cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
មីសឺន
Mỹ Sơn is located near the village of Duy Phú, in the administrative district of Duy Xuyên in Quảng Nam Province in Central Vietnam, 69 km southwest of Da Nang, and approximately 10 km from the historic town of Trà Kiệu. The temples are in a valley roughly two kilometres wide that is surrounded by two mountain ranges.
From the 4th to the 14th century AD, the valley at Mỹ Sơn was a site of religious ceremony for kings of the ruling dynasties of Champa, as well as a burial place for Cham royalty and national heroes. It was closely associated with the nearby Cham cities of Indrapura (Đồng Dương) and Simhapura (Trà Kiệu). At one time, the site encompassed over 70 temples as well as numerous stele bearing historically important inscriptions in Sanskrit and Cham.
Mỹ Sơn is perhaps the longest inhabited archaeological site in Indochina, but a large majority of its architecture was destroyed by US carpet bombing during a single week of the Vietnam War.
The Mỹ Sơn temple complex is regarded one of the foremost Hindu temple complexes in Southeast Asia and is the foremost heritage site of this nature in Vietnam. It is often compared with other historical temple complexes in Southeast Asia, such as Borobudur of Java in Indonesia, Angkor Wat of Cambodia, Bagan of Myanmar and Ayutthaya of Thailand. As of 1999, Mỹ Sơn has been recognized by UNESCO as a world heritage site. At its 23rd meeting, UNESCO accorded Mỹ Sơn this recognition pursuant to its criterion C (II), as an example of evolution and change in culture, and pursuant to its criterion C (III), as evidence of an Asian civilization which is now extinct.
ប្រវត្តិសាស្ត្រ
The over 70 temples and tombs extant at Mỹ Sơn have been dated to the period between the 4th century and the 14th century AD. However, the inscriptions and other evidence indicate that earlier now defunct constructions probably were present from the 4th century. The complex may have been the religious and cultural centre of historical Champa, while the government was based in nearby Trà Kiệu or Đồng Dương.
ភទ្រវម៌្ម ("ផ្វានហ៊ូតា") និង ភទ្រេឝ្វរ
The earliest historical events documented by the evidence recovered at Mỹ Sơn relate to the era of King Fànhúdá (, Sanskrit Bhadravarman, literally "Blessed armour" but also meaning the Jasminum sambac flower), who ruled from 380 until 413, and who spent the latter part of his reign waging war against the population of Chinese-occupied northern Vietnam. At Mỹ Sơn, Bhadravarman built a hall containing a lingam to worship Shiva under the Sanskrit name Bhadreśvara "Blessed Lord", a composite created from the king's own name and the word īśvara "lord" commonly used to refer to Shiva.
King Bhadravarman caused a stele to be erected at Mỹ Sơn the inscription on which recorded his foundation. The stele indicates that the king dedicated the entire valley of Mỹ Sơn to Bhadreśvara. The text ends with a plea from Bhadravarman to his successors: "Out of compassion for me do not destroy what I have given." Drawing upon the doctrines of saṃsāra and karma, he added, "If you destroy [my foundation], all your good deeds in your different births shall be mine, and all the bad deeds done by me shall be yours. If, on the contrary, you properly maintain the endowment, the merit shall belong to you alone." Bhadravarman's successors heard his plea, it seems, for Mỹ Sơn became the religious hub of Champa for many generations.
ឝម្ភុវម៌្ម
More than two centuries after Bhadravaman's foundation, the temple to Bhadresvara was destroyed by fire. In the 7th century, King Sambhuvarman (Phạm Phạn Chi in Vietnamese, Fan Che as transcribed from the Chinese), who reigned from 577 until 629, rebuilt the temple, reinstalled the god under the name Sambhu-Bhadresvara, and erected a stele to document the event. The stele affirmed that Sambhu-Bhadresvara was the creator of the world and the destroyer of sin, and expressed the wish that he "cause happiness in the kingdom of Champa." The stele also applauded the king himself, claiming that he was "like a terrestrial sun illuminating the night" and that his glory rose "like the moon on an autumn evening."
Ironically, perhaps, Sambhuvarman's reign was marred by one of the most devastating invasions ever suffered by the country of Champa. In 605 AD, the Chinese general Liu Fang led an army southwards from the area of what is now northern Vietnam, defeated the elephant-riders of Sambhuvarman, and sacked the Cham capital, making off with an enormous booty that included over one thousand Buddhist books as well as the gold tablets commemorating the reigns of the previous eighteen kings. Heading back north with their heist, the Chinese invaders were struck by an epidemic that felled a large number of them, including Liu Fang. Sambhuvarman, for his part, returned home to his kingdom, began the process of rebuilding, and made sure to send regular shipments of tribute to the Chinese court, in order through appeasement to prevent a recurrence of the recent disaster.
French scholars investigating Mỹ Sơn at the beginning of the 20th century identified a then still existent edifice distinguished for "its majestic proportions, the antiquity of its style, and the richness of its decoration" as the temple of Sambhu-Bhadresvara constructed by King Sambhuvarman. The edifice, which is known to scholars as "A1", was practically destroyed by US aerial bombing in the Vietnam War and is now little more than a formless pile of bricks.
ប្រកាឝធម៌
King Prakasadharma (Po Kia Pho Pa Mo, as transcribed from the Chinese) ruled Champa from 653 AD to approximately 687. Upon ascending to the throne, he also assumed the name Vikrantavarman. During his reign, he expanded the borders of Champa toward the South and sent ambassadors and tribute (including tame elephants) to China. Inscriptions link him not only to Mỹ Sơn, but also to the nearby urban settlements of Trà Kiệu and Đồng Dương. He began the religious practice of donating "kosas" or decorated metallic sleeves to be placed over a lingam. Unusually for a king of Champa, he was devoted not only to Shiva, but also to Vishnu.
One of the most important steles to be found at Mỹ Sơn is that erected by Prakasadharma in 657 AD. The purpose of the stele was to commemorate the king's establishment of a god identified as the ruler of the world, i.e. Shiva, with a view to overcoming the seeds of karma that lead to rebirth. The stele is important because it sets forth the king's ancestry and is of great help in reconstructing the sequence of Champa's rulers. Among his ancestors, notably, the king claimed a Cambodian king named Isanavarman I. And like the Cambodian kings, he traced his ancestry to the legendary couple of the brahman Kaundinya and the nāga-princess Soma.
ដំណើរវិវត្តន៍ចុងក្រោយ
Subsequent kings renovated the older temples and constructed additional ones. For many centuries, the building of temples and shrines of varying sizes continued, and Mỹ Sơn served as the religious and cultural center of the Cham civilization in central Vietnam, as well as the burial place of kings and religious leaders.
Most of the extant temples at Mỹ Sơn, such as the Isanabhadresvara, were built in the 10th century AD. The inscriptions from this period have not survived, except in fragmentary form. At the beginning of the 10th century, the Cham center of power was at Đồng Dương, not far from Mỹ Sơn. By the end of the century, it had been displaced southward to Bình Định Province on account of military setbacks in wars with the Viet. However, Cham kings continued periodically to renovate the temples at Mỹ Sơn and even to build new foundations. The latest significant Cham record at Mỹ Sơn is a pillar inscription of King Jaya Indravarman V dated 1243 AD. By the early 15th century, the Cham had lost their northernmost lands, including the area of Mỹ Sơn, to the Viet.
ការសិក្សារបស់អ្នកប្រាជ្ញសម័យទំនើប
Following the conquest of central Vietnam by the Viet and the decline and eventual fall of Champa, the Mỹ Sơn complex fell into disuse and was largely forgotten. It was rediscovered in 1898 by the Frenchman M. C. Paris. A year later, members of the scholarly society called École française d'Extrême-Orient (EFEO) began to study the inscriptions, architecture, and art of Mỹ Sơn. In 1904, they published their initial findings in the journal of the society called Bulletin de l'École française d'Extrême Orient (BEFEO). Henri Parmentier gave a description of the ruins at Mỹ Sơn, and M. L. Finot published the inscriptions that had been found there.
ការស្ដារ
In 1937, French scholars began to restore the temples at Mỹ Sơn. In 1937 and 1938, the main temple known as "A1" and the smaller temples surrounding it were restored. Other major temples were restored between 1939 and 1943. However, many historical buildings were destroyed during the Vietnam War. United States B52 aircraft carpet-bombed the region in August 1969. The surrounding area is still rendered dangerous through the presence of unexploded land mines.
From 2002 to 2004, the Ministry of Culture of Vietnam allotted around 440,000 USD to maintain the site. A draft plan of UNESCO was funded by the Government of Italy and sponsors from Japan to prevent further degradation. These efforts are also funded by the World Monuments Fund.
ប្រភេទសំណង់អគារ
All of the remaining buildings at Mỹ Sơn are believed to be religious buildings. They are of the following types:
ប្រព័ន្ធនៃការធ្វើគ្រឹហសញ្ញាណកម្មសំណង់
When he began his studies of Mỹ Sơn in 1899, Henri Parmentier found the remnants of 71 temples. He classified them into 14 groups, including 10 principal groups each consisting of multiple temples. For purposes of identification, he assigned a letter to each of these principal groups: A, A', B, C, D, E, F, G, H, K. Within each group, he assigned numbers to the edifices comprising it. Thus "My Son E1" refers to the edifice at My Son belonging to group "E" that has been assigned the number "1."
រចនាបថស្ថាបត្យកម្ម
Art historians have classified the architectural and artistic legacy of Champa into seven artistic styles or phases of development. Six of the styles are represented at Mỹ Sơn, and two are believed to have originated from there. They are known as the Mỹ Sơn E1 Style and the Mỹ Sơn A1 Style. In particular the temple known as "A1" is often referred to as the architectural masterpiece of the Cham. The six styles of Cham architecture represented at Mỹ Sơn are the following:
បច្ចេកទេសសំណង់
Most of the temples at Mỹ Sơn were made of red brick, and only one (the temple labelled "B1") was made of stone. Even the decorative carvings on the Cham temples were cut directly onto the bricks themselves, rather than onto sandstone slabs inserted into brick walls as is observable for example in the 9th century Cambodian temple of Bakong.
To this day, the construction techniques used by the Cham builders are not completely understood. Issues that have not been completely resolved include issues about the firing of the bricks, the mortar between the bricks, and decorative carvings found on the bricks.
សិលាចារឹក
The people of Champa maintained written records in both Sanskrit and old Cham. They wrote on perishable materials, such as large leaves, and also created inscriptions in stone. They used scripts borrowed from India. None of the writings on perishable materials have survived. However, numerous stone inscriptions have been preserved, transcribed, and translated into modern languages.
Many of Champa's most important inscriptions are on steles, that is to say on slabs or pillars of stone erected precisely for the purpose of hosting inscriptions. Scholars have found approximately 32 steles at Mỹ Sơn, dated between the 5th and the 12th century AD.
The subject-matter of Cham inscriptions is mostly political and religious. They are written from the perspective of kings or very high potentates seeking to affirm their legitimacy and their relationship to the divine. Many of the inscriptions document a gift to a god, such as a gift of land, of people, or of treasure, or a foundation dedicated to a god, such as the foundation of a temple, an altar, or a pedestal. The inscriptions also provide us with important information such as the name of the country (typically Campadesa in the Sanskrit inscriptions, nagara Campa in the Cham inscriptions), and the names of some of its most important cities: Simhapura ("Lion City"), Virapura ("Knight City"), Rajapura ("King City"), Vijaya ("District"). Finally, a number of the inscriptions allude to or describe interesting historical events, such as the ongoing wars between Champa and Cambodia in the 12th century.
