បារាជិកកណ្ឌ​សិក្ខាបទ​ទី_៤
[២៩៥] គ្រានោះ ព្រះពុទ្ធដ៏មានជោគ ទ្រង់គង់នៅក្នុងវត្តវេឡុងវនកលន្ទកនិវាបស្ថាន។ សម័យ​នោះ ព្រះលក្ខណត្ថេរ​នឹងព្រះមហាមោគ្គល្លានត្ថេរ​ដ៏មានអាយុ គង់​នៅលើ​ភ្នំគិជ្ឈកូដ។ គ្រានោះ​ឯង ព្រះមហាមោគ្គល្លានត្ថេរ​ដ៏មានអាយុ ស្លៀកស្បង់​ទ្រង់បាត្រ​និងចីវរ​ចូលសំដៅ​ទៅឯទីដែល​ព្រះលក្ខណត្ថេរ​គង់ ក្នុងវេលា​បុព្វណ្ហសម័យ លុះចូល​ទៅដល់​ហើយ បានពោល​ពាក្យនេះ​នឹង​ព្រះលក្ខណត្ថេរ​ដ៏មានអាយុថា ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ មកយើង​នឹងចូលទៅ​កាន់ក្រុង​រាជគ្រឹះដើម្បី​បិណ្ឌបាត។ ព្រះលក្ខណត្ថេរ​ដ៏មានអាយុ ក៏ទទួល​ពាក្យ​ព្រះមហា​មោគ្គល្លានត្ថេរ​ដ៏មានអាយុ​ថា ករុណា អាវុសោ។ គ្រាដែល​ព្រះមហា​មោគ្គល្លានត្ថេរ​ដ៏មានអាយុ កំពុង​តែចុះអំពី​ភ្នំគិជ្ឈកូដ​(ដល់​មក)ត្រង់​កន្លែងមួយ​ក៏បានធ្វើ​នូវញញឹម​ឲ្យប្រាកដ។ លំដាប់​នោះ ព្រះលក្ខណត្ថេរ​ដ៏មាន​អាយុ ក៏សួរ​ព្រះមហា​មោគ្គល្លានត្ថេរ​ដ៏មានអាយុ​ថា ម្នាល​អាវុសោ​មហាមោគ្គល្លាន​អ្វីជា​ហេតុ អ្វីជា​បច្ច័យ ចំពោះ​កិរិយា​ធ្វើនូវញញឹម​ឲ្យប្រាកដ​(នេះ)។ ព្រះមហា​មោគ្គល្លានត្ថេរ​ឆ្លើយតប​ថា ម្នាលអាវុសោ​លក្ខណៈ កាលនេះ​មិនមែន​ជាកាលគួរ​នឹងព្យាករ​ប្រស្នានេះ​ទេ លោកចូរ​សួរប្រស្នានេះ​នឹងខ្ញុំក្នុង​សំណាក់​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគចុះ។ លំដាប់​នោះ ព្រះលក្ខណត្ថេរ​ដ៏មានអាយុ និង​ព្រះមហា​មោគ្គល្លានត្ថេរ​ដ៏មាន​អាយុ ក៏និមន្ត​ទៅបិណ្ឌបាត​ក្នុងក្រុង​រាជគ្រឹះ ហើយត្រឡប់​អំពីបិណ្ឌបាត​ក្នុងវេលា​ក្រោយភត្ត ទើប​ចូលទៅ គាល់ព្រះ​ដ៏មានព្រះភាគ លុះ​ចូលទៅ​ដល់ហើយ​ ថ្វាយបង្គំ​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​រួចហើយ ក៏អង្គុយ ក្នុងទី​ដ៏សមគួរ។ ព្រះលក្ខណត្ថេរ​ដ៏មានអាយុ លុះ​អង្គុយក្នុង​ទីដ៏សមគួរ​ហើយ ក៏ពោល​ពាក្យនេះ​នឹង ព្រះមហា​មោគ្គល្លាន​ដ៏មានអាយុ​ថា ក្នុងថ្ងៃនេះ មហាមោគ្គល្លាន​ដ៏មានអាយុ កាលដែល​ចុះអំពី​ភ្នំគិជ្ឈកូដ​បានធ្វើនូវ​ញញឹមឲ្យ​ប្រាកដក្នុង​កន្លែងមួយ ម្នាល​អាវុសោ​មោគ្គល្លាន អ្វីជា​ហេតុ អ្វីជាបច្ច័យ ចំពោះ​កិរិយាធ្វើ​នូវញញឹម​ឲ្យប្រាកដ​នោះ។ ព្រះមហា​មោគ្គល្លានត្ថេរ​ឆ្លើយ​តបថា ម្នាល​អាវុសោ ក្នុង​ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាលដែល​ចុះអំពី​ភ្នំគិជ្ឈកូដ បានឃើញ​អដ្ឋិសង្ខលិកប្រេត [ប្រេតឥត​មានសាច់ឈាម​ឡើយ មានតែ​រាងឆ្អឹង] កំពុង​តែអណ្តែត​ឯអាកាស ពពួកត្មាត ពពួកខ្លែង ពពួករអាត [បានពិនិត្យ​មើលក្នុង​គម្ពីរទាំងពួង​មាន​អភិធានប្បទីបិកា​ជាដើម ឃើញថា កង្ក ប្រែថា ខ្លែង កុលល ប្រែថា រអាត ឬ ប្រមង់។ ត្រង់កង្កាបិ ក្នុងទីនេះ ឱ.ម.ជា កាកាបិ​(ក្អែក)។ សត្វ​ទាំង៣ពួក​នេះមិន​មែនសត្វ​ធម្មតា​មែនទែន​ទេ គឺសត្វ​ដែលកើត​អំពី​បាបកម្ម​របស់​ប្រេតនុ៎ះ​ឯង] ដេញតាម ចោមឆាប​ចឹកចោះភើច​ជញ្ជែង​អដ្ឋិសង្ខលិកប្រេតនោះ​តាមចន្លោះ​នៃឆ្អឹង​ជំនីទាំង​ឡាយ អដ្ឋិសង្ខលិក ប្រេតនោះ​ចេះតែស្រែកថ្ងូរ ម្នាល​អាវុសោ ទើបខ្ញុំ​មានបរិវិតក្ក​ថា យីអើហ្ន៎ (នេះហៅ​ពេញ) ជា​អស្ចារ្យ យីអើហ្ន៎ មិនធ្លាប់​កើតមាន​សោះឡើយ សត្វបែបនេះ​នឹងត្រឡប់​ទៅជាមាន​ខ្លះតើ យក្សបែប​នេះនឹង ត្រឡប់​ទៅជាមាន​ខ្លះ ប្រេតបែប​នេះនឹងត្រឡប់​ទៅជាមានខ្លះ កិរិយា​ត្រឡប់​បានរូបរាង​បែបនេះ​ នឹងត្រឡប់​ទៅជាមាន​ខ្លះដែរ​តើ។ ភិក្ខុទាំង​ឡាយទើប​ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់​ថា ព្រះមហា​មោគ្គល្លាន​ដ៏មានអាយុ​ពោលអួត​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​ត្រាស់ហៅ​ពួកភិក្ខុ មកហើយ​ត្រាស់ប្រាប់​ថា ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សាវក​ទាំងឡាយ​មានចក្ខុ​កើតពិត​ហើយ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សាវក​ទាំងឡាយ​មានញាណ​កើតពិត​ហើយ ព្រោះហេតុ​ថា សាវក​នឹងដឹង ឬនឹងឃើញ ប្រេតបែបនេះ ឬថានឹង​ធ្វើប្រេតបែប​នេះឲ្យជា​បន្ទាល់ (របស់​តថាគត) ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ សត្វនោះ តថាគត​បានឃើញ​ពីក្នុងកាល​មុនរួចមក​ហើយ ប៉ុន្តែ​តថាគត​មិនបាន​សំដែង ព្រោះថា បើ​តថាគត សំដែង​ទៅ ពពួក​ជនដទៃ​មិនជឿ (ពាក្យ) តថាគត ពពួក​ជនណា​ដែលមិន​ជឿតថាគត សេចក្តី​ដែលមិន​ជឿនោះ​នឹងនាំឲ្យ​ខាន​បាន​ប្រយោជន៍ នាំឲ្យ​បានសេចក្តី​ទុក្ខអស់កាល​យូរអង្វែង​ដល់ពពួកជន​ទាំងនោះ ម្នាល​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាល​ពីដើម) ជាអ្នក​ពិឃាតគោ ក្នុង​ក្រុង​រាជគ្រឹះ​នេះឯង ដោយកម្ម​វិបាកនោះ អ្នក​ពិឃាតគោ​នោះទៅឆេះ​នៅក្នុងនរក​អស់ឆ្នាំដ៏ច្រើន គឺអស់​រយពាន់ សែនឆ្នាំ ដ៏ច្រើន ដោយសេសសល់​នៃកម្មវិបាក​នោះ ក៏ត្រឡប់​មកទទួល​ផលគឺ ត្រឡប់​បានូវអត្តភាព បែបនេះឯង។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មោគ្គល្លាន​ពោលពាក្យ​ពិត ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មោគ្គល្លាន​មិនត្រូវ​អាបត្តិទេ។បេ។ ម្នាល​អាវុសោលក្ខណ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាលដែល​ចុះអំពីភ្នំ​គិជ្ឈកូដ បានឃើញ​មំសបេសីប្រេត [ប្រេតមាន​រាងកាយដូច​ជាចម្រៀក​សាច់] កំពុង​តែអណ្តែត​ទៅឯ​អាកាស ពពួកត្មាត ខ្លែង រអាត ដេញតាម​ចោម​ឆាបចឹកចោះ​ជញ្ជែង​មំសបេសីប្រេត​នោះឯង មំសបេសីប្រេត​នោះចេះតែ​ស្រែកថ្ងូរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​សត្វនុ៎ះ (កាល​ពីដើម) ជាអ្នក​ពិឃាតគោ ក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះអំពីភ្នំគិជ្ឈកូដ​បានឃើញ​មំសបិណ្ឌប្រេត [ប្រេតមាន​រាងកាយ​ដូចជា​ដុំសាច់] កំពុង​តែអណ្តែត​ទៅឯ​អាកាស ពពួកត្មាត ខ្លែង រអាត ដេញតាម​ចោម ឆាបចឹកចោះ​ជញ្ជែង​មំសបិណ្ឌប្រេត​នោះឯង មំសបិណ្ឌប្រេត​នោះចេះតែ​ស្រែកថ្ងូរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​សត្វនុ៎ះ (កាល​ពីដើម) ជាព្រាន​សត្វស្លាប ក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពីភ្នំគិជ្ឈកូដ ​បានឃើញ​​បុរសដែល​កើតជា​និច្ឆចវិប្រេត [ប្រេតមាន​រាងកាយ​រងាល​ឥតស្បែក] កំពុង​តែអណ្តែត​ទៅឯអាកាស ពពួកត្មាត ខ្លែង រអាត ដេញតាម​ចោមឆាប​ចឹកចោះជញ្ជែង​និច្ឆវិប្រេត​នោះឯង និច្ឆប្រេតនោះ​ចេះតែស្រែក​ថ្ងូរ។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាល​ពីដើម) ជាអ្នក​សម្លាប់​សត្វចៀម ក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពីភ្នំគិជ្ឈកូដ បានឃើញ​បុរសដែល​កើតជា​អសិលោមប្រេត [ប្រេតមាន​ដាវដោតជាប់​នឹងរាងកាយ​ដូចជា​រោម] កំពុង​តែអណ្តែត​ទៅឯអាកាស ដាវ​ទាំងឡាយ​របស់ប្រេត​នោះអណ្តែត​ខ្ពស់ឡើងៗ ហើយ​ធ្លាក់មក​ដោតជាប់​ព្ធដ៏កាយ​នៃប្រេត​នោះឯង អសិលោមប្រេត​នោះចេះ​តែស្រែក​ថ្ងូរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាល​ពីដើម) ជាអ្នក​ពិឃាតជ្រូក​ចិញ្ចឹម​ជីវិត ក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពីភ្នំគិជ្ឈកូដ​បានឃើញ​បុរសដែលកើត​ជាសត្តិលោមប្រេត [ប្រេតមាន​លំពែងដោត​ជាប់នឹងរាង​កាយដូច​ជារោម) កំពុង​តែអណ្តែត​ទៅឯអាកាស លំពែង​ទាំងឡាយ​របស់ប្រេត​នោះអណ្តែត​ខ្ពស់ឡើងៗ ហើយធ្លាក់​មកដោតជាប់​ព្ធដ៏កាយ​នៃប្រេត​នោះឯង សត្តិលោមប្រេត​នោះចេះ​តែស្រែក​ថ្ងូរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាលពី​ដើម) ជាព្រាន​ម្រឹគ ក្នុងក្រុង​រាជគ្រឹះនេះ​ឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​ល្ខណៈ ថ្ងៃនេះ​ខ្ញុំកាលដែល​ចុះអំពីភ្នំគិជ្ឈកូដ​បានឃើញបុរស​ដែលកើតជា​ឧសុលោមប្រេត [ប្រេតមាន​ព្រួញដោត​ជាប់នឹង​រាងកាយ​ដូចជា​រោម] កំពុងតែ​អណ្តែតទៅ​ឯអាកាស ព្រួញ​ទាំងឡាយ​របស់ប្រេត​នោះអណ្តែត​ខ្ពស់ឡើងៗ ហើយ​ធ្លាក់មក​ដោតជាប់​ព្ធដ៏កាយ​នៃប្រេតនោះ​ឯង ឧសុលោមប្រេត​នោះចេះតែ​ស្រែកថ្ងូរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាល​ពីដើម) ជា​ពេជ្ឈឃាត [ជាពេជ្ឈឃាត​បាញ់មនុស្ស​ទោសដោយ​ព្រួញ។] ក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​ល្ខណៈ ថ្ងៃនេះ​ខ្ញុំកាល​ដែលចុះអំពី​ភ្នំគិជ្ឈកូដ​បានឃើញ​បុរសដែល​កើតជា​សូចិលោមប្រេត [ប្រេតមាន​ម្ជុលដោត​ជាប់នឹង​រាងកាយ​ដូចជា​រោម] កំពុងតែអណ្តែត​ទៅឯអាកាស ម្ជុល​ទាំងឡាយ​របស់ប្រេត​នោះអណ្តែត​ខ្ពស់ឡើងៗ ហើយធ្លាក់​មកដោតជាប់​ព្ធដ៏កាយនៃ​ប្រេតនោះឯង សូចិលោមប្រេត​នោះចេះតែ​ស្រែកថ្ងូរ។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាលពីដើម) ជានាយ​សារថី ក្នុងក្រុង​រាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ​ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះអំពីភ្នំគិជ្ឈកូដ​បានឃើញ​បុរសដែល​កើតជាសូចិលោមប្រេត [ប្រេតមាន​ដែកស្រួច​ចាក់ខ្ទាស់​ច្រូងច្រាង​នារាងកាយ​ដូចជារោម] កំពុង​តែអណ្តែត​ទៅឯអាកាស ដែក​ស្រួច​ទាំងឡាយ​របស់ប្រេត​នោះដោត​ចូលទៅ​តាមក្បាល ហើយធ្លាយ​ចេញមក​តាមមាត់ ដោតចូល​ទៅតាមមាត់ ហើយ​ធ្លាយចេញ​មកខាង​ទ្រូង ដោតចូល​ទៅតាមទ្រូង ហើយ​ធ្លាយចេញ​មកខាង​ពោះ ដោតចូល​ទៅតាមពោះ ហើយធ្លាយ​ចេញមក​ខាងភ្លៅ (ទាំងពីរ) ដោតចូល​ទៅតាម​ភ្លៅ (ទាំងពីរ) ហើយធ្លាយ​ចេញមក​ខាងស្មង (ទាំងពីរ) ដោតចូល​ទៅតាមស្មង (ទាំងពីរ) ហើយធ្លាយ​ចេញមក​ខាងជើង (ទាំងពីរ) សូចិលោមប្រេត​នោះចេះតែ​ស្រែកថ្ងូរ។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាលពីដើម) ជាអ្នក​ញុះញង់គេ ក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពី​ភ្នំគិជ្ឈកូដ​បានឃើញ​បុរសដែល​កើតជាកុម្ភណ្ឌប្រេត [ប្រេតមាន​អណ្ឌៈ (ពងល្វា) ប៉ុនក្អម​យ៉ាងធំ។] កំពុងតែ​អណ្តែតទៅឯ​អាកាស ប្រេត​នោះកាល​បើដើរលុះ​តែលើក​អណ្ឌៈទាំង​នោះលី ទើប​ដើរទៅ​បាន កាល​បើអង្គុយ ក៏ចេះ​តែអង្គុយ​សង្កត់លើ​អណ្ឌៈទាំងនោះ​ឯង ពពួកត្មាត ខ្លែង រអាត ដេញតាម​ចោមឆាប ចឹកចោះជញ្ជែង កុម្ភណ្ឌប្រេត​នោះចេះ​តែស្រែក​ថ្ងូរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាលពីដើម) ជាអមាត្យ​អ្នកវិនិច្ឆ័យក្តី​នៃអ្នកស្រុក​ដោយអំពើ​វៀច