លីលាវតី_ភាគ​ទី​_២
មហាគុរុដ៏មានឥទ្ធិពល
ទេវបិយៈនៅអង្គុយគិតដង្វិនតទៅ ដោយមិននិយាយអ្វីចេញមកទេ ខ្ញុំព្រះករុណាបានឆ្លៀតឱកាសនោះនិយាយ តទៅទៀតថា "ម្នាលឧបាសក ! បើញោមនៅមានរំងឿងសង្ស័យ អាត្មាសូមសម្រប​សម្រួលការយល់ដឹង​ជាមួយ​នឹង​ញោមតទៅ​ទៀត ញោមបានឃើញច្បាស់ហើយថា​មានមនុស្សក្នុងភូមិរបស់ញោមជាច្រើនដែលត្រូវមហាគុរុ ដាក់បណ្តាសា ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់ក្លាយជាសត្វឬជាថ្មឲ្យញោមឃើញទាល់តែសោះ ម្យ៉ាងទៀត មនុស្សក្នុង​ភូមិ​របស់ញោមជាច្រើនបានទទួលពរពីមហាគុរុ សូម្បីតែញោមក៏ធ្លាប់បានទទួលដែរ ប៉ុន្តែឃើញថាគ្មានអ្នក​ណា ម្នាក់ក្នុងភូមិរបស់ញោមទទួលបានជោគលាភមហិមាទាន់ភ្នែកស្រស់នោះទេ" "គ្មានអ្នកណាបានទេ លោកម្ចាស់ ! ខ្ញុំកណាធ្លាប់ទទួលពរពីមហាគុរុ ប៉ុន្តែនៅក្រីក្រទុគ៌តដដែល" ទេវបិយៈឆ្លើយ​តប "កាលបើដូច្នេះ សម្តែងឲ្យឃើញច្បាស់ថា សូម្បីតែសេចក្តីស័ក្តិសិទ្ធិផ្នែកការធ្វើល្អរបស់មហាគុរុក៏គ្មានឃើញផល​ជាក់ស្តែងដែរ ប្រាកដស្មើនឹងសេចក្តីស័ក្តិសិទ្ធិផ្នែកការដាក់បណ្តាសា" ម្នាលលោកដ៏មានអាយុ ! នៅពេលដែលខ្ញុំព្រះករុណានិយាយមកដល់ត្រង់ណេះ ទេវបិយៈក៏សម្តែងអាការ​ចម្លែក​ចេញមកភ្លាម ពោលគឺ គេបានយំអណ្តឺតអណ្តក់យ៉ាងទាន់ហន់ "ឧបាសក ! ញោមកើតអីហ្នឹង" ខ្ញុំព្រះករុណាសួរដោយស្លន់ចិត្ត "អត់មានអីទេ លោកម្ចាស់" ទេវបិយៈឆ្លើយបណ្តើរជូតទឹកភ្នែកបណ្តើរ "ខ្ញុំកណានឹងតូចចិត្ត សោកស្តាយ​ដែលខ្លួនបានលង់ផុងក្នុងរណ្តៅនៃអវិជ្ជា(រម្ងង់កម្លៅ)អស់ពេលជាយូរអង្វែង ម៉េចក៏ខ្ញុំកណានឹកគិតមិនឃើញ ហេតុផលងាយៗដូចដែលលោកម្ចាស់សម្តែងឲ្យស្តាប់ បើខ្ញុំកណាល្បងគិតស៊ើបសួរមើលខ្លះដូចយ៉ាង​លោកម្ចាស់ចង្អុលប្រាប់ ខ្ញុំកណាប្រហែលជាមិនរងទុក្ខលំបាកដល់ថ្នាក់នេះទេ" និយាយហើយក៏យំ​រហេមរហាមយ៉ាងគួរឲ្យអាណិត ខ្ញុំព្រះករុណាក៏មិនដឹងថានឹងល្បួងលួងចិត្តយ៉ាងណា ក៏អង្គុយមើលដោយ​តុណ្ហីភាព ។ មួយស្របក់ធំកន្លងទៅ ទេវបិយៈទើបឈប់យំ គេជូតទឹកភ្នែកទាល់ស្ងួតក្រិបល្អហើយ ក៏ក្រាបថ្វាយបង្គំ​ទៀបបាទមូលរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា ហើយនិយាយថា "បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន ! លោកម្ចាស់ជាដួងប្រទីប​នាំពន្លឺភ្លឺស្វាងមកឲ្យជីវិតរបស់ខ្ញុំកណាយ៉ាងពិតប្រាកដ លោកម្ចាស់ជាអ្នកបោសធូលីចេញពីដួងចិត្ត​របស់​ខ្ញុំកណា ធ្វើឲ្យមើលឃើញហេតុផលល្អអាក្រក់ជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត ខ្ញុំកណាសូមដល់លោកម្ចាស់ជាទីពឹង​ទីរលឹករហូតអស់មួយជីវិត" "ម្នាលឧបាសក ! បើញោមបានទទួលពន្លឺ គឺ ដួងបញ្ញា សូមកុំយល់ថាបានមកពីអាត្មាឲ្យសោះ អាត្មាគ្រាន់តែ​ជាអ្នកទទួលពន្លឺនេះពីព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធជាម្ចាស់ទ្រង់ជាព្រះបរមសាស្តារបស់អាត្មា