cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
គម្ពីរបញ្ចតន្ត្រ
នេះ​ជា​ឈ្មោះ​គម្ពីរ​មួយ​ដែល​ប្រជុំ​និទាន​ផ្សេង​ៗ ដែល​ល្បី​ល្បាញ​ណាស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​សម័យ​បុរាណ ដ្បិត​មាន​និទាន​ជា​ច្រើន​ណាស់ ដែល​គេ​បាន​ប្រែ​ចេញ​ពី​ភាសា​សំស្ក្រឹត មក​ជា​ភាសា​អ្នក​ស្រុក​អាស៊ី នឹង​ភាសា​ពួក​អឺរ៉ុប កាល​ពី​ពុទ្ធ​សករាជ ១១១៣ ឡើង​ទៅ ។ ឯ​និទាន​រឿង​ព្រេង​អស់​នេះ គេ​សន្មត​ថា កំណើត​ដើម​រឿង​នៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌាទាំង​អស់ ជា​គម្ពីរ​មួយ​យ៉ាង​ចាស់ ប្រហែល​កើត​ឡើង​ក្នុង​រវាង​ពុទ្ធសករាជ ៦៥០ ។
អ្នក​តែ​រឿង​ជា​ជាតិ​ព្រាហ្មណ៍​ម្នាក់ ឈ្មោះ​វិស្ណុ​សរ្ម័ន ។ ឯ​គម្ពីរ​នេះ​មាន​ប្រយោជន៍​ក្នុង​ការ​សិក្សា​របស់​ពួក​ក្សត្រ សម្រាប់​ឲ្យ​ពួក​ក្សត្រ​ចេះ​របៀប​ត្រួត​ត្រា​ស្រុក​ទេស នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ឲ្យ​ត្រូវ​គន្លង​ផ្ទាល់​អង្គ​ក្សត្រ​ផង ។ មាន​រឿង​រ៉ាវ​ខ្លះ គេ​ឃើញ​មាន​ក្នុង​រឿង​ជាតក ដែល​ដក​យក​មក​អំពី​គម្ពីរ​បញ្ចតន្ត្រ មាន​សុភាសិត​ជា​ច្រើន ដែល​ប្រកប​ដោយ​សីល ធម៌​សម្មាអាជីវៈ នឹង​ប្រសាស​នោបាយ​របស់​ក្សត្រ ។ រឿង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​តែង​ជា​ភាសា​សំស្ក្រឹត ឯ​រឿង​រ៉ាវ​ខ្លះ នាំ​ឲ្យ​មាន​ប្រយោជន៍​ដល់​ចិត្ត​គំនិត​នោះ​ដូច​និទាន​ដែល​យើង​រើស​ប្រមូល​មក​នេះ ។
រឿង​ស្វា និង គល់​ឈើ
៦) វា​គួរ​ឲ្យអាម៉ាស់​​ខ្លាំង​ណាស់​ ដែលដេក​ស៊ី​ពឹង​ផ្អែក​លើគេ​នោះ
កត៌ក “វា​អញ្ចឹង​មែន​ហើយ ។ តែ​អីលូវ​ យើង​មិន​ធ្វើ​​ការ​ឲ្យ​លោក​ម្ចាស់​ទៀត​ទេ ដូច្នេះ​ចាំ​បាច់​អី​នឹង​យើង​យកខ្លួន​មក​ឲ្យ​​ជាប់​ជំពាក់​នឹង​រឿងនេះ​?​”
ទម្នក តប​ថា “ទេ អែង​កុំ​និយាយ​បែប​នេះ​អី ព្រោះ​ថា
៧) បុគ្គល​ម្នាក់ ដែល​មិន​មែន​ជា​មន្ត្រីធំ នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មន្ត្រីធំ បើ​គាត់​បំរើ​ស្តេច​បាន​ល្អ តែមន្ត្រី​ធំ​វិញបើ​បំរើ​ស្តេច​មិន​បាន​ល្អ នោះ​នឹង​ត្រូវ​ដេញ​ចេញ​ពី​តំនែង​មិន​ខាន ។ បំរើ​ដែល​ចេះ​ប្រុង​ប្រយត្ន​នូវ​អ្វី​ដែល​ចៅហ្វាយ​របស់​ខ្លួន​ពេញ​ចិត្ត​និង​មិន​ពេញ​ចិត្ត ក៏​គង់​អាច​ត្រួត​ត្រា​ចៅ​ហ្វាយ​កំនាច​វិញបាន ។ ហើយ​ថា​ តើ​​បណ្ឌិត​ម្នាក់​បរាជ័យ​មិន​អាចនឹង​ត្រួត​ស្តេច​ម្នាក់​ម្តេច​បាន​ បើ​គាត់​អាច​បញ្ជា​ពស់ ខ្លា ដំរី​ និង​តោ បាន​តាម​វិធី​ណា​មួយ​ទៅ​ហើយ​នោះ!
កត៌ក សួរ​ថា “អញ្ចឹង​ពេល​ហ្នឹង អែង​ចង់​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច? “
ទម្នក តប​ថា “ថ្ងៃ​នេះ​លោក​ម្ចាស់​របស់​យើង​ និង កូន​ចៅ​គាត់ កំពុង​តែ​ភ័យ​ខ្លាចខ្លាំង​ណាស់ ។ ខ្ញុំ​នឹង​រក​មូល​ហេតុ​ដែល​បណ្តាល​ឲ្យ​ពួក​គេខ្លាច ។ បន្ទាប់​មកអញ​​នឹង​ប្រើ​វិធី​ការទូត​មួយ​ក្នុង​ចំនោម​៦ ដែល​មាន​ ១ធ្វើ​សន្តិភាព​រឺ​២សង្គ្រាម ៣វាយ​ប្រហារ​រឺ​៤​ការពារ ៥​រក​សម្ពន្ធ​មិត្រ​ខ្លាំង​មក​ការពារ រឺ​៦ញុះញង់​សត្រូវ​ម្ខាង​ទៀត​ឲ្យ​ឈ្លោះ​ទាស់​ទែង​គ្នា​”
ទម្នក តប​ថា “​អែង​មិន​ដឹង​អី​ទេ​! គេ​និយាយ​ថា
៨) គំនិត​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់ លេច​ចេញ​នៅ​លើ​មុខ​ កាយ​វិការ សម្តី​ និង​ភ្នែក​របស់​បុគ្គល​នោះ ហើយ​តាម​បញ្ញា​របស់​អញ អញ​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ពិន្គល​បាត់​ខ្លាច​បាន ហើយ​នៅ​ពេល​នោះ​អញ​នឹង​ទទួល​បាន​តំនែង​ធំ​មិន​ខាន ។ កត៌ក សួរ​ថា “​តែ​អែង​មិន​ដឹង​ថា​មុខ​តំនែង​ហ្នឹង​មានន័យ​ថា​ម៉េច​ផង ហើយ​អែង​ធ្វើ​ម៉េច​បាន​លោក​ម្ចាស់​តែង​តាំង​អែង​កើត?” ទម្នក តប​ថា “វា​អញ្ចេះ! ពេល​ដែល​អញ​កំពុង​តែ​លេង​លើ​ភ្លៅ​ឪ​អញ អញ​បាន​ស្តាប់​គ្រូ​ៗ​និទាន​អំពី​ល្បើកជា​ច្រើន​ ហើយ​ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក អញ​បាន​ចាំ​ពី​អត្ថន័យ​នៃ​ល្បើក​អស់​នោះ ហើយ​កត់​ត្រា​ទុក​ក្នុង​ចិត្ត ។ ស្តាប់​ណា!
៩) អ្នក​ក្លាហាន បណ្ឌិត និង អ្នក​ដែល​ចេះ​បំរើ មាន​តែ​ពួក​អស់​នេះ​ទេ​ដែល​អាច​ប្រមូល​កុលាប​មាស​លើ​ផែន​ដី​នេះបាន​ ។ ហើយ
១០) ការ​បំរើ​ស្តេច ដែលមិនគិតគូរ​​ដល់​អ្នក​ចេះ​ដឹងដែល​មាន​គុណសម្បត្តិ ដូច​ព្យួរ​រាស់​ដី​អត់​ជីរជាតិ​អញ្ចឹង
កត៌ក សួរ​ថា “តែ​អែង​ប្រាប់​អញ​មក! អែង​ចាប់​ផ្តើម​ដំបូង​ប្រាប់​លោក​ម្ចាស់​ថា​ម៉េច​ទៅ?”
ទម្នក តប​ថា “អញ​និយាយ​អ្វី​ក៏​ដោយ គឺ​ត្រូវ​តែ​និយាយ​នៅ​វេលា​សមស្រប​ណា​មួយ សូម្បី​តែ​​សម្តី​របស់​បណ្ឌិត​​ក៏​ដោយ បើនិយាយ​​ខុស​កាលៈទេសៈ ​គាត់​នឹង​ត្រូវ​គេ​ជេរផ្តាសា​មិន​ខាន” ។
កត៌ក និយាយ​ថា “តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្តេច​ស្តាប់​យើង​នោះ មិនងាយ​ទេ ។ ស្តេច​រឹង​ណាស់ ហើយ​គ្មាន​បេះ​ដូង​ដូច​ជា​ភ្នំ ហើយ​មាន​សុទ្ធ​តែ​អ្នក​ចេះ​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន​ទៀត​”
ទម្នក តប​ថា “មែន​ហើយ តែ
១១) បើ​ស្តេច​ខឹង យើង​ត្រូវ​តែ​អង្អែល ។ មិត្ត​របស់​គាត់ យើង​ចាត់​ទុក​ដូច​ជា​មិត្ត​របស់​យើង សត្រូវ​របស់​គាត់ យើង​ចាត់​ទុក​ដូច​ជា​សត្រូវ​របស់​យើង ។ យើង​ត្រូវ​សរសើរ​បញ្ជោរ​គាត់​ ។ តាម​វិធី​បែប​នេះ យើង​នឹង​បោក​ស្តេច​បាន​ដោយ​មិន​បាច់​ប្រើ​មន្តអាគមអី​ទាំង​អស់ ។
កត៌ក និយាយ​ថា “បើ​អញ្ចឹង​មែន ស្រេច​តែ​អែង​ទៅ​ចុះ ។ សូម​ឲ្យ​ទេវតា​ជួយ​អែង”
ទម្នកក៏​អោន​ក្បាល​ដាក់​កត៌ត រួច​លា​ កត៌ត​ ហើយ​ធ្វើ​ដំនើរ​មក​ជួប​ស្តេច​តោ ។ នៅ​ពេល​ដែល​ពិន្គល​ឃើញ​ទម្នក មក​ដល់​ភ្លាម គាត់​និយាយ​នឹង​អង្គរក្ស​របស់​គាត់​ថា “ឲ្យ​ទម្នក​ កូន​របស់​មន្ត្រី​ចាស់​អញ​ចូល​មក​” ។ ពេល​ដែល​ទម្នក ចូល​មក​ដល់ ពិន្គល​ ក៏​និយាយ​យ៉ាង​ទន់ភ្លន់​ដាក់​វា​ ។
គាត់​សួរថា “តើអែង​សុខ​សប្បាយ​ទេ? ហេតុ​អី​បាន​ជា​យូរ​ហើយ​ អែង​មិន​ដែល​មក​គាល់​អញ​អញ្ចឹង?”
ទម្នក​តប​ថា “លោក​ម្ចាស់! ទោះ​បី​លោក​ម្ចាស់​គ្មាន​ការងារ​ពិសេស​អ្វី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ក៏​ដោយ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ត្រៀម​ខ្លួន​បំរើ​លោក​ម្ចាស់​ជា​និច្ច ។ ស្តេច​ត្រូវ​ការ​រាស្ត្រ​បី​ប្រភេទ៖ ថ្នាក់​ខ្ពស់ កណ្តាល និង ទាប ។ គេ​និយាយ​ថា
១២) បើ​ស្តេច​ត្រូវ​ការ​ប្រដាប់​ត្បារ​ត្រចៀក រឺ​ឈើ​ចាក់​ធ្មេញ តើ​ស្តេច​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ការប្រើ​​មនុស្សពិសេស​ជាង​មនុស្ស​ដែល​មាន​ដៃ​ហើយ​ចេះ​និយាយ ធ្វើ​អ្វី​?”
