cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ជំងឺរលាកទងសួត
គ្រោះថ្នាក់
រលាកទងសួតជាជម្ងឺមួយកំពុងតែសម្លាប់កុមារពី២ទៅ ៣លាននាក់ក្នុងមួយឆ្នាំៗនៅទូទាំងពិភពលោក (តួលេខនេះពុំបានរាប់បញ្ចូលចំនួនកុមារស្លាប់ ១លាននាក់ទៀតដោយជម្ងឺរលាកទងសួតបណ្តាលមកពីកញ្ជ្រឹល និងខាន់ស្លា ដែលជាជម្ងឺមានថ្នាំសម្រាប់ចាក់ការពារផង)។
ជំនួយសង្គ្រោះបឋម
បើកុមារម្នាក់មានជម្ងឺក្អក ផ្ដាសាយ អ្នកត្រូវធ្វើដូចខាងក្រោម៖
ឧទាហរណ៍៖ ទឹកឃ្មុំមួយស្លាបព្រា ទឹកក្រូចឆ្មារ១ចំណិតធំ ទឹកក្ដៅឧណ្ហៗ កន្លះកែវតូចចាក់ចូលគ្នាកូរឲ្យសព្វ ឲ្យអ្នកជម្ងឺផឹកព្រឹកម្ដង ល្ងាចម្ដង។
បើកុមារមានជម្ងឺរលាកទងសួត អ្នកត្រូវធ្វើដូចខាងក្រោម៖
គ្រោះថ្នាក់ និង ការបញ្ជូន
បើអ្នកពិនិត្យឃើញកុមារមានជម្ងឺក្អក ផ្ដាសាយ និងរលាកទងសួតមានសញ្ញាគ្រោះថ្នាក់ដូចខាងក្រោម អ្នកត្រូវបញ្ជូនគេទៅមណ្ឌលសុខភាពជាបន្ទាន់។
វិធីបង្ការ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ជីវវិទ្យា
ប្រព័ន្ធទឹករងៃ
តើលិកាប្រភេទផ្សេងៗនៃប្រព័ន្ធទឹករឡីមានអ្វីខ្លះ?
នាទីរបស់ប្រព័ន្ធទឹករងៃ
ប្រព័ន្ធទឹករងៃមាននាទី៖
សរីរាង្គនៃប្រព័ន្ធទឹករងៃ
សរីរាង្គនៃប្រព័ន្ធទឹករងៃរួមមាន សរសៃទឹករងៃ ទឹករងៃ ក្រពេញទឹករងៃ និងគោលិកាស៖
សរសៃទឹករងៃ
សរសៃទឹករងៃគឺជាបំពង់សម្រាប់បង្ហូរទឹករងៃ។
ទឹករងៃ
ទឹករងៃគឺជាធាតុរាវពណ៌លឿង និងក្នុងសរសៃទឹករងៃ ដែលមានប្លាស្មា និងគោលិកាស។
យើងអាចហៅទឹករងៃម្យ៉ាងទៀតថា ឈាមគ្មានគោលិកាក្រហម។
ក្រពេញទឹករងៃ
ក្រពេញទឹករងៃគឺជាម៉ាសជាលិកា សម្រាប់ច្រោះទឹករងៃ មុនវាចូលមកប្រព័ន្ធឈាមវិញ។
វាចែកចេញជា៖
គោលិកាស
គោលិកាសមានពីរប្រភេទ៖
ជម្ងឺប្រព័ន្ធទឹករងៃ
ជម្ងឺប្រព័ន្ធទឹករងៃមានរោគសញ្ញាដូចជា ឡើងប៉ោង នៅក្លៀក ក្រលៀន និងនៅត្រង់ក។ មូលហេតុនៃរោគសញ្ញាដូចនេះដោយសារមានមេរោគចូលក្នុងផ្នែកណាមួយនៃរាងកាយ នាំឲ្យវាផលិតអង់ទីករខ្លាំង។
មេរោគ​ហ៊ីវ
មេរោគហ៊ីវ (HIV)៖ មេរោគហ៊ីវ គឺជាមេរោគម្យ៉ាងដែលបំផ្លាញប្រព័ន្ធ​នៃ​ភាព​ស៊ាំមនុស្សឲ្យចុះខ្សោយ ហើយទីបំផុតត្រូវស្លាប់។ អ្នកផ្ទុកមេរោគហ៊ីវចេះតែចុះខ្សោយទៅៗ ជាលំដាប់ខាងសុខភាព ហើយ​ការព្យាបាល ឬ​ការប្រើថ្នាំមិនដូច​ទៅ​នឹង​អ្នក​មិន​ផ្ទុកមេរោគហ៊ីវនោះទេ។ មេរោគ​ហ៊ីវ​មិន​បាន​ធ្វើ​ឲមនុស្ស​ស្លាប់​ដោយ​ផ្ទាល់​នោះ​ទេ គ៏​នៅ​ពេល​ដែល​ប្រព័ន្ធ​នៃ​ភាព​សុំាំ​របស់​កំពុង​តែ​ចុះ​ខ្សោយ​ជា​លំដាប់​នោះ មានជម្ងឺឱកាសនិយមផ្សេងៗទៀតដូចជា ជម្ងឺរាក ជម្ងឺរលាកសួត ជម្ងឺខួរក្បាល ជម្ងឺរបេង ជា​ដើម ដែល​អាចបណ្តាល​ឲ​ជន​មាន​ផ្ទុក​មេរោគ​នោះ​ស្លាប់៕ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ជីវវិទ្យា
ចតុកោណកែង
right|200px
និយមន័យ
ចតុកោណកែង គឺជាចតុកោណដែលមានបណ្ដោយពីរ និងទទឹងពីរស្មើគ្នា និងស្របគ្នា​ ព្រមទាំងមានមុំកែង៤។ ចតុកោណកែង គឺជាប្រលេឡូក្រាមដែលមានមុំកែង៤។
ចតុកោណកែង ជាចតុកោណដែលមានរាងទ្រវែង​ ដែលមានជ្រុងស្របគ្នា ពីរ ពីរ និង​កែងគ្នា ដែលបង្កើតបានជាមុំកែង៤។​ ជ្រុងវែងស្របគ្នា ហៅថាបណ្ដោយ ហើយជ្រុងខ្លីស្របគ្នាហៅថាទទឺង។
លក្ខណៈផ្សេងទៀត
ចតុកោណកែងមានអ័ក្សឆ្លុះ២ និង ផ្ចិតឆ្លុះ១(ចំនុចប្រសព្វរវាងអង្កត់ទ្រូងទាំង២)។
ការ៉េ ជាចតុកោណកែងពិសេស។
រូបមន្ត
right|200px ចតុកោណកែង ABCD មួយមានបណ្តោយ aនិងទទឹង b ។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:គណិតវិទ្យា ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ធរណីមាត្រ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ពហុកោណ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ចតុកោណ
រឿងនារីពិការភ្នែក ភាគពីរ
ជាបុណ្យសំណាងបងជូនស្រី
មិនទន្ទឹងអូនតបគុណស្រ័យ
សូមអោយតែថ្លៃជួបក្សេមក្សាន្ត។
ឆវីបានឮនូវសំដី
ក្តុកក្តួលហឬទ័យពន់ប្រមាណ
រំភើបនឹងចិត្តប្រុសកល្យាណ
ផ្លាស់ចិត្តរួមប្រាណដូចសន្យា។
ដោយអ្នកស្រី កែវ ច័ន្ទបូរណ៍
កាសែតព្រៃនគរ
thumb|សារព័ត៌មាន ព្រៃនគរ
«ព្រៃនគរ» ជាកាសែតផ្សាយដំណឹងស្តីអំពីខ្មែរក្រោម ដែលជាជនជាតិដើមមួយរស់នៅ ក្នុងដែនដីសណ្តទន្លេមេគង្គ ឬដែនដីកម្ពុជាក្រោម សព្វថ្ងៃត្រូវបានគេស្គាល់ថាភាគខាង ត្បូងនៃប្រទេសសាធារណរដ្ឋសង្គមនិយមវៀតណាម ។
គោលការណ៍
កាសែត «ព្រៃនគរ» ចេញផ្សាយប្រចាំសប្តាហ៍រៀងរាល់ថ្ងៃអាទិត្យតាមព្រព័ន្ធអិនធើណិត និង បោះពុម្ពនៅប្រទេសកម្ពុជា និយាយអំពីសិទ្ធិមនុស្ស អត្តសញ្ញាណ វប្បធម៌ ប្រពៃណី ព្រះពុទ្ធសាសនា និងភូមិសាស្ត្រដែនដីកម្ពុជាក្រោម របស់ជនជាតិ ខ្មែរនៅដែនដីកម្ពុជា ក្រោម ដែលពួកគេមិន សូវត្រូវបានសហគមន៍អន្តរជាតិដឹងឮឡើយ ។
ទិសដៅសំខាន់ របស់យើងខ្ញុំ គឺចង់ឲ្យប្រជាជនខ្មែរនិងបរទេសបានដឹងនិងបានស្គាល់ថា ខ្មែរក្រោមជានរណា ?
មកដល់ថ្ងៃទី ០១ ខែ មករា ឆ្នាំ ២០១១ សារព័ត៌មាន «ព្រៃនគរ» មានអាយុ ៣ ឆ្នាំហើយ បើរាប់គណនាចាប់ពីថ្ងៃកាសែតនេះត្រូវបានបង្កើតឡើង និងចេញផ្សាយតាមរយៈអិនធើ ណិតកាលពីថ្ងៃទី ០១ ខែមករា ឆ្នាំ ២០០៨ មក ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃទី ០១ ខែមករាឆ្នាំ ២០០៨ ដល់ថ្ងៃទី ០១ ខែមករា ឆ្នាំ ២០១០ សារព័ត៌មាន ព្រៃនគរ ចេញផ្សាយ តាមប្រព័ន្ធអិនធើ ណិតបានចំនួន ១០២ លេខ និងចាប់ពីថ្ងៃទី ០១ ខែមករា ឆ្នាំ ២០១០ ដល់ថ្ងៃទី ០១ ខែ មករាឆ្នាំ ២០១១ បាន បោះពុម្ពជាកាសែតប្រចាំសប្តាហ៍នៅប្រទេសកម្ពុជាបានចំនួន ១៩ លេខ ក្រោយពីសារព័ត៌មាន ព្រៃនគរ បានទទួល អាជ្ញាប័ណ្ណពីក្រសួងព័ត៌មានខ្មែរកាលពី ថ្ងៃទី ១១ ខែមករា ឆ្នាំ ២០១០ ។
គណៈកម្មការ
អភិបាលៈ ព្រះតេជព្រះគុណ សឺង យ៉ឹង រតនា
ចាងហ្វាងៈ លី ឈូន
និពន្ធនាយកៈ ព្រះតេជព្រះគុណ ថាច់ ប្រីជា គឿន
ការិយាល័យនិពន្ធ
សហរដ្ឋអាមេរិកៈP.O Box 51201 San Jose CA 95151 USA ទូរស័ព្ទ: (408) 550 5060 ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាៈ ផ្ទះលេខ 791 ក្រុមទី 4 ភូមិទ្រា 3 សង្កាត់ស្ទឹងមានជ័យ ខណ្ឌមានជ័យ រាជធានីភ្នំពេញ ទូរស័ព្ទ: (855) 17369-683 គេហទំព័រ: http://www.preynokornews.blogspot.com អ៊ីម៉ែល: preynokornews@gmail.com លិខិតអនុញ្ញាតច្បាប់លេខ៖ ០០៩ ម.ព.ប្រ.ក ចុះថ្ងៃទី ១១ ខែមករា ឆ្នាំ ២០១០ បោះពុម្ព នៅរោងពុម្ពអង្គរ ផ្ទះលេខ ៦២ អាបេ ផ្លូវ ៣៣៦ សង្កាត់បឹងស្រឡាង រាជធានីភ្នំពេញ ។
ហង់រី មូហូ
ហង់រី មូហូ (Henri Mouhot) (កើតថ្ងៃទី១៥ ឧសភា ១៨២៦- មរណៈភាពថ្ងៃ១០ វិច្ឆិកា ១៨៦១) គឺជាជនជាតិបារាំង និងជាអ្នកស្រាវជាវរុករកនៅពាក់កណ្តាលសតវត្សរ៍ទី១៩។ គាត់កើតនៅ ម៉ុងបេលីយ៉ា (Montbéliard), ឌូ (Doubs) ប្រទេសបារាំង ក្បែរព្រំដែនប្រទេសស្វីស។ គាត់បានចំនាយវ័យកុមាររបស់គាត់នៅក្នុងប្រទេសរុស្ស៊ី និងមួយផ្នែកនៅអាស៊ី។ គាត់បានទទួលមរណៈភាពនៅក្បែរ Naphan, ប្រទេសឡាវ។ គាត់ត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាជាជនដ៏ល្បី ដែលបានរកឃើញប្រាសាទអង្គរវត្តរបស់ខ្មែរនៅ ឆ្នាំ ១៨៦០។
ជីវប្រវត្តិ
ក្នុងនាមជាសាស្ត្រាចារ្យវ័យក្មេងផ្នែកទស្សនវិជ្ជា លោក មូហូបានចំនាយពេលវេលាយ៉ាងតិច១០ឆ្នាំ ក្នុងការបំរើការងារជាគ្រូបង្រៀនភាសាក្នុងប្រទេសរុស្ស៊ី។ គាត់បានធ្វើដំនើរទូទាំងអ៊ឺរ៉ុបជាមួយបងប្រុសរបស់លោកឈ្មោះឆាលស៍ ដើម្បីសិក្សាពីបច្ចេកទេសថតរូបដែលបានបង្កើតដោយលោកល្វីដាហ្គែរ។ នៅឆ្នាំ ១៨៥៦ គាត់បានចាប់ផ្ដើមសិក្សាអំពីវិទ្យាសាស្ត្រធម្មជាតិ។ នៅឆ្នាំដដែលគាត់បានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយកូនស្រីរបស់អ្នករុករកផ្សងព្រេងសញ្ជាតិ​ស្កុតលែនម្នាក់ឈ្មោះម៉ាំងហ្គោផាក(Mungo Park)។ បន្ទាប់ពីបានអានសៀវភៅមួយក្បាលដែលមានចំនងជើងថា "The Kingdom and People of Siam" (រាជាណាចក្រនិងប្រជារាស្ត្រសៀម) សរសេរឡើងដោយលោក ចេម បូរីង ក្នុងឆ្នាំ១៨៥៧, លោកមូហូវានសំរេចចិត្តធ្វើដំនើរទៅកាន់ឥណ្ឌូចិន ក្នុងបេសកកម្មដឹកនាំការរុករកជាផ្នែកជីវចំរុះដើម្បីប្រមែប្រមូលវត្ថុគំរូជីវសាស្ត្រថ្មីៗ។ សំនើដំបូងៗរបស់លោកត្រូវបានបដិសេធដោយក្រុមហ៊ុនបារាំងនានានិងរដ្ឋាភិបាលរបស់ ណាប៉ូលេអុងទី៣ ។ ទីបញ្ចប់លោកត្រូវបានទទួលការគាំទ្រពី The Royal Geographical Society និង the Zoological Society of London ហើយលោកក៏បានចេញកប៉ាល់ទៅបាងកក កាត់តាមសិង្ហបុរី។
មូហូនិងអង្គរ
មូហូជាញឹកញាប់ត្រូវបានគេច្រលំនិយាយថាបានរកឃើញអង្គរ។ តាមពិតអង្គរមិនដែលបានបាត់ទៅណាទេ។ វត្តមាននិងទីតាំងរបស់ក្រុងអង្គរទាំងមូលត្រូវបានប្រជាជនខ្មែរស្គាល់ជានិច្ច និងត្រូវបានពួកបស្ចឹមប្រទេសជាច្រើននាក់មកទស្សនាតាំងពីសតវត្សរ៍ទី១៦មកម៉្លោះ។ មូហូខ្លួនឯងបានពោលក្នុងសៀវភៅរបស់លោកថាមានបេសកជនបារាំងម្នាក់នៅបាត់ដំបង​ឈ្មោះឆាលអេមីលប៊ុយយឺវ៉ូ និងអ្នករុករកបស្ចឹមប្រទេសប៉ុន្មាននាក់ផ្សេងទៀតបានទៅដល់អង្គរវត្ត ៥ឆ្នាំមុនខ្លួនលោកទៅដល់។ លោកឆាលអេមីលប៊ុយយឺវ៉ូ បានបោះពុម្ពសៀវភៅមួយនៅឆ្នាំ១៩៧៥ដែលមានចំនងជើងថា "Travel in Indochina 1848-1856, The Annam and Cambodia" (ការធ្វើដំនើរនៅឥណ្ឌូចិន ១៨៤៨-១៨៥៦, អណ្ណាមនិងកម្ពុជា)។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មូហូបានរួមចំនែកក្នុងការអោយបស្ចឹមប្រទេសស្គាល់ពីអង្គរ។ ប្រហែលជាមកពីអ្នកមកដល់មុនលោកមិនបានសរសេរអោយបានក្បោះក្បាយដូចលោក។ លោកបានបន្ថែមគំនូរប្លង់លំអិតដ៏គួរអោយចាប់អារម្មណ៍ទៅក្នុងសៀវភៅលោក។ នៅក្នុងសៀវភៅ "Travels in Siam, Cambodia and Laos" (ការធ្វើដំនើរនៅសៀម កម្ពុជា និង ឡាវ) លោកមូហូបានប្រៀបធៀបអង្គរវត្តទៅពីរ៉ាមីដ ព្រោះពួកបស្ចឹមប្រទេសពេលនោះស្គាល់ពីរ៉ាមីដយ៉ាងច្បាស់ ថាជាឬសគល់នៃអារ្យ ធម៌មជ្ឍឹមបូព៌ា។ ជាក់ស្ដែង លោកបានពិពណ៌នាព្រះកេសពុទ្ឋបដិមាករនៅក្លោងទ្វារអង្គរធំ ថាជា រូបចំលាក់ព្រះកេសដ៏ធំទាំង៤ក្នុងរចនាបថអេហ្ស៊ីប។ គាត់បានសរសេរពីអង្គរថា៖ ‌​«មានប្រាសាទមួយក្នុងចំនោមប្រាសាទទាំងនេះដែលអាចទទូលទីកន្លែងកិត្តិយស​ដូចសំនង់នានាដ៏ស្រស់ត្រកាលរបស់យើងដែរ។ វាមហិមាជាងអ្វីដែលក្រិចនិងក្រុងរ៉ូមបានបន្សល់ទុកអោយយើង។ វាបង្ហាញក្នុងរូបភាពផ្ទុយស្រលះពីភាពទុនខ្សោយអារ្យធម៌បច្ចុប្បន្នដែលកំពុងញាំញី​ប្រទេសមួយនេះ»​​[Henri Mouhot]
លោកមូហូក៏បានសរសេរបន្ថែមផងដែរថា៖
«នៅអង្គរ មាន...ប្រាសាទមហិមាជាច្រើន...ដែលគ្រាន់តែបានឃើញភ្លាម អ្នកនឹងមិនស្ញើចសរសើរពីក្នុងចិត្តមិនបាន។ តើអ្វីទៅដែលបានបង្កើតនូវជាតិសាសន៍ដ៏ខ្លាំងពូកែ មានអារ្យធម៌ខ្ពង់ខ្ពស់ និងវាងវៃ ដែលជាអ្នកស្ថាបនាប្រសាទដ៏មហិមាបែបនេះ?
