សាស្ត្រា​ជុច
បទបន្ទោលកាក
នេះនឹងសម្ដែង- និទានថ្លាថ្លែងទំនង ពីម្ចាស់ជុចហោង-ឲ្យអ្នកផងដឹងដំណើរ ។ ម្ចាស់ជុចលុះព្រឹក- ប្រហាមរលឹកទៅមើល៍ បេះម្ទេសទុកទើរ- មើលទៅថ្ងៃរះភ្លឺជាក់ ។ ស្រេចគាត់ស្ទុះផាង- ទៅយកសៀនខាងប្របភ្នាក់- ដៃដែលគាត់ដាក់-ប្របនៅខាងក្អមនោះនៃ ។ ហើយឈោងទៅសិត-ទឹកមកខ្ពុរមាត់ហើយនៃ យកកន្សែង ស្លាវៃ- មកវេចម្លូស្លាហើយណា ។ លុះវេចស្រេចហោង-ស្ទុះទៅចាប់ដងប្រវា នឹងកាំបិតព្រា- នឹងផ្ដៅមួយដើមទៅផង ។ គាត់ចុះទៅទូក- អង្គុយលូកខ្សែដែលចង មកស្រាយចំណង-ដែលចង់ទូកគាត់សព្វថ្ងៃ ។ ស្រាយរួចច្រានទូក-គាត់អុំគគ្រូកទៅព្រៃ ដែលដាក់ជុចនៃ- ភ្នែកតែងរំពៃឆ្វេងស្ដាំ ។ អុំបានតិចទៅ- បាយាបទំនៅលើចាំ លាន់ភឹបឆ្វេងស្ដាំ-ហើរទៅហើយមកជាក់ស្ដែង ។ ម្ចាស់ជុចថាឱ- បាយាបវើយចោរឥតក្រែង ស្ទើរឆាបអំបែង-ក្បាលអញពុំដឹងមនុស្សម្នា ។ ថ្ងៃនេះទីទៃ-មានលាភមានជ័យឬជា ឥតលាភទេណា- បាយាបតឿនអង្គឺក្ដី ។ អុំទៅទៀបដល់- ជុចនោះមិនយល់ត្រូវត្រី ដល់មួយឥតបី- សង្ឃឹមមិនបានទៅស្ល ។ ខាងជុចបីបួន- នោះសោតជាក់ជួនច្រកល្អ នឹងបានទៅស្ល-តែជុចបីបួននោះឯង ។ គាត់អុំទូកដល់-ជុចចំណេរយល់ជាក់ស្ដែង ជៀងជាក់អរឯង- កខិបកខុបងេកងោក ។ វាតទូកឈោងចាប់-កន្ទុយជុចជាប់ទាញមក ក្រពើវាយក- ត្រីជុចនោះទៅស៊ីបាត់ ។ ម្ចាស់ជុចចុកទ្រូង-ជេរម្ដាយរលូងពេកក្ដាត់ ទៅជុចមួយថ្វាត់- តាចាស់ខំឆ្លៀតរលេញ ។ ធ្វើជាមាត់ករ-ញញឹមញញែមឡើងវិញ ធ្លាប់ពីមុនមិញ- ក្រពើស៊ីអស់គ្មានសល់ ។ តែឥឡូវឯង- ឃើញមួយកណ្ដែងនឹងថ្កល់ លងមួយចេះយល់-ក្រញោញភ្នែកសចង្គ្រាង ។ រីជុចយល់ម្ចាស់-សរសើរខ្លួនណាស់ហើយអរ ឆ្លើយប្រាប់ម្ចាស់មក៍-ពីក្នុងទឹកនោះអន្ទាក់ ។ តាអើយអ្នកតា-ស្ដាប់ខ្ញុំសច្ចាប្រាប់អ្នក តាឲ្យដឹងជាក់- កាលត្រីវាមកនោះណា ។ ហែលមកដល់ខ្ញុំ-វាមិនបារម្ភសោះសា ជាចៅអ្នកតា-ប៉ងចង់លងលលលើ ។ ស្ដីថាអាឃ្នាង- ម្ដេចអាចង្គ្រាងនេះតើ ផ្លូវដែលអញដើរ- ជៀសចេញអញនឹងដើរទៅ ។ ខ្ញុំថាផ្លូវអា-ពីដូនពីតាមកនៅ ក្នុងព្រៃនេះកូវ-អង្កាលអញមិនដឹងផង ។ ត្រីថាអាខូច- កាលអានៅតូចណាស់ហោង ផ្លូវច្រកជ្រលង- បឹងបួរនោះសឹងអញត្រាច់ ។ ខ្ញុំថាបើច្នោះ- ចិត្តអើយធ្វើម្ដេចលងគាត់ ខ្ញុំចូលមកកាត់-ទំលាយលងមើលឥឡូវ ។ ត្រីថាអើអញ-លងឯងមិញចេញនោះកូវ អញបោលឥឡូវ- ទំលាយឲ្យបាក់ឆ្អឹងឆ្អែង ។ ខ្ញុំថាបើច្នោះ- អញ្ជើញមកចុះកុំក្រែង ឆ្អឹងអញនេះឯង- តែងជាសម្រាប់ឲ្យអា ។ ត្រីស្ទុះភ្លាមចូល-ក្នុងជុចរមួលទទា ប្រដូចនូវជា- ប្រមាញ់ដំរីសោះសា ។ ជុចដណ្ដឹងត្រី-ថាឯងធ្វើអ្វីច្នោះណា អួតឯងបំពារ-ទំលុះទំលាយណាចៅ ។ ខ្មាសពាក្យជុចខ្ញុំ- ប្រឹងឡើងពិតពុំរួចទៅ មកនៅខាងផ្លូវ-ទ្រមឹងក្នុងជុចព្រងើយ ។ ត្រីថាឱអ្នក- ជុចថ្លៃកុំអាក់ចិន្តា ខ្ញុំម្ចាស់បានជា-អួតអាងនឹងអ្នកជុចថ្លៃ ។ អាសូរខ្ញុំទៅ-ឲ្យខ្ញុំរស់នៅផងនៃ ខ្ញុំចូលប្រស្រ័យ- ជាខ្ញុំបម្រើអ្នកហោង ។ ខ្ញុំថាអញឆោត-ឯងមកបំពោតលើលង ម្ចាស់អញបំណង- ចង់ជ្រក់តែខួរសព្វថ្ងៃ ។ ត្រីឮពាក្យជុច- ភិតញ័ររន្ធត់ពេកក្រៃ ឱអ្នកម្ចាស់ថ្លៃ- អ្នកប្រោសយកតែបុណ្យផង ។ ខ្ញុំថាកុសល-អញមើលមិនយល់ទេហោង ឆ្ងាយក្រៃកន្លង-អញមកពុំបានឡើយណា ។ ជុចដំណាលប្រាប់- ឲ្យម្ចាស់ស្ដែងស្ដាប់ហើយរ៉ា ដំណើរអាត្មា-កាលត្រឹមក៏ត្រូវនោះនៃ ។ ម្ចាស់ស្ដាប់ហើយណា-ផ្ដែផ្ដាំជុចថាកុំធ្លោយ ថ្ងៃនេះថ្ងៃក្រោយ- អ្នកលេងឲ្យបួនពីដៃ ។ ផ្ដាំស្រេចហើយណា-ដាក់ជុចម្នីម្នាវៃ ៗ រួចស្រេចហើយនៃ- គាត់អុំទូកវិលវិញខ្មី ។ អុំមកក្នុងបឹង-ហើយគាត់រសម្លឹងរំពៃ ថាឱអញឥ--ឡូវនេះវាថ្លៃខ្ពស់ធួន ។ រកឧសបានតិច-ហើយអញនឹងក្ដិចត្រកួន ត្រកៀតត្រាវសួង-អន្លក់ម្ជូរសណ្ដាន់ ។ បេះបានសព្វគ្រប់- គាត់អុំគ្មានឈប់រួសរាន់ ដល់ហើយរន្ថាន់- ចងទូកហើយឡើងម្នីម្នា ។ បានដងច្រវា-នឹងកាំបិតព្រាហើយណា ពុនទាំងត្រីប្រា-និងឧសបន្លែម្ជូរជា ។ ដល់ទៅមុខផ្ទះ- ហើយទើបតាច្រាសឧសណា រីឯភរិយា- ភ្ញាក់ឡើងឃើញប្ដីត្រីផង ។ ឯប្ដីនោះណា-កាប់ត្រីម្នីម្នាហើយហោង លាងដៃហ្មត់ហ្មង-គាត់ចូលទៅដេកលក់ក្រៃ ។ រីឯភរិយា- ស្លហើយម្នីម្នាវៃ ៗ ដស់ដួសហើយនៃ- ចូលទៅដាស់ប្ដីនោះណា ។ អ្នកអើយអ្នកឆាប់-អញ្ជើញប្រញាប់ពិសា ក្រែងត្រជាក់ណា-ហើយអ្នកពិសាមិនបាន ។ ប្ដីក្រោកម្នីម្នា-ចរចេញទៅឯក្រៅឋាន ។ ហើយហៅថាភាណ- យកទឹកមកទន់ឆាប់ខ្មី ។ ទន់ស្រេចហើយណា- រីឯភរិយានោះនៃ លើកបាយលើកត្រី-អស់នូវសម្លហាមុខ ។ មានអាំងសាបប្រៃ- អាំងសាបនោះនៃគ្រាន់ជ្រក់ ទឹកគ្រឿងជ្រលក់-អន្លក់សណ្ដែកត្រកួនខ្ចី ។ ហូបស្រេចហើយណា-រីឯភរិយានោះនៃ គាត់មូរបារី- ហើយគាត់បៀកស្លាឲ្យប្ដី ។ រីយើងនិទាន-ដំណើរដោយដានជុចត្រី សូរេចហើយនៃ- បរិបូណ៌ចែងចប់ម៉្លេះហោង ។