cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ថេរីគាថា
សុភាថេរី នៅ​ក្នុង​ជីវកម្ពវ័ន
(​អ្នក​លេង​ពោល​ថា​) ភ្នែក​ទាំងឡាយ (​របស់​នាង​) ​ដូច​ជាភ្នែក​កូន​ម្រឹគញី ​ឬ​ដូច​ជា​ភ្នែក​នៃ​កិន្នរី ​ក្នុង​ចន្លោះ​នៃ​ភ្នំ តម្រេក​ក្នុង​កាម​របស់​ខ្ញុំ​ រមែង​ចម្រើន​ក្រៃលែង ​ព្រោះ​ឃើញ​នូវ​ភ្នែក​របស់​នាង​ ។ ​កាម​គុណ​របស់​ខ្ញុំ​ រមែង​ចម្រើន​ឡើង​ក្រៃលែង ​ព្រោះ​ឃើញ​ភ្នែក​របស់​នាង ដែល​ប្រៀប​ដោយ​ត្របក​នៃ​ផ្កា​ឧប្បល ត្រង់មុខ ប្រាសចាក​មន្ទិល ​ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​មាស​ ។ នែ​នាង​មាន​រូប​ស្រស់ស្រោង ​មាន​ភ្នែកថ្លាស្អាត ​បើ​ទុក​ជាយើង​ទៅ​កាន់​ទី​ឆ្ងាយ ​ក៏​នៅ​តែ​រលឹក​ឃើញ ម្នាល​នាង​មាន​ភ្នែកថ្លា​ដូច​ភ្នែកកិន្នរី ឥត​មាន​អ្វី​មួយ​ ជា​ទី​ស្រឡាញ់​នៃ​ខ្ញុំ ជាង​ភ្នែក​របស់​នាង​ទេ ។
(​នាង​ថេរី​ពោល​ថា​) ​អ្នក​ប្រាថ្នា​នូវ​ធីតា ជាឱរស​របស់​ព្រះ​ពុទ្ធ ​(​នេះ​) ​ឈ្មោះ​ថា​ប្រាថ្នា​ដើម្បី​ដើរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវខុស ​ឈ្មោះ​ថាស្វែងរក​ព្រះ​ចន្ទ​មក​ធ្វើ​ជាល្បែង ​ឈ្មោះ​ថា​ប្រាថ្នា​ដើម្បី​លោត​ឡើង​កាន់​ភ្នំសិនេរុ ។ ឥឡូវ​នេះ​ ប្រសិន​បើ​រាគៈ ​គប្បី​មាន​ដល់​អាត្មា​ក្នុង​អារម្មណ៍​ណា​ អារម្មណ៍​នោះ មិន​មាន​ក្នុង​លោក ព្រម​ទាំងទេវលោក ​អាត្មា​មិន​ដឹង​នូវ​ដំណើរ​នោះ​ថា ​មាន​ភាវៈ​អ្វី​ស្មើ ​(​ដោយ​រាគៈ​) ទេ ​បាន​ជា ​(​រាគៈ​នោះ​) ​អាត្មា​ដកចោល​ទាំង​ឫស ​ដោយ​អរិយមគ្គ​ហើយ​ ។ ​(​រាគៈ​នោះ​) ​អាត្មា​បាន​កំចាត់​ចេញ​ហើយ ដូច​ជា​ភាជនៈ​ដាក់​នូវ​ថ្នាំពិស ​ដែល​បុគ្គល​បោះចោល​ក្នុង​រងើក​ភ្លើង​ហើយ អាត្មា​មិន​ឃើញ​នូវ​ដំណើរ​នោះ​ថា ​មាន​សភាវៈ​អ្វី​ស្មើ ​(​ដោយ​រាគៈ​) ទេ ​បាន​ជា ​(​រាគៈ​នោះ​) ​អាត្មា​ដក​ចោល​ទាំងឫស ​ដោយ​អរិយមគ្គ​ហើយ​ ។ ខន្ធបញ្ចកៈ​ដែល​ស្ត្រី​ណា មិន​បាន​ពិចារ​ណា​ឃើញ ឬ​ថា​ស្ត្រី​ណា​ដែល​មិន​បាន​ចូល​ទៅ​អង្គុយ​ជិត​ព្រះ​សាស្ដា ​អ្នក​ចូរ​ប្រឡោម​នូវ​ស្ត្រី​ប្រាកដ​ដូច្នោះ​ចុះ អ្នក​នោះ​នឹង​ចង្អៀត​ចង្អល់ ​(​ព្រោះ​អាស្រ័យ​) ភិក្ខុ​នី​នេះ​ ជា​អ្នក​ដឹង (​អរិយសច្ច​) ។ ​ព្រោះ​ថា ស្មារតី​របស់​អាត្មា បាន​តម្កល់​ខ្ជាប់​ហើយ ក្នុង​បុគ្គល​អ្នក​ជេរ ​និង​អ្នក​ថ្វាយ​បង្គំ ​ក្នុង​សុខ ​និង​ទុក្ខ ​ចិត្ត​របស់​អាត្មា មិន​ជាប់​ក្នុង​អារម្មណ៍​ទាំង​អស់​នោះ ព្រោះ​ដឹង​ច្បាស់ថា សង្ខតារម្មណ៍​ ជារបស់​មិន​ស្អាត ។ ​អាត្មា​ជាសាវិកា​របស់​ព្រះ​សុគត ជា​អ្នក​ដើរ​ទៅ​ដោយ​យាន គឺ​អដ្ឋង្គិកមគ្គ ​មាន​សរ ​គឺ​កិលេសដក​ចោល​ហើយ​ ឥត​មាន​អាសវៈ​ ជា​អ្នក​ត្រេកអរ​ក្នុង​ផ្ទះស្ងាត់ ។ ​ព្រោះ​ថា​អាត្មា​បាន​ឃើញ​រូប​យន្ដ​ឈើ​ ជាគ្រោង​ថ្មី ​ដែល​តាក់​តែង​ដ៏​វិចិត្រ ចងរឹត​ដោយ​ខ្សែសរសៃ​ទាំង​ឡាយ និង​ឈើ​កន្លាស់​ទាំងឡាយ ដូច​ជាគេ​រាំ​ដោយ​អាការ​ផ្សេង​ៗ ។ ​កាល​បើ​ខ្សែ​សរសៃ ​និង​ឈើ​កន្លាស់​នោះ​ ដាច់រដកចេញ​រាត់រាយ រលុងរង្គោះ​បាក់បែកខ្ចាត់ខ្ចាយ ​កាល​បើ​រូប​យន្ដ​រង្គោះ ដាច់​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ហើយ បុគ្គល​មិន​គប្បី​បាន (​រូប​យន្ដ​នោះ​) ទេ ​បុគ្គល​គប្បី​តម្កល់​ចិត្ត​ក្នុង​រូប​នោះ ដូច​ម្ដេចកើត ។ រាងកាយ​ទាំងឡាយ​របស់​ខ្ញុំ ដូច​គ្នា​នឹង​រូប​យន្ដ​ដែរ បើ​វៀរចាក​រូប​ធម៌ ​មាន​ចក្ខុជា​ដើម​នោះ​ហើយ​ រមែង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​មិន​បាន​ រាងកាយ ​បើ​វៀរចាក​រូប​ធម៌​ហើយ​ ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​មិន​បាន​ទេ ​បុគ្គល​គប្បី​តំកល់​ចិត្ត​ក្នុង​រាងកាយ​នោះ ដូច​ម្ដេចកើត ។ ​បុគ្គល​ឃើញ​រូប​ស្ត្រី ដែល​គេ​គូរ​នឹង​ជញ្ជាំង លាបលន​ដោយ​ថ្នាំ​ដ៏​ស្រស់ យ៉ាង​ណា​មិញ ​អ្នក​មាន​ការ​ឃើញ​វិបរិត ​ក្នុង​រូប​នោះ ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ​ បញ្ញាជារបស់​មនុស្ស​ ឥត​ប្រយោជន៍ទេ​ឬ​ ។ នែ​បុគ្គល​អន្ធពាល ​អ្នក​ស្ទុះចូល​មក​ជិត​នូវ​អត្តភាព​ដ៏​ទទេ ​ដែល​ប្រៀប​ដូច​ជា​ថ្ងៃ​បណ្ដើរ​កូន តាំង​នៅ​ក្នុង​ខាង​មុខ ​ឬ​ដូច​ជា​យល់សប្ដិ​ឃើញ​ដើម​ឈើ​មាស​ ពុំ​នោះ ដូច​ជា​រូប​យន្ដគ្រាំគ្រា ​ក្នុង​កណ្ដាល​នៃ​ជន ។ ពពុះបាំងស្បែកកណ្ដាលភ្នែក ​ឬ​ព្រៀក​ទឹក​ភ្នែក ​ឬ​ក៏​ពកបាយភ្នែក ​តែង​កើត​ក្នុង​មណ្ឌល​នៃ​ភ្នែក​នោះ ដូច​ជាពពុះ​ទឹក​ល័ក្ខ ដែល​បុគ្គល​ប្រស់​លើ​កម្រាល​ចៀម​ស្ងួត ​ព្រោះ​ថាសណ្ឋាន​របស់​ភ្នែក ​មាន​ពណ៌​ផ្សេង​ៗ ​ដែល​សង្ខារ​តាក់​តែង​ហើយ​ ។
ភិក្ខុនី​នោះ​ លុះរួច​អំពី​បុរស​ជា​អ្នក​លេង​នោះ​ហើយ ក៏​បាន​ទៅ​កាន់​សំណាក់​នៃ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដ៏​ប្រសើរ ចក្ខុ​ក៏​កើត​ឡើង​ដូច​ពី​ដើម ព្រោះ​បាន​ឃើញ​នូវ​មហាបុរិស​លក្ខណៈ ​ដែល​កើត​អំពី​បុញ្ញសម្ភារ​ដ៏​ប្រសើរ ។
ឥសិទាសីថេរី
ឥសិទាសីភិក្ខុ​នី​នោះ​ ជា​អ្នក​ឈ្លាសវៃ​ក្នុង​ធម្មទេសនា ​កាល​បើ​ពោធិ​ភិក្ខុ​នីសាក​សួរ ​ក្នុង​ហេតុជាប្រយោជន៍ យ៉ាង​នេះ​ហើយ ក៏​បាន​ពោល​នូវ​ពាក្យ​នេះ​ថា ​ម្នាល​នាង​ពោធិ ​នាង​ចូរ​ស្ដាប់​តាម​ដំណើរ ដែល​ខ្ញុំ​បួស​ចុះ​ ។
​លំដាប់​អំពី​នេះ​ទៅ គឺ​ជាពាក្យ​វិសជ្ជនា
សេដ្ឋី​អ្នក​សង្រួម​ក្នុង​សីល ជាបិតា​របស់​ខ្ញុំ ក្នុង​បុរី​ដ៏​ប្រសើរ​ឈ្មោះ​ឧជ្ជេនី ​(​ក្នុង​ដែន​អវន្ដិ​) ​ខ្ញុំ​ជាធីតាម្នាក់ ជា​ទី​ស្រឡាញ់​ពេញ​ចិត្ត​ ជា​អ្នក​គួរ​ទទួល​សេចក្ដី​អនុគ្រោះ​របស់​បិតា​នោះ​ ។ លុះ​ចំណេរ​មក​ខាង​ក្រោយ សេដ្ឋី​មាន​ត្រកូល​ដ៏​ឧត្តម ​មាន​ទ្រព្យ​ច្រើន មក​អំពី​នគរ​សាកេត ដណ្ដឹង​ខ្ញុំ​ បិតា​ក៏​បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ជា​កូន​ប្រសា​របស់​សេដ្ឋី​នោះ​ ។ ​ខ្ញុំ​ចូល​ទៅ​ក្រាប​ក្បាលថ្វាយបង្គំ​នូវ​ជើង​ម្ដាយ​ក្មេក ​និង​ឪពុកក្មេក រាល់ល្ងាចព្រឹក ​តាម​ដំណើរ ដែល​មាតា​បិតាប្រៀនប្រដៅ ។ ​ខ្ញុំ​ឃើញ​នូវ​អ្នក​ដណ្ដឹងសូម្បីម្នាក់ ​ដែល​ជាបងប្អូន​ស្រី​ បងប្អូនប្រុស ​ឬ​ជាបរិវារ​របស់​ស្វាមី ​ខ្ញុំ​ក៏​រលះរលាំង ក្រាល​អាសនៈ ។ ​ខ្ញុំ​អង្គាសផ្គត់ផ្គង់ ​ឲ្យ​បាយ ​ទឹក និង​បង្អែម ​ដែល​មាន​ក្នុង​លំនៅ​នោះ តាម​សម​គួរ​ដល់​វត្ថុ​ដែល​គេ​ត្រូវ​ការ​ ។ ​ខ្ញុំ​ក្រោក​ឡើង​តាម​កាល​គួរ ហើយ​ចូល​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​របស់​ប្ដី ជូតសំអាត​នូវ​ធរណី​ទ្វារ (​ជា​ដើម​) ​នឹង​ដៃ​ជើង​ ផ្គងអញ្ជលីចូល​ទៅ​រកប្ដី ។ ​ខ្ញុំ​យកស្និតសក់ ម្សៅសម្រាប់​លាបមុខ ថ្នាំសម្រាប់​បន្ដក់​ភ្នែក ​និង​កញ្ចក់ ស្អិតស្អាង​ឲ្យ​ប្ដី​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ហាក់​ដូច​ជា ​(​វណ្ណទាសី​) ​អ្នក​ធ្វើ​នូវ​ការ​បម្រើ​ ។ ​ខ្ញុំ​ដាំបាយខ្លួន​ឯង លាងភាជន៍ខ្លួន​ឯង ​បម្រើ​ភស្ដា ដូច​ជាមាតាថ្នម​កូន​ខ្ចី ។ ​តែភស្ដា​តែង​ខឹងសម្បារ​នឹង​ខ្ញុំ ដែល​ជា​ស្ត្រី​បម្រើ​បាយ ​គ្មាន​ស្ត្រី​ណា​លើស​ ជា​ស្ត្រី​ធ្វើ​ការ (​គ្រប់យ៉ាង​) ជា​ស្ត្រី​មិន​មាន​សេចក្ដី​ប្រកាន់ មាន​សេចក្ដី​ព្យាយាម ​មិន​ខ្ជិលច្រអូស ​មាន​មារយាទ​យ៉ាង​នេះ​ ។ ស្វាមី​នោះ​ និយាយ​នឹង​មាតាបិតា​របស់​គេ​ថា ​ខ្ញុំ​សូមលា ​(​អ្នក​ម្ដាយលោកឪពុក​) ​ទៅ (​ក្នុង​ទី​ណា​មួយ​) ​(​ព្រោះ​) ​ខ្ញុំ​មិន​អាចនៅ​រួមគ្នា​ក្នុង​ផ្ទះ​មួយ​ ជា​មួយ​នឹង​នាង​ឥសិទាសី​ឡើយ​ ។
(​មាតាបិតា​ពោល​ថា​) នែ​កូន កុំ​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ឡើយ នាង​ឥសិទាសី ជា​បណ្ឌិត​ឈ្លាសវៃ ជា​ស្ត្រី​មាន​សេចក្ដី​ព្យាយាម ​មិន​ខ្ជិលច្រអូស​ទេ ​ម្នាល​កូន​ ហេតុ​អ្វី​ក៏​កូន​ឯង​មិន​ពេញ​ចិត្ត​ ។
(​កូន​ពោល​ថា​) ​នាង​ឥសិទាសី ​មិន​បៀត​បៀន​អ្វី​ៗ ​ដល់​ខ្ញុំ​ទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​នៅ​ជា​មួយ​នឹង​នាង​ឥសិទាសី ​ព្រោះ​ថា ​នាង​ឥសិទា​សី ជា​ស្រី​សំអប់​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​មិន​គួរ​នឹង​នៅ​រួមទេ ​ខ្ញុំ​សូមលា​ទៅ​ហើយ​ ។
(​ខ្ញុំ​ក៏​ឆ្លើយថា​) ​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ប្រទូស្ត​អ្វី​ៗ ទេ ​ខ្ញុំ​មិន​បៀតបៀន ​មិន​ពោល​ពាក្យ​អាក្រក់ (​ដល់​គាត់ទេ​) ភស្ដា​ស្អប់​ខ្ញុំ ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាចធ្វើ​អ្វី​កើត ។
ចប់ ចត្តាឡីសនិបាត ។
សុមេធាថេរី