ទោះ​បី​យើង​នៅ​ជា​មួយ​លោក​ម្ចាស់​ក្នុង​នាម​ជា​បំរើ​ក៏​ដោយ ទោះ​គ្រា​សប្បាយ​និង​ទុក្ខ នៅ​តែ​ការងារ​របស់​យើង​ត្រូវ​ដក​ហូត​ដដែល ។ នេះ​លក្ខណៈ​មិន​ល្អ​របស់​លោក​ម្ចាស់ ហើយ​ខ្ញុំ​សុំ​បន្ទោស​លោក​ម្ចាស់​ តែ​មិន​បន្ទោស​អ្នក​ដែល​មក​ជំនួស​តំនែង​របស់​ខ្ញុំ​ទេ ព្រោះ​ថា
១៣) ស្តេច​ដែល​មិន​យល់​ពី​ភាព​ខុសគ្នា​រវាង​កញ្ចក់ និង ពេជ្រ មិន​សម​នឹង​គេ​គោរព​ទេ ។ តើ​ឲ្យ​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​ម្នាក់​ នៅ​កន្លែង​នោះ​ស្ងៀម​សូម្បី​តែ​មួយ​ស្របក់​ដូចម្តេច​នឹង​កើត បើ​កន្លែង​មាន​សុទ្ធ​តែ​មនុស្ស​ដែល​មិន​ចេះ​ចែក​ឲ្យ​ដាច់​រវាង​ខុស​និង​ត្រូវ ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ អ្នក​បំរើ​ល្អ ជា​បុគ្គល ដែល​ពេល​ដែល​គេ​សរសើរ នៅតែ​បន្ទាប​ខ្លួន ពេល​គេ​បន្ទោស ខំ​លាក់​នូវ​កំហឹង​មិន​ឲ្យ​លេច​ចេញ​នៅ​លើ​មុខ ហើយ​ គឺ​ថា​ពេល​សរសើរ​និង​ពេល​បន្ទោស​ នៅ​រក្សា​អាកប្បកិរិយា​ដដែល ។
១៤) ស្តេច​និង​មន្ត្រី ពឹង​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក៖ មិន​អាច​មាន​ស្តេច ដែល​គ្មាន​មន្ត្រី​នោះ​ទេ ហើយក៏​គ្មាន​មន្ត្រី​ដែល​គ្មាន​ស្តេច​ដែរ ។ នៅ​ពេល​ដែល​ស្តេច​រីករាយ​ ស្តេច​ឲ្យ​រង្វាន់​ដល់​មន្ត្រី រី​ឯ​មន្ត្រី​វីញ ដើម្បី​តប​ស្នង​នឹង​កិត្តិយស​នេះ ក៏​បូជា​កំលាំង​កាយ​កំលាំង​ចិត្ត​ដើម្បី​ស្តេច​វិញ ។
“វា​មិន​សមនឹង​លោក​ម្ចាស់​ចាត់ទុក​ថា​ពួក​យើង​ជា​អ្នក​តូច​ដោយ​សារ​តែ​ពួក​យើង​ជា​ឆ្កែ​ព្រៃ​នោះ​ទេ ព្រោះ​ថា
១៥) សូត្រ​កើត​អំពី​ដង្កូវ មាស​កើត​ពី​ថ្ម ផ្កា​ឈូក​មក​ពី​ក្រអៅ​ឈូកដែល​ដុះ​ក្នុង​ភក់​​ ភ្លើង​កើត​ពី​ឈើ​មួយ​ដុំ​តូច
ពិន្គល​និយាយ​ថា “វា​គ្មាន​អី​ខុស​គ្នា​ទេ​ថា​អែង​តូច​រឺ​ធំ អែង​ជា​កូន​របស់​មន្ត្រី​ចាស់​របស់​អញ ដូច្នេះ​បើ​អែង​មាន​អ្វី​ចង់​និយាយ និយាយ​មក​កុំ​ខ្លាច​ចិត្ត​អញ​អី”
ទម្នក ក៏​និយាយ​ថា “លោក​ម្ចាស់! តាម​ពិត​ខ្ញុំ​មាន​រឿង​មួយ​ត្រូវ​ប្រាប់​ដល់​លោក​ម្ចាស់”
ពិន្គល​និយាយ​ថា “អញ្ចឹង​អែង​និយាយ​មក”
ទម្នក ក៏​និយាយ​ថា “តែ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ប្រាប់​លោក​ម្ចាស់​ជា​សំងាត់ ព្រោះ​ថា
១៦) អ្វី​ក៏​ដោយ បើ​លឺ​ដល់​ត្រចៀក​៦​ហើយ មិន​អាច​ជា​រឿង​សំងាត់​ទៀត​ទេ ។ ដូច្នេះ បណ្ឌិត​មិន​អាច​ឲ្យ​រឿង​សំងាត់​របស់​ខ្លួន​លឺ​ដល់​ត្រចៀក​៦​ទេ ។”
ខ្លា ចចក និង​អ្នក​ឯទៀត​យល់​សញ្ញា​របស់​ពិន្គលក៏​ស្តាប់​តាម​ហើយ​ចេញ​ឆ្ងាយ​ទៅ ។
នៅ​ពេល​នោះ ទម្នក និយាយ​នឹង​ស្តេច​សត្វ​ថា “លោក​ម្ចាស់​បាន​ទៅ​ផឹក​ទឹក តែ​លោក​ម្ចាស់​ត្រលប់​មក​វិញ​ដោយ​មិន​ទាន់​ទាំង​បាន​ផឹក​ទឹក​ផង ។ ហេតុ​ដូចម្តេច​បាន​ជា​យ៉ាង​ហ្នឹង?”
ពិន្គល​ធ្វើ​ពត់​ជា​ញញឹម​ និយាយ​​ថា “អូ!​គ្មាន​ហេតុ​ផល​ពិសេស​អី​ទេ!”
១៧) មាន​រឿង​ខ្លះ​ដែល​យើង​​អាច​និយាយ​ប្រាប់​ភរិយា​បាន ខ្លះ​ទៀត​អាច​ប្រាប់​ទៅ​កូន​បាន ខ្លះ​ទៀត​ទៅ​គ្រួសារ​បាន តែ​យើង​មិន​អាច​ប្រាប់​រឿង​ទាំងអស់​ទៅ​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា​បានទេ ។
នៅ​ពេលដែល​ពិន្គល​លឺ​បែប​នេះ ក៏​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា “អាមួយ​នេះ​សម​ជា​បំរើ​ល្អ​របស់​អញ ។ ដូច្នេះ​អញ​នឹង​យក​វា​សេនា​ជំនិត​របស់​អញ ព្រោះ​ថា
១៨) ពេល​ដែល​បុគ្គល​ម្នាក់​អាច​ចែក​រំលែក​ក្តី​ទុក្ខ​ព្រួយ​ជា​មួយ​នឹង​មិត្ត​គួរ​ជា​ទី​ទុក​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ រឺ​ក៏​បំរើ​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​ម្នាក់ ចៅហ្វាយ​ចិត្ត​ធម៌ រឺ​ភរិយា​គ្រប់​លក្ខណ៍ មាន​ន័យ​ថា​បុគ្គល​នោះ​រក​បាន​ទី​ពឹង​ពាក់​​”
ទម្នក​តប​ថា “បាទ ខ្ញុំ​លឺ​ តែសំលេង​វាបង្ក​បញ្ហា​អី​ទៅ?”
ពិន្គល​តប​ថា “មិត្ត​សំឡាញ់ អញ​នឹង​ចាក​ចេញ​ពី​ព្រៃ​នេះ​ហើយ”
ទម្នក​សួរ​​ថា “​ដើម្បី​អ្វី​ទៅ?”
ទម្នក​សួរ​​ថា “មានន័យ​ថា​គ្រាន់​តែ​សំលេង​ហ្នឹង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​ម្ចាស់​ខ្លាច​ទៅ​ហើយ ។ មិន​ត្រឹម​ត្រូវ​ទេ​លោក​ម្ចាស់ ។ ច្រើន​ជំនាន់​មក​ហើយ​ព្រៃ​នេះ​របស់​លោក​ម្ចាស់ ។ វា​មិន​ត្រឹម​ត្រូវ​ទេ​ដែល​លោក​ម្ចាស់​ចាក់​ចោល​វា​ភ្លាមៗដូច្នេះ ។ មាន​សំលេង​ច្រើន​ណាស់​ដែល​អាច​បន្លឺ​បាន​ពី​​ស្គ សង្ខ និង​គ្រឿង​ភ្លេង​ឯ​ទៀត ដូច្នេះ​លោក​ម្ចាស់​មិន​គួរ​ខ្លាច​អី​នឹង​សំលេង​នោះ​ទេ ព្រោះ​ថា នៅ​ពេល​ដែល​ឆ្កែ​ព្រៃ​ស្រេក​ឃ្លាន​មួយ​ក្បាល​យក​ឈ្នះ​លើ​សំលេង​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​មក វា​រក​បាន​ចំនី​របស់​វា​ទៅ​វិញ”
ពិន្គល​ក៏​សួរ​ថា “វា​យ៉ាង​ម៉េច​ខ្លះ​ទៅ​រឿង​ហ្នឹង?”
ទម្នក​ក៏​និទាន​រឿង ឆ្កែ​ព្រៃ​និង​ស្គ ។
រឿង​តោ និង ទន្សាយ
នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​មួយ​ មាន​តោ​មួយ​ក្បាល​ឈ្មោះ ភាសុរកៈ។ វា​ជា​តោ​ដែល​មាន​អំណាច​ខ្លាំង​ក្លា ហើយសម្លាប់​រង្គាល​សត្វ​ផ្សេង​ទៀត​យ៉ាង​សាហាវ​ព្រៃផ្សៃ​បំផុត។
ថ្ងៃ​មួយ ពួក​ថនិកសត្វ​ទាំងអស់ មាន​ទាំង​ខ្លា​ឃ្មុំ​ ជ្រូក​ព្រៃ ក្របី ទន្សាយ និង​សត្វ​ឯ​ទៀត បាន​នាំ​គ្នា​ទៅ​ជួប​នឹង​តោ ហើយ​និយាយ​ថា
“លោក​ម្ចាស់ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​ម្ចាស់​សម្លាប់​ពួក​យើង​ខ្ញុំ​​មួយ​ថ្ងៃៗយ៉ាង​​ច្រើន​ដោយ​ឥត​ប្រយោជន៍ បែប​នេះ។ សត្វ​តែ​មួយ​ក្បាល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក​ម្ចាស់​ឆ្អែត​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ​សម្រាប់​មួយ​ថ្ងៃ។ សូម​លោក​ម្ចាស់​យោគយល់​ដល់​ពួក​យើង​ខ្ញុំ​ផង។ ​ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ ពួក​យើង​សន្យា​ថា នឹង​បញ្ជូន​សត្វ​មួយ​ក្បាល​សម្រាប់​លោក​ម្ចាស់​ជា​ចំណី ឲ្យ​តែ​លោក​ម្ចាស់​សន្យា​ថា​ឲ្យ​ពួក​យើង​រក​ស៊ី​ពាស​ពេញ​ព្រៃ​នេះ​បាន។ បែប​នេះ លោក​ម្ចាស់​មិន​ចាំ​បាច់​បារម្ភ​ក្នុង​ការ​រក​ចំណី​ទេ ហើយ​ពួក​យើង​ក៏​មិន​រង​នូវ​ការ​សម្លាប់​រង្គាល​ដែរ។ ដូច​គេ​និយាយ​ថា
៣៣) ដោយ​លេប​ថ្នាំ​ម្តង​បន្តិច មនុស្ស​ម្នាក់​នឹង​មាន​កម្លាំង​ពលំ​ឡើង ដូច​ស្តេច​មាន​អំណាច​ដោយ​ប្រមូល​ពន្ធ​ពី​រាស្ត្រ​ម្តង​បន្តិចៗ។ គេ​ត្រូវ​ថែរ​រក្សាមេ​​គោ​មួយ​ឲ្យ​បាន​ល្អ មុន​នឹង​វា​ផ្តល់​ទឹក​ដោះ ស្រោច​ទឹក​ដើម​ផ្កា​​ឲ្យ​បាន​ល្អ​មុន​នឹង​វា​ចេញ​ផ្កា ព្រះ​រាជា​ក៏​ដូច​គ្នា​ដែរ ត្រូវ​តែ​រក្សា​រាស្ត្រ​ក្រោម​ឱវាទ​ បើ​ទ្រង់​ចង់​បាន​ប្រយោជន៍​អំពី​ពួក​គេ។”
នៅ​ពេល​ដែល​ភាសុរកៈ បាន​ស្តាប់​ពួក​សត្វ​ទាំង​នោះ​និយាយ​ចប់​ហើយ វា​ក៏​តប​ថា
“ពួក​ឯង​និយាយ​ត្រូវ​ហើយ តែ​បើ​អញ​មិន​បាន​ទទួល​សត្វ​មួយ​ក្បាល​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ទេ អញ​នឹង​ស៊ី​ពួក​ឯង​ទាំងអស់​គ្នា។”
ពួក​សត្វ​ទាំងអស់​ក៏​សន្យា​នឹង​តោ​ថា​នឹង​គោរព​តាម​សន្យា។ ដូច្នេះ​ហើយ​ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ ពួក​គេ​បញ្ជូន​សត្វ​មួយ​ក្បាល​ទៅ​តោ​ជា​ចំណី រួច​ហើយ​រក​ស៊ី​ក្នុង​ព្រៃ​ដោយ​គ្មាន​ខ្លាច​កោត​ក្រែង​តោ​អ្វី​ទៀត​ដែរ។
ថ្ងៃ​មួយ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ត្រូវ​ដល់​វេណ​ទន្សាយ។ ដោយ​សារ​តែ​ការ​បង្ខំ​ពី​សត្វ​ផ្សេង​ទៀត ទន្សាយ​ក៏​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ជួប​នឹង​តោ យ៉ាង​យឺតៗ ទាំង​ចិត្ត​មិន​ចង់​។
នៅ​តាម​ផ្លូវ ទន្សាយ​គិត​ពិចារណា​ពីវិធី​ដែល​អាច​សម្លាប់​តោ​បាន នៅ​ពេល​នោះ​វា​ក៏​មក​ដល់​អណ្តូង​មួយ។ វា​តោង​មាត់​អណ្តូង អើត​មើល​ទៅ​ក្នុង​អណ្តូង ក៏​ឃើញ​រូប​ខ្លួន​វា​ចាំង​ក្នុង​ទឹកអណ្តូង​នោះ។ ដល់​ត្រឹម​នេះ​ វា​គិត​ថា
“ឥលូវ​នេះ អញ​ដឹង​វិធី​​ដែល​មិន​អាច​នឹង​បរាជ័យ​ហើយ។ អញ​នឹង​បញ្ឆោត​តោ មក​​ទម្លាក់​​ចូល​ក្នុង​អណ្តូង​នេះ។”
ទម្រាំ​តែ​ទន្សាយ​ទៅ​ដល់​ជួប​នឹង​តោ ចំ​ជា​ពេល​ល្ងាច​ល្មម។ នៅ​ពេល​នោះ ភាសុរកៈ ជ្រួល​ច្របល់​ជា​ខ្លាំង ដោយ​សារតែ​រង​ចាំ​យូរ​ពេក។ វា​លិត​មាត់​របស់​វា ដោយ​ក្តី​ស្រេក​ឃ្លាន ហើយ​និយាយ​ថា
នៅ​ពេល​ដែល​វា​កំពុង​តែ​គិត​បែប​នេះ ទន្សាយ​មក​ដល់​យឺតៗ ហើយ​ឈប់​នៅ​ពី​មុខ​តោ។ តោ​សម្លក់​សម្លឹង​មើល​វា ហើយ​ស្រែក​គំហក​ថា
“នែ​ពូជអា​​ថោកទាប! ឯង​មាន​ខ្លួន​តូច​ហើយ នៅ​មក​យឺត​ទៀត។ ដូច្នេះ​អញ​នឹង​សម្លាប់​អ្ហែង​ភ្លាមៗ រួច​ហើយ​ព្រឹក​ឡើង​ចាំ​អញ​សម្លាប់​សត្វ​ក្នុង​ព្រៃ​នេះ​ទាំងអស់។”
ទន្សាយ​ក៏​តប​ថា
“លោក​ម្ចាស់ វា​មិន​មែន​ជា​កំហុស​របស់​ខ្ញុំ​ទេ ហើយ​ក៏​មិន​មែន​ជាកំហុស​របស់​សត្វ​ផ្សេង​ទៀត​ដែរ។ សូម​លោក​ម្ចាស់​ មេត្តា​ស្តាប់​សិន ខ្ញុំ​នឹង​ពន្យល់​ប្រាប់​លោក​ម្ចាស់។”
“អ្ហែង ប្រញាប់​និយាយ​ឲ្យ​លឿន​ឡើង​មក អាល​នឹង​អញ​ស៊ី​ឯង”
បន្ទាប់​មក​តោ​នោះ​ក៏​និយាយ​ថា”អាណា​គេ ជា​ភាសុរកៈ? អញ​ជា​ម្ចាស់​នៃ​ព្រៃ​នេះ! ពួក​អ្ហែង​ត្រូវ​ស្តាប់​តាម​អញ​តែ​ម្នាក់​គត់! ភាសុរកៈ​ជា​អ្នក​បោក​ប្រាស់​ប៉ុណ្ណោះ! អញ​នឹង​ចាប់​យក​គ្នា​អ្ហែង​បួន​នាក់​ជា​ចំណាប់​ខ្មាំង អញ​ទុក​ឲ្យ​អ្ហែង​ទៅ​ជួប​ភាសុរកៈ​ ដើម្បី​មក​តតាំង​គ្នា​ជា​មួយ​អញ។ បើ​នរណា​ឈ្នះ អ្នក​នោះ​នឹង​
ក្លាយ​ជា​ស្តេច​ព្រៃ​នេះ ហើយ​អញ​ស៊ី​ទន្សាយ​ទាំងអស់​នេះ​បាន។”
ទន្សាយ​ក៏​បន្ត​ថា
“ដូច្នេះ​ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មក​ជួប​នឹង​លោក​ម្ចាស់ ដូច​តោ​នោះ​បង្គាប់។ ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ខ្ញុំ​មក​យឺត។ ឥលូវ​នេះ​ សូម​លោក​ម្ចាស់​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ក៏​ធ្វើ​ចុះ។”
នៅ​ពេល​ដែល​ភាសុរកៈ​ឮ​បែប​នេះ វា​ក៏​និយាយ​ថា
“សម្លាញ់ បើ​រឿង​នេះ​ពិត​មែន ចូរ​ឯង​នាំ​អញ​ទៅ​ជួប​នឹង​អា​ព្រហើន​នោះ​ភ្លាម ដើម្បី​អញ​បាន​បញ្ចេញ​កំហឹង​របស់​អញ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ចំពោះ​ឯង​នេះ​ ដាក់​វា​។ ទាល់​តែ​បែប​នេះ​ទើប​អញ​ស្ងប់​ចិត្ត។”
ទន្សាយ​តប​ថា
“​លោក​ម្ចាស់ វា​ជា​រឿង​ពិត តែ​តោ​មួយ​នោះ​រស់​នៅ​ក្នុង​រូង​មួយ។ លោក​ម្ចាស់​ប្រហែល​ជា​ពិបាក​វាយ​ប្រហារ​វា​ណាស់ ព្រោះ​វា​រស់​ក្នុង​រូង​បែប​នេះ ព្រោះ​គេ​និយាយ​ថា
៣៤) អ្នក​កាន់​ធ្នូ នៅ​ពី​ក្រោយ​ជញ្ជាំងប្រាសាទ​មួយ អាច​វាយ​ប្រហារ​សត្រូវ​បាន​ច្រើន​រយ​នាក់។
នៅ​ពេល​ដែល​ភាសុរកៈ​ឮ​បែប​នេះ ក៏​តប​ថា
“នែ​សម្លាញ់! វា​អាច​លាក់​ខ្លួន​វា​ក្នុង​រូង​របស់​វា​បាន តែ​ឯង​គ្រាន់​តែ​បង្ហាញ​វា​ដល់​អញ​បាន​ហើយ អញ​នឹង​សម្លាប់​វា ដូច​គេ​និយាយ​ថា”
៣៥)  បំបាត់​សត្រូវ​និង​ជំងឺ​របស់​ខ្លួន នៅ​គ្រា​ដំបូង​បំផុត ឬ​ទុក​ឲ្យ​វា​ខ្លាំង​មក​បំផ្លាញ​ខ្លួន​អ្នក​វិញ។
“​មែន​ហើយ​ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​វា​ហើយ។ វា​នោះ​ខ្លាំង​ណាស់។ សម្រាប់​លោក​ម្ចាស់ ប្រហែល​ជា​គ្រោះ​ថ្នាក់​ បើ​លោក​ម្ចាស់​មិនដឹង​​ច្បាស់​ថា​វា​ខ្លាំង​ប៉ុណ្ណា​ទេ ដូច​គេ​ថា
៣៦) អ្នក​ដែល​ប្រហារ​សត្រូវ ដោយ​មិន​ដឹង​កម្លាំង​សត្រូវ នឹង​ត្រូវ​វិនាស​ជាក់ ដូច​មមាច​នឹង​ភ្លើង។
“​នេះ​មិន​មែន​ជា​រឿង​របស់​ឯង​ទេ។ អ្ហែង​គ្រាន់​តែ​នាំ​អញ​ទៅ​ជួប​វា​បាន​ហើយ។”
“​មិន​អី​ទេ​លោក​ម្ចាស់។ អញ្ចឹង​សូម​លោក​ម្ចាស់​អញ្ជើញ​តាម​ខ្ញុំ​មក។”
ទន្សាយ​ក៏​នាំ​តោ​ទៅ​អណ្តូង។​នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​មក​ដល់​មាត់​អណ្តូង ទន្សាយ​និយាយ​ប្រាប់​តោថា
“​លោក​ម្ចាស់! តើ​នរណា​អាច​តទល់​នឹង​អំណាច​លោក​ម្ចាស់​បាន! អា​បោក​នោះ​ ពេល​ឃើញ​លោក​ម្ចាស់​មក​ដល់ ក៏​លាក់​ខ្លួន​ក្នុង​រូងវា​​បាត់​ហើយ។”
បន្ទាប់​មក​ទន្សាយ​ក៏​ចង្អុល​ទៅ​អណ្តូង។តោ​ចម្កួត ពេល​ឃើញ​រូប​របស់​វា​​ចាំង​ក្នុង​ទឹក​អណ្តូង​ ក៏​គិត​ថា​ជា​សត្រូវ​របស់​វា។ វា​ក៏​ស្រែក​រោទិ៍​មួយ​ទំហឹង។ សម្លេង​ខ្ទរ​ក៏​បក​មក​វិញ។ វា​កាន់​តែ​ក្តៅ​ក្រហាយ​ឡើង ក៏​លោត​ចុះ​ក្នុង​អណ្តូង​នោះ​ រួច​ក៏​លង់​ទឹក​ស្លាប់​បាត់​ទៅ។
ទម្នកៈ​ បន្ត​ថា
“​អញ្ចឹង​ហើយ បាន​ជា​ខ្ញុំ​និយាយ​ថា គឺ​អ្នក​ឆ្លាត​ដែល​ជា​អ្នក​មាន​អំណាច។ ឥលូវ​បើ​ឯង​គិត​ថា​សម ខ្ញុំ​នឹង​ប្រើ​ប្រាជ្ញា​របស់​ខ្ញុំ ដើម្បី​បង្ក​ជម្លោះ​រវាង​លោក​ម្ចាស់​ និង សំជីវកៈនោះ។”
តរតកៈ តប​ថា
“​បើ​ឯង​គិត​ថា​អាច ឯង​ធ្វើ​ទៅ។ សូម​ឲ្យ​ព្រះ​ជួយ​ការពារ​ឯង។”
ថ្ងៃ​មួយ បន្ទាប់​ពី​បាន​ឃើញ​ថា​ពិន្គលកៈ អង្គុយ​ឆ្ងាយ​ពី​ សំជីវកៈ​ភ្លាម ទម្នកៈ​ក៏​ទៅ​ឱន​លំទោន​ពី​មុខ​ពិន្គលកៈ។​
ពិន្គល​កៈ ក៏​និយាយ​ថា
ទម្នកៈ​តប​ថា
“​ខ្ញុំ​មិន​បាន​មក​ជួប​នឹង​លោក​ម្ចាស់ ព្រោះ​លោក​ម្ចាស់​មិន​ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ការ​ខ្ញុំ​ មក​ធ្វើ​អ្វី​ដែរ។ តែ​ឥលូវ​នេះ ខ្ញុំ​ត្រូវ​តែ​មក​ជួប​នឹង​លោក​ម្ចាស់ តាម​ភារៈ​របស់​ខ្ញុំ ដើម្បី​នឹង​និយាយ​ជា​មួយ​លោក​ម្ចាស់ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ថា​​ប្រព័ន្ធ​គ្រប់​គ្រង​របស់​លោក​ម្ចាស់​កំពុង​តែ​រលាយ​បង់​ទៅ ធ្វើ​ឲ្យ​ចិត្ត​មាន​ការ​រែង​ព្រួយ​ជា​ខ្លាំង។”
“តើ​ឯង​ចង់​និយាយ​ស្អីប្រាប់​អញ? ឆាប់ប្រាប់​អញ​មក!”