ឯកសារយោង
Works of classical scholarship
តន្ត្រីរបាំអេឡិចត្រូនិក
អេឡិចត្រូនិ-របាំ (electronic dance music, EDM) : ដើម្បីតន្ត្រីផ្សេងទៀតរាំអេឡិចត្រូនិ, EDM នេះ ) ឬ ក្លិបតន្ត្រី (តន្ត្រីក្លឹប), តន្ត្រី, ការរាំ (តន្ត្រីរាំ) គឺជា តន្ត្រីអេឡិចត្រូនិ។ បើកនៅក្នុងក្លឹបរាត្រី។ EDM នឹងផលិតបទចម្រៀងពី ឌីជេ ដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ភ្លេងអេឡិចត្រូនិចឬកម្មវិធីតន្រ្តីដើម្បីបង្កើតបទចម្រៀងបង្កើតបញ្ចូលដែលហៅថាលាយហើយបន្ទាប់មកបញ្ចូលមួយផ្សេងទៀត។ លើសពីនេះទៀតអ្នកផលិតតន្រ្តីតែងតែសម្តែងតន្រ្តីជាមួយការសម្តែងផ្ទាល់ឬពិធីបុណ្យផ្សេងៗដែលមានឧបករណ៍តន្រ្តី។ នៅចក្រភពអង់គ្លេសនិងនៅទ្វីបអឺរ៉ុបគេហៅថារាំ។
នៅចុងទសវត្សឆ្នាំ 1980 និងដើមទសវត្សឆ្នាំ 1990 មានការលេចឡើងនៃបេសកកម្ម។ ការចាក់ផ្សាយនិងការចាប់អារម្មណ៍លើវប្បធម៌របាំអេឌីមកំពុងស្ថិតនៅក្នុងនិន្នាការនៅក្នុងទ្វីបអឺរ៉ុប។ នៅក្នុងពាក់កណ្តាលដល់ចុងទសវត្សឆ្នាំ 1990, បើទោះបីជាទទួលបានភាពជោគជ័យនៅអាមេរិកនៅដើម។ ប៉ុន្តែវប្បធម៌របាំមិនត្រូវបានទទួលស្គាល់ជាទូទៅទេ។ អេដស៍ជាញឹកញាប់ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងវប្បធម៌គ្រឿងញៀន។ រដ្ឋនិងទីក្រុងនីមួយៗត្រូវតែប្រកាសពីច្បាប់របស់ខ្លួនដើម្បីបង្ក្រាបនិងកាត់បន្ថយវប្បធម៌របស់ខ្លួន។
នៅដើមឆ្នាំ 2010 ពាក្យ "អេឡិចត្រូនិចរាំ" និង "EDM" បានមកដល់ឧស្សាហកម្មតន្ត្រីនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយកំពុងព្យាយាមផ្លាស់ប្តូរវប្បធម៌ថ្មីរបស់អាមេរិក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយឧស្សាហកម្មតន្ត្រីកំពុងព្យាយាមប្រើ EDM ជាចំណុចលក់ព្រមទាំងប្រភេទរងដូចជា House, Techno , Trance , Drum & Bass , Dubstep និងអ្នកដទៃ។ និង
ទីឃជាណុសូត្រ
[៥៤] សម័យមួយ ព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់គង់ក្នុងនិគមឈ្មោះកក្ករបត្តៈ របស់កោឡិយក្សត្រ ក្នុងដែនកោឡិយៈ ។ គ្រានោះ ទីឃជាណុកោឡិយបុត្រ (កោឡិយបុត្រ ឈ្មោះទីឃជាណុ) ចូលទៅគាល់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះដ៏មានព្រះភាគរួចហើយ អង្គុយក្នុងទីសមគួរ ។ លុះទីឃជាណុកោឡិយបុត្រ អង្គុយក្នុងទីសមគួរហើយ ក៏ក្រាបបង្គំទូលព្រះដ៏មានព្រះភាគដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន យើងខ្ញុំព្រះអង្គជាគ្រហស្ថ បរិភោគកាម តែងគ្រប់គ្រងទីដំណេកចង្អៀតចង្អល់ដោយកូន ប្រស់ព្រំនូវលំអិតនៃខ្លឹមចន្ទន៍​ពីដែនកាសី ទ្រទ្រង់នូវផ្កាកម្រង គ្រឿងក្រអូប គ្រឿងលាប ត្រេកអរនូវមាស​និងប្រាក់ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន សូមព្រះដ៏មានព្រះភាគ ទ្រង់សំដែងធម៌បែបនោះ ដល់យើងខ្ញុំទាំងឡាយនោះ ជាធម៌ប្រពឹត្តទៅ​ដើម្បីប្រយោជន៍ក្នុងបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីសេចក្ដីសុខក្នុងបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីប្រយោជន៍ក្នុងបរលោក ដើម្បីសេចក្ដីសុខ​ក្នុងបរលោក​ដល់យើងខ្ញុំព្រះអង្គ ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ (ហៅតាមបវេណី ព្រោះបុព្វបុរស គឺត្រកូលរបស់បុរសនោះ កើតក្បែរផ្លូវខ្លាធំ។ អដ្ឋកថា។) ធម៌ទាំងឡាយ ៤ ប្រការនេះ ប្រព្រឹត្តទៅ​ដើម្បីប្រយោជន៍ក្នុងបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីសេចក្ដីសុខក្នុងបច្ចុប្បន្ន​ដល់កុលបុត្រ ។
ធម៌ ៤ ប្រការ តើដូចម្ដេច ? គឺ ឧដ្ឋានសម្បទា, អារក្ខសម្បទា, កល្យាណមិត្តតា, សមជីវិតា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ចុះឧដ្ឋានសម្បទា តើដូចម្ដេច ? ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កុលបុត្រ​ក្នុងលោកនេះ ចិញ្ចឹមជីវិត​ដោយការប្រឹងប្រែង​ក្នុងការងារណា ទោះភ្ជួររាស់ក្ដី ជួញប្រែក្ដី រក្សាគោក្ដី ការងាររបស់ខ្មាន់ធ្នូក្ដី ការងាររបស់រាជបុរសក្ដី សិល្បៈណាមួយក្ដី ជាអ្នកប៉ិនប្រសប់ ក្នុងការងារទាំងនោះ មិនខ្ជិលច្រអូស ប្រកបដោយឧបាយ​ជាគ្រឿងពិចារណា​ក្នុងការងារទាំងនោះថា គួរធ្វើ គួរចាត់ចែង ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ នេះហៅថា ឧដ្ឋានសម្បទា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ចុះអារក្ខសម្បទា តើដូចម្ដេច ? ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ភោគៈទាំងឡាយ ដែលកុលបុត្រក្នុងលោកនេះ បានមកដោយកំឡាំងព្យាយាម ប្រឹងប្រែង សន្សំដោយកំឡាំងដៃ បែកញើស ហូរញើស ជាភោគៈប្រកបដោយធម៌ បានមកដោយធម៌ កុលបុត្រនោះ បានញុំាងភោគៈទាំងនោះ ឲ្យសម្រេចដោយការរក្សាគ្រប់គ្រង ដោយគិតថា ធ្វើដូចម្ដេច កុំឲ្យសេ្ដចទាំងឡាយ នាំយកភោគៈទាំងនេះ របស់អាត្មាអញទៅបាន កុំឲ្យពួកចោរលួចទៅបាន កុំឲ្យភ្លើងឆេះបាន កុំឲ្យទឹកបន្សាត់ទៅបាន កុំឲ្យពួកទាយាទ មិនជាទីស្រឡាញ់ ដណ្ដើមយកទៅបាន ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ នេះហៅថា អារក្ខសម្បទា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ចុះកល្យាណមិត្តតា តើដូចម្ដេច ? ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កុលបុត្រក្នុងលោកនេះ នៅអាស្រ័យក្នុងស្រុក ឬនិគមណា ពួកជនណា ទោះគហបតីក្ដី គហបតិបុត្រក្ដី ក្មេង តែចម្រើនដោយសីលក្ដី ចាស់ហើយ តែចម្រើនដោយសីលក្ដី បរិបូណ៌ដោយសទ្ធា បរិបូណ៌ដោយសីល បរិបូណ៌ដោយចាគៈ បរិបូណ៌ដោយបញ្ញា ដែលនៅក្នុងស្រុក ឬនិគមនោះ កុលបុត្រនោះ តែងឈរ ចរចា សាកច្ឆាជាមួយនឹងពួកជនទាំងនោះ តែងសិក្សានូវសទ្ធាសម្បទានឹងពួកជនអ្នកបរិបូណ៌ដោយសទ្ធា តាមសមគួរ សិក្សានូវសីលសម្បទា នឹងពួកជនអ្នកបរិបូណ៌ដោយសីល តាមសមគួរ សិក្សានូវចាគសម្បទា នឹងពួកជនអ្នកបរិបូណ៌ដោយចាគៈ តាមសមគួរ សិក្សានូវបញ្ញាសម្បទា នឹងពួកជនអ្នកបរិបូណ៌ដោយបញ្ញា តាមសមគួរ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ នេះហៅថា កល្យាណមិត្តតា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ចុះសមជីវិតា តើដូចម្តេច ? ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កុលបុត្រក្នុងលោកនេះ ដឹងច្បាស់នូវការចម្រើននៃភោគៈទាំងឡាយផង ដឹងច្បាស់នូវការវិនាសទៅ នៃភោគៈទាំងឡាយផង ហើយចិញ្ចឹមជីវិតស្មើ មិនខ្ជះខ្ជាយពេក មិនក្បិតក្បៀតពេក ដោយគិតថា សេចក្ដីចម្រើនរបស់អាត្មាអញ នឹងគ្របសង្កត់សេចក្ដីវិនាសយ៉ាងនេះ ឯសេចក្ដីវិនាសរបស់អាត្មាអញ នឹងកុំគ្របសង្កត់សេចក្ដីចម្រើនបានឡើយ ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ប្រៀបដូចជនអ្នកថ្លឹងជញ្ជីងក្ដី កូនសិស្សនៃជនអ្នកថ្លឹងជញ្ជីងក្ដី លើកនូវជញ្ជីងថ្លឹងហើយ ក៏ដឹងថា ទន់ទៅខាងម្ខាងផង បះឡើងខាងម្ខាងផង យ៉ាងណាមិញ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កុលបុត្រអ្នកដឹងច្បាស់នូវការចម្រើននៃភោគៈទាំងឡាយផង ដឹងច្បាស់នូវការវិនាសទៅ នៃភោគៈទាំងឡាយផង ហើយចិញ្ចឹមជិវិតស្មើ មិនខ្ជះខ្ជាយពេក មិនក្បិតក្បៀតពេក ដោយគិតថា សេចក្ដីចម្រើន របស់អាត្មាអញ នឹងគ្របសង្កត់សេចក្ដីវិនាសយ៉ាងនេះ ឯសេចក្ដីវិនាសរបស់អាត្មាអញ នឹងកុំគ្របសង្កត់សេចក្ដីចម្រើនបានឡើយ ក៏យ៉ាងនោះដែរ ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ប្រសិនបើកុលបុត្រនេះ មានសេចក្ដីចម្រើនតិច ហើយចិញ្ចឹមជីវិតច្រើនលើសលុប អ្នកផងតែងនិយាយដល់កុលបុត្រនោះថា កុលបុត្រនេះ បរិភោគនូវភោគៈទាំងឡាយ ដូចជាគេស៊ីផ្លែល្វា (អ្នកចង់ស៊ីផ្លែល្វា មិនបេះឲ្យល្មមតែបរិភោគឆ្អែត ទៅចាប់ដើមអង្រន់ ឲ្យជ្រុះផ្លែទាំងអស់នោះតែម្តង ហើយរើសយកតែផ្លែណាដែលគួរស៊ីបាន ផ្លែក្រៅពីនោះ នៅសល់ចោលជាច្រើន ។ អដ្ឋកថា។) ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ប្រសិនបើកុលបុត្រនេះ មានសេចក្ដីចម្រើនធំហើយ ចិញ្ចឹមជីវិតដោយក្បិតក្បៀត អ្នកផងទាំងឡាយ រមែងនិយាយដល់កុលបុត្រនោះថា កុលបុត្រនេះ មុខជានឹងស្លាប់ៗ ដោយឥតទីពឹង ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កាលណាកុលបុត្រនេះ ដឹងច្បាស់នូវសេចក្ដីចម្រើន នៃភោគៈទាំងឡាយផង ដឹងច្បាស់នូវសេចក្ដីវិនាសនៃភោគៈទាំងឡាយផង ហើយចិញ្ចឹមជីវិតស្មើ មិនខ្ជះខ្ជាយពេក មិនក្បិតក្បៀតពេក ដោយគិតថា សេចក្ដីចម្រើនរបស់អាត្មាអញ នឹងគ្របសង្កត់នូវសេចក្ដីវិនាសយ៉ាងនេះ ឯសេចក្ដីវិនាស របស់អាត្មាអញ នឹងកុំគ្របសង្កត់សេចក្ដីចម្រើនបានឡើយ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ នេះហៅថា សមជីវិតា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កាលដែលភោគៈទាំងឡាយ​ចម្រើនឡើងយ៉ាងនេះហើយ រមែងមានផ្លូវនៃសេចក្ដីវិនាស ៤ យ៉ាង គឺ ជាអ្នកលេងស្រី, លេងសុរា, លេងល្បែងភ្នាល់, មានមិត្រដ៏លាមក មានសំឡាញ់ដ៏លាមក សមគប់នឹងបុគ្គលដ៏លាមក ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ដូចស្រះទឹកដ៏ធំ មានផ្លូវនៃសេចក្ដីចម្រើន ៤ យ៉ាងផង មានប្រធាននៃសេចក្ដីវិនាស ៤ យ៉ាងផង បុរសគប្បីបិទខ្ទប់នូវផ្លូវនៃសេចក្ដីវិនាសទាំងនោះ របស់ស្រះនោះក្ដី គប្បីបើកបង្ហូរនូវផ្លូវនៃសេចក្ដីវិនាសទាំងនោះ របស់ស្រះនោះក្ដី ទាំងភ្លៀង ក៏មិនបង្អោរនូវធារទឹកដោយប្រពៃក្ដី ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កាលបើយ៉ាងនេះហើយ ស្រះដ៏ធំនោះ នឹងមានសេចក្ដីសាបសូន្យជាប្រាកដ មិនមានសេចក្ដីចម្រើន​ឡើយ យ៉ាងណាមិញ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កាលភោគៈទាំងឡាយ ចម្រើនឡើងយ៉ាងនេះហើយ រមែងមានផ្លូវនៃសេចក្ដីវិនាស ៤ យ៉ាងគឺ ជាអ្នកលេងស្រី, លេងសុរា, លេងល្បែងភ្នាល់, មានមិត្រដ៏លាមក មានសំឡាញ់ដ៏លាមក សមគប់នឹងបុគ្គលដ៏លាមក ក៏យ៉ាងនោះដែរ ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កាលបើភោគៈទាំងឡាយ ចម្រើនឡើងយ៉ាងនេះហើយ ប្រធាននៃសេចក្ដីចម្រើន ៤ យ៉ាងគឺ ជាអ្នកមិនលេងស្រី, មិនលេងសុរា, មិនលេងល្បែងភ្នាល់, មានមិត្រល្អ មានសំឡាញ់ល្អ សមគប់នឹងបុគ្គលល្អ ក៏មានឡើង ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ដូចស្រះទឹកដ៏ធំ មានផ្លូវនៃសេចក្ដីចម្រើន ៤ យ៉ាងផង មានប្រធាននៃសេចក្ដីវិនាស ៤ យ៉ាងផង បុរសគប្បីបើកបង្ហូរនូវផ្លូវនៃសេចក្ដីចម្រើនទាំងនោះ របស់ស្រះនោះផង គប្បីបិទនូវផ្លូវនៃសេចក្ដីវិនាសទាំងនោះ របស់ស្រះនោះផង ទាំងភ្លៀង ក៏បង្អោរចុះនូវធារទឹក ដោយប្រពៃផង ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កាលបើយ៉ាងនេះហើយ សេចក្ដីចម្រើនរបស់ស្រះនោះ នឹងមានប្រាកដ មិនមានសេចក្ដីសាបសូន្យឡើយ យ៉ាងណាមិញ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កាលបើភោគៈទាំងឡាយ ចម្រើនឡើងយ៉ាងនេះហើយ រមែងមានផ្លូវ នៃសេចក្ដីចម្រើន ៤ យ៉ាងគឺ អ្នកមិនលេងស្រី, មិនលេងសុរា, មិនលេងល្បែងភ្នាល់, មានមិត្រល្អ មានសំឡាញ់ល្អ សមគប់នឹងបុគ្គលល្អ ក៏យ៉ាងនោះដែរ ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ធម៌ទាំងឡាយ ៤ ប្រការនេះឯង ប្រព្រឹត្តទៅ ដើម្បីប្រយោជន៍ក្នុងបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីសេចក្ដីសុខក្នុងបច្ចុប្បន្ន ដល់កុលបុត្រ ។ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ធម៌ទាំងឡាយ ៤ ប្រការនេះ ប្រព្រឹត្តទៅ ដើម្បីប្រយោជន៍ក្នុងបរលោក ដើម្បីសេចក្ដីសុខក្នុងបរលោក ដល់កុលបុត្រ ។
ធម៌ ៤ ប្រការ តើដូចម្ដេច ? គឺសទ្ធាសម្បទា, សីលសម្បទា, ចាគសម្បទា, បញ្ញាសម្បទា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ចុះសទ្ធាសម្បទា តើដូចម្ដេច ? ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កុលបុត្រក្នុងលោកនេះ ជាអ្នកមានសទ្ធា ជឿការត្រាស់ដឹងនៃព្រះតថាគតថា ព្រះដ៏មានព្រះភាគអង្គនោះ ។បេ។ ជាសាស្ដានៃទេវតា និងមនុស្សទាំងឡាយ ទ្រង់ត្រាស់ដឹងនូវចតុរារិយសច្ច ទ្រង់លែងវិលត្រឡប់មកកាន់ភពថ្មីទៀតហើយ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ នេះហៅថា សទ្ធាសម្បាទា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ចុះសីលសម្បទា តើដូចម្ដេច ? ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កុលបុត្រក្នុងលោកនេះ ជាអ្នកវៀរចាកបាណាតិបាត ។បេ។ វៀរចាកសុរាមេរយមជ្ជប្បមាទដ្ឋាន ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ នេះហៅថា សីលសម្បទា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ចុះចាគៈសម្បទា តើដូចម្ដេច ? ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កុលបុត្រក្នុងលោកនេះ មានចិត្តប្រាសចាកមន្ទិល គឺសេចក្ដីកំណាញ់ នៅគ្រប់គ្រងផ្ទះ មានទានបរិច្ចាគរួចស្រឡះហើយ មានដៃលាងហើយ ត្រេកអរក្នុងការលះបង់ គួរដល់ស្មូម ត្រេកអរក្នុងការចែករលែកនូវទាន ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ នេះហៅថា ចាគសម្បទា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ចុះបញ្ញាសម្បទា តើដូចម្ដេច ? ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ កុលបុត្រក្នុងលោកនេះ មានប្រាជ្ញា ប្រកបដោយប្រាជ្ញា ជាដំណើរយល់ការសេចក្ដីចម្រើន និងសេចក្ដីវិនាស ជាប្រាជ្ញាដ៏ប្រសើរមុះមុត ជាដំណើរយល់ការដែលអស់ទៅ នៃទុក្ខដោយប្រពៃ ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ នេះហៅថា បញ្ញាសម្បទា ។
ម្នាលព្យគ្ឃបជ្ជៈ ធម៌ទាំង ៤ យ៉ាងនេះឯង រមែងប្រព្រឹត្តទៅ ដើម្បីប្រយោជន៍ក្នុងបរលោក ដើម្បីសេចក្ដីសុខក្នុងបរលោក ដល់កុលបុត្រ ។
កុលបុត្រ​អ្នកមានព្យាយាមប្រឹងប្រែង​ក្នុងទីនៃការងារទាំងឡាយ, មិនប្រហែសធ្វេសមានការចាត់ចែង, ចិញ្ចឹមជីវិតស្មើ, ចេះថែរក្សាទ្រព្យ​ដែលរកបានមក, មានសទ្ធា, បរិបូណ៌ដោយសីល, ដឹងនូវពាក្យពេចន៍, ប្រាសចាកសេចក្ដីកំណាញ់ រមែងជំរះនូវផ្លូវ​មានសួស្ដី ជាផ្លូវទៅកាន់បរលោកជានិច្ច, ធម៌ទាំង ៨ ប្រការនេះ តែងនាំមកនូវសេចក្ដីសុខក្នុងលោកទាំងពីរ ដែលព្រះដ៏មានព្រះភាគ ព្រះអង្គជាសច្ចនាម ទ្រង់សំដែងហើយ ដល់កុលបុត្រអ្នកមានសទ្ធា ស្វែងរកផ្ទះ​ដើម្បីប្រយោជន៍​ក្នុងបច្ចុប្បន្នផង ដើម្បីសេចក្ដីសុខក្នុងបរលោកផង ដោយប្រការដូច្នេះ ការបរិច្ចាគ​និងបុណ្យនេះ​តែងចម្រើនដល់គ្រហស្ថទាំងឡាយ​យ៉ាងនេះឯង ។
ចប់ទីឃជាណុសូត្រ
ឯកសារយោង
ព្រះត្រៃបិដក > សុត្តន្តបិដក > អង្គុត្តរនិកាយ > អដ្ឋកនិបាត > ទីឃជាណុសូត្រ (សៀវភៅលេខ ៤៨ ទំព័រទី ២៤៤)
វត្តភូមិអូរ
វត្តភូមិអូរ ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិភូមិអូរ ឃុំបឹងបត់កណ្តោល ស្រុកបាកាន ខេត្តពោធិ៍សាត់
ឃុំបឹងណាយ
ឃុំបឹងណាយ ស្ថិតនៅ ស្រុកព្រៃឈរ ខេត្តកំពង់ចាម។
