cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
មហាវិទ្យាល័យដាតម៉ាថ
សាកលវិទ្យាល័យ Dartmouth College មហាវិទ្យាល័យសំដៅជាទូទៅទៅជាសាកលវិទ្យាល័យ Dartmouth College (/ dɑrtməθ / ព្រួញ-məth) គឺជាសាកលវិទ្យាល័យស្រាវជ្រាវ Ivy league ជាឯកជនដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅ Hanover រដ្ឋ New Hampshire សហរដ្ឋអាមេរិក។ វាមានមហាវិទ្យាល័យសិល្បៈសេរី, សាលាវេជ្ជសាស្ត្រ Geisel ដែលជាសាលាលោក Thayer វិស្វកម្មនិងសាលាន់តាក់ពុងមូលនិធិពាណិជ្ជកម្មក៏ដូចជាកម្មវិធីបញ្ចប់ការសិក្សាចំនួន 19 នៅក្នុងវិស័យសិល្បៈនិងវិទ្យាសាស្ត្រ។ [5] បានដាក់បញ្ចូលជា "ក្រុមប្រឹក្សាភិបាលនៃសាកលវិទ្យាល័យ Dartmouth "[6] វា [7] ជាផ្នែកមួយនៃប្រាំបួនអាណានិគមមហាវិទ្យាល័យបានបង្កើតឡើងមុនពេលការបដិវត្តន៍អាមេរិក។ ជាមួយនឹងការចុះឈ្មោះចូលរៀនថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រនៃ 4.276 និងការចុះឈ្មោះចូលរៀនរបស់សិស្សសរុបចំនួន 6,342 (ដូចឆ្នាំ 2013), សាកលវិទ្យាល័យ Dartmouth College ដែលជាសាកលវិទ្យាល័យដែលតូចជាងគេបំផុតក្នុងក្រុម Ivy League ។ មហាវិទ្យាល័យ Dartmouth បានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ 1769 ដោយលោកអេឡាសារ Wheelock ដែលជារដ្ឋមន្រ្តីក្រុមជំនុំ។ បន្ទាប់ពីមួយរយៈពេលដ៏យូរនៃការតស៊ូផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុនិងនយោបាយសាកលវិទ្យាល័យ Dartmouth College ផុសឡើងនៅសតវត្សទី 20 ដើមពីភាពងងឹតដែលទាក់ទង។ នៅតាមជនបទដាច់ឆ្ងាយបន្តិច-269-acre នៅសាកលវិទ្យាល័យ Dartmouth College របស់ (1,09 គម 2) បរិវេណសាលាស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ខាងលើជ្រលងភ្នំរដ្ឋ New Hampshire ។ ការចូលរួមក្នុងអត្តពលកម្មនិងប្រព័ន្ធក្រិចរបស់សាលានេះគឺរឹងមាំ។ [9] ក្រុមកីឡាបាល់បោះសាកលវិទ្យាល័យ Dartmouth College បានចំនួន 34 ប្រកួតប្រជែងនៅក្នុងសន្និសីទ Ivy League នៃបោះនាយកដ្ឋាន I. សូមនិស្សិតដែលត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរសម្រាប់ការអភិរក្សប្រភេទនៃប្រពៃណីបរិវេណសាលាដ៏រឹងមាំមួយ។
រឿង រ៉ូមេអូ និង ហ្ស៊ុយលីយេ
រូបភាពតូច រ៉ូមេអូ និង ហ្ស៊ុយលីយេ (Romeo and Juliet) ជារឿងប្រលោមលោកមនោសញ្ចេតនាមួយ ដែលនិពន្ធតដោយ លោកវីលាម សេកស្ពៀរ ។​ រឿងនេះ ជាប្រលោមលោកស្នេហា ដ៏កំសត់ និង មានលក្ខណៈស្រដៀងនឹង រឿង ទុំទាវ របស់ព្រះភិក្ខុសោម។ រឿងនេះ ត្រូវបានរាប់ចូលជា អក្សរសីល្ប៍ខ្មែរ យូរមកហើយ ហើយនៅតែជារឿងពេញនិយមដល់បច្ចុប្បន្ន។
សង្ខេបរឿង
រឿងនេះស្ថិតនៅក្នុងក្រុង វីរ៉ូណា (Verona) ប្រទេសអ៊ីតាលី។ ចាប់ផ្ដើមឡើងដោយជំលោះគ្រួសារ ម៉ុង់តាហ្គោ (Montague) និង កាប់ពុយឡែត (Capulet) ។ ជំលោះគ្រួសារទាំងពីមិនដឹងជាកើតឡើងពីពេលណាទេ។ រ៉ូមេអូ ជាកូនក្នុងគ្រួសារ ម៉ង់តាហ្គោ បានស្រលាញ់ រ៉ូសាលីន (Rosaline) តែនាងមិនស្រលាញ់វិញ។ ហ្ស៊ុយលីយេ ជាកូនស្រីអាយុ ១៣ ឆ្នាំរបស់គ្រួសារ កាពុយឡែត។ ឪពុកម្ដាយរបស់នាង ចង់អោយនាងរៀបការជាមួយ ប៉ារីស ដែលជា មិត្តភក្តិរបស់ ព្រះអង្គម្ចាស់អេស្កាលឹះ របស់ ក្រុងវ៉េរ៉ូណា។ ទើបគ្រួសារ កាពុយឡែត ប្រារព្វពិធីជប់លៀងមួយ ក្នុងគេហដ្ឋានកាប់ពុយឡែត។ រ៉ូមេអូ ក៏ទៅចូលរួមពិធីនៅះដែរ ទោះពុំមនការអញ្ជើញក៏ដោយ ព្រោះគេគិតថាមានវត្តមានរ៉ូសាលីន។ ប៉ុន្តែ គេក៏ជួប និង ស្រលាញ់ ហ្ស៊ុយលីយេ ហើយវាជាការថើបលើកដំបូងរបស់ ហ្ស៊ុយលីយេដែរ។ រ៉ូមេអូបានលួចមកជួបនាងនោះយប់នោះ ហើយក្រោយមកពួកគេក៏សន្យា រៀបការជាមួយគ្នាដោយសំងាត់ ដោយមានការជួយពី លោកឪពុក ឡូរ៉ង់ (Friar Laurence)។ នៅថ្ងៃដែលពួកគេការ រ៉ូមេអូក៏ជ្រុលដៃសំលាប់ ទីបាល់ (Tybalt) ដែលជាបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ ហ្ស៊ុយលីយេ ទើបព្រះអង្គម្ចាស់ អេះស្កាលឹះ បញ្ជូនគេចេញពី វ៉េរ៉ូណា ហើយមួយយប់មុនថ្ងៃចាកចេញ រ៉ូមេអូ បានលបទៅជួប ហ្ស៊ុយលីយេ ហើយជារាត្រីដំបូងរបស់គេ។ ក្រោយមក ហ្ស៊ុយលីយេ ត្រូវបានបង្ខំអោយរៀបការជាមួយ ប៉ារីស។ នាងក៏សូមជំនួយពី អាចារ្យ ឡូរ៉ង់ ហើយគាត់ក៏រៀបគំរោងមួយ ដោយអោយ ហ្ស៊ុយលីយេ ផឹកថ្នាំដេក ៤៨ ម៉ោង រួចគាត់បញ្ជូនគេអោយប្រាប់ រ៉ូមេអូ។ តែផែនការនេះបរាជ័យ ដោយរ៉ូមេអូ ទទួលដំណឹងថា ហ្ស៊ុយលីយេស្លាប់ ក៏ស្កាត់មកជួបនាងទាំងយប់ រួចលេបថ្នាំពុលសំលាប់ខ្លួន ក្បៃរកន្លែងគេដាក់សាកសពនាង។ បន្តិចក្រោយមក ហ្ស៊ុយលីយេក៏ដឹងខ្លួន ឃើញ រ៉ូមេអូស្លាប់ ក៏ចាក់ពោះសំលាប់ខ្លួនតាម។ ទីបំផុតទើបគេទទួលស្គាល់ ភក្តីភាពស្នេហាអ្នកទាំងពីរ ហើយសាងរូបអ្នកទាំពីរ និង ឈប់ឈ្លោះគ្នាពីពេលនោះមក។
▶រ៉ូមេអូៈ ជាកូនរបស់ Montague និង ជាគូស្នេហ៍ដ៏ស្មោះស្ម័គ្ររបស់ហ្ស៊ុយលីយេ។ ▶ស៊ុលីយែតៈ កូនរបស់ Capulete ជាគូស្នេហារបស់ Romeo សត្រូវសូ៊ពូជរបស់Montague
សាកលវិទ្យាល័យហា​វើដ
សាកលវិទ្យាល័យ Harvard គឺជាសាកលវិទ្យាល័យឯកជនស្រាវជ្រាវ Ivy League នៅ Cambridge រដ្ឋ Massachusetts បានបង្កើតឡើង 1636. ប្រវត្តិសាស្រ្តឥទ្ធិពលរបស់ខ្លួននិងទ្រព្យសម្បត្តិបានធ្វើឱ្យវាមួយនៃសាកលវិទ្យាល័យដ៏មានកិត្យានុភាពបំផុតក្នុងពិភពលោក។ ដើមឡើយបង្កើតឡើងដោយសភារដ្ឋ Massachusetts និងឆាប់មានឈ្មោះបន្ទាប់សម្រាប់លោក John សាកលវិទ្យាល័យ Harvard (ជួយលើកដំបូងរបស់ខ្លួន), សាកលវិទ្យាល័យ Harvard គឺជាស្ថាប័នរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកចាស់បំផុតនៃការរៀនខ្ពស់ជាង និងសាជីវកម្មហាវើត (ជាផ្លូវការប្រធាននិងសមាជិកនៃមហាវិទ្យាល័យហាវ៉ាដ) ត្រូវបាន សាជីវកម្មលក្ខណៈជួលរបស់ខ្លួនជាលើកដំបូង។ ទោះបីជាមិនមានទំនាក់ទំនងជាផ្លូវការជាមួយនឹងនិកាយណាមួយ, ដើមមហាវិទ្យាល័យបណ្តុះបណ្តាចម្បងបព្វជិត Congregationalist និង Unitarian ។ រាងកាយកម្មវិធីសិក្សានិងសិស្សរបស់ខ្លួនត្រូវបានគេ secularized ជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងអំឡុងពេលសតវត្សរ៍ទី 18 និងដោយសតវត្សទី 19 សាកលវិទ្យាល័យ Harvard បានផុសឡើងជាការបង្កើតវប្បធម៌កណ្តាលក្នុងចំណោមឥស្សរជនទីក្រុងបូស្តុន។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមអាមេរិចស៊ីវិលកាន់តំណែងជាយូរមកហើយលោកប្រធានាធិបតីលោក Charles ដបុលយូរបស់ Eliot (1869-1909) ផ្លាស់ប្តូរនៅមហាវិទ្យាល័យហើយបានជាប់ចូលទៅក្នុងសាលារៀនដែលមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈមួយសាកលវិទ្យាល័យស្រាវជ្រាវទំនើប! សាកលវិទ្យាល័យ Harvard ជាសមាជិកស្ថាបនិកនៃសមាគមអាមេរិសាកលវិទ្យាល័យនៅឆ្នាំ 1900 លោក James កីឡាករ Bryant Conant ដឹកនាំសាកលវិទ្យាល័យបានតាមរយៈមហាទំនាបនិងសង្រ្គាមលោកលើកទី II និងបានចាប់ផ្តើមធ្វើកំណែទម្រង់កម្មវិធីសិក្សានិងបន្ធូរចូលបន្ទាប់ពីសង្គ្រាម។ នេះជាមហាវិទ្យាល័យបរិញ្ញាបត្រក្លាយជា coeducational បន្ទាប់ពីការរួមបញ្ចូលគ្នាឆ្នាំ 1977 របស់ខ្លួនជាមួយនឹង Radcliffe បាន College បាន។ សាកលវិទ្យាល័យនេះត្រូវបានរៀបចំទៅជាអង្គភាពដាច់ដោយឡែកចំនួនដប់ដប់សិក្សាមហាវិទ្យាល័យនិងវិទ្យាស្ថាន Radcliffe បានសម្រាប់ការសិក្សាកម្រិតខ្ពស់ដែលមានសាខានៅទូទាំងតំបន់ទី្រកុងបូស្តុន: 209 ហិចតារបស់ខ្លួន (85 ហិកតា) បរិវេណសាលាចម្បងគឺត្រូវផ្តោតលើទីធ្លាសាកលវិទ្យាល័យ Harvard នៅ Cambridge ប្រមាណ 3 ម៉ាយល៍ (5 គីឡូម៉ែត្រ) ភាគពាយព្យនៃទីក្រុងបូស្តុន! កន្លែងសាលាអាជីវកម្មនិងអត្តពលកម្មដែលរួមទាំងសាកលវិទ្យាល័យ Harvard ពហុកីឡដ្ឋានត្រូវបានគេដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅទូទាំងទន្លេលោក Charles នៅសង្កាត់ Allston សាលាសុខាភិបាលពេទ្យធ្មេញនិងសាធារណៈបូស្តុនហើយគឺនៅក្នុងតំបន់វេជ្ជសាស្ត្រមហាវិទ្យាល័យ Longwood ។ សាកលវិទ្យាល័យ Harvard មានអំណោយទានពិសិដ្ឋហិរញ្ញវត្ថុដ៏ធំបំផុតនៃ ស្ថាប័នសិក្សាណាមួយនៅលើពិភពលោកដែលឈរនៅ $ 32,3 ពាន់លានដុល្លារកាលពីខែមិថុនាឆ្នាំ 2013 ។ សាកលវិទ្យាល័យ Harvard គឺមានទំហំធំ, សាកលវិទ្យាល័យស្រាវជ្រាវលំនៅដ្ឋានខ្ពស់។ នេះបានចំណាយនាមករចូលរួមគឺខ្ពស់ប៉ុន្តែសាកលវិទ្យាល័យអំណោយទានពិសិដ្ឋដែលមានទំហំធំអនុញ្ញាតឱ្យវាដើម្បីផ្តល់ជូននូវកញ្ចប់ជំនួយហិរញ្ញវត្ថុដ៏សប្បុរស។ វាប្រតិបត្តិការសិល្បៈជាច្រើនវប្បធម៌និងសារមន្ទីរវិទ្យាសាស្ត្រជាមួយ សាកលវិទ្យាល័យបណ្ណាល័យសាកលវិទ្យាល័យ Harvard ដែលជាប្រព័ន្ធសិក្សានិងឯកជនដ៏ធំបំផុតរបស់ពិភពលោកបណ្ណាល័យចំនួន 79 បណ្ណាល័យបុគ្គលដែលមានចំនួនជាង 18 លានបរិមាណ។