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នករុករកជនជាតិបារាំង
ទីផ្សារមូលធន
ទីផ្សារមូលធន គឺជាទីផ្សារដេលមានការទិញ-លក់ធនបត្រ័រយៈពេលលើសពីមួយឆ្នាំឡើងទៅដែលអ្នកខ្ចីទទួលមូលនិធិពីទីផ្សារមូលធនដើម្បីទិញទំនិញសំរាប់ធ្វើការវិនិយោគ។
រឿង ភ្នំប្រសិទ្ធ
ដែល​អ្នកស្រុក​ហៅថា "ភ្នំប្រសិទ្ធ" គឺ​សំដៅ​យក​ភ្នំ​ពីរ​នៅ​ទន្ទឹម​គ្នា ប៉ុនែ្ត​ដោយ​ការចែក​ព្រំប្រទល់​ស្រុក នៅ​ខេត្តកណ្តាល ភ្នំ​ពីរ​នេះ​ក៏​គេ​ត្រូវ​រំលែក​ធ្វើ​ជា​ខ័ណ្ឌ​ព្រំប្រទល់​ស្រុក ចំ​កណ្តាល​ជ្រលងភ្នំ គឺ​ភ្នំ​ខាង​លិច​ចូល​ក្នុង​ឃុំម្កាក់ ស្រុកអង្គស្នួល ឯ​ភ្នំ​ខាង​កើត​នៅ​ក្នុង​ឃុំឈ្វាំង ស្រុកពញាឮ ខេត្តកណ្តាល​ដូចគ្នា​។ ភ្នំ​ទាំង​ពីរ​នេះ ភ្នំ​ខាង​លិច​មិន​មាន​រឿង​រ៉ាវ ឬ​កនែ្លង បរម​បុរាណ​អ្វី​គួរ​គប្បី​និង​លើក​យក​មក​អធិប្បាយ​ទេ គឺ​មាន​តែ​ភ្នំខាង​កើត​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​មាន​រឿងរ៉ាវ​ច្រើន មាន​ដំណែល​ចាស់ៗ​ទាក់ទង​និង​រឿងព្រេង​យ៉ាងច្រើន​។
កាល​ពី​ដើម​អ្នកស្រុក​ច្រើន​ទុក​ភ្នំ​នេះ ជា​កនែ្លង​សក្តិ​សិទ្ធិ​សំរាប់​អ្នកសែ្វង​បន់ស្រន់​ឲ្យ​សំរេច​ប្រាថ្នា​ណា​មួយ ឬ​ធ្វើការសាង​សីលភាវនា​នៅ​ទីនោះ តែ​នៅ​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន ជំនឿ​ទាំងនោះ​ក៏​ខ្សោយ​បន្តិច​ម្តងៗ​ទៅ​តាម​ការវិវត្តន៍​នៃ​អារ្យធម៌‌​។ ហេតុនេះ​ទី​ភ្នំនេះ​ឯង​ទៅ​ជា​ទីទេសចរណ៍​មួយ​សំរាប់​អ្នក​ស្រុក​ជិតឆ្ងាយ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​កំសាន្ត​នៅ​រាល់​ពេល ដែល​បាន​ទំនេរ​លំហែ​ពី​ការងារ​។  សព្វថៃ្ង​បើ​ទៅ​តាម​រថយន្ត ត្រូវ​ទៅ​តាម​ផ្លូវជាតិលេខ៥ គឺ​ផ្លូវ​ពី​ភ្នំពេញ​​ទៅ​បាត់ដំបង លុះ​ទៅ​ដល់​គីឡូម៉ែត្រលេខ៣៨ ជិត​ដល់​ផ្សារឧត្តុង្គ មាន​ផ្លូវជាតិលេខ២៦ បែក​ចូល​ទៅ​ខាង​ឆេ្វង​ដៃ ចូល​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​នេះ អស់​ចំងាយ​១៦​គីឡូម៉ែត្រ​ទៀត ទើប​ត្រូវបត់​ចូល​តាម​ផ្លូវ​លំ​មួយនៅ​ខាង​ឆេ្វង​ដៃ​បន្ត​ទៅ​ទៀត ទើប​ដល់​ជើង​ភ្នំ​នេះ។ នៅ​និង​ចងេ្កះ​ភ្នំ​ផែ្នក​ខាង​ជើង មាន​ព្រះវិហារ​មួយ​គ្របប្រក់​លើ​ព្រះពុទ្ធបដិមាករ ចូល​និព្វាន​មួយ​អង្គ សាង​ដោយ​ថ្មយ៉ាង​ធំ មាន​បណ្តោយ​ប្រមាណ២៧ម៉ែត្រ។ ត្រង់​នេះ​អ្នកស្រុក​ហៅថា "កនែ្លងព្រះនិព្វាន" នៅ​ខាង​ក្រោម​កនែ្លង​ព្រះនិញ្វន​នេះ​បន្តិច មាន​រូងដី​មួយ​កនែ្លង​ទទឹង​ប្រមាណ​៥​ម៉ែត្រ បណ្តោយ៦ម៉ែត្រ ជា​រូង​ទាល់ តែ​មាន​មក​ពី​អងែ្វង​កាលហើយ​។ ខាងកើត​រូងដីនេះ​បន្តិច​មាន​ថ្មមួយ​ផែន​យ៉ាងធំ ហើយ​មាន​សភាព​ចំឡែក​ត្រង់​មាន​ស្នាម​ជើង​សេះ និង​ជើង​ទ្រុឌ នៅ​ជាប់និង​ថ្មនោះ ប៉ុនែ្ត​ដោយ​សារ​ពេល​វេលា​យូរពេក សព្វថៃ្ង​ក៏​រលប់ខ្លះៗ​ទៅ​ហើយ។  ខាងត្បូង​ថ្មដា​មាន​ស្នាម​នេះ មាន​ខឿន​ថ្ម​មួយកនែ្លង អ្នក​ស្រុក​ហៅថា "ឥសីចង្រ្កង"។ លុះ​ឡើង​ដល់​កំពូល​ភ្នំ​មាន​ព្រះវិហារ​មួយ​ជា​សំណង់​ចាស់​បុរាណ ដែល​មាន​ទទឹង៨ម៉ែត្រ បណ្តោយ១៥ម៉ែត្រ អ្នក​ស្រុក​សន្មត់​នាម​ព្រះវិហារ​នេះ​ហៅថា "វិហារត្រៃត្រឹង" ។ អំពី​រឿងព្រេង​ដែល​ទាក់ទង​ទីកនែ្លង​ទាំងនោះ មាន​ដោយឡែកៗ​ពី​គ្នា​៖
អំពី​ផែនថ្ម​មាន​ស្នាមជើងសេះ
ចំពោះ​ស្នាម​ជើង​សេះ​នៅ​លើ​ផែន​ថ្ម​តាម​ចាស់​ទុំ​និយាយ​ថា : ទាក់ទង​មក​ពី​រឿង​ចៅឫទ្ធិសែន​និង​នាងកង្រី ត្រង់​ដែល ឫទ្ធិសែន​យក​សំបុត្រ​នាងសន្ធមា​ទៅ​ឲ្យ​នាងកង្រី ហើយ​ទោ​ដេក​ស្នាក់​នៅ​កែ្បរ​ទី​អាស្រម​បទ​នៃ​មហាឥសី​។ ពេលនោះ​មហាឥសី​លួច​មើល​សំបុត្រ​ឃើញ​នាង​សន្ធមា​បង្គាប់​ឲ្យ​នាងកង្រី​ជា​កូន សំលាប់​កុមារ​នេះ​ចោល​ទៅ នៅ​ពេល​ដែល​ទៅ​ដល់ ឥសី​ក៏​លួច​ហែក​សំបុត្រ​ចោល កែ្លង​សំបុត្រ​សា​ជា​ថ្មី ឲ្យ​នាងកង្រី​ទទួល​យក​បុរស​នេះ​ធ្វើ​ជា​ប្តី កាលបើ​ឃើញ​កុមារ​នេះ​ទៅ​ដល់​។ គឺ​ត្រង់​កនែ្លង​នេះ​ហើយ ដែល​មាន​ផែន​ថ្មី​ធំ នៅ​ទៀប​កនែ្លង​ឥសី​ចង្រ្កម  គឺ​នៅ​ពេល​កុមារ​ឫទ្ធិសែន ត្រលប់​មក​វិញ ដោយ​ប្រញាប់​ប្រញាល់​រត់​ចោល​នាងកង្រី​នោះ ក៏​មក​កាន់​ទីកនែ្លង​នេះ​ទៀត បាន​ជួប​និង​ឥសី ឥសី​ឲ្យ​ទាន​ស្លឹក​ឈើ ហើយ​ឲ្យ​ហោះរត់​។  គឺ​លើ​ផែនថ្ម​នេះ​ហើយ​ដែល​ឫទ្ធិសែន​ចាប់​បំផាយ​សេះ លោត​ផ្លោះ​ហោះ​ឡើង បាន​ជា​មាន​ស្នាម ជើង​សេះ ទ្រុឌ​នៅ​ជាប់​និង​ផ្ទាំង​ថ្ម​ត្រង់​នោះ​ឯង។
បើ​ពោល​ដោយ​សងេ្ខប​ទៅ បុរាណដ្ឋាន​នេះ ជា​ទី​ដំណែល​អំពី​មហាក្សត្រ​អង្គ​ណា​មួយ​ក្នុង​អតីតកាល​មែន ប៉ុនែ្ត​ពុំ​មាន​ដាន​ខាង​អក្សរចារិក​ឲ្យ​ច្បាស់​លាស់ យក​ជា​ពត៌‌មាន​ពិត​ប្រាកដ​ប្រជា​បាន​ឡើយ យើងយល់​បាន​ត្រឹម​តែ​សេចក្តី សន្និដ្ឋាន​ប៉ុណ្ណោះ ដោយ​សងេ្កត​យក​តាម​រូបភាព ទីកនែ្លង និង​សេចក្តី​និទាន​ខ្លះ របស់​អ្នកស្រុក​ដែល​ចេះ​តែ​ចាំ​តៗ​គ្នា ប៉ុណ្ណោះ​។ ដូចេ្នះ​បើ​យើង​សន្មត​កំណត់​ឲ្យ​ដាច់​ស្រេច​ថា ក្សត្រ​អង្គ​ណា​ជា​អ្នក​កសាង ឬ​ការកសាង​នេះ​ពី​ក្នុង​រជ្ជកាល​ណា​នោះ​ពុំ​ទាន់​បាន​នៅ​ឡើយ​ទេ  ការងារ​នេះ​នៅ​ក្នុង​កា​រ​ស្រាវជ្រាវ តែ​រាល់​ថៃ្ង​។
ក្រៅ​អំពី​សេចក្តី​ពិចារណា​រិះរេ​ខាង​ទី​តាំង និង​ប្រវត្តិ​ពង្សាវតារ ដែល​យើង​លើក​យក​រឿងព្រេង​មក​បញ្ជាក់ តាម​លំអាន​អ្នកស្រុក​ចេះ​ចាំ​តៗ​គ្នា​មក​នេះ យើង​ងាក​បែរ​ទៅ​ខាង​ទេសភាព នៃ​ព្រឹក្សា​នៅ​លើ​ទី​នេះ​ម្តង​។ តាម​ពិត​ភ្នំនេះ ពុំ​មែន​ជា​ព្រៃ​ស្រោង​ប្រកប​ដោយ​ឈើ​ធំ​ឡើយ ស​ភាព​ព្រៃ​ជា​សភាព​ព្រៃរបោះ ដែល​មាន​តែ​កូន​ឈើ​តូចៗ គ្រប​ដណ្តប់​លើ​ដីខ្សាច់​សៗ​នៅ​ចន្លោះ​ដុំ​ថ្ម​ធំៗ ហើយ​ថ្ម​ទាំង​នោះ​ភាគ​ច្រើន​ក៏​មាន​ពណ៌‌​ស​ដែរ​។  ហេតុនេះ​បាន​ជា​ភ្នំ​នេះ​ទៅ​ជា​កនែ្លង​យក​ថ្ម​សំរាប់​ធ្វើ​ផ្លូវ​រថភ្លើង និង​យក​មក​ប្រើ​ប្រាស់​សព្វ​យ៉ាង​នៅ​ក្នុង​ក្រុងភ្នំពេញ​សព្វថៃ្ង​​។ រួម​សេចក្តី​មក ភ្នំប្រសិទ្ធិ​សព្វ​ថៃ្ង​ជា​ទី​ទេសចរណ៍ សំរាប់​ជនរួម​ជាតិ​យើង​យ៉ាង​សំខាន់​ដែរ បាន​ជា​មាន​រថយន្ត ទេសចរណ៍​ចេញ​ចូល​ជា​ញឹកញាប់​រៀងរាល់​ថៃ្ងអាទិត្យ និង​ថៃ្ងបុណ្យ​ផេ្សងៗ​ដែល​អ្នក​ធ្វើ​ការងារ​បាន​ឈប់​សំរាក។
សូមមើលផងដែរ
ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរ
តន្រ្តីខ្មែរ
​ រឿងរ៉ាវជុំវិញវិស័យតន្រ្តីខ្មែរ
លើសពីនោះទៅទៀតវិស័យតូរ្យតន្ត្រីសម័យខ្មែរក៏ខ្បានបានរីកចម្រើនដែរ ក្រោមការជួយឧប្តម្ភរបស់រដ្ឋាភិបាលបារាំងនូវឧបករណ៍តន្រ្តីមួយចំនួនដូចជា ស្គរ វីយូឡុង ត្រុំប៉ែត្រ ក្លារីណែត ជាពិសេសអក្សរភ្លេង ប្រើជាសកល (នៅជំនាន់ខ្មែរក៍មានដែរនូវណោតភ្លេងដែលបានសម្រួលនិងប្រឌិតដោយរៀមច្បងអ្នកតន្ត្រីខ្មែរដូចជាលោកពៅ ស៊ីផូជាដើម)។ វិស័យតូរ្យតន្ត្រីសម័យក៏ចាប់ដុះពន្លកតាំងពីពេលនោះមក រហូតដល់ពេលបច្ចុប្បន្ន។
រឿងអាសុខស្លូតនិងអាសុខកាច
ដំនើររឿង
កាល​ពីព្រេងនាយ​ មាន​ក្មេង​ប្រុស​២​នាក់​ នៅ​ភូមិ​ជា​មួយ​គ្នា​ មួយ​ឈ្មោះ​អា​សុខ​ស្លូត​មួយ​ឈ្មោះ​អា​សុខ​កាច ។ ឯ​អា​សុខ​កាច​ចិត្ត​អាក្រក់​ បើ​លេង​ល្បែង​អ្វីៗ​នឹង​ក្មេង​ផង​គ្នា​ រក​តែ​រឿង​ឈ្លោះ​ជេរ​វាយ​គេ​មិន​ដែល​ខាន ។ ម្ដាយ​ឪពុក​អា​សុខ​កាច​នោះ​ជា​អ្នក​គ្រាន់​បើ​ មាន​ស៊ី​ មាន​ចាយ​ កាន់​ជើង​អា​សុខ​កាច​ណាស់​ បណ្ដាជន​ក្នុង​ភូមិ​នោះ​ខឹង​ស្អប់​អា​សុខ​កាច​ពន់​ពេក ។ ឯ​អា​សុខ​ស្លូត​កំព្រា​ឥត​មាន​មាតា​បិតា​ មាន​តែ​ជីដូនៗ​ក៏​ចាស់​ជរា​ ក្រ​លំបាក​ពេក​ក្រៃ ។ អា​សុខ​ស្លូត​នោះ​ បើ​លេង​ល្បែង​អ្វីៗ​នឹង​ក្មេង​ផង​គ្នា​ ក្នុង​ភូមិនោះ​ពុំ​ដែល​ឈ្លោះ​ប្រកែក​ដល់​ម្ដង​ឡើយ ។ បណ្ដា​ជន​ក្នុង​ភូមិ​នោះ​ អាណិត​ស្រឡាញ់​ ឲ្យ​ចំណី​ស៊ី​ខុស​អ្នក​នេះ​ អ្នក​នោះ​ឲ្យ​ មិន​ដែល​សល់​ខាន, ម្ល៉ោះ​ហើយ​អា​សុខ​កាច​នោះ​ច្រណែន​ទាំង​ម៉ួរម៉ៅ​ក្ដៅ​ចិត្ត​ រឹត​តែ​កាច​ឡើង​ ជេរ​វាយ​កូន​គេ​ឥត​កោត​ញញើត, ចាស់​និង​ចាស់​ឈ្លោះ​គ្នា​ព្រោះ​តែ​កាន់​ជើង​កូន​រៀង​ខ្លួន ។ លុះ​អា​សុខ​ស្លូត​និង​អា​សុខ​កាច​ចំរើន​អាយុ​ធំ​ឡើង​ អា​សុខ​កាច​បបួល​អា​សុខ​ស្លូត​ថា << វ៉ី យើង​ចង់​នាំ​គ្នា​ទៅ​កាប់​ឫស្សី​ លួស​រនាប​ ត្បិត​ផ្ទះ​អា​សុខ​​ស្លូត​ឯង​ បាក់​ពុក​អស់​ហើយ >> ។ អា​សុខ​ស្លូត​ថា << អញ​គ្មាន​ប្រដាប់​កាំបិត​ ឲ្យ​ជា​មុត​មាំ​ទេ​ ទាំង​អង្ករ​ ត្រី​សាច់​ ថ្នាំ​ជក់​ក៏​គ្មាន​ផង ។ សព្វ​ថ្ងៃ​រក​បាន​ព្រឹក​ខ្វះ​ល្ងាច >> ។ អា​សុខ​កាច​ថា << កុំ​បាច់​យក​ម្ហូប​ចំណី​ ថ្នាំ​ជក់​ កាំបិត​ គ្រប់​ប្រដាប់​ទៅ​ឡើយ​ធានា​លើ​អញ​ទាំងអស់​ ឯង​មាន​តែ​ខ្លួន​ចុះ >> ថា​ហើយ​ក៏​បណ្ដើរ​គ្នា​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​អា​សុខ​ស្លូត​ ហើយ​អា​សុខ​ស្លូត​ក៏​និយាយ​ប្រាប់​ជីដូន​​ថា << បង​សុខ​ គេ​បបួល​ខ្ញុំ​ទៅ​កាប់​ឫស្សី​លួស​រនាប​ប្រដាប់​ប្រដា​ អាហារភោជន៍​ នៅ​លើ​គេ​ទាំងអស់​ ខ្ញុំ​មាន​តែ​ខ្លួន​ទេ >> ជីដូន​ឃាត់​ថា << ចៅ​កុំ​ទៅ ! ព្រៃ​ឫស្សី​នោះ​ស្ងាត់​ណាស់ >> ។ អា​សុខ​ថា << មិន​អី​ទេ​យាយ ! ផ្ទះ​យាយ​បាក់​ពុក​អស់​ហើយ​ បាន​រនាប​មក​គ្រាន់​នឹង​ជួស​ជុល​ កុំ​ឲ្យ​ផុង​យាយ ! >> ។ ឯ​យាយ​ផ្ដាំ​ថា << ចៅ​ទៅ​ ក៏​ទៅ​ចុះ​ តែ​ចៅ​មើល​ថែ​ទាំ​ប្អូន​ផង >> ។ អា​សុខ​ស្លូត​អា​សុខ​កាច​វេច​បាយ​សំណុំ​គ្រប់​ប្រដាប់​សម្រាប់​កាប់​ឫដថសដថស្សី​ លួស​រនាប​ ចេញ​ទាំង​ពីរ​នាក់​ទៅ​ ដល់​ព្រៃ​ឫស្សី​កាប់​បាន​ហើយ​លួស​រនាប ។ អា​សុខ​កាច​បាន​រនាប​តិច​ អា​សុខ​ស្លូត​បាន​រនាប​ច្រើន​ ហើយ​ឈប់​សម្រាក​ស៊ី​បាយ​ទាំង​ពីរ​នាក់​ អង្គុយ​ទល់​មុខ​គ្នា, អា​សុខ​កាច​គិត​ថា << ជីវិត​អា​ឯង​ មុខ​ជា​ស្លាប់​នឹង​ដៃ​អញ​ឥឡូវ​នេះ >> គិត​ហើយ​ក៏​ចាប់​យក​កាំបិត​បន្ទោះ​ចាក់​ចំ​ភ្នែក​អា​សុខ​ស្លូត​ដែល​កំពុង​ ស៊ី​បាយ ។ អា​សុខ​ស្លូត​ស្រែក​យំ​ថា << ហេតុ​ដូម្ដេច​ ក៏​មក​ចាក់​ខ្ញុំ ? ។ អា​សុខ​កាច​ឆ្លើយ​ថា << អា​ឯង​រក​របរ​របស់​ឯង​ ហើយ​មក​ស៊ី​បាយ​អញ​ ទាំង​រនាប​ក៏​បាន​ច្រើន​ជាង​អញ​ទៀត >> ។ អា​សុខ​ស្លូត​ឆ្លើយ​ថា << កាល​បង​ឯង​បបួល​ខ្ញុំ​មក​កាប់​ឫស្សី​ លួស​រនាប​ ខ្ញុំ​ប្រកែក​ថា​ខ្ញុំ​គ្មាន​អ្វី​ទេ, បង​ឯង​ធានា​ថា​ បាយ​ម្ហូប​គ្រប់​ប្រដាប់​នៅ​លើ​បង​ឯង​ទាំងអស់​បាន​ជា​ខ្ញុំ​មក, ឥឡូវ​បង​ឯង​ចង់​យករនាប​ទាំងអស់​ ក៏​យក​ចុះ​ កុំ​តែ​សម្លាប់​ខ្ញុំ >> ។ អា​សុខ​កាច​ឆ្លើយ​ថា << អា​ឯង​នេះ​មាត់​រឹង​ណាស់​ អា​ភាវនា​ទៅ >> ។ ថា​ហើយ​អា​សុខ​កាច​ ក៏​ចាប់​កាំបិត​បន្ទោះ​ចាក់​ភ្នែក​អា​សុខ​ស្លូត​ម្ខាង​ទៀត​ ឈាម​បាញ់​ហូរ​ស្រក់​ជោក​មុខ​ ជោក​ដើម​ទ្រូង​ ខ្វាក់​ភ្នែក​ទាំងពីរ​ ឈឺ​ចាប់​ខ្លាំង​​ណា​ស្ដាយ​ជីវិត​ខ្លួន​​ណា​គិត​ដល់​ជីដូន​ចាស់​ជរា​ កំព្រា​នៅ​ផ្ទះ​តែ​ម្នាក់​ឯង ។
អា​សុខ​កាច​ថា << អា​ឯង​ទៅ​ ឲ្យ​ត្រី​វា​ស៊ី​ទៅ >> ថា​ហើយ​ច្រាន​អា​សុខ​ស្លូត​ទៅ​ជិត​មាត់​ស្ទឹង​ ហើយ​ធាក់​ទម្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ស្ទឹង​កំពុង​ហូរ​ ដោយ​គិត​ថា << អា​សុខ​ស្លូត​មុខ​ជា​ស្លាប់​ហើយ >> ក៏​ប្រមូល​រនាប​ទាំងអស់​ ចង​បាច់​វិល​មក​ផ្ទះ, ដាក់​រនាប​ហើយ​ហួស​ទៅ​និយាយ​ថ្លែង​កុហក​ប្រាប់​ជីដូន​អា​សុខ​ស្លូត​ថា << ចៅ​យាយ​ឯង​ខ្លា​ខាំ​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ>>។
យាយ​ឮ​អា​សុខ​កាច​ប្រាប់​ ថា​ ខ្លា​ខាំ​ចៅ​ស្លាប់​ ក៏​ទួញ​យំ​សោក​បោក​ខ្លួន​ហៀប​នឹង​ក្ស័យ​ជីវិត ។ ឯ​អា​សុខ​កាច​ រីករាយ​សប្បាយ​ចិត្ត​ ហើយ​ក៏​ដើរ​លេង​ជិតៗ​ផ្ទះ​ដូច​ធម្មតា​ ដោយ​ចិត្ត​ក្លាហាន​ រក​តែ​រឿង​ឈ្លោះ​នឹង​គេ ។
ត​ពី​នេះ​ ដំណាល​ពី​អា​សុខ​ស្លូត​ គ្រា​ដែល​អា​សុខ​កាច​ ចាក់​ឆ្កៀល​ភ្នែក​ទាំង​ពីរ​ខាង​ហើយ​វា​ធាក់​ទម្លាក់​ទឹក​ស្ទឹង​កំពុង​ហូរ​ទៅ ​នោះ, អា​សុខ​ស្លូត​ ហែល​បណ្ដែត​ខ្លួន​តាម​ខ្សែ​ទឹក​ហូ​ទៅ​ ក៏​ភាវនា​រក​ពុទ្ធោៗ​ពុំ​ដាច់​ពី​មាត់ ។ គ្រា​នោះ​អ្នក​តា​មួយ​ មាន​មហិទ្ធីរឹទ្ធ​ខ្លាំង​ពូកែ​ណាស់​ ដែល​មាន​អា​ស្រម​ នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​រំលោង​ជិត​មាត់​ស្ទឹង​នោះ, អ្នកតា​មាន​ក្រពើ​ធំ​មួយ​ដេក​នៅ​ក្រោម​អាស្រម​ អាច​តំណែង​ជា​មនុស្ស​បាន ។ ដល់​ពេល​ឃ្លាន​អាហារ​ ក្រពើ​នោះ​ ក៏​វា​ចុះ​មក​ក្នុង​ស្ទឹង​ ស្វែង​រក​អាហារ​ វា​ហែល​ច្រាស​ទឹក, ហែល​ទៅៗ​ប្រទះ​នឹង​អា​សុខ​ស្លូត​ ដែល​កំពុង​ហែល​បណ្ដែត​ខ្លួន​តាម​ខ្សែ​ទឹក​ ក្រពើ​លាន់​មាត់​ថា << អៃយ៉ា ! លាភ​ធំ​ណាស់​តើ ! អញ​មក​រក​អាហារ​ថ្ងៃ​នេះ​ ប្រទះ​បាន​មនុស្ស​ស៊ី >> ហើយ​ប្រឹង​ស្ទុះ​ហែល​ទៅ​ជិត​ឮ​មាត់​ថា​ពុទ្ធោៗ​ក៏​សង្ស័យ​ក្នុង​ចិត្ត​ មើល​ទៅ​ភ្នែក​ទាំង​ពីរ​ ឃើញ​ធ្លុះ​រក​ប្រស្រី​គ្មាន, ក្រពើ​គិត​ថា << គួរ​អញ​យក​ទៅ​ថ្វាយ​លោក​តា​អញៗ​ កុំ​ស៊ី​មនុស្ស​នេះ >> ហើយ​ក៏​មុជ​កៀង​អា​សុខ​ស្លូត​ឲ្យ​នៅ​ពី​លើ​ខ្នង​ ហែល​ត្រឡប់​មក​ដល់​អា​ស្រម​វិញ​ ហើយ​តំណែង​ខ្លួន​ជា​មនុស្ស​ ដឹក​ដៃ​ នាំ​ខ្លួន​អា​សុខ​ស្លូត​ទៅ​ថ្វាយ​អ្នកតាៗ​ សួរ, អា​សុខ​ស្លូត​នោះ​ក៏​ថ្វាយ​បង្គំ​រាយ​រឿង​តាម​ដំណើរ​គ្រប់​ប្រការ, អ្នកតា​ ស្ដាប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ​មាន​ចិត្ត​មេត្តា​អា​សុខ​ស្លូត​នោះ​ពន់​ពេក​ លោក​ថា << ឱ ! អា​សុខ​កាច​អើយ​ ចិត្ត​អី​អាក្រក់​ម្ល៉េះ ?ណ្ហើយ! ចៅ​សុខ​ស្លូត​ឯង​កុំ​ភ័យ​ សឹម​តា​ជួយ​សង្រ្គោះ​ឲ្យ​ចៅ​រស់​ជីវិត​ ភ្នែក​ក៏​ឲ្យ​ភ្លឺ​ដូច​ដើម​បាន​ទៅ​ជួប​នឹង​ជីដូន​ឯ​ផ្ទះ​វិញ >> ថា​ហើយ​ក៏​ផ្សំ​ថ្នាំ​ដាក់​ភ្នែក​ សូត្រ​ទិព្វ​មន្ត​ផ្លុំ​ភ្នែក​ឲ្យ, ចៅ​សុខ​ស្លូត​នោះ​ ក៏​បាន​ភ្លឺ​ភ្នែក​ដូច​ដើម​ ទើប​អ្នកតា​ក្ដាប់​ដី​ខ្សាច់​មួយ​ដៃ​ សែក​ទិព្វ​មន្ត​ផ្លុំ​ដី​ខ្សាច់​ដាក់​ដៃ​ឲ្យ​ចៅ​សុខ​ ផ្ដាំ​ថា << ចៅ ! ចូរ​ឯង​ក្ដាប់​ឲ្យ​ជាប់​ ពុំ​លា​ដៃ​ បើ​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ចៅៗ​ប្រាប់​ជីដូន​ឲ្យ​ក្រាល​កន្ទេល​ក្នុង​ផ្ទះ​ ហើយ​សឹម​ចៅ​ដាក់​ដី​ខ្សាច់​នេះ​ទៅ​លើ​កន្ទេល >> អ្នកតា​ផ្ដាំ​ហើយ​ ហោ​ក្រពើ​មក​ឲ្យ​ចៅ​សុខ​ស្លូត​ជិះ​លើ​ខ្នង​ ហែល​តាម​ស្ទឹង​ទៅ ។ បាន​ទៅ​ដល់​កន្លែង​ដែល​អា​សុខ​កាច​ធាក់​ទម្លាក់​ក្នុង​ទឹក​នោះ​ ចៅ​សុខ​ ឃើញ​ព្រៃ​ឫស្សី​ដែល​កាប់​លួស​រនាប​ក៏​ចាំ​ជាក់, ក្រពើ​ដាក់​ចៅ​សុខ​ឲ្យ​ឡើង​លើ​គោក, ចៅ​សុខ​ ក៏​លា​ក្រពើ​ដើរ​ដរាប​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ, ហើយ​ចូល​ទៅ​យំ​សំពះ​ជីដូនៗ​ ឃើញ​ចៅ​ហើយ​ ស្ទុះ​មក​យំ​ខ្សឹកខ្សួល​ និយាយ​ប្រាប់​ចៅ​ថា << គេ​ប្រាប់​យាយ​ថា​ ខ្លា​ខាំ​ចៅ​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ​ ម្ចាស់​ជីវិត​អើយ ! ជីដូន​យំ​សោក​បោក​ខ្លួន​អា​សូរ​ចៅ​ ហៀប​នឹង​ក្ស័យ​ជីវិត, ចៅ​មិន​ស្លាប់​ ជីដូន​អរ​ណាស់​ រក​អ្វិ​មក​ប្រៀប​ផ្ទឹម​ពុំ​បាន >> ។
ឯ​ចៅ​សុខ​និយាយ​ប្រាប់​ ជីដូន​ តាំង​ពី​ទៅ​កាប់​ឫស្សី​ លួស​រនាប​ ត្រូវ​អា​សុខ​កាច​ វា​ចាក់​ភ្នែក​ធាក់​ទម្លាក់​ទឹក​ ហើយ​បាន​ក្រពើ​នាំ​ទៅ​ថ្វាយ​អ្នកតា, លុះ​រៀប​រាប់​រឿង​ប្រាប់​ជីដូន​គ្រប់​ប្រការ​ ជីដូន​រឹង​រឹត​តែ​អាណិត​ចៅ​ពេក​ ហើយ​វា​ប្រាប់​ជីដូន​ថា << យាយ ! ក្រាល​កន្ទេល​ក្នុង​ផ្ទះ​ទៅ >> ជីដូន​ក្រាល​តាម​ពាក្យ​ចៅៗ​សុខ​ស្លូត​ក៏​លា​ដៃ​ ដាក់​ដី​ខ្សាច់​លើ​កន្ទេល​ កើត​ជា​ប្រាក់​គរ​ក្នុង​ផ្ទះ​ អរណាស់​ តែ​ពីរ​នាក់​ជីដូន​និង​ចៅ​ បាន​ចាត់​ចែង​ទិញ​សំលៀក​បំពាក់​គ្រប់​ប្រដាប់​ ប្រើ​ប្រាស់​ សង់​ផ្ទះ​ថ្មី​ ល្បី​មាន​ដាច់​គេ​ក្នុង​ភូមិ​នោះ ។