=រដ្ឋបាល= ឃុំបឹងណាយ មាន ១៧ភូមិគឺ÷
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
វត្តដូងជ្រុំ
វត្តដូងជ្រុំ ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិដូងជ្រុំ ឃុំបឹងបត់កណ្តោល ស្រុកបាកាន ខេត្តពោធិ៍សាត់
ឃុំ​តាអង
=រដ្ឋបាល= ឃុំតាអង មាន ៥ភូមិគឺ÷
ព្រំប្រទល់
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
ព្រះពុទ្ធសាសនា
===វត្ថ ពួក
=រមណីដ្ឋាន=
កំប៉េះ
កំប៉េះ គឹជា​ថាស​ទាប​រាក់​កំផែល ធ្វើ​ដោយ​បន្ទោះ​ឫស្សី ឬ ផ្ដៅ។ សម្ភារៈប្រើប្រាស់មួយប្រភេទរាងដូចថាសមានជើងភ្ជាប់ជាទម្រ ធ្វើពីឈើបន្ទោះ ឫស្សី ផ្ដៅ រពាក់ ធាងត្នោត ជាដើម លាបម្រក្សណ៍ មានរចនាក្បាច់វិចិត្រ ប្រើសម្រាប់ដាក់របស់របរផ្សេងៗ។ ឧទាហរណ៍ គេរៀបគ្រឿងតង្វាយព្រះមួយកំប៉េះក្នុងពិធីបុណ្យបច្ច័យបួន។ ថាសជើងទម្រនេះប្រើជាតុបរិភោគអាហារតូចមួយដោយជនជាតិ ខ្មែរ ឡានណា (ភាគខាងជើងប្រទេសថៃ) ជនជាតិឡាវ និងដោយប្រជាជនមកពី ភាគឦសាន។
ថាស ​កំប៉េះ ​គឺ​ជា​តុ​មូល​ខ្លី​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ពី​វត្ថុធាតុ​ផ្សេង​ៗ​ជា​ច្រើន​ដូច​ជា ឈើ ឫស្សី ឬ ​ផ្តៅ ។ វាមានអង្កត់ផ្ចិតប្រហែល ប៉ុន្តែអាចមានទំហំ និងករណីប្រើប្រាស់ខុសគ្នា។ វា​ប្រៀប​បាន​នឹង ​ដូនលែន ​ដែល​ប្រើ​ជា​ប្រពៃណី​ក្នុង ​ម្ហូប​ភូមា ។
កំប៉េះ ​មួយ​អាច​កាន់​ពែង​អង្ករ និង​អាហារ​ផ្សេងៗ ផ្កា និង​ទៀន និង​ផ្លែឈើ។
ជា​ប្រពៃណី​មួយអង្គុយ​លើ​ឥដ្ឋ​ពេល​ទទួលទាន​អាហារ។ ពេល​អាហារ​រួចរាល់​ត្រូវ​ចាក់​ចូល​ក្នុង​ពែង ឬ​ចាន រួច​ដាក់​លើ​ថាស ​កំប៉េះ ។
ខ្មែរយើងធ្លាប់ប្រើប្រាស់​ កំប៉េះ ជាគ្រឿងសម្រាប់ទុកដាក់អាហារក្នុងឱកាសពិសេសៗ ដូចជាពិធីមង្គលការ ពិធីបុណ្យសព ពិធីឡើងផ្ទះ និងពិធីបុណ្យនានា។
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សម្ភារៈផ្ទះបាយ
ឃុំ​ស្រែអង្គ្រង
($ Commune) ស្ថិតនៅក្នុង ស្រុកកូនមុំ ខេត្តរតនគិរី  មាន ៣ភូមិ÷
ព្រំប្រទល់នៃ Boundary East	ឃុំគីរីមង្គល​ស្រុកកូនមុំ West	ស្រុកសេសាន​ខេត្តស្ទឹងត្រែង South	ស្រុកកោះញែក​ខេត្តមណ្ឌលគិរី North	ឃុំត្រពាំងក្រហម​ឃុំត្រពាំងច្រេស​ស្រុកកូនមុំ
=រដ្ឋបាល= ឃុំស្រែអង្គ្រង មាន ៣ភូមិគឺ÷
ព្រំប្រទល់
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្តពោធិ៍
រូបភាពតូច|រូបព្រះបដិមារបស់ព្រះពុទ្ធដ៏ធំនៅវត្តពោធិ៍ វត្តពោធិ៍ (วัดโพธิ์, អានថា: វ៉ាត់-ផូ) គឺជាប្រាសាទ (វត្ត) ពុទ្ធសាសនា​ស្មុគស្មាញនៅតំបន់ព្រះនគរ បាងកក ប្រទេសថៃ នៅលើកោះរតនកោសិន្ទ្រ៍ ដោយផ្ទាល់នៅខាងត្បូងព្រះបរមមហារាជវាំង ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា វត្តនៃព្រះពុទ្ធបដិមា ឈ្មោះផ្លូវការគឺ វត្តព្រះជេតុពនវិមលមង្គលារាមរាជវរមហាវិហារ​  (วัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร, អានថា: វ៉ាត-ផ្រៈ-ឈេ-តុ-ផុន-វិ-ម៉ុន-ម៉ាំង-ខៈ-ឡា-រ៉ាម-រ៉ាត-វ៉ៈ-រៈ-ម៉ៈ-ហា-វី-ហាន) ឈ្មោះដែលត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅ វត្តពោធិ៍គឺជាគឺជាការបង្រួមនៃឈ្មោះចាស់គឺ វត្តពោធារាម (วัดโพธาราม, អានថា: វ៉ាត-ផូ-ថា-រ៉ាម)
ប្រាសាទ​នេះ​ស្ថិត​ក្នុង​បញ្ជី​ប្រាសាទ​ទាំង​ 6 ​ក្នុង​ប្រទេស​ថៃ ចាត់ជាថ្នាក់ខ្ពស់បំផុតរបស់ប្រាសាទរាជវង្សថ្នាក់ទីមួយ ​ មានទំនាក់ទំនងជាមួយស្តេចពុទ្ធយ៉តហ្វាចុឡាលោក (រាមាទី 1) ទ្រង់ដែលបានសាងសង់ប្រាសាទឡើងវិញនៅលើទីតាំងប្រាសាទពីមុន​ បាន​ក្លាយ​ជា​ប្រាសាទ​សំខាន់​របស់ទ្រង់ហើយ​ជា​កន្លែង​ដែល​ផេះ​របស់​គាត់​ត្រូវ​បាន​តម្កល់ ​​ ប្រាសាទនេះត្រូវបានពង្រីកនៅពេលក្រោយនិងជួសជុលយ៉ាងទូលំទូលាយដោយស្តេចចេស្ដាបតិន្ទ្រ​ (រាមាទី 3) ប្រាសាទ​ជា​កន្លែង​ប្រមូល​ផ្ដុំ​រូប​ព្រះពុទ្ធ​ធំ​បំផុតនៅប្រទេសថៃ រួមទាំងព្រះពុទ្ធបដិមា ប្រវែង 46 ម. ប្រាសាទនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាមជ្ឈមណ្ឌលដំបូងបំផុតសម្រាប់ការអប់រំសាធារណៈនៅក្នុងប្រទេសថៃ ហើយរូបចម្លាក់ថ្មម៉ាបនិងសិលាចារឹកត្រូវបានដាក់នៅក្នុងប្រាសាទសម្រាប់ការណែនាំជាសាធារណៈត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយអង្គការយូណេស្កូ នៅក្នុងការចងចាំនៃពិភពលោក ​​មានសាលាពេទ្យថៃ ហើយត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជាកន្លែងកំណើតនៃការម៉ាស្សាបែបថៃដែលនៅតែបង្រៀន និងអនុវត្តនៅប្រាសាទ
អ្វីដែលពិសេសទាក់ទងនឹងប្រវត្តិសាស្ត្រកម្ពុជា ចំពោះវត្តព្រះជេតុពនវិមលមង្គលារាមរាជវរមហាវិហារ គឺថា វត្តនេះ គឺជាទីប្រារព្ធបរមរាជាភិសេក ព្រះករុណា ព្រះបាទសម្ដេចព្រះ នរោត្ដម ព្រហ្មបរិរក្ស ព្រះចៅក្រុងកម្ពុជាធិបតី មុនពេលដែលព្រះអង្គយាងត្រឡប់មកសោយរាជ្យនៅនគរកម្ពុជាជាផ្លូវការផងដែរ។
ដូចលោកអ្នកបានដឹងស្រាប់ហើយ ប្រទេសកម្ពុជាយើងក្រោយសម័យអង្គរបានធ្លាក់ដុនដាបរហូតស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ស្យាមអស់ជាច្រើនសតវត្សរ៍។ កម្ពុជាបានក្លាយជាទីហែកហួររវាងប្រទេសអណ្ណាម និងសៀម។ ក្រោយពេលព្រះករុណា ព្រះហរិរក្សរាមាធិបតី ព្រះអង្គដួង ទ្រង់សុវណ្ណគតទៅ សៀមបានសម្រេចចិត្តគាំទ្រ ព្រះអង្គម្ចាស់រាជាវតី (ព្រះនាមព្រះ នរោត្ដម មុនរាជាភិសេក) ឲ្យឡើងគ្រងរាជ្យនៅកម្ពុជា ដោយចាត់ព្រះរាជ្យពិធីរាជាភិសេកដោយនីតិន័យ នៅក្នុងបរិវេណខាងក្នុងនៃវត្តព្រះជេតុពនវិមលមង្គលារាមរាជវរមហាវិហារ នេះឯង ដោយមានខុនណាងខ្មែរនៅក្រុងទេពមហានគរ ជួយប្រកបពិធីរាជាភិសេកផងទៀត មុនពេលដែលពិធីរាជាភិសេកម្ដងទៀត នៅក្រុងភ្នំពេញ ដោយព្រឹត្តិន័យ។
បន្ទាប់ពីពិធីរាជាភិសេករួច ព្រះអង្គត្រូវបានព្រះមហាក្សត្រិយ៍ថៃយាងចូលគាល់ ដើម្បីជម្រាបលា ព្រះបាទសម្ដេចព្រះចមក្លៅចៅយូហួរ ព្រមទាំងបានប្រទានព្រះបរមាភិធេយ្យជា ព្រះករុណា ព្រះបាទសម្ដេចព្រះ នរោត្ដម ព្រហ្មបរិរក្ស ព្រះចៅក្រុងកម្ពុជាធិបតី។ បន្ទាប់មករាជការស្យាមបានចាត់ទ័ពជើងទឹកបញ្ជូនព្រះអង្គមកក្រុងកំពត និងបន្តដំណើរមកក្រុងឧត្ដុង្គមានជ័យ និងក្រោយមកពិធីរាជាភិសេកជាព្រះមហាក្សត្រិយ៍កម្ពុជា យ៉ាងពេញលេញតាមបរមខត្តិយរាជប្រពៃណី ត្រូវបានប្រារព្ធធ្វើឡើងនៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ដោយមានតំណាងរាជការបារាំងសេស និងរាជការសៀមចូលរួមផងដែរ៕
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រាសាទនៅថៃ
វត្តពោធិ៍សុវណ្ណរង្សី
ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិពោធិ៍១ ឃុំអន្លង់វិល ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
វត្តសន្សំកុសល(ភូមិផ្ទះគរ)
ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិផ្ទះគរ ឃុំអន្លង់វិល ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
វត្តកែវវិជ័យ
វត្តកែវវិជ័យ ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិកែវវិជ័យ ឃុំកណ្តៀង ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
វត្តកែវមុនីឧត្តម
វត្តកែវមុនីឧត្តម ហៅ  ទួលម្កាក់ ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិជ្រែង ឃុំកណ្តៀង ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
ភូមិចេក
សំដៅទៅដល់÷
វត្តកញ្ជរខាងជើង
