​បដិទាន​ ចំពោះ​អំពើ​ទទួល​បាន​ផល​ប្រយោជន៍​ ដោយ​មិន​សម​ហេតុ​ផល​ព្រម​ទាំង​ការ​​ប្រាក់​ដែល​កើត​ឡើង។
ជន​ដែល​ត្រូវ​គេ​កេង​យក​ប្រយោជន៍​ អាច​ប្ដឹង​ទាមទារ​​សំណង​លើ​ការ​ខូចខាត​ជា​បន្ថែម​​លើ​សំណង​បដិទាន​ ចំពោះ​អំពើ​ទទួល​បាន​ផល​ប្រយោជន៍​ដោយ​មិន​សម​ហេតុ​ផល។
ជន​ណា​បាន​បង្កើត​កិច្ច​សន្យា​ឱ្យ​ខ្ចី​ ឬ​ ការ​ផ្ដល់​ផ្សេង​ទៀត​ទៅ​ជន​ដទៃ​ក្នុង​គោលដៅ​ធ្វើ​ការ​លក់​-ដូរ​មនុស្ស​ ឬ​ ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ផ្លូវ​ភេទ​ មិន​អាច​ប្ដឹង​ទាមទារ​សំណង​បដិទាន​ ចំពោះ​ការ​ផ្ដល់​នោះ​បាន​ទេ។
មាត្រា​ ៤៧​.- សិទ្ធិ​ជា​អាទិភាព​ក្នុង​ការ​ទទួល​បាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដែល​ត្រូវ​​គេ​រឹបអូស​
ជន​រងគ្រោះ​ ត្រូវ​ទទួល​បាន​ដោយ​អាទិភាព​នូវ​ទ្រព្យ​ដែល​ត្រូវ​បាន​រឹបអូស​ដោយ​រដ្ឋ​ សម្រាប់​ជា​សំណង​លើ​ការ​ខូចខាត​ និង​ សំណង​បដិទាន​ដល់​ជន​រងគ្រោះ​នោះ។
មាត្រា​ ៤៨​.- ទោស​បន្ថែម​
ចំពោះ​បទល្មើស​ ដែល​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​​ច្បាប់​នេះ​ អាច​ត្រូវ​ទទួល​ទោស​បន្ថែម​ដូច​
១-​ រឹប​អូស​ឧបករណ៍​ សម្ភារៈ​ ឬ​ វត្ថុ​ទាំងឡាយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រើប្រាស់​ ឬ​ នឹង​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស
២-រឹបអូស​សម្ភារៈ​ទាំងឡាយ​ ដែល​ជា​កម្មវត្ថុ​នៃ​បទល្មើស​
៣-រឹបអូស​ប្រាក់​ចំណូល​ ឬ​ ទ្រព្យ​ដែល​រក​បាន​ ឬ​ ជា​ផល​នៃ​បទល្មើស​
៤- បិទ​ការ​ផលិត​ ដែល​បម្រើ​ដល់​ការ​ប្រព្រឹត្ត​បទល្មើស​
៥- ​ការ​ដាក់​កំហិត​លើ​សិទ្ធិ​ពលរដ្ឋ​ និង​
៦-​ ការ​ហាមឃាត់​ការ​ស្នាក់នៅ។
មាត្រា​ ៥០.- និរាករណ៍​នៃ​ច្បាប់​ដែល​ផ្ទុយ
ច្បាប់​ស្ដី​ពី​ "ការ​បង្ក្រាប​អំពើ​ពង្រត់​ និង​លក់​ដូរ​មនុស្ស​ និង​អំពើ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​លើ​មនុស្ស" ឆ្នាំ​ ១៩៩៦​ ដែល​ប្រកាស​ឱ្យ​ប្រើ​ដោយ​ព្រះរាជក្រម​លេខ​ ជស/រកម/០២៩៦/០១​ត្រូវ​ទុក​ជា​និរាករណ៍។
ច្បាប់​នេះ​ ត្រូវ​មាន​អាទិភាព​ ប្រសិន​បើ​បទប្បញ្ញត្តិ​នៃ​ច្បាប់​​ផ្សេង​ទៀត​ មិន​ស្រប​គ្នា​នឹង​​បទបញ្ញត្តិ​នៃ​ច្បាប់​នេះ។