“លោក​ម្ចាស់! សំជីវកៈ ស្អប់​លោក​ម្ចាស់​ណាស់! អា​គោ​មួយ​នេះ​ ដែល​លោក​ម្ចាស់​ចាត់​ទុក​វា​ជា​មិត្រ​របស់​លោក​ម្ចាស់​នោះ តាម​ពិត​វា​ជា​សត្រូវ​របស់​លោក​ម្ចាស់​ទៅ​វិញទេ!។ វា​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ជា​សម្ងាត់​ថា -ទម្នកៈ អញ​ចង់​ឲ្យ​ឯង​ប្រាប់​អញ​ពី​ចំនុច​ខ្សោយ​និង​ខ្លាំង​ទាំងអស់​របស់​ពិន្គលកៈ អាល​នឹង​ងញ​សម្លាប់​វា
ហើយ​អញ​នឹង​ក្លាយ​ជា​ស្តេច​សត្វទាំងអស់។ អញ​នឹង​លើក​ឯង​ជា​មន្ត្រី​ជំនិត​របស់​អញ។”
នៅ​ពេល​ដែល​ពិន្គលកៈ​ឮ​បែប​នេះ វា​ភ្ញាក់​ព្រឺត​ដូច​ត្រូវ​រន្ទះ​បាញ់ ហើយ​វា​និយាយ​មិន​ចេញ។ទម្នកៈ​ឃើញ​បែប​នេះ ក៏​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា
“​ពិន្គលកៈ ច្បាស់​ជា​មាន​ទំនុក​ចិត្ត​លើ​សំជីវកៈ​ខ្លាំង​ណាស់​ហើយ។ ច្បាស់​ណាស់​ផ្លូវ​នេះ នឹង​នាំ​ដល់​ក្តី​វិនាស​អន្តរាយ​ដល់​ពិន្គលកៈ​ជា​មិន​ខាន។ គេ​និយាយ​ថា
៣៧) នៅ​ពេល​ដែល​ស្តេច​មួយ​អង្គ​ទុក​ចិត្ត​មន្ត្រី​ម្នាក់​ខ្លាំង​ពេក មន្ត្រី​នោះ​នឹង​ព្រហឺន​កោង​កាច ហើយ​កាន់​តែ​ចង់​បាន​អំណាចខ្លាំង​ឡើង វា​នឹង​ចង់​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​ឯករាជ្យ ហើយ​នៅ​ពេល​ដែល​មហិច្ឆិតា​នេះ​ឡើង​ដល់​កម្រិត ជា​ចុង​បញ្ចប់​វា​នឹង​ប្រើ​ល្បិច​សម្លាប់​ស្តេច​ចោល​មិន​ខាន។” ​ មួយ​ស្របក់​ក្រោយ​មក ពិន្គលកៈ តាំង​ចិត្ត​បាន​ឡើង​វិញ ក៏​និយាយ​ថា​
” តើ​អញ​គួរ​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ? សំជីវកៈ​ ក្លាយ​ទៅ​ជា​សម្លាញ់​ចិត្ត​មួយ​ថ្លើម​មួយ ស្មើ​នឹង​ជីវិត​អញ​ទៅ​ហើយ។ អញ​មិន​អាច​ជឿ​ថា​វា​ក្បត់​អញ​នោះ​ទេ។”
ទម្នកៈ​ក៏​តប​ថា
“​លោក​ម្ចាស់ ជា​បម្រើ​តែង​តែ​រង​គ្រោះ​ផ្លូវ​ចិត្ត​ជា​និច្ច។ មាន​តែ​អ្នក​ទន់​ខ្សោយ អ្នក​ដែល​គ្មាន​ចិត្ត​គ្មាន​ថ្លើមអ្វី​ទាំងអស់ ទើប​​អាច​បម្រើ​ស្តេច​បាន​ជា​រៀង​រហូត​បាន។”
ពិន្គលកៈ​ក៏​និយាយ​ថា
“​ចិត្ត​អញ​នៅ​តែ​ជឿ​ជាក់​លើ​សំជីវកៈ​ជា​និច្ច។”
ទម្នកៈ​ក៏​និយាយ​ថា
“​លោក​ម្ចាស់ លោក​ម្ចាស់​បានសាង​​នូវ​កំហុស​ធំ​ណាស់។ លោក​ម្ចាស់​គិត​មើល តើ​លោក​ម្ចាស់​មើល​ឃើញ​គុណសម្បត្តិ​របស់​សំជីវកៈ​ត្រង់​ណា​ខ្លះ? វា​ជា​មិត្រ​ដែល​គ្មាន​គុណសម្បត្តិ​អ្វី​ទាំងអស់! ហើយ​បើ​លោក​ម្ចាស់​គិត​ថា វា​ជា​សត្វ​ធំ អាច​ជួយ​លោក​ម្ចាស់​កម្ចាត់សត្រូវ​បាន លោក​ម្ចាស់​យល់​ច្រឡំ​ហើយ។
វា​ជា​សត្វ​ស៊ី​ស្មៅ ហើយសត្រូវ​របស់​លោក​ម្ចាស់​ទាំងអស់​ជា​សត្វ​ស៊ី​សាច់។ ហើយ​ដូច្នេះ​រឿង​ល្អ​បំផុត​សម្រាប់​លោក​ម្ចាស់​គឺ ទម្លាក់​កំហុស​រឿង​អី​មួយ​លើ​វា រួច​សម្លាប់​វា​ចោល​ទៅ។”
ពិន្គលកៈ​ក៏​តប​ថា
“​ចាប់​កំហុស​នរណា​ម្នាក់ បន្ទាប់​ពី​និយាយ​សរសើរ​គេ​ដោយ អស់​ពី​ចិត្ត នោះ ប្រៀប​ដូច​ជា​ក្បត់​ពាក្យ​សម្បទ​របស់​ខ្លួន​អញ្ចឹង។ ម្យ៉ាង​វិញ​ អញ​បាន​សន្យា ដូច​ឯង​ឲ្យ​យោ​បល់ ហើយ​ថា អញ​នឹង​មិន​សម្លាប់​វា។ តើ​ឥលូវ​ ឲ្យ​អញ​សម្លាប់​វា​ដោយ​ដៃ​អញ​យ៉ាង​ម៉េច​ហ្នឹង​កើត? សំជីវកៈ​ ជា​មិត្រ​ល្អ​របស់​អញ អញ​
គ្មាន​ហេតុ​ផល​អី នឹងខឹង​វា​ទេ  ព្រោះ​ថា
៣៨) គេ​មិន​ត្រូវ​កាប់​ដើម​ឈើ​មួយ​ដើម​ចោល​ទេ បើ​ទោះ​ជា​ដើម​ឈើ​ពុល​ក៏​ដោយ បើ​វា​ជា​ដើម​ឈើ​ដែល​ដាំ​នឹង​ដៃ​ខ្លួន​ឯង។ ហើយ
៣៩) ដំបូង​ស្នេហា​ជា​ការ​ឆោត​ល្ងង់ តែ​បើ​នរណា​ម្នាក់​ត្រូវ​តែ​មាន​ស្នេហា​ទៅ​ហើយ ស្នេហា​នោះ​គួរ​តែ​បណ្តោយ​ឲ្យ​ចម្រើន​ឡើង​ទៅ។ ហើយនិង
៤០) គួរ​ឲ្យអាម៉ាស់​​ណាស់ ដែល​យើង​លើកមនុស្ស​ម្នាក់​ឲ្យចម្រើន​ឡើង ហើយ​ក្រោយ​មក​បែរ​ជា​ធ្វើ​ឲ្យ​ម្នាក់​នោះ​លិច​លង់​ទៅ​វិញ។
អញ្ចឹង​ហើយ ទោះ​បី​ជា​សំជីវកៈ ត្រឡប់​មក​ជា​ក្បត់​អញ​វិញ​ក៏ដោយ ក៏​អញ​លើក​ដៃ​សម្លាប់​វា​មិន​រួច​ដែរ។”
ទម្នកៈ ក៏​តប​ថា
“​លោក​ម្ចាស់ អាណិត​សត្រូវ គឺ​ប្រឆាំង​នឹង​រាជក្រិត្យ។ ហើយ​បើ​លោក​ម្ចាស់​ធ្វើ​តាម​ក្រិត្យ​​អហិង្សា​នេះ តើ​ឲ្យ​សត្វ​ផ្សេង​ឯ​ទៀត​រស់​យ៉ាង​ម៉េច​ទៅ? បើ​ពួក​គេ​លះ​បង់​លោក​ម្ចាស់​ចោល លោក​ម្ចាស់​ច្បាស់​ជា​ស្លាប់។ នៅ​ពេល​ដែល​លោក​ម្ចាស់​នៅ​ជា​មួយ​សំជីវកៈ លោក​ម្ចាស់​មិន​ដែល​នឹក​នា​ចេញ​ស្វែង​រក​ចំណី​
៤១) ចង​មិត្រ​ជា​មួយ​មនុស្ស​ពាល មនុស្ស​ល្អ​នឹង​ដើរ​ផ្លូវ​អាក្រក់ ដូច្នេះ​បណ្ឌិត​មិន​គួរ​សេព​គប់​នឹង​ពាល​ទេ។ ហើយ​ថា
៤២) ចូរ​កុំ​សេព​គប់​នឹង​មនុស្ស​មិន​ស្គាល់​ឥរិយា។
មូស​អ្នក​ខុស​ បែរ​គេ​សម្លាប់​ចៃ​ទៅ​វិញ។”
ពិន្គលកៈ ក៏​សួរ​ថា
“រឿង​ហ្នឹង​យ៉ាង​ម៉េច​ខ្លះ?”
ទម្នកៈ ក៏​និទាន​រឿង​ មូស​ និង ចៃ។
រឿង​មូស និង ចៃ
ក្នុង​ប្រទេស​មួយ មាន​ស្តេច​មួយ​អង្គ​ដែល​មាន​ក្រឡាបន្ទុំ ​តុប​តែង​បាន​យ៉ាង​ស្អាត។ គ្រែ​ដេកដណ្តប់​ដោយ​ភួយធ្វើ​អំពី​ក្រណាត់​​សូត្រ​ពណ៌សដ៏​មាន​តម្លៃ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ផ្នត់​ភួយ​​នោះ មាន​ចៃ​ញីសមួយ​ក្បាល​ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា មន្ទវិសរបិនី ​រស់​នៅ។ វា​អស្រ័យ​ដោយ​​បឺត​ឈាម​ស្តេច​ រស់​នៅ​យ៉ាង​មាន​សេចក្តី​សុខ។ មាន​ថ្ងៃ​មួយ មាន​មូស​មួយ​ក្បាល​ ឈ្មោះ អញីមុខៈ បាន​ហើរ​ចូល​ម​ក​ក្នុង​បន្ទប់​នោះ។​ នៅ​ពេល​ដែល​ចៃ​នោះ​ឃើញ​មូស​ហើរ​ចូល​មក វា​ក៏​ស្រែក​ថា “អញីមុខៈ! ហែង​មកធ្វើ​អី​នៅ​ទី​នេះ? ចេញ​ទៅ​វិញ​ភ្លាម!” “អ្នក​ស្រី” មូស​តប “នេះ​មិន​មែន​ជា​របៀប​និយាយ​នឹង​ភ្ញៀវ​នោះ​ទេ បើ​ទោះ​ជា​ភ្ញៀវ​នោះ​គ្មាន​អ្វី​ល្អ​ត្រង់​ណា​សោះ​ក៏​ដោយ។ ស្ត្រី​មេផ្ទះ ត្រូវ​ចេះ​រាក់ទាក់​ភ្ញៀវ​ទោះ​បី​ភ្ញៀវ​នោះ​មានឋានៈ​តូច​ទាប​យ៉ាង​ម៉េច​ក៏​ដោយ។ នាង​គួរ​និយាយ​ថា -​សូម​ស្វាគមន៍! សូម​អញ្ជើញ​អង្គុយ! អ្នក​មិន​បានមក​​លេងខ្ញុំ​ច្រើន​ថ្ងៃ​ហើយ។ មាន​អី​ប្លែក​ទេ ប្រាប់​​ខ្ញុំ​ផង? អ្នក​ដូច​ជា​ស្គម។ អ្នក​មិន​អី​ទេ? ខ្ញុំ​រីករាយ​ណាស់​ដែល​បាន​ជួប​អ្នក​ថ្ងៃ​នេះ!- ហើយ​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ភ្លក់​រសជាតិ​ឈាម​ច្រើន​ប្រភេទ​ណាស់ តែ​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​សាក​ឈាម​ស្តេច​សោះ។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​វា​ច្បាស់​ជា​ឆ្ងាញ់​ពិសេស​មិន​ខាន ព្រោះ​ស្តេច​សោយ​សុទ្ធ​តែ​ម្ហូប​ឆ្ងាញ់ៗ។ ឥលូវ​នេះ បើ​អ្នក​ស្រី​អនុញ្ញាត ខ្ញុំ​ចង់​ភ្លក់​រសជាតិ​ឈាម​ស្តេច​ណាស់។ ខ្ញុំ​មក​ផ្ទះ​អ្នក​ស្រី​ទាំង​ស្រេក​ឃ្លាន។ មន្ទវិសរបិនី វា​គ្មាន​តម្លៃ​អ្វី​ទេ​ បើ​អ្នក​ស្រី​សប្បាយ​នឹង​ឈាម​ព្រះរាជា​តែ​ម្នាក់​ឯង! សូម​ចែក​រំលែក​ខ្លះ​មក​ខ្ញុំ​ផង។”
“ប៉ុន្តែ អញីមុខៈ” ចៃ​តប “អញ​អាច​បឺត​ឈាម​ស្តេច​បាន តែ​ពេល​ដែល​ស្តេច​ដេក​លក់​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​ឯង​វិញ មាត់​ឯង​ស្រួច​ដូច​ម្ជុល។ តែ​បើ​ឯង​សន្យា​ថា​ចាំ​ស្តេច​ដេក​លក់​សិន​ ចាំ​បឺត​ឈាម​គាត់ ទើប​អញ​ព្រម​ឲ្យ​ឯង​ផឹក​ឈាម​របស់​គាត់”។ “ខ្ញុំ​សូម​សន្យា!” មូស​តប “ខ្ញុំ​ព្រម​ទាំង​សូម​ស្បថ​ថា​ចាំ​ដល់​ពេល​អ្នក​ស្រី​បឺត​ឈាម​ស្តេច រួច​ហើយ ទើប​ខ្ញុំ​បឺត​តាម​ក្រោយ”។ នៅ​ពេល​ ​ដែល​ពួក​គេ​កំពុង​តែ​ជជែក​គ្នា ស្តេច​ក៏​យាង​ចូល​មក​ដល់ ហើយ​ប្រាស​ដេក​លើ​គ្រែ។  មូស​ក៏​ចាប់​បឺត​ឈាម​ស្តេច​ភ្លាម​ដោយ​មិន​ចាំ​ដល់​ស្តេច​សម្រាន្ត​លក់​ទាន់។ ដូច​គេ​និយាយ​ថា
៤៣) គេ​មិន​អាច​កែ​ចរឹក​មនុស្ស​ម្នាក់​បាន​ដោយ​ការ​ប្រៀន​ប្រដៅ​នោះ​ទេ សូម្បី​ទឹក​ក្តៅ​ក៏​គង់​តែ​ត្រជាក់​បាន។​
