បាយាសិសូត្រ
[១៤៤] ថ្វាយ​ព្រះ​ពររាជញ្ញៈ បើដូច្នោះ អាត្មាភាព​នឹង​ធ្វើសេចក្តីឧបមា ថ្វាយ​មហា​បពិត្រ (ដ្បិត) ​ពួក​បុរសខ្លះ ជា​អ្នក​ចេះ​ដឹង​ ​ក្នុង​លោក​នេះ គង់យល់សេចក្តីនៃភាសិត ​ដោយ​ពាក្យឧបមាបាន បពិត្រ​រាជញ្ញៈ ប្រៀប​ដូច​បុរសលិចចុះ ​ព្រម​ទាំង​ក្បាល ​ទៅ​ក្នុង​រណ្តៅលាមក គ្រា​នោះ​ មហាបពិត្រ បានត្រាស់បង្គាប់រាជបុរស​ទាំង​ឡាយ​ថា ​ម្នាល​អ្នក​ដ៏​ចម្រើន​ បើដូច្នោះ ​ចូរ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ ស្រង់បុរស​នោះ​ អំពីរណ្តៅលាមក​នោះ​ឡើង រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ទទួល​ព្រះ​ឱង្ការ របស់មហាបពិត្រថា កុរណាវិសេស ​ហើយ​នាំ​គ្នា​ទៅ​ស្រង់បុរស​នោះ​ ពីរណ្តៅលាមក​នោះ​មក ឯមហាបពិត្រ ​ក៏​មាន​ព្រះ​ឱង្ការ​នឹង​រាជបុរស​ទាំង​នោះ​យ៉ាង​នេះថា ​ម្នាល​អ្នក​ដ៏​ចម្រើន​ បើដូច្នោះ ​ចូរ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ យក​ចម្រៀកឫស្សី មក​កោសកៀរលាមក អំពីកាយបុរស​នោះ​ឲ្យ​ស្អាតចេញ រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ទទួល​ព្រះ​ឱង្ការ​នៃមហាបពិត្រ ករុណាវិសេស ​ហើយ​ក៏​យកចម្រៀកឫស្សី មកកោសកៀរលាមក អំពី​កាយបុរស​នោះ​ឲ្យ​ស្អាត ទើប​មហាបពិត្រ ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល ​នឹង​រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ​យ៉ាង​នេះ​ទៀតថា ​ម្នាល​អ្នក​ដ៏​ចម្រើន​ បើដូច្នោះ ​ចូរ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ យកដីស្អិតពណ៌លឿង មកដុះលាងកាយបុរស​នោះ​អស់​បីដង រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ទទួល​ព្រះ​ឱង្ការ​របស់មហា​បពិត្រ​ថា ករុណាវិសេស ​ហើយ​ក៏​យក​ដីស្អិតពណ៌លឿង មកដុះលាងកាយបុរស​នោះ​ អស់បីដង មហាបពិត្រ ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ ​នឹង​រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ​យ៉ាង​នេះទៀតថា ​ម្នាល​អ្នក​ដ៏​ចម្រើន​ បើដូច្នោះ ​ចូរ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ យកប្រេង លាបបុរស​នោះ​ ​ហើយ​យកគ្រឿង​លំអិត​ដ៏​ម៉ដ្ឋ ​ទៅ​ខាត់​ឲ្យ​ស្អាតល្អអស់​បីដង រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ​ក៏​បានយកប្រេង​មកលាប​បុរស​នោះ​ ​ហើយ​យកគ្រឿងលំអិត​ដ៏​ម៉ដ្ឋ ​ទៅ​ខាត់​ឲ្យ​ស្អាតល្អអស់បីដង ​មហាបពិត្រ ត្រាស់​ទៅ​នឹង​រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ​យ៉ាង​នេះ​ថា ​ម្នាល​អ្នក​ដ៏​ចម្រើន​ បើដូច្នោះ ​ចូរ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ កាត់សក់ ​និង​ពុកមាត់ របស់បុរស​នោះ​ចេញ រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ​ក៏​បានកាត់សក់ ​និង​ពុកមាត់របស់បុរស​នោះ​ មហាបពិត្រ ត្រាស់​យ៉ាង​នេះថា បើដូច្នោះ ​ចូរ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ យកផ្កាកម្រង​ថ្លៃ​ច្រើន​ គ្រឿងលាប​មាន​ថ្លៃ​ច្រើន​ ​និង​សំពត់​ទាំង​ឡាយ​ ​មាន​ថ្លៃ​ច្រើន​ ​ទៅ​ប្រគល់​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ចុះ រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ​ក៏​យកផ្កាកម្រងថ្លៃ​ច្រើន​គ្រឿងលាប​មាន​ថ្លៃ​ច្រើន​ ​និង​សំពត់​ទាំង​ឡាយ​ ​មាន​ថ្លៃ​ច្រើន​ ​ទៅ​ប្រគល់​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ មហាបពិត្រ ត្រាស់​ទៅ​នឹង​រាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ​យ៉ាង​នេះថា ​ម្នាល​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ដ៏​ចម្រើន​ បើដូច្នោះ ​ចូរ​អ្នក​ទាំង​ឡាយ​ ​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ឡើង​ទៅ​លើ​ប្រាសាទ ​ហើយ​ចាត់ចែងនូវ​កាមគុណ​ទាំង​៥ចុះ ឯរាជបុរស​ទាំង​នោះ​ ​ក៏​ឲ្យ​បុរស​នោះ​ឡើង​ទៅ​លើ​ប្រាសាទ ​ហើយ​ចាត់ចែងនូវ​កាមគុណ​ទាំង​៥ បពិត្ររាជញ្ញៈ ចុះមហាបពិត្រ សំគាល់ហេតុ​នោះ​ថា​ដូច​ម្តេច កាលបើ​បុរស​នោះ​បានងូតទឹកស្អាត ​ហើយ​លាបកាយ​ស្រួលបួល កាត់សក់ កោរពុកមាត់ ស្រេច​ហើយ​ ពាក់គ្រឿងប្រដាប់​កែវ​មណី ស្លៀកសំពត់​ពណ៌សស្រេច​ហើយ​ ឡើង​ទៅ​លើ​ប្រាសាទ​ដ៏​ប្រសើរ ​ឲ្យ​គេបំរើ​ឲ្យ​ឆ្អែតស្កប់ស្កល់ ​ដោយ​កាមគុណ​ទាំង​៥​ហើយ​ តើវានៅ​តែ​មាន​សេចក្តីប្រាថ្នា ​នឹង​មុជចុះ​ទៅ​ក្នុង​រណ្តៅ​លាមក​នោះ​ទៀតឬ។ បពិត្រ​ព្រះ​កស្សបៈ​ដ៏​ចម្រើន​ មិនត្រូវការប្រាថ្នា​ទៀតទេ។ ចុះដំណើរ​នោះ​ តើព្រោះហេតុ​ដូច​ម្តេច។ បពិត្រ​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ (ព្រោះ) រណ្តៅលាមក មិនជាទីពេញ​ចិត្ត​ ជារបស់មិនស្អាតផង ជា​ចំណែក​នៃរបស់​មិនស្អាតផង ​មាន​ក្លិនស្អុយផង ជាចំណែក នៃរបស់​មាន​ក្លិនស្អុយផង ជារបស់​គួរធុញទ្រាន់ផង ជាចំណែក នៃរបស់គួរធុញទ្រាន់ផង ជារបស់គួរខ្ពើមរអើមផង ជាចំណែក​នៃរបស់​គួរខ្ពើម​រអើមផង។ ថ្វាយ​ព្រះ​ពរ​រាជញ្ញៈ ​មនុស្ស​ទាំង​ឡាយ​ ​ក៏​យ៉ាង​នោះ​ដែរ ​គឺ​ជាបុគ្គល​មិនស្អាត​ផង ជាចំណែកនៃបុគ្គល​មិនស្អាតផង ​មាន​ក្លិនស្អុយផង ជាចំណែក នៃបុគ្គល​មាន​ក្លិនស្អុយផង ​គួរធុញទ្រាន់ផង ជាចំណែកនៃបុគ្គល​គួរធុញ​ទ្រាន់​ផង គួរខ្ពើម​រអើមផង ជាចំណែក​នៃបុគ្គល​គួរខ្ពើម​រអើមផង នៃទេវតា​ទាំង​ឡាយ​ បពិត្រ​រាជញ្ញៈ ក្លិន​មនុស្ស​ធុំអាក្រក់ ផ្សាយឡើង​ទៅ​កាន់​ស្ថានទេព្តា ចំនួន១០០យោជន៍ ​ពួក​មិត្រ​អាមាត្យ ​និង​ញាតិសាលោហិតរបស់មហាបពិត្រ ជា​អ្នក​វៀរចាកបាណាតិបាត វៀរចាក​អទិន្នាទាន វៀរចាកកាមេសុមិច្ឆាចារ វៀរចាកមុសាវាទ វៀរចាកបិសុណាវាចា វៀរចាក​ផរុសវាចា វៀរចាកសម្ផប្បលាបៈ មិន​មាន​អភិជ្ឈា មិន​មាន​ចិត្ត​ព្យាបាទ ជាសម្មាទិដ្ឋិ ​លុះ​បែកធ្លាយ​រាងកាយ ខាងមុខអំពីសេចក្តីស្លាប់ បាន​ទៅ​កើតឯឋានសុគតិ​សួគ៌​ទេវ​លោក​ ​ហើយ​នឹង​មក​ប្រាប់ថា ​លោក​ដទៃ​មាន​ ​ពួក​សត្វ​ជា​ឱបបាតិកៈ​មាន​ ផល​វិបាក​របស់​កម្ម​ទាំង​ឡាយ​ ​ដែល​សត្វធ្វើល្អ ធ្វើអាក្រក់​មាន​ ​ដោយ​ហេតុនេះ ​ដូច​ម្តេចបាន ឱរាជញ្ញៈ បើតាមបរិយាយនេះឯង សូម​មហាបពិត្រ បែរ​ព្រះ​យោបល់ យល់មក​យ៉ាង​នេះវិញថា ​លោក​ដទៃ​មាន​ ​ពួក​សត្វ​ជា​ឱបបាតិកៈ​មាន​ ផល​វិបាក​របស់​កម្ម​ទាំង​ឡាយ​ ​ដែល​សត្វធ្វើល្អ ធ្វើអាក្រក់​មាន​ ​ដោយ​ហេតុនេះ។