លីលាវតី_ភាគ​ទី​_២
សង្ឃភេទ
"ព្រះទេវទត្តក៏ដឹងដែរថា​ ព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ទ្រង់មិនយល់ស្របនឹងពាក្យស្នើសុំរបស់ខ្លួន ហើយការដែល ទូលស្នើសុំក៏ដើម្បីប្រើជាភស្តុតាងក្នុងការឃោសនាខ្លួនឯង ហើយប្រើជាឧបករណ៍ក្នុងការមួលបង្កាច់ព្រះសម្មា សម្ពុទ្ធជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់ពីនោះ ព្រះទេវទត្តក៏ដើរឃោសនាថា "ម្នាលលោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយ ! លោកទាំងឡាយបានឃើញហើយថា ពាក្យសម្តីរបស់ខ្ញុំកូរណានិងព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ តើមួយណា​ប្រសើរ​​ជាង? ខ្ញុំកូរណាបានលើកស្នើវត្ថុ ៥ ប្រការចំពោះព្រះដ៏មានព្រះភាគជាម្ចាស់ដើម្បីឲ្យភិក្ខុសង្ឃល្អប្រសើរ​ដោយ​ការបដិបត្តិយ៉ាងតឹងតែងដើម្បីរលាស់ខ្លួនឲ្យរួចផុតចាកទុក្ខបានឆាប់រហ័ស ប៉ុន្តែព្រះអង្គទ្រង់មិន​យល់​ស្រប សម្តែងឲ្យឃើញថា ព្រះអង្គទ្រង់ត្រេកអរក្នុងការបដិបត្តិធូររលុង បដិបត្តិដើម្បីសេចក្តីសុខក្សេមក្សាន្តក្នុង​លោក​នេះប៉ុណ្ណោះ ព្រោះហេតុនោះ បើអង្គណាប្រាថ្នាចង់រួចផុតចាកទុក្ខ ចូរដើរតាមខ្ញុំកូរណា" ចំណែកឯ​ភិក្ខុ​ទើប​បួស​ថ្មីដែលមិនទាន់យល់ដឹងព្រះធម្មវិន័យបានល្អ នៅមិនទាន់មើលឃើញគុណរបស់ព្រះបរមសាស្តា កាលបើបានឮ​ពាក្យបបួលរបស់ព្រះទេវទត្តហើយ ក៏កើតជំនឿជឿជាក់ ហើយក៏បានទៅស្ម័គ្រ​បក្សពួកជា​មួយ​នឹងព្រះទេវទត្ត មានគ្នាប្រមាណ ៥០០ រូប​ ចំណែកខាងព្រះទេវទត្តព្រមទាំងបរិវារក៏ត្រាច់ចរសុំបច្ច័យពីមហាជន ដែលជ្រះថ្លាក្នុងវត្ថុសៅហ្មងឆាន់ចិញ្ចឹមជីវិត នៅពេលជាមួយគ្នានោះក៏ព្យាយាមបំបែកសង្ឃឲ្យញែកចេញពីគ្នា ជា ២ ពួក បើទុកជាត្រូវព្រះបរមសាស្តា្ទទ្រង់ហាមប្រាមក៏មិនព្រមស្តាប់ នៅទីបំផុត ព្រះទេវទត្តក៏បំបែក​សង្ឃ​ដោយ​ញែកធ្វើឧបោសថសង្ឃកម្មដាច់ដោយឡែកពីភិក្ខុសង្ឃហើយតែងតាំងខ្លួនឯងជាព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់អង្គទី ២​ ដោយអាកប្បកិរិយានិងលីលាយាត្រាការសម្តែងធម៌ស្រដៀងនឹងព្រះបរមសាស្តា បន្ទាប់ពីនោះក៏នាំភិក្ខុ​សង្ឃ​បរិវាររបស់ខ្លួនទៅកាន់គយាសីសៈប្រទេសប៉ែកទិសខាងត្បូងនៃក្រុងរាជគ្រឹះ ព្រះបរមសាស្តា្ននៅពេលទ្រង់ ជ្រាបដំណឹងនោះ ក៏ទ្រង់បញ្ជូនអគ្គសាវ័កទាំង ២ ទៅបញ្ចុះបញ្ចូលនាំយកភិក្ខុថ្មីជាបរិវាររបស់ព្រះទេវទត្តវិល ត្រឡប់មកវិញបានខ្លះ បន្ទាប់ពីនោះក៏ទ្រង់ប្រថាប់នៅក្នុងព្រះវេឡុវនារាមអស់ពេលយូរបង្គួរហើយ ព្រះបរមសាស្តាក៏ទ្រង់ពុទ្ធដំណើរទៅកាន់ក្រុងសាវត្ថី ចំណែកឯខ្ញុំកូរណាមិនបានតាមពុទ្ធដំណើរទៅទេ ព្រោះនឹកបារម្ភពីញោមស្រីចាស់ជរាដែលនៅក្នុងភូមិនេះ នៅពេលព្រះមបរមសាស្តាស្តេចយាងទៅហើយ ខ្ញុំកូរណាក៏ចាកចេញពីព្រះវេឡុវនារាមវិលត្រឡប់មកភូមិកំណើតនេះដូចដែលទានម្ចាស់ឃើញស្រាប់ " បពិត្រលោកដ៏មានអាយុ ! បន្ទាប់គង់សម្រាកនៅភូមិនោះជាមួយនឹងភិក្ខុនិម្មលរហូត ២ ឬ ៣ រាត្រីហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏លាភិក្ខុនិម្មលចេញធ្វើដំណើរតទៅ ទិសដៅរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា គឺ ព្រះវេឡុវនារាម លុះបាន​ស្តាប់ដំណឹងអាក្រក់ពីភិក្ខុនិម្មលហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏នឹកក្នុងចិត្តថាខ្លួនមានកំហុសខ្លះ ចាញ់ជឿសម្តីថ្វីមាត់ របស់ព្រះទេវទត្ត ហើយបានប្រគល់ព្រះវេឡុវនារាមឲ្យស្ថិតនៅក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់លោក រហូតដល់កើត ហេតុការណ៍អាក្រក់នោះឡើង ។ ខ្ញុំព្រះករុណាបានមកដល់ព្រះវេឡុវនារាមនៅរសៀលថ្ងៃមួយ ហើយនឹកសង្វេគស្លុតចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ដែលបាន​ឃើញព្រះអារាម ស្ថិតក្នុងសភាពស្ងប់ស្ងាត់កណ្តោចកណ្តែង ព្រោះភិក្ខុសង្ឃភាគច្រើនបានតាមពុទ្ធដំណើរ ទៅក្រុងសាវត្ថី នៅសល់តែភិក្ខុសង្ឃចាស់ជរាដែលមិនអាចធ្វើដំណើរទៅឆ្ងាយបានមិនប៉ុន្មានអង្គទេ ក្នុងចំនួននេះ មានភិក្ខុចាស់ ១ អង្គដែលធ្លាប់នៅជាមួយនឹងខ្ញុំព្រះករុណាឈ្មោះថា ធម្មបាល លោកត្រេកអរ ជាអតិបរមារហូតដល់ហូរទឹកភ្នែកដែលបានឃើញខ្ញុំព្រះករុណាវិលត្រឡប់មកវិញ ភិក្ខុធម្មបាល​បានតំណាល​រឿងរ៉ាវផ្សេងៗដែលកើតឡើងឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាស្តាប់យ៉ាងល្អិតល្អន់ម្តងទៀត ធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាបានទទួល​ដំណឹងបន្ថែមទៀតតពីដំណឹងដែលភិក្ខុនិម្មលតំណាលឲ្យស្តាប់ ប៉ុន្តែសារៈសំខាន់ក៏ស៊ីគ្នាតែមួយ ។ "បពិត្រលោកម្ចាស់ ! តើទេវមិត្រឧបាសកនៅអញ្ជើញមកវត្តជាប្រក្រតីឬទេ? ខ្ញុំកូរណាចង់ជួបគាត់យ៉ាងខ្លាំង" ភិក្ខុជរាគង់គិតមួយស្របក់ហើយឆ្លើយថា "ទេវមិត្រឧបាសកធ្លាប់មកវត្តជាច្រើនដង បន្ទាប់ពីព្រះតេជគុណ​ចាកចេញទៅ ប៉ុន្តែនៅពេលកើតរឿងរ៉ាវអាក្រក់ឡើងក្នុងក្រុងរាជគ្រឹះ គាត់ក៏បាត់ឈឹងទៅ មិនឃើញ​អញ្ជើញមកវត្តទៀតទេ ខ្ញុំកូរណាក៏មិនបានទៅបិណ្ឌបាតកាត់តាមផ្លូវផ្ទះរបស់គាត់ទេ" ។