វត្តកញ្ជរខាងជើង ហៅ  កញ្ជរ ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិសំរោង ឃុំកញ្ជរ ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
វត្តនទីមង្គល
វត្តនទីមង្គល ហៅ  កំពង់ក្រសាំង នៅតាមបណ្តោយដងស្ទឹងពោធិ៍សាត់ ស្ថិតនៅក្នុងភូមិសាស្ត្រភូមិកំពង់ក្រសាំងលើ ឃុំកណ្តៀង ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់ គឺជាវត្តដ៏ចំណាស់មួយនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ វត្តនេះត្រូវបានក៏សាងឡើងក្នុងពុទ្ធសករាជ ២៣៦៥។
វត្តមុនីសាគរ
វត្តមុនីសាគរ ហៅ  រាំងទិល ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិរាំងទិល ឃុំរាំងទិល ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
លី យូស្រ៊ាង
លោក លី យូស្រ៊ាង ម្ចាស់ផលិតកម្មហេមពាន្ដភាពយន្ត បានទទួលមរណភាពនៅថ្ងៃទី ២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២១ ដោយរោគាពាធ ។
ឃុំព្រៃឈរ(ស្រុកព្រៃឈរ)
ព្រំប្រទល់នៃ
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន= =ឯកសារពិគ្រោះ=
វត្តឯករង្សី
វត្តឯករង្សី ហៅ  កញ្ជរខាងត្បូង ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិផ្លូវហ្លួង ឃុំកញ្ជរ ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
សង្កាត់បាទី(ក្រុងបាវិត)
(Bati Sangkeat) ដែនរដ្ឋបាលស្ថិតនៅក្នុង ក្រុងបាវិត ខេត្តស្វាយរៀង មាន ៥ភូមិ÷
ព្រំប្រទល់នៃ Boundary East	ទល់នឹងសង្កាត់បា្រសាទ ក្រុងបាវិត West	ទល់នឹងឃុំព្រៃគគីរ ស្រុកចន្រ្ទា South	ទល់នឹងឃុំមេសថ្ងក ស្រុកចន្ទ្រា North	ទល់នឹងសង្កាត់ច្រកម្ទេស និងសង្កាត់បាវិត ក្រុងបាវិត
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
គ្រឹស្ដសាសនា
=ផ្សារ= =មើលផងដែរ=
វត្តក្តីឧត្តម
វត្តក្តីឧត្តម ហៅ  ក្តីឈ្វិត ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិក្តីឈ្វិត ឃុំស្រែស្តុក ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
ស្រីទេវន្ទ
រឿងទេវន្ទ (សង្ខេប)
(និពន្ធដោយ អម្ឫតក្សត្រី ម៉ុក, ១៨៥៩)
ក្នុងកាលដែលកន្លងផុតទៅហើយ នៅក្នុងនគរពារាណសី មានក្សត្រ មួយ អង្គមានព្រះនាមថា ព្រះបាទ ព្រហ្មទត្ត រីឯអគ្គមហេសីមាននាម វិមលា រស់នៅ យ៉ាងសុខសប្បាយ តែទ្រង់ទាំងពីរគ្មានបុត្រ មួយអង្គឡើយ ។ ព្រះបាទព្រហ្មទត្ត និងមហេសី ក៏បានធ្វើពិធីសុំបុត្រ តាមរយៈការប្រកាន់ ខ្ជាប់នូវសីល៥ ដល់ សីល៨ និងបានដាក់ទានដល់ស្មូមស្មុំទាន ដោយប្រាថ្នា ចង់បានបុត្រ ។
ព្រះឥន្ទ្រាធិរាជ បានទតឃើញពីការរក្សាសីលយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនរបស់ ក្សត្រី ទ្រង់ក៏បានសុំយាងពង្សពោធិសត្វឲ្យចុះទៅយកកំណើតនៅនគរ ពារាណសី ។គ្រាដែលពង្សពុទ្ធបានច្យុតចាកស្ថានសួគ៌ ព្រះនាងវិមលាបានយល់ សុបិន្តឃើញទេវបុត្រមួយអង្គកាន់   កែវវជីរ (ត្បូងពេជ្រ) ភ្លឺផ្លេកទាំងដប់ទិស មកដាក់នៅលើដៃរបស់ព្រះនាង ភ្លាមនោះក៏មានទេវបុត្រមួយអង្គទៀត ដែលនេត្រាទាំងពីរសោតខ្វាក់ បានចូលមកធ្វើបាបប្រជាជន ហើយកែវវជីរ ក៏វិនាសបាត់ទៅវិញ តែយូរបន្តិច កែវវជីរក៏ប្រែមកមានរិទ្ធីសម្លាប់ទេវបុត្រ នោះឲ្យរលត់ជីវីវិញ ។
ថ្ងៃមួយ ព្រះបាទព្រហ្មទត្តបានលាមហេសីចេញទៅកំសាន្ដព្រៃ តែ ដោយកម្មពៀរធា្លប់បានសាង ព្រះបានព្រហ្មទត្តក៏ត្រូវយក្សនន្ទិសម្លាប់ និង ប្រែក្រឡាជាព្រះអង្គត្រឡប់មកនគរវិញ ។ យក្សនន្ទិ តែងតែចេញស៊ីមនុស្ស នាពេលរាត្រី​យ៉ាងសុខសាន្ដ តែមិនទុកចិត្តព្រោះមានអស្សពាហ៍មួយដែល ដឹងថាខ្លួនជាយក្ស ហេតុនេះក៏ចាប់អស្សពាហ៍ទៅធ្វើទុក្ខបង្អត់អាហារឲ្យងាប់ ។ ដោយបុណ្យដែលមាន បានបណ្ដាលចិត្តឲ្យរាជបុត្រាបុត្រីទាំងពីរ មកជួប នឹងអស្សពាហ៍ដូច បំណងខ្លួន ហើយអស្សពាហ៍ក៏ទម្លាយរឿងរបស់យក្សឲ្យ រាជកុមារទាំងពីរអង្គដឹង គ្មានសល់ ។
ព្រះទេវន្ទ និងអនុជត្រី បាននាំគ្នារត់ចេញពីនគរ ដោយសេះជាអ្នកនាំ ផ្លូវ ។ យក្សនន្ទិ និងនាងវិមលា ក៏បានដឹងរឿងនេះ ឯយក្សនន្ទិក៏ចេញរក តាមបំណងមហេសី តែក្នុងបំណងសម្លាប់ចោលទាំងអស់ ។      អស្សពាហ៍ បានប្រើល្បិច និងមានការជួយពីព្រះឥន្ទផង ទើបរាជកុមារទាំងពីររួចព្រះ ជន្ម ឯអស្សពាហ៍ត្រូវ   យក្សនន្ទិស៊ីត្រឹមក្បាលក្ស័យបាត់ទៅ តែត្រូវបានព្រះឥន្ទជួយដោយដូរក្បាល​ទៅជារាជសីហ៍ និងចេះហោះហើយថែមទៀត​ ។
ដោយខ្លាចព្រះទេវន្ទដឹងរឿងខ្លួនទាំងពីរ ព្រះនាងចន្ទា និងអភ័យ កុមារ បានរិះរកល្បិចដើម្បីឲ្យព្រះទេវន្ទសុគត ។ ព្រះនាងចន្ទា បានធ្វើតាម គ្រប់គំនិត របស់រាជបុត្រអភ័យកុមារ ដោយធ្វើជាយល់សប្ដិចង់សោយអំពៅ នៅព្រៃហេមពាន្ដ ឯព្រះទេវន្ទ ក៏ទៅរកមកឲ្យបាន ហើយទទួលបានហ្វូង ពានរជាបរិវារ ។ បន្ទាប់មក នាងធ្វើជាយល់សប្ដិចង់សោយឃ្មុំ ព្រះទេវន្ទ ក៏ទៅរកមកឲ្យបាន ហើយទទួលបាន ខ្លាឃ្មុំជាបិរវារទៀត ។ ក្រោយមកនាង ធ្វើជាយល់សប្ដិចង់សោយផ្លែឈូក ព្រះទេវន្ទ ក៏ទៅរកមកឲ្យបាន ហើយ ទទួលបាន យក្សទាំង ៤ ដែលជាអ្នកយាមស្រះឈូកជាបិរវារទៀត ។ គ្រា ដែលមិនអាចធ្វើអ្វីព្រះទេវន្ទបាន នាងក៏ធ្វើល្បិចជាចង់សោយស្វាយ ព្រោះ ចង់ឲ្យព្រះទេវន្ទចេញទៅព្រៃដើម្បីនាងបានទៅជួបនឹងរាជបុត្រអភ័យកុមារ តែព្រះទេវន្ទនៅតែអាចរកបានដោយក្ដីលំបាក ។ ពេលដែលព្រះទេវន្ទចេញទៅរកផ្លែអម្ពា (ផ្លែស្វាយ) ជាមួយនឹងយក្សទាំងបួនជាបរិវារ  ព្រះនាងចន្ទា បានទៅជួបនឹងរាជបុត្រអភ័យកុមារ ហើយរកល្បិចថ្មីសម្លាប់ព្រះទេវន្ទទៀត តែដោយព្រះអង្គមានបុណ្យបារមីខ្ពស់ ទ្រង់ក៏រួចផុតពីគ្រោះនោះ ហើយ ក៏ដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងរបស់អនុជត្រី និងរាជកុមារ ទ្រង់ក៏សព្វព្រះទ័យផ្សំ ផ្គុំអនុជទាំងពីរឲ្យទៅជាគូនឹងគ្នា ។
នៅពេលដែលព្រះទេវន្ទ ទ្រង់មានបិរវារគ្រប់គ្រាន់ហើយនោះ ទ្រង់ក៏ នាំបរិវារទៅកាន់នគរពារាណសី ដើម្បីសម្លាប់នន្ទិយក្សដែលជាអ្នកសម្លាប់ បិតាទ្រង់ និងលួចនគរទ្រង់ ។ ជ័យជំនះបានធ្លាក់មកលើព្រះហស្ដរបស់ ព្រះទេវន្ទ ហើយទ្រង់ និងគ្រួសារបានរស់ជួបជុំគ្នា ហើយគ្រងរាជយ៉ាងសុខ សាន្ដ ។
ស្ដេចទេវន្ទ កាលបើនៅយូរបន្តិច ក៏សុំលាព្រះមាតាចេញទៅតាមរក មហេសី ដែលជាកន្សៃសារពេជ្ញ ហើយក៏បានជួបដូចបំណងនៅកោសេយ្យ នគរ ព្រះនាមសុវណ្ណកេសរ នឹងនាំត្រឡប់មកកាន់នគរវិញ ដោយមិន បានប្រាប់ស្ដេច យសវតីនិងមហេសីទ្រង់ នាងបទុមា ជាមាតាបិតាសុវណ្ណ កេសរឡើយ តែបាន​សរសេរសំបុត្រទុកឲ្យមាតាបិតាក្មេក ដោយសន្យាថា នឹងនាំបុត្រីទ្រង់ទាំងពីរមក វិញនៅប្រាំពីរឆ្នាំខាងមុខ ។ ដោយកម្មពៀរ ពេលជិតដល់នគរ ស្ដេចទេវន្ទបានទុក ព្រះនាងសុវណ្ណកេសរនៅក្រៅនគរ សិន ដើម្បីទៅនាំបរិវារមកទទួលឲ្យសមនឹងឋានៈ ។ គ្រាដែលស្ដេចយាង ចេញទៅ យក្ខិនីមួយបានមកដល់ ហើយសួរដឹង សព្វរឿង ក៏ពោលមុសាថា ខ្លួនជាប្រពន្ធដើម ក៏តាំងវាយសម្លាប់ព្រះនាងសុវណ្ណ កេសរចោល រួចក៏ក្លែង ខ្លួនជាព្រះនាង ។ ហេតុតែបុណ្យសំណាង ព្រះនាងសុវណ្ណកេសរមិនទាន់ សុគតឡើយ ហើយត្រូវបានយាយតាពីរនាក់ជួយសង្គ្រោះជីវិត ហើយរួម រស់អាស្រ័យនៅ និងបម្រើដល់តាយាយរៀងមក ។
និទានពីស្ដេចទេវន្ទ បាននាំនាងយក្ខិនីចូលក្នុងវាំង មិនយូរប៉ុន្មានទ្រង់ ក៏បានដឹងគ្រប់រឿង ព្រោះព្រះឥន្ទពន្យល់ដល់ទ្រង់ ហើយព្រះអង្គក៏រកអគ្គ មហេសីឃើញ   ដោយការសម្ដែងព្រះធម៌ដែលស្ដេចទេវន្ទផ្ទាល់បានរៀបចំ នឹងរស់នៅយ៉ាងសុខដុមជាមួយគ្នា ។