វាមានអតីតនិស្សិតលេចធ្លោជាច្រើន។ ប្រធានាធិបតីអាមេរិកក្បាលប្រាំបីនិងបរទេសជាច្រើនរបស់រដ្ឋត្រូវបានបញ្ចប់ការសិក្សា។ វាជារស្មីនៃ 62 មហាសេដ្ឋីដែលកំពុងរស់នៅនិង 359 រ៉ូអ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះភាគច្រើននៅក្នុងប្រទេសនេះផងដែរ។ បច្ចុប្បន្នជ័យលាភីពានរង្វាន់ណូបែលមួយចំនួន 150 នាក់ត្រូវបានទំនាក់ទំនងដែលជានិស្សិតមហាវិទ្យាល័យឬបុគ្គលិក។
University-preparatory school
សាលាឬមហាវិទ្យាល័យ-រៀបចំសាលាសាកលវិទ្យាល័យ-រៀបចំមួយ (ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជាការរៀបចំទីបីនិងជាធម្មតាអក្សរកាត់ទៅសាលារៀនត្រៀមសាលា PReP មហាវិទ្យាល័យ Prep ឧត្តមសិក្សាឬសាលា PReP) គឺជាសាលាអនុវិទ្យាល័យទាំងសាធារណៈឬឯកជនដែលបានរចនាឡើងដើម្បីរៀបចំសម្រាប់សិស្សនិស្សិត មហាវិទ្យាល័យឬការអប់រំសាកលវិទ្យាល័យ។ សាលារៀនមួយចំនួនក៏នឹងរួមបញ្ចូលទាំងការថ្មីមួយឬសាលាបឋមសិក្សា។ នៅអាមេរិកខាងជើងសាលា Prep មហាវិទ្យាល័យជាធម្មតាឯកជននៅលើកម្រិតអនុវិទ្យាល័យ (9-ទី 12 ថ្នាក់ទី) (ឯករាជ្យនិងថ្លៃបង់) សាលារៀនដែលផ្តោតលើការផ្តល់ការអប់រំយ៉ាងម៉ត់ចត់, ការចូលរួមកីឡានិងការផ្លាស់ប្តូរសកម្មភាពនិងឱកាសជាអ្នកដឹកនាំ ។ មានតែ 1% នៃសិស្សរបស់អាមេរិកចូលរួមក្នុងសាលារៀន Prep មហាវិទ្យាល័យ។ [ត្រូវការអំណះអំណាង] ទោះជាយ៉ាងណានៅក្នុងទីក្រុងរបស់អាមេរិកជាច្រើនដែលមានការប្រកួតប្រជែងសាលាអនុវិទ្យាល័យដែលឧបត្ថម្ភដោយរដ្ឋដែលចូលរៀនត្រូវបានទទួលបានដោយការពិនិត្យនិង / ឬការសម្តែងអប់រំវវនិងមហាវិទ្យាល័យដែលផ្តល់ជូន / អប់រំត្រៀមសាកលវិទ្យាល័យចាត់ទុកថាជាស្មើទៅនឹងអ្នកដែលនៅសាលាឯករាជ្យដ៏ល្អបំផុតដែលបានស្គាល់។ នៅក្នុងផ្នែកភាគច្រើននៃទ្វីបអ៊ឺរ៉ុបដូចជាប្រទេសអាល្លឺម៉ង់ប្រទេសនៃអតីតអូទ្រីស-ហុងគ្រីហូឡង់, បារាំង, អ៊ីតាលី, និងប្រទេសនេះមានសាលាមធ្យមសិក្សាដែលឧបត្ថម្ភដោយរដ្ឋដែលមានឯកទេសក្នុងវិស័យអប់រំនៅសាកលវិទ្យាល័យ-រៀបចំមាន។ ទាំងនេះទៅឈ្មោះជាច្រើនអាស្រ័យលើប្រទេសនេះទេប៉ុន្តែអាចនឹងត្រូវបានគេហៅថា gymnasia, athenaea, វិទ្យាល័យឬ Liceo មួយដែលអាស្រ័យលើប្រទេសនេះ។
ភូមិសាស្ត្រនយោបាយសហភាពអឺរ៉ុប
=ភូមិសាស្ត្រនយោបាយសហភាពអឺរ៉ុប=
ភាគ១
គឺ ​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​បែប​នេះ​ហើយ ដែល​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ប្រជាធិបតេយ្យ ផ្តើម​មាន​គំនិត​ចង់​រួបរួម​គ្នា ដើម្បី​ការពារ​ខ្លួន ដើម្បី​កសាង​អឺរ៉ុប​ខាង​លិច​ឡើង​វិញ និង​ជា​ពិសេស​ដើម្បី​បង្កើត​សន្តិភាព ចៀសវាង​កុំ​ឲ្យ​សង្គ្រាម ដូច​សង្គ្រាម​លោក​លើក​ទី​មួយ និង​សង្គ្រាម​លោក​លើក​ទីពីរ កើត​ឡើង​ទៀត។ បាន​ន័យ​ថា កាល​នោះ នៅ​សម័យ​ឆ្នាំ​១៩៤៥ មូល​ហេតុ​សំខាន់ៗ​ដែល​ជម្រុញ​ឲ្យ​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ខាង​លិច ចង់​ប្រមូល​ផ្តុំគ្នា​ជ្រក​ក្រោម​ដំបូល​តែ​មួយ គឺ​សុទ្ធសឹង​ជា​មូលហេតុ​នយោបាយ។
ស្រុកភ្នំស្រុក
ស្រុកភ្នំស្រុក ជាស្រុកមួយស្ថិតនៅក្នុងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ ស្រុកនេះមាន៦ឃុំ= ៥៧ភូមិ ៖៖
ភូមិសាស្ត្រនយោបាយសហភាពអឺរ៉ុប
ភាគ១
ប៉ុន្តែ នៅ​ទីបំផុត នៅ​ឆ្នាំ​១៩៤៨ នា​ពេល​ដែល​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ប្រជាធិបតេយ្យ​ចំនួន​១៩ រួម​ប្រជុំ​គ្នា នៅ​ទីក្រុង​ឡា ហាយ៉េ(La Haye​)ប្រទេស​ហូឡង់(Hollande) ដើម្បី​ជជែក​គ្នា​អំពី​ការផ្តួចផ្តើម​បង្កើត​អង្គការ​តំបន់​រួម​មួយ ស្រាប់​តែ​បដិវាទកម្ម​កើត​ឡើង។ គឺ​ការ​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​គ្នា​រវាង​ចក្ខុនិមិត្ត​ពីរ។
ស្រុកភ្នំស្រុក
វត្តអារាមក្នុងស្រុកភ្នំស្រុក មានចំនួន14
ភូមិសាស្ត្រនយោបាយសហភាពអឺរ៉ុប
ភាគ១
ចក្ខុនិមិត្ត​ទាំងពីរ​ខុស​គ្នា​នេះ មួយ​ជា​ចក្ខុនិមិត្ត​អឺរ៉ុប​សមាគម​ប្រជាជាតិ​(Europe des Nations) និង​មួយ​ទៀត​ជា​ចក្ខុនិមិត្ត​អឺរ៉ុប​សហព័ន្ធន៍ (Europe fédérale) បន្ត​ប្រឆាំង​គ្នា​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ ជាង​៦០​បា្លយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក។
នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥០ លោក​ ហ្រូបឺត ស្ឈូម៉ាំង(Robert Schuman) រដ្ឋមន្រ្តី​ការបរទេស​បារាំង​សម័យ​នោះ មាន​គំនិត​ល្អ​មួយ នោះ​គឺ​ឈប់​និយាយ​ពី​អឺរ៉ុប​នយោបាយ តែ​និយាយ​ពី​អឺរ៉ុបសេដ្ឋកិច្ច​វិញ​ម្តង។ លោក​ស្នើ​ឲ្យ​ដាក់​ចូល​ជា​សមូហភាព​អឺរ៉ុប ធ្យូងថ្ម​និង​ដែកថែប។ ពីព្រោះ ធ្យូងថ្ម ជា​ថាមពល​ចាំបាច់ ​សម្រាប់​ឧស្សាហកម្ម និង​ការ​កសាង​អឺរ៉ុប​ឡើង​វិញ រីឯ​ដែកថែប​វិញ ជា​លោហធាតុ យុទ្ធសាស្រ្ត សម្រាប់​ផលិត​អាវុធ។ នៅក្នុង​ស្មារតី​របស់​លោក​ស្ឈូម៉ាំង(Schuman) ការ​ដាក់​ធ្យូងថ្ម​ និង ដែកថែប ​នៅក្រោម​ការគ្រប់គ្រង​របស់​អាជ្ញាធរអឺរ៉ុប​តែ​មួយ​រួមគ្នា មាន​គោលដៅ​នយោបាយ​ និង​សន្តិភាព ពីព្រោះ ធ្វើ​បែប​នេះ វត្ថុធាតុ​ទាំងពីរ​មុខ​នេះ នឹង​មិន​អាច​ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​ផលិត អាវុធ​អ្វី​ផ្តេសផ្តាស ដើម្បី​ធ្វើ​សង្គ្រាម​បាន​ទៀត​ឡើយ។ អ៊ីចឹង​ហើយ បាន​ជា​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥១ បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ចំនួន​៦ ​គឺ​បារាំង អាល្លឺម៉ង់​ខាង​លិច ប៊ែលហ្ស៊ិក(Belgique), លុចហ្សាំប៊ិក(Luxembourg), ហូឡង់(Hollande) និង អ៊ីតាលី(Italie) សុខ​ចិត្ត​បង្កើត​សហគមន៍​ធ្យូងថ្ម​និង​ដែកថែប​អឺរ៉ុប La Communauté Européenne du Charbon et de l’Acier ហៅ​កាត់​ថា​CECA។
តាមរយៈសហគមន៍​CECA នេះ អឺរ៉ុប​រួម​ចាប់​បដិសន្ធិ​កើត​ចេញ​ជា​រូបរាង​ឡើង នៅ​តូច​កូន​ង៉ែត​មែនពិត តែ​នឹង​រីក​ធំធាត់​ម្តង​បន្តិចៗ ចាប់​ពីដើម​ទសវត្សរ៍​ទី​៥០​ទៅ។
នៅ​ក្នុង​សម័យ​ទសវត្សរ៍​ទី​៥០ ទ្វីប​អឺរ៉ុប​ជា​ទី​កន្លែង​ដែល​សង្គ្រាម​ត្រជាក់​រវាង ប្លុកខាង​កើត​កុម្មុយនីស្ត និង​ប្លុកខាង​លិច​សេរី បង្ក​ឲ្យ​មាន​ភាព​តានតឹង​ខ្លាំង​ជាង​គេ។
នៅ​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​បែប​នេះ ប្រទេស​បារាំង​មាន​គំនិត​ស្នើ​ឲ្យ​បង្កើត កងទ័ព​អឺរ៉ុប​រួម​មួយ រវាង​បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​ទាំង​៦។ គំនិត​នេះ​លិចចេញ​ជា​រូបរាង​ឡើង តាម​រយៈ សន្ធិសញ្ញា​ទី​ក្រុង​ប៉ារីស​ឆ្នាំ​១៩៥២ តែ​រលត់​សាបសូន្យ​ទៅ​វិញ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥៤។ ពីព្រោះ កាលនោះ រដ្ឋសភា​បារាំង​ដែល​ខ្លាច​ប្រទេស​បារាំង​បាត់បង់​អធិបតេយ្យ​របស់​ខ្លួន មិន​ព្រម ឲ្យ​សច្ចាប័ន​ទៅ​លើ​សន្ធិសញ្ញា​នេះ​ទេ ខុស​ផ្ទុយ​ពី​រដ្ឋសភា​ប៊ែលហ្ស៊ិក(Belgique) អាល្លឺម៉ង់​ខាង​លិច ហូឡង់(Hollande) លុចហ្សាំប៊ិក(Luxembourg) និងអ៊ីតាលី(Italie)។
សព្វថ្ងៃនេះ ៦០​ប្លាយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ក្រុម​ប្រវត្តិវិទូ នៅ​តែ​បន្ត​អះអាង​ថា បើ​សិន​ជា​រដ្ឋសភា បារាំង មិន​ច្រាន​ចោល​សន្ធិសញ្ញា​បង្កើត​កងទ័ព​អឺរ៉ុប​រួម​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥៤​នោះ​ទេ ប្រហែល​ជា​មាន​សហរដ្ឋ​អឺរ៉ុប​មួយ​រួច​ស្រេច​បាត់​ទៅ​ហើយ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ។ នៅ​ត្រង់​នេះ គេ​គួរ​បើក​វង់​ក្រចក​ពិនិត្យ​មើល​ឥរិយាបថ​របស់​ប្រទេស​បារាំង​បន្តិច​សិន។ ពីព្រោះ នៅ​ក្នុង​អភិក្រម​នៃ​ការ​កសាង​អឺរ៉ុប ម្តង​ជា​ពីរ​ដង បារាំង​អស់​ពី​ក្លាហាន​ក្លាយ​ជា​កំសាក អស់​ពី​ជម្រុញ​ឲ្យ​ទៅ​មុខ ក្លាយ​ជា​អ្នក​យក​ជើង​រា​ទឹក។ ជាក់ស្តែង​ជាង​គេ គឺ​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៥ ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត ប្រទេស​បារាំង​ច្រាន​ចោល​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​អឺរ៉ុប ដែល​ខ្លួន​ជា​អ្នក​ផ្តួចផ្តើម​ជម្រុញ​ឲ្យ​តុបតែង​ឡើង។
ភាគ២
right|thumb|ឆ្នាំ ១៩៥៨ ​លោក [[ដឺ ហ្គោល(de ​Gaulle)​ ត្រឡប់​​មក​​កាន់​​អំណាច​វិញ​​នៅ​​​ប្រទេស​​បារាំង​​​​ជា​ហេតុ​​​ធ្វើ​ឲ្យ​​ ​ការ​​កសាង​​អឹរ៉ុប​​នៅ​គាំង​ដំណើរ​​មួយ​​កន្លែង​​]] ជាមួយ​នឹង​ការ​បង្កើត​ឡើង​នៃ​សហគមន៍​សេដ្ឋកិច្ច​អឺរ៉ុប​CEE នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥៧ ​​អឺរ៉ុប​​នយោបាយ​ហាក់​ដូច​ជា​ស្លាប់ កប់​ចោល​និង​គ្រប​បាត់​ដោយ​អឺរ៉ុប​សេដ្ឋកិច្ច។ គឺ​ជា​ជ័យ​ជំនះ​​នៃ​ចក្ខុនិមិត្ត​អឺរ៉ុប​សមាគមប្រជាជាតិ​ (Europe des Nations) ទៅ​លើ​​ចក្ខុនិមិត្ត​អឺរ៉ុប​សហព័ន្ធន៍ (Europe fédérale) ។
ពី ​ឆ្នាំ​១៩៥៧ ដល់​ឆ្នាំ​១៩៦៩ ក្នុង​រយៈ​ពេល​១២​ឆ្នាំ អឺរ៉ុប​​រួម​គ្នា​នៅ​លើ​តែ​វិស័យ​សេដ្ឋកិច្ច​នេះ​​បោះ​ជំហាន​ទៅ​មុខ យ៉ាង​យឺត​ជា​ទី​បំផុត។ ពីព្រោះ ឧត្តមសេនីយ៍ ដឺ ហ្គោល(de Gaulle) ដែល​បាន​វិល​ត្រឡប់​មក​កាន់​អំណាច​វិញ​នៅ​ឆ្នាំ ​១៩៥៨ នៅ​ប្រទេស​បារាំង មិន​សូវ​រវល់​​ពី​ការ​កសាង​អឺរ៉ុប​ទេ គិត​តែ​ពី​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រទេស​បារាំង​ខ្លាំង ឯករាជ្យ​​និង​ក្លាយ​ជា​មហាអំណាច​បរមាណូ។