មូស​ខាំ​ស្តេច​ ដូច​ម្ជុល​ចាក់។ ស្តេច​ភ្ញាក់ ក៏​ស្រែក​ហៅ​បម្រើ “ហេ! មាន​ស្អី​ខាំ​អញ! មើល​មើ ក្រែង​លោ​មានមូសឬ​ចៃ​សង្កើច​ស្អី​លើ​គ្រែ​របស់​អញ!” នៅ​ពេល​ដែល​មូស​ឮ​បែប​នេះ វា​ក៏​លាក់​ខ្លួន​បាត់​ទៅ។ បម្រើ​ក៏​មក​ដល់ ហើយ​ពិនិត្យ​ពិច័យ​បាន​យ៉ាង​ល្អិត​ល្អន់ ក៏​ឃើញ​មាន​ចៃ​មួយ​ក្បាល​នៅ​លើ​ចន្លោះ​ភួយ រួច​ក៏​សម្លាប់​ចៃ​នោះ​ចោល​ទៅ។ “​ហើយ​ដូច្នេះ​ហើយ” ទម្នកៈ​បន្ត “​បាន​ជា​ខ្ញុំ​និយាយ​ថា កុំ​សេពគប់​នឹង​មនុស្ស​ដែល​យើង​មិន​ស្គាល់​ឥរិយា។ តាម​ពិត​មូស​អ្នក​ខុស តែ​គេ​បែរ​ជា​សម្លាប់​ចៃ​ទៅ​វិញ។ ខ្លះ​ទៀត​គេ​និយាយ​ថា អ្នក​ដែល​ទុក​ចិត្ត​លើ​អ្នក​ក្រៅ នឹង​ស្លាប់​ដូច​ស្តេច​កុកុទ្រុមៈ”។ “​រឿង​នោះ​យ៉ាង​ម៉េច​ខ្លះ?” ពិន្គលកៈ​សួរ។ ទម្នកៈ​ក៏​និទាន​រឿង​ ចចក​ធ្លាក់​ចូល​ធុង​ល័ខ។
អំពី​មេបង្កង​មួយ​ជួយ​ជីវិត​ព្រាហ្មណ៍​ម្នាក់
ក្នុង​តំបន់​មួយ​នោះ មាន​ព្រាហ្មណ៍​ម្នាក់​ឈ្មោះ​ព្រហ្មទត្ត1 ។ ព្រាហ្មណ៍​នេះ ត្រូវ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ចេញ​ទៅ​កាន់​ស្រុក​មួយ​ទៀត ដោយ​កិច្ច​ធុរៈ​ដែល​ខាន​ពុំ​បាន ។ មាតា​គាត់​ទើប​សួរ​ទៅ​គាត់​ថា ម្នាល​កូន, ហេតុ​ដូច​ម្ដេច​ក៏​កូន​ចេញ​ទៅ​ម្នាក់​ឯង ? ចូរ​ឯង​រក​សម្លាញ់​ម្នាក់​ជា​គ្នា ដើរ​ផ្លូវ​ទៅ​ជា​មួយ​ផង ។ ព្រាហ្មណ៍​ជា​កូន​ពោល​តប​ទៅ​វិញ​ថា "លោក​ម្ដាយ​ខ្ញុំ​មិន​ខ្លាច​អ្វី​ទេ ផ្លូវ​នោះ​ឥត​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​អ្វី​ទេ ខ្ញុំ​បាទ​មាន​ការ​សំខាន់​មួយ​ខាន​ទៅ​ពុំ​បាន ទុក​ជា​ម្នាក់​ឯង ខ្ញុំ​បាទ​ក៏​តោង​តែ​ទៅ​ឥឡូវ​នេះ​ដែរ ។ ឯ​ម្ដាយ​កាល​បាន​ឃើញ​សេចក្ដី​តាំង​ចិត្ត​ដាច់​ស្រេច​ដូច្នោះ ទើប​នាង​ទៅ​ដង​យក​មេ​បង្កង​មួយ អំពី​អណ្ដូង​ជិត​ខាង​លំ​នៅ ហើយ​និយាយ​ទៅ​នឹង​កូន​ថា "កូន ប្រសិន​បើ​ត្រូវ​ទៅ​ខាន​ពុំ​បាន​ទេ ​ចូរ​ឯង​យក​មេ​បង្កង​នេះ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ជា​មួយ​ផង​ចុះ ។ ឯ​ព្រាហ្មណ៍​បាន​ទទួល​យក​ដោយ​សេចក្ដី​គោរព យក​ដៃ​ទាំង​ពីរ​ទ្រ​ហើយ​ដាក់​បង្កង​ក្នុង​កន្ទោង​កប៌ូរ ហើយ​ដាក់​ទៅ​ក្នុង​ថង់​ប្រាក់ ១ ជាន់​ទៀត ហើយ​ចេញ​ដើរ​ទៅ​ដោយ​ប្រញាប់ ។ ប៉ុន្តែ​កាល​ដែល​ព្រាហ្មណ៍​កំពុង​ដើរ​ទៅ​នោះ ត្រូវ​កំដៅ​ថ្ងៃ​ជា​ខ្លាំង​ក៏​ចូល​ទៅ​ជ្រក​ក្រោម​ដើម​ឈើ ១ ដើម ដែល​នៅ​ក្បែរ​ផ្លូវ​ហើយ​ដេក​លក់​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​ក្សេម​ក្សាន្ត ។ ខណៈ​នុ៎ះ មាន​ពស់​ខ្មៅ ១ ចេញ​មក​ពី​ប្រហោង​ដើម​ឈើ ហើយ​វាវារ​ទៅ​លើ​ខ្លួន​ព្រាហ្មណ៍​នោះ តែ​ពស់​ធុំ​ក្លិន​កប៌ូរ​ទើប​វា​ចេញ​ពី​ខ្លួន​ព្រាហ្មណ៍​ហើយ​ហែក​ថង់​ប្រាក់​នោះ​ចេញ ទើប​ខាំ​ស៊ី​កន្ទោង​កប៌ូរ​ដែល​នៅ​ខាង​ក្នុង​ថង់ ដោយ​ចិត្ត​ល្មោភ​នឹង​ឃ្លាន​ជា​ខ្លាំង ។ ឯ​មេ​បង្កង​ក៏​ត្រូវ​ពស់​នោះ​ស៊ី​ដែរ តែ​ពស់​លេប​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បំពង់ក​ស្លាក់​ហើយ​ពស់​នោះ​ស្លាប់​ទៅ ។ លុះ​ដល់​ព្រាហ្មណ៍​ក្រោក​ពី​ដេក​ឡើង​ក្រឡេក​មើល​ទៅ​ខាង​ៗ ខ្លួន ក៏​ឃើញ​ពស់​ខ្មៅ​មួយ​ស្លាប់​នៅ​ក្បែរ​ខ្លួន ហើយ​នៅ​ក្បែរ​ពស់​នោះ​ឃើញ​មេបង្កង ។ កាល​ព្រាហ្មណ៍​បាន​ឃើញ​ហេតុ​ដូច្នោះ​ហើយ​ក៏​គិត​ថាៈ ឱ ! មែន​ហើយ ម្ដាយ​អញ​បាន​និយាយ​នឹង​អញ​ថា (ទៅ​ទី​ណា) ត្រូវ​តែ​មាន​គូកន​ទៅ​ជា​មួយ​ផង មិន​ត្រូវ​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ឡើយ ។ ដោយ​ហេតុ​អញ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ដម្បូន្មាន របស់​ម្ដាយ​ដោយ​សេចក្ដី​ជឿ​យ៉ាង​ពិត​ប្រាកដ ទើប​អញ​បាន​រស់​រួច​ពី​សេចក្ដី​ស្លាប់​ពី​ពស់​ចឹក ដោយ​មេបង្កង​ជួយ​សង្រ្គោះ​អញ ។ មួយ​វិញ​ទៀត គេ​បាន​ពោល​ដូច្នេះ​ថាៈ
សូម្បី​តែ​គូកន​ដើរ​ផ្លូវ​ដ៏​មាន​កំឡាំង​ទន់​ខ្សោយ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក៏​ជា​ហេតុ​នាំ​ឲ្យ​កើត​សុខ​ដែរ មើល​ចុះ អ្នក​ដំណើរ​ម្នាក់​បាន​ផុត​ពី​ត្រូវ​ពស់​ចឹ​ក​ស្លាប់ ដោយ​សារ​គូកន​ដែល​ដើរ​ផ្លូវ​ទៅ​ជា​មួយ​នឹង​ខ្លួន ។
អំពី​អណ្ដើក​នឹង​ហង្ស​ពីរ
(រឿង​នេះ​មាន​សេចក្ដី​ស្រប​គ្នា​ក្នុង​ជាតក នឹង​អវទាន)
នៅ​ក្នុង​ស្រះ ១ នោះ មាន​អណ្ដើក ១ ឈ្មោះ​កម្ពុគ្រីវៈ2ហើយ​អណ្ដើក​នេះ មាន​សំឡាញ់​ពីរ​ជា​សត្វ​ហង្ស​ឈ្មោះ​សង្កត 3 ១ ឈ្មោះ វិកត4 ១ សត្វ​ទាំង​ពីរ​នេះ ក៏​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់​អណ្ដើក​ដោយ​ស្មោះ​ត្រង់ ហើយ​តែង​នាំ​គ្នា​ទៅ​កាន់​មាត់​ស្រះ​នោះ​ជានិច្ច ហើយ​បាន​ដំណាល​រឿង​រ៉ាវ​ឲ្យ​អណ្ដើក​ស្ដាប់​សព្វ​គ្រប់ អំពី​រឿង​ទេវឫសី 5 ព្រហ្មឫសី 6នឹង​រាជឫសី7 ដរាប​ដល់​ព្រះ​អាទិត្យ​អស្ដង្គត​ទៅ ទើប​នាំ​គ្នា​ទៅ​សំបុក​របស់​ខ្លួន​វិញ ។ លុះ​ក្នុង​សម័យ​ត​មក ទី​នោះ​ក៏​រាំង​ឥត​ទឹក​ភ្លៀង ស្រះ​នោះ​ក៏​កាន់​តែ​ស្ងួត​បន្តិច​ម្ដង ៗ ។ សត្វ​ទាំង ៣ ក៏​កើត​ទុក​ដោយ​គ្រោះ​ថ្នាក់​នេះ ទើប​ហង្ស​ទាំង​ពីរ​និយាយ​គ្នា​ថា "ឱ ! សំឡាញ់​ស្មើ​ចិត្ត​អើយ​ឥឡូវ​នេះ​ស្រះ​នេះ​មាន​តែ​ភក់, ចុះ​សំឡាញ់​គិត​គូរ​ដូច​ម្ដេច ? យើង​ព្រួយ​ចិត្ត​ណាស់ សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ" ។ កាល​កម្ពុគ្រីវៈ បាន​ឮ​ដូច្នោះ​ហើយ ទើប​និយាយ​ឡើង​ថា "អើ ! សំឡាញ់ ប្រសិន​បើ​គ្មាន​ទឹក, ចំណែក​ខ្លួន​ខ្ញុំ​មិន​មាន​ផ្លូវ​រស់​ត​ទៅ​ទៀត​ទេ ដូច្នេះ​ត្រូវ​យើង​គិត​គូរ​រក​ឧបាយ​ដោះ​ខ្លួន ដ្បិត​គេ​តែង​ពោល​ទុក​ថាៈ
“ញាតិ​សាច់​ក្ដី មិត្រ​ក្ដី ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​គ្រោះ​ថ្នាក់​មក​ដល់​អ្នក​សប្បុរស តែង​ខំ​ប្រឹង​ខ្វល់​ខ្វាយ​ជួយ​ដោយ​ម៉ឺង​ម៉ាត់" វាចា​នេះ​ហើយ​ដែល​មនុស្ស​លោក​បាន​ពោល​ទុក​មក ដូច្នេះ​ចូល​សំឡាញ់​យក​វត្ថុ​អ្វី​មួយ​ជា​ខ្សែ​យ៉ាង​រឹង ឬ​កំណាត់​ឈើ ១ តូច​ជា​ដើម ហើយ​ត្រូវ​នាំង​យើង​ទៅ​រក​ស្រះ​ណា​មួយ​ដែល​មាន​ទឹក​ច្រើន ។
ឯ​យើង​នឹង​ខាំ​ត្រង់​កណ្ដាល​ឈើ​នោះ​នឹង​ធ្មេញ​យើង សំឡាញ់​ទាំង​ពីរ​ពាំ​ចុង​កំណាត់​ឈើ​ម្ខាង​ម្នាក់ ហើយ​នាំ​យើង​ទៅ​កាន់​ស្រះ​នោះ ។ ទើប​ហង្ស​ឆ្លើយ​ឡើង​ថា "ឱ ! សំឡាញ់​ស្មើ​ចិត្ត​អើយ ! យើង​នឹង​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ក៏​បាន ប៉ុន្តែ​សំឡាញ់​ឯង​សន្យា​ថា កុំ​និយាយ​អ្វី​ឲ្យ​សោះ​ទើប​បាន តែ​ហា​មាត់​និយាយ​ហើយ មុខ​ជា​សំឡាញ់​របូត​ជ្រុះ​ពី​បង្គង​ឈើ​មិន​ខាន ហលើយ​សំឡាញ់​នឹង​ខ្ជេច​ខ្ទាំ​ជា​មិន​ខាន អណ្ដើក​និយាយ​ឡើង​ថា ពិត​ដូច​សំឡាញ់​ទាំង​ពិរ​ពោល​មែន បើ​ដូច្នេះ ខ្ញុំ​សុំ​ធ្វើ​ខ​សន្យា​ថា​នឹង​នៅ​ស្ងៀម​តាំង​ពី​ឥឡូវ​នេះ​ទៅ ដរាប​ដល់​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​តាម​អាកាស ទាល់​តែ​ខ្ញុំ​បាន​ដល់​ទៅ​ស្រះ​នោះ ។
ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ ទើប​មាន​ពាក្យ​ទុក​មក​ថាៈ "នៅ​នា​លោកិយ​នេះ អ្នក​ឯ​ណា​មួយ ដែល​មិន​ព្រម​ធ្វើ​តាម​ដមម្បូន្មាន ដែល​មាន​មេត្រី​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ទេ នឹង​វិនាស​ខ្លួន​មិន​ខាន ដូច​ជា​អណ្ដើក​ខ្លៅ ដែល​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​បង្គង​ឈើ​ដូច្នោះ​ដែរ" ។
(នៅ​មាន​និទាន​ដទៃ​ៗ ត​ទៅ​ទៀត)
ខណ្ឌ សែនសុខ
ខណ្ឌ​សែនសុខ​ គឺ​ជា​ខណ្ឌ​ថ្មី​មួយ​ដែល​បំបែក​ចេញ​ពីខណ្ឌ​ឫស្សីកែវ រាជធានីភ្នំពេញ ។ ខណ្ឌ​សែនសុខ មាន ៤ សង្កាត់ គឺ ៖
សង្កាត់ក្រាំងឆ្នង់
លោកិយបដិច្ចសមុប្បាទ១២
អត្ថន័យទូទៅ
