cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ភាពជាអ្នកនិយាយ
ការអភិវឌ្ឍន៏ជំនឿចិត្ត
មនុស្សភាគច្រើនតែងតែមានការបារម្ភក្នុងការសន្ទនា ជាពិសេសការនិយាយលើវេទិការ។ បើសិនជាអ្នកជួបនូវបញ្ហាមែននោះមែន អ្នកត្រូវដឹងថាមានមនុស្សច្រើនណាស់ដែលជួបបនូវបញ្ហានេះដែរ ការស្ទាបស្ទង់មួយចំពោះការភ័យខ្លាចក្នុងការនិយាយនេះនៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៣ មានដូចខាងក្រោម៖
ការនិយាយអោយបានត្រឹមត្រូវនិងប្រកបដោយសីលធម៌
មានវិធីសាស្រ្ត៤ ដែលអាចធ្វើអោយសន្ទរកថារបស់អ្នកកាន់តែមានភាពត្រឹមត្រូវ​ និង ប្រកបដោយសីលធម៌៖
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ទំនាក់ទំនង
វិគីភីឌាភាសាកូរ៉េ
សូមមើលផងដែរ
HEYO PPLZ WUTS UP IM AWSUM!!! xD
វិគីភីឌាភាសាស្វីស
សូមមើលផងដែរ
ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:វិគីភីឌា
រោគចិត្ត
ស្រ្តេស(ការតានតឹងក្នុងចិត្ត) ជាលទ្ធផលដែលកើតចេញពីប្រតិកម្មរវាងអារម្មណ៍ និង​សរីរាង្គ​​កាយ​ទៅ​នឹង​ស្រ្តេស​ស៊រ័ (ប្រភព​​នាំ​​ឲ្យ​​មាន​​ការ​​តានតឹង​ក្នុង​ចិត្ត​)​។​ ស្រ្តេស​ស៊រ័​ (ប្រភព​នាំ​ឲ្យ​មានការ​តានតឹង​ក្នុងចិត្ត​)​ មាន​ប្រភព​មក​ពី​បរិស្ថាន​ ទំនាក់​ទំនង​ ការងារ​ និង​សង្គម​។​ ស្រ្តេស​​ជា​​បញ្ហា​​មួយ​​កើត​​ស្ទើរ​​តែ​​គ្រប់​បុគ្គល​ទាំងអស់​ មិនថា​ស្រ្តី​ឬ​បុរស​ អ្នក​មាន​ឬ​អ្នកក្រ​ អ្នក​ជនប​ទ​ឬ​ទីក្រុង​ និង​​មិន​​ថា​​តែ​​ពេល​​ណា​​ឬ​​មួយ​​ណា​​ឡើយ​​នៃ​​ដំណើរ​​ជីវិត​រស់​នៅរបស់យើងគ្រប់ៗរូប។ ស្ត្រេស​នាំ​ទៅ​ដល់​ការ​​ប៉ះ​​ពាល់​ទាំង​សុខភាព​ផ្លូវចិត្ត​ និង​ផ្លូវកាយ​។ ស្ត្រេសមានពីរប្រភេទ អវិជ្ជមាន និងវិជ្ជមាន៖ ​​​​       ១.​ អវិជ្ជមានដូចជាភាពបាត់បង់ការងារ ឬគ្មានការងារធ្វើ ការលំបាក និងភាពស្មុគស្មាញក្នុងផ្ទះ​សម្បែង ក្នុងសាលា ឬក្នុងការិយាល័យ។
២. វិជ្ជមានដូចជា ការមានបុត្រដំបូង អាពាហ៍ពិពាហ៍ ឬការមានផ្ទះថ្មី។ល។
ខ. អ្វីខ្លះជារោគសញ្ញាស្ត្រេស?
​      រោគសញ្ញានៃស្ត្រេសមានដូខខាងក្រោម៖
បណ្ណាល័យ
បណ្ណាល័យវិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ
កាលពីជំនាន់ដើមបុព្វបុរសខ្មែរយើង បានកត់ត្រាទុកនៅរឿងរាយជា ព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗ និងក្បួនច្បាប់ផ្សេងៗ នៅតាមសិលាចារឹក និងបានធ្វើជាឯកសារតម្កាល់ទុកក្នុងស្លឹករឹត និងនៅលើក្រាំង ។ ខ្មែរយើងបានប្រើវិធីនេះតៗគ្នារហូតដល់តសវត្សទី ២០ ទើបប្រើក្រដាស់រហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។ ចាប់ពីពេលដែលប្រជាពលរដ្ឋបានទទួលជំនឿខាងពុទ្ធសាសនា ខ្មែរបានកសាងវត្តអារាម ហើយបានប្រមូល ក្បួនច្បាប់ គម្ពី ឯកសារស្លឹករឹត ក្រាំង ទៅកម្កាល់ទុកក្នុងវត្តអារាម។ ព្រោះថាវត្តអារាមជា មណ្ឌលវប្បធម៌ សាកលរៀន ជាកន្លែងអប់រំ បណ្ដុះបណ្ដាល និងជាជង្រុក នៃចំនេះដឹងទាំងឡាយពួង។ លុះមកដល់សម័យកាលក្រោយមកទៀត ក្នុងរជ្ជកាល ព្រះករុណាព្រះបាទស៊ីសុវត្ថិ ព្រះអង្គបានចេញព្រះរាជប្រកាសក្នុងឆ្នាំ១៩០៩ ដើម្បីបង្កើតសាលាបាលីពីរ មួយនៅភ្នំពេញ មួយទៀតនៅខេត្ត សៀមរាប ។ លុះមកដល់ឆ្នាំ១៩២១ ព្រះអង្គបានបង្កើតបណ្ណាល័យនៅភ្នំពេញដែលដាក់ឈ្មោះថា “ខេមរៈបណ្ណាល័យ” លុះមកដល់ឆ្នាំ១៩២៥ បណ្ណាល័យ ខេមរៈ ត្រូវបានប្តូរឈ្មោះថា “ព្រះរាជបណ្ណាល័យ” ។ បណ្ណាល័យនេះ រួមជាមួយសាលាបាលីភ្នំពេញបានប្រមែប្រមូលសាស្រ្តា ចម្លងទុក្ខតាមវត្តអារាមនានាមកទុកជាឯកសារតៗមក។ កន្លងមកដល់ឆ្នាំ១៩៣០ ក្នុងរជ្ជកាល ព្រះបាទស៊ីសុវត្ថិមុនីវង្ស ព្រះអង្គជាបញ្ជាឲ្យស្ថាបនិកកសាង វិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ ហើយបញ្ជូលព្រះរាជបណ្ណាល័យ ក្នុងស្ថាប័ននេះដែរ។ នៅមុនឆ្នាំ ១៩៧៥ បណ្ណាល័យវិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យមានសៀវភៅប្រមាណជាង ៤០.០០០ក្បាល។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ ដល់ឆ្នាំ ១៩៧៩ បណ្ណាល័យវិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យត្រូវបានបឹទទ្វារ ហើយឯកសារទាំងអស់ត្រូវបានបំផ្លាញខ្ចេចខ្ចីអស់គ្មានសេសសល់អ្វីឡើយ។ មកដល់ដើមឆ្នាំ ១៩៩២ ក្រសួងធម្មការត្រូវបង្កើតឡើង ហើយវិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យក៏បើកទ្វារម្ដងទៀត ស្ថិតក្រោមឳរបស់ក្រសួងធម្មការ ។ ក្នុងឆ្នាំ២០០២ បណ្ណាល័យវិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ មានសៀវភៅចំនួន ១១.០៨០ក្បាល មានភាសាខ្មែរ ៦.៩៤០ក្បាល និងបរទេសចំនួន ៤.១៤០ក្បាល ហើយបណ្ណាល័យវិទ្យាស្ថានពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ មានសាខារបស់ខ្លួនរហូត ១៨ នៅតាមខេត្តក្រុង ដែលស្ថិតតាមវត្តនានា។
បណ្ណាល័យវិទ្យាជាតិកម្ពុជា
បណ្ណាល័យជាតិកម្ពុជាត្រូវបានបង្កើតឡើង នឹងបើកទ្វារជូនសាធារណជននៅថ្ងៃទី២៤ ខែឆ្នូ ឆ្នាំ ១៩២៤ ដោយរដ្ឋាភិបាលអាណានិគមបារាំង នៅឥណ្ឌូចិន នាពេលនេះបារាំងជាអ្នកគ្រប់គ្រងបណ្ណាល័យនេះរួមជាមួយបណ្ណាសារដ្ឋានជាតិរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៥៣ដែលមានសៀវភៅតែចំនួន ៣០.០០ក្បាលប៉ុណ្ណោះ។ នៅឆ្នាំ ១៩៥៣ បារាំង បានផ្ទេរបណ្ណាល័យនេះមកឲ្យកូនខ្មែរកាន់កាប់ជាទ្រព្យសម្បត្តិយើងវិញ ចាប់ពីពេលនោះមកបណ្ណាល័យនេះត្រូវបានប្ដូរឈ្មោះមកជា “បណ្ណាល័យជាតិ” វិញ។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៥ ដល់១៩៧៩ បណ្ណាល័យនេះត្រូវបានបឹទទ្វារផងដែរ ហើយឯកសារត្រូវបានបំផ្លាញអស់គ្មានសល់អ្វីទេ។ ក្រោយមកនៅខែ មករា ឆ្នាំ១៩៨០ បណ្ណាល័យជាតិ បានបើកទ្វារជាថ្មី ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រសួងវប្បធម៌ និងវិចិត្រសីល្បៈ ។ បច្ចុប្បន្ន បណ្ណាល័យជាតិ មានសៀវភៅប្រមាណសរុប ៥០.០០០ក្បាល ជាភាសាខ្មែរ អង់គ្លេស និងបារាំង មានទស្សនាវដ្ដីចំនួន ២៧១ ចំណងជើង សស្រ្តាស្លឹករឹតចំនួន ៧១០ ចំណងជើង។ ៣. ការកកើតបណ្ណាល័យក្រោយសម័យអនាគមបារាំង ក្រោយពីប្រទេសកម្ពុជាបានឯករាជ្យ វិស័យសិក្សាធិការត្រូវបានរដ្ឋគិតគូរ ចាប់គ្រឹះស្ថានសិក្សាពីថ្នាក់បឋមរហូតសាកលវិទ្យាល័យ។ ក្រោយពីឆ្នាំ ១៩៧៩ បណ្ណាល័យទាំងអស់ត្រូវបើកទ្វារសារជាថ្មីដោយ សម្ផារតិចតួច និងការស្ដារឡើងវិញនូវធនធានសម្ភារ និងបណ្ណារក្ស។
ប្រភេទបណ្ណាល័យ
បណ្ណាល័យ មានច្រើនប្រភេទ ទៅតាមការកំនត់តាមប្រទេសនីមួយៗ តាមតំបន់នីមួយៗ ក្នុងនេះខ្ញុំបានប្រមូលឯកសារទាំងនេះមក មានដូចខាងក្រោម៖
បណ្ណាល័យជាតិ
ជាបណ្ណាល័យជាតិ ទូទៅមានតាមបណ្ដាប្រទេសនីមួយៗ ដែលមានភារកិច្ចសំខាន់ប្រមូល សម្រាប់តម្កាល់ និងថែរក្សាទុកជាបេតិកភណ្ឌជាតិ នូវការផលិត និងចេញផ្សាយគ្រប់ប្រភេទរបស់ប្រភេទនេះសម្រាប់ជា គន្ថនិទ្ទេសជាតិ តាមរយៈច្បាប់តម្កាល់ទុកតាមច្បាប់។
នៅកម្ពុជាក៏មានបណ្ណាល័យជាតិដែរ គឺមានឈ្មោះថា “បណ្ណាល័យជាតិ” ដែលស្ថិតនៅក្រោមឪវាទរបស់ក្រសួងវប្បធម៌ និងវិចិត្រសិល្បៈ ។ បណ្ណាល័យជាតិ មានតួនាទីដូចខាងក្រោម៖
បច្ចុប្បន្ន បណ្ណាល័យជាតិ មានសៀវភៅភាសាខ្មែរ អង់គ្លេស បារាំង ប្រមាណ ៥០.០០០ក្បាល ដែលត្រូវបានគេបែងចែកដូចខាងក្រោម ៖
អំពីរចនាសម្ព័ន្ធនៃបណ្ណាល័យជាតិ ការងារទាំងមូលរបស់បណ្ណាល័យជាតិ ត្រូវបានបែងចែកជាផ្នែកៗសម្រាប់គ្រប់គ្រងទទួលខុសត្រូវតាមមុខងាររៀងៗខ្លួន មានការអនុវត្ដន៍ដូចខាងក្រោម ៖ នៅខែមិថុនា ឆ្នាំ ២០០៥ បណ្ណាល័យជាតិ ត្រូវបានទទួលបន្ទុកជាទីភ្នាក់ងារលេខសៀវភៅខ្នាតអន្តរជាតិ (ISBN: International Standard Books Number) ដែលបានតែងតាំងឡើងហើយទទួលខុសត្រូវចំពោះការចែគចាយ និងគ្រប់គ្រងប្រព័ន្ធលេខ ISBN នៅកម្ពុជា។
បណ្ណាល័យកុមារ ឬបណ្ណាល័យសាលារៀន
នៅកម្ពុជាយើង បណ្ណាល័យសាលារៀន គឺមានតែនៅតាមសាលាបឋមសិក្សា អនុវិទ្យាល័យ និងវិទ្យាល័យប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្ដែនៅតាមទីជនបទវិញ គឺមិនមានបណ្ណាល័យនេះទេ ។ បណ្ណាល័យប្រភេទនេះក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ក្រសួងអប់រំ យុវជន និងកីឡាក្នុងការលើកម្ពស់ចំណេះដឹងរបស់សិស្សតាមរយៈ ការផ្ដល់នូវឯកសារគ្រប់យ៉ាង។ បណ្ណាល័យសាលារៀននៅកម្ពុជា កំពុងរៀបចំឯកសារសៀវភៅ សម្ភារផ្សេងៗទេដាក់តាមសាលារបស់ខ្លួនក្រោមការឧបត្ថម្ភពីក្រសួងផ្ទល់ និងតាមអង្គការជាតិ អន្តរជាតិ។
បណ្ណាល័យសាកលវិទ្យាល័យ
បណ្ណាល័យសាកលវិទ្យាល័យ នៅមានស្រាប់នៅក្នុងសាកលវិទ្យាល័យ ដែលមាននាទីសម្រាប់ឲ្យ និស្សិត សាស្រ្តាចារ្យ បុគ្គលិក នូវឯកសារ កាសិក្សា ស្រាវជ្រាវ អនុវត្តន៍ និងសកម្មភាពផ្សេងៗ។ បណ្ណាល័យសាកលវិទ្យាល័យមានច្រើនណាស់ស្ទើរតែគ្រប់សាកលវិទ្យាល័យទាំងអស់នៅកម្ពុជា ដូចជាបណ្ណាល័យ ហ៊ុន សែន របស់សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ និងបណ្ណាល័យផ្សេងៗទៀត។ ប៉ុន្ដែខ្ញុំសូមបង្ហាញពីបណ្ណាល័យ សាកលវិទ្យាល័យជាយដែនមួយ គឺបណ្ណាល័យសម្ដេចអគ្គមហាសេនាបតីតេជោ ហ៊ុន សែន នៃសាកលវិទ្យាល័យ មានជ័យ។ បណ្ណាល័យសម្ដេចអគ្គមហាសេនាបតីតេជោ ហ៊ុន សែន នៅតាមបណ្ដោយផ្លូវជាតិលេខ ៥ ភូមិបាណយ សង្កាត់ទឹកថ្លា ក្រុងសិរីសោភ័ណ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ក្នុងបរិវេណសាកលវិទ្យាល័យមានជ័យបានបើកឲ្យប្រើប្រាស់ដំណាលនឹងការបើកបវេសនកាលរបស់សាកលវិទ្យាល័យមានជ័យដែរគឺនៅខែមីនា ឆ្នាំ ២០០៨។ បណ្ណាល័យនេះជាបណ្ណាល័យធំជាងគេនៅក្នុងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ដែលមាននាទីសម្រាប់និស្សិត សាស្រ្តាចារ្យ និងបណ្ដា និស្សិត សាស្រ្តាចារ្យ សាកលវិទ្យាល័យនានាជុំវិញខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវ។ បណ្ណាល័យមានឯកសារទាំងអស់គិតត្រឹមដើមឆ្នាំ២០១១ មានឯកសារប្រមាណ១០.០០០ក្បាល ទស្សនាវដ្ដី ១៣៧ច្បាប់ កាសែតអាន ១១១៤ច្បាប់ កាសែតម៉ាញ៉េ ៥៧៩សន្លឹក CD/VCD/DVD ជាង ៥០០បន្ទះ។ ក្នុងនេះឯកសារជា ភាសាខ្មែរ ១៥% អង់គ្លេស ៨០% និងភាសាផ្សេងៗ ៥% (កូរ៉េ ជប៉ុន ថៃ បារាំង វេតណាម និងបាលី ) ហើយឯកសាទាំងនោះចែកជាបីប្រភេទគឺ ខ្ចី(BR) អាន(RD) តម្ដាល់(LD)។
បណ្ណាល័យឯកទេស
នៅប្រទេសកម្ពុជា បណ្ណាល័យឯកទេស មានពាសពេញព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដែលស្ដិតការគ្រប់គ្រងរបស់រដ្ឋាភិបាល អង្គការជាតិ អន្ដរជាតិ ។ បណ្ណាល័យឯកទេស ជាបណ្ណាល័យពិសេសដែលបម្រើអ្នកស្រាវជ្រាវលើទិសដៅអ្វីមួយ វិស័យអ្វីមួយ ប្រធានបទអ្វីមួយ ដែលទាក់ទងនិងឯកទេស។ បណ្ណាល័យទាំងនេះរួមមានដូចខាងក្រោម ៖ ១.បណ្ណាល័យព្រឹទ្ធសភា៖ ស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អគ្គលេខាធិការដ្ឋានព្រឹទ្ធសភា។បណ្ណាល័យព្រឹទ្ធសភា មានឯកសារទាក់ទង ច្បាប់ នយោយបាយ ឯកសារពាក់ព័ន្ធ និងរដ្ឋាភិបាល... ជាភាសាខ្មែរ អង់គ្លេស បារាំង។ បណ្ណាល័យព្រឹទ្ធសភាបាន បើកទ្វារសម្រាប់មន្រ្តីរាជការ នៃស្ថាប័នព្រឹទ្ធសភា មន្រ្តីនានា ព្រមទាំង សិស្ស និស្សិត សាស្រ្តចារ្យ ។ ក្នុងនេះមានបណ្ណាល័យមួយទៀតគឺ បណ្ណាល័យរដ្ឋសភា គឺស្រដៀង និងបណ្ណាល័យព្រឹទ្ធសភាដែរ។
បណ្ណាល័យសាធារណៈ