ឯ​អា​សុខ​កាច​ ឃើញ​អា​សុខ​ស្លូត​ ក៏​នឹក​ឆ្ងល់​ក្នុង​ចិត្ត​ថា << អញ​ចាក់​ភ្នែក​វា​ទាំង​ពីរ​ខាង​​ធាក់​ទម្លាក់​ទឹក​ ស្មាន​ថា​វា​ស្លាប់​ ឥឡូវ​វា​រស់​ឡើង​វិញ​ ភ្នែក​ក៏​ភ្លឺ​ដូច​ដើម​ មាន​ទាំង​សម្បត្តិ​សម្បូណ៍​ប្រើប្រាស់​ គ្មាន​ខ្វះ​អ្វី​ ប្លែក​អំពី​ដើម >> ។ លុះ​ដល់​វេលា​ស្ងាត់​មួយ​ វា​បាន​ជួប​នឹង​អា​សុខ​ស្លូត​ ក៏​សួរ​ថា <<កាល​ឯង​និង​អញ​ទៅ​កាប់​ឫស្សី​លួស​រនាប​នោះ​ បិសាច​មក​បណ្ដាល​ចិត្ត​អញ​ ឲ្យ​ចាក់​ភ្នែក​ទាំង​ពីរ​ខាង​ធាក់​ទម្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ស្ទឹង​ អញ​ស្មាន​ថា​ឯង​ស្លាប់​ ហេតុម្ដេច​ ក៏​ឯង​រស់​ឡើង​វិញ​ ហើយ​មាន​ទាំង​ទ្រព្យ​ច្រើន​ជាង​គេ​ផង >> ។ អា​សុខ​ស្លូត​ឆ្លើយ​ថា << បាន​គុណ​បង​ កុំ​អី​ខ្ញុំ​ក្រីក្រ​លំបាក​តោកយ៉ាក​ ដូច​បង​ឯង​ដឹង​ស្រាប់>> ។ ហើយ​និយាយ​ប្រាប់​អា​សុខ​កាច​តាម​ត្រង់​ថា << កាល​ដែល​បង​ចាក់​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ទាំង​ពីរ​ខាង​ធាក់​ទម្លាក់​ក្នុង​ស្ទឹង​ទៅ​នោះ ​ ខ្ញុំ​ភាវនា​រក​តែ​ពុទ្ធោៗ​ ក៏​បាន​ជួប​នឹង​ក្រពើៗ​ នាំ​ទៅ​ថ្វាយ​អ្នកតាៗ​ ជប់​ភ្នែក​ជប់​ដី​ខ្សាច់​ឲ្យ​ខ្ញុំ, លុះ​ខ្ញុំ​មក​ដល់​ផ្ទះ​ដាក់​ដី​ខ្សាច់​ កើត​ជា​ប្រាក់​មាស​ បាន​ជា​ខ្ញុំ​មាន​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ >> ។
អា​សុខ​កាច​ ឮ​អា​សុខ​ស្លូត​ រាយ​រឿង​ដូច្នោះ​ ក៏​បណ្ដាល​ចិត្ត​លោភលន់​ពន់​ប្រមាណ​គិត​ថា << អញ​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​បាន​ដូច​អា​សុខ​ស្លូត >> ថ្ងៃ​ក្រោយ​ជួប​នឹង​អា​សុខ​ស្លូត​ ក៏​និយាយ​ថា << អា​សម្លាញ់​អើយ ! អញ​ចង់​ទៅ​កាប់​ឫស្សី​ លួស​រនាប​នៅ​ព្រៃ​ដែល​យើង​ទៅ​កាប់​ត្រង់​កន្លែង​មុន​នោះ, ឯ​បាយ​ទឹក​អាហារ​ភោជន​ ថ្នាំ​ជក់​ កាំបិត​តូច​ធំ​ ប្រដាប់​កាប់​ឫស្សី​ លួស​រនាប​ ស្រេច​នៅ​លើ​អញ​ទាំងអស់​ ឯង​មាន​តែ​ខ្លួន​ទៅ​បាន​ហើយ >> ។ អា​សុខ​ស្លូត​ថា << ក្រែង​សម្លាប់​អញ​ទៀត >> ។ អា​សុខ​កាច​ថា << មុន​នោះ​ខ្មោច​កំរោល​វា​ចូល​ឲ្យ​អញ​ងងឹត​មុខ​ អញ​ចាក់​ឯង​ ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​សោះ​ ឯង​កុំ​ប្រកាន់​ខឹង​នឹង​អញ >> ។ អា​សុខ​ស្លូត​ថា << ចាំ​ខ្ញុំ​ជូន​ទៅ​ ត្បិត​បង​សុខ​ឯង​ មាន​គុណ​លើ​ខ្ញុំ​ច្រើន​ខ្ញុំ​មាន​សម្បត្តិ​ទ្រព្យ​ក៏​ព្រោះ​បង >> ។ លុះ​ព្រឹក​ឡើង​ អា​សុខ​កាច​ ស្ពាយ​បាយ​សំណុំ​ មាន​គ្រប់​ប្រដាប់​ដូច​មុន​ ហើយ​បណ្ដើរ​គ្នា​ដល់​ព្រៃ​ឫស្សី, លុះ​កាប់​បាន​ ពុះ​លួស​រនាប​ហើយ​ នាំ​គ្នា​អង្គុយ​ស៊ី​បាយ ។ អា​សុខ​កាច​ហុច​កាំបិត​បន្ទោះ​ទៅ​អា​សុខ​ស្លូត​ ប្រាប់​ថា << ឯង​ចាក់​ភ្នែក​អញ​ម្ខាង​ទៅ >> អា​សុខ​ស្លូត​ប្រកែក​ពុំ​ព្រម​ចាក់ ។ អា​សុខ​កាច​ថា << ជើ ! ចាក់​មកៗ, ហ៊ី ! ម្ដេច​មិន​អាណិត​គ្នា​ផង​សោះ >> ។ អា​សុខ​ស្លូត​ក៏​ចាក់​ឆ្កៀល​ដូច​គេ​ឆ្កៀល​ក្រសាំង​ ឲ្យ​ខ្វាក់​ភ្នែក​ម្ខាង​ទៅ ។ អា​សុខ​កាច​ឈឺ​ពើត​ខ្លាំង​ណាស់​ តែ​ចិត្ត​ចង់​ប្រញាប់​ឲ្យ​បាន​ប្រាក់​ ដូច​អា​សុខ​ស្លូត​ ក៏​ឲ្យ​អា​សុខ​ស្លូត​ចាក់​ភ្នែក​ម្ខាង​ទៀត​ ហើយ​បង្គាប់​ឲ្យ​អា​សុខ​ស្លូត​ច្រាន​ទៅ​ជិត​មាត់​ស្ទឹង​ ទាំង​បង្គាប់​ឲ្យ​ធាក់​ផង ។ អា​សុខ​ស្លូត​ក៏​ធាក់​ទម្លាក់​ក្នុង​ទឹក​ស្ទឹង ។ អា​សុខ​កាច​សួរ​ថា << កាល​ដែល​អញ​ចាក់​ឯង​មុន​នោះ​ ឯង​ធ្វើ​ម្ដេច​ខ្លះ ? >> ។ អា​សុខ​ស្លូត​ថា << អញ​រក​តែ​ពុទ្ធោ​ជាប់​នៅ​មាត់ >> ។ អា​សុខ​កាច​ប្រឹង​ស្រែក​រក​តែ​ពុទ្ធោ​មិន​ឈប់​ ឮ​រំពង​ព្រៃ​មាត់​ស្ទឹង​ទន្ទឹង​រក​ក្រពើ​ក៏​ពុំ​ជួប​សោះ​ ណា​មួយ​វា​ឈឺ​ចាប់​ ហែល​បណ្ដែត​ខ្លួន​យូរ​បន្តិច​ទៅ​អស់​កម្លាំង​ ឈ្លក់​ទឹក​ស្លាប់​ទៅ​ ហើម​រលួយ​រលេះ​ ត្រី​ស៊ី​នៅ​តែ​លលាដ៏​ក្បាល ។ ខ្មោច​អា​សុខ​កាច​ក៏​អណ្ដែត​តាម​ខ្សែ​ទឹក​ លង​គេ​ឮ​តែ​ពុទ្ធោៗ​ ដរាប​ដល់​កំពង់​ទឹក​មហា​សេដ្ឋី ។ វេលា​នោះ​កូន​ក្រមុំ​មហា​សេដ្ឋី​ នាំ​ខ្ញុំ​ប្រុស​ស្រី​ចុះ​ទៅ​ងូត​ទឹក​កំពង់, កំពុង​តែ​កញ្រ្ជោក​ទឹក​លេង​សប្បាយ​ ស្រាប់​តែ​ឃើញ​លលដ៍​ក្បាល​អា​សុខ​កាច​នោះ​អណ្ដែត​មក​ជិត​ លង​ស្រែក​ថា << ពុទ្ធោៗ ! >> ។ កូន​ក្រមុំ​មហា​សេដ្ឋី​ ឈប់​លេង​ទាំង​អស់​គ្នា​នឹក​សង្ស័យ​ ក៏​ប្រើ​ខ្ញុំ​ប្រុស​ម្នាក់​ឲ្យ​ទៅ​ស្រង់​យក​លលាដ៍​ក្បាល​ខ្មោច​នោះ​ មក​ដាក់​លើ​គោក​នៅ​មាត់​កំពង់​នោះ, លលាដ៍​ក្បាល​ខ្មោច​នោះ​ វា​មិន​បាត់​ស្ងាត់​សោះ​ ចេះ​តែ​លង​គេ​រក​តែ​ពុទ្ធោៗ ។
កូន​ក្រមុំ​មហា​សេដ្ឋី​ ក៏​នាំ​ខ្ញុំ​ប្រុស​ស្រី​ឡើង​ពី​ងូត​ទឹក​មក​ ប្រើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ប្រុស​កាន់​យក​ក្បាល​ខ្មោច​អា​សុខ​កាច​នោះ​មក​ផ្ទះ​ ហើយ​នាង​ជំរាប​មហា​សេដ្ឋី​ជា​ឪពុក​នាង​ថា << លោក​ឪពុក ! ខ្ញុំ​រើស​លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​មួយ​អណ្ដែត​ទឹក​នៅ​កំពង់​យើង​ វា​លង​ស្រែក​រក​ពុទ្ធោៗ >> ។ សេដ្ឋី​ជា​មាតា​បិតា​ស្ដាប់​ហើយ​ ក៏​ស្ទុះ​មក​មើល​ ឃើញ​ក្បាល​ខ្មោច​នោះ​កំពុង​ស្រែក​រក​ពុទ្ធោៗ​ មែន​អស្ចារ្យ​ណាស់​ ក៏​ឲ្យ​លាង​ដុស​ខាត់​ដាក់​លើ​តោក​ លលាដ៏​ក្បាល​នោះ​ ក៏​នៅ​តែ​ស្រែក​រក​ពុទ្ធោៗ​ជា​និច្ច​ គ្មាន​ឈប់ ។
ព្រឹកៗ​សេដ្ឋី​នោះ​តែង​ទៅ​ គាល់​ព្រះ​មហាក្សត្រ​ នៅ​ទី​ចុង​ព្រះ​រាជ​រោង​ជួប​ជុំ​អស់​មន្រ្តី​ចតុស្ដម្ភ​រាល់​ពេល​ពុំ​ដែល​ ខាន ។ សេដ្ឋី​ជំរាប​អស់​លោក​ថា << ខ្ញុំ​បាន​លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​មួយ​ ចេះ​ស្រែក​រក​ពុទ្ធោៗ​ជា​និច្ច >> ។ អស់​លោក​ចតុស្ដម្ភ​ស្ដាប់​ហើយ​ឆ្លើយ​ថា << សេដ្ឋី​កុហក​ទេ​ មិន​ដែល​មាន​លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​ណា​ ចេះ​ស្រែក​រក​ពុទ្ធោ​ទេ​ យើង​មិន​ជឿ​ឡើយ >> ។ សេដ្ឋី​ថា << ពិត​ប្រាកដ​ណាស់​ បើ​អស់​លោក​មិន​ជឿ​ខ្ញុំៗ​ ហ៊ាន​ភ្នាល់​ដោយ​មាស​មួយ​រយ​តម្លឹង >> ។ អស់​លោក​ចតុស្ដម្ភ​ទាំង​៤​ថា << យើង​ហ៊ាន​ភ្នាល់ >> ។ ហើយ​ធ្វើ​សំបុត្រ​ចុះ​កិច្ច​សន្យា ។ សេដ្ឋី​ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ ឮ​លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​ស្រែក​រក​ពុទ្ធោ​កោកៗ​នឹក​ថា << អស់​លោក​មុខ​ជា​ចាញ់​អញ​ហើយ >> សេដ្ឋី​យក​មាស​មួយ​រយ​តម្លឹង​ឲ្យ​កូន​ក្មួយ​កាន់​តោក​ដែល​ដាក់​លលាដ៏​ក្បាល​ ខ្មោច​នោះ​យ៉ាង​រហ័ស​ទៅ​ លុះ​ចូល​ទៅ​ដល់​ទ្វារ​កំពែង​ខាង​ក្រៅ​ លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​បាត់​សម្លេង​ឈឹង​ ពុំ​ឮ​ស្រែក​រក​ពុទ្ធោ​សោះ, កាល​ចូល​ដល់​ចុង​ព្រះ​រាជ​រោង​ ដាក់​លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​ចំពោះ​មុខ​អស់​លោក​ចតុស្ដម្ភ​ទាំង​៤​នោះ​ហើយ​ សេដ្ឋី​បង្គាប់​ថា << ចាំ​អី​ទៀត​ក៏​មិន​ស្រែក​រក​ពុទ្ធោៗ​ទៅ >> ។ លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​បាត់​សូន្យ​ឈឹង​ មិន​ឮ​រក​ពុទ្ធោ​សោះ ។ មហា​សេដ្ឋី​ចាញ់​ក៏​ជូន​មាស​មួយ​រយ​តម្លឹង​ទៅ​អស់​លោក, ឯ​អស់​លោក​ចំអក​ថា << សេដ្ឋី​យក​ក្បាល​ខ្មោច​មក​វា​រក​ពុទ្ធោ​ថ្លង់​យើង​រាល់​គ្នា >> ហើយ​ទះ​ដៃ​សើច​លាន់​នៅ​ទី​ព្រះ​រាជ​រោង ។ សេដ្ឋី​ខឹង​នឹង​ក្បាល​ខ្មោច​ណាស់​ លា​អស់​លោក​ចេញ​មក​ក្រៅ​ដល់​កំពែង​ ស្រាប់​តែ​លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​ស្រែក​ថា​ពុទ្ធោៗ ។ សេដ្ឋី​រឹត​តែ​ខឹង​ណាស់, ដល់​ផ្ទះ​ប្រើ​បាវ​ឲ្យ​យក​ពូថៅ​ នាំ​យក​លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​ទៅ​សំពង​ចោល​ឯ​កំពង់​ទឹក ។ បាវ​យក​ទៅ​មិន​សំពង​ឲ្យ​ល្អិត​ ត្រឡប់​ជា​បោះ​លលាដ៏​ខ្មោច​ទាំង​មូល​ចោល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក ។ ឯ​លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​អា​សុខ​កាច​នោះ​ អណ្ដែត​តាម​ទឹក​ស្ទឹង​ ហូរ​រសាត់​ទៅ​ក្រោម​ វា​លង​រក​ពុទ្ធោៗ​រៀង​ទៅ​ដល់​កំពង់​វត្ត ។ វេលា​នោះ​លោក​សង្ឃ​និមន្ត​ទៅ​ស្រង់​ទឹក​ បាន​ឃើញ​លលាដ៏​ក្បាល​ខ្មោច​ លង​រក​ពុទ្ធោៗ, លោក​ក៏​ស្រង់​យក​ទៅ​កុដិ​ និមន្ត​លោក​សង្ឃ​ផង​គ្នា​បង្សុកូល​ រួច​ដុត​ក្បាល​ខ្មោច​នោះ​សុស​ ហើយ​លោក​ពិចារណា​ថា << គួរ​យក​កំទេច​ឆ្អឹង​នេះ​ លាយ​នឹង​ម្រ័ក្សណ៍​ ខ្មុក​សសរ​ព្រះ​វិហារ​ បញ្ជូន​ផល​ឲ្យ​បាន​ដល់​អ្នក​ដែល​ស្លាប់​ ហើយ​លោក​ក៏​យក​ខ្មុក​លាប​តាម​សព្វ​ព្រះទ័យ​លោក​ទៅ, សល់​បន្តិច​បន្តួច​ យក​ទៅ​លាប​លន​រទេះ​លោក, កាល​ដែល​ម្រ័ក្សណ៍​ខ្មុក​រទេះ​នោះ​ស្ងួត​ហើយ​ លោក​ភ្នក​ព្រះទ័យ​ចង់​ទឹម​រទេះ​បរ​ទៅ​សួរ​ញាតិ​ញោម, លោក​ក៏​ឲ្យ​សិស្ស​ដឹក​គោ​មក​ទឹម​រទេះ​ឡើង​គង់​ បរ​ចេញ​ពី​កុដិ​ទៅ ។ វេលា​ស្ងាត់​ពី​មនុស្ស​រទេះ​នោះ​លាន់​ភ្លៅ​នឹង​ដុំ​សង្កៀត​គ្នា, ដូច​រទេះ​ធម្មតា​ តែ​ដល់​ជួប​នឹង​ឧបាសក​ឧបាសិកា​ រទេះ​នោះ​លាន់​ឮ​ដូច​លោក​ជេរ​បញ្ចោរ​គេ​ថា << មេ​ចោរៗ >> ញាប់ញិញ ។ ឧបាសក​ឧបាសិកា​ឮ​ខឹង​នឹង​លោក​ ព្រោះ​ថា​លោក​ជេរ​បញ្ចោរ​ប្រពន្ធ​កូន​គេ​ ក៏​ដៀល​ត្មះ​ជា​ពាក្យ​ទម្ងន់ៗ, លោក​ប្រកែក​ដូចម្ដេច​ ក៏​ពុំ​ស្ដាប់​រឹត​តែ​ប្រមាថ​លោក​ ឥត​កោត​ញញើត, លោក​បរ​ហួស​ទៅ​ទៀត​ ជួប​នឹង​នាហ្មឺន​គេ​កំពុង​ដើរ​ មាន​គ្នា​ច្រើន, ឯ​រទេះ​លាន់​ឮ​ទៀត​ ដូច​ជា​លោក​ជេរ​ម្ដាយ​នាហ្មឺន​ទាំង​នោះ​ថា << ចោរ​ម្ដាយ​នាហ្មឺន >> នាហ្មឺន​ ខឹង​នឹង​លោក​ ក៏​នាំ​គ្នា​ដេញ​វាយ​លោកៗ​ ភ័យ​វាយ​គោ​បំបោល​រួច​ទៅ ។
ចិត្ត​មិន​អប់រំ​ នាំ​ឲ្យ​វិនាស​
ឯកសារយោង
ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរភាគទី១
តំនភ្ជាប់ក្រៅ
វិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត
សូមមើលផងដែរ
ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរ
ចតុកោណ
ចតុកោណជាពហុកោណដែលមានជ្រុង៤ឬគែមចំនួន៤ និងមានកំពូលចំនួន៤ផងដែរ។ ផលបូកមុំក្នុងទាំងបួនចូលគ្នាមានតំលៃស្មើនឹង​៣៦០ ០ ។ ចតុកោណធម្មតាអាចជាចុកោណប៉ោង ឬ ចតុកោណផត។
មែកធាងចតុកោណ
រូបភាពខាងក្រោមបង្ហាញពីមែកធាងនៃចតុកោណ thumb|កណ្តាល|1000px|
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ចតុកោណ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ពហុកោណ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:គណិតវិទ្យា ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ធរណីមាត្រ
រឿងតាច័ន្ទរំលៀក
ដំណើររឿង
មានរឿងមួយ ដំណាលថា : កាលនោះ មានព្រៃមួយធំ មានខ្លាសាហាវ តែងខាំមនុស្សជាច្រើន នឹងចូលទៅរកបោចផ្ដៅវល្លិពុំបាន ។ គ្រាដែលតាចន្ទគាត់ចូលទៅបោចវល្លិក្នុងព្រៃនោះ ខ្លាវាលបចេញពីក្នុងព្រៃ ប៉ងនឹងខាំតាចន្ទ ដែលចូលទៅបោចវល្លិ ។ តាចន្ទ ឃើញវាមុន ហើយគាត់រកពុទ្ធោថា ៖
“''ឱ ! ពុទ្ធោៗ អើយ ! ឆ្នាំនេះឆ្នាំខាល ទឹកបែកពាសវាល ស្លាប់ខ្លាដំរី ស្លាប់អស់បក្សា ម្រឹគាបក្សី ស្លាប់ខ្លាដំរី គ្មានគង់តូចមួយ ។ ផ្ដៅអញនេះ អាណាវែងៗ អញព្យួរកូនចៅ អាណាខ្លីៗ អញព្យួរត្បាល់អង្រែ ឱសត្វទាំងឡាយអើយ ! ក្នុងឆ្នាំខាលនេះ នឹងស្លាប់អស់ហើយ គ្មានគង់ទេ ។''”
តាចន្ទ និយាយរកពុទ្ធោយ៉ាងនេះ ជាច្រើនដង ខ្លាស្ដាប់បានឮច្បាស់ គិតថា ៖ “ គួរអញសួរតានេះចង់ដឹងមើល” ។ ទើបខ្លា សួរទៅតាចន្ទវិញថា ៖ “ តាអើយតា ! ក្នុងឆ្នាំខាលនេះ ទឹកធំមែនឬ ?” ។ តាចន្ទ ធ្វើភ្ញាក់និយាយទៅនឹងខ្លាថា ៖ “ ឱ ! ចៅ ! ឆ្នាំនេះទឹកធំណាស់ បានជាតាភ័យនឹងកូនចៅ ទើបតារកផ្ដៅ ដើម្បីចងព្យួរកូនចៅឲ្យផុតពីទឹក” ។ ខ្លាក៏មានចិត្តភិតភ័យនឹងពាក្យតាចន្ទ, គិតខ្លាចស្លាប់ ក៏ចូលមកជិត ហើយនិយាយនឹងតាចន្ទថា ៖ “ តាអើយ អាណិតចងព្យួរខ្ញុំ ឲ្យផុតពីទឹកផងបានឬទេ ?” ។ តាចន្ទឆ្លើយថា ៖ “ បាន មិនអីទេចៅ ! អង្គុយមកចាំតានៅទីនេះសិនចុះ” ។ ខ្លាក៏ចូលមកអង្គុយចាំ ។ លុះតាចន្ទបោចវល្លិផ្ដៅបាន ក៏ត្រកួញធ្វើជារំងក ហើយចូលទៅចងចង្កេះខ្លា ។ តាចន្ទកាន់គល់ផ្ដៅឡើងទៅលើដើមឈើខ្ពស់ ហើយបង្គាប់ខ្លាឲ្យលោតឡើង ។ តាចន្ទក៏ស្រាវទាញឡើងឲ្យផុតជើងខ្លា ពីដី រួចគាត់ចុះមកវិញ ។ ខ្លាសួរថា ៖ “ តា! ប៉ុណ្ណេះផុតពីទឹកហើយឬអ្វី ?” ។ តាចន្ទឆ្លើយថា ៖ “ ផុតហើយចៅ ! ។ តាចន្ទក៏កាន់កាំបិតទៅកាប់ឈើជាដំបូង ។ ខ្លាឃើញសួថា ៖ “ តា ! តាកាប់ដំបងធ្វើអ្វី ?” ។ តាចន្ទថា ៖ “ កាប់យកទៅផ្ទះ ក្រែងប្រទះនឹងសត្វឯទៀត វាប្រមាទតា” ។ ខ្លាឆ្លើយថា ៖ “ គ្មានខ្លាឯណាទេតា ! មានតែខ្ញុំនេះឯង តែងតែខាំគេរាល់ថ្ងៃ” ។ តាចន្ទដឹងថា ៖ “ ឱ ! អានេះជាសត្វកាច បើដូច្នេះ អញនឹងវាយឲ្យអស់ចិត្ត ក្នុងគ្រានេះ” ។ ទើបតាចន្ទកាន់ដំបងចូលទៅដល់ខ្លាថា ៖ “ ចៅនៅឲ្យស្ងៀម តានឹងមើលចំណងឲ្យ ក្រែងវារបូតលង់ទឹកស្លាប់”  ។ ខ្លាក៏នៅស្ងៀម ទើបតាចន្ទលើកដំបងវាយខ្លាៗ ក៏ប្រឹងរើបម្រះ ស្រែករោទ៍ រលាករលួតស្បែកហើមខ្លួនជាខ្លាំង មុខគួរវេទនា ហើយខ្លាក៏ប្រឹងរើបម្រះ ក្រឡះខាំខ្សែផ្ដៅដាច់ គេចរត់ទៅ ។ តាចន្ទ ក៏វិលទៅខ្ទមចាំស្រែវិញ ។
និយាយពីខ្លាដែលរត់រួចទៅនោះ បានទៅជួបនឹងដំរីមួយ ដំរីឃើញខ្លាបោល ក៏ស្រែកសួរថា ៖ “ បងខ្លាឯង ភ័យនឹងអ្វី ក៏បានជាបោលមិនមើលក្រោយសោះ” ។ ខ្លាប្រាប់ទៅដំរីវិញថា ៖ “ បងអើយ ! អាចន្ទរំលៀក បញ្ឆោតវាយខ្ញុំហើមខ្លួនអស់” ។ ដំរីសួរថា ៖ "​ អាចន្ទរំលៀកនោះ នៅឯណា?” ។ ខ្លាប្រាប់ថា ៖ “ វាធ្វើស្រែនៅមាត់បឹងឯនោះ ។ ដំរីថា ៖ “ អញនឹងព្រេចឲ្យវាល្អិត កុំឲ្យវាធ្វើបាបគេ” ។ ខ្លាបោលហួសទៅ, ដំរីក៏ដើររកតាចន្ទនឹងព្រេច ជួបនឹងតាចន្ទហើយ តែដំរីមិនស្គាល់សួរថា ៖ “ តាៗស្គាល់អាចន្ទរំលៀកដែរឬ ?”  ។ តាចន្ទ សួរដំរីថា ៖ “ ចៅឯងសួររកគាត់ធ្វើអី ? ដំរីឆ្លើយថា “ ខ្ញុំខឹងណាស់ វាបញ្ឆោតវាយខ្លាហើមខ្លួនអស់”  ។ តាចន្ទឆ្លើយថា ៖ “ តាចន្ទ គាត់នៅខ្ទមស្រែត្រើយខាងកើតមាត់បឹង, ហ្ន ! ខ្ទមគាត់សៗនុះឯង”  ។ ដំរីថា ៖ “ តាអាណិតជូនខ្ញុំទៅ បើខ្ញុំព្រេចវាស្លាប់ បានរបស់អ្វីប៉ុន្មានខ្ញុំជូនតាទាំងអស់”  ។ តាចន្ទឆ្លើយថា ៖ “ តាអរណាស់ ចៅអើយ ! ប៉ុន្តែទឹកបឹងនេះជ្រៅណាស់ តាទៅមិនរួចទេ”  ។ ដំរីថា ៖ “ បើទឹកជ្រៅ តាជិះលើក្បាលខ្ញុំមក”  ។ តាចន្ទ ឆ្លើយថា ៖ “អើ បើដូច្នោះ ទៅក៏ទៅ” ។ តាចន្ទ​ក៏​កាន់​កាំបិត​ព្រា​មួយ​ទៅ​ផង, លុះទៅបានចម្ងាយមួយស្រែតាចន្ទ ក៏កាប់ក្បាលដំរី ៣ - ៤ កាំបិត មុតចេញឈាម ។
ដំរីក៏គេចបោលមកវិញ ដល់គោក រលាស់ទម្លាក់តាចន្ទ ហើយដំរីក៏បោលទៅជួបនឹងខ្លាឃ្មុំៗ ស្រែកសួរថា ៖ “ បងដំរីបោលអ្វីក៏គ្មានមើលក្រោយសោះ” ។ ដំរីប្រាប់ថា ៖ “ បង​ខ្លាឃ្មុំ​អើយ ! អាចន្ទរំលៀកបញ្ឆោតកាប់ក្បាលខ្ញុំឈាមអស់” ។ ឯខ្លាឃ្មុំ ក៏ជួយខឹងដំរី ហើយសួរទៅដំរីវិញថា ៖ “ អាចន្ទនោះ វានៅឯណា ?”  ។ ដំរីប្រាប់ថា ៖ “ វា​នៅ​ធ្វើស្រែ​នៅ​មាត់​បឹង​ធំ​ឯ​នោះ “ ។ ដំរីក៏បោលបាត់ ។ ខ្លាឃ្មុំ ក៏មានចិត្តខឹងគុំគួន ប្រមាថ នឹងខាំបំបែកក្បាលតាចន្ទឲ្យស្លាប់ ។ លុះថ្ងៃក្រោយ ខ្លាឃ្មុំដើរៗទៅ ឃើញតាចន្ទភ្ជួរស្រែពេលព្រឹក ។ ខ្លាឃ្មុំ​នឹក​ថា​ ៖ " នេះហើយ តើអាចន្ទរំលៀកនោះ ដូច្នេះអញពួនចាំនៅនេះចុះ ចាំវាមកជិត អញលោតទៅខាំវាឲ្យបាន”  ។ ខ្លាឃ្មុំក៏ក្រាបចាំនៅសំយាបព្រៃ ។ តាចន្ទមិនដឹងខ្លួន ។ តាចន្ទ​ភ្ជួរ​ស្រែ​យូរ ក្រទៅ ខ្លាឃ្មុំក្រោកអើតមើលមក ។ តាចន្ទឃើញខ្លាឃ្មុំអើតដូច្នោះ គាត់គិតថា ៖ “ សត្វនេះ វាចង់មកប្រមាថធ្វើទុក្ខអញទៀតហើយ”  ។ តាចន្ទប្រុងខ្លួន ហើយ​វាយ​ដេញ​ក្របី​ថា ៖ “ ហី ! អានាងខំទាញឡើង តាយកឃ្មុំឲ្យស៊ី ឃ្មុំតែពីរសម្បុក កំពុងពេញទឹកផ្អែម”  ។ តាចន្ទ គាត់ថាយ៉ាងនេះជាច្រើនដង ។ ខ្លាឃ្មុំឮច្បាស់ ក៏មានចិត្តចង់ស៊ីឃ្មុំ ហើយ​ឆ្លើយ​មក​នឹង​តាថា ៖ “ តាៗ ! ចែកខ្ញុំស៊ីផង”  ។ តាចន្ទឆ្លើយប្រាប់ទៅខ្លាឃ្មុំវិញថា ៖ “ ចៅអើយ ឃ្មុំតាតែពីរសម្បុកទេ ទុកឲ្យក្របីវាស៊ីមួយម្នាក់ សោះញ័រខ្លួន បើចៅចង់ស៊ី ចូល​មក​និយាយ​គ្នា​សិន”  ។ ខ្លាឃ្មុំ ក៏ចូលមកអង្គុយ ។ តាចន្ទថា ៖ “ បើចៅចូលចិត្តស៊ីដែរ នឹងឲ្យស៊ីទាំងអស់តែម្ដងទៅ ខ្លាចក្រែងក្របីវាខឹងព្រោះវាធ្លាប់ស៊ីដែរ តែតាគិតថា ចៅឯង ឲ្យ​តា​ទឹម​ភ្ជួរ​ស្រែ បានមួយព្យាមចុះ តានឹងឲ្យចៅស៊ីទាំងពីរសម្បុកតែម្ដង ឯក្របីតា ឲ្យវាអត់សិនទៅចុះ សឹមរកទៀត”  ។ ខ្លាឃ្មុំស្ដាប់ ត្រូវចិត្តនឹងចំណីនោះ ព្រោះត្រូវចំណង់របស់ខ្លួន ក៏​អរ​ណាស់​ថា ៖ “ បើដូច្នេះ ឲ្យតាដោះក្របីចេញចុះ”  ។ តាចន្ទ ក៏ដោះក្របីចេញមួយរំពេច ។ ខ្លាឃ្មុំ ក៏ចូលទៅឲ្យតាចន្ទទឹម ដាក់ខ្សែទាមចងរឹតរួចស្រេច ។ តាចន្ទ​គាត់​ស្ទុះ​ទៅ​កាន់​កន្ទុយ​យាមនង្គ័ល ហើយដេញថា ៖ " ហី ! អានាងខំឡើងតាយកឃ្មុំឲ្យស៊ី ឃ្មុំតែពីរសម្បុក កំពុងពេញទឹក" ។ ខ្លាឃ្មុំ ខំប្រឹងទាញនង្គ័លពុំកក្រើកឡើយ ។ តាចន្ទគាត់ខឹង ក៏​លែង​កន្ទុយ​យាម​នង្គ័លបែរទៅវាយឯខ្លាឃ្មុំៗក៏ខំប្រឹងរើបម្រះ ។ តាចន្ទវាយខ្លាំងណាស់ ដល់ទៅបែកហើមខ្លួនទាំងមូល ។