ពាក្យ​ក្នុង​ភាសា​បាលី​ថា បដិច្ចសមុប្បាទ (paṭiccasamuppāda) ឬ ​នៅ​ក្នុង​ភាសា​សំស្ក្រឹត​ថា ប្រដីដ្យសមុដ្បាទ (Pratītyasamutpāda) មាន​អត្ថន័យ​ថា ​ដើម​កំណើត​​នៃ​អ្វីមួយ​ពឹង​ផ្អែក​លើ​អ្វី​មួយ​ទៀត (dependent origination) ឬ ការ​កើត​ឡើង​នៃ​អ្វី​មួយ​ត្រូវ​ពឹង​លើ​ការ​កើត​ឡើង​នៃ​អ្វី​មួយ​ទៀត​ជាមុន (dependent arising) ។ ន័យ​ម្យ៉ាង​ទៀត បដិច្ចសមុប្បាទ សង្កត់​ធ្ងន់​ទៅ​លើ​ទស្សនៈ​ថា គ្មាន​វត្ថុ​អ្វី​មួយ (ទោះ​ជា​មាន​រូប​ក្តី ឥត​រូប​ក្តី មាន​ជីវិត​ក្តី ឥត​ជីវិត​ក្តី) មាន​វត្តមាន​ដោយ​ឯកឯង ឬ ស្ថិតស្ថេរ​ជា​និច្ច​និរន្តរ៍ បាន​ទេ ពោល​គឺ​ វត្ថុ​នោះ​​ត្រូវ​​ពឹង​ផ្អែក​លើ​វត្ថុ​កើត​មុន​វា​​ដើម្បី​ឲ្យ​វា​អាច​កើត​ឡើង​បាន ។ ចំណែក​វត្ថុ​ដែល​កើត​មុន​នោះ​ ក៏​ត្រូវ​ពឹង​លើ​វត្ថុ​ដែល​កើត​មុន​វា​មួយ​ទៀត​ដើម្បី​ឲ្យ​វត្ថុ​នោះ​កើត​ឡើង​បាន ។ ​យោង​តាម​ទ្រឹស្តី​ពុទ្ធសាសនា បដិច្ចសមុប្បាទ​ មាន​អត្ថន័យ​ពីរ​យ៉ាង​ ៖
សញ្ញាណ​នៃ​បដិច្ចសមុប្បាទ (ទាំង​ន័យ​ទូទៅ និង ន័យ​ជាក់លាក) គឺ​ជា​មូលដ្ឋាន​សម្រាប់​យល់​សញ្ញាណ​គន្លឹះ​​ដទៃ​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ពុទ្ធសាសនា ឧទាហរណ៍ ទ្រឹស្តី​អំពី​កម្ម និង ការ​បដិសន្ធិ​ជា​ថ្មី (karma and rebirth), ការ​កើត​ឡើង​នៃ​ទុក្ខ (dukkha ឬ suffering), និង លទ្ធភាព​នៃ​ការ​រំដោះ​ខ្លួន​​តាម​រយៈ​ការ​យល់​ដឹង​ថា​គ្មាន​ខ្លួន ឬ អនត្តា (no-self ឬ anatman) ។ គោលគំនិត​ទូទៅ​នៃ​បដិច្ចសមុប្បាទ (អ្វីៗ​គ្រប់យ៉ាង​សុទ្ធ​តែ​​ពឹង​ផ្អែក​លើ​អ្វីៗ​ដទៃ​ទៀត) គឺ​ជា​ផ្នែក​មួយ​សម្រាប់​បំពេញ​ឲ្យ​សញ្ញាណ (គំនិត) នៃ​ទ្រឹស្តី សុញ្ញតា (ភាព​ទទេ ឬ សូន្យ) (concept of emptiness ឬ sunyata) ។
ធម៌​សូត្រ
អវិជ្ជា បច្ចយា សង្ខារា, សង្ខារា បច្ចយា វិញ្ញា សម្ភវន្តិ ។
សេចក្តី​ប្រែ ៖ អវិជ្ជាជាបច្ច័យ ឲ្យកើតសង្ខារ, សង្ខារជាបច្ច័យ ឲ្យកើតវិញ្ញាណ, វិញ្ញាណជាបច្ច័យ ឲ្យកើតនាមរូប, នាមរូបជាបច្ច័យ ឲ្យកើតអាយតនៈ, អាយតនៈ​ជាបច្ច័យឲ្យកើតផស្សៈ, ផស្សៈជាបច្ច័យ ឲ្យកើតវេទនា, វេទនាជាបច្ច័យ ឲ្យកើតតណ្ហា, តណ្ហាជាបច្ច័យ ឲ្យកើតឧបាទាន, ឧបាទានជាបច្ច័យ ឲ្យកើតភព, ភពជាបច្ច័យ ឲ្យកើតជាតិ, ជាតិជាបច្ច័យ ឲ្យកើតជរា មរណៈ សោក ទុក្ខ ទោមនស្ស សេចក្តីចង្អៀតចង្អល់ចិត្ត ជាច្រើនអនេក ។ ការជាប់ប្រទាក់គ្នា ១២ កងនេះ ឈ្មោះថា បដិច្ចសមុប្បាទ ។
ចតុរារិយសច្ច ឬ​ សេចក្តីពិត​ ៤ យ៉ាង
ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់បាន​ត្រាស់សម្តែង​ទុក​ថា ៖ “ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ, ក្នុងកាលកន្លង មកហើយក្តី ក្នុងកាលជា អនាគតក្តី ឬក្នុងពេល បច្ចុប្បន្ននេះក្តី តថាគត បង្រៀនអ្នកតែអំពី សេចក្តីទុក្ខ, អំពីហេតុនៃសេចក្តីទុក្ខ, អំពីការរំលត់ទុក្ខ និង ​ផ្លូវទៅកាន់ការរំលត់ទុក្ខ ។ ធម៌ដែលតថាគត ត្រាស់ដឹង មានច្រើនជាអនេក ប៉ុន្តែតថាគត មិនបង្រៀនអ្នក នូវធម៌ដ៏ច្រើន ទាំងនោះទេ ព្រោះមិននាំមក នូវប្រយោជន៍ មិននាំមក នូវសេចក្តីស្ងប់ មិននាំមកនូវ ការត្រាស់ដឹង មិននាំមក នូវព្រះនិព្វាន “។
ព្រះពុទ្ធ​បាន​បង្រៀន អំពីសេចក្តីពិត ៤​ យ៉ាងនេះ គឺធម្មជាតិនៃសេចក្តីទុក្ខ ជាសេចក្តីពិតទី ១ ហៅថា ទុក្ខអរិយសច្ចៈ ។ ហេតុនៃសេចក្តីទុក្ខ ជាសេចក្តីពិតទី ២ ហៅថាទុក្ខ សមុទយ អរិយសច្ចៈ ។ ការរលត់ទៅនៃទុក្ខ ហៅថា ទុក្ខនិរោធ អរិយសច្ចៈ ជាសេចក្តី ពិតទី៣ ។ ផ្លូវប្រតិបត្តិ ដែលនាំឲ្យបានដល់ ការរំលត់ទុក្ខ ហៅថា ទុក្ខនិរោធគាមិនីបដិបទា អរិយសច្ចៈ ជាសេចក្តីពិតទី ៤ ដែលមាននាមថា អរិយអដ្ឋង្គិកមគ្គ ប្រកបដោយអង្គ ៨ ប្រការ ។ អរិយសច្ចៈ ៤ នេះ ជាខ្លឹមសារ នៃការប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះពុទ្ធ ។ អ្នកកាន់ ព្រះពុទ្ធសាសនា ត្រូវតែសិក្សា ហើយយល់ច្បាស់ នូវអរិយសច្ចៈ ដើម្បីប្រតិបត្តិធម៌ រំដោះខ្លួន ឲ្យរួចចាកផុត អំពីទុក្ខ ក្នុងសង្សារវដ្តនេះ ។
ជាតិ គឺការកើតឡើងនៃ នាម និង រូប គឺ បញ្ចក្ខន្ធ (រូប, វេទនា, សញ្ញា, សង្ខារ, វិញ្ញាណ) ។​ បើ​នៅ​​មាន​ជាតិ (កំណើត) នោះ​បញ្ចក្ខន្ធ (ឬ​ខន្ធ ៥) ក៏កើតឡើង ។ បើមាន បញ្ចក្ខន្ធ នោះ​ទុក្ខ ១២ កងក៏កើតឡើង (ទុក្ខព្រោះរូប​ ៤ និងទុក្ខព្រោះនាម ៨) ។
ទុក្ខ ​ទាំង ១២ កងនេះ មានជាតិជា បច្ច័យ ទើបកើតឡើង ។ ជាតិមានភព ជាបច្ច័យ ឲ្យកើតឡើង ។
ភព គឺ បដិសន្ធិចិត្ត ដែលកម្មសង្ខារ តាក់តែងឲ្យ ទៅកើតជា នរក ប្រេត អសុរកាយ តិរច្ឆាន មនុស្ស ទេវតា ឬព្រហ្ម តាមផលកម្មរបស់ខ្លួន ។ ភពមានឧបាទាន ការជាប់ជំពាក់ដោយកម្មជា កុសលនិងអកុសល ជាបច្ច័យឲ្យកើតឡើង ។
ឧបាទាន ការជាប់ជំពាក់ ដោយការធ្វើ កម្ម មានតណ្ហាជាបច្ច័យ ឲ្យកើតឡើង ។
តណ្ហា គឺសេចក្តី ប្រាថ្នា៣យ៉ាង ចង់ឲ្យបាន នូវអារម្មណ៍តាមទ្វារ ៦ ដែលជាទីត្រេកអរ គឺកាមតណ្ហា ចង់ឲ្យអ្វីៗ ដែលជាទីត្រេកអរ នៅ ស្ថិតស្ថេរជានិច្ច មិនបាត់បង់ គឺភវតណ្ហា ចង់ឲ្យអ្វីៗ ដែលរលត់ទៅ មិនកើតទៀត គឺ វិភវតណ្ហា តណ្ហានេះមានផស្សៈ ការដែលអារម្មណ៍ តាមទ្វារ ៦ មកពាល់ត្រូវ ជាបច្ច័យឲ្យកើតឡើង ។
ផស្សៈ មានអាយតនៈ គឺ វិញ្ញាណ ៦ និង អារម្មណ៍ ៦ ជាបច្ច័យ ឲ្យកើតឡើង ។
អាយតនៈ មាននាមរូប ជាបច្ច័យឲ្យកើតឡើង ។ នាមរូបមានវិញ្ញាណ គឺបដិសន្ធិចិត្តជាបច្ច័យឲ្យកើតឡើង ។ វិញ្ញាណមានសង្ខារ គឺការប្រជុំ តាក់តែងនៃកម្ម ជាបច្ច័យ ឲ្យកើតឡើង ។ សង្ខារមានអវិជ្ជា សេចក្តីមិនដឹងមិនយល់ ជាបច្ច័យ ឲ្យកើតឡើង ។ សេចក្តីពន្យល់ខាងលើនេះ ឃើញថាអវិជ្ជាជាដើមហេតុ មានសេចក្តីទុក្ខ មួយគំនរធំ នៅខាងចុង ដូចជាខ្សែច្រវាក់មួយ ដែលមានកង ១២ ប្រទាក់ជាប់គ្នា ។
ទុក្ខទាំង ១២ កង គឺទុក្ខរបស់រូប ៤ និងទុក្ខរបស់នាម ៨ កើតឡើងក៏ព្រោះ តែមានរូបនិងនាម ។ បើគ្មានរូប និងនាម ទុក្ខក៏គ្មានដែរ ។ ឧបមាដូចជា ជនដែលឈរ នៅក្បែរភ្លើង ទទួលទុក្ខព្រោះក្តៅ ហើយចង់ពន្លត់ ភ្លើងដើម្បីឲ្យបាត់ក្តៅ ដរាបណាគេ នៅតែបន្ថែមប្រេង ទៅឲ្យភ្លើងទៀត នោះភ្លើងនៅតែឆេះ គេនៅតែក្តៅដដែល ឥតស្រាកស្រាន្តឡើយ ។ យ៉ាងណាម៉ិញ គេ ចង់កំចាត់បង់ទុក្ខ ហើយបើគេ នៅតែបង្កើតអវិជ្ជា នោះគេនៅតែ មានទុក្ខដដែល ឥត ឈប់ឈរឡើយ ។ ការបំបាត់អវិជ្ជា ខាងដើម ជាកិច្ចឲ្យទុក្ខទាំងឡាយខាងចុង រលត់ទៅអស់ព្រោះមិនមាន រូបនិងនាម តទៅទៀត ។ ដូច្នេះកិច្ចដែលត្រូវធ្វើ គឺកំចាត់បង់ នូវអវិជ្ជា ជាការស្រេច ។ ប៉ុន្តែគេត្រូវសិក្សា ឲ្យយល់ច្បាស់ នូវបដិច្ចសមុប្បាទនេះ ជាមុនសិន ។ បដិច្ចសមុប្បាទនេះ ដែលមានអវិជ្ជាខាងដើម និងសេចក្តីទុក្ខខាងចុង ជារបស់ ត្រៃភព ព្រោះវាចងសត្វលោក ឲ្យជាប់ក្នុងភពទាំង៣ មានឈ្មោះថា លោកិយបដិច្ចសមុប្បាទ ។ រីឯលោកុត្តរបដិច្ចសមុប្បាទ ដែលមានសទ្ធាខាងដើម និងអាសវក្ខេយេញាណ ជាខាងចុង ជារបស់ព្រះនិព្វាន ព្រោះជាផ្លូវកំចាត់បង់ នូវអវិជ្ជា ។
បច្ចុប្បន្នកាល ៨ - ដោយមានអវិជ្ជា-សង្ខារ អំពីអតីតកាល ជាបច្ច័យដល់វិញ្ញាណ គឺបដិ សន្ធិចិត្ត ឲ្យសត្វកើតជាថ្មីទៀត ក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលនេះ ។ នាមរូបក៏កើតឡើង អាស្រ័យ ដោយវិញ្ញាណជាបច្ច័យ ។ អាយតនៈ ១២ ក៏កើតឡើង អាស្រ័យដោយនាមរូប ជាបច្ច័យ ។ ផស្សៈក៏កើតឡើង អាស្រ័យដោយ អាយតនៈ១២ ជាបច្ច័យ។ វេទនាក៏កើតឡើង អាស្រ័យដោយផស្សៈ ជាបច្ច័យ ។ តណ្ហាក៏កើតឡើង អាស្រ័យដោយ វេទនាជាបច្ច័យ ។ ឧបាទានក៏ កើតឡើង អាស្រ័យដោយ តណ្ហាជាបច្ច័យ។ ភពក៏កើតឡើង អាស្រ័យ ដោយឧបាទាន ជាបច្ច័យ ។ វិញ្ញាណ នាមរូប អាយតនៈ ១២ ផស្សៈ វេទនា តណ្ហា ឧបាទាន ភព បដិច្ចសមុប្បាទ៨នេះ ជារបស់បច្ចុប្បន្នគឺបញ្ចក្ខន្ធជាផលដែល យើងបានមក ព្រោះ អវិជ្ជាពីអតីតកាល ។ ព្រោះមានបញ្ចក្ខន្ធ ទុក្ខទាំង១២កង គឺរូបទុក្ខ៤ មានជាតិទុក្ខ ជរាទុក្ខ ព្យាធិទុក្ខ និងមរណៈទុក្ខ ហើយនិងនាមទុក្ខ៨ គឺសោកទុក្ខ បរិទេវៈទុក្ខ ទុក្ខទុក្ខ (ទុក្ខព្រោះទុក្ខផ្ទួនគ្នា) ទោមនស្សទុក្ខ ឧបាយាសៈទុក្ខ បិយេហិវិប្បយោគទុក្ខ អប្បិយេហិសម្បយោគទុក្ខ យម្បិច្ឆំនលភតិតម្បិទុក្ខ ក៏កើតឡើង ឲ្យយើងរង សេចក្តីឈឺចាប់ឥតស្រាកស្រាន្ត ។ បើមិនមានអវិជ្ជា ជាដើមហេតុទេនោះ យើងក៏គ្មានទុក្ខ ១២កងនេះ ដែរ ។ វេទនាគឺការសោយអារម្មណ៍ គឺការដឹង៥យ៉ាង គឺដឹងសេចក្តីឈឺចាប់ ដឹងសេចក្តី សុខស្រួល ដឹងសេចក្តីទោមនស្ស ដឹងសេចក្តីសោមនស្ស ឬដឹងថាឥតសុខឥតទុក្ខ ។ បើគេដឹងសេចក្តីឈឺចាប់ ឬទោមនស្សតាមផ្លូវចិត្ត គេមិនចង់បាន អារម្មណ៍ទាំងនេះទេ ។ តណ្ហាគឺសេចក្តីប្រាថ្នា កុំឲ្យបានអារម្មណ៍ យ៉ាងនេះទៀត ក៏កើតឡើង ។ បើគេដឹងសេចក្តីសុខស្រួល ឬសោមនស្សតាមផ្លូវចិត្ត គេចង់បានអារម្មណ៍ ទាំងនេះទៀត ហើយតណ្ហាគឺសេចក្តីប្រាថ្នា ឲ្យបានអារម្មណ៍ យ៉ាងនេះទៀត ក៏កើតឡើង ។ តណ្ហាដែលកើតឡើងក៏បានជាបច្ច័យ ដល់ឧបាទាន គឺការជាប់ជំពាក់ ក្នុងតណ្ហានោះៗ ហើយធ្វើប្រតិកម្ម ដោយអំពើតាម កាយវាចាចិត្ត ។ សេចក្តីស្រឡាញ់និងស្អប់ ក៏ចេះតែកើតឡើងបន្តបន្ទាប់គ្នា។ គេក៏ប្រតិកម្មដោយ លោភៈនិងទោសៈ គឺធ្វើអំពើជាកុសល និងអកុសល ដែលជាហេតុឲ្យ កម្មសង្ខារកើតឡើង ហើយតាក់តែងនូវភព សម្រាប់ អនាគតជាតិ ។ បើកម្មជាកុសល គេនឹងបានសុគតិភព មានទេវលោក និងព្រហ្មលោកបើកម្មជាអកុសលវិញ គេនឹងបានអបាយភូមិ មាននរកប្រេត តិរច្ឆានជាដើម ។ ដរាបណាគេនៅតែមានតណ្ហានិងឧបាទាន គេនឹងបាននូវភព ដែលជាបច្ច័យ ឲ្យមានជាតិនិងសេចក្តីទុក្ខយ៉ាងច្រើន ក្នុងអនាគតកាល ។
កាលវេលាចេះតែរត់ ទៅមុខជានិច្ច ។ អនាគតកាល ក្លាយជាបច្ចុប្បន្ន ។ បច្ចុប្បន្នក្លាយជាអតីត ។ ជាតិជរាមរណៈ នៃអនាគត គឺជានាមរូបនិងទុក្ខ ១២ កងនៃបច្ចុប្បន្ន ។ បច្ច័យរបស់ជាតិ គឺតណ្ហាឧបាទានភព ដែលកើតក្នុងបច្ចុប្បន្ន ។ បច្ច័យរបស់ នាមរូបបច្ចុប្បន្ន គឺអវិជ្ជាសង្ខារវិញ្ញាណ ដែលកើតក្នុងអតីត ។ ជាតិមានន័យថា បញ្ចខន្ធ ជាពាក្យហៅសម្រាប់ អនាគតកាល ឯនាមរូប(គឺបញ្ចខន្ធដូចគ្នា) ជាពាក្យហៅ សម្រាប់បច្ចុប្បន្នកាល ។ កាលណាកាលវេលា រត់ពីបច្ចុប្បន្ន ទៅអតីត តណ្ហាឧបាទានភព ក៏ទៅជា អវិជ្ជាសង្ខារវិញ្ញាណ ដែលឲ្យ បញ្ចខន្ធ កើតឡើង ។ ដូច្នេះអវិជ្ជា គឺតណ្ហានេះឯង ។ ដើម្បីរំលត់នូវ បញ្ចខន្ធ ត្រូវកំចាត់បង់តណ្ហា ក្នុងបច្ចុប្បន្នជាតិនេះ កុំឲ្យមានអវិជ្ជា តទៅទៀត ។ ព្រោះតែមានតណ្ហា ទើបមានការធ្វើនូវកម្ម (ឧបាទាន) ហើយសត្វក៏ជាប់ក្នុង សង្សារវដ្ត គឺការវិលកើតវិលស្លាប់ ក្នុងភព ៣ អស់កាលរាប់កប្ប អសង្ខេយ្យមិនអស់ ។ លោកិយបដិច្ចសមុប្បាទ១២ ឃុំសត្វទុកក្នុងវដ្តសង្សារ យ៉ាងនេះឯង! ។
ធម៌ ១១ យ៉ាងទៀត ដែលកើតឡើង ហើយបច្ច័យតៗគ្នា ដូចលោកិយបដិច្ចសមុប្បាទដែរ មានឈ្មោះថា លោកុត្តរបដិច្ចសមុប្បាទ១១។ លោកុត្តរបដិច្ចសមុប្បាទនេះ ជាច្រកចេញ អំពីរង្វង់សង្សារវដ្ត គឺការកើតស្លាប់ៗ ទៅកាន់ទីរំលត់ទុក្ខ គឺ និព្វាន ។
ចំណង១២មានតាមលំដាប់
ចំណង១២មានតាមលំដាប់គឺ៖ ១.អវិជ្ជា(Ignorance) នាំឲ្យកើតសង្ខារ(volitional activities) ២.សង្ខារ នាំឲ្យកើត វិញ្ញាណ(consciousness) ៣.វិញ្ញាណ នាំឲ្យកើតនាមរូប(Mind and matter) ៤. នាមរូប នាំឲ្យកើត សឡាយតន (sixfold sense bases) ៥. សឡាយតន នាំឲ្យកើត ផស្សៈ (contact) ៦. ផស្សៈ នាំឲ្យកើត វេទនា(feeling) ៧. វេទនា នាំឲ្យកើត តណ្ហា(craving) ៨. តណ្ហា នាំឲ្យកើត ឧបាទាន (grasping, clinging or attachment) ៩.ឧបាទាន នាំឲ្យកើត ភព (becoming) ១០. ភព នាំឲ្យកើត ជាតិ(Birth) ១១. ជាតិ នាំឲ្យកើត ជរា(old age), មរណៈ (death), សោកៈ( sorrow), បរិទេវៈ(lamentation), ទុក្ខ(pain), ទោមនស្ស ឧបយសៈ(grief and despair)។
វាប្រសើរបំផុតដែលធម៌(doctrine)នេះ ត្រូវបានរៀនជាភាសាបាលីដោយអស់ពីចិត្ត អ្នកទាំងឡាយដែលមិនទាន់បានចងចំានូវធម៌នេះ គួរតែស្រវ៉ាទន្ទេញមើលតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ពីព្រោះធម៌នេះអាចជួយឲ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាយល់នូវអត្ថន័យធម៌។ មនុស្សមួយចំនួនបានសូត្រ ធម៌នេះក្នុងពេលដែលគោរពបូជាព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ។ ពួកគេអាចសូត្រវាឡើង ប្រសិនបើពួកគេត្រូវការសូត្រវន្ទាព្រះពុទ្ធ។ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែការសូត្រដោយគ្មានដឹងពីសារៈសំខាន់ និងគោលបំណងរបស់ធម៌នេះសោះឡើយ ហើយនឹងមិនអាចធ្វើឲ្យពួកគេកំចាត់បង់នូវទិដ្ឋិទាំងឡាយដែលជាប្រភពគ្រោះថ្នាក់នៃការធ្លាក់ទៅកាន់ទុគ្គតិ (woeful abode)បានដែរ។
វាមានភាពងាយស្រួលក្នុងការចងចាំ ធម៌នេះគ្មានទ្រង់ទ្រាយទេ ប៉ុន្តែខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ ខ័ន្ធរបស់អ្នកផ្ទាល់ នាមរូបជាដើម ហើយវានៅមានច្រើនជាងនេះទៀត។វាបង្ហាញពីតណសម្ព័ន្ធហេតុ របស់អ្នកខ្លួនឯង ក្នុងការកើត ហើយនិង រលត់ទៅវិញ នៃនាម និងរូប តាមលំដាប់សុខ និងទុក្ខ គ្មានទីបញ្ចប់។
បដិច្ចសមុប្បាទនេះ ជាវដ្តកើត និង រលត់នៃធម៌ ឬខ័ន្ធ។ សភាវៈធម៌ចាស់ឲ្យការកើត ទៅកាន់សភាវៈធម៌ថ្មីទៀត គ្មានទីបញ្ចប់។ សភាវៈធម៌កើត រលត់ៗបែបនេះ ហៅថា បដិច្ចសមុប្បាទ និង បដិច្ចសមុប្បន្ន ដែលមានងារគ្មានអ្នកបង្កើត ឬគ្មានព្រះជាម្ចាស់ណាអាចបង្កើត ហើយបញ្ឈប់វាបានដែរ។ ការធ្វើមុខងារនេះ គឺជាការចងឡើងវិញនៃ បដិច្ចសមុប្បាទ។ មគ្គផលជាធម៌តែមួយគត់ ដែលអាចកាត់ផ្តាច់ចំណងបដិច្ចសមុប្បាទបាន ហើយ នៅពេលមិនមានការចងឡើងវិញនៃបដិច្ចសមុប្បាទនេះ ហៅថា និព្វាន។
ដំណើរការនេះ គឺមានតែកើត និងការរលត់ទៅនៃខ័ន្ធតែប៉ុន្នោះ។ នាមរូប និងសភាវៈផ្សេងទៀត មានដំណើរទៅតាមច្បាប់ហេតុ និងផលរបស់វា ដែលមានលក្ខណៈខុសៗគ្នា ដោយត្រូវបានយកមកសំគាល់ថាជា ខ្ញុំ របស់ខ្ញុំ ឬអាត្មាអញ។ វាគ្មានអ្វីទេ លើកលែងតែការកើត និងការរលត់ទៅវិញនៃខ័ន្ធ នាមរូប ឬអាយតនៈ ប៉ុណ្ណោះ។
១. ផ្លូវនៃ សម្មតិសច្ចៈ(conventional truth) មាន បុរស ស្រ្តី មនុស្សទាំងឡាយ សត្វលោក ឬសត្វទាំងឡាយឯទៀត គឺត្រូវបានគេស្គាល់ និងហៅឈ្មោះជាសាកលបាន រីឯ ធម៌បដិច្ចសមុប្បាទ សឲ្យឃើញថា អវិជ្ជា និង តណ្ហាជាប្រភពដើមនៃសង្សារ។ វាមិនមែនជាប្រភពដើមរបស់ សត្វបុគ្គល ទំនៀមទំលាប់ ឬហេតុការណាមួយទេ។ ក្នុងបរមត្ថសច្ច(Ultimate Truth) មិនមានមនុស្ស ឬមនុស្សជាតិ ឬសត្វទាំងឡាយណាមួយទេ ហើយទីបំផុតវាត្រឹមតែត្រឡប់ទៅជាធម៌វិញទាំងអស់ មានន័យថា អវិជ្ជា និងតណ្ហាជាប្រភពដើមនៃសង្សារ។ ២. វាសបង្ហាញឲ្យឃើញផងដែរថា ដំណើរការបន្ត និងគ្មានទីបញ្ចប់ នៃការកើត និងរលត់ទៅខ័ន្ធនេះ ហៅថាសត្វលោក ជាធម្មតាគេហៅថា សម្មតិសច្ចៈ ជា បុរស ស្រ្តី និង សត្វទាំងឡាយ។ ៣. ចូរចងចាំទុកថា បរមត្ថសច្ចៈ មិនមាន បុរស មិនមានស្រ្តី ឬសត្វទាំងឡាយ ណាទេ។ វាជាច្បាប់ដែលបង្ហាញថា "កាលណាមាននេះ នោះកើតឡើង ដោយការកើតឡើងនេះ នោះមាន កាលណានេះមិនមាន នោះក៏មិនកើតឡើង"។
៥. វាបង្ហាញជុំវិញការកើតមិនចេះចប់ ដែលនាំឲ្យមានជាតិ ភាពជរា ការមានជម្ងឺ និងមរណៈក្នុងទីបំផុត។មួយវិញទៀត ការកើត ការមានជម្ងឺ ភាពជរា និង មរណៈ គឺវិលកើតគ្មានទីបញ្ចប់ ដូចជាដើមឈើដែលឲ្យផលជាផ្លែឈើ ហើយផ្លែឈើឲ្យផលជាដើមឈើវិញ ហើយដើមឈើឲ្យផលជាផ្លែម្តងទៀត បន្តទៅមុខដូច្នេះគ្មានទីបញ្ចប់។
៦.​ វាបង្ហាញថាដំណើរនៃការកើត និងការរលត់ទៅវិញគ្មានអ្វីសេសសល់ ក្រៅពីកងសុខ និងទុក្ខទេ។
៧.​ វាមានសភាពដូចជាគំនរប្រេង និងភ្លើង កាលណាប្រេង ត្រូវបានអុចដោយភ្លើង នោះភ្លើងប្រាកដជាឆេះសន្ធោសន្ធៅ បើយើងនៅតែដាក់ប្រេង ភ្លើងក៏នៅតែបន្តឆេះទៅទៀត គ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។
៨.​ ចំពោះ ប្រភេទអរិយសច្ចៈ ជាដំណើរការកើតឡើងវិញតែម្យ៉ាងនៃ ទុក្ខសច្ចៈ និងសមុទយសច្ចៈ មិនមានទីបំផុត។
៩. ចំពោះប្រភេទនៃវដ្ត(round)ដែលមិនមានទីបំផុត មានបីវដ្តគឺ កិលេសវដ្ត​ (Kilesa Vatta) កម្មវដ្ត(Kamma Vatta ) និងវិបកវដ្ដ(Vipaka Vatta)។ ដោយសារតែកិលេសវដ្ដនោះ កើតបានជាកម្មវដ្ត ហើយកម្មវដ្តកើតបានជា វិបាកវដ្ត។