[៣៣៨] ​នាង​សុមេធា ជាធីតា​នៃ​អគ្គមហេសី​របស់​ព្រះ​រាជា ទ្រង់​ព្រះ​នាម​កោញ្ចៈ ​ក្នុង​នគរ​ឈ្មោះ​មន្ដាវតី ជា​ស្ត្រី​ដែល​ព្រះ​អរិយៈ ​អ្នក​ធ្វើ​សាសនា​ឲ្យ​ជ្រះ​ថ្លា​ហើយ​ ។ ​នាង​សុមេធា ជា​ស្រី​មាន​សីល ជាធម្មកថិកា​ដ៏​វិចិត្រ ជាពហុស្សូត ជា​ស្រី​បាន​បទ​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធសាសនា ចូល​ទៅ​ជិត​ព្រះ​មាតាបិតា ​ហើយ​ទូលថា សូមទ្រង់​ទាំង​ពីរ​ស្ដាប់ ​(​ពាក្យ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​) ។ ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ជា​អ្នក​ត្រេកអរ ​ចំពោះ​ព្រះ​និព្វាន​ ភពសូម្បី​ជាទិព្វ ​ក៏​ជារបស់​មិន​ទៀងទាត់ ​នឹង​ចាំបាច់​ពោល​ទៅ​ថ្វី​ដល់​កាម​ទាំងឡាយ ដែល​ជារបស់​សោះសូន្យ ​មាន​ការ​ត្រេកអរ​តិច ​មាន​សេចក្ដី​ចង្អៀតចង្អល់​ច្រើន​ ។ ​ពួក​ជនពាល ឈ្លក់​ក្នុង​កាម​ទាំងឡាយ​ណា កាម​ទាំង​ឡាយ​នោះ​ ជាសភាវៈខ្លោចផ្សា ឧបមា​ដូច​ជាអាសិរពិស ​ពួក​ជនពាល​ទាំង​នោះ​ សឹងពេញ​ណែនត្រៀបត្រា​ក្នុង​នរក រងទុក្ខ​លំបាក​អស់​កាល​ដ៏​អង្វែង ។ ​ពួក​ជន​ពាល​មាន​កម្ម​ដ៏​លា​មក​ មាន​គំនិតអាក្រក់ ​មិន​សង្រួមកាយ វាចា ​ចិត្ត​ រមែង​សង្រេងសង្រៃ ​ក្នុង​វិនិបាត ​(​អបាយ​) សព្វ​ៗ កាល ។ ជនពាល​ទាំង​នោះ​ ជា​អ្នក​ឥតប្រាជ្ញា ឥតចេតនា ​ត្រូវ​តណ្ហាជាហេតុ​នៃ​ទុក្ខរួបរឹត ​មិន​ដឹង (​នូវ​ចតុសច្ច​ធម៌​) ​ដែល​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​សំដែង​ រមែង​មិន​ត្រាស់​ដឹង​នូវ​អរិយសច្ច​ទាំងឡាយ​ ។ បពិត្រ​ព្រះ​មាតា ជន​ទាំងឡាយ​ជា​ច្រើន​នាក់​ណាស់ ដែល​មិន​ដឹង​នូវ​សច្ចធម៌ ​ដ៏​ជាធម៌ ​គឺ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ដ៏​ប្រសើរ ទ្រង់​សំដែង ហើយ​ត្រេកអរ​តែ​នឹង​ភព ពេញ​ចិត្ត​តែ​នឹង​ការ​កើត​ក្នុង​ពួក​ទេវតា ។ ​សូម្បីការ​កើត​ក្នុង​ពួក​ទេវតា ​ក៏​មិន​ទៀង កាល​បើ​ភព​មិន​ទៀង ​ពួក​ជន​ពាល​ក៏​នៅ​តែ​មិន​តក់ស្លុត​នឹង​ភព​ដែល​សត្វ​ត្រូវ​កើតញយ​ៗ ។ វិនិបាត [វិនិបាត ៤ ​គឺ​ នរក តិរច្ឆាន ប្រេត អសុរកាយ ។ អដ្ឋកថា ។] ៤ ​និង​គតិ ២ ​បុគ្គល​គប្បី​បាន​ដូច​ម្ដេចកើត បព្វជ្ជា​របស់​ពួក សត្វ​វិនិបាត​ក្នុង​នរក ​មិន​មាន​ឡើយ​ ។ សូមទ្រង់​ទាំង​ពីរ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ​ទៅ​បួស​ក្នុង​សាសនា​នៃ​ព្រះ​ទស​ពល ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​នឹង​ជា​ស្ត្រី​មាន​សេចក្ដី​ខ្វល់​ខ្វាយ​តិច ប្រឹងប្រែង​ដើម្បី​លះបង់​នូវ​ជាតិ និង​មរណៈ ។ ប្រយោជន៍​អ្វី​ដោយ​ភព ដែល​អ្នក​ផង​ត្រេកត្រអាល ប្រយោជន៍​អ្វី​ដោយ​កាយជាទោស ឥត​ខ្លឹម​សារ​ សូមទ្រង់​អនុញ្ញាត ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​នឹង​បួស ​ដើម្បី​រំលត់​នូវ​ភវតណ្ហា ។ ការ​កើត​ឡើង​នៃ​ព្រះ​ពុទ្ធ​ទាំងឡាយ (​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​ចួបប្រទះ​ហើយ​) កាល​មិន​មែន​ជាខណៈ ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់វៀរ​ស្រឡះ​ហើយ​ ខណៈ ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​ហើយ ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មិន​ប្រទូស្ដ​នូវ​សីល ​និង​ព្រហ្មចរិយៈ រហូត​អស់​មួយ​ជីវិត ។
លុះ​នាង​សុមេធា ក្រាប​ទូល​យ៉ាង​នេះ​ គ្រា​នោះ ព្រះ​មាតាបិតា ​បាន​មាន​បន្ទូល​នឹង​នាង​ថា យើង​ទាំង​ឡាយ​ជាគ្រហស្ថ សុទ្ធ​តែ​លុះ​ក្នុង​អំ​ណា​ច​នៃ​សេចក្ដី​ស្លាប់ ​និង​លះបង់​មិន​បាន​ទេ ។
មាតាជាទុក្ខស្រែកយំ បិតា​ក៏​ជាទុក្ខ ​ត្រូវ​សេចក្ដី​សោកស្ដាយ​គ្របសង្កត់​ដូច​គ្នា ប្រឹងប្រែងសង្រួប​សង្រួមធីតា​នោះ ដែល​ដួល​ចុះ​លើ​ផែនដី នាផ្ទៃ​ប្រាសាទថា ។
ម្នាល​កូន​ស្រី ចូរ​នាង​ក្រោក​ឡើង​ ប្រយោជន៍​អ្វី​ដោយ​ការ​សោក ​(​ដើម្បី​ចង់បួស​) យើង​បាន​ថ្វាយ​នាង​ដល់​ស្ដេច ទ្រង់​ព្រះ​នាម​អនិករត្តៈ ជាស្ដេច​មាន​រូប​ល្អ ក្នុង​នគរ​ឈ្មោះ​វារណវតី​ហើយ​ ។ ​នាង​នឹង​បាន​ជាអគ្គមហេសី ​នឹង​បាន​ជាភរិយា ​របស់​ស្ដេចអនិករត្តៈ នែ​កូន​ស្រី​ សីល ព្រហ្មចរិយធម៌ ​និង​បព្វជ្ជា គេ​ធ្វើ​បាន​កម្រ​ណាស់​ ។ អា​ណា​ចក្រ​ក្នុង​រាជ ​(​នៃ​ស្ដេចអនិករត្តៈ​) ទ្រព្យ និង​ឥស្សរិយយស ​(​ក៏​មាន​ច្រើន​) ភោគ​សម្បត្តិ​ទាំងឡាយ​ នាំ​មក​នូវ​សេចក្ដី​សុខ ​ទាំងខ្លួន​នាង ក៏​នៅ​ក្រមុំ ​ព្រោះ​ហេតុ​នោះ នាង​ចូរ​ប្រើប្រាស់​ភោគសម្បត្តិ ​តាម​ប្រាថ្នា​ចុះ​ ។ ​ម្នាល​កូន​ស្រី​ កិច្ច​ដែល​គេ​ត្រូវ​ដណ្ដឹង ​ចូរ​មាន​ដល់​នាង​ ។
គ្រា​នោះ នាង​សុមេធា ក្រាបទូលមាតាបិតា​នោះ​ថា សម្បត្តិ​ទាំង​ឡាយ​ប្រាកដ​ដូច្នេះ ​ចូរ​កុំ​មាន (​ដល់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​) ភពជា​របស់​គ្មាន​ខ្លឹម​សារ បព្វជ្ជា ​ឬ​មរណៈ ​ចូរ​មាន​ដល់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ​ព្រោះ​ហេតុ​នោះ​ កិច្ច​ដែល​គេ​ត្រូវ​ដណ្ដឹង ​(​ចូរ​កុំ​មាន​ដល់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ឡើយ​) ។ ​(​សរីរៈ​នេះ​) ​ដូច​ជាដង្កូវ ជាកាយស្អុយ ​មិន​ស្អាត ​មាន​ក្លិន​ផ្សាយ​ទៅ​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច ដូច​ជា​ការុងជាវិការ​នៃ​ស្បែក ពេញ​ដោយ​សាកសព ពេញ​ដោយ​របស់​មិន​ស្អាត ​ដែល​ហូរចេញ​ក្នុង​កាលម្ដង​ៗ ។ ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ដឹង​នូវ​សរីរៈ​នោះ​ថា ​ដូច​ជា​អ្វី​មួយ ដែល​បូកលាប​ដោយ​សាច់ ​និង​ឈាម ជារបស់​គួរ​ខ្ពើម​ក្រៃពេក ជាលំនៅ​នៃ​ហ្វូងដង្កូវ ជា​ចំណី​នៃ​សត្វ​ស្លាប​ ជា​សាកសព ​(​គេ​) ​នឹង​ឲ្យ​ដល់​អ្នក​ណា​ម្ដេច​បាន​ ។ កាយ​ដែល​មាន​វិញ្ញាណ​ប្រាសចេញ​ហើយ មិន​យូរប៉ុន្មាន គេ​តែង​ដុត​ក្នុង​ព្រៃស្មសាន ​ពួក​ញាតិ​ដែល​ខ្ពើមរអើម ​ក៏​បោះបង់​ចោល ​ដូច​ជាអង្កត់​អុស ។ មាតាបិតា​របស់​ខ្លួន​ ចោលសាកសព​នោះ ឲ្យ​ជា​ចំណី​សត្វ​ដទៃ​ក្នុង​ព្រៃស្មសាន ខ្ពើមរអើម ​ងូត​លាង ​(​ខ្លួន​ដើរ​ចេញ​ទៅ​) ចំណង់​បើ​សាធារណជន ​(​នឹង​មិន​ខ្ពើម​) ​ដូច​ម្ដេចកើត ។ ​សត្វ​ទាំងឡាយ ​តែង​ជ្រុលជ្រប់​ក្នុង​គ្រោង​កាយ ជា​សាកសពឥត​ខ្លឹម​សារ ​ដែល​សង្ខារផ្សំផ្គុំ​ដោយ​ឆ្អឹង ​និង​សរសៃ ជាកាយស្អុយ ពេញ​ដោយ​ទឹក​មាត់ ​ទឹក​ភ្នែក ​ទឹក​សម្បោរ ​និង​ទឹក​រងៃ ។ ​បើ​បុគ្គល​ពន្លាត់រាង​កាយ​នោះ​ ធ្វើ​អាការ​ខាង​ក្នុង​នៃ​វា ​ឲ្យ​ត្រឡប់​មក​ខាង​ក្រៅវិញ​ សូម្បី​មាតា​របស់​ខ្លួន ក៏​ខ្ពើម​រអើមអត់ទ្រាំ​នឹង​ក្លិនពុំ​បាន​ ។ ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់និយាយ​ដោយ​ឧបាយ​នៃ​ប្រាជ្ញា ​នូវ​ខន្ធ ធាតុ អាយតនៈ ​ដែល​សង្ខារ​តាក់​តែង​ ថា​មាន​ជាតិជាឫសគល់ នាំ​មក​នូវ​ទុក្ខ ​មិន​ជា​ទី​ពេញ​ចិត្ត នឹង​ប្រាថ្នា​នូវ​កិច្ច​ដែល​គេ​ត្រូវ​ដណ្ដឹង​ដើម្បី​អ្វី​ ។ លំ​ពែង ៣០០ ​ដែល​សំលៀងថ្មី​ៗ ​គប្បី​ធ្លាក់​ចុះ​លើ​កាយ​រាល់​ៗ ​ថ្ងៃ​ ប្រសិន​បើ​ ការ​អស់​ទៅ​នៃ​ទុក្ខ សូម្បី​មាន​ការ​លំបាក (​យ៉ាង​នេះ​) ​អស់​រយឆ្នាំ ជា​ការ​ប្រសើរ ។ ​បុគ្គល​ណា ដឹង​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សាស្ដា​យ៉ាង​នេះ ហើយ​បាន​ទទួល​នូវ​សេចក្ដី​លំបាក (​ការ​អស់​ទៅ​នៃ​ទុក្ខ តែង​មាន​ដល់​បុគ្គល​នោះ​) សង្សារ ​(​ការ​អន្ទោល​ទៅ​) ​របស់​បុគ្គល​ពាល​ទាំង​ឡាយ ដែល​លំបាក​រឿយ​ៗ ជាសង្សារ​វែងឆ្ងាយ ។ ការ​លំបាក​តានតឹង​មិន​មាន​ប្រមាណ រមែង​ប្រាកដ​ក្នុង​ពួក​ទេវតា ​ពួក​មនុស្ស ក្នុង​កំណើតតិរច្ឆាន ​ក្នុង​ពួក​អសុរកាយ ​ក្នុង​ពួក​ប្រេត ​និង​ក្នុង​ពួក​នរក ។ ​ក្នុង​នរក ​មាន​សេចក្ដី​លំបាក​ច្រើន សត្វ​ដែល​កើត​ក្នុង​វិនិបាត ​ក៏​លំបាក​ សូម្បី​ក្នុង​ពួក​ទេវតា ​ក៏​មិន​មាន​ទី​ពឹង ​សេចក្ដី​សុខ​ដទៃ​ក្រៃលែង ​ជាង​សេចក្ដី​សុខ​ក្នុង​ព្រះ​និព្វាន មិន​មាន​ទេ ។ ​បុគ្គល​ពួក​ណា​ ខំប្រឹងប្រែង​ក្នុង​សាសនា​របស់​ព្រះ​ទសពល ជា​អ្នក​មាន​សេចក្ដី​ខ្វល់ខ្វាយតិច ខំព្យាយាមលះ​បង់​ជាតិ ​និង​មរណៈ ​បុគ្គល​ពួក​នោះ ឈ្មោះ​ថា​បាន​ព្រះ​និព្វាន​ ។ បពិត្រ​ព្រះ​បិតា ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​នឹង​ចេញ​បួស​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ​ ប្រយោជន៍​អ្វី​ដោយ​ភោគៈ​ទាំងឡាយ ដែល​ឥត​ខ្លឹម​សារ ​កាម​ទាំងឡាយ ទុក​ស្មើវត្ថុ​ដែល​គេ​ខ្ជាក់ចោល ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់នឿយ​ណា​យ​ហើយ​ ធ្វើ​ឲ្យ​ដូច​ដើម​ត្នោត​មិន​មាន​ទី​កើត ​(​ដែល​បុគ្គល​ដក​ចោល​ហើយ​) ។