បណ្ណាល័យសាធារណៈ យើងអាចនិយាយបានជាបណ្ណាល័យធំ ដែលទទួលអ្នកស្រាជ្រាវគ្រប់វ័យ និងបម្រើសម្រាប់អ្នកស្រាវជ្រាវសាធារណជនគ្រប់ទិសទីក្នុងប្រទេស។ បណ្ណាល័យសារធារណៈគឺ អាចបម្រើអ្នកស្រាវជ្រាវទូលំទូលាយជាបណ្ណាល័យជាតិ ។ នៅកម្ពុជាមិនមានបណ្ដាញបណ្ណាល័យសាធារណៈទេ ប៉ុន្ដែនៅកម្ពុជាមានបណ្ណាល័យសាធារៈណ មួយគឺ បណ្ណាល័យមជ្ឈមណ្ឌលវប្បធម៌បារាំង ។ ធនធានឯកសាររបស់បណ្ណាល័យមជ្ឈមណ្ឌលវប្បធម៌បារាំង ជាទូទៅ នៅតាមប្រទេសនីមួយលើសកលលោក បណ្ណាល័យសាធារណៈ គឺជារចនាសម្ព័ន្ធមួយ ដែលត្រូវបានគេបង្កើតឡើង បើកឆ្ពោះទៅរកចំនេះដឹង ព័ត៌មាន ព្រមទាំងការកំសាន្ត លំហែ តាមរយធនធានឯកសារ និងសេវាកម្មផ្សេងៗរបស់ខ្លួន ដែលត្រូវផ្ដល់ដល់ឲ្យអ្នកស្រាវជ្រាវ មិនប្រកាន់ពណ៌សំបុរ ជាតិសាសន៍ អាយុ ភេទ សាសនា ភាសា កាយសម្បទា ថានៈ ឬសង្គមឡើយ។ ភារកិច្ចបណ្ណាល័យសាធារណៈ ដែលអង្គការយូនីស្គូធ្វើសេចក្ដីប្រកាសមានដូចខាងក្រោម ៖
បណ្ណាល័យចល័ត
ជាបណ្ណាល័យដែលអាចផ្លាស់ទីបានពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយទៀតដើម្បីសម្រើអ្នកស្រាវជ្រាវ។ បណ្ណាល័យចល័តមានមធ្យបាយដូចជា រថយន្ត ម៉ូតូ ស៊ីក្លូ កង់ ការណូត រទេះ...។ល។ បណ្ណាល័យប្រភេទនេះមានរូបភាពខុសៗទៅតាមប្រភេទភូមិសាស្រ្តទីតាំង តំបន់គោលដៅ របស់អ្នកអាន។ បណ្ណាល័យចល័ត មានសកម្មភាពផ្សែងៗដូចជា៖ ការអានដោយសេរី ការនិទានរឿង គូររូប ផាត់រូប ល្បែងសិក្សា បត់រូប ផ្គុំរូប ល្ខោនតុក្កតា និងការខ្ចីសៀវភៅទៅអាន ការបើភាពយ័ន្ត មើលវីឌីអូរឯកសារជាដើម ។ល។ យើងឃើញសម្មភាពរបស់បណ្ណាល័យចល័តនៅកម្ពជាដូចជា៖ បណ្ណាល័យចល័តរបស់ក្រសួងវប្បធម៌និងវិចិត្រសិល្បៈ បណ្ណាល័យចល័តក្រសួងអប់រំយុវជន និងកីឡា បណ្ណាល័យចល័តរបស់អង្កការស៊ីប៉ា។
បណ្ណាល័យអេឡិចត្រូនិច
ជាបណ្ណាល័យ ជាការប្រមូលផ្ដុំឯកសារលក្ខណ Soft-Copy ជា Database ដែលគេអាចមើលបាននិងទាញយកបានពីចម្ងាយ(Download)តាមរយៈអ៊ីនធឺណិត។ ដែលគេបង្ហោះក្នុងម៉ាស៊ីនមេ (Server) ជាបណ្ណាល័យធំអាចផ្ទុកឯកសាររាប់រយលានឯកសាមានទំហំរាប់សិបTerabyte  ក្នុងនេះរួមមានឯកសារ រូបភាព សៀវភៅ (E-books)សម្លេង...។ល។ អត្ថប្រយោជន៍របស់បណ្ណាល័យអេឡិចត្រូនិក សូមជម្រាបថាសព្វថ្ងៃនេះ ពិភពលោកកំពុងតែអភិវឌ្ឍយ៉ាងលឿនទៅរកបណ្ណាល័យ អេឡិចត្រូនិកនេះឯង ដើម្បីប្រើប្រាស់ធនធានអេឡិចត្រូនិកនេះបាន លុះត្រាតែអ្នកអាន ឬអ្នកស្រាវជ្រាវចេះកុំព្យូទ័រនិងអ៊ីនធឺណិតជាមុន។
ប្រភេទឯកសារបណ្ណាល័យ
នៅក្នុងបណ្ណាល័យមិនមែនមានតែសៀវភៅមួយមុខគត់ទេ គឺមានឯកសារច្រើនណាស់។ អ្នកសិក្សាសា្រវជ្រាវមួយចំនួនបានគិតថាបណ្ណាល័យ គឺគ្រាន់ជាឃ្លាំងសៀវភៅទេ តែតាមពិតទៅឯកសារមានច្រើនក្នុងបណ្ណាល័យ មានដូចជា៖
ឯកសារបោះពុម្ភ (Print)
ឯកសារបោះពុម្ភជាប្រភេទ ដែលបានបោះពុម្ភចេញមកក្រៅ ដូចជាប្រភេទ សៀវភៅ ទស្សនាវដ្ដី ក្រាំ ស្លឹករឹត ។
សៀវភៅ
សៀវភៅត្រូវបានគេកំនត់និយមន័យខុសៗគ្នា ដូចជាសៀវភៅគឺជាប្រមូលផ្ដុំក្រដាស់ជាច្រើន ដែលការសរសេដោយដៃ ឬបោះពុម្ភដោយកាបិត ឬដេរភ្ជាប់គ្នា និងខ្លះទៀតថាសៀវភៅជាការប្រមូលផ្ដុំនូវទំព័រ យ៉ាងតិច ៤៩ទំព័រឡើងទៅដោយមិនគិតពីក្រប ហើយមិនចេញផ្សាយជាបន្តបន្ទាប់។
សៀវភៅត្រូវបានគេចែកជាប្រភេទធំដូចជា៖
ទស្សនាវដ្ដី
ទស្សនាវដ្ដី គឺជាការបោះពុម្ភផ្សាយសមូហភាព មានអ្នកនិពន្ធច្រើន ចំណងជើងតែមួយ ហើយចេញផ្សាយទៅតាមការតំណាក់កាលបន្តបន្ទាប់ (១អាទិត្យម្ដង ២អាទិត្យម្ដង ១ខែម្ដង ២ខែម្ដង ៣ខែម្ដង ៦ខែម្ដង ១ឆ្នាំម្ដង...) ទស្សវដ្ដីមានមុខងារ៖ ផ្ដល់ព័ត៌មាន អប់រំស្រាវជ្រាវ អានកំសាន្ត ឃោសនាពាណិជ្ជកម្ម ។ ហើយចែកប្រភេទ ទស្សនាវដ្ដីស្ដីពីព័ត៌មានទូទៅ និងនយោបាយ ទស្សនាវដ្ដីស្ដីពីព័ត៌មានទូទៅ និងទស្សនាវដ្ដីឯកទេស។
ឯកសារសម្រាប់ស្ដាប់ (Sound Recording)
ឯកសារសម្រាប់ស្ដាប់ គឺជាប្រភេទដែលអាចស្ដាប់លឺ ។
ឯកសារសោតទស្សន៍ (Audio-Visual Recording)
ឯកសារសម្រាប់ស្ដាប់ មើលឃើញ គឺជាប្រភេទដែលអាចស្ដាប់លឺ ឬមើលបាន ។
ឯកសារអេឡិចត្រូនិក
ឯកសារអេឡិចត្រូនិកគឺ ជាឯកសារដែលគ្មានរូបរាងដូចឯកសារធម្មតាទេ ហើយប្រភេទឯកសានេះ គេច្រើនប្រើក្នុងបណ្ណាល័យអេឡិចត្រូនិច វាប្រើជាលក្ខណ File ដែលគេហៅថា E-books នៅក្នុងកុំព្យូទ័រមេបង្ហោះ File ទាំងនោះ។ ឯកសារអេឡិចត្រូនិក គឺជាមូលដ្ឋានតិន្នន័យដែលគេអាចមើលនិងអានបានពីចម្ងាយតាមរយៈអ៊ីនធឺណិត និងទាញយកមកប្រើប្រាស់បាន។ ឯកសារអេឡិចត្រូនិក ប្រមូលផ្តុំឯកសារនានាជាអត្ថបទរូបភាពនិងសម្លេង ហើយវាមានប្រយោជន៍ច្រើនណាស់។
បណ្ណារក្ស
បណ្ណារក្ស គឺជាអ្នកទទួលបន្ទុកធ្វើចំណាតថ្នាក់ ឯកសារ ធ្វើការងារអភិរក្ស បង្កើននូវធនធានឯកសារ និងផ្សពផ្សាយឯកសារ នៃបណ្ណាល័យមួយ។ តាមវចនានុក្រមសម្ដេចសង្ឃរាជ ជូន ណាត គឺជា អ្នកថែរក្សាទាំ រក្សាទុកនូវ សៀវភៅ ឯកសារ សាស្រ្តា គម្ពី ក្បួនខ្នាតផ្សេងៗ។
នៅកម្ពុជា ជាទូទៅបណ្ណារក្សត្រូវបានចែកតួនាទីដាច់ៗពីគ្នាទៅតាមមុខងាររបស់បណ្ណារក្ស មានរៀបរាប់ដូចខាងក្រោម៖
សេវាកម្ម /តួនាទីបណ្ណាល័យ
គោលបំណងនៃការបង្កើតបណ្ណាល័យ គឺដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ព័ត៌មាននិងឯកសារគ្រប់ប្រភេទអ្នកប្រើប្រាស់។ បណ្ណាល័យល្អមានឯកសារសំបូរបែបមានអញនកប្រើប្រាស់ច្រើន។ ក្នុងមួយឆ្នាំៗថ្នាក់ដឹកនាំសាលាបានចំណាយថវិកាយ៉ាងច្រើនទិញសៀវភៅឯកសារដាក់បន្ថែមនៅក្នុងបណ្ណាល័យ ដើម្បើបំពេញតម្រូវការអតិថិជនរបស់ខ្លួន។ ជាទូទៅបណ្ណាល័យ អនុញ្ញាតឲ្យសមាជិករបស់ខ្លួនខ្ចីសៀវភៅឯកសារ យកទៅអានស្រាវជ្រាវនៅផ្ទះ។ អ្នកមិនមែនជាសមាជិកក៍អាចប្រើប្រាស់បានដែរ។ ប៉ុន្តែគ្មានសិទ្ធខ្ចីឯកសាររបស់បណ្ណាល័យយមទៅផ្ទះដូចសមាជិកបណ្ណាល័យ។
១. កាស្រាវជ្រាវក្នុងបណ្ណាល័យ
បើអ្នកចង់រកឯកសារ ឬព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធ ចាស់ៗ ឬឯកសារថ្មី តើអ្នកគិតថាទៅទីណាដើម្បីរក្សា ទាំងនោះ ?