ក៏ប៉ុន្តែ ទន្ទឹម​នឹង​នេះ សហគមន៍CEE ក្លាយ​ជា​អង្គការ​សេដ្ឋកិច្ច​មួយ​មាំ ប្រកប​ដោយ​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំង រហូត​ដល់​ជម្រុញ​ប្រទេស​អង់គ្លេស ឲ្យ​សុំ​ចូល​ជា​សមាជិក​នៅ​ឆ្នាំ ​១៩៦៨។
គេ​​ត្រូវ ​រង់ចាំ​ដល់​ឆ្នាំ ​១៩៦៩ ក្រោយ​ពេល​ដែល ​ដឺ ហ្គោល(de Gaulle) បាន​លា​​ចេញ​ពី​អំណាច ទើប​ឃើញ​ប្រទេស​បារាំង​យល់​ព្រម​ផ្តល់​សន្ទុះ​​ថ្មី​​ដល់​​អឺរ៉ុប​នយោបាយ។ គឺ​ជា​ការ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នៃ​ចក្ខុនិមិត្ត​អឺរ៉ុប​សហព័ន្ធន៍ (Europe fédérale)។ នៅ​ក្នុង​ន័យ​នេះ ប្រទេស​​សមាជិក​ទាំង​៦​នៃ​សហគមន៍​សេដ្ឋកិច្ច​អឺរ៉ុប ​CEE ដែល​រួម​​ប្រជុំ​គ្នា​ក្នុង​ទីក្រុង ​ឡា ហាយ៉េ(La Haye) ប្រទេសហូឡង់(​Hollande) នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦៩ ប្តេជ្ញា​ចិត្ត​សម្រេច​ឲ្យ​បាន​នូវ​គោលដៅ​​បី​​នា​អនាគតកាល។
បារាំង​ដឹង ដឹង​ជា​មុន​ថា អង់គ្លេស​ដែល​ស្និទ្ធ​នឹង​អាមេរិក និង​ដែល​​ប្រឆាំង​នឹង​ចក្ខុនិមិត្ត​អឺរ៉ុប​សហព័ន្ធន៍ ​ច្បាស់​​ជា​ខ្ទប់​នៅ​ថ្ងៃ​មុខ មិន​ឲ្យ​អឺរ៉ុប​នយោបាយ​​ រីក​លូតលាស់​ទៅ​មុខ​បាន។
អ៊ីចឹង​ហើយ​​បាន​​ ជា​សហគមន៍​សេដ្ឋកិច្ច​អឺរ៉ុប​រីក​​ធំ ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៣​ទៅ ដោយ​មាន​សមាជិក​បី​បន្ថែម នោះ​គឺ ​អង់គ្លេស(Anglais) អៀកឡង់(​Irlande) និង ដាណឺម៉ាក(Danemark)។ ប្រទេសក្រិច ​(Grèce) ក្លាយ​ជា​សមាជិក នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៨១ អេស្ប៉ាញ(Espagne) និង ប៉ទុយហ្កាល់(Portugal) នៅ​ឆ្នាំ ​១៩៨៦។ ទន្ទឹម​នឹង​នេះ នៅ​ឆ្នាំ ​១៩៧៩ សហគមន៍ CEE សម្រេច​ឲ្យ​រៀបចំ​បោះ​ឆ្នោត​​សភាអឺរ៉ុប​​ជា​សាកល​​ ជា​​លើក​ទី​មួយ​បង្អស់ និង​ឲ្យ​បង្កើត​ប្រព័ន្ធ​រូបិយវត្ថុ​រួម​មួយ ដែល​ជា​ប្រភព​ដើម​នៃ​ប្រាក់​អឺរ៉ូ ​សព្វថ្ងៃ។
នៅ​ឆ្នាំ ​១៩៨៦ សន្ធិសញ្ញា​​មួយ​​ថ្មី​ដែល​ភាសា​បារាំង​គេ​ហៅ​ថា អាខ់តេ អ៊ុយនិក(Acte Unique) គ្រោង​​លុប​បំបាត់​ចោល​ទាំង​ស្រុង ឧបសគ្គ​នៅ​សេស​សល់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​បង្ក​ជា​បញ្ហា​​មិន​ឲ្យ​​ទីផ្សារ​​​រួម​តែ​មួយ​កើត​ចេញ​ជា​រូបរាង​បាន។
តែ ​អ្វី​ដែល​សំខាន់ គឺ​ការ​មូលមតិគ្នា​រវាង​បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​ទាំងអស់ ថា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​សហគមន៍​សេដ្ឋកិច្ច​អឺរ៉ុប ក្លាយ​ទៅ​ជា​សហភាពអឺរ៉ុប នា​ពេល​ខាង​មុខ។ គោលដៅ នៃ​ឯកសារ អាខ់តេ អ៊ុយនិក(Acte unique)​នេះ គឺ​ធ្វើ​ឲ្យ​អឺរ៉ុប​រួម​ដើរ​តួនាទី​កាន់​តែ​សំខាន់ នៅ​លើ​ឆាក​អន្តរជាតិ ដើម្បី​ជួយ​សម្រួល​ឲ្យ​ពិភពលោក​មាន​តុល្យភាព​ភូមិសាស្រ្ត​នយោបាយ​ល្អ។
អ៊ីចឹង ​ហើយ​​បានជា​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ ​១៩៨៦​មក បណ្តា​ប្រមុខរដ្ឋ និង​បណ្តា​ប្រមុខ​រដ្ឋាភិបាល​​សមាជិក​​អឺរ៉ុប​ទាំង​អស់ ចាប់​ផ្តើម​រួម​ប្រជុំ​គ្នា​ជា​ច្រើន​ដង ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំៗ។ គឺ​ជា​ការ​ចាប់​កំណើត​ឡើង​នៃ ស្ថាប័នក្រុម​ប្រឹក្សា​អឺរ៉ុប(Le Conseil d’Europe )ដែល​គេ​អាច​ចាត់​ទុក​ថា ជា​អំណាច​នីតិប្រតិបត្តិ​របស់​អឺរ៉ុប។ តាម​រយៈ​ស្ថាប័ន​ក្រុម​ប្រឹក្សា​អឺរ៉ុប បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​ ត្រួត​ពិនិត្យ​និង​ក្តាប់​យ៉ាង​ជាប់​អភិក្រម​នៃ​ការ​បន្ត​កសាង​អឺរ៉ុប ឲ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ដូច​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ចង់​បាន ពោល​គឺ​ទុក​ឲ្យ​នៅ​ជា​អឺរ៉ុប​សមាគមប្រជាជាតិ​(Europe des Nations) សិន។
ក៏ ​ប៉ុន្តែ​ទន្ទឹម​ជាមួយ​គ្នា​នេះ វត្តមាន​នៃ​ស្ថាប័ន​សហភាពអឺរ៉ុប ដែល​ប្រជាពលរដ្ឋ​អឺរ៉ុប នៅ​តាម​ប្រទេស​សមាជិក​នីមួយៗ ជា​អ្នក​បោះឆ្នោត​តែងតាំង​ពួក​អ្នក​តំណាងរាស្រ្ត ជា​សញ្ញា​មួយ​ដែល​ស្តែង​ឲ្យ​ឃើញ​ថា អឺរ៉ុប​សហព័ន្ធន៍​ ក៏​កំពុង​បោះ​ជំហាន​ទៅ​មុខ​សន្សឹមៗ​ដែរ។ បាន​ន័យ​ថា ចាប់ពី​ឆ្នាំ ​១៩៧៩​ទៅ អឺរ៉ុប​រួម​មិនមែន​​ជា​អង្គការ​សេដ្ឋកិច្ច​មួយ​សុទ្ធសាធ ដូច​ពី​ពេល​មុន​ទៀត​ទេ។ ពី​អំណើះតទៅ អឺរ៉ុប​រួម ​មាន​លក្ខណៈ​នយោបាយ​កាន់​តែ​ច្បាស់​ឡើងៗ ជា​លំដាប់។
យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៨៩ អឺរ៉ុប​រួម​ដើរ​មក​ដល់​របត់​មួយ​ថ្មី។ ឆ្នាំ​ ១៩៨៩ ជា​ឆ្នាំ​ដែល​សេរីភាព​បោកបក់​ខ្លាំង​ទៅ​លើ​សហភាព​សូវៀត និង​ទៅ​លើ​បណ្តា​ប្រទេស រណប​សហភាពសូវៀត នៅ​អឺរ៉ុប​ខាង​កើត។ រដ្ឋអំណាច​នៅ​ មូសស្គូ(Moscou) បន្ត​អនុវត្ត​នយោបាយ​កែ​ទម្រង់ប៉េរ៉េស្ត្រយកា (​Perestroïka) បក្ស​ប្រឆាំង​ឈ្នះ​ឆ្នោត​នៅ ​ប៉ូឡូញ(Pologne) ហុងគ្រី(Hongrie) បើក​ច្រក​ព្រំដែន​នៅ​ខាង​លិច​ប្រទេស។
តែ​ហេតុការណ៍​សំខាន់ គឺ​ការដួល​រលំ​នៃ​ជញ្ជាំង ប៊ែរឡាំង(​Berlin)។ ជញ្ជាំងប៊ែរឡាំង(​Berlin) ​រលំ សង្គ្រាម​ត្រជាក់​ត្រូវ​ចប់ មនោគមវិជ្ជា​កុម្មុយនិស្ត​រលាយ​ សហភាពសូវៀត ចាប់​ផ្តើម​ត្រដរ​ខ្យល់។
ព្រឹត្តិការណ៍​​លោតប្លោះ​លឿន​រហ័ស​ទាំង​នេះ បង្ក​ជា​បញ្ហា​ដល់​ការ​កសាង​អឺរ៉ុប។ ជញ្ជាំងប៊ែរឡាំង ​(Berlin) ​រលំ បាន​ន័យ​ថា មិនយូរមិន​ឆាប់​ អាល្លឺម៉ង់​ខាងលិច​និង​អាល្លឺម៉ង់​ខាង​កើត ត្រូវ​តែ​រួបរួម​គ្នា​ជា​ប្រទេស​តែ​មួយ​វិញ។ ប្រធានាធិបតី​បារាំង​ ផ្វ្រង់សូ មីទែរហ្រង់(François Mitterrand) យល់​ដឹង​ភ្លាម​ថា ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់​តែ​មួយ ធំ​ជាង​មុន និង​ខ្លាំង​ជាង​មុន អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​អឺរ៉ុប​រួម​​បាត់បង់​តុល្យភាព និង​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ការកសាង​អឺរ៉ុប​គាំង​ដំណើរ នៅ​មួយ​កន្លែង។
ភាគ៣
right|thumb|350px|ទីស្នាក់ការ​កណ្តាល​របស់​គណៈកម្មការអឺរ៉ុប នៅ​ប្រទេស​[[ប៊ែលហ្ស៊ិក]] ជញ្ជាំង​ប៊ែរឡាំង(Berlin) រលំ បាន​ន័យ​ថា មិន​យូរ​មិន​ឆាប់ អាល្លឺម៉ង់​ខាង​លិច និង អាល្លឺម៉ង់​ខាង​កើត គង់​តែ​រួបរួម​គ្នា​ជា​ប្រទេស​តែ​មួយ​វិញ។ ម្ល៉ោះ​ហើយ បាន​ជា​អឺរ៉ុប ពិសេស​បារាំង​ភ័យខ្លាច​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់​តែ​មួយ ធំ​ជាង​មុន និង​ខ្លាំង​ជាង​មុន ធ្វើ​ឲ្យ​អឺរ៉ុប​រួម​បាត់បង់​តុល្យភាព។ ក៏​ប៉ុន្តែ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ នៅ​ទីបំផុត ព្រឹត្តិការណ៍​ជញ្ជាំងប៊ែរឡាំង​(Berlin) រលំ បែរ​ជា​ជួយ​ផ្តល់​សន្ទុះ​ថ្មី​ដល់​ការ​បន្ត​កសាង​អឺរ៉ុប​ទៅ​វិញ​ទេ។ ក្រោយ​ពី​សង្គ្រាម​ត្រជាក់​បាន​រលត់​បាត់​ទៅ ប្រទេស​បារាំង​និង​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់ ដែល​ជា​ក្បាល​រទេះភ្លើង​នៃ​អឺរ៉ុប សម្រេច​បង្កើន​ល្បឿន​សមាហរ័ណកម្ម ដើម្បី​ស្រោចស្រង់​អឺរ៉ុប​រួម​ឲ្យ​រួច​ពី​គ្រោះថ្នាក់។ នៅ​ក្នុង​ន័យ​នេះ តាម​រយៈ​សន្ធិសញ្ញា​ម៉ាសទ្រិច(Maastricht) ឆ្នាំ១៩៩២ សហគមន៍​សេដ្ឋកិច្ច​អឺរ៉ុប​CEE ដូរ​ឈ្មោះ​ជា​សហភាព​អឺរ៉ុប។
ក៏​ប៉ុន្តែ ជញ្ជាំងប៊ែរឡាំង​(Berlin)​ដែល​បាន​រលំ និង​ពីរ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក សហភាពសូវៀត​ដែល​បាន​រលាយ​ក៏​នាំ​បញ្ហា​ពី​ក្រៅ​មក​បញ្ឆេះ​នៅ​ខាង​ក្នុង​ សហភាព​អឺរ៉ុប​ដែរ។ បញ្ហា​ពី​ក្រៅ​នេះ គឺ​សង្រ្គាម​នៅ​យូហ្គោស្លាវី(Yougoslavie)។ អាល្លឺម៉ង់​កាន់​ជើង​ពួក​ក្រូអាត(Croates) រី​ឯ​បារាំង​វិញ​មិន​ព្រម​គាប​សង្កត់​ពួកសឺប(​Serbes)​ តាម​ការ​ស្នើ​សុំ​របស់​អាល្លឺម៉ង់។ មែនទែន​ទៅ អឺរ៉ុប​រួម​គ្មាន​ជំហរ​រួម នៅ​ចំពោះ​មុខ​វិបត្តិយូហ្គោស្លាវី(​Yougoslavie)។ ធ្ងន់ធ្ងរ​ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត អឺរ៉ុបរួម​គ្មាន​ទ័ព​ធ្វើ​អន្តរាគមន៍​នៅ​ក្នុង​សង្រ្គាម​មួយ ដែល​កើត​ឡើង នៅ​ចំ​មាត់​ទ្វារ​ផ្ទះ​របស់​ខ្លួន​តែ​ម្តង។ ហើយ​ជា​ថ្មី​ម្តង​ទៀត គឺ​សហរដ្ឋអាមេរិក​ទេ​តើ ដែល​នៅ​ទីបំផុត បាន​មក​ពន្លត់​ភ្លើង​សង្រ្គាមយូហ្គោស្លាវី​(Yougoslavie)​នេះ។
គឺ​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​ បែប​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ចាប់​ពី​ដើម​ទសវត្សរ៍​ទី​៩០​ទៅ ចាប់​ផ្តើម​មាន នៅ​ក្នុង​សហភាពអឺរ៉ុប អ្នក​ដែល​មិន​ទុក​ចិត្ត មិន​គាំ​ទ្រ និង​មាក់ងាយ​សហភាព​អឺរ៉ុប​ច្រើន​ឡើងៗ ជា​ភាសា​បារាំង​គេ​ហៅ​ថា ពួកយូហ្រូសឺបទិក(​Eurosceptiques)។