នាង​សុមេធា ជា​ស្ត្រី​មិន​ត្រូវ​ការ​ដោយ​កាម មាន​មោហៈ​ទៅ​ប្រាស​ហើយ ក៏​ទូល​តប​ស្ដេច​អនិករត្តៈ​នោះ​ថា ​ព្រះ​អង្គ​កុំត្រេកត្រអាល​ចំពោះ​កាម​ទាំងឡាយ ព្រះ​អង្គ​ចូរ​ឃើញ​ទោស​ក្នុង​កាម​ទាំងឡាយ​វិញ​ ។ ​ព្រះ​រាជាទ្រង់​ព្រះ​នាម​មន្ធាតុ ជា​ធំ​លើ​ទ្វីប​ទាំងបួន ជា​បុគ្គល​ប្រសើរ​ផុត​ជាង​ពួក​ជន​អ្នក​បរិភោគ​កាម​ ទ្រង់​មិន​ឆ្អែតឆ្អន់ ​(​ដោយ​កាម​ទាំង​ឡាយ​) ទ្រង់​ទិវង្គត​ទៅ សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​របស់​ស្ដេច​នោះ​ នៅ​តែ​មិន​ពេញ​គ្រប់គ្រាន់នៅ​ឡើយ​ ។ ភ្លៀង​គប្បី​បង្អុរ​ចុះ​នូវ​រតនៈ​ទាំង​ឡាយ​ ៧ ប្រការ​ ជុំវិញ​ គ្រប់ទិស​ទាំង ១០ ​សេចក្ដី​ឆ្អែត​ចំពោះ​កាម​ទាំងឡាយ ក៏​នៅ​តែ​មិន​ល្មម ​ពួក​នរជន រមែង​ស្លាប់​ទៅ​ទាំង​មិន​ឆ្អែត ។ ​កាម​ទាំង​ឡាយ​ ប្រៀប​ដូច​ដាវ ​និង​ឈើ​ស្រួច ​កាម​ទាំងឡាយ​ ប្រៀប​ដូច​ជាក្បាល​នៃ​ពស់ ​ឬ​ប្រៀប​ដូច​ជាគប់ភ្លើង ក្រៀម​ក្រោះ​ដូច​ជារាងឆ្អឹង ​តែង​ដុត​កំដៅរឿយ​ៗ ។ ​កាម​ទាំងឡាយ មិន​ទៀង​ទាត់ ​មិន​ឋិត​ថេរ ​មាន​ទុក្ខ​ច្រើន មាន​ពិសខ្លាំង ​មាន​សេចក្ដី​តានតឹង ជាឫសគល់ ​មាន​សេចក្ដី​ទុក្ខជាផល ​ដូច​ជាដុំដែក​ដែល​កំពុង​ឆេះ ។ ​កាម​ទាំងឡាយ​ ប្រៀប​ដូច​ជាផ្លែ​ឈើ ឬ​ប្រៀប​ដូច​ដុំសាច់ នាំ​មក​នូវ​ទុក្ខ ​កាម​ទាំងឡាយ ដូច​ជាការ​យល់​សប្ដិ ជា​គ្រឿង​បញ្ឆោត ​ដូច​ជា​របស់​ខ្ចីគេ​ ។ ​កាម​ទាំងឡាយ ដូច​ជាលំពែង និង​ដែកស្រួច ​ដូច​ជារោគ ​ឬ​ដូច​ជាបូស ជា​គ្រឿង​តាន​តឹង ចង្អៀតចង្អល់ ​កាម​ទាំងឡាយ ប្រាកដ​ស្មើ​ដោយ​រណ្ដៅ​នៃ​រងើកភ្លើង ​មាន​សេចក្ដី​តានតឹង​ជាឫស ជាភ័យ ជាខ្មាំង ។ ​កាម​ទាំងឡាយ មាន​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ច្រើន​យ៉ាង​នេះ ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់ថា ជាសភាវៈធ្វើ​នូវ​សេចក្ដី​អន្ដរាយ សូម​ព្រះ​អង្គ​យាង​ទៅ​វិញ​ចុះ សេចក្ដី​ស្និទ្ធស្នាល​ក្នុង​ភព​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ​មិន​មាន​ទេ ។ ​បុគ្គល​ដទៃ​នឹង​ធ្វើ​នូវ​ប្រយោជន៍​ដូច​ម្ដេច ​ដល់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់កើត ​កាល​បើ​ក្បាល​របស់​ខ្លួន​ត្រូវ​ភ្លើងឆេះ ​កាល​បើ​ជរា មរណៈ​កំពុង​ជាប់​តាម ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ត្រូវ​ប្រឹងប្រែង ​ដើម្បី​កំចាត់​បង់​នូវ​ជរា​ មរណៈ​នោះ​ ។
នាង​សុមេធា​នេះ​ លុះ​ឃើញ​មាតាបិតា ​និង​ស្ដេចអនិករត្តៈ ​ដែល​មក​មិន​ទាន់​ដល់​ទ្វារ កំពុង​គង់យំលើ​ផែនដី ​ក៏​ទូល​នូវ​ពាក្យ​នេះ​ថា សង្សារ ​របស់​បុគ្គល​អន្ធពាល​ដែល​យំទួញញយ​ៗ ​ចំពោះ​សេចក្ដី​ស្លាប់​របស់​បិតា ​សេចក្ដី​ស្លាប់​របស់​បងប្អូន ​និង​សេចក្ដី​ស្លាប់​របស់​ខ្លួន ក្នុង​សង្សារវដ្ដ ​ដែល​គេ​មិន​អាច​ដឹង​ទី​បំ​ផុត​បាន ជាសង្សារវែង​ឆ្ងាយ ។ សូមទ្រង់​ទាំងឡាយ​ រលឹក​នូវ​ទឹក​ភ្នែក ​ទឹក​ដោះ ​និង​ឈាម កាលទ្រង់​អន្ទោល​ទៅ ព្រោះ​សង្សារ ​ដែល​គេ​មិន​អាច​ដឹង​ទី​បំ​ផុត​បាន​ សូមទ្រង់​រលឹក​នូវ​គំនរឆ្អឹង​ទាំង​ឡាយ របស់​ពួក​សត្វ​ដែល​អន្ទោល​ទៅ​មក​ៗ ។ សូមទ្រង់​រលឹក​ដល់​ទឹក​ភ្នែក ​ទឹក​ដោះ និង​ឈាម ​ដែល​ប្រៀប​ធៀប​នឹង​សមុទ្រ​ធំ​ទាំង ៤ សូមទ្រង់​រលឹក​នូវ​គំនរ​នៃ​ឆ្អឹង​ទាំង​ឡាយ ក្នុង​កប្ប​មួយ​ៗ ​ដែល​ស្មើ​នឹង​ភ្នំវេបុល្លៈ ។ ដុំដីប៉ុនគ្រាប់ក្របៅ ​ដែល​បុគ្គល​លញ់​ដី​អស់​ទាំងជម្ពូទ្វីប ​ក៏​មិន​ល្មម ​គឺ​តិច​ជាង​មាតាបិតា​ទាំងឡាយ​របស់​សត្វ​ កាល​អន្ទោល​ទៅ​ក្នុង​សង្សារ ​ដែល​គេ​មិន​អាច​ដឹង​ទី​បំ​ផុត​បាន​ ។ សូមទ្រង់​រលឹក​នូវ​ស្មៅ កំ​ណា​ត់​ឈើ​ មែក​ឈើ និង​ស្លឹក​ឈើ ដែល​គេ​នាំ​មក​ប្រៀបធៀប ខ្នាច់​ទាំងឡាយ (​របស់​ស្មៅជា​ដើម​នោះ​) ប្រមាណបួនធ្នាប់​ៗ ​ក៏​មិន​ល្មមស្មើ​នឹង​បិតា ​និង​ជីតា​ទាំងឡាយ ព្រោះ​សង្សារ ​មាន​ទី​បំ​ផុត​គេ​មិន​អាច​ដឹង​បាន​ ។ សូមទ្រង់​នឹកមើល​នូវ​អណ្ដើក​ខ្វាក់ ​និង​ប្រហោងនឹម ​(​ដែល​ខ្យល់បក់បង្វិល​) ​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ ​អំពី​ត្រើយ​ខាង​កើត ទៅ​ត្រើយ​ដទៃទៀត ​និង​ក្បាលអណ្ដើក​នោះ ដែល​ចូល​ទៅ (​ក្នុង​ប្រហោងនឹម​) ​នេះ​ ជា​សេចក្ដី​ឧបមា​ក្នុង​ការ​បាន​អត្តភាពជា​មនុស្ស​ ។ សូមទ្រង់​រលឹក​នូវ​រូប របស់​គ្រោង​កាយ ជាទោស ឥត​ខ្លឹម​សារ ​មាន​ឧបមា​ដូច​ដុំ​នៃ​ពពុះ​ទឹក​ សូមទ្រង់​ឃើញ​នូវ​ខន្ធ​ទាំងឡាយ ថា​ជា​សភាវៈ​មិន​ទៀងទាត់ សូមទ្រង់​រលឹក​នូវ​នរក​ទាំងឡាយ ដែល​មាន​សេចក្ដី​ទុក្ខ ក្ដួលក្ដៅ​ជា​ច្រើន​ ។ សូមទ្រង់​រលឹក​នូវ​សត្វ​ទាំងឡាយ ដែល​ញ៉ាំង​ទី​ស្មសាន​ឲ្យ​ចម្រើន​រឿយ​ៗ ​ក្នុង​ជាតិ​ទាំងឡាយ​នោះ​ៗ សូមរលឹក​នូវ​ភ័យ​ក្នុង​ការ​ចិញ្ចឹមពោះ​ផង​ សូមរលឹក​នូវ​អរិយ​សច្ច​ទាំង ៤ ​ផង​ ។
កាល​បើ​អមតធម៌​មាន​ ប្រយោជន៍​អ្វី ដោយ​ហេតុក្ដៅផ្សា [ហេតុ​ដ៏​ក្តៅផ្សា របស់​កាម​គុណ ​មាន​៥យ៉ាង បដ្ឋនា ការប្រាថ្នា ១ បរិយេសនា ការស្វែងរក ១ បរិគ្គហោ ការ​ហួងហែង​ទុក​ ១ អារក្ខា ការរក្សា​ទួ​ទៅ​មិន​ដាច់ ១ បរិភោគោ ការប្រើប្រាស់​លៃលក ១ ។ អដ្ឋកថា ។] ៥ យ៉ាង ​ដែល​ទ្រង់​សោយ​ហើយ​ ដ្បិត​តម្រេក​ក្នុង​កាម​ទាំង​អស់​ ក្ដៅផ្សា​ក្រៃពេក ​ព្រោះ​ហេតុ​ក្ដៅផ្សា ៥ យ៉ាង ។
កាល​បើ​អមតធម៌ ​មាន​ ទ្រង់​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី ដោយ​កាម​ទាំង​ឡាយ ដែល​ជា​របស់​ក្ដៅក្រហាយ ដ្បិតតម្រេក​ក្នុង​កាម​ទាំង​អស់ (​ត្រូវ​ភ្លើង ១១ កង​) ឆេះ​ពុះ​ឡើង​ ញាប់ញ័រ​ក្ដៅសព្វ ។ ​កាល​បើ​ធម៌​ដែល​ឥតស​ត្រូវ (​នេក្ខម្មៈ​) ​មាន​ ទ្រង់​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី ដោយ​កាម​ទាំងឡាយ ដែល​មាន​ស​ត្រូវ​ច្រើន កាម​ទាំង​ឡាយ​ ជាសា​ធារណៈ ​មាន​ស​ត្រូវ​ច្រើន គឺ​ស​ត្រូវ​អំពី​ស្ដេច ភ្លើង ចោរ ​ទឹក និង​បុគ្គល​មិន​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​ ។
កាល​បើ​ព្រះ​និព្វាន​មាន​ ទ្រង់​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី ដោយ​កាម​ទាំងឡាយ ដែល​ជា​គ្រឿង​សម្លាប់ ជា​គ្រឿង​ចង ​ព្រោះ​ថា​កាម​ទាំងឡាយ តែង​មាន​គ្រឿង​សម្លាប់​និង​គ្រឿង​ចង ​ពួក​សត្វ​នេះ តែង​ទទួល​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ទាំងឡាយ ព្រោះ​តែការ​ប្រាថ្នា​កាម​ ។ គប់ស្មៅ ​ដែល​ភ្លើង​កំពុង​ឆេះ ​តែង​ឆេះ​នូវ​បុគ្គល​អ្នក​កាន់ មិន​លែងចេញ ព្រោះ​ថា​កាម​ទាំង​ឡាយ​ ប្រៀប​ដូច​ជាគប់ភ្លើង ​តែង​ឆេះ​នូវ​ពួក​សត្វ ដែល​មិន​លែងចេញ​ ។ សូមទ្រង់​កុំ​លះបង់​នូវ​សេចក្ដី​សុខ​ដ៏​ធំ​ទូលាយ ​ព្រោះ​ហេតុ​តែសុខ​ក្នុង​កាម​បន្តិចបន្តួច​ឡើយ​ សូមទ្រង់​កុំក្ដៅក្រហាយ​ក្នុង​កាល​ជា​ខាង​ក្រោយ ​ដូច​ជាត្រីលេប​នូវ​សន្ទូច ។ សូមទ្រង់​កុំច្រាស់ច្រាល់ ​ព្រោះ​តែ​កាម​ទាំងឡាយ ដូច​សុនខ ​ដែល​គេច​ងភ្ជាប់​នឹង​បង្គោល ឱ ​សត្វ​ទាំងឡាយ​ ជា​អ្នក​ស្រេកឃ្លាន ​តែង​ធ្វើ​តាម​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា ដូច​ជា​ពួក​ចណ្ឌាល ​(​ព្រាន​បណ្ដើរ​ឆ្កែ ​ដល់​នូវ​សេចក្ដី​វិនាស ​ព្រោះ​បាន​) ​នូវ​ឆ្កែ ។ ​បើ​ទ្រង់​ប្រកប​ខ្លួន​ក្នុង​កាម នឹង​រង​ទុក្ខ ​មិន​មាន​ប្រមាណ​ផង​ រងទោមនស្ស​ក្នុង​ចិត្ត​ដ៏​ច្រើន​ផង​ សូមទ្រង់​លះបង់​កាម​ទាំងឡាយ​ ជារបស់​មិន​ទៀងចេញ​ ។ ​កាល​បើ​ព្រះ​និព្វាន​ ជាធម្មជាត​មិន​ចេះ​ចាស់ ​មាន​ ទ្រង់​មាន​ប្រយោជន៍​អ្វី ដោយ​កាម​ទាំងឡាយ​ជារបស់​ចាស់ កំណើត​ទាំង​អស់ ក្នុង​ភព​ទាំងពួង ​(​សុទ្ធ​តែ​) ​ត្រូវ​មរណៈ ​និង​ព្យាធិរឹបជាន់ ។ ​ព្រះ​និព្វាន​នេះ មិន​ចាស់ មិន​ស្លាប់ ​ព្រះ​និព្វាន​នេះ ទាំង​មិន​ចាស់​មិន​ស្លាប់ ​មិន​មាន​សោក ​មិន​មាន​ស​ត្រូវ មិន​ចង្អៀត ​មិន​ភ្លាំងភ្លាត់ ​មិន​មាន​ភ័យ ​មិន​ក្ដៅរោលរាល ។ អមត​និព្វាន​នេះ ព្រះ​អរិយៈ​ទាំងឡាយ មាន​ព្រះ​ពុទ្ធជា​ដើម​ច្រើន​រូប បាន​ហើយ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះទេ ​ព្រះ​និព្វាន​នេះ​ គេ​គប្បី​បាន​ក្នុង​កាលសព្វ​ថ្ងៃ​នេះ បុគ្គល​ណា​ ព្យាយាម​ដោយ​ឧបាយ​ប្រាជ្ញា ​(​បុគ្គល​នោះ រមែង​បាន​នូវ​ព្រះ​និព្វាន​) ​តែ​បុគ្គល​ដែល​មិន​មាន​សេចក្ដី​ប្រឹងប្រែង ​មិន​អាច​បាន​នូវ​ព្រះ​និព្វាន​ឡើយ​ ។ ​នាង​សុមេធា ​មិន​បាន​នូវ​សេចក្ដី​ត្រេកអរ​ក្នុង​សង្ខារ ​ពោល​យ៉ាង​នេះ នាង​សុមេធា កាលពន្យល់​ស្ដេច​អនិករត្តៈ​ហើយ ក៏​បោះសក់​ទាំងឡាយ​ចោលលើ​ផែនដី ។ ស្ដេច​អនិករត្តៈ​នោះ​ ក្រោក​ឡើង​ផ្គងអញ្ជលី អង្វរបិតា​របស់​នាង​សុមេធា​នោះ​ថា សូម​ព្រះ​អង្គ​អនុញ្ញាត​បើ​ក​រាជបុត្រី ​ឈ្មោះ​នាង​សុមេធា ​ឲ្យ​បួស​ចុះ ដើម្បី​ឲ្យ​នាង​ឃើញ​នូវ​ព្រះ​និព្វាន ដែល​ជាគុណជាតទៀងទាត់ ។
នាង​សុមេធា​នោះ ដែល​ជា​ស្ត្រី​តក់​ស្លុត​ចំពោះ​សោក និង​ភ័យ លុះមាតាបិតា​បើ​ក​ឲ្យ ក៏​បួស ​ហើយ​សិក្សា​នូវ​អគ្គផល ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ជាក់​ច្បាស់​នូវ​អភិញ្ញា ៦ ។ ​ព្រះ​និព្វាន​នោះ​ ជាគុណជាតអស្ចារ្យ ​ចម្លែក បាន​កើត​មាន​ដល់​រាជកញ្ញា លុះ​ក្នុង​កាលជា​ទី​បំ​ផុត (​ទៀប​នឹង​បរិនិព្វាន​) ​នាង​បាន​សំដែង​នូវ​បុព្វេនិវាសចរិតថា ។ កាល​ព្រះ​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ព្រះ​នាម​កោនាគមនៈ ​(​ត្រាស់​ឡើង​ក្នុង​លោក​) យើងជាសំឡាញ់​នឹង​គ្នា​ទាំងបីនាក់ ​(​គឺ​នាង​ធនញ្ជានី ១ ​នាង​ខេមា ១ ​ខ្ញុំ​ ១​) ​បាន​ថ្វាយវិហារទាន ​ក្នុង​អារាម​នៃ​សង្ឃ ជា​និវេសន៍​ដ៏​ថ្មី ។ ​(​ដោយ​អានិសង្ស​នៃ​វិហារ​ទាន​នេះ​) យើង​ទាំងឡាយ បាន​ទៅ​កើត​ក្នុង​ពួក​ទេវតា ១០ ដង ១០០ ដង ១០០០ ដង ១០.០០០ ដង ​នឹង​បាច់និយាយ​ទៅ​ថ្វី ​ក្នុង​ពួក​មនុស្ស​ ។ យើងជា​អ្នក​មាន​ឫទ្ធិ​ច្រើន ក្នុង​ពួក​ទេវតា ​នឹង​បាច់និយាយ​ទៅ​ថ្វី​ក្នុង​ពួក​មនុស្ស ខ្ញុំ​បាន​កើតជា​ស្ត្រី​កែវ ជាអគ្គមហេសី​នៃ​ស្ដេច​ដែល​មាន​រតនៈ ​ទាំង ៧ ប្រការ​ ។ អានិសង្ស​នៃ​វិហារទាន​នោះ​ ជាហេតុ ​អានិសង្ស​នោះ​ ជាប្រភព ​(​ដែល​កើត​) អំណោយទាន​នោះ​ ជាឫសគល់​ដ៏​ពេញ​ចិត្ត​ក្នុង​សាសនា អំណោយទាន​នោះ​ ជាការ​ជួប​ជុំមុន​ដំបូង​ អំណោយទាន​នោះ​ ជាហេតុ​ឲ្យ​រលត់កិលេស ​(​ព្រះ​និព្វាន​) ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​ជា​អ្នក​ត្រេកអរ​ក្នុង​ធម៌ ។ ​ពួក​ជន​ណា​ ជឿ​នូវ​ព្រះ​ពុទ្ធដីការ​បស់​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ ​ព្រះ​អង្គ​មាន​ប្រាជ្ញា​មិន​ថោកថយ ​ពួក​ជន​នោះ​ រមែង​ពោល​យ៉ាង​នេះ​ថា ​ពួក​ជន​នឿយ​ណា​យ​ក្នុង​ភព ​គឺ​សង្សារវដ្ដ លុះនឿយ​ណា​យ​ហើយ​ ប្រាសចាក​តម្រេក ។
ចប់ មហានិបាត ។
ថេរីគាថា​នេះ មាន​គាថា ៤៨០ ​និង​ ១៤ គាថាទៀត ថេរី​ទាំង​អស់​នោះ​ ៧១ អង្គ ជាភិក្ខុនី​អស់​អាសវៈ ។
ឯកសារយោង
ព្រះត្រៃបិដក > សុត្តន្តបិដក > ខុទ្ទកនិកាយ > ថេរីគាថា (សៀវភៅភាគ​៥៧ ទំព័រទី ១៤៤)
พระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๖ > พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๑๘ > ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ เถร-เถรีคาถา
Therigatha: Verses of the Elder Nuns
ឃុំជង្រុក
($ Commune) ស្ថិតនៅក្នុង ស្រុកគងពិសី ខេត្តកំពង់ស្ពឺ មាន ភូមិ÷ 50302	ជង្រុក	Chongruk	លេខ​៤៩៣​ប្រ.ក ភូមិ	5030201	អង្គក្រសាំង	Angk Krasang	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030202	ព្រៃតាមាន	Prey Ta Mean	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030203	អង្គសង្គ្រាម	Angk Sangkream	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030204	ថ្មក្ដារ	Thma Kdar	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030205	បាំងណា	Bang Na	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030206	អង្គតាឡី	Angk Ta Lei	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030207	កាន់តំរ៉ា	Kan Damra	លេខ​៤៩៣​ប្រ.ក ភូមិ	5030208	ជ្រៃ	Chrey	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030209	ធ្លក	Thlok	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030210	កាយៀវ	Kayiev	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030211	រាំង	Reang	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030212	ព្រៃស្បូវ	Prey Sbov	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030213	ព្រៃតាលឹម	Prey Ta Luem	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030214	ក្រាំងឡង	Krang Lang	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030215	អង្គ្ករមាស	Angk Romeas	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030216	សណ្ដុល	Sandol	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030217	តាមេម	Ta Mem	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030218	ជុំស្រុក	Chum Srok	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030219	ជង្រុក	Chongruk	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030220	ព្រៃរោង	Prey Roung	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030221	បឹងទ័ពព្យុះ	Boeng Toap Pyuh	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030222	ព្រៃក្ដី	Prey Kdei	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030223	ត្រពាំងរនះ	Trapeang Roneah	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030224	ពងទឹក	Pong Tuek	លេខ ៤៩៣ ប្រ.ក ភូមិ	5030225	ក្របីត្រាំ	Krabei Tram
=រដ្ឋបាល= ឃុំជង្រុក ស្រុកគងពិសី ខេត្តកំពង់ស្ពឺ មាន ភូមិគឺ÷
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
សុហ្វូគ្លេស
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកសរសេរជនជាតិក្រិក
រីអូ (ខ្សែភាពយន្តឆ្នាំ ២០១១)
រីអូ (Rio) គឺជាខ្សែភាពយន្តបែបកំប្លែងបែបផ្សងព្រេងបែបតន្ត្រីបែបកំប្លែងបែប 3D របស់អាមេរិកឆ្នាំ ២០១១ ដែលផលិតដោយ Blue Sky Studios និង 20th Century Fox Animation និងដឹកនាំដោយ Carlos Saldanha ។ ចំណងជើងគឺសំដៅទៅលើទីក្រុង Rio de Janeiro របស់ប្រទេសប្រេស៊ីល ដែលខ្សែភាពយន្តនេះត្រូវបានកំណត់។ ខ្សែភាពយន្តនេះមានសំលេងរបស់ Jesse Eisenberg, Anne Hathaway, Leslie Mann, Rodrigo Santoro, Jemaine Clement, George Lopez, Tracy Morgan, will.i.am, និង Jamie Foxx ។
សាច់រឿង
នៅទីក្រុង រីអូ ដេ ចាណេរ៉ូ ទារក macaw, Blu ត្រូវបានចាប់ខ្លួនដោយឈ្មួញ និងរត់ពន្ធទៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ពេលកំពុងបើកបរឆ្លងកាត់ Moose Lake រដ្ឋ Minnesota ឡានដឹកទំនិញ Blu បានធ្លាក់ប្រអប់ Blu ដោយចៃដន្យនៅលើផ្លូវ។ ក្មេងស្រីម្នាក់ឈ្មោះ លីនដា រកឃើញបក្សី ហើយចិញ្ចឹមគាត់ដោយក្តីស្រឡាញ់។ ដប់ប្រាំឆ្នាំក្រោយមក Blu គឺជាបក្សីក្នុងស្រុក និងឆ្លាតវៃដែលមិនហើរ ហើយរស់នៅប្រកបដោយផាសុកភាពជាមួយម្ចាស់ហាងសៀវភៅ Linda ។ Tulio ដែលជាអ្នកជំនាញខាងដើមកំណើតជនជាតិប្រេស៊ីលដ៏ល្ងង់ខ្លៅម្នាក់បានទៅសួរសុខទុក្ខ Linda ហើយពន្យល់ថា Blu គឺជាឈ្មោលចុងក្រោយនៃប្រភេទសត្វរបស់គាត់ ហើយគាត់មានស្រីមួយឈ្មោះថា Jewel នៅ រីអូ ដេ ចាណេរ៉ូ។ គាត់បានអញ្ជើញ Linda ឱ្យនាំ Blu ទៅ Rio ដើម្បីឱ្យគាត់ និង Jewel អាចជួយសង្គ្រោះប្រភេទសត្វរបស់ពួកគេ។ Linda ធ្វើដំណើរជាមួយ Blu និង Tulio ទៅកាន់ រីអូ ដេ ចាណេរ៉ូ ហើយពួកគេបានចាកចេញពី Blu និង Jewel នៅក្នុងទ្រុងធំមួយនៅក្នុងវិទ្យាស្ថានដែល Tulio ធ្វើការ។ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច អ្នករត់ពន្ធបានលួចចូលទៅក្នុងវិទ្យាស្ថាន ហើយលួច Blu និង Jewel ដើម្បីលក់ពួកគេ។ Linda និង Tulio រកមើលគ្រប់ទីកន្លែងសម្រាប់ Blu ដែលត្រូវបានគេដាក់ច្រវាក់ទៅនឹង Jewel ហើយលាក់ខ្លួននៅក្នុងអនាធិបតេយ្យមួយ។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ Jewel និង Blu បានរត់គេចពីអ្នកចាប់របស់ពួកគេ ហើយធ្វើជាមិត្តនឹងបក្សីមួយក្រុមដែលជួយពួកគេឱ្យកម្ចាត់ច្រវាក់។ វាគឺជាពិធីបុណ្យ និងអ្នករត់ពន្ធ ហើយមានន័យថា សត្វកន្លាត Nigel មិនមានបំណងបោះបង់ចោល Blu និង Jewel ហើយដេញសត្វស្លាបតាមដងផ្លូវដែលមានមនុស្សច្រើន។
ភូមិត្រពាំងក្ដុល
ភូមិត្រពាំងក្ដុល គឺជាភូមិមួយដែលស្ថិតនៅក្នុងឃុំត្រពាំងសាលាខាងលិច​ ស្រុក​បន្ទាយមាស ខេត្តកំពត ហើយស្ថិតក្បែជើងភ្នំមរោម ដែលមានផ្ទៃដីប្រមាណ ៩០០ម៉ែតការេ ហើយប្រជាជននៅ
ទីនោះជាអ្នកធ្វើចំការ ច្រើនជាងអ្នកធ្វើស្រែ ព្រោះថាដីនៅជើងភ្នំមរោម គឺជាដិដែលមានជីជាតិយ៉ាងល្អដល់ដំណាំដូចជា៖ ឪឡឹក ត្រសក់ ល្ពៅ ស្ពៃមើម ដំឡូងមី ដំឡូងជ្វា សណ្ដែកគួ សណ្ដែកខៀវ
ពោត ហើយវាជាភូមិមួយដែលសម្បូរទៅដោយធនធានធម្មជាតិ ដូចជាព្រៃភ្នំ បក្សីបក្សាជាដើម ហើយប្រជាពលរដ្ឋដែលរស់នៅទីនោះមានជីវភាពធូរធានិងសុទ្ទសឹងតែជាមនុស្សល្អនិងប្រកបរបររកសីុ
ទាំងនោះគឹមនុស្សចាស់មានប្រមានជា ៥០ និង​វ័យជំទង់មានប្រមានជា៨០ នាក់ វ័យចំណាស់ ៥០ និងក្មេង​ ប្រមានជា៧០នាក់។  ភូមិនេះផងដែរមានភាពរីកចំរើនជាបន្តបន្តាប់ ពីព្រោះមាន
ការយកចិត្តទុកដាក់ពីសំណាក់រាជរដ្ឋាភិបាលដែលនៅគ្រប់គ្រងនៅទីនោះ ហើយលោកបានអនុវត្តន៏កែប្រែដូចជាក៍សាងផ្លូវថ្នល់ ធ្វើទំនប់ទឹកជាច្រើនទៀត​។
ការអប់រំ
- បឋមសិក្សា គាថាវង្ស
