លីលាវតី_ភាគ​ទី​_២
ដល់មិត្រព្រហ្មចារី
"មួយវិញសោត លោកម្ចាស់ទាំងឡាយសុទ្ធតែបានបព្វជ្ជាឧបសម្ប័ទនៅចំពោះព្រះភក្ត្ររបស់ព្រះបរមសាស្តា ទាំងបានទទួលពុទ្ធោវាទបឋមជាបដិបទាមគ្គរាល់អង្គហើយ មិនសមបីបើនៅគិតពឹងពាក់អាស្រ័យអ្នកដទៃ​នោះទេ ព្រះធម៌ដែលព្រះបរមគ្រូទ្រង់សម្តែងហើយនោះគឺជាទីពឹងរបស់ពួកយើង ចូរលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ​បដិបត្តិព្រះធម៌ចុះ ហើយព្រះធម៌នឹងរក្សាការពារលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ព្រះធម៌នឹងបានជាទីពឹងដល់​លោក​ម្ចាស់ទាំងឡាយ " "បពិត្រលោកម្ចាស់ ! " ភិក្ខុជរាមួយរូបទៀតស្រដីឡើង " សូម្បីតែព្រះធម៌ជាពាក្យប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះបរម​សាស្តា ពួកខ្ញុំកូរណាក៏មិនទាន់យល់ច្បាស់ល្អដែរ បានស្តាប់ព្រះធម្មទេសនារបស់ព្រះអង្គមិនប៉ុន្មានដងផង​ក៏ស្រាប់តែកើតហេតុការណ៍អាក្រក់ឡើង ហើយព្រះបរមសាស្តាព្រមទាំងភិក្ខុសង្ឃក៏ទ្រង់ពុទ្ធដំណើរទៅកាន់ ក្រុងសាវត្ថី បើលោកម្ចាស់រេវត្តៈមានសេចក្តីចាំបាច់ត្រូវចាកចេញទៅ ខ្ញុំកូរណាក៏មិនអាចហាមឃាត់លោកម្ចាស់​បានដែរ ប៉ុន្តែមុននឹងនិមន្តទៅ សូមនិមន្តលោកម្ចាស់ប្រទានសាសនោវាទណែនាំវិធីប​ដិបត្តិដើម្បីសេចក្តីរួច​ផុតចាកទុក្ខដល់ពួកខ្ញុំកូរណាផង" "បពិត្រលោកម្ចាស់ទាំងឡាយ ! " ខ្ញុំព្រះករុណាចាប់ផ្តើមផ្តល់សាសនោវាទ "ខ្ញុំកូរណាក៏នៅជាបុថុជ្ជនដូច​យ៉់ាង​លោកម្ចាស់ទាំងឡាយដែរ នៅមានកិលេសាសវៈដេកត្រាំក្នុងសន្តាន ទោះបីបើដឹងវិធីបដិបត្តិក៏ដោយ ក៏ដឹង​ព្រោះ​អាស្រ័យ​បរិយត្តិនិងសញ្ញា មិនមែនយល់ដឹងដែលកើតចេញពីញាណពិសេសដែលជាផលនៃវិជ្ជានិងវិមុត្តិ​នោះទេ ប៉ុន្តែក្នុងឋានៈដែលឧបសម្ប័ទមកយូរ និងបានស្តាប់ពុទ្ធោវាទពីព្រះឱស្ឋរបស់ព្រះបរមសាស្តា ខ្ញុំកូរណា សូមប្រគេនពាក្យណែនាំក្នុងផ្លូវបដិបត្តិតាមដែលបានស្តាប់ឮមកយ៉ាងសង្ខេប ប៉ុន្តែជាបឋម ខ្ញុំកូរណាសូម​សាកសួររំយល់របស់លោកម្ចាស់ទាំងឡាយសិន លោកម្ចាស់ទាំងឡាយដឹងច្បាស់ហើយមែនទេថា គោលបំណងរបស់ព្រហ្មចារ្យ គឺ អ្វី? " ភិក្ខុជរាគង់នៅស្ងៀម សម្លឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក ហាក់នឹងថាប្រចាំគ្នាឲ្យឆ្លើយតប មួយស្របក់ធំកន្លង​ទៅ ភិក្ខុជរាមួយរូបទើបស្រដីឡើងថា "បពិត្រទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកូរណាយល់ឃើញថា គោលបំណងរបស់ព្រហ្មចារ្យ គឺ ព្រះនិព្វាន " "ត្រឹមត្រូវហើយ លោកម្ចាស់ ! " ខ្ញុំព្រះករុណាឆ្លើយរ៉ាប់រងហើយសួរតទៅទៀតថា "ប៉ុន្តែលោកម្ចាស់មាន​ដឹង​ទេ​ថាតើនិព្វាននោះ គឺ អ្វី?" "ខ្ញុំកូរណាបានស្តាប់ឮមកថា និព្វាន គឺ សភាពដែលរំលត់ទុក្ខព្រមទាំងហេតុនៃទុក្ខទាំងពួង"ភិក្ខុជរាមួយរូប​ទៀតឆ្លើយតប "ត្រឹមត្រូវណាស់ លោកម្ចាស់ !" ខ្ញុំព្រះករុណានិយាយបន្ថែម "បពិត្រទានម្ចាស់ ! "ភិក្ខុរូបដែលមានអាយុតិចជាងអង្គដទៃនិយាយជ្រែកឡើង "ខ្ញុំកូរណាមានសេចក្តី​សង្ស័យ​មកយូរហើយ ថាតើនិព្វានមានពិតមែនឬទេ បើមានមែន តើនៅឯណា? សូមនិមន្តទានម្ចាស់ជួយ​ពន្យល់​ដល់ខ្ញុំកូរណាផង" "បពិត្រលោកម្ចាស់ ! សេចក្តីសង្ស័យរបស់លោកម្ចាស់ចាត់ទុកថាមានហេតុគួរឲ្យសង្ស័យពិតមែន ប៉ុន្តែ​សេចក្តី​សង្ស័យខ្លះជួនកាលជាធម៌យឺតយូរនាំឲ្យអល់ឯកក្នុងការបដិបត្តិ ប៉ុន្តែបើលោកម្ចាស់កើតសេចក្តី​សង្ស័យ​ឡើងហើយ ខ្ញុំកូរណានឹងព្យាយាមដោះស្រាយសេចក្តីសង្ស័យរបស់លោកម្ចាស់សិន ខ្ញុំកូរណាសូម​សួរ​លោកម្ចាស់ថា តើក្រុងវេសាលីមានពិតមែនឬទេ? " "មានពិតមែនណៈ ទានម្ចាស់ ! "ភិក្ខុរូបនោះឆ្លើយតប "តើលោកម្ចាស់ដឹងបានដូចម្តេចថាក្រុងវេសាលីមានពិតមែន តើលោកម្ចាស់ធ្លាប់និមន្តទៅ​ឃើញដោយ​ភ្នែក​របស់​ខ្លួនឯងឬ?" "ខ្ញុំកូរណាមិនធ្លាប់ឃើញទេ ទានម្ចាស់ ! ប៉ុន្តែមានមនុស្សជាច្រើនដែលគេទៅឃើញដោយភ្នែកខ្លួនឯង ហើយនាំយកមកតំណាលឲ្យខ្ញុំកូរណាស្តាប់" "ឧបមាថា លោកម្ចាស់ចង់នឹងទៅពិសោធដោយខ្លួនឯងថាតើក្រុងវេសាលីមានពិតមែនឬទេ តើមានផ្លូវ​ណា​ដែលលោកម្ចាស់អាចទៅបានទេ?" "មាន ទានម្ចាស់ ! ខ្ញុំកូរណាអាចនឹងទៅពិសោធបានសព្វកាល ក៏ក្រុងវេសាលីស្ថិតនៅកន្លែង​ដើមទាំងផ្លូវទៅ​កាន់ក្រុងវេសាលីក៏មាន ខ្ញុំកូរណាអាចនឹងធ្វើដំណើរទៅបានគ្រប់ពេលវេលា" នៅពេលដេញដោលគូសន្ទនាឲ្យស្ថិតនៅក្នុងឋានានុរូបហើយ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ស្រដីឡើងថា "ព្រះនិព្វានក៏ដូចនឹងក្រុងវេសាលីនោះឯង លោកម្ចាស់ ! សូម្បីបើលោកម្ចាស់មិនធ្លាប់ទៅព្រះនិព្វានក៏ដោយ ប៉ុន្តែក៏មានមនុស្សជាច្រើនដែលបានទៅដល់ព្រះនិព្វានដោយខ្លួនឯងហើយនាំយកមកតំណាលឲ្យយើង​ស្តាប់ បុគ្គលដែលទៅដល់ព្រះនិព្វានមុនគេ ហើយនាំយកមកតំណាលឲ្យយើងស្តាប់ គឺ ព្រះបរមសាស្តា​របស់យើងហ្នឹងឯង ប្រសិនបើលោកម្ចាស់ចង់នឹងពិសោធថាការដែលទៅដល់ព្រះនិព្វាននោះមានពិត​មែន​ឬទេ លោកម្ចាស់អាចធ្វើដំណើរទៅបាន ដោយដើរតាមផ្លូវដ៏ប្រសើរដែលហៅថា អរិយមគ្គ ដែលព្រះបរម​សាស្តាទ្រង់បានសម្តែងទុកហើយយ៉ាងបើកចំហ ច្បាស់លាស់ ឥតបិទបាំងលាក់លៀមទេ ឧបមាឧបមេយ្យ​ដែលខ្ញុំកូរណាបានលើកឡើងមកសម្តែងនេះ តើល្មមនឹងធ្វើឲ្យលោកម្ចាស់យល់បានឬនៅថាព្រះនិព្វាន​មាន​ពិតមែន" "យល់បានហើយ ទានម្ចាស់ !" ភិក្ខុរូបដដែលឆ្លើយតប "តាមសភាពពិតនោះ ព្រះនិព្វាន ប្រែថា សេចក្តីរំលត់ទុក្ខ សេចក្តីទុក្ខជាសច្ចភាពនៃជីវិតដែល​លោកម្ចាស់​ទាំងឡាយកំពុងតែប្រឈមមុខនៅគ្រប់ខណៈ បញ្ហាសំខាន់មិនមែនស្ថិតនៅត្រង់ថានិព្វានមានមែនឬ​មិនមែន​នោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅត្រង់ថាតើធ្វើដូចម្តេចទើបអាចរំលត់ទុក្ខបាន បញ្ហាប្រឈមមុខរបស់យើង គឺ ការរំលត់​សេចក្តីទុក្ខដែលកំពុងតែឆេះរោលរាលយើង ប្រៀបដូចជាបុរសដែលត្រូវគ្រាប់ព្រួញរបស់បច្ចាមិត្រ ដេកឈឺ​ចុកចាប់ថ្ងួចថ្ងូរ ភារកិច្ចដែលគេគួរប្រញាប់ធ្វើភ្លាម គឺ ការដកគ្រាប់ព្រួញចេញ ហើយរក្សាព្យាបាលមុខរបួស ឲ្យជាស្រឡះ មិនគួរខាតពេលវេលាក្នុងការស៊ើបអង្កេតថា តើគ្រាប់ព្រួញនោះមានប្រវែងប៉ុន្មាន ទម្ងន់ប៉ុន្មាន អ្នកណាជាអ្នកបាញ់មក បាញ់មកពីទិសណាជាដើម ព្រោះហេតុនោះ ភារកិច្ចចំពោះមុខរបស់យើង គឺ ការរំលត់​ភ្លើងទុក្ខ តើយើងនឹងរំលត់ភ្លើងទុក្ខបានដោយវិធីណា នេះគឺបញ្ហាសំខាន់ ខ្ញុំកូរណានឹងសម្តែង​វិធីរំលត់ទុក្ខដល់លោកម្ចាស់ទាំងឡាយតាមដែលបានស្តាប់មកពីសម្នាក់ព្រះបរមសាស្តា និងតាមវិធីការ​ដែល​ខ្ញុំកូរណាបានប្រព្រឹត្តបដិបត្តិមកជាប្រចាំ សូមលោកម្ចាស់ទាំងឡាយតាំង​ចិត្តត្រងត្រាប់ស្តាប់តទៅ" ។