២ សេវាកម្មខ្ចី-សង
២.១ កាទទួលអ្នកអាន ការទទួលអ្នកអាន គឺជាកិច្ចការដំបូងបង្អស់ដែលបណ្ណារក្សត្រូវធ្វើនៅពេឡដែលមានអ្នកអានថ្មីចូលមកបណ្ណាល័យ។ អាស្រ័យហេតុនេះបណ្ណារក្សត្រូវភ្តល់ព័ត៌មាននិងណែនាំដល់ អ្នកអានអំពីស្ថានភាពនានាដែលមានក្នុងបណ្ណាល័យ ដើម្បើឲ្យពួកគេយល់ដឺងបទបញ្ជាផ្ទៃក្នុង និងរបៀបប្រើប្រាស់ បណ្ណាល័យ។ ២.២ កាងារខ្ចី-សង បណ្ណាល័យជាច្រើនអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកអានខ្ចីសៀវភៅពីបណ្ណាល័យ សម្រាប់រយ:ពេលកំនត់ណាមួយ ហើយត្រូវយកសៀវភៅមកឲ្យបណ្ណាល័យវិញ។ ដើម្បើធានាថា អ្នកអានបង្វិលសៀវភៅឲ្យបណ្ណាល័យវិញតាមការកំណត់ របស់បណ្ណារក្ស។បណ្ណារក្សចាំបាច់ត្រូវបង្កើតឲ្យមានចរាចរសៀវភៅសមស្របឬប្រព័ន្ធឲ្យខ្ចីដម្បើរក្សាទុកកំណត់ត្រាក្នុងបញ្ជីសៀវភៅដែលឲ្យខ្ចីឬប័ណ្ណបណ្ណាល័យ។ បណ្ណារក្សអាចជ្រើសរើស យកកំណត់ត្រាណាក៍បាន (បញ្ជីសៀវភៅដែលឲ្យខ្ចី ឬ បណ្ណ័បណ្ណាល័យ) អាស្រ័យលើលទ្ធភាពធនធាន ថវិកាដែលបណ្ណាល័យមាន។ បណ្ណារក្សត្រូវចងចាំថា ចំពោះសៀវភៅឬ ឯកសារយោងមិនអនុញ្ញាតឲ្យខ្ចីចេញពីបណ្ណាល័យឡើយ។
ការបណ្ដុះបណ្ណាលអ្នកអាន
ការបណ្ដុះបណ្ដាលអ្នកអាន គឺជាសកម្មភាពដែលបណ្ណល័យត្រូវធ្វើ ដើម្បីផ្ដល់ភាពងាយស្រួល ដល់អ្នកអាន ក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវ ។ ការបណ្ដុះបណ្ដាលនេះគឺត្រូវបានគេរាប់បញ្ចូលទាំងការណែនាំសាមញ្ញឡើងទៅ ។ ការបណ្ដុះបណ្ដាលនេះមានដូចជា ការបង្ហាញបែបបទនៃការចូលបណ្ណាល័យ ពីស្ថានភាពទីកន្លែងទូទៅ ទីកន្លែងផ្ទុកសៀវភៅ ឯកសារ កុំព្យូទ័រ មានតាមកម្រិតដូចខាងក្រោម ៖
សកម្មភាពវប្បធម៌
បណ្ណាល័យប្រភេទណាដ៏ដោយ ដើម្បីឲ្យមានភាពសកម្ម ត្រូវបង្កើតឡើងដើម្បីឲ្យដំណើរ ប្រព្រឹត្តិទៅរបស់ខ្លួនកាន់តែសកម្ម និងមានភាពរសរវើកថែមទៀត។ ដើម្បីកុំឲ្យមានការចូលរួមមិនចំទិដៅ ភាគច្រើនគេបានបែងចែកសកម្មភាពទាំងនេះជាពីធំៗគឺ ៖
សកម្មភាពសម្រាប់មនុស្សធំ ៖
សកម្មភាពសម្រាប់កុមារ ៖
ការវិភាគ
ជាការពិនិត្យខ្លឹមសារទាំងមូលរបស់ឯកសារ ថាតើនិយាយអំពីបញ្ហាអ្វីប្រធានបទអ្វីខ្លះដើម្បីដកស្រងគំនិតដែលអាចមានប្រយោជន៍ដើម្បីទុក្ខប្រើប្រាស់សម្រាប់ការស្រាវជ្រាវឯកសារនៅពេលក្រោយ។ ក្នុងការវិភាគរកខ្លឹមសារ មិនមែនពឹងផ្អែកលើតែចំណងជើងតែមួយមុខនេះទេ ព្រោះពេលខ្លះមានសៀវភៅមួយចំនួន មានចំណងជើងផ្សេង តែអត្ថន័យផ្សេង ពិសេសអ្នកនិពន្ធគាត់ចង់ឲ្យអ្នក អានចាប់អារម្មណនិងសៀវភៅរបស់គាត់ ឬឆាប់ទាក់ទាញ ដូចនេះយើងត្រូវធ្វើការវិភាគដូចខាងក្រោម ៖ ក្នុងករណីអ្នកនូវអំពីអត្តសញ្ញាណដោយ ចំនុចទាំងបីខាងលើ អ្នកត្រូវអានត្រួសៗ នូវសាច់រឿងរបស់សៀវភៅ ដើម្បីដឹងពីព័ត៌មាន អត្ថន័យសៀវភៅ។
ធាតុសំខាន់មុនធ្វើការតាឡុក
២.១. លេខមាត្រដ្ឋានអន្តរជាតិសំគាល់អត្តសញ្ញាណសៀវភៅ (ISBN) (ISBN) គឺជាប្រព័ន្ទលេខសម្រាប់សំគាល់សៀវភៅ ដែលមានការទទួលស្គាល់ជាអន្តរជាតិ។ គេប្រើ ISBN ជាង ៣០ឆ្នាំហើយ ដែលមានសមាជិក ១៧០ប្រទេស ដែលមានស្នាក់ការនៅទីក្រុង London ប្រទេសអង់គ្លេស។ បណ្ណាល័យជាតិ (NLC) ជាទីភ្ងាក់ងារលេខ ISBN នៅកម្ពុជា។ ជានិច្ចជាកាល ISBN ត្រូវបានគេចែកជាចំនួន ១០ខ្ទង់ ដែលចែកជា ៤ខ័ណ្ឌភាគ ៖ ខាងក្រោមជាឧទាហរណ៍នៃខ័ណ្ឌភាគរបស់ ISBN ឧទាហរណ៍៖ ផលប្រយោជន៍របស់ ISBN ២.២. លេខមាត្រដ្ឋានអន្តរជាតិសំគាល់អត្តសញ្ញាណឯកសារសេរី (ISSN) ISSN គឺជាប្រព័ន្ទលេខសម្រាប់សំគាល់ លេខមាត្រដ្ឋានអន្តរជាតិសំគាល់អត្តសញ្ញាណឯកសារសេរី ។ ២.២. Library of Congress Control Number (LCCN) LCCN គឺជាប្រព័ន្ទលេខសម្រាប់គ្រប់គ្រងសមាជបណ្ណាល័យ ។ ជាលេខដែលសម្រាប់គ្រប់គ្រង បណ្ណាល័យពិភពលោកធំមួយ។ ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងនេះគឺត្រូវបានបង្ហោះតាម Website ដែលបង្ហាញពី Catalog របស់សៀវភៅ។ ជាទូទៅសៀវភៅក្រោយដែលមានកម្មសិទ្ធបញ្ញាត្រូវបានគេប្រើប្រព័ន្ធលេខនេះចំពោះសម្រាប់គ្រប់គ្រង Catalog ។
២.៣. ចំណាត់ថ្នាក់ទសភាគ Dewey decimal Classification(DDC) ចំណាត់ថ្នក់ឌឺវ៉េ(DDC) ត្រូវបានគេបង្កើតឡើង ដោយលោក Melvil Dewey (១៨៥១-១៩៣១) ជនជាតិអាមេរិកកាំង ដែលធ្វើការនៅបណ្ណាល័យ។ នៅឆ្នាំ ១៨៧៣ គាត់បានចាប់ផ្តើមរៀបចំការធ្វើ DDC ហើយគាត់បានបោះពុម្ភប្រព័ន្ធនេះដំបូងបំផុតនៅឆ្នាំ ១៨៧៦ ដែលមាន ៤៤ទំព័រប៉ុណ្ណោះ។ លោក Dewey បានបែងចែកចំណេះដឹងទាំងមូលរបស់មនុស្សជាតិទាំងប្រាំបូនជា ៩ផ្នែក តាមវិស័យផ្សេងៗ។ គាត់បានកំនត់ឲ្យវិស័យនិមួយជាលេខរបស់វាជានិមិត្តរូប គឺលេខ ១០០ ដល់ ៩០០ បូករួមជាមួយលេខ ០០០ សម្រប់អ្វីដែលទូទៅ ផ្នែកទាំងអស់នោះមានដូចខាងក្រោម៖
៣. ការធ្វើកាតាឡុក (Catalog) កាតាឡុក គឺជាអត្តសញ្ញាណប័ណ្ណរបស់ឯកសារមួយ ដោយរៀបរាប់ព័ត៌មានលំអិតរបស់ឯកសារនោះ និងព្រមទាំងគោររពតាមបទដ្ឋាន ក្បួនខ្នាតណាមួយក្នុងការសរសេរ ។ គោលបំណងនៃការធ្វើកាតាឡុក ៖ ផលប្រយោជន៍នៃការធ្វើកាតាឡុក ៖ នៅការធ្វើកាតាឡុកមានពីរបែប គឺការធ្វើកាតាឡុក និងការធ្វើកាតាឡុកក្នុងកុំព្យូទ័រ។ ការធ្វើកាតាឡុកដោយសរសេរដៃ គឺជាសាលាកប័ត្រមួយដែលចំឡងព័ត៌មានសំខាន់ៗរបស់ឯកសារដែលគោរពតាមក្បួនច្បាប់។ ចំណែកឯកាតាឡុកក្នុងកុំព្យូទ័រវិញ ជាការប្រមូលព័ត៌មានសំខាន់ៗរបស់ឯកសារចូលទៅក្នុង កុំព្យូទ័រ ។ ការបញ្ជូលកាតាឡុងក្នុងកុំព្យូទ័រពិតជាមានព័ត៌ជាក់លាក លម្អិត រកបានរហ័ស ជាងកាតាឡុងដោយដៃ ទោះបីយ៉ាងណាក៏គេមិនចោលដោយការប្រើដោយដៃ ព្រោះការធ្វើកាតាឡុងដោយកុំព្យូទ័រត ត្រូវការប្រើកម្មវិធីដែលសរសេរដោយអ្នកព័ត៌មានវិទ្យាដែលវាមានតម្លៃថ្លៃ ចំពោះបណ្ណាល័យធនតូចៗ។
អាពាហ៍ពិពាហ៍
ពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ
នៅក្នុងពិធីមង្គលការខ្មែរ វាមានពិធីជាច្រើន បានប្រារព្ធធ្វើទៅតាមលំដាប់នៃកាលប្បវត្តិមួយ។ ពួកគេបានបង្ហាញពីឫស​ប្រវត្តិសាស្រ្ត​ដែលទាក់ទងនឹងសម័យព្រះពុទ្ធដែលកើតមានជាយូរយាណាស់មកហើយ នេះបើយោងតាមសៀវភៅ «ក្បួនអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ» ឧកញ៉ាវិច្ឆិកា បានសរសេរដាក់ថា នៅក្នុងច្បាប់អាពាហ៍ពិពាហ៍បុរាណខ្មែរ មនុស្សធ្វើការពិពណ៌នា​អំពី​បទចម្រៀង ព្រះវេស្សន្ដ បរម្យពោធិ៍សាត់ រៀបចំអាពាហ៍ពិពាហ៍រវាងកូនរបស់លោក ជាលី និងបទចម្រៀង​មួយចំនួនផ្សេងទៀត ​គឺអំពីការរៀប​ចំអាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់ ព្រះរាម​ និង​នាង​សេដា។​ ឧកញ៉ាវិច្ឆិកា បានសរសេរថា ការត្រៀមលក្ខណៈអាពាហ៍ពិពាហ៍​នាពេលបច្ចុប្បន្នត្រូវបាន​រៀបចំតាម​វិធាន​​ដែលបានគូរឡើងដោយព្រះបាទព្រះជ័យជេស្ដាធិបតី បន្ថែម​លើស​ពីនេះទៅទៀត​ ប្រជាជនខ្មែរយើង​ក៏មានជំនាញ​ក្នុងវត្ថុ​បុរាណ​ ដាវ អាវុធពាសដែក និងវត្ថុបុរាណ។
វត្ថុបុរាណនេះ បើយោងតាមសៀវភៅរបស់ ស្តេចនេះដាក់ថា ពិធីទាំងអស់នៅក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ គឺទាក់ទងទៅនឹងរឿងព្រេងខ្មែរ ដូចជា៖
ពិធីកំណត់កាលបរិច្ឆេទ​កូនកំលោះ​កាន់​ក្រម៉ា​រុំត្រូវ​បានប្រាប់​ថាព្រះអង្គម្ចាស់​ថោងគឺ​រៀបកា​រ​ជាមួយព្រះនាង ទេវីកូនស្រីរបស់ស្តេចនាគសមុទ្រ។ បន្ទាប់ពីការកំណត់​កាល​បរិច្ឆេទ​រួចទៅហើយ ទេវី បាននាំយកគាត់ទៅឪពុករបស់នាងនៅឋាននាគ ដូច្នេះកូន​ស្រីនាគ​សមុទ្ររបស់សម្ដេចបាន​សួរទៅកាន់កន្សែង​របស់នាងដើម្បីជ្រមុជទឹកក្នុងពិភពនាគ។នៅក្នុងខណៈនោះផងដែរដែលជាស្ដេចនាគបានបញ្ជាបុរសម្នាក់របស់លោកក្នុងការសម្លាប់ សម្ដេចនៅច្រកទ្វារចូលក្នុងគោលបំណងដើម្បីសាកល្បងសមត្ថភាពរបស់សម្ដេច។ ប៉ុន្តែកូនស្រីបានគេស្គាល់ថា ហេតុនេះ​នាងក្លែង​ធ្វើខ្លួនឯងថាជាសម្ដេចដោយ ផ្ចាញ់សំពត់​របស់នាងហើយ​វាត្រូវបានគេដាក់​នៅលើសម្ដេចជំនួស​ដូច្នេះថាឃាតករនេះ​គឺមិនអាច​សម្លាប់​​​​​ព្រះអង្គ នោះហើ​យជាមូលហេតុដែលនៅក្នុង​អាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ​នាពេលបច្ចុប្បន្នវាត្រូវបានគេមើលឃើញថាមាន សម្លៀក​បំពាក់ផ្លាស់ប្តូរ រវាងកូនកំលោះ និងកូន ក្រមុំនិងកូន កំលោះកូនក្រមុំកាន់ក្រម៉ារុំនៅក្នុងបន្ទប់អមដោយ "ផាត់ ជាយ និងនាងនាគ" និង​មានបទចម្រៀងដ៏ទៃទៀត។ ពិធីហៅថា "ជ័យ ហោង សួស្ដី ហោង បុរស ហោង" នេះនៅក្នុងពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍​​​បានអនុវត្តរហូត​ ដល់ឥឡូវនេះ​ត្រូវបានបន្តដោយរឿងបុរាណបានកត់ត្រាក្នុង សៀវភៅ"ច្បាប់នៃអាពាហ៍ពិពាហ៍" វាពណ៌នា​ថាពេលដែល​នៅលើពេល​​​វេលាមួយមានបងប្អូនប្រុសពីរនាក់ និង សួស្ដី។ នៅពេលនោះគ្មានស្ដេចសោយរាជ្យទេព្រោះស្តេចមុនបានស្លាប់ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាដូ​ច្នេះ​ក្រុមមន្រ្តីនៅក្នុងព្រះ​បរមរាជវាំងពឹ​ងផ្អែក​លើដំរីដ៏បរិសុទ្ធនិ​ងសេះដើម្បី​ស្វែងរកបុ​រស​់​ម្នាក់ឱ្យធ្វើជាស្ដេចរបស់ពួកគេ។
នាម
ដំបូន្មាន
ប្រភេទ​នាម
ប្រភេទ​របស់​នាម មាន​ចំនួន៨៖
ភាសាអង់គ្លេស
ក្នុងភាសាអង់គ្លេស មានការសិក្សាទំរង់ផ្សេងៗ របស់នាម៖
Countable និង Uncountable Nouns
Countable Noun ជានាមដែលអាចរាប់បាន ដូចជា៖ ឆ្មា, ឆ្កែ, ទន្សាយ... Uncountable Noun ជានាមដែលមិនអាចរាប់បាន ដូចជា៖ ខ្យល់, ចិត្ត, គំនិត... លក្ខណៈសំគាល់នាមរាប់មិនបានក្នុងភាសាអង់គ្លេស៖
នាមរាប់មិនបាន មិនអាច៖
Possessive Case
ករណីកម្មសិទ្ធ (Possessive Case) មានទំរង់៖
វិគីភីឌាភាសាព័រទុយហ្គាល់
សូមមើលផងដែរ
ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:វិគីភីឌា
បំលែងឡាប្លាស
នៅក្នុងគណិតវិទ្យា បំលែងឡាប្លាស (Laplace transform) ជាបំលែងអាំងតេក្រាលដ៏ល្បីល្បាញមួយក្នុងចំនោមបំលែងជាច្រើន ដែលត្រួវបានគេប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយ។ វាត្រូវបានគេប្រើប្រាស់​ជាទូទៅដើម្បីធ្វើអោយសមីការឌីផេរ៉ង់ស្យែលធម្មតា​ទៅជាសមីការពិជគណិត​ដែលងាយៗ​ដើម្បីសំរួល​ក្នុងដោះស្រាយ។ បំលែងឡាប្លាសត្រូវបានគេប្រើក្នុងការអនវត្តន៍សំខាន់ៗជាច្រើនក្នុង​គណិតវិទ្យា អុបទិក វិស្វកម្មអគិ្គសនី control engineering, signal processing និងួទ្រឹស្តីបទប្រូបាប។
ក្នងគណិតវិទ្យា ត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ដើម្បីដោះស្រាយសមីការឌីផេរ៉ង់ស្យែល និង សមីការអាំងតេក្រាល។
ប្រវត្តិ
thumb|right|រូបភាព​លោក ព្យែរ ស៊ីម៉ុង ឡាប្លាស​ក្នុងឆ្នាំ១៨៤២ បំលែងឡាប្លាសត្រូវដាក់ឈ្មោះដោយផ្តល់កិត្តិយល់ដល់គណិតវិទូ និង តារាវិទូជនជាតិបារាំងគឺលោក ព្យែរ ស៊ីម៉ុង ឡាប្លាស (Pierre-Simon Laplace) ដែលបានប្រើប្រាស់​បំលែងនេះក្នុងកិច្ចការ​របស់គាត់ចំពោះទ្រឹស្តីបទប្រូបាប។
ពីឆ្នាំ១៧៤៤ លេអុណាដ អឺលែរ (Leonhard Euler) បានធ្វើការសង្កេតទៅលើអាំងតេក្រាលដែលមានទំរង់៖
និយមន័យ
បំលែងឡាប្លាសនៃអនុគមន៍ f(t) ចំពោះគ្រប់ចំនួនពិត t ≥ 0 គឺជាអនុគមន៍ F(s) កំនត់ដោយ៖
ដែល ត្រូវបានគេហៅថាអាំងតេក្រាលឡាប្លាស។
លក្ខណៈនិងទ្រឹស្តីបទ
គេមានអនុគមន៍ f(t), g(t) និងបំលែងឡាប្លាសរបស់វារៀងគ្នា F(s) ,G(s):
គេបានតារាងលក្ខណៈនៃបំលែងឡាប្លាសដូចខាងក្រោម
ដេរីវេ
រូបមន្តទី៥អាចត្រូវបានបង្ហាញលក្ខណៈ
ដោយការគណនាអាំងតេក្រាល
បំលែងឡាប្លាសនៃអនុគមន៍ខួបដែលមានខួប T
គេផ្តុំតួរនីមួយៗ:
ដូចនេះ
តារាងរូបមន្តសង្ខេបបំលែងឡាប្លាស
តារាងខាងក្រោមផ្តល់នូវរូបមន្តបំលែងឡាប្លាសទូទៅនៃអថេរមួយ។ ចំពោះនិយមន័យនិងសេចក្តីពន្យល់សូមមើលសំគាល់ផ្នែកខាងចុងនៃតារាង។
បំលែងឡាប្លាសតែឯងគឺពិតជាត្រឹមត្រូវនៅពែល t ជាចំនួនមិនអវិជ្ជមាន ដែលគ្រប់អនុគមន៍ដើមក្នុងតារាងគឺជាអនុគមន៍កាំជណ្តើរហេវីសាយជាច្រើន u(t) ។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សមីការឌីផេរ៉ង់ស្យែល ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បំលែងអាំងតេក្រាល
ទិត្យ​ វិជ្ជរ៉ាដានី