លុះខ្លាឃ្មុំរើរួច បោលទៅជួបនឹងចចកៗ សួរខ្លាឃ្មុំថា ៖ “បងខ្លាឃ្មុំ បោលអីគ្មានមើលក្រោយម្ល៉េះ ?” ។ ខ្លាឃ្មុំប្រាប់ទៅវិញថា ៖ “ បងចចកអើយ ! អាចន្ទរំលៀក វាបញ្ឆោតវាយខ្ញុំ ហើមខ្លួនអស់” ។ ហើយខ្លាឃ្មុំបោលទៅ ។ ចចកក៏អួតថា ៖ “ បើដូច្នោះ ទុកឲ្យអញទៅហែកលបតាចន្ទ យកត្រីចែកគ្នាស៊ី ឲ្យអស់ កុំទុកឲ្យវាឡើយ” ។ លុះព្រឹកឡើង តាចន្ទ គាត់កាន់កាំបិតព្រាមួយនិងច្រវាមួយ ទៅលើកលបគាត់ក្នុងបឹង ។
និយាយពីចចក មកដល់កណ្ដាលផ្លូវជួបនឹងខ្លាត្រីមួយ ។ ចចកក៏បបួលខ្លាត្រីថា ៖ “ បងខ្លាត្រី ទៅស៊ីត្រីនឹងអញ” ។ ខ្លាត្រីតបថា ៖ “ បងចចកឯង បានត្រីពីណា ?” ។ ចចកថា ៖ “ អញទៅហែកលបអាចន្ទរំលៀកចែកគ្នាស៊ី” ។ ខ្លាព្រមតាមចចក ក៏មកអង្គុយនៅមាត់បឹង យូរបន្តិច ឃើញតាចន្ទអុំទូកមក ចចកសួរថា​បុរស​ចំណាស់​ថា ៖ “ តា​ស្គាល់​អាចន្ទ​រំលៀក​ដែរ​ឬ​ទេ ” ។ តាចន្ទ​តប​ថា ៖ “ ស្គាល់ដែរ តែអាចន្ទនោះ វានៅត្រើយបឹងខាងឯណោះទេ”  ។ ចចកថា ៖ “ បើដូច្នេះអាណិតជូនខ្ញុំទៅ បើខ្ញុំហែកលបវាបានត្រី ខ្ញុំ​ចែក​តា​ពាក់​កណ្ដាល”  ។ តាចន្ទថា ៖ “ ទៅក៏ទៅ ត្បិតលបតា ក៏វាពុំត្រូវផង” ។  ថាហើយចចកក៏លោតទំក្បាលទូក ។ តាចន្ទថា ៖ “ ចៅកុំទៅអង្គុយក្បាលទូក វាលិចណា ! មក​អង្គុយ​ខ្ទង់​មុខ​តាឯណេះ ទើបវាមិនលិច” ។ ចចកក៏មកអង្គុយនៅមុខតាចន្ទ ហើយហៅខ្លាត្រីថា ៖ “ មកបង ប្រញាប់នឹងអាលទៅ” ។ ខ្លាត្រីថា ៖ “ បងចចក អញមិនហ៊ានទៅទេ អញ​ក្រែង​តា​ចន្ទ​ហើយនេះ” ។ ចចកបែរមើលក្រោយថា ៖ “ មិនមែនទេ”  ។ តាចន្ទគាត់នៅស្ងៀម ។ ខ្លាត្រីក៏ឡើងមកអង្គុយទឹមគ្នានឹងចចក ។ តាចន្ទគាត់អុំទូកទៅប្រមាណ ១០ ព្យាមពីច្រាំង គាត់កាប់ក្បាលចចកមួយកាំបិត ។ ចចកលោតធ្លាក់ទឹក ខ្លាត្រីក៏លោតធ្លាក់ទឹកទាំងអស់គ្នា ។ ខ្លាត្រីបន្ទោសចចកថា ៖ “ អញថាតាចន្ទហើយ ឯងថា មិនមែនតាចន្ទទេ” ។ ចចកថា ៖ “ កុំមាត់ ខំតែហែលទៅ”  ។ សត្វទាំងពីរ ក៏ហែលដល់គោក ហើយបោលទៅ ។ តាចន្ទនៅធ្វើស្រែស្រូវរួចហើយក៏ទៅផ្ទះ បានសេចក្ដីសុខសប្បាយ ។
ក្រោយមកតាចន្ទ មានចិត្តសង្វេគថា “ ឱ ! សត្វទាំង៤ នេះនឹងចងវេរានឹងអញតទៅមុខពុំលែង ហើយវានឹងធ្វើបាបអញនេះមិនខាន ដូច្នេះគួរអញទិញដែកឲ្យច្រើន ធ្វើ​កាំបិត​កោរ​ដង​ដែក​ឲ្យ​បាន ៥០ ឬ ៦០ ទុកបំរុងការពារខ្លួនដែលស្លាប់ទៅ ។ តាចន្ទ ធ្វើកាំបិតបានស្រេចហើយ គាត់ក៏ហៅកូនចៅមកផ្ដាំថា “ បើអញស្លាប់ទៅហើយ យកអញទៅកប់ ឲ្យ​យក​កាំបិត​ទាំងអស់​នេះទៅដាក់លើផ្នូរកុំខាន ចូកដីលប់ឲ្យជិត លុះដល់៥ - ៦ ថ្ងៃ ឲ្យកូនចៅមើលផ្នូរអញកុំខាន “ ។ តាចន្ទ ផ្ដាំកូនចៅរួចហើយ គាត់ក៏មានជម្ងឺឈឺក្ស័យទៅ កូនចៅ​ក៏​យក​ខ្មោច​តាចន្ទ​ទៅកប់ ធ្វើដូចបណ្ដាំគាត់មិនហ៊ានខាន ។
និយាយពីសត្វទាំង ៤ ដែលមានវេរានឹងគ្នានោះ កាលតាចន្ទស្លាប់ទៅបាន ៣ ថ្ងៃ សត្វចចកស៊ើបដឹងថា តាចន្ទស្លាប់ ក៏ទៅប្រាប់ខ្លាឃ្មុំៗ ប្រាប់ដំរីៗ ប្រាប់ខ្លាធំ ភ្ជុំ​បបួល​គ្នា​ចូល​មក​កាយ​ខ្មោច​តាចន្ទរំលៀកស៊ី ។ ចចកកាយចុងជើង ខ្លាឃ្មុំកាយក្បាល ខ្លាធំកាយកណ្ដាលខ្លួន ។ ឯដំរីឈរចាំមើល ឃើញសត្វទាំង ៣ មុតជើងពិការជាខ្លាំង ដួលដេកអស់ ។ ដំរី​ខឹង​នឹង​ខ្មោច​តាចន្ទ​ថា “ ជើ ! អាចន្ទ កាចតាំងពីរស់ទាល់តែស្លាប់ មិនលែងកាចសោះ ទុកឲ្យអញឈូសតែម្ដងឲ្យប៉ើងខ្មោចមកនៅលើគោក” ។ ដំរីខឹងណាស់ លើកជើងឈូសជាខ្លាំង ត្រូវ​នឹង​កាំបិត​មុត​ពេញជើង ក៏ដេកដួលទាំងអស់គ្នា ។
ដល់កំណត់ថ្ងៃ ៧ កូនចៅតាចន្ទ នាំគ្នាទៅមើលខ្មោច ស្រាប់តែឃើញដំរី ខ្លា ចចក ស្លាប់ខាងផ្នូរ ក៏នាំគ្នាពន្លះយកសាច់ ស្បែក ឆ្អឹង ភ្លុក មកលក់យកប្រាក់ធ្វើបុណ្យ ឧទ្ទិស​បញ្ជូន​ឲ្យ​ខ្មោច​តាចន្ទរំលៀកជាសូរេចហោង ។
ខឹងខាត ប្រមាថខុស
ឯកសារយោង
ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរភាគទី១
ប្រដាប់រំលាយអាហារ
thumb|right|350px|ប្រព័ន្ធរំលាយអាហាររបស់មនុស្ស ឧទាហរណ៍៖ ការរំលាយអាហារបែបមេកានិច ធ្វើឡើងដោយ សាច់ដុំបំពង់អាហារ។ ការរំលាយអាហារបែបគីមី ធ្វើឡើងដោយ រសរំលាយអាហារ (បញ្ចេញដោយក្រពេញរំលាយអាហារ)។
រឿងតាច័ន្ទរំលៀក
តំណភ្ជាប់ក្រៅ
វិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត
ប្រដាប់រំលាយអាហារ
ការរំលាយអាហារ
ក្រោយពីការឆ្លងកាត់ការរំលាយអាហារខាងលើ មានការរំលាយតាមបែបគីមីជាចុងក្រោយ អាហារត្រូវបានរំលាយចប់ហើយទទួលបាន៖ រួចហើយសារធាតុទាំងនោះ ជ្រាបតាមជ្រាំងពោះវៀនតូច ទៅប្រព័ន្ធសរសៃឈាម និងកោសិកា។ សំណល់ត្រូវបញ្ជូនទៅក្នុងពោះវៀនធំ ហើយប្រមូលផ្តុំនៅចុងពោះវៀនធំ មុនពេលចេញទៅក្រៅតាមទ្វារធំ ជាលាមក។
មុខងារថ្លើម
មុខងារថ្លើមមានប្រាំយ៉ាង៖
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ជីវវិទ្យា
រឿងតាច័ន្ទរំលៀក
សូមមើលផងដែរ
ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរ
រឿងចចក
រឿង ចចក គឺជារឿងព្រេងខ្មែរមួយ។
គណៈ​​កម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ
​គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ​ ត្រូវ​បាន​បង្កើត​​​ឡើង​ដោយ​អនុក្រឹត្យស្ដីពីការ​បង្កើត​គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ ដែល​បា​ន​ចុះ​ហត្ថ​លេខា​សំរេច​នៅ​​ ថ្ងៃទី ០៥ ខែ មីនា ឆ្នាំ ២០០៧។ ​អនុក្រឹត្យស្ដីពីការ​បង្កើត​គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ​ មាន​ន័យ​ខ្លឹម​សារ​ដូច​តទៅ៖
មាត្រា ១
បង្កើត​គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ (គ.ជ.ភ.ខ) ទទួល​បន្ទុក​កំណត់​ឯកភាព​នៃ​ការ​ប្រើប្រាស់​ភាសា​ខ្មែរ ដែល​មាន​សមាសភាព​ដូច​តទៅ ៖
១. ឯក​ឧត្ដម​បណ្ឌិត សុខ អាន ឧបនាយក​រដ្ឋ​មន្ត្រី រដ្ឋ​មន្ត្រី​ទទួល​បន្ទុកទីស្ដី​ការ​គណៈ​រដ្ឋ​មន្ត្រី ប្រធាន
គ្រិស្ត សាសនា
Berdadera Ilesia de Chesús Tėkruojė Jezaus bažninčė Sachcha Yeshu Girjaghar eml:Vera Césa ed Gesù La Verdadera Iglesia de Jesús La Verdaera Elésia e Hesús Véritable Église de Jésus 𐍃𐌿𐌽𐌾𐌰 𐌰𐌹𐌺𐌺𐌻𐌴𐍃𐌾𐍉 𐌹𐌴𐍃𐌰𐌿𐍃 Հիսուսի ճշմարիտ Եկեղեցի Verdadera Eglesia de Jesus Үнэн Есүсийн Сүм mzn:Isa re Rastin Kilisa Yexutzin Melāhuaquīxtianāyotl Чырыстийы æцæг аргъуан szl:Prowdźiwy Kośćou Jezusa کلیساۓ عیسوی حقیقی
គណៈ​​កម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ
មាត្រា ១
២. ឯក​ឧត្ដម​សាស្ត្រាចារ្យបណ្ឌិត ឡុង សៀម អនុ​ប្រធាន​រាជ​បណ្ឌិត​សភា​កម្ពុជា អនុ​ប្រធាន​អចិន្ត្រៃយ៍
៣. ឯក​ឧត្ដម​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត ព្រុំ ម៉ល់ ទី​ប្រឹក្សា​អម​គណៈ​រដ្ឋ​មន្ត្រីទទួល​បន្ទុក​ផ្នែក​ភាសា​ខ្មែរ អនុ​ប្រធាន
៤. ឯក​ឧត្ដម​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត ស៊ុំ ឈុំប៊ុន អគ្គ​លេខាធិការ​នៃ​រាជ​បណ្ឌិត​សភា​កម្ពុជាអគ្គ​លេខាធិការ
