កោកាលិក​សូត្រ
[៧២] លុះកោកាលិក​ភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូលយ៉ាង​នេះ​ហើយ​ ទើប​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​នឹងកោកាលិក​ភិក្ខុ​ដូច្នេះថា នែ​កោកាលិក ​អ្នក​កុំពោល​យ៉ាង​នេះ​ឡើយ នែ​កោកាលិក ​អ្នក​កុំពោល​យ៉ាង​នេះ​ឡើយ នែ​កោកាលិក ​អ្នក​ចូរធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ជ្រះថា្ល ​ក្នុង​សារីបុត្ត និង​មោគ្គល្លាន​ចុះ ដ្បិតសារីបុត្ត និង​មោគ្គល្លាន ​មាន​សីល​ជាទី​ស្រឡាញ់។ កោកាលិក​ភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំ​ទូល​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ជាគំរប់ពីរ​ដងទៀត ដូច្នេះថា បពិត្រ​ព្រះ​អង្គ​ដ៏​ចម្រើន​ ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ គួរខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គជឿ គួរខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​ចូលចិត្ត ពិតមែន តែថា សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន ជា​អ្នក​មាន​សេចក្ដី​ប្រាថ្នាលាមក លុះអំណាច​នៃ​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​លាមក។ ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​នឹងកោ​កាលិក​ភិក្ខុ​ ជាគំរប់ពីរ​ដងទៀត ដូច្នេះថា នែ​កោកាលិក ​អ្នក​កុំ​ពោលយ៉ាង​នេះ​ឡើយ នែ​កោកាលិក ​អ្នក​កុំ​ពោលយ៉ាង​នេះ​ឡើយ នែ​កោកាលិក ​អ្នក​ចូរធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ជ្រះថ្លា ​ក្នុង​សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន​ចុះ ដ្បិតសារីបុត្ត ​និង​មោគ្គល្លាន ​មាន​សីល​ជាទី​ស្រឡាញ់។ កោកាលិក​ភិក្ខុ​ ក្រាបបង្គំទូល​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ជាគំរប់​បីដង​ទៀត ដូច្នេះថា បពិត្រ​ព្រះ​អង្គ​ដ៏​ចម្រើន​ ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ គួរខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​ជឿ គួរខ្ញុំ​ព្រះ​អង្គ​ចូលចិត្ត ពិតមែន តែថា​សារីបុត្ត និងមោគ្គល្លាន ជា​អ្នក​មាន​សេចក្ដី​ប្រាថ្នាលាមក លុះអំណាច​នៃ​សេចក្ដី​ប្រាថ្នាលាមក។ ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​នឹងកោកាលិក​ភិក្ខុ​ ជាគំរប់​បីដងទៀត ដូច្នេះថា នែ​កោកាលិក ​អ្នក​កុំពោល​យ៉ាង​នេះ​ឡើយ នែកោកាលិក ​អ្នក​កុំពោល​យ៉ាង​នេះ​ឡើយ នែ​កោកាលិក ចូរ​អ្នក​ធ្វើ​ចិត្ត​ឲ្យ​ជ្រះថ្លា​ក្នុង​សារីបុត្ត​ និងមោគ្គល្លាន​ចុះ ដ្បិតសារីបុត្ត​ និង​មោគ្គល្លាន ​មាន​សីល​ជា​ទីស្រឡាញ់​។ គ្រា​នោះ​ កោកាលិក​ភិក្ខុ​ ក្រោក​ចាកអាសនៈ ក្រាបថ្វាយ​បង្គំ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ធ្វើ​ប្រទក្សិណ ​ហើយ​ចៀស​ចេញ​ទៅ​។ កាល​កោកាលិក​ភិក្ខុ​ ចៀស​ចេញ​ទៅ​មិន​យូរប៉ុន្មាន ស្រាប់តែ​រាងកាយ​ទាំង​មូល ​មាន​ពក​ប្រមាណប៉ុន​គ្រាប់ស្ពៃ ដុះ​ដោរ​ឡើង​។ ពកប្រមាណ​ប៉ុន​គ្រាប់ស្ពៃ ​ក៏​ធំ​ឡើង​ប៉ុនគ្រាប់​សណ្តែក​បាយ​។ ពក​ប្រមាណ​ប៉ុនគ្រាប់​សណ្តែក​បាយ​ ​ក៏​ធំ​ឡើង​ប៉ុនគ្រាប់​សណ្តែកខ្មៅ។ ពក​ប្រមាណប៉ុន​គ្រាប់​សណ្តែកខ្មៅ ​ក៏​ធំ​ឡើង​ប៉ុនគ្រាប់​ផ្លែពុទ្រា។ ពក​ប្រមាណ​ប៉ុនគ្រាប់​ផ្លែពុទ្រា ​ក៏​ធំ​ឡើង​ប៉ុនផ្លែពុទ្រា។ ពក​ប្រមាណ​ប៉ុនផ្លែពុទ្រា ​ក៏​ធំ​ឡើង​ប៉ុនផ្លែសម៉។ ពកប្រមាណ​ប៉ុនផ្លែសម៉ ​ក៏​ធំ​ឡើង​ប៉ុនក្តឹបព្នៅ។ ពកប្រមាណ​ប៉ុនក្តឹបព្នៅ ​ក៏​ធំ​ឡើង​ប៉ុនផ្លែព្នៅ។​ ពកប្រមាណ​ប៉ុនផ្លែព្នៅ ​ក៏​បែក (ពេញ​ទាំង​សរីរៈ)។ ខ្ទុះ និងឈាម ​ក៏​ហូរហៀរ​ចេញ​។ លំដាប់​នោះ​ កោកាលិក​ភិក្ខុ​ ​ក៏​ធ្វើមរណៈ​ដោយ​អាពាធ​នោះ​ឯង។ កោកាលិក​ភិក្ខុ​ លុះធ្វើ​មរណកាល​ហើយ​ ​ក៏​ទៅ​កើត​ក្នុង​បទុមនរក ​ព្រោះ​ចង​ចិត្តអាឃាត​ក្នុង​ព្រះ​សារីបុត្ត​ និង​ព្រះ​មោគ្គល្លាន។ គ្រា​នោះ​ រាត្រី​បឋមយាម​កន្លង​ទៅ​ សហម្បតីព្រហ្ម ​មាន​រស្មី​រុងរឿង បណ្តាល​វត្តជេតពន​ជុំវិញ​ទាំង​អស់ ​ឲ្យ​ភ្លឺច្រាល ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ លុះចូល​ទៅ​ដល់​ ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ​ហើយ​ឋិត​នៅ​ក្នុង​ទីសមគួរ។ សហម្បតីព្រហ្ម លុះឋិត​នៅ​ក្នុង​ទី​សមគួរ​ហើយ​ ក្រាបបង្គំ​ទូល​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ដូច្នេះថា បពិត្រ​ព្រះ​អង្គ​ដ៏​ចម្រើន​ កោកាលិក​ភិក្ខុ​ ធ្វើ​មរណកាល​ហើយ​ បពិត្រ​ព្រះ​អង្គ​ដ៏​ចម្រើន​ កោកាលិក​ភិក្ខុ​ លុះធ្វើ​មរណកាល​ហើយ​ ​ក៏​ទៅ​កើត​ក្នុង​បទុមនរក ​ព្រោះ​ចង​ចិត្តអាឃាត ​ក្នុង​ព្រះ​សារីបុត្ត និង​ព្រះ​មោគ្គល្លាន។ សហម្បតីព្រហ្ម ក្រាបបង្គំ​ទូល​សេចក្ដី​នេះ​រួច​ហើយ​ លុះពោល​ពាក្យ​នេះ​ហើយ​ ធ្វើ​ប្រទក្សិណ រួច​ក៏​បាត់​ទៅ​ក្នុង​ទី​នោះ​ឯង។ គ្រា​នោះ​ លុះ​កន្លង​រាត្រី​នោះ​ទៅ​ ​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ​ ទ្រង់​ត្រាស់​ហៅ​ពួក​ភិក្ខុ​ថា ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ យប់មិញ​នេះ​ នារាត្រី​បឋមយាម​កន្លង​ទៅ​ហើយ​ សហម្បតីព្រហ្ម។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុ​ទាំង​ឡាយ សហម្បតីព្រហ្ម ​បាន​ពោល​ពាក្យ​នេះ​ លុះ​ពោលពាក្យ​នេះ​ហើយ​ ធ្វើ​ប្រទក្សិណ រួច​ក៏​បាត់​ទៅ​ក្នុង​ទី​នោះ​ឯង។