ក៏​ប៉ុន្តែ សហរដ្ឋអាមេរិក​នៅ​ឆ្ងាយ​ពេក ជាហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ខាងកើត​អត់​ជម្រើស ត្រូវ​តែ​មក​គោះ​ទ្វារ​សហភាពអឺរ៉ុប ដើម្បី​សុំ​ចូល​ជា​សមាជិក។ អឺរ៉ុប​ខាង​កើត​ដែល​មក​គោះ​ទ្វារ​អឺរ៉ុប​ខាង​លិច ជា​ប្អូន​ជីដូន​មួយ​ក្រីក្រ មាន​ប្រវត្តិ​ផ្សេង​និង​ចិត្ត​គំនិត​ផ្សេង។ សូម្បី​តែ​អាល្លឺម៉ង់​ខាង​កើត​ក៏​ប្លែក​ដែរ មិន​ដូច​អាល្លឺម៉ង់​ខាង​លិច​ទេ។
យ៉ាងម៉េច​ក៏​ដោយ សហភាព​អឺរ៉ុប​គ្មាន​ជម្រើស​អ្វី​ក្រៅ​ពី​បើក​ទ្វារ និង​បើក​ដៃ​ទទួល​បណ្តា​ប្រទេស​ទាំង​នេះ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ពីព្រោះ​ម្យ៉ាង សហភាព​អឺរ៉ុប​មិន​ស្រួល​ចិត្ត មាន​អារម្មណ៍​មិន​ល្អ ដោយ​បាន​បោះបង់​ចោល​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ខាង​កើត​ទាំង​នេះ​ឲ្យ​នៅ​រង​ទុក្ខ​ ក្រោម​នឹម​កុម្មុយនិស្ត​របស់​សហភាព​សូវៀត ជិត​កន្លះ​សតវត្សរ៍។ ពីព្រោះ​ម្យ៉ាង​ទៀត សន្ធិសញ្ញា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ស្តី​ពី​ការ​កសាង​អឺរ៉ុប​រួម សុទ្ធ​តែ​បាន​គ្រោង​ទុក​កន្លែង​រង់ចាំ​ទទួល​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ខាង​កើត ពេល​ណា​ដែល​ប្រទេស​ទាំង​អស់​នេះ​រើ​បម្រះ​ចេញ​រួច​ពី​របប​ផ្តាច់ការ។ និង​ពីព្រោះ​ម្យ៉ាង​ចុង​ក្រោយ ដើម្បី​សន្តិភាព​នៅ​ក្នុង​ទ្វីប​អឺរ៉ុប សហភាព​អឺរ៉ុប​ត្រូវ​តែ​ដាច់​ចិត្ត​ទទួល​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ខាង​កើត មក​ធ្វើ​ជា​សមាជិក។
អឺរ៉ុប​ខាងកើត ជាពិសេស​អឺរ៉ុប​កណ្តាល ជា​តំបន់​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​អស្ថិរភាព ពីព្រោះ​ព្រំដែន​នៃ​ប្រទេស​ទាំង​នេះ ត្រូវបាន​កាត់​បែង​ចែក​ដោយ​សន្ធិសញ្ញា​វ៉ាសៃ(Versailles) ក្រោយ​សង្គ្រាម​លោក​លើក​ទី​មួយ ត្រូវ​បាន​សើរើ​មើល​ឡើង​វិញ ដោយ​កតិកាសញ្ញា​អាល្លឺម៉ង់-រុស្ស៊ី នៅ​សម័យ​ដើម​ដំបូង​នៃ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​ពីរ និង​ក្រោយ​មក ត្រូវ​បាន​ទុក​ឲ្យ​នៅ​ជាស្តាទូ កូ(​Statu quo) តាំង​ពី​ចប់សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​ពីរមក​ម្ល៉េះ។ បាន​ន័យ​ថា សង្គ្រាម ដូច​ជា​សង្គ្រាម​នៅ យូហ្គោស្លាវី​(Yougoslavie)​ជា​ដើម អាច​នឹង​ផ្ទុះ​ឡើង​គ្រប់​ពេល​វេលា និង​នៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង​ក្នុង​តំបន់​អឺរ៉ុប​ខាង​កើត។ ម៉្លោះ​ហើយ តាម​រយៈ​ការ​ទទួល​បណ្តា​ប្រទេស​ទាំង​នេះ​ឲ្យ​ចូល​ជា​សមាជិក សហភាព​អឺរ៉ុប​មាន​បំណង​ចង់​ខ្ទប់​កុំ​ឲ្យ​សង្រ្គាម​ជាយថាហេតុ កើត​ឡើង​ទៀត​បាន។
ក្លឹបបាល់ទាត់អូណៃដា
នេះ Oneida ក្លឹបបាល់ទាត់បានបង្កើតឡើងនៅទីក្រុង Boston រដ្ឋ Massachusetts ក្នុងឆ្នាំ 1862 គឺជាក្រុមដែលបានរៀបចំជាដំបូងដើម្បីលេងប្រភេទនៃកីឡាបាល់ទាត់ណាមួយនៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក។ ការប្រកួតនេះលេងដោយក្លិបនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា "ការប្រកួតបូស្តុន" គឺជាវ៉ារ្យ៉ង់ក្នុងស្រុកជាផ្លូវការដែល predated ចងក្រងជាក្រមច្បាប់សម្រាប់កីឡាបាល់ទាត់សមាគមកីឡាបាល់ទាត់កីឡាបាល់ឱបឬកីឡាបាល់ទាត់អាមេរិចនោះទេ។ ក្រុមនេះដែលមាននិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាពីសាលារៀនត្រៀមវរជនរបស់ទីក្រុង Boston, លេងនៅលើបូស្តុនរួមពី 1862-1865, ក្នុងអំឡុងពេលដែលពួកគេរាយការណ៍ថាបានបាត់បង់ការប្រកួតមួយដែលមិនបានឬសូម្បីតែបានផ្ដល់ឱ្យឡើងចំណុចតែមួយ។
ភូមិសាស្ត្រនយោបាយសហភាពអឺរ៉ុប
ភាគ៣
ក៏​ប៉ុន្តែ ជាមួយ​នឹង​បណ្តា​សមាជិក​ថ្មី​មក​ពី​អឺរ៉ុប​ខាង​កើត បញ្ហា​ថ្មី​ក៏​កើត​មាន​ដែរ​នៅ​ក្នុង​សហភាពអឺរ៉ុប។ ទីមួយ ដូច​បាន​លើក​ឡើង​អំបាញ់មិញ​រួច​ហើយ​ថា ប្រទេស​ទាំង​នេះ​ដែល​ទើប​តែ​បាន​ឈាន​ជើង​ចេញ​ពី​របប​កុម្មុយនិស្ត ចង់​បាន​ណាស់​សេដ្ឋកិច្ច​សេរីនិយម​បែប​អាមេរិកាំង មិន​យក​ទេ មិន​ចង់​បាន​ទេ​សេដ្ឋកិច្ច​សង្គម​ទីផ្សារ​បែប​សហភាពអឺរ៉ុប។ ទីពីរ ប្រទេស​ទាំង​នេះ មិន​ចង់​បាន​ទេ​អឺរ៉ុប​រួម​នយោបាយ ពីព្រោះ ពួក​គេ​ដែល​ទើប​តែ​បាន​ចេញ​រួច​ពី​កុម្មុយនិស្ត មាន​ស្មារតី​ជាតិ​និយម​ខ្លាំង ស្រឡាញ់​បូរណភាព​ទឹក​ដី និង​មិន​ចង់​បាត់​បង់​អធិបតេយ្យ សោះ​ឡើយ។ ទី​បី​ ប្រទេស​ទាំង​នេះ​នៅ​ភ័យ នៅ​ខ្លាច​រុស្ស៊ី ត្រូវការ​ឲ្យ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ការពារ ចង់​ឋិត​នៅ​ក្រោមឆត្រ​សន្តិសុខ​អាមេរិកាំង ពីព្រោះ​សហភាព​អឺរ៉ុប​គ្មាន​កងទ័ព​រួម គ្មាន​ក្រសួង​ការពារ​អឺរ៉ុប​រួម។
គឺ​នៅ​ក្នុង​បរិបទ​នៃ​បញ្ហា​ ទាំង​បី​ខាង​លើ​នេះ​ហើយ ដែល​សហភាព​អឺរ៉ុប​បង្កើន​ចំនួន​ប្រទេស​សមាជិក ពង្រីក​ព្រំដែន​សំដៅ​ទៅ​ទិស​ខាង​កើត៕
ភាគ៤
right|thumb|[[ផែនទី​សហភាព​អឺរ៉ុប​ដែល​មានសមាជិក​ ២៧​ប្រទេស]] ជញ្ជាំង​ប៊ែរឡាំង (Berlin) ​រលំ និង​សហភាពសូវៀត​រលាយ នាំ​មក​នូវ​បញ្ហា​ជា​ច្រើន​ដល់​ការ​កសាង​អឺរ៉ុប​រួម ធ្វើ​ឲ្យ​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​អឺរ៉ុប ជា​ពិសេស​​ថ្នាក់​ដឹកនាំ​បារាំង​និង​អាល្លឺម៉ង់​ល្វីង​មុខ។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅ​ទីបំផុត ព្រឹត្តិការណ៍​ធំៗ​​ទាំងនេះ​ បែរ​​ជា​​ជួយ​​ផ្តល់​សន្ទុះ​ថ្មី​ដល់​ដំណើរ​​សមាហរ័ណកម្ម​​នយោបាយ​​អឺរ៉ុប​​ ទៅ​វិញ។ សន្ធិសញ្ញា​ចំនួន​​ពីរ​​បន្ថែម​ គឺ​សន្ធិសញ្ញាម៉ាសទ្រិច​(Maastricht) នៅ​ឆ្នាំ ១៩៩២ និង​សន្ធិសញ្ញា​អាមស្តឺដាម(Amsterdam) នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៧ ជម្រុញ​អឺរ៉ុប​រួម​ ឲ្យ​បោះ​ជើង​​ដើរ​​ទៅ​មុខ​យ៉ាង​លឿន។ សហគមន៍​សេដ្ឋកិច្ច​អឺរ៉ុប​​ ដូរ​ឈ្មោះ​​ជា​សហភាព​អឺរ៉ុប។
មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ពី​អំណើះ​ត​ទៅ សហភាព​អឺរ៉ុប​​ទទួល​​ស្គាល់​លក្ខន្តិកៈ​របស់​ពលរដ្ឋ​អឺរ៉ុប។ បាន​ន័យ​ថា ពលរដ្ឋ​អឺរ៉ុប​គ្រប់​រូប​មាន​សិទ្ធិ​ចូល​រួម​បោះ​ឆ្នោត​ជ្រើស​រើស​តំណាង​រាស្រ្ត​អឺរ៉ុប​និង​ជ្រើស​​រើស​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ឃុំ​សង្កាត់ នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​​អឺរ៉ុប​ណា​ដែល​ខ្លួន​​រស់​នៅ។ ឧទាហរណ៍ ជនជាតិ​​​អង់គ្លេស​​​​ដែល​​រស់​​នៅ​​ក្នុង​​ប្រទេស​​បារាំង​ ​មាន​សិទ្ធិ​​ចូលរួម​បោះឆ្នោត​ជ្រើសរើស​ក្រុម​ប្រឹក្សា​ឃុំ​សង្កាត់ និង​ជ្រើសរើស​អ្នក​តំណាង​រាស្ត្រ​អឺរ៉ុប នៅ​លើ​ទឹក​ដី​បារាំង​ផ្ទាល់​តែ​ម្តង។
តែ​អ្វី​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ បដិវត្តន៍​ខ្លាំង​នោះ គឺ​សហភាពអឺរ៉ុប ជា​អឺរ៉ុប​រួម​សេដ្ឋកិច្ច រូបិយវត្ថុ និង​នយោបាយ។ នៅ​ក្នុង​ន័យ​នេះ នៅ​ថ្ងៃ​ទី១មករា​ឆ្នាំ​២០០២ សមាជិក​អឺរ៉ុប​ចំនួន​១២​ប្រទេស មូលមតិ​គ្នា​ទទួល​យក​ប្រាក់​អឺរ៉ូ​មក​ប្រើប្រាស់។ ទន្ទឹម​ជាមួយ​គ្នា​នេះ សហភាព​អឺរ៉ុប​ក៏​ផ្តើម​ចាក់​គ្រឹះ​នយោបាយ​ការបរទេស​រួម​មួយ និង​ផ្តើម​ពង្រីក​អំណាច​របស់​ខ្លួន​ដែរ។
សហភាព​​ក៏​ត្រូវការ​សើរើ​មើល ​ឡើង​វិញ​ដែរ បែបបទ​នៃ​ដំណើរ​ការ​​​ស្ថាប័ន​អឺរ៉ុប ពីព្រោះ​ជាមួយ​ការបើកទ្វារ​ទទួល​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ខាង​កើត ចំនួន​សមាជិក​របស់​សហភាព​កើន​ឡើង​ពី​១៥ ទៅ​២៥ និង រួចហើយ ពី​២៥​ទៅ​២៧​។ អ៊ីចឹង​ហើយ បានជា​នៅ​ខែ​កុម្ភៈ​​ឆ្នាំ ​២០០១ បារាំង​រៀបចំ​សន្និសីទ​អន្តររដ្ឋាភិបាល​មួយ​នៅ​ទីក្រុង​ នីស(Nice) និង​តុបតែង​សន្ធិសញ្ញា​មួយ​ឡើង ដែល​នៅ​ទីបំផុត​ត្រូវ​សមាជិក​សំខាន់ៗ​ច្រាន​ចោល។ មូលហេតុ​គឺ មក​ពី​សន្ធិសញ្ញា​ទីក្រុង​ នីស(Nice) ផ្តល់​អំណាច​ខ្លាំង​ពេក​ដល់​ប្រទេស​សមាជិក​មួយ​ចំនួន​​ដែល​មាន​ទំហំ​ធំ និង​ប្រជាជន​ច្រើន​​ដូចយ៉ាង ប៉ូឡូញ(​Pologne) និង អេស្ប៉ាញ(Espagne)។ នៅ​ពេល​នោះ​ហើយ ដែល​ជា​លើក​ទីមួយ​បង្អស់ សភា​អឺរ៉ុប​​ចេញ​​មុខ​ស្នើ​​ រដ្ឋាភិបាល​ប្រទេស​សមាជិក​ទាំង​អស់ ឲ្យ​ស្រុះស្រួល​គ្នា​បង្កើត​ក្រុម​ការងារ​មួយ​ទទួល​បន្ទុក​ខាង​តាក់តែង​ រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​អឺរ៉ុប រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​អឺរ៉ុប​ដែល​នឹង​ត្រូវ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​សហភាព​មាន​ដំណើរ​រលូន​ទៅ​ មុខ​ល្អ។