មាត្រា​ ៥១.- ការ​ជំនួស​ដោយ​ក្រម​ព្រហ្មទណ្ឌ​
មាត្រា​ ២​ មាត្រា​ ៣​ មាត្រា​ ៤​ និង​ មាត្រា​ ៦​ នៃ​ច្បាប់​នេះ​ ត្រូវ​ជំនួស​​ដោយ​បទប្បញ្ញត្តិ​ពាក់ព័ន្ធ​ទាំងឡាយ​ដែល​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​​ ក្រម​ព្រហ្មទណ្ឌ​ នៅ​ពេល​ដែល​ក្រម​នោះ​ចូល​ជាធរមាន។
មាត្រា​ ៥២.- ការ​អនុវត្ត​ច្បាប់​នេះ​
ច្បាប់នេះ ត្រូវបានប្រកាសជាប្រញាប់។
រាត្រីពិសេស
{| cellspacing="0" cellpadding="0" width=100% style="border:2px solid #00FF00; padding:0px;" <h2 style="margin:.5em; margin-top:.1em; border-bottom:0; font-weight:bold;">រាត្រីពិសេស​ (បទ ពាក្យ៧)
រាត្រីពិសេស​ (បទ ពាក្យ៧) (១) រាត្រីសព្វដងចិត្តអំពល់ អារម្មណ៍វិលវល់ស្រណោះខ្មែរ
(២) តែរាត្រីនេះហាក់ចម្លែក អារម្មណ៍ខុសប្លែកលែងតែលតោល
ព្រោះបានជួបមិត្តចិត្តមិនចោល ប្រែក្លាយស្រមោលមានព្រលឹង។
(៣) ពីមុនគិតថាមានតែខ្លួន បែងដៃបីបួនតស៊ូប្រឹង
ដើម្បីខ្មែរបានមាំហើយរឹង រាល់ពេលសញ្ជឹងខំចាក់ស្មុគ។
(៤) ពេលនេះបើកភ្នែកបើកវិញ្ញាណ ឃើញច្បាស់ថាមានសម្បត្តិស្ដុក
សម្បត្តិនៃខ្មែរជាម្ចាស់ស្រុក រួមគ្នាសាងសុខសាងនគរ។
(៥) សុវណ្ណភូមិអាណាចក្រខ្មែរ ចាំយូរថ្ងៃខែនឹងងើបឈរ
បង្អួតសម្រស់ស្រស់បវរ ល្បីល្បាញលាន់ខ្ទរសារជាថ្មី។
''និពន្ធដោយ សុខគឹមហេង ''១៨ វិច្ឆិការ ២០១០
ទីម័រ
ទីម័រគឺជាកោះមួយនៅចុងខាងត្បូងនៃអាស៊ីអាគ្នេយ៍ដីកោះ នៅភាគខាងជើងនៃសមុទ្រទីម័រ កោះនេះត្រូវបានបែងចែករវាងរដ្ឋអធិបតេយ្យនៃទីម័រខាងកើតនៅផ្នែកខាងកើត និងប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ីនៅខាងលិច។ ផ្នែករបស់ឥណ្ឌូណេស៊ីដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាទីម័រខាងលិច គឺជាផ្នែកមួយនៃខេត្តនូសាតេងហ្គារ៉ាខាងកើត។
ព្រះរាម
ព្រះរាម (Lord Rama, राम) ជាអាទិទេពទាំងក្នុង ព្រហ្មញ្ញ សាសនា ឬ ហិណ្ឌូសាសនា.៕៚ព្រះអង្គទ្រង់រៀបអភិសេកនិងមានព្រះមហេសី គឺ៖ នាង​សីតា.៕៚
រាមកេរ្តិ៍
រាមាវតារ(រ៉ា+ម៉ា)ព្រះរាមក្នុងរឿងរាមកេរ្តិ៍ ចាប់កំណើតដើម្បីបង្រ្កាបទសកណ្ឌ(ក្បាលដប់). , ៕៚
