កាមេរ៉ា
កាមេរ៉ារូបថត
រូបភាពតូច|ស្តាំ|រូបភាពនេះត្រូវបានថតដោយ Babak A. Tafreshi ដែលជាឯកអគ្គរដ្ឋទូតរូបថតម្នាក់របស់ ESO នៅស្ថានីយ៍អវកាស Paranal Observatory របស់ ESO ។ វាបង្ហាញពីឧបករណ៍តេឡេស្កុបជំនួយចំនួនបួនគ្រឿង (ATs) នៃឧបករណ៍វាស់ស្ទង់អាតូមដែលមានទំហំធំណាស់ (VLTI) ។ នៅពីលើពួកវាឆ្នូតភ្លឺវែងៗគឺជាផ្លូវដែកដែលមានផ្កាយនីមួយៗដែលសម្គាល់ផ្លូវជាក់ស្តែងនៃផ្កាយតែមួយនៅលើមេឃយប់ងងឹតដោយសាររង្វិលនៃផែនដី។ បច្ចេកទេសនេះក៏ជួយបង្កើនពណ៌ធម្មជាតិនៃផ្កាយដែលបង្ហាញពីសីតុណ្ហភាពរបស់វាចាប់ពីរង្វង់ 1000 ដឺក្រេដល់ផ្កាយដែលមានពណ៌ក្រហមបំផុតរហូតដល់រាប់សិបពាន់ដឺក្រេសម្រាប់ពណ៌ក្តៅបំផុត។ មេឃនៅទីតាំងដាច់ស្រយាលនិងខ្ពស់នៅក្នុងឈីលីនេះគឺច្បាស់ណាស់ហើយមិនមានការបំពុលពន្លឺផ្តល់ជូនយើងនូវការបង្ហាញពន្លឺដ៏អស្ចារ្យនេះ។ មុនពេលការអភិវឌ្ឍនៃកាមេរ៉ារូបថតវាត្រូវបានគេស្គាល់រាប់រយឆ្នាំមកហើយថាសារធាតុមួយចំនួនដូចជាអំបិលប្រាក់ដែលងងឹតនៅពេលដែលទទួលពន្លឺព្រះអាទិត្យ [8] ។ នៅក្នុងស៊េរីនៃការពិសោធន៍ដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅឆ្នាំ 1727 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអាល្លឺម៉ង់ Johann Heinrich Schulze បានបង្ហាញថាភាពងងឹតនៃអំបិលគឺដោយសារតែពន្លឺតែមួយប៉ុណ្ណោះហើយមិនត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយកំដៅឬការប៉ះនឹងខ្យល់។ អ្នកគីមីវិទ្យាជនជាតិស៊ុយអែតលោក Carl Wilhelm Scheele បានបង្ហាញក្នុងឆ្នាំ 1777 ថាក្លរីតរៀលអាចមានភាពខ្មៅងងឹតពីពន្លឺហើយនៅពេលងងឹតវាមិនរលាយក្នុងដំណោះស្រាយអាម៉ូញាក់ទេ។ មនុស្សទីមួយដែលប្រើគីមីសាស្ត្រនេះដើម្បីបង្កើតរូបភាពគឺ Thomas Wedgwood ។ ដើម្បីបង្កើតរូបភាព Wedgwood ដាក់ធាតុដូចជាស្លឹកនិងសត្វស្លាបនៅលើចានសេរ៉ាមិចគ្របដោយប្រាក់នីត្រាតប្រាក់និងលាតត្រដាងការរៀបចំឡើងពន្លឺ។ រូបភាពទាំងនេះមិនមានលក្ខណៈអចិន្រ្តៃយ៍ទេព្រោះ Wedgwood មិនប្រើយន្តការជួសជុលទេ។ ទីបំផុតគាត់បានបរាជ័យក្នុងគោលបំណងរបស់គាត់ក្នុងការប្រើប្រាស់ដំណើរការនេះដើម្បីបង្កើតរូបភាពថេរដែលបង្កើតឡើងដោយកាមេរ៉ា obscura ។ រូបថតអចិន្រ្តៃយ៍ដំបូងនៃរូបភាពកាមេរ៉ាត្រូវបានផលិតឡើងក្នុងឆ្នាំ 1826 ដោយលោក Joseph NicéphoreNiépceដោយប្រើកាមេរ៉ាប្រអប់ឈើប្រឡាក់ដែលផលិតដោយលោក Charles និងលោក Vincent Chevalier នៅប៉ារីស។ នីហ្វេបានសាកល្បងវិធីកែតម្រូវរូបភាពរបស់កាមេរ៉ាអុស្កុការ៉ាចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1816 មក។ រូបថតដែលនីហ្វេបានបង្កើតបានបង្ហាញទិដ្ឋភាពពីបង្អួចរបស់គាត់។ វាត្រូវបានធ្វើឡើងដោយប្រើការប៉ះពាល់រយៈពេល 8 ម៉ោងលើថ្នាំលាបដែលមានជាតិប្រូតេអ៊ីន។ នីហ្វេបានហៅដំណើរការរបស់គាត់ថា "អាយរីយ៉ូជី" លោកIépceបានឆ្លើយឆ្លងជាមួយអ្នកបង្កើត Louis-Jacques-Mande Daguerre ហើយគូស្នេហ៍ទាំងពីរនេះបានបង្កើតភាពជាដៃគូដើម្បីកែលម្អដំណើរការ heliographic ។ នីហ្វេបានពិសោធន៍បន្ថែមទៀតជាមួយសារធាតុគីមីផ្សេងទៀតដើម្បីធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវភាពផ្ទុយគ្នានៅក្នុងក្បាលរបស់គាត់។ ដាហ្គឺរីបានរួមចំណែកធ្វើឱ្យមានការរចនាកាមេរ៉ាងងឹតកាន់តែប្រសើរឡើងប៉ុន្តែភាពជាដៃគូបានបញ្ចប់នៅពេលណាជីបានស្លាប់នៅឆ្នាំ 1833 ។ ដាហ្គឺរីបានទទួលជោគជ័យក្នុងការបង្កើតរូបភាពដែលមានភាពខុសគ្នាខ្ពស់និងស្រួចស្រើបដោយបង្ហាញនៅលើចានដែលគ្របដណ្ដប់ដោយអ៊ីយ៉ូដប្រាក់ហើយបញ្ច្រក់ចាននេះម្តងទៀតទៅចំហាយបារត។ នៅឆ្នាំ 1837 គាត់អាចជួសជុលរូបភាពដោយប្រើដំណោះស្រាយអំបិល។ គាត់បានហៅដំណើរការនេះថា Daguerreotype ហើយបានព្យាយាមមិនជោគជ័យក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំដើម្បីធ្វើពាណិជ្ជកម្មវា។ នៅទីបំផុតដោយមានជំនួយពីអ្នកវិទ្យាសាស្ដ្រនិងអ្នកនយោបាយលោកហ្វ្រង់ស័រអាហ្គោហ្គោរដ្ឋាភិបាលបារាំងបានទិញដំណើរការរបស់ដាហ្គឺរីដើម្បីឱ្យមានការដោះលែងជាសាធារណៈ។ ជាការផ្លាស់ប្តូរប្រាក់សោធនត្រូវបានផ្តល់ជូនដល់ Daguerre ក៏ដូចជាកូនប្រុសរបស់នីហ្វ្រេ Isidore ។ ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1830 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអង់គ្លេសឈ្មោះហង់រីហ្វតលប់បូបានបង្កើតវិធីសាស្ត្រមួយដើម្បីជួសជុលរូបភាពកាមេរ៉ាដោយប្រើអំបិលប្រាក់។ ថ្វីបើមានការស្រងាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដែលដាហ្គឺរីបានវាយគាត់ឱ្យប្រកាសរូបថតគាត់នៅថ្ងៃទី 31 ខែមករាឆ្នាំ 1839 គាត់បានបញ្ជូនខិតប័ណ្ណមួយទៅស្ថាប័នរាជបល្ល័ង្កដែលមានចំណងជើងថាគំនូរមួយចំនួននៃសិល្បៈថតរូបដែលជាការបរិយាយដំបូងនៃការថតរូប។ ក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំលោកតាលប៊ុតបានបង្កើតដំណើរការពីរជំហានដើម្បីបង្កើតរូបថតនៅលើក្រដាសដែលគាត់ហៅថាកាឡូស៊ី។ ដំណើរការកម្សាន្ដគឺជាលើកដំបូងដើម្បីប្រើប្រាស់បោះពុម្ពអវិជ្ជមានដែលបញ្ច្រាសតម្លៃទាំងអស់នៅក្នុងរូបថត - ខ្មៅបង្ហាញឡើងជាពណ៌សនិងផ្ទុយមកវិញ។ ការបោះពុម្ពអវិជ្ជមានអនុញ្ញាតឱ្យ, នៅក្នុងគោលបំណង, ស្ទួនគ្មានដែនកំណត់នៃការបោះពុម្ពវិជ្ជមានដែលត្រូវបានធ្វើ។ Calotyping ក៏បានណែនាំពីសមត្ថភាពសម្រាប់អ្នកបោះពុម្ពដើម្បីផ្លាស់ប្តូររូបភាពលទ្ធផលតាមរយៈការកែតម្រូវ។ កាល់ស្យូមមិនដែលមានប្រជាប្រិយភាពឬរីករាលដាលដូចជាដាប់ប៊ឺរេស៊ីដ្យូមទេ, ដោយសារតែជាចម្បងទៅនឹងការពិតដែលថាក្រោយមកផលិតបានលម្អិតលម្អិត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយដោយសារតែ daguerreotypes ផលិតតែបោះពុម្ពដោយផ្ទាល់វិជ្ជមានមិនអាចបង្កើតស្ទួនទេ។ វាគឺជាដំណើរវិជ្ជមានពីរវិជ្ជមានដែលបានបង្កើតមូលដ្ឋានសម្រាប់ការថតរូបទំនើប។ កាមេរ៉ាថតរូបដំបូងដែលបង្កើតឡើងសម្រាប់ការផលិតពាណិជ្ជកម្មគឺជាកាមេរ៉ាដាហ្គឺរេរីធីមមួយដែលត្រូវបានកសាងឡើងដោយលោក Alphonse Giroux នៅឆ្នាំ 1839 ។ លោក Giroux បានចុះហត្ថលេខាលើកិច្ចសន្យាមួយជាមួយដាហ្គឺរីនិងអ៊ីស៊ីរ៉េននីហ្វេដើម្បីផលិតម៉ាស៊ីនថតនៅក្នុងប្រទេសបារាំង, ជាមួយឧបករណ៍និងគ្រឿងបន្សំនីមួយៗមានតំលៃ 400 ហ្វ្រង់។ កាមេរ៉ាគឺជាការរចនាពីរប្រអប់ជាមួយនឹងកែវភ្នែកទេសភាពដែលត្រូវបានបំពាក់ទៅនឹងប្រអប់ខាងក្រៅនិងអ្នកកាន់កញ្ចក់ដីផ្តោតអេក្រង់និងចានរូបភាពនៅលើប្រអប់ខាងក្នុង។ ដោយរុញប្រអប់ខាងក្នុងវត្ថុនៅចម្ងាយឆ្ងាយអាចត្រូវបាននាំយកទៅដូចជាការផ្តោតអារម្មណ៍ច្បាស់ដូចដែលចង់បាន។ បន្ទាប់ពីរូបភាពដែលពេញចិត្តត្រូវបានគេផ្តោតលើអេក្រង់អេក្រង់ត្រូវបានជំនួសដោយចានដាស់អារម្មណ៍។ កង់មួយដែលរុញច្រានបានរុំព័ទ្ធទៅនឹងទង់ដែកនៅពីមុខកញ្ចក់ដែលដើរតួជាប្រដាប់បិទ។ កាមេរ៉ាឌីអុករ៉ូមមុន ៗ តម្រូវឱ្យមានការប៉ះពាល់រយៈពេលយូរដែលនៅឆ្នាំ 1839 អាចមានរយៈពេលពី 5 ទៅ 30 នាទី។ បន្ទាប់ពីការដាក់បង្ហាញកាមេរ៉ាឌីជីថលឌីហ្គឺរេរីធីម (Giroux daguerreotype) ក្រុមហ៊ុនផលិតផ្សេងទៀតបានធ្វើឱ្យការប្រែប្រួលមានភាពប្រសើរឡើង។ លោក Charles Chevalier ដែលបានផ្តល់នូវកែវឡេនញីកាលពីដើមឆ្នាំ 1841 បានបង្កើតនៅឆ្នាំ 1841 នូវកាមេរ៉ាពីរប្រអប់ដោយប្រើប្រាស់ចានពាក់កណ្តាលទំហំសម្រាប់រូបភាព។ ម៉ាស៊ីនថតរបស់ Chevalier មានគ្រែហ៊ីងមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យពាក់កណ្តាលគ្រែដើម្បីបត់នៅលើប្រអប់ខាងក្រោយ។ បន្ថែមពីលើការបង្កើនការចល័តកាមេរ៉ាមានកែវថតដែលមានល្បឿនលឿនជាងមុនដែលនាំមកនូវពន្លឺរហូតដល់ 