រឿងបុរសមានកូនបួននាក់រៀនវិជ្ជាបួនបទ
ដំនើររឿង
មាន​បុរស​ម្នាក់​ មាន​កូន​ប្រុស​៤​នាក់​ បាន​សិក្សា​វិជ្ជា​៤​បទ​ ស្ទាត់​ជំនាញ​រៀង​ខ្លួន​ គឺ​ម្នាក់​ចេះ​ស៊ី, ម្នាក់​ចេះ​ដេក , ម្នាក់​ចេះ​កាត់​ក្ដី​ ម្នាក់​ទៀត​ចេះ​ចង់​ស្រី ។ ឪពុក​ក៏​យក​កូន​ទាំង​៤​នាក់​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ ក្រាប​អំពី​វិជ្ជា​នីមួយ​ៗ​ ក្នុង​ខណៈ​ដែល​ថ្វាយ​នោះ ។ ស្ដេច​ទ្រង់​រក្សា​ទទួល​ទុក ។ ថ្ងៃ​មួយ​ ស្ដេច​ទ្រង់​ពិសោធ​បុរស​ម្នាក់​ ដែល​ចេះ​ស៊ី​ជា​មុន, ឲ្យ​គេ​រៀប​ភោជនាហារ​ជា​ច្រើន​មុខ​ ស្ដេច​ដួស​ទឹក​ឆៅ​មួយ​ក្រចក​ ដាក់​ទៅ​ក្នុង​ចាន​សម្ល​មួយ​ ហើយ​ទ្រង់​ប្រាប់​ទៅ​បុរស​នោះ​ថា << ឲ្យ​ស៊ី​ភោជនាហារ​គ្រប់​មុខ >> ។ បុរស​នោះ​ក៏​បរិភោគ​ តាម​ព្រះ​រាជ​បញ្ជា, ដល់​ទៅ​សម្ល​មួយ​មុខ​ ដែល​ស្ដេច​បាន​ដាក់​ទឹក​ឆៅ​មួយ​ក្រចក​ចូល​នោះ​ បុរស​នោះ​មិន​បរិភោគ ។ ស្ដេច​សួរ​បុរស​នោះ​ថា << ហេតុម្ដេច​បាន​ជា​ចៅ​ឯង​ មិន​បរិភោគ​សម្ល​នេះ ? ។ បុរស​នោះ​ក្រាប​ទូល​ថា << សម្ល​នេះ​ មាន​ទឹក​ឆៅ​មួយ​ក្រចក​នៅ​ក្នុង​នោះ​ បាន​ជា​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​ មិន​ទទួល​ព្រះ​រាជ​ទាន >> ។ ស្ដេច​នឹក​ក្នុង​ព្រះទ័យ​ថា<< បុរស​នេះ​ ចេះ​វិជ្ជា​ខាង​ស៊ី​ស្ទាត់​​មែន >> ។ អំពី​នោះ​ទៅ​ ស្ដេច​ទ្រង់​ពិសោធ​បុរស​ចេះ​ដេក​ទៀត​ ទ្រង់​ឲ្យ​រៀប​ទី​កន្លែង​យ៉ាង​ស្អាត​ មាន​ពូក​កម្រាល​ក្រាល​ពី​លើ ។ ស្ដេច​យក​សក់​មួយ​សរសៃ​ ទៅ​ដាក់​ក្រោម​កម្រាល​ពូក​នោះ, ដល់​ពេល​យប់​ ទ្រង់​ហៅ​បុរស​នោះ​ ឲ្យ​ទៅ​ដេក ។ បុរស​ប្រះ​ដេក​ទៅ​ក្រោក​ឡើង​វិញ​ភ្លាម ។ ស្ដេច​ទ្រង់​សួរ​ថា << ហេតុ​ម្ដេច​ បាន​ជា​ដេក​ហើយ​ក្រោក​ឡើង​វិញ ? >> ។ បុរស​នោះ​ក្រាប​ទូល​ថា << មាន​សក់​មួយ​សរសៃ​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​នោះ​ បាន​ជា​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ​ក្រោក >> ។ ស្ដេច​ទ្រង់​នឹក​សរសើរ​ក្នុង​ព្រះ​ទ័យ​ថា << បុរស​នោះ​ ស្ទាត់​ខាង​វិជ្ជា​ដេក​ប្រាកដ​មែន >> ។ ថ្ងៃ​មួយ​ មាន​បុរស​ម្នាក់​ស្លាប់​ នៅ​កណ្ដាល​វាល​ គ្មាន​ភិន​ភាគ​ស្លាក​ស្នាម​អ្វី​ នៅ​រូប​កាយ​នោះ​សោះ។ ស្ដេច​ទ្រង់​បង្គាប់​ឲ្យ​តុលាការ​មុខ​ក្រសួង​ ស៊ើប​សួរ​រក​ហេតុ​នោះ​ ក៏​ពុំ​ឃើញ, ទ្រង់​ព្រះ​វិតក្ក​ក្នុង​ព្រះ​រាជ​ហឫទ័យ​ ទ្រង់​នឹក​ឃើញ​បុរស​ដែល​ចេះ​វិជ្ជា​ ខាង​ផ្លូវ​តុលាការ​នោះ​ ក៏​មាន​ព្រះ​រាជ​ឱង្ការ​ ឲ្យ​ហៅ​ចូល​មក​ ហើយ​ទ្រង់​ចាត់​ប្រើ​ឲ្យ​ទៅ​ស៊ើប​រក​រឿង​ពិរុទ្ធ​នោះ។ បុរស​នោះ​ សូម​ព្រះ​រាជ​អនុញ្ញាតិ​អំណាច​ ក្នុង​វេលា​ដែល​ស៊ើប​សួរ​យក​ការណ៍​នោះ ។ ស្ដេច​ក៏​ព្រះ​រាជ​ទាន​ពរ​តាម​សុំ​បុរស​នោះ​ចេញ​ ទៅ​ដល់​ទី​កន្លែង​មនុស្ស​ស្លាប់​នោះ​ ចាត់​ការ​ហៅ​អ្នក​ស្រុក​មក​ប្រជុំ​ មិន​ឲ្យ​មាន​សល់​ម្នាក់, ហើយ​បុរស​នោះ​ហាម​ប្រាម​ថា << ក្នុង​វេលា​ថ្ងៃ​ស្អែក​នេះ​ មិន​ឲ្យ​អ្នក​ណា​ ទៅ​ណា ​មក​ណា​ ក្រៅ​ពី​ភូមិ​ខ្លួន​ទេ​ ឲ្យ​ទាំងអស់​គ្នា​ ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី​ ចាស់​ក្មេង​ចូល​ទៅ​មើល​គេ​ធ្វើ​បុណ្យ​រំលាយ​សព​បុរស​អនាថា​ ដែល​ស្លាប់​នៅ​កណ្ដាល​វាល​ស្រែ​ លើក​តែ​មនុស្ស​ខ្វាក់​ខ្វិន​ចេញ ។ ខណៈ​ដែល​រៀប​ចំ​រំលាយ​សព​នោះ​ បុរស​ជា​អ្នក​ស៊ើប​សួរ​ បាន​ចាត់​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នាក់​ដែល​បាន​ ពន្យល់​ពី​កិច្ច​ហេតុ​ ដែល​យក​ការណ៍​ក្នុង​រឿង​នោះ​ បើ​ឃើញ​ឈ្មោះ​ណា​ប្រកប​នឹង​កិច្ច​ដែល​បាន​ពន្យល់​នោះ​ ឲ្យ​យក​ឈ្មោះ​នោះ​មក​ប្រគល់​ឲ្យ​ខ្លួន​ជា​នាយ​មួយ​រំពេច ។ ពេល​ភ្លើង​ឆេះ​ពេញ​កម្លាំង​ មាន​ស្រី​ក្មេង​ម្នាក់​ស្រក់​ទឹក​ភ្នែក​ច្រោក ។ បុរស​ជា​អ្នក​គយ​គន់​មើល​ហេតុ​ ក៏​នាំ​យក​ខ្លួន​នាង​នោះ​ ទៅ​ប្រគល់​ឲ្យ​នាយ​ខ្លួន ។ បុរស​ជា​នាយ​ យក​ខ្លួន​នាង​ទៅស៊ើប​សួរ​ដំណើរ​ដែល​នាង​យំ​នោះ​ ដោយ​យោបល់​ដ៏​ល្អិត ។ នាង​នោះ​ រក​ផ្លូវ​គេច​កែ​ដោះ​សា​ទៅ​ពុំ​បាន​ក៏​ប្រាប់​បុរស​នោះ​ តាម​ត្រង់​ថា << ខ្លួន​នាង​បាន​សាហាយ​នឹង​បុរស​ដែល​ស្លាប់​ ទើប​នឹង​បាន​គ្នា​ក្នុង​យប់​ដែល​ស្លាប់​នោះ , ហើយ​ថា​ដំណើរ​ដែល​ស្លាប់​នោះ​ គ្មាន​អ្នក​ណា​វាយ​ដំ​ធ្វើ​បាប​អ្វី​ទេ​ គឺ​វេលា​ចូល​ដំណេក​ បុរស​នោះ​ប្រើ​នាង​ឲ្យ​ទៅ​រក​ទឹក​មក​ឲ្យ​ផឹក​ នាង​មិន​ហ៊ាន​ចេញ​ទៅ​ដង​ទឹក​ឯ​ក្រៅ​ ដោយ​ខ្លាច​ឪពុក​ដឹង​ ក៏​យក​ផ្តិល​ត្រង​ទឹក​ភ្លៀង​ដែល​ហូរ​ធ្លាក់​ តាម​រង​ស្បូវ​ប្រក់​ផ្ទះ​នោះ​ឲ្យ​ផឹក, លុះ​ផឹក​ហើយ​ ក៏​បណ្ដាល​ឲ្យ​ដល់​មរណៈ​ក្នុង​ខណៈ​នោះ​ទៅ ។ បុរស​ដែល​ជា​អ្នក​ស៊ើប​សួរ​ ក៏​យល់​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​ថា << នាង​នេះ​ មិន​មាន​សណ្ដាន​ចិត្ត​ជា​ទុច្ចរិត​ នឹង​បុរស​ដែល​ស្លាប់​នោះ​ទេ​ ព្រោះ​ទើប​ស្រឡាញ់​គ្នា​ បាន​ជួប​គ្នា​ក្នុង​ខណៈ​នេះ , ការណ៍​នេះ​ ប្រាកដ​ជា​មាន​សត្វ​អាសិរពិស​អ្វី​ នៅ​លើ​ដំបូល​ផ្ទះ​នោះ​ បាន​ជា​បណ្ដាល​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ស្លាប់ >> ។ ទើប​បុរស​ជា​នាយ​ចាត់​ឲ្យ​ទៅ​មើល​លើ​ដំបូល​ផ្ទះ​នោះ​ ឃើញ​ពស់​នាគ​រាជ​មួយ​នៅ​ចំ​ពី​លើ​ល្វែង​ ដែល​នាង​នោះ​ដេក ។ បុរស​ជា​នាយ​ ក៏​ឲ្យ​វាយ​ពស់​នាគ​រាជ​នោះ​ យក​មក​ថ្វាយ​ស្ដេច​ ក្រាប​ទូល​តាម​ដំណើរ​ ហើយ​ដោះ​លែង​នាង​នោះ​ទៅ​ ដោយ​វិនិច្ឆ័យ​ថា << ហេតុ​ដែល​បណ្ដាល​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ស្លាប់​ មក​អំពី​ផឹក​ទឹក​ភ្លៀង​លាយ​ដោយ​ពិស​ពស់​នាគ​រាជ​ ដែល​នាង​នោះ​ត្រង​មក​ឲ្យ​ផឹក​ ដោយ​ឥត​ចេតនា ។ ស្ដេច​ក៏​ទ្រង់​សរសើរ​ថា​ បុរស​ជា​នាយ​ចេះ​ស្ទាត់​ក្នុង​ការ​ស៊ើបសួរ​ ខាង​ផ្លូវ​តុលាការ​មែន ។