កាលកន្លងផុតទៅគម្រប់ប្រាំពីរឆ្នាំ ព្រះនាងសុវណ្ណកេសរបានទូល ដល់ ស្ដេចទេវន្ទថា ព្រះនាងភ្នកចិត្តនឹកដល់ព្រះមាតាបិតានៅនគររបស់ព្រះ នាង ។ គ្រាគម្រប់កាលកំណត់ និងដោយអាណិតមហេសី ស្ដេចទេវន្ទ បានរៀបចំធ្វើ ដំណើរតាមផ្លូវទឹកជំនួស ដោយទ្រង់រិះគិតដល់ក្ដីលំបាកទាំង មហេសី និងពលសេនាទាំងឡាយ រួចទ្រង់ក៏ចុះដំណើរតាមសំពៅទាំង ប្រាំរយ ។ គ្រាដែលធ្វើដំណើរ តាមសមុទ្រ ព្រះនាងសុវណ្ណកេសរ បានគ្រប់ ខែឈឺពោះឆ្លងទន្លេ ហើយបាន ប្រសូត្របុត្រា​មួយអង្គព្រះនាម  សមុទ្រសាគរ ព្រោះតែរាជកុមារប្រសូត្រនៅលើផ្ទៃសមុទ្រ ។
កាលបើចេញដំណើរពីអាស្រមលោកអាចារ្យទិសាបាមោក្ខមកហើយ រាជកុមារទាំងពីរក៏វង្វេងផ្លូវទៅជួបនឹងអាស្រមព្រះឥសីសេយ្យនៅក្នុងព្រៃនោះ ហើយព្រះឥសីសេយ្យបានទំនុកបំរុងរាជកុមារទាំងពីរដូចជាញាតិ សន្ដាន ។​ លុះកាលដឹងថា រាជកុមារទាំងពីរចង់រកផ្លូវត្រឡប់ទៅនគរកោ សេយ្យ លោកក៏បាន​បង្ហាញផ្លូវ និងប្រាប់ពីឧបសគ្គដែលមាននៅតាមមាគ៌ា ទៅកាន់នគរ ។
គ្រាដែលលាចេញពីព្រះមុន្នីឥសី រាជកុមារទាំងពីរបានធ្វើដំណើរ យ៉ាង សុខសាន្ដ រហូតដល់ភ្នំមួយអស់កម្លាំង ក៏នាំគ្នាសម្រាកនៅក្រោមដើម ជ្រៃ ដោយ សាររាត្រីចរដល់ ។ ជួនជាចៃដន្យ ស្ដេចយក្ស កុដន្ដ ដែល សោយរាជ្យនៅ កុដន្ដនគរ បានចេញមករកចំណី រួចក៏ប្រទះឃើញរាជកុមារ ទាំងពីរពីចំងាយ ដោយនឹកគិតថា ខ្លួនមានសំណាងណាស់លើកនេះ ។ កាលបើបានទៅដល់ជិត គន់ឃើញពីឬទ្ធានុភាពនៃរាជកុមារទាំងពីរហើយ ក៏កើតចិត្តស្រលាញ់ដូចជាបុត្រ រួចក៏ប្រើមន្តសន្ដំនាំយកទៅកុដន្ដនគរ ឲ្យ បុត្រីខ្លួនឈ្មោះ អសុរិន្ទ្រា រើសយកជាស្វាមី​ ។ កាលបើអសុរិន្ទា្រឃើញរាជ បុត្រសមុទ្រសាគរ ក៏បានចាប់ចិត្ត លុះបាន និយាយត្រូវរូវគ្នាទៀត ក៏កើតចិត្ត ស្រលាញ់គ្នាទៅវិញទៅមកដោយគ្មានសង្ស័យ ។
កុដន្ដយក្ស មានក្លើមួយនាម សច្ចភ័ណ្ឌយក្ខ សោយរាជ្យនៅលើភ្នំ សច្ច​ភ័ណ្ឌ ដែលមានបុត្រានាម  សច្ចភណ្ឌ ។ កុដន្ដយក្ស និងសច្ចភ័ណ្ឌ យក្ស ធ្លាប់​សន្យាថា ផ្សំផ្គុំកូនខ្លួនទាំងពីរនឹងគ្នា លុះកាលបើដឹងថា      កុដន្ដ យក្សផ្សំផ្គុំកូនស្រី និងរាជកុមារសមុទ្រសាគរ ដោយមិនគោរពពាក្យសន្យា បែបនេះ ក៏កើតក្ដីក្ដៅក្រហាយ ក្រោធខឹងឡើងលើកទ័ពទៅវាយនគរ កុដន្ដយក្ស ។ កុដន្ដយក្ស កាលបើដឹងថាក្លើខ្លួនលើកទ័ពមកវាយនគរខ្លួន បែបនេះ ក៏ប្រាប់ឲ្យបុត្រីនាំព្រះស្វាមី និង អនុជស្វាមី ទៅពួននៅក្នុងប្រាសាទ កុំចេញក្រៅ ហើយឲ្យទ័ពយក្សរាំងទ្វារ ចងបង្អួចឲ្យជាប់ល្អ រួចក៏លើកទ័ព ចេញទៅតទល់ ។
កាលបើរាជកុមារសមុទ្រសាគរ និងអនុជដឹងហើយនោះ ក៏កើតចិត្ត ត្រេកអរ រួចសុំចេញទៅច្បាំងដែរ លុះស្ដេចយក្សកុដន្ដឃើញរាជបុត្រទាំងពីរ ទ្រង់ក៏នាំបុត្រសុណិសា និងអនុជទៅវិញ តែរាជបុត្រទាំងពីរបានត្រឡប់ មកវិញទៀត ហើយបាន និយាយសុំចេញទៅច្បាំងជំនួសក្នុងនាមជាបុត្រា ឯស្ដេចកុដន្ដក៏យល់ព្រមតែទ្រង់ ជាអ្នកដឹងនាំទ័ពស្រួច ។ គ្រាដែលកុដន្ដ យក្ស និងសច្ចភ័ណ្ឌយក្សកំពុងតយុទ្ធគ្នា សមុទ្រសាគរបានថ្លែងសរ ត្រូវចំ ទ្រូងសច្ចភ័ណ្ឌយក្សទទួលក្ដីមរណាទៅ ហើយសហស្សសរ ក៏ថ្លែងសរទៅ កើតជានាគ ចងទ័ពយក្សាទាំងឡាយជាប់ដេករនោករនែល រួមទាំងសច្ច ភ័ណ្ឌដែលជាកូនសច្ចភ័ណ្ឌយក្សាក៏ជាប់ចំណងនាគដែរ ។      កុដន្ដយក្សា មានក្ដីត្រេកអរក្រៃលេង ហើយតែងតាំងសមុទ្រសាគរជារាជានៅថ្ងៃជាមួយ គ្នានោះ និងដោះលែងទ័ពនគរសច្ចភ័ណ្ឌ និងសច្ចភ័ណ្ឌយក្ខជាកូនឲ្យយក សពបិតាខ្លួនត្រឡប់ទៅធ្វើបុណ្យវិញ ។
តាំងពីពេលនោះមក កុដន្ដនគរសែនសុខសប្បាយក្រៃ ហើយតែង មាន សួយសាអាករមកថ្វាយរាល់ឆ្នាំ ។ ចំណេរតមក សហស្សសរក៏កើត ចិត្តនឹងស្រុក ចង់វិលទៅនគរវិញ ហើយដោយសមុទ្រសាគរជាស្ដេច និង មានមហេសីផងនោះ ទ្រង់ចេះតែសន្យានឹងអនុជថាបែបនេះបែបនោះឲ្យ រួចសិន តែមិនយូរប៉ុន្មានទ្រង់ក៏ជម្រាបដល់កុដន្ដយក្សា ហើយកុដន្ដយក្ស ក៏សុំជូនទៅ ព្រោះចង់ស្គាល់ដន្លង និងនគររបស់បុត្រទាំងពីរ ។
គ្រាទៅដល់ រាជបុត្រសមុទ្រសាគរបានធ្វើរាជសារមួយទៅជូនព្រះ មាតា បិតា និងជំរាបពីអ្វីដែលទ្រង់បានជួបពីដើមរហូតដល់ចប់ ។ ស្ដេច ទេវន្ទ និង មហេសីសុវណ្ណកេសរ កាលបើបានដឹងហើយក៏កើតព្រះរាជហឫ ទ័យអរឥតឧបមា ហើយបានបញ្ជាឲ្យសេនា​មន្ត្រីយាង កុដន្ដយក្ស និងបុត្រា បុត្រី ព្រមទាំងពលសេនា ទាំងឡាយឲ្យចូលមកក្នុងព្រះនគរជាមួយគ្នា ។ ស្ដេចទេវន្ទ និងកុដន្ដយក្សចុះសម្រុងនឹងគ្នាយ៉ាងខ្លាំង ហើយកុដន្ដយក្ស បានសុំយាងព្រះរាជបុត្រសមុទ្រសាគរ ឲ្យទៅសោយរាជ្យនៅកុដន្ដបុរី ដោយទុកព្រះអនុជសហស្សសរ ឲ្យនៅនគរកោសេយ្យនេះ ឯស្ដេចទេវន្ទក៏ យល់ព្រមតាមបំណងកុដន្ដយក្សដែរ ។ រាជកុមារ សហស្សសរ ត្រូវព្រះបិតា ទេវន្ទ តែងតាំងជាឧបរាជដើម្បីទុកឲ្យឡើងសោយរាជ្យ បន្តពីព្រះអង្គ ។ ចំណេរតមក ស្ដេចទេវន្ទ និងមហេសី ក៏មានបុត្រីមួយព្រះអង្គទៀត ដែល មានរូបឆោមល្អលះ ទន់ភ្លន់ល្វន់ល្វាស ល្អលើសស្រីនានា ហើយបានឲ្យ ព្រះនាមថាសុវណ្ណបុប្ផា ហេតុដូច្នេះ ក៏ព្រោះតែជាតិមុននាងជាកូនសេដ្ឋី ហើយបានយកមាសទៅបិតដល់ព្រះពុទ្ធរូបឈើមួយអង្គ និងប្រកាន់ខ្ជាប់ ជាប្រក្រតី នូវសីលប្រាំដោយចិត្តបរិសុទ្ធ ។
វ័យជរាបានឈានដល់ ស្ដេចទេវន្ទបានដាក់រាជឲ្យសហស្សសរ ហើយទ្រង់ និងមហេសីបានចូលទៅក្នុងព្រៃធ្វើជាឥសីសីលសេយ្យនៅហេម ពាន្ដព្រៃ ។ ស្ដេចទេវន្ទ បានបួសជាឥសីដល់អស់អាយុជន្មា ក៏បានទៅកើត នៅឋានព្រហ្ម ចំនែកមហេសីនាងសុវណ្ណកេសរ ដោយក្ដីអាលោះអាល័យ ស្ដេចទេវន្ទ បានយំដល់ក្ស័យជន្មា រួចក៏បានទៅកើតនៅឋានសួគ៌ាយ៉ាង សុខដុម ។
ហេតុតែសម្រស់ល្អលើសស្រី បានឮសាយសុះដល់គ្រប់បុរី ធ្វើឲ្យ ស្ដេច នៅនគរនានាកើតចិត្តចង់បាននាង រួចក៏លើកទ័ពមកបំណងច្បាំង យកនាងសុវណ្ណបុប្ផា តែស្ដេចទាំងអស់បានពោលពាក្យមុសាថា មកដើម្បី វាយនគរកោសេយ្យទៅ​វិញ ។ កាលបើសហស្សសរស្ដេចដឹង ទ្រង់មិនបាន ភិតភ័យអ្វីឡើយ ហើយបានប្រាប់ឲ្យអស់សេនាមន្ត្រី ប្រជារាស្រ្ដទាំងឡាយ ច្រៀងរាំឲ្យអឺងកងឡើង កុំបារម្ភពីសង្រ្គាមឡើយ ។ ស្ដេចដែលលើកទ័ពមក ទាំងឡាយសែនឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ហើយ ស្ដេចខ្លះថា នេះប្រៀបបាននឹងសត្វត្រី ដែលនៅក្នុងព្រៃមិនស្គាល់មនុស្ស ធ្លាប់តែសប្បាយពុំស្គាល់ក្ដីស្លាប់ ឯស្ដេច ខ្លះថា នេះជាការប្រើឧបាយប្រាជ្ញា បញ្ឆោតឲ្យអន្តរាយដល់ខ្លួនមិនខាន ។ ដោយចង់ដឹងជាពន់ពេក ស្ដេចទាំងឡាយបានពិភាក្សាគ្នា រួចបញ្ចូនអាមាត្យ ម្នាក់ដើម្បីឲ្យទៅស៊ើបការណ៍ ។ កាលបានដឹងមូលហេតុតាមរយៈ អាមាត្យ ដែលទៅស៊ើបការណ៍ពីនាយទ្វារនោះហើយ  ស្ដេចទាំងឡាយកើតកំហឹង ឡើង លើកគ្នាវាយនគរកោសេយ្យរហូតបាក់អស់បីជាន់ ។ ទ័ពស្ដេចសហ ស្សសរ បានចាក់ខ្សាច់គ្រួសក្ដៅ ជះជ័រទឹកក្ដៅ ត្រូវដំរីរត់ជាន់មនុស្សស្លាប់ អស់ជាច្រើន លាន់ឮសម្លេងមនុស្សទ្រហឹងអឺងអាប់ ស្ដេចសហស្សសរក៏តោង ធ្នូថ្លែងសរពីលើបន្ទាយ ក្លាយទៅជាសិង្ហ​ ខ្លា ដំរី រមាស ពស់ ខាំចឹកទាហាន សត្រូវ ហើយស្ដេចទាំងឡាយ និងទាហានជាច្រើនផ្សេងទៀត ក៏ត្រូវនាគ ដែលទ្រង់ថ្លែងសរ ចងរឹតជាប់ចំណងដួលដេកពេញពាស ។ ទាំងស្ដេច និងទាហានបានសុំជីវិតពីស្ដេចសហស្សសរគ្រប់គ្នា ហើយទ្រង់ក៏បានដោះ លែងទៅវិញជាថ្នូរនឹងការសង់កំពែងដែល ខ្លួនបានបំផ្លាញនោះមកវិញ  ដែរ ។
ទាំងមន្ត្រី និងប្រជារាស្រ្ដ មានចិត្តរីករាយក្រៃ ហើយបានតែងតាំង ស្ដេចសហស្សសរ ឲ្យកា្លយជាស្ដេច នឹងផ្សំផ្គុំអនុជត្រីនាងសុវណ្ណបុប្ផា សោយ រាជ្យយ៉ាងសុខុដុមលុះដល់ជរា និងមានបុត្រាមួយអង្គ ហើយបានផ្សំផ្គុំនឹង រាជធីតា ទុកឲ្យស្នងរាជបន្តពីទ្រង់ រួចទ្រង់ក៏ទៅបួសជាឥសីសាងសីលដល់ ក្ស័យ ក៏ទៅកើតនៅឋានសួគ៌ ។ តាំងពីពេលនោះមក រាជ្យតៗមកបានសុខ សប្បាយ ពុំមានសត្រូវជិតឆ្ងាយឡើយ ។