៥. លោក​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត អ៊ីវ ច័ន អនុ​ប្រធាន​វិទ្យាស្ថាន​ភាសា​ជាតិអគ្គ​លេខា​ធិកា​រ​រង
៦. លោក​អគ្គ​បណ្ឌិត ប៊ុត សាវង្ស ទី​ប្រឹក្សា
៧. ឯក​ឧត្ដម​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត ស៊ន សំណាង ប្រធាន​រាជ​បណ្ឌិត​សភា​កម្ពុជាទី​ប្រឹក្សា
៨. ឯក​ឧត្ដម​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត ឆយ យីហ៊ាង អនុ​ប្រធាន​រាជ​បណ្ឌិត​សភា​កម្ពុជាទី​ប្រឹក្សា
៩. ព្រះ​តេជ​គុណ យស ហ៊ុត ប្រធាន​ស្ដីទី​សមាគម​ធម្មទូត និង​ជាប្រធាន​មូលនិធិ​ពុទ្ធសាសនា​ខ្មែរ-វត្ត​ធម្មរង្សី សមាជិក
១០. លោក​ជំទាវ​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត ខ្លួត ធីតា អនុ​ប្រធាន​រាជ​បណ្ឌិត​សភា​កម្ពុជាសមាជិក
១១. ឯក​ឧត្ដម​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត រស់ ចន្ត្រាបុត្រ អនុ​ប្រធាន​រាជ​បណ្ឌិត​សភា​កម្ពុជាសមាជិក
១២. ឯក​ឧត្ដម​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត ជា ណេង អនុ​ប្រធាន​រាជ​បណ្ឌិត​សភា​កម្ពុជាសមាជិក
១៣. ឯក​ឧត្ដម​សាស្ត្រាចារ្យ​វេជ្ជ​បណ្ឌិត សំ សោភាន់ ប្រធាន​វិទ្យាស្ថាន ជីវសាស្ត្រវេជ្ជសាស្ត្រ និង កសិកម្ម សមាជិក
១៥. លោក​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត សោម សុមុនី អនុ​ប្រធាន​វិទ្យាស្ថាន មនុស្ស​សាស្ត្រនិង​វិទ្យាសាស្ត្រ​សង្គម សមាជិក
១៦. ឯក​ឧត្ដម​បណ្ឌិត ឆយ អូន សមាជិក​ក្រុម​សង្កេតការណ៍​សេដ្ឋកិច្ច សង្គម​កិច្ច និង​វប្បធម៌ សមាជិក
១៧. ឯក​ឧត្តម ឈន អៀម រដ្ឋ​លេខាធិការ​ក្រសួង​ធម្មការ និង​កិច្ចការ​សាសនា សមាជិក
១៨. ឯក​ឧត្តម ជា ជឿន អនុ​រដ្ឋ​លេខាធិការ​ក្រសួង​ធម្មការ និង​កិច្ចការ​សាសនា សមាជិក
១៩. ឯក​ឧត្ដម ជា គាន អគ្គ​លេខាធិការ​រង​ទី ១ ក្រុម​ប្រក្សា​ជាតិ រណសិរ្ស​សាមគ្គី អភិវឌ្ឍន៍​មាតុភូមិកម្ពុជាអគ្គ​លេខាធិការ​រង គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិរៀបចំ​បុណ្យ​ជាតិ-អន្តរជាតិ សមាជិក
២០. ឯក​ឧត្ដម សូ មុយឃៀង សមាជិក​គណៈកម្មាធិការ​បណ្ឌិត​សភាទទួល​បន្ទុក​អនុម័ត​ពាក្យ​ច្បាប់ សមាជិក
២១. លោក​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត សឹង ផុស សមាជិក​កណៈកម្មាធិការ​បណ្ឌិត​សភាទទួល​បន្ទុក​អនុម័ត​ពាក្យ​ច្បាប់ សមាជិក
២២. លោក​សាស្ត្រាចារ្យ​បណ្ឌិត ច័ន្ទ សំណព្វ ប្រធាន​ដេប៉ាតឺម៉ង់​ភាសា​វិទ្យា នៃសាកល​វិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញ សមាជិក
២៣. លោក​សាស្ត្រាចារ្យ មៀច ប៉ុណ្ណ ទីប្រឹក្សា​អម​ក្រុម​ជំនុំ​ទំនៀម​ទម្លាប់​ខ្មែរនៅ​ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ សមាជិក
២៤. លោក​សាស្ត្រាចារ្យ ប្រាក់ ព្រុំ សមាជិក
២៥. លោក មាស គាំ សមាជិក
២៦. លោក ពៅ ពិសិដ្ឋ អនុ​ប្រធាន​នាយកដ្ឋាន​សហ​ប្រតិបត្តិការ និង​ព័ត៌មាន នៃ គ.ទ.ក សមាជិក
២៧. តំណាង​ក្រសួង​អប់រំ យុវជន និង​កីឡា សមាជិក
២៨. តំណាង​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រ​សិល្បៈ សមាជិក
២៩. តំណាង​ក្រសួង​ព័ត៌មាន សមាជិក
៣០. តំណាង​សាកល​វិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញ សមាជិក
៣១. តំណាង​ក្រសួង និង​ស្ថាប័ន​នានា សមាជិក
៣២. តំណាង​សមាគម​អ្នក​និពន្ធ​ខ្មែរ សមាជិក
៣៣. តំណាង​ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ សមាជិក
៣៤. លោក​សាស្ត្រាចារ្យ សន ពៅ លេខា​អចិន្ត្រៃយ៍​នៃ​វិទ្យាស្ថាន​ភាសា​ជាតិ​លេខាធិការ
៣៦. លោក​សាស្ត្រាចារ្យ ស៊ុំ ឈុំឡុង លេខា​អចិន្ត្រៃយ៍​នៃ​វិទ្យាស្ថាន មនុស្សសាស្ត្រ និង​វិទ្យាសាស្ត្រ​សង្គម លេខាធិការ
មាត្រា ២
គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ មាន​ភារកិច្ច​កំណត់​ឯកភាព​នៃ​ភាសា​ខ្មែរ​ក្នុង​ការ​សរសេរ ការ​អាន និយម​ន័យ និង​ការ​បង្កើត​ពាក្យ ជា​ពិសេស​កំណត់​គោលនយោបាយ​ជាតិ​នៃ​ភាសា ដើម្បី​អភិវឌ្ឍន៍​ភាសា​ខ្មែរ ឲ្យ​ចម្រើន​ឡើង​ប្រកប​ដោយ​និរន្តភាព និង​រក្សា​នូវ​អត្ត​សញ្ញាណ​ដ៏​ថ្លៃថ្នូរ​នៃ​ជាតិ​ខ្មែរ ។ នីតិវិធី​ និង​ដំណើការ​អនុវត្តភារកិច្ច​របស់​គណៈកម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ ត្រូវ​កំណត់​ដោយ​បទបញ្ជា​ផ្ទៃ​ក្នុង ។
មាត្រា ៣
សមាជិក និង​ទី​ប្រឹក្សា​នៃ​គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ ត្រូវ​ចូល​រួម​ប្រជុំ​តាម​ការ​អញ្ជើញ​របស់​ប្រធាន ។
តំណាង​ក្រសួង​ស្ថាប័ន​នានា ដែល​ទទួល​ការ​ចាត់តាំង​ពី​សាមី​ក្រសួង ស្ថាប័ន នឹង​ត្រូវ​អញ្ជើញ​ឲ្យ​ចូល​រួម​ប្រជុំ​តាម​ការ​អញ្ជើញ​របស់​ប្រធាន ក្នុង​ករណី​ចាំបាច់ ។ គណៈ​កម្មាធិការ​នេះ ធ្វើ​ការ​ប្រជុំ​ការងារ​បច្ចេក​ស័ព្ទ​មួយ​សប្ដាហ៍​ម្ដង និង​ប្រជុំ​រួម​ប្រចាំ​ខែ ។ ប្រធាន​គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិ​ភាសា​ខ្មែរ មាន​ភារកិច្ច​កោះ​ប្រជុំ​ដោយ​កំណត់​​​ប្រធាន​បទ ទី​កន្លែង និង​កាល​បរិច្ឆេទ​នៃ​ការ​ប្រជុំ​តាម​ការ​ចាំបាច់ ។ អនុសាសន៍ ឬ​គោលនយោបាយ​ភាសា​ខ្មែរ ដែល​ស្នើ​ឡើង​ក្នុង​អង្គ​ប្រជុំ​រួម​នីមួយៗ នឹង​ត្រូវ​ដាក់​ជូន​ប្រមុខ​រាជ​រដ្ឋាភិបាល​សម្រាប់​ពិចារណា និង​ចាត់​វិធាន​ការ​អនុវត្ត​នៅ​ទូទាំង​ប្រទេស តាម​លទ្ធភាព​ជាក់ស្ដែង ។
មាត្រា ៤
គណៈ​កម្មាធិការ​នេះ មាន​លេខាធិការដ្ឋាន​អចិន្ត្រៃយ៍​មួយ ដែល​មាន​ទីតាំង​នៅ​វិទ្យាស្ថាន​ភាសា​ជាតិ នៃ​រាជ​បណ្ឌិត​សភា​កម្ពុជា ជា​ជំនួយ​ការ ។
លេខាធិការដ្ឋាន ជា​អង្គភាព​បច្ចេកទេស​ដែល​ជួយ​គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិភាសា​ខ្មែរ ក្នុង​ការងារ​ភាសា​ខ្មែរ ការងារ​រដ្ឋបាល និង​ហិរញ្ញកិច្ច ហើយ​និង​ការងារ​ផ្សេងៗទៀត​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​ទៅ​នឹង​គណៈកម្មាធិការ​នេះ ។
សមាសភាព ការ​រៀបចំ និង​ការ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​នៃ​លេខាធិការដ្ឋាន​នេះ ត្រូវ​កំណត់​ដោយ​សេចក្ដី​សម្រេច​របស់​ប្រធាន​គណៈ​កម្មាធិការ​ជាតិភាសា​ខ្មែរ ។
មាត្រា ៥
គណៈ​កម្មាធិការ​នេះ អាច​ទទួល​ជំនួយ​ឧបត្ថម្ភ​ពី​សប្បុរស​ជន ពី​អង្គការ​មិន​មែន​រដ្ឋាភិបាល​ជាតិ និង​អន្តរជាតិ ហើយ​និង​ពី​ប្រភព​ផ្សេង​ៗ ទៀត ។
មាត្រា ៦
គណៈ​កម្មាធិការ​នេះ អាច​បង្កើត​ក្រុម​ការងារ​បច្ចេក​ស័ព្ទ​ភាសា​ខ្មែរ និង​អនុ​គណៈ​កម្មការ​ឯកទេស​ភាសា​ខ្មែរ​ផ្សេង​ៗ ទៀត តាម​សេចក្ដី​ត្រូវ​ការ​ចាំបាច់ ។
មាត្រា ៧
គណៈ​កម្មាធិការ​នេះ មាន​សិទ្ធិ​ប្រើប្រាស់​ត្រា​របស់​រាជ​បណ្ឌិត​សភា​កម្ពុជា ។
មាត្រា ៨
រដ្ឋ​មន្ត្រី​ទទួល​បន្ទុក​ទីស្ដីការ​គណៈ​ រដ្ឋ​មន្ត្រី រដ្ឋ​មន្ត្រី​ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច និង​ហិរញ្ញ​វត្ថុ រដ្ឋ​មន្ត្រី​ក្រសួង​អប់រំ យុវជន និង​កីឡា រដ្ឋ​មន្ត្រី​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រ​សិល្បៈ រដ្ឋ​មន្ត្រី​ក្រសួង​ព័ត៌មាន រដ្ឋ​មន្ត្រី និង​រដ្ឋ​លេខាធិការ គ្រប់​ក្រសួង ស្ថាប័ន​ពាក់ព័ន្ធ និង​សមាសភាព​គណៈ​កម្មាធិការ ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​មាត្រា ១ ត្រូវ​អនុវត្ត​អនុ​ក្រឹត្យ​នេះ ឲ្យ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​ចុះ​ហត្ថលេខា​តទៅ ។
ធ្វើ​នៅ​រាជធានី​ភ្នំពេញ, ថ្ងៃទី ០៥ ខែ មីនា ឆ្នាំ ២០០៧
នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី
ពហុកោណ
thumb|right|500px|ពហុកោណ ពហុកោណជារូបធរណីមាត្រដែលកើតឡើងពីសេរីនៃបន្ទាត់បន្តបន្ទាប់គ្នា ហើយបង្កើតបានជារូបបិទជិត។
វាក្យស័ព្ទ