3 នាទីនិងចង្អុយនៅខាងមុខកញ្ចក់ដែលអាចឱ្យរូបភាពត្រូវបានកែតម្រូវបាន។ ការរចនារបស់ជនជាតិបារាំងមួយទៀតបានលេចឡើងនៅឆ្នាំ 1841 ដែលបង្កើតឡើងដោយលោក Marc Antoine Gaudin ។ កាមេរ៉ាថ្មីរបស់ក្រុមហ៊ុន Gaudin មានឌីសលោហៈមួយដែលមានរន្ធចំនួនបីដែលមានទំហំខុសៗគ្នាដែលបានតំឡើងនៅមុខកញ្ចក់។ ការបង្វិលទៅរន្ធផ្សេងគ្នាមានប្រសិទ្ធភាពដែលផ្តល់ឱ្យអថេរ f-stop អនុញ្ញាតឱ្យមានបរិមាណពន្លឺខុសគ្នាទៅក្នុងកាមេរ៉ា។ ជំនួសឱ្យការប្រើប្រអប់ខាងក្នុងដើម្បីផ្តោត, ម៉ាស៊ីនថត Gaudin បានប្រើបំពង់ស្រោបអន្ទាក់។ នៅប្រទេសអាឡឺម៉ង់លោក Peter Friedrich Voigtländerបានរចនាកាមេរ៉ាលោហៈទាំងអស់ដែលមានរាងជារាងសាជីដែលបានផលិតរូបភាពរាងជារង្វង់ដែលមានអង្កត់ផ្ចិតប្រហែល 3 អ៊ីញ។ លក្ខណៈសម្គាល់របស់កាមេរ៉ាVoigtländerគឺការប្រើកញ្ចក់របស់វាដែលរចនាដោយយ៉ូសែបភីតហ្សេល។ កញ្ចក់ f / 3.5 កញ្ចក់ Petzval មានល្បឿនលឿនជាងកញ្ចក់ផ្សេងៗទៀតជិត 30 ដងហើយជាលើកដំបូងដែលត្រូវបានបង្កើតជាពិសេសសម្រាប់ផតថល។ ការរចនារបស់វាត្រូវបានគេប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយសម្រាប់រូបថតរហូតទាល់តែ Carl Zeiss បានណែនាំនូវកែវភ្នែកអង់តែនម៉ាញ៉េទិចក្នុងឆ្នាំ 1889 ។ ក្នុងរយៈពេលមួយទសវត្សរ៍ដែលត្រូវបានដាក់បង្ហាញនៅអាមេរិចកាំម៉េរាទូ 3 ប្រភេទគឺនៅក្នុងម៉ាស៊ីនថតពេញនិយមដូចជាកាមេរ៉ារបស់អាមេរិកឬកាំជ្រួចកាមេរ៉ាប្រភេទរ៉ូប៊ឺតឬ "ប្រអប់បូស្តុន" និងកាមេរ៉ាប្រភេទ Lewis ។ កាមេរ៉ាប្រអប់របស់អាមេរិកមានរាងគែមនៅខាងមុខនិងខាងក្រោយហើយបើកនៅខាងក្រោយដែលរូបភាពដែលបានបង្កើតអាចត្រូវបានមើលនៅលើកញ្ចក់ដី។ ផ្នែកខាងលើនៃកាមេរ៉ាបានហ៊ុមព័ទ្ធទ្វារសម្រាប់ដាក់បន្ទះថតរូប។ នៅខាងក្នុងមានរន្ធដោតមួយសម្រាប់វត្ថុឆ្ងាយនិងរន្ធដោតមួយទៀតនៅខាងក្រោយសម្រាប់ការបិទ។ កែវថតនេះត្រូវបានគេផ្តោតអារម្មណ៍ដោយការរអិលឬជាមួយយន្តការ rack និង pinion ។ កាមេរ៉ាប្រភេទរ៉ូប៊ឺតមានលក្ខណៈស្រដៀងទៅនឹងប្រអប់អាមេរិចដែរលើកលែងតែមានឧបករណ៍ពពួក Worm នៅផ្នែកខាងមុខនៃកាមេរ៉ាដែលបានផ្លាស់ប្តូរប្រអប់ត្រឡប់មកវិញសម្រាប់ការផ្តោតអារម្មណ៍។ កាមេរ៉ាប្រភេទរ៉ូប៊ឺតជាច្រើនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យផ្ដោតដោយផ្ទាល់លើកញ្ចក់កែវ។ កាមេរ៉ាឌីជ្វឺរីប្រភេទទី 3 នៅអាមេរិកគឺប្រភេទ Lewis ដែលត្រូវបានណែនាំនៅឆ្នាំ 1851 ដែលប្រើកណ្តឹងសម្រាប់ផ្តោតអារម្មណ៍។ កាមេរ៉ាប្រភេទ Lewis ត្រូវបានគេដាក់នៅផ្នែកខាងមុខប៉ុន្តែផ្នែកខាងក្រោយត្រូវបានរុំនៅលើគ្រែដើម្បីងាយរអិល។ នៅពេលផ្តោតអារម្មណ៍វីសត្រូវបានរឹតបន្តឹងដើម្បីទប់ផ្នែកខាងក្រោយ។ មានកណ្តឹងកណ្តាលនៅកណ្តាលនៃរាងកាយបានសម្របសម្រួលធ្វើឱ្យការថតចម្លងជាលើកទីពីរនៅក្នុងកាមេរ៉ានៃរូបភាពដើម។ ម៉ាស៊ីនថត Daguerreotype បានបង្កើតរូបភាពនៅលើចានស្ពាន់។ កាមេរ៉ាឌីជ្វឺរីប្រភេទដំបូងគេបង្អស់ត្រូវចំណាយពេលជាច្រើននាទីដើម្បីកន្លះម៉ោងដើម្បីបង្ហាញរូបភាពនៅលើចាន។ នៅឆ្នាំ 1840 ពេលវេលានៃការបញ្ចេញពន្លឺត្រូវបានកាត់បន្ថយត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីប៉ុណ្ណោះដោយសារតែការរៀបចំគីមីនិងដំណើរការនៃការអភិវឌ្ឍនិងការរីកចម្រើនក្នុងការរចនាកញ្ចក់។ អ្នកផលិតកាំរស្មីជនជាតិអាមេរិកាំងបានផលិតបន្ទះផលិតនៅក្នុងផលិតកម្មធំ ៗ ហើយទំហំចានបានក្លាយជាស្តង់ដារអន្តរជាតិ: ចានទាំងមូល (6,5 x 8,5 អ៊ិន្ឈ៍), ត្រីមាសបី (5,5 x 7 1/8 អុិនឈ៍), ពាក់កណ្តាលចាន (4.5 សង់ទីម៉ែត្រ 5.5 អុិនឈ៍) (3.25 x 4.25 អុិនឈ៍), ចានទី 6 (2.75 x 3.25 អុិនឈ៍) និងចានទី 9 (2 x 2.5 អុិនឈ៍) ។ ចានត្រូវបានគេកាត់ជាញឹកញាប់ដើម្បីឱ្យសមនឹងករណីនិងគ្រឿងអលង្ការដែលមានរាងជារង្វង់និងរាងពងក្រពើ។ ចានធំ ៗ ត្រូវបានផលិតដោយមានទំហំដូចជាបន្ទះ 9 អ៊ីញ 13 អ៊ីញឬ 13,5 អ៊ីញ 16,5 អ៊ីញ (បន្ទះរបស់ Southworth & Hawes) ។ ដំណើរការផលិតបន្ទះសើមដែលបានជំនួសប្រភេទ daguerreotype ក្នុងកំឡុងទសវត្សឆ្នាំ 1850 តម្រូវឱ្យអ្នកថតរូបស្រោបនិងធ្វើអោយមានបន្ទះលោហៈស្តើងឬបន្ទះដែកឆាប់រហ័សមុនពេលប្រើហើយដាក់វានៅក្នុងកាមេរ៉ាខណៈពេលដែលសើម។ ម៉ាស៊ីនថតបន្ទះសើមដំបូងមានភាពសាមញ្ញនិងខុសប្លែកពីកាមេរ៉ា Daguerreotype ប៉ុន្តែមានការរចនាទំនើបច្រើនជាងមុន។ Dubroni នៃឆ្នាំ 1864 បានអនុញ្ញាត្តិឱ្យមានការចាប់អារម្មណ៍និងការអភិវឌ្ឍនៃចានដែលត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងកាមេរ៉ាខ្លួនវាជាជាងនៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតដាច់ដោយឡែកមួយ។ ម៉ាស៊ីនថតផ្សេងទៀតត្រូវបានបំពាក់ដោយកែវថតជាច្រើនសម្រាប់ថតរូបបញ្ឈរតូចៗជាច្រើននៅលើចានធំមួយដែលមានប្រយោជន៍នៅពេលបង្កើតកាត។ វាជាកំឡុងពេលស្គែនសើមដែលការប្រើប្រាស់កាបូបសម្រាប់ការផ្តោតអារម្មណ៍បានក្លាយទៅជារីករាលដាលដែលធ្វើឱ្យការរចនាប្រអប់ខាងក្នុងល្មមនិងងាយស្រួលក្នុងការលៃតម្រូវ។