លីលាវតី_ភាគ​ទី​_២
សេរីភាពពេញបរិបូរ
"លោកអនាគារិក ! ខ្ញុំកូរណានឹងឧបមាប្រៀបធៀបឲ្យស្តាប់ តាមធម្មតា នាដការិនីដែលទើបនឹងចាប់ផ្តើមរៀន នៅមិនទាន់ស្ទាត់ជំនាញក្នុងសិល្បៈនៃរបាំ នៅពេលឡើងកាន់វេទិកា ក៏ភ័យតក់ប្រមា កាលបើបានឮសម្លេង​តន្ត្រី ក៏ស្លន់ចិត្តញ័រខ្លួន មានកិរិយាការញញើតញញ័រ តែងរេរាំទៅដោយលំបាក ទោះបីបើខំព្យាយាមក៏ដោយ ក៏នៅតែ​មាន​លីលារាយរាំខុសឆ្គង ប៉ុន្តែនាដការិនីដែលស្ទាត់ជំនាញក្នុងសិល្បៈនៃរបាំល្អហើយ នៅពេលឈានជើង​ឡើងកាន់វេទិកា ហើយបានឮសម្លេងតន្ត្រីក៏មានចិត្តក្លៀវក្លាសប្បាយរីករាយប្រកបលីលារេរាំបានយ៉ា​ស្ទាត់​ជំនាញ ស៊ីចង្វាក់នឹងសម្លេងតន្ត្រីដោយមិនបាច់ប្រឹង ហាក់នឹងថាដៃជើងវាប្រព្រឹត្តទៅតាមបកតិវិស័យរបស់វា យ៉ាងណាមិញ ព្រះអរិយសាវ័កក្នុងព្រះធម្មវិន័យរបស់ព្រះបរមសាស្តាក៏យ៉ាងនោះដែរ ភិក្ខុដែលនៅជាបុថុជ្ជន​តែងបដិបត្តិទៅតាមព្រះធម្មវិន័យបានដោយការលំបាក ត្រូវមានសតិសម្បជញ្ញៈអបស្ទប ទុកជាម្លឹងក៏ដោយ​ក៏នៅតែឆ្គាំឆ្គង ញញើតញញើមក្នុងសមាគម ប៉ុន្តែសម្រាប់ភិក្ខុជាព្រះអរិយបុគ្គលដែលចូលដល់ត្រើយគឺ​ព្រះ​និព្វានហើយ ការបដិបត្តិតាមព្រះធម្មវិន័យរបស់លោកក្លាយទៅជារឿងធម្មតា ជាគ្រឿងរស់នៅសុខសប្បាយ បដិបត្តិបានយ៉ាងងាយស្រួលដោយមិនបាច់ប្រឹង កំហុសខុសឆ្គងក៏មិនមាន ព្រោះហេតុនោះ ការបដិបត្តិ​តាម​សីលាចារវត្តរបស់លោកទើបពុំមែនជាបន្ទុកធ្ងន់ឬក្រិតកម្រិតសេរីភាពនោះឡើយ ប៉ុន្តែជាសុខវិហារធម៌ គឺ ធម៌គ្រឿងរស់នៅយ៉ាងសុខស្រួលរបស់លោក តើលោកល្មមយល់ហើយឬនៅ? " វសុទេពភ្ងក់ក្បាលចុះឡើង សម្តែងថាយល់ស្រប ហើយនិយាយថា "បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកូរណាយល់ស្របនឹងលោកគ្រប់យ៉ាងថា របៀបបដិបត្តិណាៗក៏ដោយ បើយើងបដិបត្តិ​រហូតដល់ក្លាយទៅជាបកតិវិស័យហើយ ជួសនឹងជាបន្ទុកនៃកង្វល់អំពល់ចិត្ត ប៉ុន្តែបែរជាសុខស្បើយរហើយ​ចិត្តទៅវិញ ខ្ញុំកូរណាត្រូវការសាកសួរលោកអំពីការត្រដោះខ្លួនឲ្យមានសេរីភាពចាកចំណង់ ព្រោះចំណុច​នេះ​ជាចំណុចខ្សោយរបស់ខ្ញុំកូរណា ខ្ញុំកូរណាមិនធ្លាក់ជាទាសកររបស់អ្វីៗទាំងអស់ ប៉ុន្តែនៅស្ថិតក្រោមឥទ្ធិពល​នៃចំណង់របស់ខ្លួន" "លោកអនាគារិក ! ការមានសេរីភាពចាកចំណង់ចាត់ជាទង្វើធ្វើបានដោយកម្រ សូម្បីតែខ្ញុំកូរណាក៏នៅ​ព្យាយាមធ្វើដែរ ប៉ុន្តែក៏នៅតែយកឈ្នះវាមិនទាន់បាន ណ្ហើយ ខ្ញុំកូរណានឹងព្យាយាមណែនាំវិធីសាស្ត្រប្រាប់ លោកតាមលំអាននៃពាក្យប្រាមប្រៀនរបស់ព្រះបរមសាស្តា ជាបឋម ខ្ញុំកូរណាចង់នឹងសួរលោកសិន សូម​ឲ្យលោកឆ្លើយតាមការពិត នៅខណៈដែលលោកឃើញស្រីក្រមុំមានរូបឆោមឆ្លៅស្រស់ស្អាត លោកក៏កើត​សេចក្តីពេញចិត្តឡើង លុះកើតសេចក្តីពេញចិត្តឡើងហើយ លោកតែងកើតសេចក្តីប្រាថ្នាត្រូវការមែនឬទេ?" "មែន ទានម្ចាស់ ! " "ប៉ុន្តែនៅខណៈណាដែលលោកឃើញសាកសពដេកស្លាប់ស្អុយរលួយរលែះក្នុងព្រៃស្មសាន លោកក៏កើត​សេចក្តីធុញទ្រាន់និងសង្វេគស្លុតចិត្ត មិនមានសេចក្តីប្រាថ្នាត្រូវការណាៗទេ មែនទេ?" "មែន ទានម្ចាស់ ! " "បើអញ្ចឹង តើអ្វីទៅ គឺ ភាពផ្សេងគ្នារវាងស្រីក្រមុំរូបស្អាតនិងសាកសពក្នុងព្រៃស្មសាន? តើអ្វីទៅដែលធ្វើឲ្យ​លោកកើតសេចក្តីប្រាថ្នាចំពោះស្រីក្រមុំរូបស្អាតនិងកើតសេចក្តីធុញទ្រាន់ក្នុងសាកសព? " វសុទេពអង្គុយគិតដង្វិនមួយស្របក់ហើយក៏និយាយថា "បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកូរណាយល់ឃើញថា ខ្ញុំកូរណាកើតសេចក្តីប្រាថ្នាត្រូវការស្រីក្រមុំ ព្រោះតែការមានជីវិត សម្រស់ស្រស់ស្អាត និងភេទរបស់នាង ខ្ញុំកូរណាកើតសេចក្តីធុញទ្រាន់ក្នុងសាកសពព្រោះតែការស្លាប់ ការស្អុយរលែះរលួយគួរឲ្យខ្ពើមរអើមរបស់វា" "ត្រឹមត្រូវហើយ លោកអនាគារិក ! លោកកើតសេចក្តីស្រឡាញ់ពេញចិត្តក៏ព្រោះតែសម្រស់និងសម្បុរភេទ​ដែល​ជាសម្បកក្រៅចាត់ជាសម្មតិសច្ចៈ តាមសភាពពិត ស្រីក្រមុំនិងសាកសពនោះគឺជាប្រជុំនៃធាតុទាំង ៤ ហ្នឹងឯង បើលោកបកសម្បកគឺសម្មតិសច្ចៈចេញ សម្លឹងមើលឲ្យជ្រៅចូលទៅ នឹងឃើញសភាពពិតខាងក្នុង​ដោយបញ្ញា លោកនឹងមើលឃើញស្រីក្រមុំនិងសាកសពជារបស់ស្មើគ្នា លោកនឹងមិនកើតសេចក្តីប្រាថ្នាត្រូវ​ការកាលបើឃើញស្រីក្រមុំទាំងនឹងមិនកើតសេចក្តីធុញទ្រាន់កាលបើឃើញសាកសព..." "បពិត្រលោកម្ចាស់ ! " វសុទេពនិយាយជ្រែកឡើងយ៉ាងរំភើប "កងទាហានមកទៀតហើយ ខ្ញុំកូរណាសុំ​អនុញ្ញាតឡើងទៅសំពះព្រះអាទិត្យម្តងទៀត" និយាយហើយគេក៏ប្រញាប់សួឡើងទៅលើដើមឈើ​យ៉ាង​ឆាប់រហ័ស ធ្វើឲ្យខ្ញុំកូរណាអង្គុយភីងភាំងចំពោះព្រឹត្តិកម្មដ៏ចម្លែករបស់គេនៅម្នាក់ឯង ។