គេមាន n ចំនុច ក្នុងលំហធរណីមាត្រ។ យើងអោយឈ្មោះរូប «  » ដែលកើតឡើងពីស្វីតអង្កត់  និង [A_nA_1] ថាជាពហុកោណ។ n ចំនុចខាងលើនេះ គេអោយឈ្មោះថា កំពូល នៃពហុកោណ ហើយ n អង្កត់ខាងលើជា ជ្រុង នៃពហុកោណ។ នៅតាមកំពូលនីមួយៗមានមុំ ដែលគេហៅថា មុំកំពូល ផ្គុំឡើងពីជ្រុង២ជាប់គ្នា។
នៅក្នុងអត្ថបទខាងក្រោមនេះ យើងនឹងនិយាយតែពីពហុកោណប្លង់ នៅក្នុងធរណីមាត្រអឺគ្លីត។
លំដាប់នៃពហុកោណ
លំដាប់នៃពហុកោណមួយជាចំនួនកំពូល ជ្រុង ឬ មុំកំពូល។ ឧទាហរណ៍ ពហុកោណលំដាប់៥ មាន កំពូល៥ ជ្រុង៥ និង មុំកំពូល៥។
ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុមពហុកោណ
គេអាចចែកប្រភេទពហុកោណតាមច្រើនរបៀប៖ ចំនួនជ្រុង តាមភាពប៉ោងផត តាមភាពស៊ីមេទ្រី មុំ ជាដើម។
ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុមតាមភាពប៉ោងផត
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:គណិតវិទ្យា ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ធរណីមាត្រ *
ភូមិព្រៃព្រះ
right|thumb|350px|រូបសំណាក់ ដំរីជាន់ខ្លា នៅខេត្តកំពង់ធំ ជាភូមិមួយស្ថិតនៅក្នុង ឃុំកំពង់ស្វាយ ស្រុកកំពង់ស្វាយ  ខេត្តកំពង់ធំ ។​ ភូមិនេះ មានទំហំផ្ទៃដី និង ចំនួនប្រជាជន តិចជាងគេក្នុងចំណោមភូមិទាំងអស់ ក្នុងឃុំកំពង់ស្វាយ។​​ថ្វីត្បិត តែភួមិនេះមានទំហំ តូច និងចំនួន ប្រជាជនតិច ក៏ពិតមែន តែក៏មិនមាន លក្ខណៈខុលប្លែកពី ភូមិដទៃៗ ទៀតដែរ​ទាំង បញ្ហា សន្តិសុខ ជីវភាពរស់នៅ សេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារ កសិកម្ម សិទ្ធក្នុងការរស់នៅ និងបានចូលរួមចំណែក ក្នុងការកសាងប្រទេសជាតិ ផងដែរ​ ។
ប្រវត្តិ
ភូមិព្រៃព្រះមានដើមកំណើត តាំងពីយូរណាស់មកហើយ ដែលដើមឡើយភូមិព្រៃព្រះនេះ មានឈ្មោះថាភូមិ "ភូមិសាមគ្គី" ដែលដាក់អោយដោយ កងទ័ពខ្មែរក្រហម ប៉ុន្តែមកដល់បច្ចុប្បន្ន នេះត្រូវប្តូរមកហៅ​ ថា "ភូមិព្រៃព្រះ"​វិញ តែក៏នូវមានប្រជាជន មួយចំនួន នៅតែហៅថាភូមិសាមគ្គីដែរ ។​​ កាលដើមឡើយប្រជាជននៅក្នុងភូមិ​ មានតិចតួចតែប៉ុណ្ណោះ តែមកដល់ពេលនេះ ប្រជាជនកាន់តែកើ​ន ឡើងៗ មានប្រហែលជា ជាង ១៥០ គ្រួសារហើយ ។
របាយប្រជាជន និង មុខរបរ
នៅក្នុងភូមិព្រៃព្រះនេះ ប្រជាជ​នដែលរស់នៅក្នុងភូមិ​​ មិនមែនមានតែ ជនជាតិខ្មែរ នោះទេ គឺមានជនជាតិផ្សេងៗទៀតដូចជា ជនជាតិកួយ ជនជាតិចិន ជាដើម ។ចំណែកឯ ប្រជាជនទៅតាមក្រុម អាយុ គឺភាគច្រើន ជាយុវជនដែលមានអាយុ ចន្លោះពី ១៤ឆ្នាំ ដល់ ២៥ឆ្នាំ ដែលជាកម្លាំងយ៉ាងធំសម្រាប់ភូមិទាំងមួល ។ right|thumb|500px|កម្មកររោងចក្រ ដែលធ្វើចំណាក ស្រុកមកធ្វើការ នៅរាជធានី ភ្នំពេញ ចំណែកឯការប្រកប មុខរបររកស៊ីប្រចាំថ្ងៃវិញ ប្រជាជនស្ទើរតែទាំងអស់ នៅក្នុងភូមិនេះភាគច្រើន ជាកសិករ ប្រកបរបរ ធ្វើស្រែចំការ និង ចិញ្ចឹមសត្វ ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត ពីព្រោះពួកគេមានដីធ្លី និងសត្វគោ​ ក្របី បន្តិចបន្តួចបន្តពី ឪពុកម្តាយ របស់ពួកគេ។ ក្រៅពីនេះមានប្រជាជនខ្លះ ជាអ្នកលក់ដូរបន្តិចបន្តួច ដើម្បីចិញ្វឹមជីវិត ព្រោះពួកគេមិនសូវមាន ទ្រព្យសម្បត្តិ ចំណែករបស់ខ្លួន បន្តពីឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ។ ​ពួកគេធ្វើបែបនេះគ្រប់ រដូវទាំងអស់ ទោះបីជានៅ ពេលទំនេរពីកសិកម្ម ក៏ដោយក៏ពួកគេមិនសូវ មានប្រកបរបរការងារ អ្វីផ្សេងៗដែរ ព្រោះពួកគេពុំមានចំណេះវិជ្ជា និង ជំនាញច្បាស់លាស់ ​​។​ ដោយមានជីវភាពខ្វះខាតពេក ហើយឪពុកម្តាយចាស់ៗ ពុំអាចប្រកបរបរ រកស៊ីអ្វីបាន ក្រៅពីធ្វើស្រែចម្ការ និង ពុំបានគិតអោយវែងឆ្ងាយ ពីអនាគត និង ចំណេះវិជ្ជា របស់កូនៗ ពួកគេក៏បានសម្រេចចិត្ត បញ្ឈប់ ការរៀនសូត្រ និង បញ្ជូនកូនៗ អោយទៅស្វែងរកការងារ ធ្វើដើម្បីជួយផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ ។ ដោយសារតែយុវជន យុវនារី ទាំងនោះ នៅមានអាយុតិច និង ពុំសូវមានចំណេះវិជ្ជា ហេតុនេះពួកគេមិនអាច ស្វែងរកការងារល្អៗបាន ធ្វើនោះទេ មានតែធ្វើចំណាកស្រុក ឃ្លាតឆ្ងាយពីក្រុមគ្រួសារ និងភួមិកំណើត​ ទៅរកការងារធ្វើនៅទីក្រុង ។ យុវនារី ដែលចាកឆ្ងាយពីស្រុក មករកការងារធ្វើនៅ រាជធានីភ្នំពេញ​ភាគច្រើនធ្វើជាកម្មការិនី រោងចក្រផ្សេងៗ និង យុវជនក៏មិនមាន ការងារអ្វីល្អធ្វើដែរ មានតែធ្វើជា កម្មករសំណង់ កម្មកររោងចក្រ និង ធ្វើការស៊ីឈ្នួល ។ អ្វីដែលរឹតតែ លំបាកទៅទៀត គឺមាន យុវជន យុវនារី​ មួយចំនួនឆ្លងដែន ទៅធ្វើការនៅក្រៅប្រទេស ដូចជា ប្រទេសថៃ ប្រទេសម៉ាលេស៊ី និង ប្រទេសកូរ៉េ ជាដើម ។
ជំនឿ និង សាសនា
ចំពោះសាសនាវិញ ថ្វីត្បិតតែនៅក្នុង ភូមិមានប្រជាជន ជាជនជាតិចំរុះគ្នាក៏ដោយ ក៏មិនមានបញ្ហាទាស់ទែងខាងសាសនាអ្វីឡើយ ។ left|thumb|350px|Blog : http://cambodian1.blogspot.com យើងសង្កេតឃើញថា ប្រជាជនភាគច្រើន​ ស្ទើរតែទាំងអស់ នៅក្នុងភូមិគឺនិយម កាន់និងទទួលយកសាសនា ព្រះពុទ្ធ ដែលជាសាសនារបស់រដ្ឋ ។ នៅរាល់ពេលដែលមាន​ ពិធីបុណ្យផ្សេងតាម ព្រះពុទ្ធសាសនា ពុទ្ធបរិស័ទ្ធ នៅក្នុងភូមិតែងតែ យកចង្ហាន់ទៅវត្ត ប្រគេន ព្រះសង្ឃ ,​ប្រណិបត្តិន៏តាមគន្លងព្រះពុទ្ធសាសនា, និងធ្វើបុណ្យសន្សំកុសល​ ។ ប្រជាជន យុវជន​យុវនារី ដែលធ្វើចំណាកស្រុក ទៅរកការងារ នោះក៏មានឪកាស ត្រលប់មកលេងស្រុកកំណើត វិញដែរក្នុងពេល ដែលមានពិធីបុណ្យ ផ្សេងៗដូចជា បុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី បុណ្យរដូវភ្ជុំ បុណ្យពិសាខបូជា បុណ្យមាឃបួជា បុណ្យអ៊ុំទូក ជាដើម។ ក្រៅពីប្រព្រឹត្តិតាម គន្លងរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនា ហើយ ប្រជាជនក៏មានជំនឿលើ ព្រហ្មញ្ញសាសនា ដែរដូចជា មានជំនឿលើ អារុក្ខអារក្សអ្នកតា ព្រលឹង ខ្មោច ព្រាយ បិសាច​ ជីដូន ជីតាដែលបាន ស្លាប់ និងមាន ការសែនព្រេន ដល់ពួកទាំងអស់នេះ នៅពេលមានបញ្ហាអ្វី កើតឡើងចំពោះពួកគេ រឺក្រុមគ្រួសារ ។ ពេលខ្លះក៏មានជំនឿលើ មន្តអាគម គ្រូទាយ គ្រូស្នេហ៏ ការធ្វើអំពើអោយមានជម្ងឺ ដែលជាជំនឿលើ ព្រហ្មញ្ញសាសនា ហើយនៅពេលមានជម្ងឺផ្សេងៗអ្នកភូមិ តែងនាំគ្នាទៅរក គ្រូមន្តអាគម ដែលល្បីអោយជួយព្យាបាល រួចទៅរកគ្រូពេទ្យជាក្រោយ ។ ចំនែកឯ ក្នុងភូមិ តែងតែមានធ្វើពិធីផ្សេងៗ ដូចជា ពិធីបុណ្យភូមិ ពិធីឡើងអ្នកតា ពិធីបណ្តេញគ្រោះ ពិធីថ្វាយតង្វាយដល់អ្នកតាជាដើម ។ នេះជាការសបញ្ជាក់ អោយឃើញពី ជំនឿសាសនា ទៅតាមតំបន់ផ្សេងៗ របស់ប្រជាជនទាំងអស់ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាផងដែរ ។
វិស័យកសិកម្ម
យើងដឹងហើយថាប្រជាជន នៅប្រទេសកម្ពុជាភាគច្រើនជា កសិករ ប្រកបរបរកសិកម្ម ។ ហេតុដូចនេះប្រជាជននៅក្នុងភូមិ ព្រៃព្រះនេះក៏មិនខុសពី ប្រជាជននៅតាមតំបន់ផ្សេងៗទៀតដែរ គឺប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការភាគច្រើន។ ដោយសារតែប្រជាជន នៅភូមិនេះជាកសិករ ដូច្នេះបានជាធ្វើអោយ កសិកម្មនៅក្នុងភូមិនេះមានសំទុះជាខ្លាំង ។ ហើយដោយសារ ស្ថានភាពដីនៅតំបន់នោះមាន លក្ខណៈ អំនោយផល ដល់វិស័យកសិកម្ម ទាំងសណ្ឋានដី លាយឡំដោយដីខ្សាច់ ដីដំបូក ល្បាប់ភក់ ដែល មានជីវជាតិ និងមានប្រភពទឹក សម្រាប់ស្រោចសោ្រប តាមតម្រូវការកសិកម្ម  គ្រប់គ្រាន់ ដោយមាន ទឹកភ្លៀងបង្អុរ មកទៀងទាត់ និង ជាពិសេសមានទឹកស្ទឹងតូច​ មួយចូលរួមចំណែក ផ្តល់ទឹកទាំងគ្រប់រដូវ ប្រាំង និងរដូវវស្សា​ ផងដែរ ។ ដោយសារហេតុនេះ ហើយយើងសង្កេតឃើញថា កសិករនៅក្នុងភូមិ ប្រកបរបរកសិកម្មផ្សេងៗគ្នា ដូចជា :
នេះជាការរួមចំនែកបន្តិចបន្តួចនៃវិស័យកសិកម្ម ក្នុងចំនោមវិស័យកសិកម្មទាំងអស់ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ទោះបីជាតិចតួ​ចក្តី តែក៏ជាចំនែកមួយក្នុងការកសាង អភិវឌ្ឈន៍ប្រទេសជាតិដែរ ។