- អនុវិឡាល័យគាថាវង្ស
ដែលមាននៅជិតផ្ទះធ្វើឪ្យសិស្សមានភាពងាយស្រួលក្នុងការទៅសិក្សា
មានទីតាំងស្ថិតនៅភូមិគាថាវង្ស
ទេសចរណ៏
គ្មានកន្លែងទេសចរណ៏សម្រាប់ភ្ញៀវស្នាក់នៅ តែមានកន្លែងទេសចរណ៏តិចតួច។
អាកាសធាតុ
ប្រែប្រួលមិនទៀងទាត់ ក្ដៅហើយសើម ។
វប្បធម៍
ប្រជាជនដែលរស់នៅទីនោះភាគច្រើនកាន់សាសនាព្រះពុទ្ធសាសនា
វត្តអារាម
មានវត្តចំនួន១ គឺវត្តភ្នំដូនបុណ្យ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តកំពត
ហូម័រ
thumb|200px|រូបសំណាកនៃហូម័រ
ហូម័រ (ក្រិកបុរាណ ៖ Ὅμηρος Hómēros ហូម៉ែរ៉ុស; Homer) គឺជាអ្នកនិពន្ធកំណាព្យនៃរឿងព្រេងជនជាតិក្រិក ដែលត្រូវបានគេជឿថាជាអ្នកនិពន្ធវិរកថារឿង អ៊ីលីអាដ និង អូឌីស៊ិ ។ ជនជាតិក្រិកបុរាណគេជឿថាហូម័រគឺជាប្រវត្តិវិទូ ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញនៅបច្ចុប្បន្នមើលទៅគាត់ដោយសង្ស័យ ព្រោះជាព័ត៌មានជីវប្រវត្តិដែលបានទទួលដំណែលជារយៈពេលយូរណាស់ និងខ្លួនកាព្យផ្ទាល់ ក៏ត្រូវបានគេប្រាប់យ៉ាងទូលំទូលាយអស់ជាច្រើនសតវត្ស និងត្រូវបានកែប្រែរហូតដល់ក្លាយជាកំណាព្យ ម៉ាទីន វេស្ត ។ វាត្រូវបានគេជឿថា «ហូម័រ» មិនមែននាមនៃកំណាព្យនៅប្រវត្តិសាស្ត្រ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែជាឈ្មោះដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង ។
រយៈពេលដែលហូម័រមានជីវិតក៏នៅតែត្រូវបានគេអះអាងតាំងពីបុរាណកាលរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ ។ ដោយហេរ៉ូដូទុស បានអះអាងថាហូម័របានកើតមុនគាត់ប្រហែល ៤០០ ឆ្នាំ ដែលប្រហែលជារមៈពេលប្រហែល ៨៥០ ឆ្នាំមុន គ.ស. ប៉ុន្តែឯកសារយោងបុរាណផ្សេង ៗ ឲ្យពត៌មានដែលជិតពេលវេលាដែលសង្គ្រាមធ្រយប្រហែលជាកើតឡើង ។ ដោយចំពោះរយៈពេលដែលសង្គ្រាមធ្រយអាចបានកើតឡើង អេរ៉ាថសថេនីស បាននិយាយថាត្រូវបានកើតឡើងនៅ ១១៩៤-១១៨៤ ឆ្នាំមុន គ.ស.
ស៊ីរីភន អាំផៃផង្ស
ស៊ីរីភន អាំផៃផង្ស (ศิริพร อำไพพงษ์ សិរិពរ អាំភៃពង្ស ៧ ធ្នូ ១៩៦៤) ឈ្មោះ​កំណើត ស៊ីរីម៉ា អាំខេន (ศิริมา อำเคน) គឺជាអ្នកចម្រៀងលូកធុង់និងហ្ម៉ឡាំថៃ
អាល់ប៊ុម
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកចម្រៀងថៃ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកចម្រៀងស្រីថៃ
សង្កាត់ព្រែកតាសេក
ប្រវត្តិ
ជាអតីតសង្កាត់មួយនៃខណ្ឌឫស្សីកែវ ភ្នំពេញ។ ក្រោយពីបំបែក ខណ្ឌជ្រោយចង្វារ ក្នុងឆ្នាំ២០១៣ មក សង្កាត់នេះស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃ ខណ្ឌជ្រោយចង្វារ វិញ។
រដ្ឋបាល
ឃុំនេះមាន៥ភូមិ៖
ខេត្តក្វាងណាម
រូបភាពតូច| ផែនទីរដ្ឋបាលខេត្តក្វាងណាម ខេត្តក្វាងណាម គឺជាខេត្តមួយនៅតំបន់កណ្តាល នៃប្រទេសវៀតណាម ។ វាមានព្រំប្រទល់ជាប់នឹងខេត្តធឿធៀនហ្វេភាគខាងជើង ប្រទេសឡាវនៅភាគខាងលិច ខេត្តកនទុមនៅភាគនិរតី ខេត្តក្វាងង៉ាយភាគអាគ្នេយ៍ សមុទ្រចិនខាងត្បូង នៅខាងកើត និងទីក្រុងដាណាងនៅភាគឦសាន។ ខេត្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា​គោលដៅ​ទេសចរណ៍​នៅ​តំបន់​វប្បធម៌​ហ័យអាន រួម​ជាមួយ​នឹង​មជ្ឈមណ្ឌល​នាំ​ចេញ​និង​ផលិតកម្ម​នៅ​ភាគ​កណ្តាល​ប្រទេស​វៀតណាម។
ប្រវត្តិសាស្ត្រ
ទីជម្រករបស់មនុស្សក្នុងខេត្តនេះបានបន្តអស់រយៈពេល២.២០០ឆ្នាំមកហើយ ដោយចាប់ផ្តើមពី វប្បធម៌សាហ្វ៊ីញ ។
ខេត្តក្វាងណាម ធ្លាប់ជាទីក្រុងនយោបាយនិងនៅជិតមជ្ឈមណ្ឌលភូមិសាស្ត្រនៃចម្ប៉ា ហើយខេត្តនេះត្រូវបានផ្តល់អំណោយនៅឆ្នាំ១៣០៧ ជាថ្នូរនឹងការរៀបអភិសេកជាមួយព្រះនាងវៀតណាម។ សម្រាប់ពេលខ្លះទាំងទីក្រុង-រដ្ឋដែលមានឥទ្ធិពលបំផុត និងកំពង់ផែចាមដែលមមាញឹកបំផុត (នៅហ័យអាន ) មានទីតាំងនៅកន្លែងដែលឥឡូវនេះគឺក្វាងណាម។ ការជួញដូរទំនិញប្រណីតពីតំបន់ខ្ពង់រាបកណ្តាល គឺជាមូលដ្ឋាននៃទ្រព្យសម្បត្តិនិងអំណាចនេះ។ ជា​លទ្ធផល​នៃ​សង្គ្រាម​ជាមួយ​វៀតណាម មជ្ឈមណ្ឌល​នៃ​អំណាច​នយោបាយ​របស់​ចាម​បាន​ងាក​ទៅ​ទិស​ខាង​ត្បូង​ទៅ​ក្រុងវិជ័យ ។ ពាណិជ្ជកម្មលើវត្ថុប្រណិតបានបន្តអស់មួយរយៈក្រោមចៅហ្វាយនាយង្វៀន ប៉ុន្តែបានធ្លាក់ចុះបន្តិចម្តងៗ ជាពិសេសនៅក្រោមរាជវង្សង្វៀននិងបន្តនៅក្នុងអាណានិគមវៀតណាម នៅពេលដែលការផ្តោតអារម្មណ៍សេដ្ឋកិច្ចងាកទៅរកកសិកម្មនៃដីសណ្តទន្លេធំ។
វឺជីល
thumbnail|វឺជីល ភូប្ល៊ិអ៊ុស វែរហ្គ៊ីលីអ៊ុស ម៉ារ៉ូ (Pvblivs Vergilivs Maro) ឬ វឺជីល (Virgil, Vergil; ១៥ តុលា ៧០ ឆ្នាំមុន គ.ស. - ២១ កញ្ញា ១៩ ឆ្នាំមុន គ.ស.) គឺជាអ្នកនិពន្ធកំណាព្យជនជាតិរ៉ូមបុរាណ កំណាព្យដែលគាត់បាននិពន្ធនឹងជាអំពីព្រះជាម្ចាស់និងទេវកថា ។ ការសរសេរដ៏ល្បីរបស់គាត់គឺ អេក្លូហ្គស៍ (Eclogues), ហ្សកហ្ស៊ីកស៍ (Georgics) និងវិរកថា អេណេអ៊ិត (Aeneid)
ខេត្តក្វាងណាម
ប្រវត្តិសាស្ត្រ
ដោយសារទីតាំងនេះមានផ្លូវឆ្លងកាត់ភ្នំជាច្រើន វាជាមជ្ឈមណ្ឌលប្រវត្តិសាស្ត្រសម្រាប់ជម្លោះរវាងអំណាចគ្រប់គ្រងនិងការតស៊ូរាជវង្ស។ ទីតាំងនេះគឺជាកន្លែងនៃការប្រយុទ្ធគ្នារវាងរាជវង្សដ៏ខ្លាំងក្លារវាង សង្រ្គាមទ្រិញ-ង្វៀននិងចំណុចដែលរាជវង្សង្វៀនបានរត់គេចខ្លួនបន្ទាប់ពីការបណ្តេញចេញពីបន្ទាយរបស់ពួកគេនៅភាគខាងជើង។ ទីក្រុងសំខាន់របស់ហ័យអាន ត្រូវបានបំផ្លាញនិងកសាងឡើងវិញក្នុងអំឡុងពេលការបះបោរតៃសឺន ។
វឺជីល
-70-19
ខេត្តក្វាងណាម
ប្រវត្តិសាស្ត្រ
ខេត្តក្វាងណាម ធ្លាប់បម្រើការជាកន្លែងពាណិជ្ជកម្មប្រវត្តិសាស្ត្រ និងជាតំបន់កំពង់ផែដ៏សំខាន់មួយនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍សម្រាប់ការជួញដូរសូត្រ ក្រណាត់ ក្រដាស ប៉សឺឡែន គ្រាប់សណ្តែក ម្រេច ថ្នាំចិន ភ្លុកដំរី ក្រមួនឃ្មុំ ម្តាយរបស់ - គុជខ្យងនិងម្រ័ក្សណ៍ខ្មុក។ ហូឡង់​បាន​នាំទាសករ​វៀតណាម ​ដែល​ពួក​គេ​ចាប់​បាន​ពី​ដែនដី​ម្ចាស់​ង្វៀន​ក្នុង​ខេត្ត​ក្វាងណាម​មក​ដាក់ ​អាណានិគម​នៅ​តៃវ៉ាន់ ។
វឺជីល
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកសរសេរជនជាតិរ៉ូម៉ាំង
ខេត្តក្វាងណាម
ប្រវត្តិសាស្ត្រ
ក្នុងនាមជាមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្ម ក្វាងណាមក៏នឹងបម្រើជាទីតាំងដែលឥទ្ធិពលរបស់លោកខាងលិចនឹងចូលទៅក្នុងប្រទេសវៀតណាមផងដែរ។ គួរកត់សម្គាល់អាឡិចសាន់ឌឺនៃរ៉ូដ ដែលបានសរសេរអក្ខរក្រម និងជាកន្លែងដែលសម្ព័ន្ធភាពយោធាជាមួយប្រទេសបារាំង ត្រូវបានចុះហត្ថលេខារវាងស្តេចរាជវង្សង្វៀនដែលរត់ចេញពីការបះបោរតៃសឺន។ តំបន់​នេះ​ក៏​នឹង​ឃើញ​ការ​ចាប់​ផ្តើម​នៃ​អាណានិគម​របស់​បារាំង​ក្នុង​អំឡុង​ពេលយុទ្ធនាការ​កូសាំងស៊ីននិង​ការ ​ឡោមព័ទ្ធ​នៃតួរ៉ាន់ ។
ខេត្ត​នេះ​ត្រូវ​បាន​បំបែក​ជា​ពីរ​នៅ​ឆ្នាំ១៩៦២ ដោយ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​ជាខេត្តក្វាងទិន។ ខេត្ត​នេះ​ក៏​ជា​កន្លែង​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្នុង​អំឡុង ​សង្គ្រាម​វៀតណាម រហូត​ដល់​ត្រូវ​បាន​ដណ្តើម​យក​បាន​ក្នុង​យុទ្ធនាការ ហុឺវ-ដាណាង ។ ខេត្តទាំងពីរត្រូវបានបញ្ចូលគ្នាម្តងទៀតបន្ទាប់ពីការបង្រួបបង្រួមនៅឆ្នាំ១៩៧៦ ។ នៅឆ្នាំ១៩៩៧ អតីតរាជធានី ដាណាង ត្រូវបានបំបែកទៅជាអង្គភាពរដ្ឋបាលរបស់ខ្លួន។
ឃុំបឹងសាលាខាងជើង
<span style="font-family: khmer os muol light,color:green; font-size: 20px; background"> ឃុំបឹងសាលាខាងជើងជាកន្លែងមួយដែលស្ថិតនៅក្នុងចំណោមឃុំទាំងអស់នៅស្រុកកំពង់ត្រាច​ ខេត្តកំពត​ នៅទីនោះពុំសូវមានប្រជាជនរស់នៅច្រើន​ ដោយសារទីនោះជាភូមិមួយដែលតូច​ពុំមានការអភិវឌ្ឍ។ជាស្រុកដែលមានសេដ្ឋកិច្ចពឹងផ្អែកទៅលើ វិស័យកសិកម្មរបស់ប្រជាជន សំរាប់កសិកម្មដាំដុះ។ការប្រកបរបរធ្វើស្រែចំការ ក៏មិនមានវិធីសាស្រ្តនិងបច្ចេកទេសគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការដាំដុះ​ ដំណាំស្រូវ ។  ។ឯការចិញ្ចឹមសត្វវិញក៏មិនមានជំនាញក្នុងការចិញ្ចឹមបានដិតដល់ដូចសព្វថ្ងៃដែរ ចំនែកផ្លូវវិញគឺ ភ្លូវ ភ្លឺស្រែ គឺមិនទាន់មានការអភិវឌ្ឍន៏នៅឡើយ កាលពីមុនផ្លូវពិបាកធ្វើដំណើរប្រជាពលរដ្ធមានភាព មិនមានទឹក​ស្អាត​ និង អគ្គីសនី គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ប្រើនោះទេ ប្រជាពលរដ្ខបានពឹងផ្អែកទៅលើទឹកអណ្តូងនិងនិងភ្លៀង ហើយរាល់ការធ្វើដំណើរគឺធ្វើតាម រទះគោ(តាមស្រែ) ឬ ថ្មើរជើង ព្រោះផ្លូវ តូចចង្អៀត ពិបាកក្នុងការធ្វើដំណើរ ​thumb|400px|រូបភាពតូច|ស្តាំ|ប្រជាកសិករកំពុងច្រូតកាត់នៅក្នុងវាលស្រែ
រដ្ឋបាលឃុំបច្ចុប្បន្ន
( $ Commune) ជាដែនរដ្ឋបាលស្ថិតនៅក្នុង ស្រុកកំពង់ត្រាច ខេត្តកំពត  មាន  ភូមិ៖
ព្រំប្រទល់នៃ
