ថេរគាថា
មហាកស្សបត្ថេរ
[២៦២] ភិក្ខុ​មិន​គប្បី​ប្រព្រឹត្ត ​មាន​គណៈចោមរោម ​(​ព្រោះ​) រមែង​មាន​ចិត្ត​ក្ដៅ ក្រហាយ ​បាន​សមាធិ ​ដោយ​លំបាក​ ការ​សង្គ្រោះជននានា នាំ​មក​នូវ​សេចក្ដី​ទុក្ខ ភិក្ខុ ឃើញ​ដូច្នេះ​ហើយ មិន​គប្បី​ត្រេកអរ​នឹង​គណៈ​ឡើយ​ ។ ​អ្នក​ប្រាជ្ញ ​មិន​គប្បី​ចូល​ទៅ​ អែប​អប​នឹង​ត្រកូល​ទាំងឡាយ​ទេ ​(​ព្រោះ​) រមែង​មាន​ចិត្ត​ក្ដៅក្រហាយ ​បាន​សមាធិ​ដោយ​លំបាក​ ភិក្ខុ​ណា​ជា​អ្នក​ល្មោភ​ក្នុង​រស​មាន​ចម្ងាញ់ ភិក្ខុ​នោះ​ជា​អ្នក​រនះរនាត ​ជាប់​ចិត្ត​ក្នុង​រស រមែង​ខូចបង់ប្រយោជន៍ ។ មែន​ពិត អ្នក​ប្រាជ្ញ​ទាំង​ឡាយ បាន​ដឹង​នូវ​ការ​ថ្វាយបង្គំ ​និង​ការ​បូជា ​ក្នុង​ត្រកូល​ទាំងឡាយ​ថា ​ដូច​ជាភក់ ​(​ព្រោះ​ថា​) សរ ​គឺ​កិលេស​ល្អិត​ៗ ភិក្ខុ​កន្លងបង់​បាន​ដោយ​លំបាក គ្រឿង​សក្ការៈ ​បុរស​លា​មក លះបង់​បាន​ដោយ​ក្រ ។ ​ខ្ញុំ​ចុះ​ចាក​សេនាសនៈ ​(​លើ​ភ្នំ​) ចូល​ទៅ​កាន់​នគរ ​ដើម្បី​បិណ្ឌបាត ។ ​ខ្ញុំ​បាន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ ចូល​ទៅ​ឈរ​ជិត បុរស​ឃ្លង់ ​ដែល​កំពុង​តែបរិភោគ ។ ​បុរស​នោះ បាន​បង្អោនពំនូតបាយ ​ដល់​ខ្ញុំ​ដោយ​ដៃ ​ដែល​មាន​រោគឃ្លង់​ទុំផេរ​ៗ ​ហើយ​ កាល​បុរស​នោះ កំពុង​ដាក់​ពំនូត​បាយ ម្រាម​ដៃ​ក៏​ដាច់​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​បាតនុ៎ះ ។ ​ខ្ញុំ​ផ្អែក​នឹង​ជញ្ជាំងផ្ទះ ​ហើយ​ក៏​បាន​ឆាន់​នូវ​ពំនូតបាយ​នោះ​ កាលពំនូតបាយ​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​បរិភោគក្ដី បរិភោគរួច​ហើយ​ក្ដី ​ខ្ញុំ​មិន​មាន​សេចក្ដី​ខ្ពើមរអើម​ឡើយ​ ។ ដុំបាយ​ដែល​ភិក្ខុ​ទៅ​ឈរ​ទៀប​ទ្វារ​ផ្ទះ​នៃ​ជន​ដទៃ ​ហើយ​បាន​មក​ជាអាហារ ១ សម៉​ដែល​ត្រាំ​ដោយ​ទឹក​មូត្រគោស្អុយ ​ជាឱសថ ១ ម្លប់​ឈើ​ជា​សេនាសនៈ ១ សំពត់បង្សុកូលចីវរ ១ ភិក្ខុ​ណា​បាន​បរិភោគ​នូវ​របស់​ទាំង​នេះ​ហើយ​ ភិក្ខុ​នោះ​ អាចនៅ​ក្នុង​ទិស​ទាំង ៤ ​បាន​ ។ ​ពួក​មនុស្ស​ខ្លះ កាល​ឡើង​ភ្នំ ​តែង​តែ​លំបាក​ចិត្ត ក្នុង​បច្ឆិមវ័យ​ណា​ កស្សបៈ ជាទាយាទ​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ ជា​អ្នក​ដឹង​ខ្លួន មាន​ស្មារតីមាំ រឹងប៉ឹង​ដោយ​កម្លាំងឫទ្ធិ ​ឡើង (​ភ្នំ​) ​ក្នុង​បច្ឆិមវ័យ​នោះ​បាន​ ។ កស្សបៈ ​តែឆាន់រួច​ហើយ ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ ​ហើយ​ចម្រើន​ឈាន ជា​អ្នក​មិន​មាន​សេចក្ដី​ប្រកាន់ មាន​ភ័យ​ដ៏​ពន្លឹក​លះ​ចោល​ហើយ​ ។ កស្សបៈ ​តែឆាន់រួច​ហើយ ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ ​ហើយ​ចម្រើន​ឈាន ជា​អ្នក​មិន​មាន​សេចក្ដី​ប្រកាន់​ កាល​ពួក​សត្វ​ក្ដៅក្រហាយ លោក​ក៏​ជា​បុគ្គល​ត្រជាក់ ។ កស្សបៈ ​តែឆាន់រួច​ហើយ ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ ​ហើយ​ចម្រើន​ឈាន ជា​អ្នក​មិន​មាន​សេចក្ដី​ប្រកាន់ មាន​កិច្ចធ្វើ​ហើយ មិន​មាន​អាសវៈ​ ។ ចំណែកផែនដី ​ដែល​ផ្សាយ​ទៅ​ដោយ​ក្លិន ​នៃ​ផ្កា​ក្ទម្ព ជា​ទី​ត្រេកអរ​នៃ​ចិត្ត​ សម្រែក​នៃ​ដំរីជា​ទី​ត្រេកអរ ភ្នំ​ទាំងឡាយ​នោះ​ រមែង​ញ៉ាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រេកអរ ។ ភ្នំ​ទាំង​នោះ មាន​ពណ៌​ដូច​ពពកខៀវ​ដ៏​រុងរឿង ​មាន​ទឹក​ត្រជាក់ ទ្រទ្រង់​នូវ​វត្ថុ​ដ៏​ស្អាត ដេរដាស​ដោយ​ភ្លៀង ​តែង​ញ៉ាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រេកអរ ។ ភ្នំ​ទាំង​នោះ ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​កំពូល​ពពក​ដ៏​ខៀវ ឧបមា​ដូច​ផ្ទះ​មាន​កំពូល​ដ៏​ប្រសើរ ​មាន​សម្រែក​នៃ​ដំរី ជា​ទី​ត្រេកអរ ​តែង​ញ៉ាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រេកអរ ។ ភ្នំថ្ម​ទាំង​នោះ ដែល​ភ្លៀង​បន្ទរ​ហើយ មាន​ផ្ទៃ​ជា​ទី​ត្រេកអរ ​ដែល​ឥសី​ទាំងឡាយ​ ធ្លាប់អាស្រ័យនៅ​ហើយ ដែល​ពួក​សត្វ​ក្ងោកស្រែកយំ​ហើយ តែង​ញ៉ាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រេកអរ ។ ​(​ភ្នំ​ទាំងឡាយ​) ​គួរ​ដល់​ខ្ញុំ ដែល​ប្រាថ្នា​ដើម្បី​ចម្រើន​ឈាន ​មាន​ចិត្ត​ស្លុង​ទៅ​រក​ព្រះ​និព្វាន គួរ​ដល់​ខ្ញុំ​ដែល​ប្រាថ្នា​ប្រយោជន៍ ជាភិក្ខុ​មាន​ចិត្ត​ស្លុង​ទៅ​រក​ព្រះ​និព្វាន គួរ​ដល់​ខ្ញុំ​ដែល​ប្រាថ្នា​រក​សេចក្ដី​ស្រួល ​មាន​ចិត្ត​ស្លុង​ទៅ​រក​ព្រះ​និព្វាន​ ជា​អ្នក​សិក្សា ​គួរ​ដល់​ខ្ញុំ​ដែល​ប្រាថ្នា​ព្យាយាម ​មាន​ចិត្ត​ស្លុង​ទៅ​រក​ព្រះ​និព្វាន​ ជាតាទិ​បុគ្គល​ ។ ភ្នំ​ទាំង​នោះ​ដ៏​ដេរដាស ​ដោយ​ផ្កា​កណិការ​ រីកព្រោងព្រាត ​ដូច​ផ្ទៃមេឃ ដេរដាស​ដោយ​ពួក​បក្សី​ផ្សេង​ៗ ​តែង​ញ៉ាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រេកអរ ។ ភ្នំ​ទាំងឡាយ​នោះ មិន​ច្រឡូក​ច្រឡំ​ដោយ​ពួក​គ្រហស្ថ ​មាន​តែ​ពួក​ម្រឹគនៅ​អាស្រ័យ ដេរដាស​ដោយ​ពួក​បក្សីផ្សេង​ៗ ​តែង​ញ៉ាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រេកអរ ។ ភ្នំ​ទាំង​នោះ មាន​ទឹក​ថ្លា ​មាន​ថ្មក្រាស់ ​ប្រកប​ដោយ​ពួក​ម្រឹគ ​មាន​កន្ទុយ​ដូច​គោ ដេរដាស​ដោយ​ទឹក និង​សារាយ ​តែង​ញ៉ាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រេកអរ ។ ​សេចក្ដី​ត្រេកអរ ​(​នៃ​ខ្ញុំ​) ​ដោយ​សារតូរ្យតន្រ្ដី​ប្រកប​ដោយ​អង្គ ៥ ​ប្រាកដ​ដូច្នោះ ​មិន​មាន​ឡើយ ដូច (​ការ​មិន​មាន​សេចក្ដី​ត្រេកអរ​) ​នៃ​ព្រះ​យោគី ​ដែល​មាន​ចិត្ត មាន​អារម្មណ៍​មូល​តែ​មួយ ឃើញ​ច្បាស់​នូវ​ធម៌​ដោយ​ប្រពៃ ។