​Sections, Links, Factors And Periods
ក. នៅក្នុងផ្លូវកណ្តាលមាន អវិជ្ជា​(Ignorance) និងតណ្ហា(craving)ដែលគេហៅថាជាឬសគល់(Roots)
ខ. មានសច្ចៈពីគឺ ទុក្ខសច្ចៈ និងសមុទយសច្ចៈ ។មគ្គ និងនិរោធ បិទបាំងដោយអវិជ្ជា
'''គ. មាន ៤ចំណែកគឺ៖'''
១. ប្រភេទអតីតហេតុ Past Causal Coutinuum,
២. ផលបច្ចុប្បន្នហេតុ Present Causal Resultant,
៣. ប្រភេទបច្ចុប្បន្នហេតុ Present Causal Continuum,
៤. ផលអនាគតហេតុ Future Causal Resultant
'''ឃ. មាន ២០ កត្តាគឺ៖-'''
១. កត្តាអតីតហេតុ (Past Causal Factors) មាន អវិជ្ជា សង្ខារ តណ្ហា ឧបាទាន និង ភព
២. កត្តាបច្ចុប្បន្នផល (Present Result Factors) វិញ្ញាណ នាមរូប សឡាយតនៈ       ផស្សៈ និង វេទនា
៣. កត្តាបច្ចុប្បន្នហេតុ (Present Causal Factors) មាន តណ្ហា ឧបាទាន ភព អវិជ្ជា  និងសង្ខារ
៤. កត្តាផលអនាគត់ហេតុ​ (Future Causal Resultant Factor) មាន វិញ្ញាណ នាមរូប សឡាយតនៈ ផស្សៈ និងវេទនា
១. អវិជ្ជា (Avijja = Ignorance)
២. សង្ខារ (Sankhara = volitional activities)
៣. សតិ （ការដឹង）( Sate= consciousness)
៤. នាមរូប (Namarupa = Mind and matter)
៥.អាយតនៈ( Ayatana = sixfold sense bases)
៦. ផស្សៈ (Phassa = contact)
៧. វេទនា (Vadana = feeling)
៨. តណ្ហា (Tanha = craving)
៩. ឧបាទាន (Upadana = grasping, clinging or attachment)
១១. ជាតិ (Jati = Birth)
១២. ជរាមរណៈ (Jaramarana = Old age and Death)
'''ច. មានកាល៣គឺ៖'''
១. អតីតកាល
២. បច្ចុប្បន្នកាល
ឃុំសំបួរ
សំដៅទៅដល់÷
លោកិយបដិច្ចសមុប្បាទ១២
​Sections, Links, Factors And Periods
១. កិលេសវដ្ត Kilesa Vatta
ឃុំសំបួរ
សំបួរ
លោកិយបដិច្ចសមុប្បាទ១២
​Sections, Links, Factors And Periods
២. កម្មវដ្ត Kamma Vatta
ជ. មានទំនាក់ទំនងនឹងគ្នាបីយ៉ាងគឺ៖'
១. ហេតុអតីត និងផលបច្ចុប្បន្ន Past Cause and Present Resultant
២. ហេតុបច្ចុប្ប និងផលបច្ចុប្បន្ន Present Cause and Present Resultant
៣. ហេតុបច្ចុប្ប និងផលអនាគត Present Cause and Future Resultant
ព្រះពុទ្ធបរមគ្រូបានបង្រៀន បដិច្ចសមុប្បាទធម៌ (Paticcasamuppada)អាស្រ័យដោយខ័ន្ធ(Khandhas) ក្រោយពីការពិនិត្យអង្គេតការរលត់បាត់ភ្លាមៗ ឬការរលត់បាត់ទៅវិញដូចគ្នា ដែលផ្តល់ការកើតទៅសភាវៈមួយទៀតកើតឡើងបាន ឬ ពាក្យមួយទៀតអាស្រ័យដោយច្បាប់ហេតុផលដោយការរលត់ ឬ ការបញ្ចប់ទៅជាបន្តបន្ទាប់។
អតីតព្រះមហាថេរៈ មូកូសាយ៉ាដាវ(Mogok Sayadaw) ក្រោយពីបានធ្វើការពិនិត្យអង្គេតខ័ន្ធដោយប្រុងប្រយ័ត្នមក ក៏បានគូរដ្យាក្រាមនេះភ្ជាប់គ្នាមួយៗ ហើយបង្ហាញថាការអនុវត្តន៍ធ្វើបែបយូគី និងអាចធ្វើឲ្យយល់ច្បាស់ថាបដិច្ចសមុប្បាទធម៌មិនមានទេ បើមិនមានខ័ន្ធរបស់គាត់ផ្ទាល់ ហើយខ័ន្ធនេះឯងក៏មិនមានដែរ បើគ្មានដំណើរនៃការកើត និងរលត់ទៅវិញ។​ ហើយដំណើរនៃការកើត និងរលត់ទៅវិញរមែងមិនមាន បើគ្មានសុខ និងទុក្ខ​ ហើយសុខ និងទុក្ខនេះក៏មិនមានដែរ បើគ្មានទុក្ខសច្ចៈ។
នេះគឺជាអ្វីៗទៅតាមធម្មជាតិរបស់ខ័ន្ធ ដែលគួរតែត្រូវបានយល់ច្បាស់ គឺស្គាល់តាមរយៈចំណេះដឹងវិបស្សនា។ មានតែតាមរយៈការយល់ និងការស្គាល់នៃខ័ន្ធនេះឯង ទើបអាចដកចោលនូវសស្សតទិដ្ឋិ​(Sassata) ឧច្ឆេទទិដ្ឋិ(Uccheda )និង សកាយទិដ្ឋិ(Sakkaya Ditthis)ទាំងនេះបាន។ ដូច្នេះគ្រប់យូគីទាំងឡាយត្រូវបានជំរុញឲ្យមានការព្យាយាម និងយល់នូវអ្វីដែលខ័ន្ធសម្តែងបង្ហាញ បង្ហាញឲ្យឃើញ ឲ្យសញ្ញា និង ចង្អុលប្រាប់។
ឯកសារ​យោង
The Doctrine of Paṭiccasamuppāda (The Law of Dependent Origination) Most Venerable Mogok Sayadaw Bhadanta Vimala (Vipassanā Master from Myanmar)
ឃុំព្រៃស្លឹក
ជាឃុំមួយ ស្ថិតនៅក្នុងស្រុកទ្រាំង ខេត្តតាកែវ ។
មានប្រជាជនសរុប ១២.៥៥៨ នាក់ ដែលក្នុងនោះមាន២.៣៨១ គ្រួសារ (ស្ថិតិឆ្នាំ២០១០) ភាគច្រើនប្រកបរបរធ្វើស្រែជាចំបង ។
ព្រំប្រទល់ឃុំ
មានព្រំប្រទល់ដូចខាងក្រោម ៖
បញ្ជីភូមិ
មាន១៧ភូមិ៖
ប្រភព
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ស្រុកទ្រាំង ព្រៃស្លឹក
ឃុំរនាម
ជាឃុំមួយ ស្ថិតនៅក្នុងស្រុកទ្រាំង ខេត្តតាកែវ ។
ព្រំប្រទល់ឃុំ
មានព្រំប្រទល់ដូចខាងក្រោម ៖
ប្រភព
__បង្ខំមាតិកា__
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ស្រុកទ្រាំង រនាម
ទឹកជ្រោះជ្រៃធំ
ទឹក​ជ្រោះ​ជ្រៃ​ធំ ​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​សែន​មនោរម្យ​ ខេត្តមណ្ឌលគិរី មាន​ចំ​ងាយ​ ៣៤គីឡូម៉ែត្រ​ ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​ ។​ ទឹក​ជ្រោះ​ជ្រៃ​ធំ​មាន​កំ​ពស់​ ១៥ម៉ែត្រ​ មុខ​កាត់​ទទឹង​ ២ម៉ែត្រ​ នៅ​រដូវ​វស្សា​ទឹក​ធ្លាក់​បែក​ផែ្សង​ និង​រដូវ​វស្សា​ទឹក​មាន​កំ​ពស់​ ១១ម៉ែត្រ​ និង​ទទឹង​មុខ​កាត់​ ៧ម៉ែត្រ​ ក្រៅ​ពី​ទឹក​ធ្លាក់​ តំ​បន់​ទនេ្ល​មាន​ចំ​ការ​ស្រ​ឡៅ​ព័ន្ធ​ជុំ​វិញ​ និង​ដើម​ជ្រៃ​មួយ​យ៉ាង​ធំ​ដែល​មាន​បែក​មែក​សា​ខា​ ។​ តំ​បន់​នេះ​មាន​មន្ទីរ​ទេសចរណ៏​ខេត្ត​ បាន​សហការ​ជា​មួយ​អា​ជ្ញា​ធរ​ដែន​ដី​រៀប​ជា​តំ​បន់​ទេសចរណ៏​ សំ​រាប់​ជំ​នួស​ ទឹក​ជ្រោះ​ប៊ូ​ស្រា​នៅ​រដូវ​វស្សា​ ដែល​មិន​អាច​ទៅ​បាន។​
ឃុំសន្លុង
ប្រភព
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ស្រុកទ្រាំង សន្លុង
ហ្គូហ្គលស្វែងរក
មើលផងដែរ
ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព័ត៌មានវិទ្យា
វិមានឯករាជ្យ
រូបភាពតូច|300x300ភីកសែល| វិមានឯករាជ្យ វិមានឯករាជ្យ(Independence Monument) ត្រូវបានកសាងនៅឆ្នាំ១៩៥៨ ក្នុងរាជ្យ ព្រះបាទនរោត្តម សុរាម្រិត(១៩៥៥-១៩៦០) ជានិមិត្តរូបបញ្ចក់ថា កម្ពុជាបានទទួលឯករាជ្យពីបារាំងនៅឆ្នាំ១៩៥៣។​ វិមានឯករាជ្យមានទីតាំងស្ថិតនៅផ្លូវប្រសព្វគ្នារវាងមហាវិថីព្រះនរោត្តម និងមហាវិថីព្រះសីហនុ ចំកណ្តាលទីក្រុង ភ្នំពេញ។
ខ្សែទឹកអៀមីងហ្គើរ
ខ្សែទឹកអៀមីងហ្គើរ ជាខ្សែទឹកមហាសមុទ្រ​នៅអាត្លង់ទិកខាងជើង ដែលហូរទៅខាងលិច និងគ្របដណ្ដប់សមុទ្រប៉ែកអាគ្នេយ៍ប្រទេសអ៊ីស្លង់។ ដោយសារវាជាផ្នែកផ្សំរបស់ខ្សែទឹកឈូងសមុទ្រម៉ិកសិក សីតុណ្ហភាពវាមានកំរិតក្ដៅគួរសម​បើធៀបនឹងខ្សែទឹកផ្សេងទៀតដែលនៅរយៈទទឹងដូចគ្នា។
ខ្សែទឹកនេះយកឈ្មោះតាមអនុនាវីឯក​អ្នកគូរផែនទីសមុទ្រជនជាតិដាណឺម៉ាកឈ្មោះ​ ខាល លុដវីក គ្រីស្ទាន អៀមីងហ្គើរ (Carl Ludvig Christian Irminger) (១៨០២–១៨៨៨) ដែលបានធ្វើការសិក្សាស្រាវជ្រាវនៅក្នុងតំបន់នេះក្នុងឆ្នាំ១៨៥៤។
ឃុំស្មោង
ព្រំប្រទល់ឃុំ
មានព្រំប្រទល់ដូចខាងក្រោម ៖
បញ្ជីភូមិ
មាន៥ភូមិ ៖
ប្រភព
__បង្ខំមាតិកា__
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ស្រុកទ្រាំង ស្មោង
អាំងតេក្រាលសេកង់គូប
សំរាយ
ប្រើអាំងតេក្រាលដោយផ្នែក
ដែល
នោះ
បន្ទាប់យើងបន្ថែម ​​ ទៅក្នុងអង្គទាំង២​
បន្ទាប់មកចែកអង្គទាំង២នឹង២ គេបាន
ឃុំធ្លក
សំដៅទៅដល់÷
ខេត្តព្រះវិហារ
ខេត្តព្រះវិហារ គឺជាខេត្តដែលស្ថិតនៅភាគខាងជើងបំផុតនៃប្រទេសកម្ពុជា ខេត្តនេះមានផ្ទៃដីធំជាងគេលំដាប់ទី២ និងមានប្រជាជនរស់នៅតិចនៅតំបន់ភ្នំ និងខ្ពង់រាប ដែលជាខេត្តមានលក្ខណៈវប្បធម៌ប្រវត្តិសាស្ត្រនឹងធម្មជាតិ ។ នៅភាគខាងជើងនៃខេត្តជាប់នឹងប្រទេសថៃនិងឡាវ ដែលបង្កើតជាច្រកអន្តរជាតិសម្រាប់ពាណិជ្ជកម្មនិងទេសចរណ៍។ ខេត្តព្រះវិហារ គឺជាតំំបន់មួយនៅភាគខាងជើងនៃកម្ពុជាដែលអាចទាក់ទាញភ្ងៀរជាតិនិងអន្តរជាតិជាច្រើនសម្រាប់មកទស្សនាប្រាសាទបុរាណ នឹងទេសភាពព្រៃធម្មជាតិ រីឯទីរួមខេត្តព្រះវិហារគឺ ក្រុងព្រះវិហារ។