ឆ្នាំ​ ២០០៥ ជា​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​តស៊ូ​មតិ​យ៉ាង​ផុសផុល​នៅ​ក្នុង​សហភាព​អឺរ៉ុប​ ជុំវិញ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញអឺរ៉ុប។ ពីព្រោះ ក្រោយ​ពី​បាន​តាក់តែង​រួច​ហើយ រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​នេះ​ត្រូវ​ទទួល​សច្ចាប័នពី​សំណាក់​ប្រទេស​សមាជិក​នីមួយៗ​សិន មុន​នឹង​អាច​ចូល​ជា​ធរមាន​បាន។ ប្រទេស​បារាំង​​ស្នើ​ឲ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​របស់​ខ្លួន​ធ្វើ​សច្ចាប័ន តាម​រយៈ​ការ​បោះឆ្នោត​ប្រជាមតិ។ ក៏ប៉ុន្តែ ស្រាប់​តែ​នៅ​ខែ​ឧសភា​ឆ្នាំ​២០០៥ ប្រជាពលរដ្ឋ​បារាំង​ច្រានចោល​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​អឺរ៉ុប ជាហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​អភិក្រម​នៃ​ការ​បន្ត​កសាង​សហភាពអឺរ៉ុប​គាំង​ដំណើរ​នៅ​មួយ​ កន្លែង សា​ជាថ្មីម្តងទៀត។
ជារួម ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​កសាង​សហភាព​អឺរ៉ុប តាំង​ពី​ចប់​សង្គ្រាម​លោក​​​លើក​ទី​ពីរ មក​ទល់​ពេល​នេះ គឺ​ជា​ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​ប្រឈម​មុខ​ដាក់​គ្នា​រវាង​អ្នក​គាំទ្រ​ចក្ខុនិមិត្ត​ នៃ​អឺរ៉ុប​សហព័ន្ធ Europe fédérale និង​​អ្នក​​គាំទ្រ​​ចក្ខុនិមិត្ត​​នៃ​អឺរ៉ុប​សមាគម​ប្រជាជាតិ Europe des Nations។ នៅ​ត្រង់​នេះ គេ​អាច​និយាយ​បាន​ថា ៥០​ឆ្នាំ​ក្រោយ​សន្ធិសញ្ញា​ទីក្រុងរ៉ូម​ (Rome) សហភាព​អឺរ៉ុប​មិនមែន​ជា​សហរដ្ឋអឺរ៉ុប ដូច​គំរូ​នៃ​សហរដ្ឋអាមេរិក​នៅ​ឡើយ​ទេ។ ហើយ​វា​ក៏​មិន​មែន​ជា​សហព័ន្ធន៍​​​​មួយ​​ ដូច​សហព័ន្ធន៍ ​ស្វ៊ីសសេ(Suisse) ឯ​ណា។ សហភាពអឺរ៉ុប គ្រាន់​តែ​ជា​សហភាព​នៃ​បណ្តា​រដ្ឋ​ឯករាជ្យ​ចំនួន ​២៧ ដែល​មក​ទល់​ពេល​នេះ នៅ​មិន​ទាន់​ដាច់​ចិត្ត​បង្កើត​អធិបតេយ្យ​​និង​​​លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ​​រួម​ គ្នា​មួយ​នៅ​ឡើយ។
គេ​ក៏​មិន​ត្រូវ​បំភ្លេច​ទេ មូលហេតុ​ដើម​ដែល​បាន​ជម្រុញ​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ​​ទាំង​អស់ ឲ្យ​ចាប់​ដៃ​គ្នា​បង្កើត​អឺរ៉ុប​រួម។ មូលហេតុ​នោះ គឺ​ចៀសវាង​កុំ​ឲ្យ​សង្គ្រាម ដូច​សង្គ្រាម​លោក​លើក​ទី​មួយ និង​សង្រ្គាម​​លោក​លើក​ទី​ពីរ​កើត​ឡើង នៅ​ទ្វីប​អឺរ៉ុប​ទៀត។ ចំណុច​មួយ​​ទៀត ដែល​គួរ​ចង​ចាំ គឺ​បារាំង​និង​អាល្លឺម៉ង់ ជា​ក្បាល​រទេះ​ភ្លើង​ដែល​អូស​ទាញ​ឲ្យ​អភិក្រម​នៃ​ការ​កសាង​សហភាព​អឺរ៉ុប បោះ​ពួយ​ទៅ​មុខ។
ត​ទៅ​ថ្ងៃ​មុខ សហភាព​អឺរ៉ុប ប្រហែល​ជា​គ្មាន​ជម្រើស​អ្វី​ក្រៅ​ពី​បង្កើន​ល្បឿន​សមាហរ័ណកម្ម ផ្នែក​នយោបាយ​រួម​និង​ផ្នែក​ការពារ​អឺរ៉ុប​រួម​នោះ​ទេ។ ពីព្រោះ​ប្រទេស​អឺរ៉ុបមួយ​ណា​ក៏​ដោយ​ដែល​នៅ​ដាច់​តែ​ឯង ទោះ​ជា​បារាំង អង់គ្លេស​ឬ​អាល្លឺម៉ង់​ក៏​ដោយ​ គ្មានទម្ងន់​ទេ ទឹកមាត់​មិន​ប្រៃ​ទេ នៅ​ចំពោះ​មុខ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​​ឬ​ប្រទេស​ចិន។ ក៏ប៉ុន្តែ គេ​ក៏​ត្រូវ​ដឹង​ដែរ​ថា ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ទៅ ការ​បន្ត​កសាង​អឺរ៉ុប​រួម ​ជា​ការ​មួយ​ពិបាក​ឡើងៗ។​ពីព្រោះ​ ពី​៦​ប្រទេស​នៅ​ក្នុង​អតីតកាល អឺរ៉ុប​បាន​កើន​ដល់​ទៅ​២៧​ប្រទេស ក្នុង​បច្ចុប្បន្នកាល​​និង​ប្រហែល​ដល់​ទៅ​៣០ប្លាយ​ប្រទេស នៅ​អនាគតកាល។
សមាជិកកើនឡើងជាលំដាប់ តែគោលការណ៍ដើមនៅដដែល បានន័យ​ថាចង់សម្រេចអ្វី ក៏ដោយ សហភាពអឺរ៉ុបត្រូវការ ការ​យល់​ព្រមជាឯកច្ឆ័ន្ទ​ពីសំណាក់សមាជិកទាំងអស់ ។​ ឲ្យតែមាន វេតូ(Veto)​ ប្រឆាំងពីប្រទេសណាមួយ​បរាជយ័​នឹង​មក​ដល់​ភ្លាម៕
ភាគ៥
right|thumb|បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​អឺរ៉ុប​ទាំង ២៧ នៅ​ទីក្រុង[[លីស្ប៊ន(​Lisbonne) ប្រទេសប៉ទុយហ្កាល់(Portugal)នៅ ខែ​ធ្នូ​ឆ្នាំ ២០០៧]] ឆ្នាំ២០០៧ ជា​ឆ្នាំ​ដែល​អភិក្រម​នៃ​ការកសាង​អឺរ៉ុប​រួម ត្រូវ​រាំង​ស្ទះ​នៅ​មួយ​កន្លែង។ ក៏​ប៉ុន្តែ ផ្ទៃ​មេឃ​នៃ​សហភាពអឺរ៉ុប​ចាប់ផ្តើម​ស្រឡះ​ឡើង​វិញ បន្តិច​ម្តងៗ តាំង​ពី​ឆ្នាំ​២០០៨​មក។ តើ​ហេតុអ្វី? ឆ្នាំ​២០០៧ ជា​ឆ្នាំ​មួយ​សែន​ពិបាក​សម្រាប់​សហភាពអឺរ៉ុប ដែល​ត្រូវ​គាំង​ដំណើរ នៅ​មួយ​កន្លែង។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​អឺរ៉ុប​មិន​អាច​ចូល​ជា​ធរមាន​បាន ពីព្រោះ​មិន​បាន​ទទួល​សច្ចាប័ន ពី​សំណាក់​បណ្តា​សមាជិក​ទាំង​អស់។ ១៥​ប្រទេស​បាន​ទទួល​ច្បាប់​កំពូល​នេះ ប្រទេស ២​បាន​ច្រាន​ចោល រីឯ​សមាជិក​ដទៃ​ទៀត​មិន​បាន​ចាត់ចែង​កោះ​ប្រជុំ​សភា ឬ​រៀបចំ​ធ្វើ​ប្រជាមតិ​​ដើម្បី​ឲ្យ​សច្ចាប័ន​អ្វី​ឡើយ ពីព្រោះ​ចង់​ឬ​មិន​ចង់ រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​អឺរ៉ុប​បាន​ស្លាប់​បាត់​ទៅ​ហើយ។
ក៏ ​ប៉ុន្តែ យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​សហភាព​អឺរ៉ុប​បន្ត​ត្រដរ​រស់។ រ៉ូម៉ានី(Roumanie) និង ប៊ុលហ្ការី(Bulgarie) បាន​ចូល​ជា​សមាជិក ធ្វើ​ឲ្យ​អឺរ៉ុប ២៥​ប្រទេស​ក្លាយ​ជា​អឺរ៉ុប ២៧​ប្រទេស។ អឺរ៉ុប​បន្ត​រស់ តែ​ដើរ​អូស​ជើង​តាំង​ពី​ឆ្នាំ ២០០៥​មក​ម្ល៉េះ។ ពីព្រោះ ក្បាល​រទេះ​ភ្លើង​អឺរ៉ុប គឺ​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់​និង​ប្រទេស ​បារាំង​ឈប់​ដំណើរការ។
នៅ​អាល្លឺម៉ង់ លោកស្រីអេនជេឡា មែរឃែល](​Angela Merkel) ដែល​បាន​ជាប់​ឆ្នោត​ជា​នាយក​រដ្ឋមន្រ្តី ជាប់​រវល់​សម្រួល​ទំនាក់់​ទំនង​ជាមួយ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ឡើង​វិញ ក្រោយ​ពី​ប្រទេស​ទាំង​ពីរ​បាន​បែរ​ខ្នង​ដាក់​គ្នា​អស់​ពីរ បី​ឆ្នាំ ព្រោះ​តែ​សង្រ្គាម​អ៊ីរ៉ាក់(Irak)។ បារាំង​វិញ ក្រពុល​មុខ​ខ្លាំង ដោយហេតុតែ​ប្រជាពលរដ្ឋ​របស់​ខ្លួន​បាន​ច្រាន​ចោល​រដ្ឋធមនុញ្ញ​អឺរ៉ុប នៅ​ឆ្នាំ​២០០៥ ហើយ​ដោយហេតុតែ​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៧ ប្រទេស​បារាំង​ត្រូវ​ជាប់​រវល់​បោះឆ្នោត​[ប្រធានាធិបតី]]​ថែម​ទៀត ម្ល៉ោះហើយ​គ្មាន​ពេល​គិតគូរ​ពី​សហភាព​អឺរ៉ុប​ឡើយ។
នៅ​ឆ្នាំ​២០០៧​ ដដែល​នោះ ក៏​មាន​ដែរ​បញ្ហា​នៅ​ក្នុង​បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​ដែល​ចេញ​ពី​អឺរ៉ុប​ខាង​កើត។ ប្រទេសប៉ូឡូញ​(Pologne) ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​បងប្អូន​បង្កើត​ពីរ​នាក់ ម្នាក់​ជា​ប្រធានាធិបតី ម្នាក់​ទៀត​ជា​នាយក​រដ្ឋមន្រ្តី ខ្លាចរុស្ស៊ី(​Russie) និង​មិន​ទុក​ចិត្ត​អាល្លឺម៉ង់(Allemand )ហើយ​ចង់​ស្និតស្នាល​
ជាមួយ​សហរដ្ឋ​ អាមេរិក។ ប្រទេសឆិក(​Tchèque)វិញ ក៏​មាន​ជំហរ​ដូច​ប្រទេស​ប៉ូឡូញ(Pologne)​អ៊ីចឹង​ដែរ។ ការពិត​ប្រទេស​ទាំង​ពីរ​នេះ​ប្រកាន់​ឫកពា​ជា​អ្នកជាតិ​និយម មិន​ចង់​បាន​ទេ​សមាហរ័ណកម្ម​ខ្លាំង​ពេក​ទៅ​ក្នុង​សហភាព​អឺរ៉ុប។ ក្រៅ​ពី​នេះ​កិច្ច​ចរចា​ជាមួយ​ប្រទេស​តួគី(Turquie) ដែល​ចង់​ចូល​ជា​សមាជិក​សហភាព​អឺរ៉ុប​ចោទ​ជា​បញ្ហា ពីព្រោះ​មាន​ការប្រឆាំង​ពី​សំណាក់​សមាជិក​ខ្លះ​ និង​ការគាំទ្រ​ពី​សំណាក់​សមាជិក​ខ្លះ​ទៀត។ ទន្ទឹម​ជាមួយ​គ្នា​នេះ ប៉ូឡូញ(Pologne) និង លីតួនី(Lituanie) ចេះ​តែ​ជម្រុញ​ឲ្យ​សហភាព​អឺរ៉ុប​ទទួល​ប្រទេសអ៊ុយក្រែន](​Ukraine)​មក​ធ្វើ​ជា​សមាជិក។ ក៏​ប៉ុន្តែ សហភាព​អឺរ៉ុប​ស្ទាក់ស្ទើរ ព្រោះ​ខ្លាច​រុស្ស៊ី(Russie)​ អន់​ចិត្ត។ ប្រទេសអ៊ុយក្រែន(​Ukraine)​ខ្លួន​ឯង ​ក៏​អល់អែក​ដែរ ម្តង​ចង់ម្តង​មិន​ចង់​ចូល​ជ្រក​ក្រោម​ដំបូល​អឺរ៉ុប​រួម។ ទាំងនេះ ​ស្តែង​ឲ្យ​ឃើញ​ថា ពី​ឆ្នាំ​២០០៥​ដល់​ឆ្នាំ​២០០៧ សហភាព​អឺរ៉ុប​ទៅ​មុខ​មិន​រួច គ្មាន​ជំហរ​រួម និង​អត់​ទម្ងន់​នៅ​លើ​ឆាក​អន្តរជាតិ។
យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​ចុង​ឆ្នាំ​២០០៨​ទៅ ផ្ទៃ​មេឃ​នៃ​សហភាព​អឺរ៉ុប​ចាប់ផ្តើម​ស្រឡះ​ឡើង​វិញ​បន្តិច​ម្តងៗ ដោយសារ​តែ​ប្រទេស​បារាំង។ ប្រទេស​បារាំង ក្រោម​ការដឹកនាំ​របស់​លោក​ប្រធានាធិបតី​ថ្មី​នីកូឡា សាកកូហ្ស៊ី(Nicolas Sarkozy) ផ្តួចផ្តើម​តាក់តែង​សន្ធិសញ្ញា​មួយ​ថ្មី ដើម្បី​ជំនួស​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​អឺរ៉ុប​ឆ្នាំ​២០០៥​ដែល​ត្រូវ​បាន​បោះបង់​ចោល ដោយហេតុតែ​ពលរដ្ឋ ឬ​សភា​នៃ​ប្រទេស​សមាជិក​ខ្លះ​មិន​ព្រម​ឲ្យ​សច្ចាប័ន។
សន្ធិសញ្ញា ​ថ្មី​នេះ អនុម័ត​នៅ​ទីក្រុងលីស្ប៊ន(​Lisbonne) នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១៣​ធ្នូ​ឆ្នាំ​២០០៧ និង​ចូល​ជា​ធរមាន​នៅ​ថ្ងៃ​ទី១​ធ្នូ​ឆ្នាំ​២០០៩ មាន​គោលដៅ​ផ្តល់​សន្ទុះ​ថ្មី​ដល់​ការបន្ត​កសាង​អឺរ៉ុប​រួម។ ជាក់ស្តែង សិទ្ធិ​ប្រើ​សំលេងគាំទ្រ(Véto) ពី​សំណាក់​បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​ដើម្បី​ខ្ទប់​សេចក្តី​សម្រេចចិត្ត​រួម​ ផ្សេងៗ​ត្រូវ​បាន​កាត់​បន្ថយ ហើយ​ពី​អំណើះ​តទៅ​ប្រទេស​មួយ​ណា​ក៏​ដោយ​មាន​សិទ្ធិ​ដក​ខ្លួន​គ្រប់​ពេល​វេលា ចេញ​ពី​សហភាពអឺរ៉ុប។
