លីលាវតី_ភាគ​ទី​_២
អ្នកជួយសម្រាលទុក្ខ
"បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន ! ទុក្ខទោម្នេញរបស់ខ្ញុំកណា មិនបានខខិតក្រិតក្រមនៅចំពោះតែខ្ញុំកណា ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបានដាលវាលទៅញាំញីពាធាឪពុកម្តាយញាតិសាច់សាលោហិតមិត្រភក្តិរហូតដល់ខ្ញុំបរិវារ ទៀតផង ម្នាក់ៗផ្តោតចិត្តទុកដាក់នឹងខ្ញុំកណាដោយអស់ពីពោះពីពុង រងទុក្ខក្តៅក្រហាយក្រវល់ក្រវាយចិត្ត នឹងខ្ញុំកណា សឹងតែបរិភោគមិនបាន សម្រាន្តមិនលក់ ឬ ធ្វើការងារអ្វីមិនបាន ម្តាយរបស់ខ្ញុំកណាមើលទៅ​ហាក់ដូចជារងទុក្ខធំរងំជាពិសេស អង្គុយកំដរលោមទោមខ្ញុំកណាទាំងថ្ងៃទាំងយប់ ព្រោះតែយោគយល់ដល់ ម្តាយជាទីស្រឡាញ់យ៉ាងត្រឡាំងស្បាន់ ខ្ញុំកណាទើបសុខចិត្តបរិភោគចំណីអាហារ សោតឯឪពុកវិញខំរត់ សស្រាក់សស្រាំតាមស្វះពន្លះរកអ្នកប្រាជ្ញរាជបណ្ឌិតមកទូន្មានប្រៀនប្រដៅលោមទោមខ្ញុំកណា បុគ្គលដំបូង ដែលមកនិយាយលោមទោមខ្ញុំកណា គឺ បុរោហិតាចារ្យប្រចាំត្រកូលជាពិធីករវិវាហមង្គលរបស់ពួកយើងនោះឯង លោកបុរោហិតាចារ្យជាអ្នកមានជំនឿមុតមាំក្នុងលទ្ធិសាង្ខ្យៈ ជាសិស្សសាវ័ករបស់សាស្តាកបីលៈ បានប្រដែប្រដៅខ្ញុំកណាថា "បពិត្រអ្នកកម្លោះ ! ក្នុងសកលចក្រវាលនេះ មានតែសច្ចធម៌ ២ ប្រការប៉ុណ្ណោះ គឺ អាត្ម័ន ឬ ខេត្តកតញ្ញូ (ព្រលឹង) អាត្ម័ននេះជាតួខ្លួនពិតប្រាកដរបស់មនុស្សទាំងអស់ ជាអមតភាពស្ថិតនៅជានិរន្តរ ជាសភាព បរិសុទ្ធស្អាតស្អានគ្មានមន្ទិល មាន​សេចក្តីសុខជានិរន្តរ នេះគឺសច្ចធម៌ប្រការទី ១ សច្ចធម៌ប្រការទី ២ គឺ ប្រក្ឬតិ (ប្រក្រឹត)​ បានដល់ សព្វសារពើវត្ថុដែលចូលមកផ្សែផ្សំលាយឡំនឹងអាត្ម័ន ធ្វើឲ្យអាត្ម័នខូចគុណភាព ត្រូវត្រាច់រង្គត់រលត់កើត ត្រូវសាងកម្ម និងផលរបស់កម្ម កាលបើប្រក្ឬតិចូលទៅ ផ្គុំនឹងអាត្ម័នហើយ តត្លៈ ៧ ប្រការក៏កើតឡើង តើតត្លៈ ៧ ប្រការនោះមានអ្វីខ្លះ? គឺ ពុទ្ធិ ឬ បញ្ញា ១ អហង្ការ សេចក្តីសម្គាល់ថាជាយើង ១ និង តន្មាត្រ ៧ ប្រការទៀត គឺ ធាតុល្អិតរបស់សម្លេង សម្ផស្ស រូប រស និង ក្លិន ធាតុសំខាន់បំផុត គឺ អហង្ការ សេចក្តីសម្គាល់ថាជាយើងជាតួខ្លួនប្រាណដោយឡែកចាកបុគ្គលដទៃ សេចក្តីសម្គាល់នេះជាមូលហេតុនាំឲ្យកើតសេចក្តីរើសអើងនិងធ្វើឲ្យរងទុក្ខក្តៅក្រហាយ ព្រោះហេតុនោះ សូមឲ្យអ្នកកម្លោះពិចារណាឲ្យឃើញថាសង្ខាររាងកាយយើងនេះជាផ្នែកមួយនៃប្រក្ឬតិដែលធ្វើឲ្យអាត្ម័ន ខាងក្នុងសៅហ្មង ជាសភាពដែលយើងមិនគួរច្រឡំប្រកាន់ខ្ជាប់ងាប់ក្រឡាថាជាខ្លួនយើង ប្រសិនបើយើង ទៅច្រឡំប្រកាន់មាំ យើងនឹងរងទុក្ខអង្គុកអង្គុលមិនខាន បើទុកជារាងកាយរបស់អ្នកដទៃក៏ដោយ ក៏គ្រាន់តែជាប្រក្ឬតិមួយដែរ បើយើងភាន់ទៅប្រកួចប្រកាន់ យើងក៏នឹងទទួលរងមហន្តទុក្ខដោយពិត ការដែលអ្នកកម្លោះពើបពះប្រទះនឹងមហាទុក្ខនៅពេលនេះ ក៏ព្រោះតែអ្នកកម្លោះច្រឡំទៅប្រកាន់ស្អិត