រឿងធនញ្ជ័យ
ដំណើររឿង
ហើយ​ស្ដេច​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ប្រាប់​អស់​នាហ្មឺន​ឱ្យ​ឃាត់​ធនញ្ជ័យ​កុំ​ឱ្យ​ចូល​ព្រះ​រាជវាំង​ឡើយ បើ​នរណា​វា​ឱ្យ​​ធនញ្ជ័យ​​ចូល​ក្នុ​ងវាំង​ អញ​នឹង​យក​ទោស​ខុសមិន​លែង​ឡើយ មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ហាម​ហើយ ស្ដេច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដំណាក់​វិញ ឯ​អស់​នាហ្មឺន​ហៅ​​ធនញ្ជ័យ​មក​ប្រាប់​ថា ត្បិត​ស្ដេច​ទ្រង់​បង្គាប់ឱ្យ​ប្រាប់​អាជ័យឯង​ថា ពី​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ​ដល់​១០​ឆ្នាំ កុំ​ឱ្យចូល​ក្នុង​ព្រះ​រាជវាំង​ទៀត​ បើឯង​មិន​ស្ដាប់​ឯង​នឹង​បាន​សេចក្ដី​ខុស​មិន​ខាន​ឡើយ ឯ​ធនញ្ជ័យ​ស្ដាប់​ហើយក៏​ស្ងៀម​ទៅ ហើយលា​ចេញ ដើរ​ទៅ​ផ្ទះអាត្មា​វិញ លុះ​យូរ​ប្រមាណ​បាន​បួន​ថ្ងៃ​នឹង​ដល់ថ្ងៃ​សីល ស្ដេច​នឹង​និមន្ដ​លោកគ្រូ​សង្គ្រាជ ចូលទៅ​ទេសនា ធនញ្ជ័យ​ដឹង​ដូច្នោះ​ហើយ​ ដើរ​ទៅ​អង្គុយ​ក្នុង​សាលា ជួប​នឹង​នាហ្មឺន​មុខ​មន្ត្រី​តូច​ធំ ជុំ​គ្នា​ច្រើន ហើយ​​ធនញ្ជ័យ​ធ្វើ​ជា​ស្រដីថា ក្នុង​ថ្ងៃ​សីល​នេះស្ដេច​នឹង​ហៅ​អញ​ទៅក្នុង​វាំង​មិន​ខាន​ឡើយ ឯ​អស់​នាហ្មឺន​ឮ​​ធនញ្ជ័យ​ថា​ដូច្នោះ​ហើយ ក៏​សើច​ទាំង​អស់​គ្នា​ហើយ​ថា អើ​អា​ជ័យគេ​ចូល​ទៅ​បាន​មែន​ហើយ ថា​ដូច្នោះ​ហើយ​ក៏​ចុះ​ដើរ​ទៅ​ផ្ទះ​ដទៃៗ ឯ​ធនញ្ជ័យ​ក៏​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ លុះ​ដល់​ព្រឹក​ឡើង​នោះ ជា​ថ្ងៃ​សីល ស្ដេច​ឱ្យ​ទៅ​និមន្ដ​លោក​សង្គ្រាជ​ចូល​ទេសនា​ក្នុង​ព្រះ​រាជវាំង ឯ​ធនញ្ជ័យ​​ក៏​ទៅ​អង្គុយ​ចាំ​ផ្លូវ​លោក​សង្គ្រាជ លោក​គ្រូ​សង្គ្រាជ​ក៏​ដើរ​តាម​ផ្លូវ​ទៅ​ជួប​នឹ​ងធនញ្ជ័យ​ ឯ​ធនញ្ជ័យ​មើល​ឃើញ​លោក​គ្រូ​សង្គ្រាជ​ដើរ​មក​ដល់ហើយ​ ក្រាប​ថ្វាយ​បង្គំទូល​ថា សូមលោកគ្រូ​មេត្តា​ឈប់​សិន ត្បិត​ខ្ញុំ​ដឹង​ការ​មួយ​ជា​មន្ទិល ខ្ញុំ​នឹង​ទូល​ឱ្យ​ជ្រាប​លោក​គ្រូ​សង្គ្រាជ​ស្ដាប់​ហើយ​ក៏​ឈប់​នៅ ឯ​​ធនញ្ជ័យក៏​ដើរ​ទៅ​ជិត​ទូលថា មើល​ទៅ​សក់​ក្បាល​ខ្ញុំ​ដូចជា​សក់​ក្ងោក មើល​ទៅ​មុខ​លោកគ្រូ​គ្រាន់​តែ​ជាគូថ​ខ្ញុំ ឯ​លោកគ្រូ​សង្គ្រាជ​ស្ដាប់​ហើយ​ខ្ញាល់​នឹង​ធនញ្ជ័យ​ដៀល​មុខ​ដូច្នោះ ហើយ​លោកមានថេរដីកាថា ​អញ​នឹង​ទៅទូល​ព្រះ​មហាក្សត្រ​ លុះ​ទៅដល់​ជួបនឹង​ស្ដេច​ហើយ​ថ្វាយ​ព្រះ​ពរ​ទូល​ថា ត្បិត​អាជ័យ​វា​ស្រដី​ឱ្យ​អា​ត្មា​ភាព​ថា មើល​ទៅ​សក់​ខ្ញុំ​ដូច​សក់​ក្ងោក មើល​ទៅ​មុខ​លោក​គ្រាន់​ជា​គូថ​ខ្ញុំ សូម​មហារាជ​យក​​ធនញ្ជ័យ​មក​ជំនុំ​ជំរះ​ឱ្យ​អាត្មា​ភាព​ដូច្នោះ​ទៀត ព្រះ​មហាក្សត្រ​ស្ដាប់​ថេរដីកា​លោកគ្រូ​សង្គ្រាជ​ដូច្នោះហើយ ស្ដេច​ត្រាស់​ប្រើ​មហាតលិក​ម្នាក់​ឱ្យ​ទៅ​ហៅ​​ធនញ្ជ័យ​ឱ្យ​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​ឱ្យ​ឆាប់ កុំ​យូរ​ឡើយ ឯចៅ​​ធនញ្ជ័យ​ស្រដី​ឱ្យ​លោក​ដូច្នោះ​ហើយ​ ទៅ​អង្គុយ​នៅ​សាលា​ជា​មួយ​អស់នាហ្មឺនហើយថា​បន្តិច​ទៅ​ស្ដេច​នឹង​ឱ្យ​មក​ហៅ​ អញខ្ញុំ​នឹង​ចូលទៅគាល់​មិន​ខាន​ឡើយ កាលណាឮ​​ធនញ្ជ័យ​ស្រដី​ដូច្នោះ​ហើយ នាហ្មឺន​ទាំង​អស់នោះ​ស្រដី​ចំអក​ថា មែន​ហើយ​បន្តិច​គេ​ចូល​ទៅ​គាល់​ហ្លូង​មិនខានឡើយ បម្រើ​នោះ​ដើរ​ទៅដល់​ឃើញ​​ធនញ្ជ័យ​ហើយ​ប្រាប់​ថា ត្បិត​ព្រះ​ករុណា​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ឱ្យហៅ​ជ័យ​ឯង​ទៅ​ឥឡូវ​នេះ​កុំ​ខាន ធនញ្ជ័យ​ស្ដាប់​ហើយ​ក៏​ប្រាប់​អស់​នាហ្មឺន​ថា ខ្ញុំ​ថា​ម្ចាស់​នឹង​ឱ្យ​ហៅ​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​វាំង​មិន​ខាន អស់លោក​មិន​ជឿ​ខ្ញុំ ថា​ហើយ​ធនញ្ជ័យ​ក៏​ចុះ​តាមបម្រើចូល​ទៅក្នុង​វាំង​ ទៅ​ដល់​ក្រាប​ថ្វាយ​បង្គំ​ហើយ​ស្ងៀម​នៅ ឯ​ព្រះមហាក្សត្រ​ទត​ទៅ​ឃើញ​ធនញ្ជ័យ​មក​ដល់​ ហើយ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​សួរថា អាជ័យ​ឯង​បាន​ស្រដី​ថា​ដូចម្ដេច ឱ្យ​លោក​សង្គ្រាជ​មែន​ឬ ឯ​​ធនញ្ជ័យ​ទូល​ថា ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ថាមែន តែនឹង​ដៀល​ត្មេះ​លោក​ក៏ទេ ថា​នោះ​ជា​​ឱ្យ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ទេ​តើ ត្បិតលោក​ចូល​ក្នុង​វាំង​ ឯ​ខ្លួនទូល​ព្រះ​បង្គំ​មិនបាន​ចូល បាន​ជា​ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ថា មើល​សក់​ក្បាល​ខ្ញុំ​ដូច​សក់​ក្ងោក មើល​ទៅ​មុខ​លោកគ្រូ​គ្រាន់​តែ​គូថ​ខ្ញុំ ព្រះ​មហា​ក្សត្រ​ស្ដាប់​ហើយ​ ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​នឹង​លោក​សង្គ្រាជ​ថា លោក​កុំ​ខ្ញាល់​នឹង​អាជ័យ​ឡើយ វា​ថា​ជាឧបមា​ខ្លួន​វា​ទេ ហើយ​ស្ដេច​បណ្ដេញ​ថា អាជ័យ​ឯង​កុំ​ចូល​មក​ក្នុង​វាំង​អញទៀត ធនញ្ជ័យ​ស្ដាប់​ហើយ​ក៏​ថ្វាយ​បង្គំ​លាទៅផ្ទះ​វិញ ស្ដេច​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ដូច្នោះហើយ គិតក្នុង​ព្រះ​ហឫ​ទ័យ​ថា​ ឥត​អ្នក​ណា​ដេញ​ប្រាជ្ញា​វា​បាន អញ​ហាម​មិន​ឱ្យ​វា​ចូល​វាំង​ ឥឡូវ​នេះ​វា​ចូល​បាន​ មិន​មាន​ទើស ត្បិត​ប្រាជ្ញា​វា​មាន។