តួអង្គសរជាតិ ៖
- នន្ទិយក្ស      ​​​​       >         ព្រះទេវទត្ដ
- យក្ខិនី                  >         នាងចិញ្ចា
- ព្រះឥន្ទ្រា              >         ព្រះឧបាលី
- កុម្ភណ្ឌទាំងបួន      >         ព្រះនក្ខត្តត្ថេរា, ព្រះមហានាមា,ព្រះនាគត្ថេរ, ព្រះកច្ចាយន៍
- ឥសីអសង្ខេយ្យ      >         ព្រះសារីបុត្ត
- កុដន្ដយក្ស           >         មហាមោគ្គលាន
- ព្រះបាទព្រហ្មទត្ត   >         ព្រះសុទ្ធោទន៍
- ក្សត្រីវិមលា          >         នាងមាយាទេវី
- នាងបទុមា            >         នាងនន្ទា
- អភ័យកុមារ          >         ព្រះនន្ទ
- សហស្សរកុមារ      >         រាហុលកុមារ
- សុវណ្ណបុប្ផា          >         នាងវណ្ណាថេរ
- នាងអសុរិន្ទ្រា        >         នាងខេមា
- ស្ដេចយសវតី        >         ព្រះកោណ្ឌេញ
- សុវណ្ណកេសរ        >         កន្សៃសារពេជ្ញ
- ព្រះទេវន្ទ              >         ព្រះពោធិសត្វ (ព្រះពុទ្ធ) ។
ឯកសារយោង
http://sengsovanndara.blogspot.com/2017/03/blog-post_88.html
វត្តព្រះធាតុ
វត្តព្រះធាតុ ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិឥន្ទឈា ឃុំស្រែស្តុក ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:វត្តអារាមព្រះពុទ្ធសាសនា ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តពោធិ៍សាត់
វត្តបន្ទាយត្រោក
វត្តបន្ទាយត្រោក ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិបន្ទាយត្រោក ឃុំស្រែស្តុក ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
ឃុំមៀន(ស្រុកព្រៃឈរ)
ឃុំមៀន ស្ថិតនៅ ស្រុកព្រៃឈរ ខេត្តកំពង់ចាម។
=រដ្ឋបាល= ឃុំមៀន មាន ១៩ភូមិគឺ÷
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
វត្តក្ងាន
វត្តក្ងាន ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិផ្ទះស្រែ ឃុំស្វាយលួង ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
សន្តសិលា
រូបភាពតូច|សន្តសិលា
សន្ត សិលា ដែលត្រូវបានត្រូវបានមនុស្សទូទៅស្គាល់ថាជាលោកស៊ីមុនភេធឺដែលគាត់គឺជាអ្នកដឹកនាំនៃគ្រិស្ដសាសនាកាតូលិកហើយក៍ជាមនុស្សម្នាក់ដែលជា សាវ័កនៃព្រះយ៉េស៊ូ ដោយ យាងទៅតាមគម្ពីរតេស្ដាម៉ង លោក ភេធឺជាមនុស្សដែលល្បីនៅក្នុងគម្ពីរតេស្ដាម៉ង់និងជាសាវ័ក ដែលគោរពសាលនាគ្រិស្ដយ៉ាងបរិសុទ្ធ។កូនប្រុសរបស់ចន ដែលមកពីភូមិ​បាសេដា​​(Bathsaida)​​​ខេត្តហ្កាលីលិ(Galilee)បងប្រុសរបស់គាត់អាត្រ(Andrew)គឺជាអ្នកគោរពសាសនាគ្រិស្ដយ៉ាងបរិសុទ្ធម្នាក់ដែរ។លោកភេធឺគឺគោរព​និងបម្រើគ្រិស្ដសាសនាយ៉ាងមុតមាំហើយគិតថាព្រះវិហាររបស់សាសនាកាតូលិចដំបូងរបស់សម្ដេចប៉ាបគាត់ក៏បានជឿទុកចិត្តជាមូយនិងការបង្កើតព្រះវិហារនៅអទិន (Antioch)ហើយបានប្រធានអ្នកដឹកនាំរយះពេលប្រាំពីរឆ្នាំមកហើយនៅក្នុងសង្គមរបស់សាសនាគ្រិស្តហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាបានធ្វើតាមព្រះបន្ទូលរបស់គាត់ព្រះគម្ពីររបស់គាត់បានទៅដល់ភនធូន(Pontus)ហ្កាឡាតីន(Galatia)កាភិនដាសិ(Cappadacia)អាស៊ី(Asia)ម៉ានឺ(Minor)ប៊ិកនី(Bithynia)ដែលពូកគេទទួលតាមរយះអ្នកគោរពនិងជឿជាក់គឺលោកជាវ(Jews) ហិនប្រូ(Hebrew) ហើយនិង ជនបរទេលដែលគោរពសាសនាគ្រិស្តបន្ទាប់មកគាត់បានទៅទីក្រុងរូមនៅឆ្នាំបន្ទាប់នៃក្លាដាយ(Claudius)គាត់ត្រូវបានគេស្គាល់ច្រើនជាង សន្តមាច(Magus)​ហើយអ្នកគោរពច្រើនអស់រយះពេលជាយូរមកហើយ។ដោយយាងទៅតាម​អ្នកកានសាសនា​គ្រិស្តបានសរសេរសៀវភៅ​សំបុត្រជាទូទៅ​ពីរហើយ​និងសញ្ញានៃ​សេចក្ដីពិត​ដែលគាត់មានហេតុត្រឹមត្រូវ(ដូចជាសញ្ញជាសាវ័ករបស់គាត់ហើយនិងអ្នកបកប្រែទៀតផង)។និងសៀវភៅជាច្រើនទៀត ដែលជាការប្រតិបត្តិរបស់គាត់ ភីតធឺ គឺជាសិក្ខាបនៃព្រះយេស៊ូ ការប្រៀនប្រដៅ ហើយ សុភនិច្ឆ័យ គឺត្រូវបានច្រានចាលនៅព្រះវិហារសាសនាកាតូលិច ដែលមិនពិត។ដោយយាងទៅតាមគម្ពីរតេស្ដាម៉ង សន្ត ភេត ធឺគឺជាសាវ័កទីដប់ពីរដែលបានជ្រើសរើសដោយព្រះយេស៊ូរបស់សាវ័កដំបូង។អ្នកស្ទូចត្រីជាដើម គាត់បានដឹកនំាច្បាប់វិន័យជាមួយព្រះយេស៊ូក្នុងអំឡុងពេលនៅមិនទាន់ជាសាវ័កពេញលេញនៅឡើយដែលជាការផ្លាស់ប្ដូរយ៉ាងធំ។តាមគម្ពីរតេស្ដាម៉ង សន្ត សិលា បានទទួលសារភាពចំពោះព្រះយេស៊ូ ដូច មិចសាសដែលជាសាវ័ករបស់ព្រះយ៉េស៊ូ។
ឈ្មោះ និង ជីវប្រវត្តិ
សន្ត សិលាឈ្មោះដើមរបស់គាត់គឺស៊ីម៉ន ស៊ីម៉នគឺជាភាសាអង់គ្លេស។ឈ្មោះបន្តាប់របស់គាត់គឺសិលា ឈ្មោះជាភាសាឡាតាំងគឺភេធ ត្រូស ជាមួយនិងធ្វើឲមានរបៀបជាប្រុស ដូចនិងការទន់ភ្លន់និងហ្មតចត់ និងក្នុងភាសាក្រិច គឺមានគំនិត ពិចារណាខ្ពស់ភាសាឡាតំាងភេត្រាល(petra) គឺបានកម្ចីមកពីភាសាក្រិច ដែលបានមកពីពាក្យ ស៊ីម៉ន ស៊ីហាម ដែលបន្ទាប់ពីឈ្មោះរបស់គាត់មុនគឺ ហិលិនីស៊ី អារាម៉ា(Hellenised Aramaic)។នៅក្នុងភាសាអង្គគ្លេសនិងភាសាអាឡឺម៉ង ពាក្យភេតធឺ(Peter)ភាសាបារំាង ភីរៀ(Pietro)ភាសាអ៊ីតាលី ភីត្រូ(Pietro) ហើយភាសាអេស្ពាញនិងព័រទុយហ្គ័លភេដ្រូ(Pedro)។ស៊ីយ៉ាឬអារ៉ាម៉ាជាសំគាល់អោយពាក្យសិលាគឺស៊ីមហាដែលក្លាយមកពីពាក្យក្រិចនដែលមានន័យសិលាដែរ ក៏ដូចជាសន្តសិលា ខាផា(Cepha)និងឃិពហា(Kepha) ដែលមកពីភាសាក្រិច ក៏មានន័យថាសិលាលដែរ។យ៉ាងនេះក៏ដោយលោករ៉ូដូ ពិចដែលជាទេវវិទូរបស់សាលនាកាតូលិក បានបដិសេធចំពោះន័យនៃពាក្យខាផា(Cepha)ថាជា ថ្ម បាល់ គុម្គឈើ អំបោះ និងពាក្យសិលាវាគ្រាន់តែជាន័យលាក់កំបាំងមួយ ភេត្រា(Petra) មានន័យតាមភាសាក្រិចថា សូរនៃសិលា ការរញ្ជួយនៃសិលា ច្រាំងថ្មចោទ ជាល្អាង ហើយ ពាក្យភិនត្រូល(Petros)មានន័យថាជា កំទេចថ្ម ។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះសហគមន៍កាតូលិក ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សម្ដេចប៉ាប ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:គ្រិស្តសាសនា ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សាសនា
វត្តសាមគ្គីមុនីឧត្តម
វត្តសាមគ្គីមុនីឧត្តម ហៅ  ដងរុង ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិដងរុង ឃុំស្វាយលួង ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
វត្តពុទ្ធារាម
វត្តពុទ្ធារាម ហៅ  ស្ទឹង ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិស្ទឹងក្រោម ឃុំស្យា ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
ពិស្ណុលោក
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> ពិស្ណុលោក ( พิษณุโลก ,  ') គឺជាទេសាភិបាលក្រុង ទីក្រុង ទីរួមខេត្ត និងជាកន្លែងដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេនៃ ខេត្តពិស្ណុលោក ប្រទេសថៃ ។ វាក៏ជាទីស្នាក់ការកណ្តាលនៃមឿងពិស្ណុលោក ផងដែរ។ នៅឆ្នាំ 2022 វាមានប្រជាជនចំនួន ៦២ ០០០ ដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាទីក្រុងធំជាងគេទីពីរដោយចំនួនប្រជាជននៅភាគខាងជើងប្រទេសថៃ ។ ទីក្រុងនេះគឺជាមជ្ឈមណ្ឌលមួយនៃឧស្សាហកម្មទេសចរណ៍របស់ប្រទេសថៃ ហើយវាជាទីក្រុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៅក្នុងប្រទេស។