ក៏ប៉ុន្តែ តាំង​ពី​ចុង​ឆ្នាំ​២០០៨​មក​ទល់​ត្រីមាស​ទី១​នៃ​ឆ្នាំ​២០១០​នេះ ពួក​អ្នក​មិន​ទុក​ចិត្ត និង​មើល​ស្រាល​អឺរ៉ុប គឺ​ពួកយូហ្រូសេបទិក(​Eurosceptiques) ចាប់​ផ្តើម​ស្តី​បន្ទោស​សហភាព​អឺរ៉ុប​ជា​ថ្មី​ឡើង​វិញ។ ម្យ៉ាង គឺ​មក​អំពី​ក្នុង​ឱកាស​សន្និសីទ​អន្តរជាតិ ស្តី​ពី​ការប្រែប្រួល​អាកាសធាតុ នៅ​ទីក្រុងកូផេនហាខ(​Copenhague) ក្នុង​ខែ​ធ្នូ​ឆ្នាំ​២០០៩​ទឹកមាត់​របស់​អឺរ៉ុប​មិន​ប្រៃ នៅ​ចំពោះ​មុខ​សហរដ្ឋអាមេរិក និង​ប្រទេសចិន។ ម្យ៉ាងទៀត គឺ​មក​អំពី​តំណែង​ប្រធាន​អចិន្ត្រៃយ៍​នៃ​ក្រុមប្រឹក្សា​អឺរ៉ុប​ត្រូវ​បាន​ ប្រគល់​ទៅ​ឲ្យ​ជនជាតិ​ប៊ែលហ្ស៊ិក(Belgique) ហឺម៉ាន់ វ៉ាន់ រ៉ូមភុយ(Herman Van Rompuy) ដែល​គ្មាន​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​ខ្លាំង និង​ដែល​គ្មាន​កិត្តិនាម នៅ​លើ​ឆាក​អន្តរជាតិ។ រីឯ​មូលហេតុ​ចុង​ក្រោយ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​ពិបាក​ជឿ​ទៅ​លើ​ឥទ្ធិពល​របស់​អឺរ៉ុប គឺ​អវត្តមាន​នៃ​សកម្មភាព​រួម​របស់​អឺរ៉ុប ដើម្បី​ជួយ​សង្គ្រោះ​ប្រជាជនហៃទី(​Haïti) ក្រោយ​គ្រោះ​រញ្ជួយ​ដី នៅ​ខែ​មករា​កន្លង​ទៅ​នេះ។
ចង់​ឬ​មិន​ចង់ ទ្វីបអឺរ៉ុប​ទាំង​មូល និង​សហភាព​អឺរ៉ុប​ដាច់​ដោយ​ឡែក លែង​ជា​ដង្ហើម​នៃ​ពិភពលោក​ទៀត​ហើយ។ ពាក្យ​ស្លោក​ដែល​ថា អ្នកណា​ក្តាប់​អឺរ៉ុប អ្នកនោះ​ក្តាប់​ពិភពលោក មាន​ន័យ​ត្រឹមត្រូវ​ល្អ រហូត​ដល់​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​ពីរ។ វា​ក៏​នៅ​មាន​ន័យ​ដែរ ក្នុង​សម័យ​សង្រ្គាម​ត្រជាក់ នា​ពេល​ដែល​សហរដ្ឋអាមេរិក និង​សហភាព​សូវៀត ដណ្តើម​ឥទ្ធិពល​គ្នា​នៅ​គ្រប់​ជ្រុងជ្រោយ​ក្នុង​ពិភពលោក ពិសេស​នៅ​លើ​ទ្វីបអឺរ៉ុប​តែ​ម្តង។
ក៏​ប៉ុន្តែ ក្រោយ​សង្រ្គាម​ត្រជាក់ ពិភពលោក​បែក​ចេញ​ជា​ច្រើនពូល(​Pôles) មិនមែន​មាន(​Pôles)​ភូមិសាស្រ្ត​នយោបាយ​តែ​ពីរ ដូច​ពី​ពេល​មុន​ទៀត​ទេ។ នៅ​ក្នុង​បរិបទ​នេះ សហភាពអឺរ៉ុប​ចោទ​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ត្រូវ​បន្ត​ពឹងពាក់​ឲ្យ​អាមេរិក​ជួយ​ការពារ​ខ្លួន ដូច​ក្នុង​សម័យ​សង្រ្គាម​ត្រជាក់ ឬ​ក៏​ត្រូវ​គិតគូរ​បង្កើត​កងទ័ព​អឺរ៉ុប​រួម​មួយ ដើម្បី​ការពារ​ខ្លួន​ឯង និង​ដើម្បី​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​អន្តរាគមន៍​នៅ​លើ​ទី​សមរភូមិ​នាៗ ក្នុង​ពិភពលោក ក្នុង​នាម​ជា​មហា​អំណាច​]មួយ​នឹង​គេ​ដែរ​ឬ​ទេ?
តើ​ត្រូវ​បង្កើត​អឺរ៉ុប ​សហព័ន្ធន៍​Europe fédérale ឬ​អឺរ៉ុប​សមាគម​ប្រជាជាតិ Europe des Nations?
ចក្ខុនិមិត្ត ​ទាំង​ពីរ​នេះ នាំ​មក​នូវ​ការយល់​ឃើញ​ផ្សេង​គ្នា​អំពី​តួនាទី​របស់​សហភាពអឺរ៉ុប នៅ​ក្នុង​លោក។ នៅ​ម្ខាង អឺរ៉ុប​សហព័ន្ធន៍ មាន​មហិច្ឆតា​ក្លាយ​ជា​មហា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​តែ​មួយ ដែល​ចាំបាច់​ត្រូវ​តែ​ដើ​តួនាទី​ជា​មហា​អំណាច ដូច​សហរដ្ឋ​អាមេរិក ឬ​ក៏​ប្រទេស​ចិន​សព្វថ្ងៃ។ នៅ​ម្ខាង​ទៀត អឺរ៉ុប​សមាគម​ប្រជាជាតិ គ្រាន់​តែ​ចង់​ឲ្យ​បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​សាមគ្គី​គ្នា​ដើម្បី​ការពារ​ អារ្យធម៌​អឺរ៉ុប ការពារ​គំរូ​អភិឌ្ឍន៍​មួយ ដោយ​មិន​ចាំបាច់​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ទៅ​លើ​ការប្រែប្រួល​នយោបាយ​ឬ​ភូមិសាស្រ្ត​នយោបាយ​នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក​អ្វី​ទេ ពីព្រោះ​គិតគូរ​អំពី​រឿង​ទាំង​អស់​នេះ គឺ​ជា​ភារកិច្ច​ផ្ទាល់​របស់​ប្រទេស​សមាជិក​នីមួយៗ​រៀងៗ​ខ្លួន។
អឺរ៉ុប​កំពុង​ស្វែង​រក​ចក្ខុនិមិត្ត​ភូមិសាស្រ្ត​នយោបាយ​រួម​គ្នា​មួយ
right|thumb|350px|លោក​​ប្រធានាធិប​តិ​​បារាំង​ [[នីកូឡា សាកកូហ្ស៊ី(Nicolas Sarkozy) លើក​កូន​​​ទង់​ជាតិ​បារាំង​​ក្នុង​​ពេល​​ជំនួប​​កំពូល​អឺរ៉ុបមួយ ©រក្សាសិទ្ធិ]] តើ​នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក​សព្វ​ថ្ងៃ ផលប្រយោជន៍​របស់​សហភាព​អឺរ៉ុប​ឋិត​នៅ​ទី​ណា? តើ​សហភាពអឺរ៉ុប ត្រូវ​ប្រកាន់​ឥរិយាបថ​បែប​ណា នៅ​ចំពោះ​មុខអាមេរិក អាស៊ី អាហ្វ្រិក ឬ​ភូមិភាគ​ដើមបូព៌ា?
សហភាព​អឺរ៉ុប គ្មាន​ចក្ខុនិមិត្ត​ភូមិសាស្រ្តនយោបាយ​រួម​គ្នា​មួយ​ទេ។ ពីព្រោះ ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ធំៗ​នីមួយៗ ដូចយ៉ាង​អាល្លឺម៉ង់​បារាំង​និង​អង់គ្លេស​មាន​ចក្ខុនិមិត្ត​ ភូមិសាស្រ្តនយោបាយ​រៀងៗ​ខ្លួន​របស់​គេ ដែល​បន្សល់​មក​ពី​អតីតកាល។ អង់គ្លេស​ជា​មហាអំណាច​​ជើងទឹក អាល្លឺម៉ង់​ជា​មហាអំណាច​ជើងគោក បារាំង​វិញ​មាន​មហិច្ឆតា​ពិភពលោក។
ក៏​ប៉ុន្តែ សុបិន​ដ៏​ល្អ​នេះ​បាន​រលាយ​បាត់​ទៅ​តាំង​ពី​មាន​មហា]]ភេរវកម្ម]]​ថ្ងៃ​ទី​១១​ កញ្ញា​ឆ្នាំ​២០០១ និង តាំង​ពី​សង្គ្រាម​អាមេរិកាំង​នៅ​អៀរ៉ាក់​បាន​ផ្ទុះ​ឡើង​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៣ សង្រ្គាម​ដែល​គ្មាន​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​អង្គការសហប្រជាជាតិ។
ម្ល៉ោះ​ហើយ បានជា​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​២០០៣​នោះ​មក ស្រាប់​តែ​មាន​ការ​ប្រឈម​មុខ​គ្នា​ខ្លាំង នៅ​ក្នុង​សហភាពរ៉ុប រវាង​ចក្ខុនិមិត្ត​ពីរ។ នៅ​ម្ខាង មាន​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ដែល​ចង់​បាន​ពិភពលោក​មួយ​ពហុប៉ូល​(multipolaire)។ គឺ​ជា​ចក្ខុនិមិត្ត​ដែល​លើក​ស្ទួយ​ជាអាទិ៍​ដោយ​ប្រទេស​បារាំង។ នៅម្ខាង​ទៀត មាន​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ដែល​ចង់​បាន​ពិភពលោក​មួយ​ឯកតោប៉ូល​(Unipolaire)ដឹក ​មុខ​ដោយ​បស្ចិមលោក ពោល​គឺ​សហរដ្ឋអាមេរិក​និង​សហភាពអឺរ៉ុប។ គឺជា​ចក្ខុនិមិត្ត​ដែល​គាំទ្រ​ដោយ​ប្រទេស​អង់គ្លេស។
យ៉ាងណា​ក៏​ដោយ សង្គ្រាម​អៀរ៉ាក់​បាន​បំផុស​ឲ្យ​មាន​ការតស៊ូ​មតិ​មួយ​យ៉ាង​ស្វិតស្វាញ នៅ​ក្នុង​សហភាពអឺរ៉ុប ជុំវិញ​ទំនាក់ទំនង​រវាង​អឺរ៉ុប​និង​សហរដ្ឋអាមេរិក ជុំវិញ​តួនាទី​និង​ផល​ប្រយោជន៍​របស់​សហភាពអឺរ៉ុប នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក។
អឺរ៉ុប ​និង​អាមេរិក មាន​គោលការណ៍​ដូច​គ្នា នោះ​គឺ​ការធានា​ការពារលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសេរី និង [សិទ្ធិមនុស្ស។ អឺរ៉ុប​និង​សហរដ្ឋអាមរិក ក៏​មាន​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ប្រទាក់​គ្នា​យ៉ាង​ស្និទ្ធ​ដែរ។
គួរ​និយាយ​ ថា លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ​របស់​អាមេរិក បាន​ប្រសូត​ចេញ​ពី​គោលគំនិត​ដើម​របស់​ទស្សនវិទូ​អឺរ៉ុប។ គួរ​និយាយ​ទៀត​ថា ក្រោយ​មក​អាមេរិក​បាន​មក​ជួយ​ស្រោចស្រង់​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ប្រជាធិបតេយ្យ ឲ្យ​រួច​ពី​ក្រញាំ​របស់​បណ្តា​ចក្រភព​អំណាច​ផ្តាច់ការ​នៅ​អឺរ៉ុប​កណ្តាល ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​ក្រញាំ​របស់​អាល្លឺម៉ង់ណាហ្ស៊ី(nazi) និង​ឲ្យ​រួច​ផុត​ពី​ក្រញាំ​របស់​សូវៀត​កុម្មុយនិស្ត។
ក៏​ប៉ុន្តែ សម្រាប់​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​មួយ​ចំនួន ជាពិសេស​ប្រទេស​បារាំង កត្តា​និង​ទិន្នន័យ​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ទាំង​នេះ មិន​អាច​បង្ខំ​សហភាពអឺរ៉ុប ឲ្យ​ចេះ​តែ​ដើរ​តាម​និង​ចេះ​តែ​ស្តាប់​បង្គាប់​សហរដ្ឋអាមេរិក​នោះ​ទេ។ បារាំង​អះអាង​ថា អឺរ៉ុប​ត្រូវ​ចេះ​ស្និទ្ធស្នាល​ជាមួយ​អាមេរិក ហើយ​ក៏​ត្រូវ​ចេះ​ឃ្លាត​ចេញ​ពី​ប្រទេស​រៀមច្បង​មួយ​នេះ​ដែរ ពេលណា​ដែល​កាលៈទេសៈ​ទាមទារ។
សហភាពអឺរ៉ុប ត្រូវ​គិតគូរ​ជា​បឋម​ដល់​ប្រយោជន៍​របស់​ខ្លួន​ដែល​ជួនកាល ផ្ទុយ​គ្នា​ស្រឡះ​ពី​ប្រយោជន៍​របស់​អាមេរិក។ នេះ​ជា​ការ​យល់ឃើញ​របស់​ប្រទេស​បារាំង។ ជាក់ស្តែង សហភាព​អឺរ៉ុប​ក៏​ត្រូវ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ទៅ​លើ​ប្រទេស​រុស្ស៊ី​ដែរ។ ពីព្រោះ​ស្ថិរភាព​នយោបាយ ប្រជាធិបតេយ្យ និង​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ប្រទេស​រុស្ស៊ី ជា​កត្តា​ចាំបាច់​សម្រាប់​ស្ថិរភាព​របស់​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ខាងកើត​ដែល​ជា ​សមាជិក​ថ្មីថ្មោង​របស់​សហភាពអឺរ៉ុប។
អឺរ៉ុប​ក៏​ត្រូវ​ចាប់​អារម្មណ៍ ​ដែរ ទៅ​លើ​តំបន់​(Balkan) និង​ទៅ​លើ​បណ្តា​អតីត​សាធារណរដ្ឋ​សូវៀត ដូចជាម៉ូលដាវី(​Moldavie) អ៊ុយក្រែន(Ukraine) បេឡារុស(Biélorussie)។ល។ ដែល​សុទ្ធសឹង​ជា​ចំណុច​រសើប អាច​បង្កើត​ជា​បញ្ហា រាលដាល​ចូល​មក​ដល់​ផ្ទៃ​ក្នុង​នៃ​សហភាពអឺរ៉ុប​តែ​ម្តង។
អាស៊ី ពិតមែន​តែ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​អឺរ៉ុប ក៏​ជា​ទ្វីប​ដែល​សហភាពអឺរ៉ុប​ត្រូវ​ខ្វល់ខ្វាយ​ដែរ​ដោយហេតុតែ​ការ​ប្រកួត​ ប្រជែង​បំពាក់​សព្វាវុធ និង​ការ​មើល​មុខ​គ្នា​មិន​ចំ​រវាង​បណ្តា​ប្រទេស​មហា​អំណាច​អាស៊ី​មួយ​ចំនួន។ ការ​លេច​ត្រដែត​ឡើង​នៃ​ប្រទេស​ចិន ការ​មិន​ចុះ​សម្រុង​គ្នា​រវាង​ឥណ្ឌា និង ប៉ាគីស្តង់ មហិច្ឆតា​នុយក្លេអ៊ែរ​របស់​កូរ៉េខាងជើង…ទាំង​នេះ​សុទ្ធសឹង​ជា​រងើក​ភ្លើង​ ដែល​អាច​បង្ក​ជា​អគ្គិភ័យ ធ្វើ​ឲ្យ​ទ្វីប​អាស៊ី​ឆេះ​សន្ធោសន្ធៅ​ឡើង។