Boundary East 	ឃុំព្រែកក្រឹស ឃុំកន្ថោរខាងកើត ស្រុកកំពង់ត្រាច West 	កំពង់ត្រាចខាងកើត ស្រុកកំពង់ត្រាច South 	បឹងសាលាខាងត្បូង ស្រុកកំពង់ត្រាច North 	ឃុំកន្ថោរខាងលិច​ ឃុំកន្ថោរខាងកើត ស្រុកកំពង់ត្រាច
រដ្ឋបាលឃុំចាស់
<span style="font-family: khmer os muol light,color:green; font-size: 20px; background">
វប្បធម៏
<span style="font-family: khmer os muol light,color:green; font-size: 20px; background">ប្រជាជននៅទីនេះមានចំរុះជាតិសាសន៏ ហើយកាន់សាសនាផ្សេងៗគ្នា តែភាគច្រើនគឺកាន់សាសនាព្រះពុទ្ធ​ តែពួកគាត់ចេះជួយគ្នាទៅវិញទៅមកពេលមានអាសន្នម្ដងៗ​​​ រឺបុណ្យទាន ពិធីរៀបអាពាពិពាហ៏ ។
សេដ្ឋកិច្ច
<span style="font-family: khmer os muol light,color:green; font-size: 20px; background">ប្រជាជនប្រកបររបរ​ជាកសិករ និង ធ្វើចំការមួយចំនួនតូច ពុំបានទទួលប្រាក់កំរៃច្រើននោះទេ។​​ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះមានការរីចម្រើនច្រើន គឺ មានអគ្គីសនី និង ទឹកស្អាត ប្រើគ្រប់គ្រាន់។ ប្រជាជនមិនសូវជាមានជីវភាពគ្រប់គ្រាន់ទេ ព្រោះពួកគាត់ភាគច្រើនពុំសូវបានរៀនសូត្រគ្រប់គ្រាន់ដូចគេ។ហើយពួកគាត់ប្រកបរបរជាកម្មករ ធ្វើការអោយគេ ដូចជា ប្រកបរបរអាជីកម្មផ្សេងៗ កម្មករច្រូតកាត់ សំណង់ ​​ កម្មករ រោងចក្រ ដើម្បើចិញ្ចិមជីវិត ។សេដ្ធកិច្ចនៅក្នុងស្រុកកំពុងត្រាចប្រជាជនប្រកបររបរ​ជាកសិករ និង ធ្វើចំការមួយចំនួនតូច ពុំបានទទួលប្រាក់កំរៃច្រើននោះទេ។​​
រមនីយដ្ឋានឃុំកំពង់ត្រាច
<span style="font-family: khmer os muol light,color:green; font-size: 20px; background">ស្ថិតនៅ​ជើងភ្នំ​ផ្នែក​ខាងត្បូង​មាន​អារាម​មួយ​ឈ្មោះថាវត្ដ​គិរី​សិលាដែល​ជាទី​ស្ថាន​សម្រាប់​ពុទ្ធបរិស័ទ​គោរព​ប្រតិ ប​ត្ដិ​តាម​គន្លង​សាសនា​ ដោយមាន​យាយជី​តាជី និង ព្រះសង្ឃ​គង់នៅ​ជាច្រើន​អង្គ​។ សម្រាប់​បងប្អូន​ជា​ពុទ្ធសាសនិក ក្រោយពី​ថ្វាយ បង្គំ​ព្រះសង្ឃ​តាម​ទំនៀមទម្លាប់​រួចរាល់ ដើរ​សំដៅ​ចូល​តាមផ្លូវ​ក្នុង​រូង​ទៅ​កណ្ដាល​ភ្នំ ពិតជា​បាន​ជួប​ទីវាល​ល្ហល្ហេវ ភ្លឺ​ស្រឡះ ពោរ ពេញ​ដោយ​ភាព​សុខដុម​គ្មាន​ពីរ ព្រោះ​កាលបើ​ ចោល​ភ្នែក​សម្លឹងមើល​ ទៅលើ​នឹង​ប្រទះឃើញ​ផ្ទៃមេឃ​គ្របដណ្ដប់​នៅ​ ជិតបង្កើយ ជា​រង្វង់​មូល​ដូច​បាតខ្ទះ ​តាម​រាងរៅ​នៃ​ចន្លោះ​ផ្ទាំង​ថ្ម​ចេញពី​បាត​ភ្នំ។ នេះ​ជា​រមណីយដ្ឋាន​ប្រ​វ​ត្ដិ​សាស្ដ្រ​ពោរពេញ​ដោយ​ភាព​រំភើប​រីក រាយ​ឥត​គណនា​ដែល​មិនមាន​កន្លែង​ណា​ អាច​យកមក​ប្រៀបផ្ទឹម​បាន​។​នៅ​អម​តាម​ បណ្ដោយ​រូង​ផ្លូវ​ក្រោម​បាត​ភ្នំ​មាន​ល្អាង​ជាច្រើន ប្រកបដោយ​រូបសំណាក​​ សត្វ​ឫុ​រូបសំណាក​ឧបករណ៍ ប្រើប្រាស់​ដែល​កើត​ឡើងមក​អំពី​ សំណឹក​នៃ​ផ្ទាំង​ថ្ម​ធំៗ ​យូរលង់​ណាស់​មកហើយ ហើយ​ភ្ញៀវទេសចរ​ទាំងឡាយ​ គយ​គន់មើល​សណ្ឋាន​របស់​វា ​នឹង​អាច​កាត់​យល់បាន​តាម​ កា​រ​ផ្គូផ្គង​ពី​មគ្គុទេសក៍​ដែល​នៅ​រង់ចាំ​ជូន​ដំ ណើ​រ​ដើម្បី​ពន្យល់​តាម​អ្វី​ជាការ​ចំណាំ​ត​គ្នា​ទោះបី​គ្មាន​ឯកសារ​ណាមួយ​ យក​ធ្វើ​សំអាង​ក្ដី ។ រមណីយដ្ឋាន​មួយ​នេះ​តែងតែមាន​ភ្ញៀវ មក​ទស្សនា​ពុំ​ដាច់​មិន​ថា​រដូវប្រាំង ឫុ រដូវវស្សា​ឡើយ ហើយ​ទីតាំង​របស់ ភ្នំ​នេះ​ទៀតសោត​ជា​កន្លែង​ ដែល​ផលិតកម្ម​ភាពយន្ដ​នានា អាច​ថត​យក​ទេសភាព សោភ័ណភាព​យ៉ាង​ប្រណីតៗ​ផងដែរ ។កន្លែងទេសចរណ៏សំរាប់ភ្ញៀវមកពីគ្រប់ទិសទីចូលកំសាន្តមានដូចជា ល្អាង ចម្លាក់ និងកន្លែងគោរពបូជាយ៉ាងច្រើន។ទេសចរណ៍ គ្មាន​ទេនៅក្នុងភូមិត្រពាំងធំ ព្រោះមិនមានកន្លែងអភិវឌ្ឍន៏ដែលជាទីចាប់អារម្មណ៏។ប៉ុន្ដែមានតំបន់ទេសចរណ៏នៅក្នុងខេត្តកំពតជាច្រើនកន្លែងដូចជា ភ្នំ​បូកគោ​ ភ្នំ​បូកគោ​មាន​ទីតាំង​ស្ថិតនៅ​ប្រមាណ​៤២​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​។ រមណីយដ្ឋាន​នេះ​បាន​កសាងឡើង​ដោយ​អាណានិគមនិយម​បារាំង​នៅ​ឆ្នាំ​១៩២២ ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ស៊ីសុវត្ថិ​។ ភ្នំ​បូកគោ​គឺជា​កន្លែង​កម្សាន្ត​សម្រាប់​ពួក​អាណានិគម​បារាំង ដែល​ត្រូវ​ការផ្លាស់ប្តូរ​បរិយាកាស​ពី​តំបន់​វាលទំនាប​ទៅ​តំបន់​ភ្នំ​ក្បែរ​ មាត់សមុទ្រ​។​
កាអប់រំ
<span style="font-family: khmer os muol light,color:green; font-size: 20px; background">ការអប់រំពុំមានការវិវត្តន៏ខ្លាំងនេះទេ​ ដោយសារនៅទីនោះពុំនូវមានរីកចំរើន ផ្លូវពិបាកក្នុងការធ្វើដំណើរ ជីវភាពមានការខ្វះខាត​ ។ដោយសារប្រជាជននៅទីនោះមានជីវភាពខ្វះខាត​ធ្វើអោយពួកគេទៅរកការងារធ្វើនៅតាមរោងចក្រផ្សេងៗដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសាររបស់គេ។នៅក្នុងខេត្តនេះក៏មានសាលាមត្តេយ្យ សាលាបឋមសិក្សា អនុវិឡាលយ័ និងវិទ្យាល័យផងដែរ។ប៉ុន្តែពុំសូវបានទទួលការអប់រំទូលំទូលាយទេ ដោយសារជីវភាពខ្វះខាត និងពេលវេលាសម្រាប់សិក្សា ព្រោះពួកគាតជួយធ្វើការដើម្បីរកចំណូល​ ទើបប្រជាជននៅទីនោះពុំសូវទទួលបានការអប់រំច្រើននោះទេ។ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ខេត្តកំពត
ហាវៀរ ប៉េរេហ្ស កាបដេវីឡា
Javier Perez-Capdevila (កើតថ្ងៃទី 7 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1963) គឺជាអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រគុយបា គណិតវិទូ និងជាសាស្រ្តាចារ្យ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាសម្រាប់ការណែនាំនៃប្រតិបត្តិការលាយបញ្ចូលគ្នានៃ សំណុំ សាយភាយ ក្នុងចំណោមការរួមចំណែកទ្រឹស្តីផ្សេងទៀតចំពោះ គណិតវិទ្យាមិនច្បាស់ ក៏ដូចជាដើម្បីណែនាំគំនិតនៃកម្លាំងពលកម្ម។ សមត្ថភាពជាមួយវិធីសាស្រ្តដើម្បីវាស់វែងពួកគេ។
ការរួមចំណែកវិទ្យាសាស្ត្រសំខាន់ៗ
បង្កើតប្រតិបត្តិការនៃល្បាយនៃ សំណុំ សាយភាយ ដែលពីធាតុនៃធម្មជាតិផ្សេងគ្នា ធាតុថ្មីត្រូវបានទទួលជាមួយនឹងកម្រិតជាក់លាក់នៃកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេ។
នៅក្នុងវិស័យ គណិតវិទ្យាអនុវត្ត គាត់បានសម្រេចនូវភាពជឿនលឿនសំខាន់ៗទាក់ទងនឹងការវាយតម្លៃនៃឥទ្ធិពលសេដ្ឋកិច្ច និងការគ្រប់គ្រងនៃ ប្រភេទសត្វចម្លែកដែល ឈ្លានពានកម្រនិងអសកម្ម ហើយគាត់បានបំពេញការរួមចំណែកទ្រឹស្តីសំខាន់ៗ។ គាត់បានចូលរួមចំណែកក្នុងគំនិតនៃអត្ថប្រយោជន៍បុគ្គលនៃប្រភេទសត្វជនបរទេសដែលឈ្លានពានកម្រនិងអសកម្ម អត្ថប្រយោជន៍រួមនៃប្រភេទសត្វជនបរទេសឈ្លានពានកម្រនិងអសកម្ម ការវិភាគតម្លៃអត្ថប្រយោជន៍ជាអាទិភាពនៃប្រភេទសត្វជនបរទេសដែលឈ្លានពានកម្រនិងអសកម្ម ការវិភាគតម្លៃអត្ថប្រយោជន៍ក្រោយនៃប្រភេទសត្វជនបរទេសឈ្លានពានកម្រនិងអសកម្ម។ ក៏ដូចជាវិធីសាស្រ្តដើម្បីសម្រេចបាននូវការវិភាគទាំងនោះ។
នៅក្នុងវិស័យអង្គការ ដោយប្រើការលាយបញ្ចូលគ្នានៃ សំណុំស្រពិចស្រពិល និងវិធីសាស្ត្រទ្រឹស្តីនៃ ការវិភាគ និង ការសំយោគ សិក្សានិយមន័យតាមកាលប្បវត្តិនៃសមត្ថភាព និងផ្តល់នូវនិយមន័យថ្មីនៃទាំងនេះ (សមត្ថភាព (អង្គការ)) ដែលសម្របសម្រួលការវាស់វែងរបស់ពួកគេ។ ដោយផ្អែកលើការពិតវិទ្យាសាស្រ្តនេះ Perez-Capdevila បង្កើត ក្បួនដោះស្រាយ ការងារដើម្បីវាស់ស្ទង់សមត្ថភាពពីការយល់ឃើញរបស់មនុស្ស និងបង្កើតផែនទី (កំណត់ពួកវា) ផ្តល់នូវចំណាត់ថ្នាក់នៃមនុស្សដោយផ្អែកលើធាតុផ្សំនៃសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ ផ្តល់នូវនីតិវិធីដើម្បីទាក់ទងសមត្ថភាព និងប្រាក់ខែ និង បង្កើតម៉ាស៊ីនក្លែងធ្វើដែលភ្ជាប់សមត្ថភាពជាមួយនឹងផលិតភាព និងគុណភាពនៃការងារ។
គាត់បានបង្កើតវិធីសាស្រ្តមួយដើម្បីកំណត់ទំនាក់ទំនងរវាងសមត្ថភាពការងារ និងប្រាក់ខែ ដែលវាយតម្លៃការខាតបង់ដែលអាចកើតឡើងដោយសារកង្វះសមត្ថភាព (មិនថាពលកម្ម ឬវិជ្ជាជីវៈ)។ តាមរបៀបដដែលគាត់បានសាងសង់ឧបករណ៍ក្លែងធ្វើដើម្បីទាក់ទងសមត្ថភាពជាមួយនឹងផលិតភាពការងារ និងគុណភាពនៃការងារ។
រិះគន់វិធីដែល ការវិភាគ SWOT (ភាពខ្លាំង ឱកាស ភាពទន់ខ្សោយ និងការគំរាមកំហែង) ត្រូវបានអនុវត្ត។ យោងតាមលោក Perez-Capdevila ការប្រើប្រាស់ជម្រើសមានកំណត់ដើម្បីវាយតម្លៃផលប៉ះពាល់ ក៏ដូចជាការថ្លឹងថ្លែងស្មើគ្នាក្នុងចំណោមកម្លាំង ឱកាស ភាពទន់ខ្សោយ ឬការគំរាមកំហែងទាំងអស់។ យោងទៅតាមគាត់វាគឺជាគំរូដែលមិនសមនឹងការពិត។ លោក​បាន​ស្នើ​ឱ្យ​មាន​នីតិវិធី​ជំនួស​ដើម្បី​អនុវត្ត​ការ​វិភាគ​នេះ ដែល​លោក​បាន​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​នៃ​ភាព​មិន​ស៊ីសង្វាក់​គ្នា​ដែល​អាច​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ក្នុង​ការ​បោះឆ្នោត​របស់​អ្នកជំនាញ។