ពិស្ណុលោក គឺជាទីក្រុងចំណាស់ជាងគេមួយក្នុងប្រទេសថៃ ដែលបង្កើតឡើងជាង៦០០ ឆ្នាំមុន។ ពិស្ណុលោកក៏ជាមជ្ឈមណ្ឌលខេត្តមួយនៃអាណាចក្រខ្មែរក្នុងសម័យអង្គរ។ រូបភាពតូច|200x200ភីកសែល| កំពូលប្រាង្គប្រាសាទវត្តស្រីរតនាមហាធាតុ ដែលមានរចនាបថដូចនិងសិល្បៈប្រាសាទខ្មែរ
ស្រុកតាំងគោក
ស្ថិតនៅ ខេត្តកំពង់ធំ។ មាន ៨ ឃុំ÷
វត្តធម្មសិរីមង្គល
វត្តធម្មសិរីមង្គល ហៅ  លៀប ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិលៀប ឃុំស្យា ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
វត្តនទីសេដ្ឋា
វត្តនទីសេដ្ឋា ហៅ  បន្ទាយយួន ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិអន្លង់វិល ឃុំស្យា ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
ឃុំចំប៉ី(ស្រុកបាទី)
ឃុំចំប៉ីជាឃុំមួយនៅក្នុងស្រុកបាទី ខេត្តតាកែវ មាន៧ភូមិ ។
ប្រភព
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ស្រុកបាទី ចំប៉ី
វត្តទេពសន្យា
វត្តទេពសន្យា ហៅ  ស្យា ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិស្យា ឃុំស្យា ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
ឃុំ​ត្រពាំងច្រេស​​
($ Commune) ស្ថិតនៅក្នុង ស្រុកកូនមុំ ខេត្តរតនគិរី  មាន ភូមិ÷
1	16040501	ភូមិ ១	Phum Muoy	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក 2	16040502	ភូមិ ២	Phum Pir	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក 3	16040503	ភូមិ ៣	Phum Bei	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក 4	16040504	ភូមិ ៤	Phum Buon	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក 5	16040505	ភូមិ ៥	Phum Pram ព្រំប្រទល់នៃ
Boundary East	ឃុំតឺន​ឃុំសិរីមង្គល​ស្រុកកូនមុំ West	ឃុំត្រពាំងក្រហម​ស្រុកកូនមុំ South	ឃុំស្រែអង្គ្រង​ឃុំសិរីមង្គល​ស្រុកកូនមុំ North	ឃុំតឺន​ស្រុកកូនមុំ​
=រដ្ឋបាល= ឃុំត្រពាំងច្រេស មាន ៥ភូមិគឺ÷
ព្រំប្រទល់
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
ខេត្តក្រុងនៃប្រទេសកម្ពុជានៃភាសាជប៉ុន
=ខេត្តខ្មែរដែលបាត់បង់នៅទឹកដីវៀតណាម=
វត្តពោធិវង្ស(ភូមិអន្លង់ហាប)
វត្តពោធិវង្ស ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិអន្លង់ហាប ឃុំកោះជុំ ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
ឃុំសូរ្យសែន
ឃុំសូរ្យសែន ស្ថិតនៅ ស្រុកព្រៃឈរ ខេត្តកំពង់ចាម។
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
វត្តកោះជុំ
វត្តកោះជុំ ស្ថិតនៅក្នុង ភូមិស្តុកជុំ ឃុំកោះជុំ ស្រុកកណ្ដៀង ខេត្តពោធិ៍សាត់
ឃុំអណ្ដូងពោធិ៍(ស្រុកតាំងគោក)
60112	អណ្ដូងពោធិ៍	Andoung Pou	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	6011201	ជីវភាព	Chiveakpheap	លេខប្រកាស ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	6011202	បែកចាន	Baek Chan	លេខប្រកាស ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	6011203	ដំរីស្លាប់	Damrei Slab	លេខប្រកាស ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	6011204	អណ្ដូងពោធិ៍	Andoung Pou	លេខប្រកាស ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	6011205	វាលតូច	Veal Touch	លេខប្រកាស ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	6011206	គុហ៍បារែង	Ku Baraeng	លេខប្រកាស ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	6011207	គ្រើល	Kreul
ក្រុមប្រឹក្សានីតិកម្ម នៃក្រសួងសេដ្ឋកិច្ចនិងហិរញ្ញវត្ថុ
មុខងារនិងភារកិច្ច
ក្រុមប្រឹក្សានីតិកម្ម នៃក្រសួងសេដ្ឋកិច្ចនិងហិរញ្ញវត្ថុ មានមុខងារនិងភារកិច្ចជាសារវន្ត ដូចខាងក្រោម៖
សមាសភាព និងរចនាសម្ព័ន្ធ
ក្រុមប្រឹក្សានីតិកម្ម នៃក្រសួងសេដ្ឋកិច្ចនិងហិរញ្ញវត្ថុ មានសមាសភាព ដូចខាងក្រោម៖
ក្រុមប្រឹក្សានីតិកម្ម នៃក្រសួងសេដ្ឋកិច្ចនិងហិរញ្ញវត្ថុ មានលេខាធិការដ្ឋានមួយជាសេនាធិការ ដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធ ដូចខាងក្រោម៖
ព្រមទាំងសមាជិក។
១. ឧបករណ៍ការងារនីតិកម្ម ដែលបោះពុម្ពជាសៀវភៅ
{| class="wikitable" ! បោះពុម្ព ! ចំណងជើង ! ពិពណ៌នា ! រូបភាព
ឯកសារយោង
ការរៀបចំនិងការប្រព្រឹត្តទៅនៃក្រុមប្រឹក្សានីតិកម្ម
ខេត្តពិចិត្រ
ខេត្តពិចិត្រ ( ថៃ : พิจิตร, ប្រកាសថា [pʰí(ʔ).t͡ɕìt] ) គឺជា ខេត្តមួយ ក្នុងចំណោម ខេត្ត ចិតសិបប្រាំមួយរបស់ប្រទេសថៃ ( ចង្វាត ) ស្ថិតនៅ ភាគខាងជើងប្រទេសថៃ និងចម្ងាយ ៣៣០ គីឡូម៉ែត្រពីភាគខាងជើងនៃទីក្រុងបាងកក។ ខេត្តជិតខាងគឺ (ពីខាងជើងតាមទ្រនិចនាឡិកា) Phitsanulok , Phetchabun , ខេត្តនគរសួគ៌ , និង Kamphaeng Phet ។
ភូមិសាស្ត្រ
ទន្លេ Nan និង Yom ហូរកាត់ខេត្ត Phichit ចូលរួមមិនយូរប៉ុន្មានមុនពេល Chao Phraya ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ខេត្ត​នេះ​ភាគច្រើន​មាន​វាលទំនាប​ទន្លេ​ដែល​មាន​ជីជាតិ​ទាប ធ្វើ​ឱ្យ ​ស្រូវ និង ​ឈូក ​ជា​ដំណាំ​ចម្បង។  ផ្ទៃដីព្រៃឈើសរុបមានត្រឹមតែ 17 គីឡូម៉ែត្រ 2 (6.6 sq mi) ឬ 0.4 ភាគរយនៃតំបន់ខេត្ត។ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តនៅប្រទេសថៃ
ឃុំត្រពាំងក្រហម
($ Commune) ស្ថិតនៅក្នុង ស្រុកកូនមុំ ខេត្តរតនគិរី  មាន ភូមិ÷
1	16040601	ភូមិ ១	Phum Muoy	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក 2	16040602	ភូមិ ២	Phum Pir	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក 3	16040603	ភូមិ ៣	Phum Bei
ព្រំប្រទល់នៃ Boundary East	ឃុំត្រពាំងច្រេស​ឃុំតឺន​ស្រុកកូនមុំ​ West	ស្រុកសេសាន​ខេត្តស្ទឹងត្រែង South	ឃុំស្រែអង្គ្រង​ស្រុកកូនមុំ North	ឃុំតឺន​ស្រុកកូនមុំ​និង​ស្រុកសេសាន​ខេត្តស្ទឹងត្រែង
=រដ្ឋបាល= ឃុំត្រពាំងក្រហម មាន ៣ភូមិគឺ÷
ព្រំប្រទល់
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
ភូមិសាមគ្គី(ឃុំអង្គរជ័យ)
ភូមិសាមគ្គី គឺជាភូមិមួយនៅក្នុងឃុំអង្គរជ័យ ស្រុកអង្គរជ័យ ខេត្តកំពត ។ ភូមិនេះមានប្រវែង ២គីឡូម៉ែតពីលិចទៅកើតនិងពីជើងទៅត្បូង ៣៥០ម៉ែត ។ កាលពីមុនភូមិនេះមានតែមួយទេហើយភូមិសាមគ្គីពីដើមគេហៅថាភូមិក្តីចាស់ ហើយភូមិនេះត្រូវបានបែងចែកជាពីរ គឺត្រឹមផ្លូវជាតិលេខ31ខាងលិចគឺ ភូមិសាមគ្គី និងខាងកើតគឺ ភូមិក្រាំស្កូវ ហើយភូមិមានព្រំប្រទល់ជាប់:
ភូមិនេះមានប្រជាជនប្រហែល៨៩៩នាក់ ស្រី៤៥០នាក់ ក្នុងឆ្នាំ២០១២និងចំនួនគ្រួសារ១៩៩គ្រួសារ ។ ដោយសតិក្នុងឆ្នាំ២០១២នេះមនុស្សដែលមានអាយុ១៨ឆ្នាំឡើងទៅមនុស្សប្រុស៣៣៧នាក់ ស្រី២១៧នាក់ ។ ប្រជាជនរស់នៅក្នុងភូមិនេះប្រកបមុខរបបកសិកម្មសម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិត ។ហើយអ្នកភូមិពិបាកនិងប្រកបមុខរបបរកស៊ី ព្រោះសណ្ថានដីមានលក្ខណះខ្ពង់រាបធ្វើអោយពិបាកធ្វើស្រែ ព្រោះគ្មានប្រលាយទឹកសម្រាប់បូមដាក់នៅពេលគ្មានភ្លៀងនិងបញ្ហាផ្លូវរទេះគោមួយទៀតផងដែរ ។
វត្ត
នៅភូមិនេះមានវត្ត១ គឺ វត្តអង្គរជ័យ