នៅ ​ចំពោះមុខ​ការ​គំរាម​កំហែង​ទាំង​អស់​នេះ សហភាពអឺរ៉ុប​គ្មាន​មធ្យោបាយ​ច្រើន និង​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំង​ទេ តែ​អាច​ធ្វើ​សហប្រតិបត្តិការ​ជាមួយ​សហរដ្ឋអាមេរិក អាច​ជួយ​តម្រែតម្រង់​អាមេរិក​កុំ​ឲ្យ​ធ្វើ​ខុស​ដូច​នៅ​អៀរ៉ាក់​ទៀត។
ភូមិភាគ ​ដើមបូព៌ា​ក៏​ដូច​គ្នា​អ៊ីចឹង​ដែរ គឺ​ជា​តំបន់​រសើប និង​យុទ្ធសាស្រ្ត សម្រាប់​សហភាពអឺរ៉ុប ពីព្រោះ​អឺរ៉ុប​ត្រូវការ​ប្រេង​កាត​របស់​ភូមិភាគ​ដើមបូព៌ា។ អឺរ៉ុប​ក៏​ត្រូវ​ឃ្លាំ​មើល​តំបន់​នេះ​ឲ្យ​បាន​ដិតដល់​ដែរ ដោយហេតុតែ​បញ្ហា​ភេរវកម្ម និង​ដោយ​ហេតុតែ​បញ្ហា​ដែល​ចោទ​ឡើង​ដោយ​សហគមន៍​អ៊ីស្លាម នៅ​ក្នុង​បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិកអឺរ៉ុប​ជាច្រើន ដូច​នៅ​ប្រទេស​បារាំង​ជាដើម។ គោលដៅ​សំខាន់ គឺ​ធ្វើ​ឲ្យ​ភូមិភាគ​ដើមបូព៌ា​មាន​ស្ថិរភាព​និង​ស្គាល់​លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ។ នៅ​ក្នុង​តំបន់​នេះ តួនាទី​របស់​អឺរ៉ុប​ចាំបាច់​ណាស់ តែ​វា​ក៏​អាស្រ័យ​ទៅ​លើ​សកម្មភាព​ទូត​និង​យោធា​របស់​សហរដ្ឋអាមរិក​ដែរ។
ទ្វីប ​អាហ្វ្រិក​វិញ ក៏​ជា​តំបន់​យុទ្ធសាស្ត្រ​មួយ​ដែរ​សម្រាប់​អឺរ៉ុប។ អឺរ៉ុប មិន​អាច​បណ្តោយ​ឲ្យ​អាហ្វ្រិក​ក្ររហាម​អ៊ីចឹង​ត​ទៅ​ទៀត​បាន​ទេ ដោយហេតុតែ​បញ្ហា​មនុស្សធម៌ និង​បញ្ហា​អន្តោប្រវេសន៍។ ម្យ៉ាងវិញ​ទៀត អាហ្រ្វិក​ក៏​អាច​នាំ​ប្រយោជន៍​មក​ឲ្យ​អឺរ៉ុប​ដែរ។ ចូរ​កុំ​ភ្លេច​ថា​នយោបាយ​បារាំង​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ទ្វីប​អាហ្រ្វិក បាន​ផ្តល់​ផល​មិន​តិច​ទេ ក្នុង​នោះ​មាន​ជាអាទិ៍​ការ​គាំទ្រ​ប្រទេស​បារាំង​ពី​សំណាក់​បណ្តា​ប្រទេស​ អាហ្វ្រិក នៅ​លើ​វេទិកា​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ និង​សារៈសំខាន់​នៃ​ភាសា​បារាំង​នៅ​ក្នុង​ទ្វីប​អាហ្វ្រិក។ បើ​សិន​ជា​អាហ្វ្រិក​លូតលាស់ ភូមិភាគ​ដើមបូព៌ា​មាន​ស្ថិរភាព រុស្ស៊ី​និង​តំបន់បាល់កង់(Balkan)​ឋិតថេរ
សម្បូណ៌សប្បាយ នោះ​សហភាពអឺរ៉ុប​ដែល​ឋិត​នៅ​ចំ​កណ្តាល​ដើមទ្រូង​នៃ​ដែនដី​ដ៏​ធំ​ល្វឹងល្វើយ​ នេះ នឹង​ច្បាស់​ជា​អាច​ទាញ​យក​បាន​ផល​ប្រយោជន៍​មិន​តិច​ទេ៕
ចំណុច​ខ្លាំង និង​ចំណុច​ខ្សោយ​របស់​សហភាព​អឺរ៉ុបនៅ​លើ​ពិភពលោក
right|thumb|លោក វ៉ាន់ រ៉ូមភុយ(Van Rompuy) ប្រធាន​អចិន្រ្តៃយ៍​របស់​ក្រុមប្រឹក្សា​អឺរ៉ូប និង​លោកស្រី​ អាស្ឆតុន(Ashton)ឧត្តម​តំណាង​អឺរ៉ូប​ទទួល​បន្ទុក​កិច្ចការ​បរទេស និង​សន្តិសុខ ©Reuters ឆ្នាំ​២០០៣ ជា​ឆ្នាំ​ដែល​សហភាពអឺរ៉ុប ចាប់ផ្តើម​ជួប​ប្រទះ​នឹង​វិបត្តិ​ធ្ងន់ធ្ងរ។ សង្គ្រាម​អាមេរិកាំង​នៅអ៊ីរ៉ាក់(​Irak) ធ្វើ​ឲ្យ​អឺរ៉ុប​រួម​ប្រេះ​ឆា។ អង់គ្លេស អេស្ប៉ាញ និង​អ៊ីតាលី គាំទ្រ​អន្តរាគមន៍​យោធា​របស់​អាមេរិក។ រីឯ​បារាំង និង​អាល្លឺម៉ង់​វិញ​ប្រឆាំង។ ម្យ៉ាងវិញ​ទៀត គឺ​នៅ​ឆ្នាំ ២០០៣​នោះ​ហើយ ដែល​សហភាព​អឺរ៉ុប​ចាប់ផ្តើម​ទទួល​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ខាង​កើត ជាហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​ចំនួន​សមាជិក​កើន​ពី ១៥ ទៅ​២៥​ប្រទេស នៅ​ឆ្នាំ​២០០៤ និង​ក្រោយ​មក​ទៀត​ពី ២៥​ទៅ ២៧​ប្រទេស។
វត្តមាន​នៃ​សមាជិក​ថ្មី​ទាំង​ អស់​នេះ ធ្វើ​ឲ្យ​សហភាពអឺរ៉ុប​បែកបាក់​គ្នា កាន់​តែ​ខ្លាំង នៅ​ចំពោះ​មុខ​សង្គ្រាមអ៊ីរ៉ាក់(​Irak) ពីព្រោះ​បណ្តា​សមាជិក​ថ្មី​ចេញ​ពី​អឺរ៉ុប​ខាងកើត​ទាំងនេះ ដែល​បាន​ឋិត នៅ​ក្នុង​ក្រញាំ​របស់​សហភាពសូវៀត​ជា​ច្រើន​ទសវត្សរ៍ បែរ​ភ្លាម​ភ្លែត​ទៅ​ស្និទ្ធស្នាល​ជាមួយ​អាមេរិក ដោយហេតុតែ​ពួក​គេ​នៅ​ខ្លាច​រុស្ស៊ី និង​នៅ​មិន​ទុក​ចិត្ត​អាល្លឺម៉ង់។
អ៊ីចឹង ​ហើយ បាន​ជា​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​២០០៣​នោះ​មក សហភាព​អឺរ៉ុប​ចោទ​សួរ​ខ្លួនឯង​ខ្លាំង​ឡើងៗ ថា តើ​អ្វី​ទៅ​តួនាទី​របស់​ខ្លួន​នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក។
ប្រសើរ​ជាង​នេះ​ ទៅ​ទៀត មតិ​អន្តរជាតិ​ចង់​ឃើញ​សហភាព​អឺរ៉ុប​ដើរ​តួនាទី​កាន់​តែ​សំខាន់​ នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក ពីព្រោះ​សហភាព​អឺរ៉ុប​មាន​រូបភាព​ល្អ ត្រូវ​គេ​ចាត់ទុក​ជា​មហា​អំណាច​ត្រជាក់ Soft power ដែល​ការពារ​ពហុភាគី​និយម នៅ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ទំនាក់​ទំនង​អន្តរជាតិ និង​ដែល​ឲ្យ​តម្លៃ​ទៅ​លើ​សន្តិភាព ស្ថិរភាព លទ្ធិ​ប្រជាធិបតេយ្យ យុត្តិធម៌ និង​សាមគ្គីធម៌ ព្រម​ទាំង​អភិក្រម​នៃ​ការចរចា ដើម្បី​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ផ្សេងៗ។
សហភាព​អឺរ៉ុប​មិន​ខ្វះ​ទេ សមត្ថភាព និង​មធ្យោបាយ តែ​ខ្វះ​ឆន្ទៈ​នយោបាយ។ បាន​ន័យ​ថា បណ្តា​សមាជិក នៅ​តែ​គិត​ពី​ប្រយោជន៍​របស់​ប្រទេស​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន ខ្លាំង​ជាង​ប្រយោជន៍​របស់​អឺរ៉ុប​រួម។ ម្ល៉ោះ​ហើយ នៅ​ក្នុង​សហភាពអឺរ៉ុប មិនទាន់​អាច​មាន​ទៅ​កើត​ទេ ទី​បញ្ជាការ​រួម​តែ​មួយ។ ប្រទេស​សមាជិក​នីមួយៗ ជា​អ្នកសម្រេច​កិច្ចការ​នយោបាយ​រៀងៗ​ខ្លួន ហើយ​រដ្ឋធានី​បី មាន​ទឹក​មាត់​ប្រៃ​ជាង​គេ និង​ទម្ងន់​ខ្លាំង​ជាង​គេ គឺ​ទីក្រុងប៉ារីស​(Paris)​នៃ​ប្រទេស​បារាំង ទីក្រុងឡុង(​Londres)​នៃ​ប្រទេស​អង់គ្លេស​និង​ទីក្រុងប៊ែរឡាំង(​Berlin)​នៃ​ប្រទេស​ អាល្លឺម៉ង់។
កង្វះ​ឆន្ទៈ​នយោបាយ​រួម បណ្តាល​ឲ្យ​សហភាពអឺរ៉ុប​ខ្វះ​យុទ្ធសាស្ត្រ​រួម។ ជា​ច្រើន​ទសវត្សរ៍​កន្លង​មក​ហើយ ដែល​គេ​បាន និង​កំពុង​បន្ត​និយាយ​ពី​ការបង្កើត​កងទ័ព​អឺរ៉ុប​រួម​មួយ​ដែល​អាច​ខ្លាំង ស្មើ​នឹង​ទ័ព​អាមេរិកាំង។ ក៏​ប៉ុន្តែ ដរាបណា បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​ទាំង​អស់ នៅ​តែ​មិន​ទាន់​ដាច់ចិត្ត​បោះបង់​ចោល​អធិបតេយ្យ​រៀងៗ​ខ្លួន​របស់​គេ​ទេ ដរាប​នោះ​នឹង​នៅ​តែ​មិន​អាច​មាន​ទៅ​កើត​ទេ​កងទ័ព​អឺរ៉ុប​រួម។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ប្រទេស​សមាជិក​អឺរ៉ុប​នីមួយៗ ចាយ​ប្រាក់​តិច​ជាង​សហរដ្ឋអាមេរិក នៅ​ក្នុង​វិស័យ​ការពារ​ជាតិ គឺ​ប្រមាណ​២,៥% នៃ​ផលិតផល​ដុល​ក្នុង​ស្រុក​សម្រាប់​ប្រទេស​បារាំង ក៏​ដូច​សម្រាប់​ប្រទេស​អង់គ្លេស និង​១,៥%​នៃ​ផលិតផល​ដុល​ក្នុង​ស្រុក​សម្រាប់​ប្រទេស​អាល្លឺម៉ង់ ទល់​នឹង​៤%​នៃ​ផលិតផល​ដុល​ក្នុង​ស្រុក​សម្រាប់​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។
គ្មាន ​កងទ័ព​រួម សហភាព​អឺរ៉ុប​គ្មាន​អំណាច​នៅ​លើ​ឆាក​អន្តរជាតិ។ ម្ល៉ោះ​ហើយ ដើម្បី​មាន​ទឹកមាត់​ប្រៃ​នៅ​ក្នុង​ពិភពលោក សហភាព​អឺរ៉ុប​ក៏​សម្រេច​បង្កើត​មុខ​តំណែង​ពីរ​សែន​សំខាន់ តាម​រយៈ​សន្ធិសញ្ញា​ទីក្រុងលីស្ប៊ន(​Lisbonne) ឆ្នាំ​២០០៧ នោះ​គឺ​តំណែង​ប្រធាន​អចិន្ត្រៃយ៍​នៃ​ក្រុម​ប្រឹក្សា​អឺរ៉ុប និង​តំណែង​ឧត្តម​តំណាង​អឺរ៉ុប​ទទួល​បន្ទុក​កិច្ចការ​បរទេស និង​សន្តិសុខ។
ក៏ ​ប៉ុន្តែ​សម្រេច​សម្រួច​ទៅ ស្រាប់​តែ​បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​អឺរ៉ុប​ទាំង​២៧ ត្រូវរ៉ូវ​គ្នា​តែងតាំង​ជា​ប្រធាន​អចិន្ត្រៃយ៍​នៃ​ក្រុម​ប្រឹក្សា​អឺរ៉ុប ជនជាតិប៊ែលហ្ស៊ិក​(Belgique)​ម្នាក់ គឺ​លោក វ៉ាន់ រ៉ូមភុយ(​Van Rompuy)។ គាត់​មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​គ្មាន​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​ប៉ុណ្ណោះ​ ទេ ដើម្បី​អាច​អង្គុយ​ចរចា​បាន​ជាមួយ​លោក​ប្រធានាធិបតី​អាមេរិកាំង ឬ​លោក​ប្រមុខរដ្ឋ​ចិន ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត គាត់​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​គ្មាន​អ្នកណា​ស្គាល់​ឈ្មោះ​ទៅ​ទៀត នៅ​លើ​ឆាក​អន្តរជាតិ។ បាន​ន័យ​ថា នៅ​ទី​បំផុត បណ្តា​ប្រមុខរដ្ឋ និង​ប្រមុខ​រដ្ឋាភិបាល​អឺរ៉ុប​នៅ​តែ​មិន​ព្រម​ប្រគល់​អំណាច​ទៅ​ឲ្យ​អ្នកណា​ ម្នាក់​ដើម្បី​និយាយ​ជំនួស ឬ​ចរចា​ជំនួស​ពួកគេ​ទេ នៅ​លើ​ឆាក​អន្តរជាតិ។
និយាយ​សរុប​មក​វិញ ដើម្បី​ពង្រឹង​ពង្រីក​សមត្ថភាព និង​សកម្មភាព​រួម​របស់​ខ្លួន នៅ​លើ​ឆាក​អន្តរជាតិ​ទៅ​បាន អឺរ៉ុប​ត្រូវ​កំណត់​ឲ្យ​ច្បាស់លាស់​ជា​មុន​សិន​មហិច្ឆតា​រួម​របស់​ខ្លួន។ តើ​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុប​ចង់​ក្លាយ​ជា​សហព័ន្ធន៍ ក្នុង​គោលដៅ​ដើរ​តួនាទី​ជា​មហា​អំណាច​នយោបាយ និង​យោធា​ដូច​សហរដ្ឋអាមេរិក​ដែរ​ឬ​ទេ ឬ​មួយ​ក៏​គ្រាន់​តែ​ចង់​រួបរួម​គ្នា​ជា​សមាគម​ប្រជាជាតិ​មួយ​ដើម្បី​បង្កើន​ ប្រយោជន៍​សេដ្ឋកិច្ច​តែ​ប៉ុណ្ណោះ?