គាត់បានដឹកនាំការសិក្សាលើកដំបូងនៃការយល់ឃើញនៃវិទ្យាសាស្រ្ត និងបច្ចេកវិទ្យាដែលត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុង គុយបា ដោយយកជាបរិបទនៃខេត្ត Guantanamo ដែលគាត់រស់នៅ ហើយឈរឈ្មោះជាអ្នកស្រាវជ្រាវក្នុងការសិក្សាដំបូងនៃការវាយតម្លៃ និរន្តរភាព នៅប្រទេសគុយបា] ដោយសហការជាមួយ សាកលវិទ្យាល័យគុយបា និង អេស្ប៉ាញមួយចំនួន ។
បានចូលរួមចំណែកនូវគំនិតថ្មីចំនួនពីរ៖ សក្តានុពលត្រឡប់មកវិញ និងសក្តានុពល អន្តោប្រវេសន៍ ដែលកម្មវិធីរបស់វាត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់ដំណើរការនៃចំនួនប្រជាជនឡើងវិញនៃភ្នំគុយបា។
គាត់បានសរសេរសៀវភៅ និង អត្ថបទវិទ្យាសាស្ត្រជាច្រើន ដែលក្នុងនោះ "យុគសម័យនៃចំណេះដឹង" "និយមន័យ ការវាស់វែង និងផែនទីនៃសមត្ថភាពការងារ" និង "វិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យាតាមទស្សនៈដ៏ពេញនិយម" ។
ប្រភព
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បុគ្គលនៅរស់
វិទ្យាស្ថានជាតិពាណិជ្ជសាស្រ្ត
វិទ្យាស្ថានជាតិពាណិជ្ជសាស្រ្ដ (National Institute Of Business) ត្រូវបានស្គាល់ច្បាស់ថាជាសាលារដ្ឋដែលមានអាយុកាលចំណាស់ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ វិទ្យាស្ថាន​(NIB) ត្រូវបានបង្កើតឡើងតាំងពីឆ្នាំ ១៩៧៩ និងបន្ដបណ្ដុះបណ្ដាលនូវមុខវិទ្យាជាច្រើនរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ វិទ្យាស្ថានជាតិពាណិជ្ជសាស្រ្ដឈរលើទិសស្លោកៈ សមត្ថភាព ការងារ ប្រាក់ចំណូល។
ប្រវត្តិវិទ្យាស្ថាន
វិទ្យាស្ថានជាតិពាណិជ្ជសាស្រ្តត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ ១៩៧៩ បន្ទាប់ពីប្រទេសជាតិបានរំដោះចេញពីគំនរផេះនៃ របបប្រល័យពូជសាសន៍ ប៉ុល ពត។ កាលណោះទីតាំង វិទ្យាស្ថាននេះស្ថិតនៅប្លុកវិទ្យាល័យដេកាតរបស់បារាំងក្នុង ពេលដំណើរការធ្វើសកម្មភាពដំបូងវិទ្យាស្ថានមានឈ្មោះថា ”សាលាបច្ចេកទេសពាណិជ្ជកម្មមជ្ឈឹម” មានឋានៈស្មើរ នឹងនាយកដ្ឋាន ស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងផ្ទាល់របស់ក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម។ ពេលនោះសាលាបាន បណ្តុះបណ្តាល កម្មាភិបាល បុគ្គលិកក្នុងវិស័យពាណិជ្ជកម្ម និងកម្មាភិបាល បុគ្គលិកនៅតាមស្ថាប័នអង្គភាពផ្សេងទៀតដែលមានការ ពាក់ពន្ឋ័ដល់វិស័យចរាចរ និងការបែងចែកទំនិញ។
លុះមកដល់ឆ្នាំ ១៩៨៥ ក្រុមប្រឹក្សារដ្ឋមន្រ្តីបានចេញសេចក្តីសម្រេចប្តូរឈ្មោះពីសាលាបច្ចេកទេសពាណិជ្ជកម្មមជ្ឈឹម មកជា សាលាមធ្យមសិក្សាឯកទេសពាណិជ្ជកម្ម មានឋានៈស្មើមន្ទីរពាណិជ្ជកម្មខេត្ត ក្រុង ហើយការបណ្តុះបណ្តាល ថ្នាក់មធ្យមឯកទេសពាណិជ្ជកម្មលើមុខសញ្ញាមន្រ្តីរាជការនិងសិស្សសាលាចំណេះទូទៅ ដែលមានកម្រិតវប្បធម៌ចាប់ពី សញ្ញាបត្រមធ្យមសិក្សាកម្រឹត ១ ឡើង ហើយការសិក្សាមានរយៈពេល ៣ឆ្នាំ ក្នុងនោះត្រូវបំពេញបន្ថែមនូវចំណេះ ដឹងមូលដ្ឋានមួយឆ្នាំនិងសិក្សាមុខជំនាញចំនួន ២ឆ្នាំ។ មុខជំនាញត្រូវបានបណ្តុះបណ្តាលមាន អាជីវកម្មពាណិជ្ជកម្ម គណនេយ្យផែនការស្ថិតិ ពាណិជ្ជកម្មក្រៅប្រទេស សម្ភារបរិក្ខារ។
ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៤ សាលាមធ្យមសិក្សាឯកទេសពាណិជ្ជកម្ម ត្រូវបានផ្ទេរពីការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម មកស្ថិត នៅក្រោមការគ្រប់គ្រងផ្ទាល់របស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡាវិញ។ ផ្អែកលើលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់សាលានិងស្រប តាមគោលនយោបាយសកលភាវូបនីយកម្ម ក្នុងឆ្នាំ២០០១ ត្រូវបានរាជរដ្ឋាភិបាលតម្លើងឋានៈ និងប្រែក្លាយទៅជា គ្រឹះស្ថាន ឧត្តមសិក្សាតាមអនុក្រឹត្យលេខ ១០៨ អនក្រ.បក ចុះថ្ងៃទី២៤ ខែតុលា ឆ្នាំ២០០១ ដោយមាន ឈ្មោះថា វិទ្យាស្ថានជាតិពាណិជ្ជសាស្រ្ត “NATIONAL INSTITUTE OF BUSINESS“។ ក្នុងឆ្នាំ២០០៤ វិទ្យាស្ថានជាតិពាណិជ្ជសាស្រ្ត ត្រូវបានផ្ទេរមកស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រសួងការងារ និងបណ្តុះ បណ្តាលវិជ្ជាជីវៈវិញតាមអនុក្រឹត្យលេខ ៣៧ អនក្រ.បក ចុះថ្ងៃទី១៦ ខែសីហា ឆ្នាំ២០០៤។
វិទ្យាស្ថានជាតិពាណិជ្ជសាស្រ្តត្រូវបានទទួលស្គាល់ពី គណៈកម្មាធិការទទួលគុណភាពអប់រំនៃកម្ពុជានិងអង្គការស្តង់ដា អន្តរជាតិ(ISO 9001:2008)ហើយសព្វថ្ងៃវិទ្យាស្ថានជាតិពាណិជ្ជសាស្រ្ត បានបំពេញតួនាទី និងភារកិច្ចរបស់ខ្លួន យ៉ាងសកម្មក្នុងការអប់រំ និងបណ្តុះបណ្តាលលើជំនាញ គណនេយ្យនិងហិរញ្ញវត្ថុ ធនាគារនិងហិរញ្ញវត្ថុ គ្រប់គ្រងអាជីវកម្ម លក់និងទីផ្សារ ទំនាក់ទំនងអន្តរជាតិ គ្រប់គ្រងពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិ ព័ត៌មានវិទ្យា ភាសាអង់គ្លេស។ល។ ទាំងថ្នាក់សញ្ញាបត្របច្ចេកទេសនិងវិជ្ជាជីវៈ ថ្នាក់បរិញ្ញាបត្ររង ថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រ និងថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រជាន់ខ្ពស់។ ជាលទ្ធផលវិទ្យាស្ថានបានបណ្តុះបណ្តាលធនធានមនុស្សប្រកបដោយគុណភាព និងមាន សមត្ថភាពឆ្លើយតបបានតាមតម្រូវការទីផ្សារការងារទាំងក្នុង និងក្រៅប្រទេស។
លន់ ណុន
លន់ ណុន ជា​ប្អូនប្រុស​បង្កើត​របស់​ឧត្តមសេនីយ៍ លន់ នល់ ជា​មនុស្ស​ដ៏​សំខាន់​ម្នាក់​ក្នុងការ​រៀបចំ​ចាត់ចែង​ឱ្យមាន​រដ្ឋប្រហារ​នៅ ប្រទេសកម្ពុជានា​ថ្ងៃទី​១៨ ខែមីនា ឆ្នាំ​១៩៧០ ដើម្បី​ទំលាក់​សម្តេច​នរោត្តម​សីហនុ ពី​តំណែង​ព្រះប្រមុខរដ្ឋ ។ តពីនោះមក ឆ្លងកាត់​ការផ្លាស់ប្តូរ​រដ្ឋាភិបាល​ដ៏​គ្មាន​ប្រសិទ្ធ​ជាច្រើនលើក និង​សង្គ្រាមស៊ីវិល​ដ៏​ក្រពុលមុខ ប្រទេស​កម្ពុជា​បាន​ធ្លាក់​ក្នុង​របប​ខ្មែរក្រហម ឬ របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ ដ៏​សែន​ប្រល័យ ។
លន់ ណុន ត្រូវបាន​គេ​ជឿថា​ជា​មនុស្ស​ខ្ចីដៃ​ព្រះអង្គម្ចាស់ ស៊ីសុវត្ថិ សិរីមតៈ ធ្វើឱ្យ​រដ្ឋប្រហារ​មួយ​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ប្រកបដោយ​ជោគជ័យ ។ លន់ ណុន បានធ្វើការ​ជាច្រើន គឺអាច​និយាយថា ធ្វើ​ច្រើនជាង លន់ នល់ ដែលជា​បងប្រុស​របស់​គាត់ និង ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ចេញមុខ​ទទួលខុសត្រូវ​ក្នុង​ការធ្វើ​រដ្ឋប្រហារ​ទំលាក់ សម្តេច សីហនុ ទៅទៀត ។​
លោក លីវ សេង មានកំណើត​ជា​ខ្មែរ​កម្ពុជា​ក្រោម និង ជា​អតីត​សមាជិក CIA ម្នាក់​បាន​កត់សំគាល់ថា “ លន់ នល់ ជា​មនុស្ស​មិនសូវ​ចិត្ត​លះ​ប៉ុន្មាន​ទេ ប៉ុន្តែ លន់ ណុន វិញ ទោះជា​មិនសូវ​ចេញមុខ​ក្តី ប៉ុន្តែ​គាត់​ជា​មនុស្ស​ដៃដល់ និង ចិត្តមុត ហើយ​ប្រាថ្នា​ចង់​ស្នង​តំណែង​បងប្រុស​របស់គាត់​ទៀតផង “ ។​ រូបភាពតូច|លន់ ណុន វិចិត្រសាលរបស់លោកនៅឆ្នាំ១៩៧០
ប្រភពដើមនៃគ្រួសារ
លន់ ណុន កើត​នៅ​ថ្ងៃទី​១៨ ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៣០ នៅ​តាំងក្រសាំង ស្រុក​សន្ទុក ខេត្តកំពង់ធំ ។ ឪពុក​ឈ្មោះ លន់ ហ៊ិ​ន ម្តាយ​ឈ្មោះ នួន ហើយ​គាត់​ជា​កូន​ទី​៧​ក្នុង​គ្រួសារ​ដែលមាន​បងប្អូន​១០​នាក់ ។​
លន់ ណុន បាន​ទៅ​សិក្សា ផ្នែក​ស៊ើបអង្កេត នៅ​ប្រទេស​បារាំង។
អាជីពយោធា
ពេល​ត្រឡប់មក​ប្រទេស​វិញ គាត់​បាន​ចូល​បំរើ​ការងារ​ក្នុង​អង្គភាព​ប៉ូលិស​ជាតិ លុះ​ក្រោយមក​បន្ទាប់ពី​បាន​ឆ្លងកាត់​សាលា​យោធា​ខ្មែរ​នៅ​ភ្នំពេញ គឺ​សាលា​នាយទាហាន​សកម្ម​ជំនា​ន់ទី​១៣ ហើយ​បានទទួល​ឋានៈ​ជា​អនុសេនីយ៍ទោ ។ បន្ទាប់មក​គាត់​បាន​ប្តូរ​ទៅធ្វើ​ការ​នៅក្នុង​ផ្នែក​កងរាជអាវុធហត្ថរ​ហូត ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧០ ។​
សម័យ​សង្គមរាស្ត្រនិយម គាត់​ជា​អ្នក​ឧបត្ថម្ភ​កាសែត​ក្នុងស្រុក​មួយចំនួន​ទាំង​ផ្នែក​ការពារ ផ្នែក​ថវិកា និង សម្ភារៈ ។ ឋានៈ​របស់​លន់ នល់ ជា​រដ្ឋមន្ត្រី​ការពារ​ប្រទេស ជាដើម​នោះ ជា​ឱកាស​ដែល​ធ្វើឱ្យ លន់ ណុន ជា​មនុស្ស​មាន​ទឹកមាត់​ប្រៃ​ជាង​ឋានៈ​របស់គាត់ ។ គាត់​រស់នៅ​ក្រោម​ការ​គាំពារ​ពី​បងប្រុស​របស់គាត់​ជានិច្ច សូម្បី​ការិយាល័យ​ធ្វើការ និង លំនៅឋាន​របស់គាត់​គឺ​នៅក្នុង​ភូមិគ្រឹះ​តែមួយ​ជាមួយ​បងប្រុស​របស់គាត់ ក្បែរ​ទំនប់​ពេទ្យរុស្ស៊ី ។ ដោយហេតុនេះ​គាត់​ទទួលបាន​នូវ​ការចូល​ពឹងពាក់​ពី​មនុស្ស​ជាច្រើន​និង ញឹកញាប់​ឥត​ដាច់ ។ ប្រការនេះ​ជា​ឱកាស​ឱ្យ​គាត់​ប្រមូលផ្តុំ​ពួក​បញ្ញាវន្ត​ដែល​ប្រឆាំង​របប រាជាធិបតេយ្យ បង្កើតបានជា​ក្រុម​តស៊ូ​នយោបាយ​តូចៗ​តាំងពី​ពេលនោះ​មក ។ រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៩៦៨ ក្រុម​តស៊ូ​នយោបាយ​តូចៗ​នេះ បាន​កើតមាន​កាន់តែច្រើន​ឡើងៗ និង សម្ម​ឡើងៗ ។​