តារាភាពយន្តដ៏ល្បីល្បាញ ទិត្យ វិជ្ជរ៉ាដានី ដែលលោកអ្នកនាងកញ្ញាបានឃើញនេះជារូបថតពណ៍ធម្មជាតិពិតៗ ដែលក្រុមព្រះសុរិយាស្រាវជ្រាវឃើញថា រូបនេះបានថតនៅក្នុងស្ទើឌីយ៉ូនាហាងថតរូប បញ្ចពណ៍ ក្បែររោងភាពយន្តគិរីរម្យ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៤។ អ្វីដែលជាសំណាងនោះ រូបថតពីរសន្លឹកនេះអាចរក្សាទុកនៅសល់ដល់សព្វថ្ងៃ ក្នុងគុណភាពល្អ ដោយមានការរក្សាពីកំពូលតារាភាពយន្ត វីរៈ តារា ដែលលោកស្រីមានរូបថតពីរសន្លឹកនេះតាំងពីឆ្នាំ១៩៧៤ម្ល៉េះ ហើយលោកស្រីបានយករូបមិត្តសិល្បកររូបនេះទុកក្នុងអាល់ប៊ុមរូបថតមួយ ដែលបានរក្សាទុកជាមួយកូនៗលោកស្រី នៅគេហដ្ឋានបណ្តុះអាសន្នមួយនាទីក្រុងបាងកក ប្រទេសថៃ មុនពេលខ្មែរក្រហមវាយឡើងកាន់អំណាច។ រូបថតពីរសន្លឹកនេះ បានបង្ហាញនូវសម្រស់ដ៏ស្រស់ត្រកាលនៃតារាភាពយន្ត ទិត្យ វិជ្ជរ៉ាដានី ដែលជាកំពូលតារាភាពយន្តដ៏ល្បីល្បាញមួយរូបនៃកម្ពុជា។
ជីវប្រវត្តិ​សង្ខេប
អ្នកស្រី ទិត្យ វិជ្ជរ៉ាដានី (Tith Vichara Dany) ជាតារាឯកភាពយន្តដ៏មានឈ្មោះល្បីល្បាញដាច់គេ​នាអំឡុងចុងទសវត្សរ៍ទី ៦០ និង​ ដើមសតវត្សរ៍ទី ៧០ ដែលមានវង់ភក្ត្រ​ស្រស់​​ផូរផង់​ ថ្ពាល់ខួច​ទាំងសង​ប្រកប​ដោយ​ស្នាមញញឹមដ៏មានមន្តស្នេហ៍ ហើយមានទេពកោសល្យសម្តែងយ៉ាងរស់រវើកសក្តិសមឥត​ខ្ចោះ។ អ្នកស្រីមាន​​​កម្ពស់​ត្រឹមតែ១,៥០ម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ តែរាង​ដ៏តូច​ច្រលឹង​មានអានុភាព​ទាក់ទាញ​របស់​អ្នកស្រីធ្វើឱ្យអ្នកស្រីបានវាយផ្តាច់តារាភាពយន្តស្រីដទៃ​ទៀត​​នាសម័យនោះ ។ អ្នកស្រី ទិត្យ វិជ្ជរ៉ាដានី កើតនៅឆ្នាំ ១៩៤៨ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ។ គាត់ជាបុត្រីរបស់លោក សារឹម និងអ្នកស្រី អុក ស៊ន។ លោក សារឹម ជា​កូន​អ្នក​មា​ន​ម្នាក់​ និងជានិស្សិតរៀនចប់មហាវិទ្យាល័យនៅក្រុងភ្នំពេញ។ ឪពុកម្តាយបានតម្រូវឱ្យលោកទៅរៀនបន្តនៅប្រទេសបារាំង។ លោកបាន​ឃ្លាតពីភរិយា​ក្រៅ​ច្បាប់ ដោយចិត្តអាឡោះអាល័យហើយសន្យាថាបីឆ្នាំក្រោយលោកនឹងវិលត្រឡប់មកវិញ។ បីឆ្នាំដែលបានសន្យាក៏កន្លង ហួសទៅ ទោះបីជាអ្នកស្រី អុក ស៊ន ប្រសូតនាងវិជ្ជរ៉ាដានី បានអាយុ​៤-៥ឆ្នាំហើយ ក៏នៅតែមិនទាន់ឃើញរូបលោកសារឹមវិលត្រឡប់មកវិញទៀត។ អ្នកស្រីអុកស៊នក៏បានរៀបការ​ជាមួយ ​លោក សាន ទិត្យ ជាទាហាន​សង្គមរាស្ត្រនិយម​តាមការណែនាំ​របស់​ឪពុក​ម្តាយ។ លោកសាន ទិត្យ ជាបុរសពោះម៉ាយមានកូន២នាក់។ លោកស្រឡាញ់ ថ្នាក់ថ្នមនិងថែទាំអ្នកស្រី ទិត្យ វិជ្ជរ៉ាដានី ដូចជាកូនបង្កើត។ អ្នកស្រីវិជ្ជរ៉ាដានី មានប្អូន ពីរនាក់ក្រោយទៀត គឺនាងវិជ្ជរ៉ារង្សី និងប្អូនប្រុសអ័រគីដេ។ នាងវិជ្ជរ៉ារង្សីហៅស្រីពៅ ក៏​ជា​តារា​ថ្មីម្នាក់​ទៀត​ដែរ តែថតបានពីរ-បីរឿងមិនទាន់បានបញ្ចាំងផង ទទួលស្រុកទេស ​ផ្លាស់ប្តូរនយោបាយ នាងក៏ត្រូវ​ស្លាប់​ក្នុង​ ជំនាន់ប៉ុលពតទៅ។ អ្នកស្រី វិជ្ជរ៉ាដានី រៀនដល់​ថ្នាក់​ទី៣​ទំនើប​នៅវិទ្យាល័យ​យុគន្ធរ​ ហើយមានស្វាមី​នៅឆ្នាំ​ ១៩៦៧ ក៏ឈប់រៀនទៅ។ ប្តីឈ្មោះ ប្រាក់ ប៊ុនថន អ្នកស្រុកបាត់ដំបង កូនថីរំចេក គ្រូបង្រៀន នៅខត្តកំពង់ឆ្នាំង បង្រៀននៅសាលារៀន គោគបន្ទាយ ក្រោយមក សាលារៀនដំណាក់កី។ អ្នកស្រីនិងស្វាមីទទួលបានកូនប្រុសម្នាក់ឈ្មោះនី ណូរ៉ា។ ប៉ុន្តែដោយសារគ្រួសារខាងស្វាមី អ្នកស្រី​មិនពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​អាជីព​សិល្បៈ​របស់​អ្នកស្រី​បានធ្វើឱ្យ​កើតជា​ក្តីក្តាំ​លែង​លះ​​​​គ្នា​រវាង​អ្នកស្រី និង លោកប្រាក់ ប៊ុនថៃ ជាស្វាមី។ ពេលនោះលោកប៉ិច សាលឿន ពាក់សក្តិ២ខាងក្រុមតន្ត្រីយោធាភិរម្យស្គាល់ អ្នកស្រីតាមរយៈការថតកុន បានជួយរត់ការអ្នកស្រី​លុប​អេតាស៊ីវិល។ លុះចប់សព្វគ្រប់ ក៏ដណ្តឹងការជាមួយអ្នកស្រីតែម្តង ហើយទទួលបានបុត្រម្នាក់ឈ្មោះប៉ិច ដានីញ៉ែល។ នៅ​ឆ្នាំ​ ១៩៧៥ ​​អ្នកស្រីត្រូវ​ជម្លៀស​ទៅ​កាន់​ខេត្ត​បាត់​ដំបង ហើយបាន​ទទួល​មរណភាព​ក្នុង​ឆ្នាំ​ ១៩៧៩​ ពេល​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​ដួល​រលំ​​ដោយ​សារ​សម្រាល​បុត្រ​តាម​ផ្លូវ​ពេល​ត្រឡប់​មក​កាន់​ទី​ក្រុង​ភ្នំ​ពេញ​វិញ​។​​
ជីវិតសិល្បៈ​ និង​​ ស្នាដៃ​
នៅពេលដែលអ្នកស្រីមានផ្ទៃពោះកូនដំបូងបាន៣ខែ មានចាងហ្វាងផលិតកម្មមួយបានមកស្នើឱ្យអ្នកស្រីសាកល្បងថតកុន។ មូលហេតុដែលធ្វើឱ្យគេ​ស្គាល់អ្នកស្រី គឺនៅពេល​អ្នកស្រីទៅ​ថតរូប​នៅក្នុងហាងជាមួយនឹងស្វាមីអ្នកស្រីនៅហាងថតរូបកំពង់ឆ្នាំង។ ហាងថតរូបនោះក៏បានសុំរូបថត​អ្នកស្រីដាក់ តាំងលំអហាង។ ចាងហ្វាងកុនបានឃើញក៏ចាប់អារម្មណ៍ ហើយក៏​ស៊ើបសួរ​រហូតដល់បានរកឃើញអ្នកស្រី។ ដើមឡើយស្វាមីនិងគ្រួសារ មិនឱ្យអ្នកស្រី ទៅថតកុនឡើយ តែដោយលក្ខណៈជាក់ស្តែងនៅពេលរៀបមង្គលការគេទាំងពីរ គេអញ្ជើញ​ភ្ញៀវចូលរួម​ចំនួន១០០តុ។ លុះដល់ថៃ្ងនោះជាសំណាងអាក្រក់ ភ្លៀងធ្លាក់ដូចគេចាក់ទឹក មង្គលការអ្នកស្រីគ្មានភ្ញៀវត្រូវខាតលិចលង់។ ទន្ទឹមនឹងនោះថៅកែកុនដឹងរឿងក៏បានសន្យាថា ឱ្យតែអ្នកស្រី​ព្រម​ទៅ​ថតកុនឱ្យគេ គេនឹងចេញប្រាក់សងបំណុលពេលរៀបការរបស់អ្នកស្រី។ ដោយហេតុផលនោះ ស្វាមីអ្នកស្រី និងឪពុកម្តាយក្មេក ក៏សុខចិត្តយល់ព្រមឱ្យអ្នកស្រីទៅថត ដោយ​កំណត់​ថា ថត​តែ​មួយរឿង​រួចបំណុលហើយឈប់។ រឿងដំបូងដែលអ្នកស្រីសម្តែងគឺរឿង “លោហិតវាសនា” ដែលមានលោកជា យុទ្ធថន និងណុប ណែម ជាតួឯកប្រុស គឺអ្នកស្រីចេញថត​ទាំងទម្ងន់កូន​ក្នុង​ពោះ​៣ខែក្នុងឆ្នាំ១៩៦៧។  ក្រោយមក ក៏ចេះតែមានម្ចាស់ផលិតកម្មមក ទាក់ទងឱ្យអ្នកស្រី ថតភាពយន្តជាបន្តបន្ទាប់។ រឿងដែលអ្នកស្រីសម្តែងមានរាប់រយរឿង ហើយភាគច្រើន​សុទ្ធតែ​ជារឿង​ដែលទទួលការ​និយមចូលចិត្តពីទស្សនិកជនយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ អ្នកស្រីថតរឿងបានច្រើនជាងគេទាំងអស់ក្នុងចំណោមតួឯកកុនខ្មែរនាសម័យនោះ។ តួ​ប្រុស​ដែល​អ្នកស្រី​ធ្លាប់​សម្ដែង​ជាមួយ​​​គឺ​លោក​គង់​ សំអឿន, លោក​​ជា​ យុទ្ធ​​ថន​​​, លោក​​វណ្ណ ​វណ្ណៈ, លោក​សូ ហ៊ាន​ ជា​ដើម​​។​ ភាព​យន្ត​ដែល​​អ្នកស្រី​​បាន​​សម្ដែង​ចាប់​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​ ១៩៦៧ ​ដល់​ឆ្នាំ​ ១​៩​៧​៥​​ មាន​ ១​២​៧​ រឿង​​ជា​​អាទិ៍​​រួម​​មាន​ ​៖​
មណីមេខលា
thumb|280px មណីមេខលា ជា​ទេពធីតា​​​ថែ​រក្សា​សមុទ្រខាង​ត្បូង។
នាម
មណីមេខលា ក៏​មាន​នាម​ថា មេខលា ឬ នាងមេខលា ផង ។ អាន​ថា មៈនីមេខៈឡា ក៏​មាន ។ មណី​មាន​ន័យ​ថា​ត្បូង​ និង មេខលាជាដូច​ខឹមខាត់ឬខ្សែ​ក្រវាត់​ប្រដាប់​អង្គ​តាម​ចង្កេះ