ទំ​នាក់​ទំ​នង​រវាង​សហភាព​អឺរ៉ុប ​និង​សហ​រដ្ឋ​អា​មេ​រិក
right ដូច​ដែល​ធ្លាប់​បាន​លើក​ឡើង​រួច​ហើយ​ថា​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៣ សហភាពអឺរ៉ុប​និង​សហរដ្ឋអាមេរិក មើល​មុខ​គ្នា​មិន​ចំ។ មូលហេតុ គឺ​មក​ពី​អាមេរិក​ធ្វើ​សង្គ្រាម​នៅ​អ៊ីរ៉ាក់(Irak) ហើយ​ធ្វើ​ឲ្យ​អឺរ៉ុប​ប្រេះឆា​គ្នា។ អង់គ្លេស(Anglais) អេស្ប៉ាញ(Espagne) និង អ៊ីតាលី(Italie) គាំទ្រ​អន្តរាគមន៍​យោធា​របស់​អាមេរិក រីឯ​បារាំង​និង​អាល្លឺម៉ង់(Allemand) វិញ​ប្រឆាំង។ ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត គឺ​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៣​នោះ​ហើយ ដែល​សហភាពអឺរ៉ុប​ ត្រៀម​ខ្លួន​ទទួល​បណ្តា​ប្រទេស​អឺរ៉ុបខាងកើត​ឲ្យ​ចូល​ជា​សមាជិក។ បណ្តា​ប្រទេស​សមាជិក​ថ្មីថ្មោង​ទាំង​នេះ ដែល​បាន​ឋិត​នៅ​ក្រោម​ក្រញាំ​សហភាពសូវៀត​ជា​ច្រើន​ទសវត្សរ៍ នៅ​មិន​ទុក​ចិត្ត​រុស្ស៊ី ត្រូវការ​ឲ្យ​អាមេរិក​ការពារ​ពួក​គេ ម្ល៉ោះ​ហើយ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ទៅ​គាំទ្រ​ភ្លាម​ភ្លែត​សង្រ្គាម​អាមេរិក​នៅ​ អ៊ីរ៉ាក់(Irak)។ ទាំង​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​សហភាពអឺរ៉ុប​បែកបាក់​ប្រេះឆា​គ្នា​កាន់​តែ​ខ្លាំង​និង​ ធ្វើ​ឲ្យ​អឺរ៉ុប​និង​អាមេរិក កាន់​តែ​មិន​ចុះ​សម្រុង​គ្នា។
ប៉ុន្មាន ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក គឺ​នៅ​ចុង​ឆ្នាំ​២០០៨ សហរដ្ឋអាមេរិក​របស់​លោក ប៊ុស្ឆ(​Bush) លែង​អុងអាត់ លែង​ប្រកាន់​យក​ជំហរ​ឯកតោភាគី​និយម នៅ​លើ​ឆាក​អន្តរជាតិ​ដូច​ពេល​មុន ទៀត​ហើយ។ ពីព្រោះ​ស្ថានភាព​នៅអ៊ីរ៉ាក់(​Irak) មិន​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ ដូច​ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន(​Washington) បាន​គ្រោង​ទុក​ទេ ពីព្រោះ​ជ័យ​ជំនះ តាម​រយៈ​ការ​បោះឆ្នោត​ប្រជាធិបតេយ្យ​របស់​ចលនាអ៊ីស្លាម​ជ្រុល​និយមហាម៉ាស(​Hamas) នៅ​ដែនដី​ប៉ាឡេស្ទីន(Palestine) បាន​បើក​ភ្នែក​លោក​ ប៊ុស្ឆ(Bush) ឲ្យ​យល់​ថា គេ​មិន​អាច​បង្ខំ​ភូមិភាគ​ដើមបូព៌ា​ឲ្យ​ទទួល​យក​លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ​ងាយៗ​ បាន​ទេ។ អ៊ីចឹង​ហើយ បាន​ជា​អាមេរិក​របស់​លោក ប៊ុស្ឆ(​Bush) មាន​ចរិត​ស្លូត​វិញ ស្លូត​ជាង​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៣ ដោយ​បាន​ងាក​មក​ឲ្យ​តម្លៃ​ដល់ អ.ស.ប ជាអាទិ៍​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​នុយក្លេអ៊ែរ​របស់​កូរ៉េខាងជើង​និង​របស់​អ៊ីរ៉ង់(Iran)​។ នៅ​ក្នុង​បរិបទ​បែប​នេះ អឺរ៉ុប​និង​អាមេរិក​ក៏​ខិត​ចូល​ជិត​គ្នា​វិញ។
ប៉ុន្តែ ​ នៅ​ឆ្នាំ​២០០៨ ឆ្នាំ​ដែល​លោក ប៊ុស្ឆ​(Bush)​ជិត​អស់​អាណត្តិ​ប្រធានាធិបតី ទោះ​ជា​ទំនាក់ទំនង​រវាង​អាមេរិក​និង​អឺរ៉ុប​ល្អ​ប្រសើរ​ជាង​មុន​ក្តី ក៏​នៅ​មាន​សល់​ច្រើន​ណាស់​មូលហេតុ​ស្មុគស្មាញ​ដែល​បន្ត​ធ្វើ​ឲ្យ​ភាគី​ទាំង​ ពីរ​មិន​អាច​ស្និទ្ធស្នាល​គ្នា​បាន ដូច​កាល​សម័យ​សង្គ្រាម​ត្រជាក់​បាន​ឡើយ។ ជា​បឋម នៅ​ខាង​សហភាពអឺរ៉ុប អឺរ៉ុប​មិន​យល់​ឃើញ​និង​មិន​ធ្វើ​តាម​អាមេរិក​ទេ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ចលនា​ភេរវនិយម។ រដ្ឋការ​លោក​ ប៊ុស្ឆ(Bush) ធ្វើ​សង្រ្គាម​ប្រឆាំង​ភេរវកម្ម ដូច​ខ្លួន​បាន​ធ្វើ​សង្រ្គាម​កំចាត់​ពួកណាស៊ីអាល្លឺម៉ង់​(Nazi Allemand) កាល​សម័យ​សង្រ្គាម​លោក​លើក​ទី​ពីរ។ បាន​ន័យ​ថា ចំពោះ​អាមេរិក​របស់​លោក(​Bush) ឲ្យ​តែ​ជា​ភេរវជន គឺ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ពួក​តំណាង​សភាវៈ​អាក្រក់​ទាំង​អស់ ទោះ​ជា​អ្នក​នោះ​ជា​អ្នក​ទាមទារ​ផ្តាច់​ទឹកដី​និយម ដូច​ពួកឆិចឆិចនី(​Tchéchènes) ឬ​ក៏​ជា​ពួក​សកម្មជនអាល់កៃដា(​Al-Qaïda) តាង​នាម​ឲ្យ​សាសនា​អ៊ីស្លាម​ជ្រុល​និយម​ក៏​ដោយ។ ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត អឺរ៉ុប​ក្តៅ​ចិត្ត ដោយហេតុតែ​អាមេរិក ដែល​ជា​ជើង​ឯក​នៃ​ពិភពភាវូបនីយកម្ម ចេះ​តែ​បង្ខិត​បង្ខំ​គេ​ឯង ឲ្យ​ទទួល​ចក្ខុនិមិត្ត​នៃ​ទី​ផ្សារ​សេរី​របស់​ខ្លួន ជាពិសេស នៅ​ពេល​ចរចា​ក្នុង​ក្របខ័ណ្ឌ​អង្គការ​ពាណិជ្ជកម្ម​ពិភពលោក អូអឹមស៊ី(​OMC​)ម្តងៗ។
ចំណុច ​មួយ​ទៀត ដែល​អឺរ៉ុប​មិន​ចុះ​សម្រុង​ជាមួយ​អាមេរិក គឺ​សុបិន​របស់​លោក ប៊ុស្ឆ(Bush)​ក្នុងការ​ធ្វើ​ឲ្យ​សន្តិភាព​កើត​ឡើង នៅ​ក្នុង​ភូមិភាគ​ដើមបូព៌ា តាម​រយៈ​ការ​ដាក់​បន្តុប​លទ្ធិ​ប្រជាធិបតេយ្យ​ឲ្យ​បណ្តា​ប្រទេស​ក្នុង​តំបន់ ​នេះ​យក​ទៅ​អនុវត្ត គឺ​ថា​ធ្វើ​ហាក់​បី​ដូច​ជា​ប្រទេស​ប្រជាធិបតេយ្យ​មិន​ចេះ​ធ្វើ​សង្គ្រាម និង​មាន​តែ​ប្រទេស​កាន់​អំណាច​ផ្តាច់ការ​ទេ​ដែល​ចេះ​ឈ្លោះ​ប្រកែក​គ្នា។
ក្រោយ ​មក​ទៀត អាមេរិក​របស់​លោក អូបាម៉ា(​Obama) ចាប់​ពី​ខែ​មករា​ឆ្នាំ​២០០៩​មក និង​អឺរ៉ុប​ក៏​នៅ​តែ​មិន​អាច​វិល​មក​ស្និទ្ធស្នាល​គ្នា​ខ្លាំង​វិញ ដូច​សម័យ​សង្គ្រាម​ត្រជាក់​បាន​ឡើយ។ ពីព្រោះ អាមេរិក​នៅ​សតវត្សរ៍​ទី២១​នេះ លែង​ចាត់​ទុក​អឺរ៉ុប​ថា ជា​តំបន់​ភូមិសាស្រ្តនយោបាយ​មួយ​សំខាន់​ទៀត​ហើយ។ រហូត​មក​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៩១ ឆ្នាំ​ដែល​សហភាពសូវៀត​រលាយ​និង​សង្គ្រាម​ត្រជាក់​ត្រូវ​ចប់ អឺរ៉ុប​ជា​ដង្ហើម​របស់​អាមេរិក។ ចូរ​កុំ​ភ្លេច​ថា អាមេរិក​បាន​មក​ជួយ​ស្រោចស្រង់​អឺរ៉ុប​ប្រជាធិបតេយ្យ​ឲ្យ​រួច​ពី​អំណាច​ ផ្តាច់ការ​នៃ​ចក្រភព​អឺរ៉ុប​កណ្តាល មក​ជួយ​រំដោះ​អឺរ៉ុប​ឲ្យ​រួច​ពី​ក្រញាំអាល្លឺម៉ង់ណាស៊ី​(Allemand nazi) និង​មក​ជួយ​ការពារ​អឺរ៉ុប​ប្រជាធិបតេយ្យ​ប្រឆាំង​នឹង​សហភាពសូវៀត​ កុម្មុយនិស្ត។