ដែលពាក់ព័ន្ធនៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា
រាមគីជាឃុំមួយនូវភូមិស្មាច់ដែងមានវិទ្យាល័យមួយហើយមានវត្តបី​​​​​​​មានដូចជា វត្តស្មាច់ដែ​​ង​​​​​​​វត្តលើវត្តរាម ហើយភូមិនីមួយនីមួយមានមនុស្សច្រើនពួកគេចូលចិត្តធ្វើស្រែហើយនិងចំការហើយធ្វើការរោងចក្រប្រជាជនភាគច្រើន ចូលចិត្តធ្វើការណាសពីព្រោះពួកគេមានជីវភាពមិនសូវធូរធាទេ នៅទីនោះមានផ្សាមួយឈ្មោះថាផ្សាស្មាច់ដែង  ។ប្រជាជននៅទីនោះចូលចិត្តលក់ដូរហើយខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការ ប្រជាជននៅទីនោះមានការ សប្បាយច្រើន។ មនុស្សទាំងអស់ចេះ ​រួបរួមគ្នាហើយយលចិត្តគ្នា​ ។រាមជាកន្លែងដែលមានឆ្នេរសមុទ្រស្អាត ប្រជាជនចូលចិត្តទៅលេងនៅទីនោះច្រើន ជាពិសេសនៅថ្ងៃសៅរ៍ និងថ្ងៃអាទិត្យ​​ ជាពិសេសនោះនូវពេលដែលមានបណ្យទាន។រាមជាកន្លែងមួយដែលមនុស្សភាគច្រើនចង់ទៅលេងនៅទីនោះ។ ប្រជាជននៅក្នុងភូមិរាមលក់ដូរនិងនេសាទត្រីពីព្រោះនៅក្នុងសមុទ្រសំបូរទៅដោយត្រីទើពួកគេចូលចិត្តនេសាត្រី។នៅក្នុងឃុំមាន ភ្នំមួយចំនួនដែរតែជាភ្នំតូច។ផងដែរនោះព្រែកទឹកសាប់ក៍មានកន្លែងកំសាន្តដែរមានព្រែកទឹកសាប់អ្នកដ៍ទៃទៀត​ក៍ចូលចិត្តលេងដែរ។ ព្រែកទឹកសាប់ស្ថិតនៅក្នុងភូមិស្មាច់ដែង ដែលស្ថិតនៅ​ឆ្ងាយពីភូមិស្មាច់ដែង ព្រែកទឹកសាប់គឺជាភូមិតូចមួយហើយមានប្រជាជនរស់នៅ តិច
ក្រុមប្រឹក្សារាជសម្បត្តិ
តាមរដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ក្រុមប្រឹក្សារាជសម្បត្តិមានតួនាទីជ្រើសរើសព្រះមហាក្សត្រថ្មី នៅពេលព្រះមហាក្សត្រមុនបានដាក់រាជ្យ ឬ សោយទីវង្គត។ ក្រុមប្រឹក្សារាជសម្បត្តិមានសមាជិកដូចតទៅ៖
សុន សេន
សុន សេន Son Sen (ហៅសមមិត្ត ខៀវ) សុន សេន កើតនៅថ្ងៃទី១២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៣០ នៅខេត្តត្រាវិញ ប្រទេសវៀតណាម។ ប្រពន្ធរបស់ សុន សេន ឈ្មោះ យុន យ៉ាត (ហៅសមមិត្តនារី អាត) រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងអប់រំ និងវប្បធម៌ក្នុងរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ។ សុន សេន បានទៅសិក្សានៅប្រទេសបារាំងចន្លោះឆ្នាំ១៩៥០ និងឆ្នាំ១៩៥៦ ហើយបានចូលជាសមាជិកបក្សកុម្មុយនីស្តបារាំង។ ឆ្នាំ១៩៦៣ សុន សេន បានរត់ចូលព្រៃ គេចពីការតាមចាប់របស់ប៉ូលីស។ សុន សេន បានក្លាយទៅជាអគ្គមេបញ្ជាការកងកម្លាំងរំដោះជាតិប្រជាជនកម្ពុជាក្នុងឆ្នាំ១៩៧១។ ក្នុងរយៈកាលកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ សុន សេន ជាឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រីទីបី ទទួលបន្ទុកការពារជាតិ និងគ្រប់គ្រង់ផ្ទាល់ទៅលើមន្ទីរស២១។ សុន សេន និងក្រុមគ្រួសារត្រូវបានសម្លាប់តាមបញ្ជារបស់ ប៉ុល ពត នៅថ្ងៃទី១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៩៧។
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខ្មែរក្រហម
ស៊ីប៉ា (អង្គការ)
ស៊ីប៉ា ជា​អង្គការ​អន្តរជាតិ​មិន​រក​ប្រាក់​កម្រៃ​មួយ ដែល​ចាប់​កកើត​ឡើង​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨២ ក្នុង​ជំរុំជន​ភៀស​ខ្លួន​នៅ​ប្រទេស​ថៃ។ អង្គការ​នេះ​បាន​ចូល​មក​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩១ ហើយ​ដើរ​តួ​ជា​អង្គការ​មួយ​ដែល​បាន​ជួយ​ផ្ដល់​កំណើត​ការ​បណ្ដុះបណ្ដាល​ជា​ថ្មី​ដល់​ប្រទេស​កម្ពុជា ក្រោយ​ពេល​ចប់​សង្គ្រាម​ស៊ីវិល និង​របប​ប្រល័យ​ពូជសាសន៍។ ដោយ​សារ​កង្វះខាត​សៀវភៅ ឯកសារ សម្រាប់​កុមារ​នៅ​តាម​ជនបទ ស៊ីប៉ា បាន​ផ្ដោត​គោល​ដៅ​សម្រាប់​តំបន់​ជនបទ​ទាំង​នោះ។
បេសកកម្ម និង សកម្មភាព
ស៊ីប៉ា មាន​គោល​បំណង​ឲ្យ​កុមារ និង​យុវជន​ទាំង​អស់​ទទួល​បាន​ការ​អប់រំ​ប្រកប​ដោយ​គុណភាព ដើម្បី​លុប​បំបាត់​អនក្ខរភាព និង​បណ្ដុះ​ទម្លាប់​អាន​សៀវភៅ​ដល់​ពួក​គេ។ ដូច្នេះ​ហើយ ដើម្បី​សម្រេច​បេសកកម្ម​បណ្ដុះ​ការ​អាន​នេះ ស៊ីប៉ា បាន​ធ្វើ​សកម្មភាព​ចំនួន​បួន។
បណ្ណាល័យ​តាម​សាលា​រៀន
ដោយ​មាន​កិច្ច​សហការ​ពី​រដ្ឋាភិបាល និង​អាជ្ញាធរ​មូលដ្ឋាន ស៊ីប៉ា បាន​បង្កើត​បណ្ណាល័យ​តាម​សាលា​រៀន​ចំនួន ២២៤ កន្លែង​នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស​កម្ពុជា គិត​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ ១៩៩៣ មក​ម្ល៉េះ។ ស៊ីប៉ា ក៏​បាន​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​ដល់​បណ្ណារក្ស​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​តាម​ផែនការ​របស់​ខ្លួន។