បទល្ខោន​
មេខលា​ទ្រង់គ្រឿង
តាមភ្លេងឡុងសុងមន ឬ មនលងស្រង់
រស្មី​ខឹម​ខាត់រាំឆើត​ឆាយ   ទ្រង់មកុដ​ក្សត្រី ពិចិត្រ
កែវ​ក៏​កាន់​កែវ​ឬទ្ធិ​ក្រៃ​       ស្រី​ថ្លៃ​ចូល​ចេញ​ចាក​វិមាន
ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ
ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ(松下 幸之助 Matsushita Kōnosuke) (២៧ វិច្ឆិកា ១៨៩៤ – ២៧​ មេសា ១៩៨៩) ជាឧស្សាហករជនជាតិជប៉ុន និងជាស្ថាបនិកក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិច ដែលជាក្រុមហ៊ុនអេឡិចត្រូនិចដ៏ល្បីមួយនៅលើពិភពលោក។ សំរាប់ជនជាតិជប៉ុនភាគច្រើន គេច្រើនហៅលោកជា «ព្រះចាត់ចែងគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុន»។
ជីវិតបឋមវ័យ
នាសម័យនោះ រថភ្លើងលើថ្នល់ (Streetcar) ចាប់ផ្ដើមចេញមុខ​នៅតាម​ដងវិថីសំខាន់ៗនៅអូសាកា។ ខូណុស្កិ​បានសំលឹងឃើញថា អគ្គីសនីនឹងជាវត្ថុមិនអាចខ្វះបាន​នាពេលអនាគត។ លោកបានចាកចេញពីហាងលក់កង់នៅអាយុ​១៥ឆ្នាំ ហើយទៅសុំធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុន Osaka Electric Light Company។ ការងាររបស់​លោក​គឺរៀបចំបណ្ដាញភ្លើង​នៅក្នុង​រោង​មហោស្រពធំមួយ។ គំរោងស្មុគស្មាញនេះ​ចំនាយពេលអស់៦ខែ ដោយខូណុស្កិ​ជាអ្នកដឹកនាំក្រុមការងារ​អោយធ្វើការស្ទើរ២៤ម៉ោងក្នុង​មួយថ្ងៃ​ដើម្បីអោយគំរោងសំរេច​ទាន់ពេលវេលា។ ទោះជាគំរោងនោះ​បានទទួលជោគជ័យយ៉ាង​ត្រចះត្រចង់​ក៏ដោយ ខូណុស្កិ​បានកើតជំងឺរលាកសួត​បណ្ដាលមកពីការធ្វើការ​យូរម៉ោងក្នុង​រោងមហោស្រពដែលគ្មានម៉ាស៊ីនកំដៅនារដូវធ្លាក់ទឹកកក។
ក្នុងសង្គមជប៉ុននៅមុនសង្គ្រាម ការរៀបការ​ដោយមាន​ការរៀបចំពី​ចាស់ទុំ ជារឿងធម្មតា។ សំរាប់ខូណុស្កិ​ក៏មិនខុសគ្នាដែរ។ នៅរដូវផ្ការីក​ឆ្នាំ១៩១៥(ពេលអាយុ២០ឆ្នាំ) បងស្រីរបស់​ខូណុស្កិ​បានណែនាំ​នារីម្នាក់ឈ្មោះ មុមិណុ អោយលោក ហើយប៉ុន្មានខែក្រោយមកគេទាំង២​ក៏រៀបការកសាងគ្រួសារ។ គាត់បន្តធ្វើការងារនៅក្រុមហ៊ុន Osaka Electric Light Company ហើយឡើងដំនែង​ជាមេការត្រួតពិនិត្យ (តំណែងខ្ពស់ជាង​គេក្នុងឋានៈជា​អ្នកបច្ចេកទេស) នៅអាយុ២២ឆ្នាំ។ ក្រោយពី​មិនមានការ​ទទួលស្គាល់ពីចៅហ្វាយ​របស់លោក អំពីsocketចង្កៀងរង្គុំដែល​លោកបានរចនា​ឡើង​នា​​ពេលទំនេរ គាត់បានសំរេចចិត្ត​ចាកចោល​ការងារ​ប្រាក់ខែ​ខ្ពស់នេះ នៅថ្ងៃទី១៥ មិថុនា ១៩១៧ ហើយ​បង្កើតក្រុមហ៊ុន​ផលិតកម្ម​ផ្ទាល់ខ្លួនតូចមួយ។ ប្រាក់សន្សំរបស់​ខូណុស្កិនៅពេលនោះ​មានមិនដល់ ១០០យ៉េនផង ដែលល្មមសំរាប់​តែទិញសំភារៈ​សំខាន់ៗមួយចំនួន​ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងនោះក៏ដោយ លោកមិនបានចុះចាញ់ទេ។ លោកបាន​បើកហាងមួយក្នុងផ្ទះតូចចង្អៀត​និងកខ្វក់ ដោយមានបុគ្គលិកជា​មិត្តរួមការងារនៅOsaka Electric Light Company ២នាក់និងប្អូនថ្លៃរបស់លោកឈ្មោះថូស៊ីអុ។ ការលក់socket​របស់លោកមិនបានល្អទេ ហេតុនេះនៅចុងឆ្នាំ១៩១៧ អតីតមិត្តរួមការងារ​លោកទាំង២នាក់នោះ​បានចាកចោលលោកទៅ។ ប្រាក់ចំនូលរបស់លោកនៅពេលនោះ​សំរាប់​ត្រឹមតែ​មួយចំអែតក្រពះប៉ុណ្ណោះ។ ពេលដែលក្រុមហ៊ុនជិតក្ស័យធុនទៅហើយនោះ សំនាងល្អ​ស្រាប់តែមានការបញ្ជាទិញ​បន្ទះអ៊ីសូឡង់​សំរាប់កង្ហាល់អគ្គីសនីចំនួន១ពាន់ ហើយក្រុមហ៊ុនក៏រស់ឡើងវិញ។
ការចាប់កំនើតរបស់ក្រុមហ៊ុនអេឡិចត្រូនិចដ៏មហិមា
ខូណុស្កិ​ក៏មានលុយបោះទុន ហើយលោកបានជួលផ្ទះ២ជាន់មួយខ្នង​ដើម្បីធ្វើជាទីតាំងក្រុមហ៊ុន Matsushita Electric Devices Manufacturing Works (ក្រុមហ៊ុនផលិតបរិក្ខារអគ្គីសនីម៉ាត្សឹស៊ីតា) ដែលក្រោយមក​ក្លាយជាក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិក។ ជាន់ក្រោម​ទូលាយ លោកយកធ្វើជា​រោងជាងដើម្បី​ពង្រីកផលិតផលថ្មីៗ រួមទាំង socketភ្លោះ ដែលលោកឌីហ្សាញ​ដោយខ្លួនឯង។ ផលិតផលថ្មីៗ​របស់ក្រុមហ៊ុន ទទួលបានការពេញនិយម​យ៉ាងខ្លាំងក្លា ដែលជួយលើកតំកើង​កិត្តិយសក្រុមហ៊ុន​ថាជាក្រុមហ៊ុន​ផលិតរបស់​មានគុណភាពខ្ពស់​ក្នុងតំលៃថោក។ នៅឆ្នាំ១៩២២ ខូណុស្កិ​ត្រូវសាងសង់​ការិយាល័យ​និង​រោងចក្រ​ថ្មីមួយ​សំរបតាម​ការរីកចំរើនរបស់​ក្រុមហ៊ុន។ នៅឆ្នាំ១៩២៣ ខូណុស្កិ​បានសំលឹងឃើញ​ទីផ្សាដ៏ធំ​សំរាប់អំពូលដើរដោយថ្មពិលសំរាប់បំពាក់អោយកង់។ នាសម័យនោះ ទោះបីជាមានអំពូលបែបនេះជាច្រើនក្ដី ក៏វានៅមិនទាន់មានការទុកចិត្តពីអ្នកប្រើប្រាស់ ដោយវាច្រើនតែអស់ថ្មពេលប្រើ​ប្រាស់​បានត្រឹមតែ៣ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ។ ខូណុស្កិ​បានចំណាយ​ពេល៦ខែ​ដើម្បីរចនា​អំពូលមានរាងដូចគ្រាប់កាំភ្លើង​ដែលអាចប្រើប្រាស់​បានដល់ទៅ៤០ម៉ោង​ដោយមិនបាច់​ដូរថ្ម។ ជាអកុសល អ្នកលក់ដុំនានា​បានបដិសេធ​មិនយកផលិតផល​របស់លោកនេះទៅលក់។ ខូណុស្កិក៏សម្រេច​ចិត្តធ្វើការដោយមិនបាច់ឆ្លងកាត់​អ្នកបោះដុំទាំងនោះ​ ដោយលោកបាន​ផ្ញើផលិតផល​គំរូ​ទៅអោយម្ចាស់ហាងកង់​នានា​ដោយផ្ទាល់ ដើម្បីអោយពួកគេ​សាកមើលគុណភាព​អំពូលរបស់គាត់​ដោយខ្ឡនគេផ្ទាល់។ ជាលទ្ធផល​ក្រុមហ៊ុន​បានទទួលការបញ្ជាទិញ​ដូចព្យុះ ហើយអ្នកបោះដុំដែលធ្លាប់​បដិសេដនឹងលោក បានងាកមកចរចារ​សុំចែកចាយផលិតផល​របស់លោកវិញ។
នៅឆ្នាំ១៩២៣ ខូណុស្កិ​បានសំលឹងឃើញ​ទីផ្សាដ៏ធំ​សំរាប់អំពូលដើរដោយថ្មពិលសំរាប់បំពាក់អោយកង់។ នាសម័យនោះ ទោះបីជាមានអំពូលបែបនេះជាច្រើនក្ដី ក៏វានៅមិនទាន់មានការទុកចិត្តពីអ្នកប្រើប្រាស់ ដោយវាច្រើនតែអស់ថ្មពេលប្រើ​ប្រាស់​បានត្រឹមតែ៣ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ។ ខូណុស្កិ​បានចំនាយ​ពេល៦ខែ​ដើម្បីឌីហ្សាញអំពូលមានរាងដូចគ្រាប់កាំភ្លើង​ដែលអាចប្រើប្រាស់​បានដល់ទៅ៤០ម៉ោង​ដោយមិនបាច់​ដូរថ្ម។ ជាអកុសល អ្នកលក់ដុំនានា​បានបដិសេដ​មិនយកផលិតផល​របស់លោកនេះទៅលក់។ ខូណុស្កិក៏សំរេច​ចិត្តធ្វើការដោយមិនបាច់ឆ្លងកាត់​អ្នកបោះដុំទាំងនោះ​ ដោយលោកបាន​ផ្ញើផលិតផល​គំរូ​ទៅអោយម្ចាស់ហាងកង់​នានា​ដោយផ្ទាល់ ដើម្បីអោយពួកគេ​សាកមើលគុណភាព​អំពូលរបស់គាត់​ដោយខ្ឡនគេផ្ទាល់។ ជាលទ្ធផល​ក្រុមហ៊ុន​បានទទួលការបញ្ជាទិញ​ដូចព្យុះ ហើយអ្នកបោះដុំដែលធ្លាប់​បដិសេដនឹងលោក បានងាកមកចរចារ​សុំចែកចាយផលិតផល​របស់លោកវិញ។