ព្រះអង្គជាសាស្តាឯកដែល​ទ្រង់​នាំ​ពន្លឺ​យ៉ាងពិតប្រាកដមកកាន់ជម្ពូទ្វីប បណ្តេញអវិជ្ជា មោហៈ និង មិច្ឆាទិដ្ឋិឲ្យរត់ចេញពីចិត្តរបស់​ប្រជា​សត្វ សូមញោមលំឱនចិត្តរលឹកនឹកដល់ព្រះអង្គហើយយកព្រះអង្គជាទីពឹងទីរលឹកចុះ" បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ដឹកនាំទេវបិយៈឲ្យប្រកាសខ្លួនជាឧបាសកក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា កាន់ព្រះ​រតនត្រ័យជាសរណៈទីពឹងរហូតមួយជីវិត ហើយបានទេសនាប្រៀនប្រដៅគេឲ្យមាំមួនខ្ជាប់ខ្ជួនក្នុងសម្មាទិដ្ឋិ និង សម្មាបដិបត្តិ រហូតដល់ដួងអាទិត្យបាក់រសៀលជ្រៀលទៅហៀបនឹងលិចដងព្រៃ គេទើបថ្វាយបង្គំលា ហើយនិយាយថា "បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ចម្រើន ! ឆ្អែតហើយសម្រាប់ដំណើរដើរផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា ចាប់ពីពេល​នេះ​ជាដើមទៅ ខ្ញុំកណានឹងធ្វើដំណើរវិលត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញ មិនដឹងថាបុត្រភរិយារបស់ខ្ញុំកណា​បានសុខទុក្ខយ៉ាងណាទេ ជួនកាលគេអាចដាច់ពោះស្លាប់ហើយក៏បាន តទៅថ្ងៃអនាគត បើលោកម្ចាស់​មាន​ពេលវេលា សូមនិមន្តទៅប្រោសសត្វល្ងង់ខ្លៅឯកាលិង្គរដ្ឋខ្លះ" គេក្រាបថ្វាយបង្គំដោយបញ្ចប្រតិស្ឋហើយក៏ចេញធ្វើដំណើរទៅ ប៉ុន្តែភ្លាមនោះ ខ្ញុំព្រះករុណាក៏ភ្នកនឹកឃើញ​ដល់​និមិត្ត​ចម្លែកទាក់ទងនឹងលីលាវតីដែលបានកើតឡើងក្នុងខណៈធ្វើសមាធិ ទេវបិយៈអ្នកធ្វើដំណើរ​ដើរផ្លូវ​មកច្រើន ជួនកាលអាចនឹងជួយពិសោធបានថា និមិត្តនោះជាការពិតឬទេ ខ្ញុំព្រះករុណាបានហៅឲ្យគេឈប់ ហើយនិយាយថា "ម្នាលឧបាសក ! ញោមជាអ្នកធ្វើដំណើរដើរផ្លូវមកជាច្រើនស្រុកភូមិហើយ តើញោមដែលជួបឆ្លងកាត់នគរ​ដែលតាំងនៅមាត់ទឹកខ្លះទេ?" ទេវបិយៈសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំព្រះករុណាយ៉ាងភីងភាំងហើយឆ្លើយថា "មានច្រើនណាស់ លោកម្ចាស់ ! មាននគររាប់សិបដែលតាំងនៅលើមាត់ទន្លេ" "អាត្មាសំដៅដល់នគរដែលតាំងនៅលើមាត់ទន្លេដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ទន្លេដែលមានច្រាំងខ្ពស់ មានទេវាល័យ​ជាច្រើនតាំង​នៅលើច្រាំង ចេញពីច្រាំងទៅដល់មាត់ទឹកមានជណ្តើរថ្មជាកាំៗ វែងទៅតាមដងទន្លេ សម្លឹង​មើល​ទៅស្រស់​ស្អាតណាស់ មានមនុស្សគ្រប់ភេទគ្រប់វ័យងូតទឹកក្នុងទន្លេ មានអ្នកបួសអង្គុយសូធ្យមន្ត​ភាវនាតាមកាំជណ្តើរថ្ម" "ឱ ! " ទេវបិយៈឧទានឡើងហើយក៏ឆ្លើយតប "បើអញ្ចឹង សំដៅដល់នគរពារាណសី លោកម្ចាស់ ! នគរ​ពារាណសីជារាជធានីនៃដែនកាសី ពារាណសីមានលក្ខណៈត្រូវតាមដែលលោកម្ចាស់តំណាលមកសព្វ​គ្រប់​ប្រការ ខ្ញុំកណាធ្លាប់ទៅងូតទឹកក្នុងទន្លេគង្គាខាងមុខក្រុងពារាណសីនោះឯង ចុះលោកម្ចាស់សួរធ្វើអី? " "អត់មានអីទេ ឧបាសក !" ខ្ញុំព្រះករុណាឆ្លើយដោយអាការចម្លែកចិត្តដែលនគរក្នុងនិមិត្តរបស់ខ្ញុំព្រះករុណា​មានពិតមែន បើអញ្ចឹង លីលាវតីទំនងជាមានតួខ្លួនពិតប្រាកដមែន ។