ក្នុងសង្ខាររាងកាយរបស់បទុមាវតី កាលបើរាងកាយនោះដល់នូវសភាពបែកធ្លាយទៅព្រោះមរណៈ អ្នកកម្លោះទើបរងទុក្ខសន្ធំបែបនេះឯង ព្រោះហេតុនោះសូមឲ្យអ្នកកម្លោះគិតសាជាថ្មីថា ទោះបីជាបទុមាវតី ផុតរលត់សង្ខារទៅហើយក៏ដោយ ក៏ប៉ុន្តែអាត្ម័នរបស់នាងស្ថិតនៅនៅឡើយ ព្រោះអាត្ម័នជាអមតភាព ស្ថិតនៅជានិរន្តរ អាត្ម័នរបស់អ្នកកម្លោះក៏ស្ថិតនៅជានិរន្តរ តាមសភាពពិត មិនមានអាត្ម័នរបស់អ្នកកម្លោះ មិនមានអាត្ម័នរបស់បទុមាវតី មិនមានអាត្ម័នរបស់យើងទេ មានតែមហាអាត្ម័ន(ព្រលឹងធំ)តែមួយគត់ដែល ស្ថិតនៅជានិរន្តរ ព្រោះហេតុនោះ សេចក្តីស្លាប់ជាធម្មជាតិអសារបង់សម្រាប់អាត្ម័ន ក្នុងវារៈចុងក្រោយ អ្នកកម្លោះ បទុមាវតី និងមនុស្សទាំងពួងនឹងវិលត្រឡប់​ចូលទៅរួមនឹងមហាអាត្ម័នវិញទាំងអស់ សូមឲ្យអ្នក កម្លោះខិតខំពិនិត្យពិចារណាលុះត្រាតែឃើញពំនិតនេះពេលនោះឯងនឹងបានសុខក្សេមក្សាន្តមិនខាន" "បពិត្របុរោហិតាចារ្យ ! "ខ្ញុំកណាស្រដីឡើង "ខ្ញុំបាទគ្មានឆន្ទៈនឹងពិនិត្យពិចារណាអ្វីទាំងអស់ ព្រោះដុំពពក​ខ្មៅនៃទុក្ខបានបិទបាំងដួងបញ្ញារបស់ខ្ញុំបាទអស់ហើយ ខ្ញុំបាទមិនអាចពិចារណាអ្វីដែលល្អិតជ្រាលជ្រៅ បានទេ តើលោកបុរោហិតមានវិធីដែលអាចបន្ទោបង់ទុក្ខសោករបស់ខ្ញុំបាទដោយមិនចាំបាច់គិតច្រើន បានទេ?" បុរោហិតាចារ្យអង្គុយទ្រឹងមួយស្របក់ហើយស្រដីឡើងដោយទឹកមុខមិនសូវជាពេញចិត្តថា "នែអ្នកកម្លោះ ! ទុក្ខសោករបស់អ្នកកម្លោះជារឿងធំធេងណាស់ ពិបាកនឹងបន្ទោបង់ដោយធម៌ដទៃណា ក្រៅតែពីបញ្ញា បើទុកជាប្រើបញ្ញាពិចារណាហេតុផលជាកិច្ចពិបាកធ្វើក៏ដោយ ក៏គប្បីព្យាយាមធ្វើ បើអ្នកកម្លោះត្រូវការរម្ងាប់ទុក្ខសោក" "ខ្ញុំបាទដឹងច្បាស់ថាទុក្ខសោករបស់ខ្ញុំបាទធំធេង ដោយសារតែទុក្ខសោកធំធេងនេះឯងបានជាខ្ញុំបាទត្រូវ ការបន្ទោបង់ដោយវិធីងាយស្រួលនិងឆាប់រហ័ស មិនត្រូវការវិធីស្មុគស្មាញនិងប្រើពេលយូរនោះទេ បើប្រៀបធៀបស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំបាទនៅពេលនេះគួរនាដូចជាមនុស្សកំពុងតែហេវខ្លាំង ដេកដកដង្ហើម ចង្រិតប៉ផ្តើតប៉ផ្តក់ដោយលំហត់ អ្វីដែលគេត្រូវការទាន់ហន់ គឺ អាហារស្រាប់ ដែលអាចបរិភោគបានភ្លាម បើមានអ្នកបញ្ចុកទៀតក៏កាន់តែល្អ ការដែលណែនាំគេឲ្យទៅសិក្សារឿងភោជនាហារយ៉ាងល្អិតល្អន់ ហើយសឹមឲ្យគេទៅរៀបចំអាហារបរិភោគខ្លួនឯងនោះមុខជាមិនអាចធ្វើទៅបានទេ ព្រោះហេតុនេះបាន ជាខ្ញុំបាទអញ្ជើញលោកគ្រូមកដើម្បីជួយបន្ទោបង់ទុក្ខសោកឲ្យខ្ញុំបាទដោយវិធីងាយស្រួលនិងឆាប់រហ័ស​ដោយប្រការដែលខ្ញុំបាទមិនចាំបាច់ប្រើបញ្ញាក្នុងការពិចារណាឲ្យជ្រាលជ្រៅពេក តើលោកគ្រូមានវិធីណា ទេ សូមមេត្តាណែនាំខ្ញុំបាទផង" កាលបើខ្ញុំកណាទទូចអង្វរបែបនោះ លោកបុរោហិតាចារ្យក៏ដល់នូវសភាពភីងភាំងមីងមាំង អង្គុយរសាប់ រសល់វិលវល់មួយស្របក់ហើយក៏ក្រោកឡើងដើរចេញពីបន្ទប់ទៅ បណ្តោយឲ្យខ្ញុំកណាស្ថិតនៅក្នុងអន្លង់ ទុក្ខដូចសព្វដងដដែល" ។