មណ្ឌល​អប់រំ​សម្រាប់​ទាំង​អស់​គ្នា
អង្គការ ស៊ីប៉ា បាន​បង្កើត​មណ្ឌល​អប់រំ​សម្រាប់​ទាំង​អស់​គ្នា ចំនួន ៤៣ កន្លែង​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ឆ្ងាយៗ មន្ទីរពេទ្យ និង មណ្ឌល​កែប្រែ (ពន្ធនាគារ) ដើម្បី​ឲ្យ​មនុស្ស​ទាំង​ចាស់ ទាំង​ក្មេង​បាន​អាន​សៀវភៅ និង​ឯកសារ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដើម្បី​ស្រាវជ្រាវ។ ក្រៅ​អំពី​ការ​បង្កើត​មណ្ឌល​នៅ​តាម​កន្លែង​ទាំង​នោះ ស៊ីប៉ា បាន​បង្កើត​រថយន្ត​បណ្ណាល័យ​ចល័ត​ចំនួន ៨ គ្រឿង​ដើម្បី​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​ភូមិ​ស្រុក​តាម​ជាយ​ក្រុង​ភ្នំពេញ និង​ខេត្ត​នានា​ដែល​នៅ​ជិត​ទីក្រុង។
កម្មវិធី​បោះពុម្ព​ផ្សាយ
នៅ​ឆ្នាំ​២០០០ អង្គការ​បាន​បង្កើត​កម្មវិធី​បោះពុម្ព​ផ្សាយ​សៀវភៅ​ជា​ច្រើន​ប្រភេទ​ដើម្បី​ឲ្យ​កុមារ​បាន​អាន និង​ក្រេប​ចំណេះ​ដឹង​ពី​សៀវភៅ​ទាំង​នោះ។
កម្មវិធី​ជួយ​សហគមន៍​ក្រីក្រ
ដើម្បី​អភិវឌ្ឍ​ការ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​សល់​សហគមន៍​ក្រីក្រ ស៊ីប៉ា បាន​ចុះ​ជួយ​ពង្រឹង​សមត្ថភាព​ដល់​ក្រុមប្រឹក្សា​ឃុំ​ដើម្បី​រៀបចំ និង​អនុវត្ត​គម្រោង​អភិវឌ្ឍ​នោះ​ឲ្យ​សមស្រប​តាម​តម្រូវ​ការ​និង​ធនធាន​នៅ​មូលដ្ឋាន ដោយ​ទំនាក់ទំនងទៅនឹង​អ្នកផ្តល់សេវា​ក្នុងតំបន់​ និង​ទូទាំង​ប្រទេស។
ប្រាសាទមានជ័យ
បា្រសាទមានជ័យមានទីតាំងនៅភូមិចាន់ផែ្អម ឃុំខ្វាវ ស្រុកជីក្រែង ខេត្តសៀមរាប និងស្ថិតនៅចំងាយប្រមាណ ១៥គីឡូម៉ែត្រពីប្រាសាទបឹងមាលាទៅទិសខាងកើត។ ប្រាសាទមានជ័យស្ថិត នៅកណ្តាលព្រៃជ្រៅគ្មានផ្លូវលំចូលទៅដល់ទេ តែបើចង់ទៅលុះត្រាតែដើរកាត់ព្រៃ ទាក់ជើងនឹងវល្លិបន្លាយ៉ាងក្រាស់ស្ទើរងាកខ្លួនមិនរួច ទើបទៅដល់ ។ ប្រាសាទនេះចែកជា ២ផែ្នកគឺប្រាសាទមានជ័យខាងកើត និងប្រាសាទមានជ័យខាងលិច ដោយឃ្លាតពីគ្នាប្រហែល៥០០ម៉ែត្រ។ ប្រាសាទទាំងពីរនេះសង់នៅលើដីរាបស្មើ ក្នុងនោះប្រាសាទខាងលិចមាន ទំហំ៥០ម៉ែត្របួនជ្រុង កំពែងព័ទ្ធជុំវិញ ធ្វើពីថ្មបាយកៀ្រមខាងក្រោមថ្មភក់ ខាងលើ ប្រកបដោយក្បូរក្បាច់រចនាយ៉ាងល្អវិចិត្រ។ ប្រាសាទនេះមានប្រាង្គចំនួន៥សង់ពីថ្មភក់ សុទ្ធតែប្រកបដោយក្បាច់ ចម្លាក់រស់រវើក នៅលើផែ្តរ និងសសរពេជ្រប៉ុនែ្តមានស្នាមដាប់យករូបចម្លាក់ដោយជនទុច្ចរិតបំផ្លាញបេតិកភណ្ឌជាតិ។ នៅតាមប្រាង្គនីមួយៗមានរណ្តៅបួនជ្រុងជម្រៅ ៣ទៅ៤ម៉ែត្រដូចរណ្តៅសីមា ប៉ុនែ្តអ្នកស្រុកបានហៅរណ្តៅនេះថា "អណ្តូងតាព្រេង" ទៅវិញ។ ចំណែកប្រាសាទមានជ័យខាងកើតមានទំហំ២០ម៉ែត្រ គុណ ៧ម៉ែត្រមានប្រាង្គ១ កំពូល ១ ដែលតភ្ជាប់ពីកំពូលប្រាង្គ ដោយរោងទងដែលគេជឿថាជាគុក ឬទីឃុំឃាំង សម្រាប់ដាក់អ្នកទោស ដែលអ្នកស្រុកហៅថាប្រាសាទគុក។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តសៀមរាប មានជ័យ
តំបន់អឌ្ឍច័ន្ទមាស
តំបន់អឌ្ឍច័ន្ទមាស ជាតំបន់ផលិតអាភៀនដ៏ធំមួយក្នុងចំនោមតំបន់ផលិតអាភៀនទាំង២​នៅអាស៊ី។ វាស្ថិតនៅតំបន់ភ្នំប្រសព្វ​រវាង​ប្រទេសអាហ្វហ្គានីស្ថាន អ៊ីរ៉ង់ និង ប៉ាគីស្ថាន។ តំបន់ជួរភ្នំព័ទ្ធជុំវិញតំបន់នេះ​មានរាងជាអឌ្ឍច័ន្ទ ទើបគេដាក់ឈ្មោះវាបែបនេះ។
តំបន់អឌ្ឍច័ន្ទមាស​មានប្រវត្ដិខាងផលិតអាភៀនយូរអង្វែងជាងតំបន់ត្រីកោណមាសនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ ក៏ប៉ុន្តែតំបន់នេះ​បានផ្លាស់ខ្លួនជា​តំបន់ផលិតអាភៀន​សម័យទំនើបនៅទស្សវត្សរ៍៧០ ខណៈតំបន់ត្រីកោណមាសផ្លាស់ខ្លួនតាំងពីទស្សវត្សរ៍៥០។
ទោះបីហេរ៉ូអ៊ីនដែលចរាចរក្នុងផ្សារងងឹតនៅអាស៊ីភាគច្រើនមានប្រភពមកពី​តំបន់ត្រីកោណមាសក៏ដោយ តំបន់អឌ្ឍច័ន្ទមាសកំពង់តែពង្រីកទីផ្សាររបស់ខ្លួន​ចូលទៅចិនខាងលិត ជាពិសេសខេត្តស៊ីនជាំង។
ម្ចាស់ដែនសុវណ្ណភូមិ
{| cellspacing="0" cellpadding="0" width=100% style="border:2px solid #00FF00; padding:0px;" <h2 style="margin:.5em; margin-top:.1em; border-bottom:0; font-weight:bold;">ម្ចាស់ដែនសុវណ្ណភូមិ (បទ ពាក្យ៨)
ម្ចាស់ដែនសុវណ្ណភូមិ (បទ ពាក្យ៨) (១) អ្នកណាជាម្ចាស់ដែនសុវណ្ណភូមិ ចរិករម្យទមសុភាពរាបសា
ភាពច្នៃប្រឌិតល្បាញល្បីអស្ចារ្យ កេរ្ដិ៍ឈ្មោះខេមរាផ្សាយដល់សកល។
(២) កុលបុត្រជាន់ក្រោយគួរស្គាល់ខ្លួនឯង ហ៊ានចេញសំដែងមិនខ្លាចអែអល់