គាត់​បាន ប្រើប្រាស់​គេហដ្ឋាន​នៅ​ជនបទ​របស់គាត់​មួយទៀត​ដែល​ស្ថិតនៅ​ក្បែរ​វត្ត​ហា ប្រប​មាត់​ស្ទឹង​កន្ទួត ស្រុក​កំពង់កន្ទួត ខេត្តកណ្តាល ចំងាយ​ប្រមាណ​ជា​២០​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ភ្នំពេញ សម្រាប់​ប្រជុំ​សំងាត់​ផ្សេងៗ ។
លោក លីវ សេង បាន​និយាយថា « លន់ ណុន បាន​រក្សា​ទំនាក់ទំនង​សំងាត់​ជាមួយ​ចលនា​ខ្មែរ​សេរី ។ សឺង ង៉ុ​កថាញ់ ជា​ប្រមុខ​នៃ​ចលនា​នេះ​ដែល​កំពុង​និរទេស​ខ្លួន​នៅ​ភាគខាងត្បូង​វៀតណាម​នោះ បាន​ឆ្លង​មកកាន់​ប្រទេស​កម្ពុជា​ជាសំងាត់​ដើម្បី​ពិគ្រោះគ្នា​ជាមួយ​គាត់​នៅ គេហដ្ឋាន​របស់គាត់​នៅ​វត្ត​ហា​ដែរ » ។ ​លីវ សេង បាន​បន្ថែមទៀតថា “ លន់ ណុន មាន​មនុស្ស​២​រូប​ដែល​ជាទី​ទុកចិត្ត​របស់គាត់​គឺ ពលបាលត្រី គា ឃីន និង កុល ឡុងសេង ជា​អ្នក​រងរ៉ាប់​ទំនាក់ទំនង​ផ្សេងៗ​ជាមួយ​សឺង ង៉ុក ថាញ់ និង ធ្វើដំណើរ​បំពេញបេសកកម្ម​ជា​ទៀងទាត់​ទៅកាន់​ខេត្តស្វាយរៀង ដែល​ជាប់​ព្រំដែន​វៀតណាម​ខាងត្បូង “ ។​
ផ្នែក​ខាង​សារព័ត៌មាន គាត់​បាន​ពឹងពាក់​កាសែត​ប្រចាំថ្ងៃ​ក្នុងស្រុក​ជា​ភាសា​ខ្មែរ​ចំនួន​២​គឺ កាសែត ប្រយោជន៍ខ្មែរ ដែលមាន លឿង វ៉ែន ជា​ចាងហ្វាង និង កាសែត សុវណ្ណភូមិ ដែលមាន​ឃូន​ថៃ ជានា​យក ។​
តួនាទីនៅក្នុងសង្គ្រាមស៊ីវិល
លឿង វ៉ែន ត្រូវបាន​ចាប់​ដាក់ពន្ធនាគារ​បន្ទាប់​ពី​ត្រូវបាន​តម្រូវឱ្យ​បកស្រាយ បំភ្លឺ​ជា​សាធារណៈ និង ផ្តល់​ភស្តុតាង​ផ្សេងៗ នៅ​ចំពោះ​ព្រះ​ភក្ត្រ​សម្តេចព្រះ​ប្រមុខរដ្ឋ ទាក់ទង​នឹង​ការចោទប្រកាន់​របស់គាត់ ក្នុងឱកាស​សមាជជាតិ​ចុងក្រោយ​របស់​សង្គមរាស្ត្រនិយម ។​ បន្ទាប់មក​មាន​ដំណឹង​ថា វរៈសេនីយ៍ឯក អ៊ុំ ម៉ាណូរិន្ទ និង សូ​ស្តែ​ន​ហ្វែ​រណង់​ដេ​ស បានចេញ​បញ្ជា​ឱ្យ​ចាប់ខ្លួន​បញ្ញាវន្ត, សាស្ត្រាចារ្យ , គ្រូបង្រៀន​,​មន្ត្រីរាជការ និង យោធា​ចំនួន​៥០០​នាក់ ដែល​ក្នុងនោះ​ភាគច្រើន​ជា​មនុស្ស​របស់​លន់ ណុន មាន​ជាអាទិ៍ ថោង លឹម​ហួង ជាដើម ។ លន់ ណុន ដែល​ធ្លាប់តែ​ជា​មនុស្ស​ផ្តល់នូវ​ការ​គាំពារ​គ្រប់​យ៉ាងនោះ ពេលនេះ​គាត់​ក៏បាន​គេចខ្លួន​ផងដែរ ដោយ​ការប្រើ​រូបភាព​សុំ​បញ្ជា​ធ្វើ​បេសកកម្ម​មួយ​ដែល​គាត់​ជា​អ្នក ចុះហត្ថលេខា​ដោយ​ខ្លួនឯង ដែល​ការពិត គឺជា​ការរត់​ទៅ​លាក់ខ្លួន​នៅ​កំពង់ស្ពឺ តែប៉ុណ្ណោះ ។​
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកល្បីឈ្មោះរបស់ខ្មែរ
ឃុំអន្សាចំបក់
ព្រំប្រទល់នៃ
ឃុំព្រៃញាតិ
($ Commune) ស្ថិតនៅក្នុង ស្រុកគងពិសី ខេត្តកំពង់ស្ពឺ មាន ភូមិ÷ 50306	ព្រៃញាតិ	Prey Nheat	លេខ​៤៩៣​ប្រ.ក ភូមិ	5030601	ខ្លែងពណ៌ត្បូង	Khlaeng Poar Tboung	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030602	ដូង	Doung	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030603	ស្រែចរ	Srae Char	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030604	ត្រពាំងកន្ថោ	Trapeang Kanthao	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030605	ដំដែក	Dam Daek	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030606	ហោង	Haong	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030607	ព្រៃញាតិ	Prey Nheat	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030608	ស្វាយ	Svay	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030609	តានៃ	Ta Ney	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030610	ស្វាយចារ្យ	Svay Char	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030611	បាក់ក	Bak Kar	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030612	បឹងប្រស្រែ	Boeng Prasrae	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030613	អង្គសំរោង	Angk Samraong	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030614	ព្រៃជរ	Prey Chor	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030615	ត្បូងអង្គ	Tboung Angk	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030616	ព្រៃគុក	Prey Kuk	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030617	ឈូកស	Chhuk Sa	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030618	ផ្លូវដំរី	Phlov Damrei	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030619	ខ្លែងពណ៌ជើង	Khlaeng Poar Cheung	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030620	ព្នៅ	Pnov	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030621	ព្រៃរងៀង	Prey Rongieng	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030622	ត្រពាំងក្រឡាញ់	Trapeang Kralanh	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030623	សម្ដេចឪ	Samdach Ov	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030624	ចាស់	Chas	ប្រកាសលេខ ៤៩៣ ប្រ.ក របស់ក្រសួងមហាផ្ទៃ ភូមិ	5030625	ព្រៃទើ	Prey Teu
=រដ្ឋបាល= ឃុំព្រៃញាតិ ស្រុកគងពិសី ខេត្តកំពង់ស្ពឺ មាន ភូមិគឺ÷
ព្រំប្រទល់
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
ឃុំអូរសណ្ដាន់
( $ Commune) ជាដែនរដ្ឋបាលស្ថិតនៅក្នុង ស្រុកក្រគរ ខេត្តពោធិ៍សាត់ មាន ភូមិ ៖
ព្រំប្រទល់នៃ
រឿងមួយពាន់មួយយប់ ភាគ ៧៩
រឿង​មនុស្ស​ឈ្នានីស​ និង មនុស្ស​​គេ​ឈ្នានីស
នៅ​ទី​ក្រុង​មួយ​ មាន​បុរស​២នាក់ ដែល​មាន​ផ្ទះ​នៅ​ជាប់​ជញ្ជាំង​គ្នា។ បុរស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំនោម​នេះ ច្រណែន​ម្នាក់​ទៀត ពោរពេញ​ដោយ​ក្រសែ​ភ្នែក​ច្រណែន​ឈ្នានីស ក្នុង​ចិត្ត​ពោរ​ពេញ​ដោយ​គំនិត​អាក្រក់​បៀត​បៀន​បុរស​ម្នាក់​ទៀត។ សេចក្តី​ច្រណែន​ ធ្វើ​អោយ​ដេក​មិន​លក់​បក់​មិនល្ហើយ។ តែ​បុរស​ដែល​ត្រូវ​គេ​ច្រណែន​គ្មាន​គិត​ធ្វើ​អ្វី​ ក្រៅ​ពី​ប្រកប​ការងារ​អោយ​ចំរើន​រុងរឿង​ឡើង។
ចាែខុំា
Chakma (Chakama,Chakma,Daingnet,Sakma,Sangma,Takam,Tsakma)—ឥណ្ឌូ-អឺរ៉ុបភាសានិយាយដោយប្រជាជននៃ ការ chakma ដែលរស់នៅក្នុងទីក្រុង Chittagong ក្នុងភ្នំនៃ Chittagong នៅបង់ក្លាដែស,នៅក្នុងរដ្ឋ Manipur; ខាងលិចជប៉ុន;នៅក្នុង Cookham ខោ Lohit;podelisi មៀនស្រុ Tirap និង Changlang នៃរដ្ឋ Arunachal Pradesh;ស្រុក Anglong,Karbi,cachar, កូរ៉េខាងជើ cachar រដ្ឋ Assam នៃ;នៅក្នុងស្រុកត្បូងអៀន;នៅក្នុង podelisi Kaylashahar ស្រុកខាងជើងអៀរដ្ឋនៃការ អៀន;នៅលើខាងត្បូង-ខាងលិចនៃរដ្ឋ Mizoram ក្បែរទន្លេនេះ Karnafuli ងផងដែរនៅក្នុងភូមិជាច្រើននៃការទូទាត់ Paletwa ភាគខាងត្បូ ងសានរដ្ឋ;ការតាំងទីលំ Buthidaung,Kyauktaw,Maungdaw,Ponnagyun នៅក្នុងខាងជើងនៃរដ្ឋនៃរដ្ឋ ព្ធ នៅមីយ៉ាន់ម៉ា ។ ការ chakma ពីឥណ្ឌាអាចទាក់ទងជាមួយនឹងការ chakma នៃការក្លាជាមួយនឹងការលំបាក។ ផងដែរ,នៅក្នុងផ្សេងគ្នាតំរមីយ៉ាន់ម៉ាមានពូជនៃការគ្រាមភាសា។
រឿងមួយពាន់មួយយប់ ភាគ ៧៩
ថ្ងៃ​មួយ​គាត់​ដឹង​ថា​បុរស​ផ្ទះ​នៅ​ជិត​គាត់​មាន​គំនិត​មិន​ល្អ​ចំពោះ​គាត់ ដូច្នេះ​គាត់​ក៏​គិត​ថា “ឱព្រះ​ជា​ម្ចាស់​អើយ ផែន​ដី​នេះ​ធំ​ទូលាយ​ណាស់” ហើយ​គាត់​ក៏​ចាកចេញ​ទៅ​រស់​នៅ​ទីក្រុង​មួយ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​បុរស​ដែល​ច្រណែន​គាត់​នោះ។
គាត់​បាន​ទិញ​ដី​មួយ​កន្លែង មាន​អណ្តូង​កញ្ចាស់​មួយដែល​រីង​ស្ងួត​គ្មាន​ទឹក​ ដែល​ខូច​ខាត​ស្ទើរ​តែ​ទាំង​ស្រុង​ទៅ​ហើយ។ គាត់​ក៏​ធ្វើ​កន្លែង​សូត្រ​ធម៌​សំរាប់​ខ្លួន​គាត់ ហើយរៀង​ចំ​ទុក​ដាក់​ប្រដាប់​ប្រដារ​ប្រើប្រាស់​គ្រប់​បែប​យ៉ាង ហើយ​ក៏​បួស​ជា​សច្ចំ ស្មោះ​ស​ចំពោះ​សាសនា។ ក្រោយ​មក​មាន​អ្នក​បួស​អែ​ទៀត និង​ អ្នក​ស្រុក​ក្រី​ក្រ មក​ពី​គ្រប់​ច្រក​ល្ហក មក​គោរព​បូជា​គាត់ ហើយ​កិត្តិនាម​របស់​គាត់​ក៏​ល្បី​សុះសាយ​ពី​ទីក្រុង​ដល់​ជនបទ។
នៅ​ពេល​នោះ​ដំនឹង​នេះ​បាន​​ផ្សាយ​ដល់​បុរស​ដែល​ច្រណែនគេ។ បុរស​នេះ​កើត​ទុក្ខ​មិន​សុខ​ចិត្ត​ដែល​បុរស​នៅ​ផ្ទះ​ជាប់​របង​គ្នា​នេះ​មិនគួរ​មាន​កិត្តិយស​ល្បីល្បាញ​បែប​នេះ ដូច្នេះ​គាត់ក៏​ធ្វើ​ដំនើរ​ទៅ​កន្លែង​ដែល​បុរស​ដែល​គេ​ច្រណែន​នោះ​បួស។ បុរស​ដែល​គេ​ច្រណែន​ ដែល​អីលូវ​ជា​សច្ចំ បាន​ទទួល​ស្វាគមន៍​បុរស​ដែល​ឈ្នានីស​ ដោយ​កិត្តិយស​។