ក្នុងក្រុង​រាជគ្រឹះនេះ​ឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពីភ្នំ​គិជ្ឈកូដ​បានឃើញ​បុរសដែល​លិចចុះ​ទាំងក្បាល​ទៅក្នុងរណ្តៅ​លាមក [ហៅគូថខាទិប្រេត]។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាលពីដើម) ជាអ្នក​ធ្វើបរទារកម្ម ក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពីភ្នំ​គិជ្ឈកូដ​បានឃើញ​បុរសដែល​លិចចុះទាំង​ក្បាលទៅក្នុងរណ្តៅ​លាមក [ហៅគូថខាទិប្រេត]កំពុងតែ (ចាប់) លាមក​ដោយដៃ​ទាំងពីរស៊ី។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាលពីដើម) ជាព្រាហ្មណ៍​កំណាចក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ​នេះឯង ព្រហ្មណ៍​នោះ កាលក្នុងសាសនា​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ព្រះនាម​កស្សប បាននិមន្ត​ភិក្ខុសង្ឃ​ដោយ (ពាក្យថា​និមន្តឆាន់) ភត្តាហារ ក៏ចាក់​លាមក​ពេញក្នុង​ស្នូក រួចហើយ​ប្រើគេឲ្យ​ប្រាប់ភត្តកាល​ថា [ពេល​ដែលចាត់ចែង​ចង្ហាន់ស្រេច​ហើយ ត្រូវនិមន្តឆាន់] បពិត្រ​លោកដ៏ចម្រើន​ទាំងឡាយ សូម​លោកម្ចាស់​និមន្តឆាន់ (ចង្ហាន់)ទាល់ឆ្អែត​ក្នុងទីនេះ​ផង សូមនិមន្ត​យក (ចង្ហាន់) អំពីទីនេះ​ទៅផង ដោយ​កម្មវិបាក​នោះ​ ព្រាហ្មណ៍​កំណាច​នោះក៏ឆេះនៅ​ក្នុងនរក​អស់ឆ្នាំ​ដ៏ច្រើន គឺអស់រយ ពាន់ សែនឆ្នាំដ៏ច្រើន ដោយ​សំណល់នៃ​កម្មវិបាក​នោះឯង ក៏បាន​មកសោយ​នូវផលកម្ម​ដែលត្រឡប់​បាននូវអត្តភាព​បែបនេះ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ​មោគ្គល្លាន​ពោលនូវ​ពាក្យពិត ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ មោគ្គល្លាន​មិនត្រូវ​អាបត្តិទេ។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះអំពី​ភ្នំគិជ្ឈកូដ​បានឃើញ​ស្រីដែលកើត​ជានិច្ចវិប្រេត [ប្រេតមាន​រាងកាយ​រងាលឥតស្បែក] កំពុង​តែអណ្តែត​ទៅឯអាកាស ពពួកត្មាត ខ្លែង រអាត ដេញតាម​ចោមឆាប ចឹកចោះ ជញ្ជែង​និច្ចវិប្រេត​នោះឯង និច្ចវិប្រេត​នោះចេះតែ​ស្រែកថ្ងូរ។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ស្រីនុ៎ះ (កាលពី​ដើម)ជាស្រី​ប្រព្រឹត្តកន្លង​ចិត្តប្តី​ក្នុងក្រុង​រាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ មោគ្គល្លាន​ពោលនូវ​ពាក្យពិត ម្នាល​ភិក្ខុទាំងឡាយ មោគ្គល្លាន​មិនត្រូវ​អាបត្តិទេ។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពីភ្នំ​គិជ្ឈកូដ​បានឃើញ​ស្រីដែលកើត​ជាមង្គុលីប្រេត [ប្រេត​មានរាង​កាយអាក្រក់​គួរខ្ពើមឆ្អើម] មានក្លិនស្អុយ កំពុង​តែអណ្តែត​ទៅឯអាកាស ពពួកត្មាត ខ្លែង រអាត ដេញតាម​ចោមឆាប ចឹកចោះ ជញ្ជែង​មង្គុលីប្រេតប្រេត​នោះឯង មង្គុលីប្រេត​នោះចេះ​តែស្រែក​ថ្ងូរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រីនុ៎ះ (កាលពី​ដើម) ជាស្រីមេមត់​ក្នុង​ក្រុងរាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពីភ្នំគិជ្ឈកូដ​បានឃើញស្រី​ដែលកើត​ជាឳកិលិនីប្រេត [ប្រេតមាន​រាងកាយ​ស្រោចដោយ​រងើកភ្លើង] ឆេះរោល​ដោយរងើក​ភ្លើង មាន​រងើកភ្លើង​ធ្លាក់ស្រោច​លើខ្លួន (ក្តៅអន្ទះសារ) កំពុងតែ​អណ្តែត​ទៅឯអាកាស ឳកិលិនីប្រេត​នោះចេះ​តែស្រែក​ថ្ងូរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ ស្រីនុ៎ះ (កាលពីដើម) ជាអគ្គមហេសី​នៃស្តេចក្នុង​ដែនកលិង្គ ជាស្រីមាន​ចិត្តឫស្យា បាន​ចាក់រងើកភ្លើង​មួយអម្បែងលើ​ស្រីជាសត្រូវ។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពីភ្នំ​គិជ្ឈកូដ ​បានឃើញ​អសីសកពន្ធប្រេត [ប្រេតឥត​ក្បាល មានរូប​សណ្ឋាន​ដូចសាកអសុភ​ដាច់ក្បាល] កំពុងតែ​អណ្តែតទៅ​ឯអាកាស ប្រេតនោះ​មានភ្នែក និងមុខ​នៅត្រង់ទ្រូង ពពួកត្មាត ខ្លែង រអាត ដេញ​តាមចោមឆាបចឹក ចោះជញ្ជែងនូវ​អសីសកពន្ធប្រេត​នោះឯង​ ប្រេតនោះ​ចេះតែស្រែក​ថ្ងូរ។បេ។ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សត្វនុ៎ះ (កាលពីដើម) ជាអ្នកពិឃាត​ចោរឈ្មោះ​ទារមិក​ក្នុងក្រុង​រាជគ្រឹះ​នេះឯង។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះអំពី​ភ្នំគិជ្ឈកូដ បានឃើញ​ភិក្ខុ [ហៅ​ភិក្ខុប្រេត គឺប្រេត​មានភេទដូច​ជាភិក្ខុ] កំពុងតែ​អណ្តែតទៅ​ឯអាកាស សង្ឃាដិ​របស់ភិក្ខុ​នោះក្តី មានភ្លើងឆេះ​ភ្លឺសន្ធោសន្ធៅ បាត្រក្តី ក៏មាន​ភ្លើងឆេះភ្លឺ វត្ថពន្ធចង្កេះ​ក្តីក៏មាន​ភ្លើងឆេះភ្លឺ​សន្ធោសន្ធៅ រាងកាយ​របស់ភិក្ខុ​នោះក្តី ក៏មាន​ភ្លើងឆេះភ្លឺ​សន្ធោសន្ធៅ ភិក្ខុនោះ​ចេះតែស្រែក​ថ្ងូរ។បេ។ ម្នាល​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ភិក្ខុនុ៎ះ ជាភិក្ខុបាប​ក្នុងសាសនា​នៃព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ព្រះនាម​កស្សប។បេ។ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំកាល​ដែលចុះ​អំពីភ្នំ​គិជ្ឈកូដ បានឃើញភិក្ខុនី [ហៅ​សិក្ខមានាប្រេត] បានឃើញ​សាមណេរ [ហៅ​សាមណេរប្រេត] បានឃើញ​សាមណេរី [ហៅ​សាមណេរីប្រេត] កំពុងតែ​អណ្តែត​ទៅឯអាកាស សង្ឃាដិ​របស់​សាមណេរី​នោះក្តី មានភ្លើង​ឆេះភ្លឺសន្ធោ​សន្ធៅ បាត្រក្តី ក៏មានភ្លើង​ឆេះភ្លឺ​សន្ធោសន្ធៅ វត្តពន្ធចង្កេះ​ក្តី ក៏មានភ្លើង​ឆេះភ្លឺសន្ធោ​សន្ធៅ រាងកាយ​ក្តី ក៏មានភ្លើង​ឆេះភ្លឺសន្ធោ​សន្ធៅ សាមណេរីនោះ​ចេះតែ​ស្រែកថ្ងូរ ម្នាល​អាវុសោ​លក្ខណៈ ខ្ញុំក៏មាន​បរិវិតក្កថា យីអើហ្ន៎ (នេះហៅ​ពេញ) ជាអស្ចារ្យ យីអើហ្ន៎ មិនដែល​កើតមាន​សោះឡើយ សត្វ​បែបនេះ នឹងត្រឡប់​ទៅជាមាន​ខ្លះទេតើ យក្ស​បែបនេះ នឹងត្រឡប់​ទៅជាមានខ្លះ ប្រេតបែបនេះ នឹងត្រឡប់​ទៅជាមាន​ខ្លះ កិរិយា​ត្រឡប់​បាននូវ​អត្តភាព​បែបនេះ ក៏សឹងមានខ្លះ​ដែរតើ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​ក៏ពោលទោស តិះដៀល បន្តុះបង្អាប់​ថា ព្រះមហា​មោគ្គល្លាន​ដ៏មានអាយុ ពោលអួត​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម។ គ្រានោះ ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ​ទ្រង់ត្រាស់​ហៅភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​មកហើយ ទើប​ត្រាស់ថា ម្នាល​ភិក្ខុទាំង​ឡាយ ឥឡូវនេះ​សាវកទាំង​ឡាយមាន​ចក្ខុកើត​ពិតហើយ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​សាវកទាំង​ឡាយមាន​ញាណកើត​ពិតហើយ ព្រោះហេតុ​ថាសាវក​នឹងដឹង ឬឃើញ​សាមណេរី​បែបនេះ ឬថានឹង​ធ្វើនូវសាមណេរី​បែបនេះឲ្យ​ជាបន្ទាល់ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សាមណេរី​នោះ តថាគត​បានឃើញ​តាំងពីក្នុង​កាលមុន​រួចមក​ហើយដែរ តែតថាគត​មិនបានសំដែង​ប្រាប់ ព្រោះថា​បើតថាគត​សម្តែងប្រាប់​ទៅជនទាំងឡាយ​ឯទៀតគេ​ក៏មិនជឿ​ ពួកជនណា​ដែលមិនជឿ​ពាក្យតថាគត​ សេចក្តីដែល​មិនជឿនោះ​នឹងនាំឲ្យ​បាននូវកម្ម​មិនមែន​ជាប្រយោជន៍ នឹងនាំឲ្យ​បានសេចក្តី​ទុក្ខ​អស់កាល​យូរអង្វែង​ដល់ជន​ទាំងនោះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ សាមណេរីនុ៎ះ​ ជាសាមណេរីបាប​ក្នុងសាសនា​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ព្រះនាមកស្សប ​ដោយកម្មវិបាក​នោះ សាមណេរីនោះ​ឆេះនៅក្នុង​នរកអស់ឆ្នាំ​ដ៏ច្រើន គឺថាអស់រយ-ពាន់-សែនឆ្នាំ​ដ៏ច្រើន ដោយសំណល់​នៃកម្មវិបាក​នោះ ទើប​បានមក​សោយផលកម្ម​ដែលត្រឡប់​បាននូវអត្តភាព​បែបនេះ ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មោគ្គល្លាន​ពោលនូវ​ពាក្យពិត ម្នាលភិក្ខុ​ទាំងឡាយ មោគ្គល្លាន​មិនត្រូវអាបត្តិទេ។