ខូណុស្កិបាន​ចាប់ផ្ដើមអភិវឌ្ឍអំពូលដើរដោយថ្ម​សំរាប់ដាក់កង់ ជំនាន់ទី២ ដោយបានប្ដូររាង​ជាការ៉េវិញ។ ពេលដែលលោកព្យាយាម​រកនឹកឈ្មោះដាក់អោយផលិតផលថ្មីនេះ លោកបានប្រទះភ្នែក​នឹងពាក្យអង់គ្លេស «international» នៅលើទំព័រកាសែត។ លោកបានឆែកមើលនិយមន័យរបស់​ពាក្យនេះក្នុង​វចនានុក្រម ហើយបានឃើញក្នុងពាក្យ «international» មានពាក្យ «national» ដែលមានន័យថា «ជារបស់ជាតិ, ជាតិ»។ ពាក្យនេះ​សក្ដិសមឥតខ្ចោះ​ជាមួយផលិតផល​របស់លោក ដែលលោកជឿថា​ថ្ងៃណាមួយ​គ្រប់ផ្ទះសម្បែងក្នុងប្រទេស​​នឹង​ប្រើប្រាស់​ផលិតផលរបស់លោក។ នៅឆ្នាំ១៩២៧ ម៉ាក National(ណាស្យូណាល់) បានចាប់បដិសន្ធិ។
នៅសម័យនោះ ផលិតផលអគ្គីសនីភាគច្រើនត្រូវគេ​ចាត់ទុកថាជា​របស់ប្រណិត និងមានតម្លៃថ្លៃសំរាប់អ្នកប្រើប្រាស់​ទូទៅ។ ខូណុស្កិ​មានទស្សនវិស័យ​ផលិតបរិក្ខារអគ្គីសនី​ដែលអាចអោយ​អ្នកអតិថិជន​មានជីវភាពមធ្យម​មានលទ្ធភាពទិញ​ប្រើដែរ។ លោកបានបង្កើត​ផ្នែកថ្មីដើម្បីរចនា​ផលិតផល​ឧណ្ហអគ្គីសនី (thermoelectric) និងអភិវឌ្ឍឆ្នាំងអ៊ុតអគ្គីសនី។ ៣ខែក្រោយមក «Super-Iron» (ឆ្នាំងអ៊ុតស៊ុបពែរ) ម៉ាកណាស្សូណាល់​បានលេចរូបឡើង។ ទោះជាផ្នែកទីផ្សាបាន​ប៉ាន់ប្រមាណលក់បានតែ ១០ម៉ឺនគ្រឿង​ក្នុងមួយឆ្នាំក៏ដោយ ក៏ខូណុស្កិបាន​បញ្ជាអោយផលិត ១ម៉ឺនគ្រឿង​ក្នុងមួយខែ។ លោកបានប្រមើលមើលថា ការផលិតក្នុងបរិមាណច្រើន​នឹងកាត់បន្ថយតំលៃឯកតា ហើយអ្នកប្រើប្រាស់​ប្រាកដជាទិញផលិតផល​របស់លោក ពេលដែលតំលៃ​មិនថ្លៃពេកសំរាប់គេ។ ឆ្នាំងអ៊ុត​របស់លោក​បើកឆាក​ក្នុងតំលៃ ៣,២យ៉េន ថោកជាងឆ្នាំងអ៊ុត​របស់គូប្រជែង​ដែលមាន​តំលៃ៥យ៉េន។ ភ្លាមៗនោះ ឆ្នាំងអ៊ុតនេះបាន​ក្លាយជាផលិតផល​លក់ដាច់ជាង​គេមួយទៀត​របស់​ក្រុមហ៊ុន។
នៅឆ្នាំ១៩២៩ ខូណុស្កិ​បានបង្កើតគោលដៅគ្រប់គ្រងជាមូលដ្ឋាន​និងគោលការណ៍ក្រុមហ៊ុន ដើម្បីដឹកនាំ​ការរីកលូតលាស់​របស់​ប៉ាណាសូនិក។ លោកបានមាន​ប្រសាសន៍​ពីអនាគតរបស់​ក្រុមហ៊ុនថា «ការរកស៊ីរបស់យើង​ពឹងផ្អែកលើការជឿទុកចិត្តរបស់​សង្គម​មកលើយើង។ ហេតុនេះ​យើងមាន​កាតព្វកិច្ច​គ្រប់គ្រង​និងអភិវឌ្ឍ​ក្រុមហ៊ុនតាមរបៀបស្មោះត្រង់​និងទទួលខុសត្រូវ ដើម្បីជួយអភិវឌ្ឍសង្គម​និងលើកស្ទួយជីវភាពរស់នៅ​របស់​មនុស្សជាតិ»។
នៅឆ្នាំ១៩៣១ វិទ្យុមានប្រជាប្រិយភាពយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែនាពេលនោះ វិទ្យុមានតំលៃខ្ពស់​និងគុណភាព​មិនអាចទុកចិត្តបាន។ ខូណុស្កិបានបង្កើតវិទ្យុ​មានរចនាបទ​បំពង់សុញ្ញកាស៣ ក្នុងរយៈពេល៣ខែ ហើយភ្លាមៗ​បានឈ្នះរង្វាន់លេខ១ ក្នុងការប្រកួតរៀបចំដោយ ស្ថានីយ៍ផ្យព្វផ្សាយសាធារណតូក្យួ (Tokyo Public Broadcasting Station)។ ដើម្បីជំរុញអោយមាន​ការរីកចំរើន​បន្ថែមទៀត លោកបានទិញអាជ្ញាបណ្ណ​សំរាប់វិទ្យុ២រចនា​បទ ហើយបើកសិទ្ធអោយផលិត​ជាសាធារណៈ។
ខូណុស្កិ​មិនមានចំណាប់អារម្មណ៍ជាពិសេស​ណាមួយ​ខាងផ្នែកសាសនា​ឬលទ្ធិអ្វីទេ។ ប៉ុន្ទែលោកតែងតែ​បើកចិត្តទទួលយក​រាល់គំនិត​និងយោបល់នានា។ នៅខែមិនា ១៩៣២ ខូណុស្កិត្រូវបានមិត្តម្នាក់អញ្ជើញទៅ​កាន់​វិហារស៊ីនតូល្បីមួយ។ ពេលនោះ​លោក​ចាប់ផ្តើមគិតឃើញ​ពីភាពស្រដៀងគ្នា​រវាងសាសនា​និង​ការគ្រប់គ្រងការរកស៊ី។ លោកបាននិយាយថា«មនុស្សលោកត្រូវការវិបុលភាព​ទាំងផ្នែកផ្លូវចិត្តនិងសំភារៈ។ សាសនា​ដឹកនាំ​មនុស្សអោយចៀស​ផុតពី​ការរងទុកវេទនា ទៅកាន់សុភមង្គល​និងសន្ដិភាពក្នុងចិត្ត។ ចំនែកឯការរកស៊ី​ក៏ដូចគ្នាដែរ។ ការរកស៊ីអាច​ផ្ដល់អោយនូវវត្ថុចាំបាច់នានា សំរាប់សុភមង្គល។ នេះគួរតែជា​បេសកកម្មចម្បង»។ ក្រោយមក​លោកបានបើកអង្គប្រជុំ​បុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនទាំងអស់​របស់លោក ហើយបានធ្វើការប្រកាសក្នុងអ្វីដែលគេហៅថា ទស្សនៈម៉ាត្សឹស៊ីតាខូណុស្កិ សំរាប់ដឹកនាំក្រុមហ៊ុននេះ​រាប់ទស្សវត្សរ៍ក្រោយមក។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា«បេសកកម្មរបស់​អ្នកផលិត​គឺយកឈ្នះលើភាពក្រីក្រតាមរយៈការផលិត​ទំនិញអោយបានច្រើនបរិបូរ។ ទោះជាទឹកអាចចាត់ទុកជាផលិតផល​មួយមុខក្ដី ក៏គ្មាននរណាម្នាក់​ហាមមិនអោយអ្នកដំណើររឆ្លងកាត់មិនអោយ​ផឹកទឹកពីរ៉ុប៊ីនេរបស់គេដែរ។ នេះមកពីទឹកមានបរិបូរ​និងមានតំលៃថោក។ បេសកកម្មរបស់យើង​ក្នុងនាមជាផលិតករ​គឺបង្កើត​របស់អោយបានបរិបូរនិងថោក​ដូចទឹកអញ្ចឹង។ នេះជាវិធីដែលយើង​អាចលុបបំបាត់​ភាពក្រីក្រ និងផ្ដល់សុភមង្គល​ដល់​មនុស្សគ្រប់គ្នា និងធ្វើអោយពិភពលោក​កាន់តែជាកន្លែងល្អសំរាប់រស់នៅ។»
ខូណុស្កិ​បានលើកឡើង​និងចងក្រង​ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងជាស្វ័យភាព ដោយបានចែកក្រុមហ៊ុនជា៣ផ្នែកគឺ ផ្នែកទី១ខាងផលិតវិទ្យុ ផ្នែកទី២ខាងបរិក្ខារបំភ្លឺ​និងថ្មពិលស្ងួត និងផ្នែកទី៣ខាងឧបករណ៍ប្រើខ្សែ ប្លាស្ទិចសំយោគ និងផលិតផលឧណ្ហអគ្គីសនី។ ផ្នែកនីមួយៗ​មានរដ្ឋបាលគ្រប់គ្រង​ដោយឡែកពីគ្នា និងទទួលបន្ទុកតែក្នុងអគារផលិតកម្មផ្ទាល់ខ្លួន។ ការធ្វើបែបនេះជួយអោយ​ខូណុស្កិសម្រាលទំទួលខុសត្រូវ​របស់​ខ្លួន និងផ្ដល់ឱកាសអោយ​អ្នកគ្រប់គ្រងក្រោមៗបាន​រៀនសូត្រពីយុទ្ធសាស្ត្រជំនួញរបស់ពួកគេ គិតតាំងពីការអភិវឌ្ឍ​ស្រាវជ្រាវផលិតផល​រហូតដល់ការលក់។
មកទល់ពេលនេះ​ក្រុមហ៊ុនមានផលិតផលជាង២០០ប្រភេទ ហើយការរកស៊ីរបស់ពួកគេ​កាន់តែរីកចំរើន ហើយខូណុស្កិគិតថាដល់ពេលដែលលោកពង្រីកក្រុមហ៊ុនម្ដងទៀតហើយ។ ហេតុនេះនៅខែមិថុនា ១៩៣៣ ក្រុមហ៊ុនបានប្ដូរទីតាំង​ទៅកាន់រោងចក្រថ្មីនិង​ការិយាល័យកណ្ដាលនៅ កូដាម៉ា ខណ្ឌភាគឥសានក្រុងអូសាកា។
«ពាណិជ្ជកម្មគឺមនុស្ស» ជាពាក្យស្លោកសំណព្វចិត្ត​របស់ខូណុស្កិ។ កាត់ជឿជាក់លើការបណ្ដុះបណ្ដាលសមត្ថភាព​របស់បុគ្គលិករបស់លោក។ ហេតុនេះទើបនៅឆ្នាំ១៩៣៤ លោកបានបង្កើតវិទ្យាស្ថានហ្វឹកហ្វឺនបុគ្គលិក នៅរោងចក្រកូដាម៉ាដែលផ្ដល់​ការអប់រំរយៈពេល៣ឆ្នាំ​ផ្នែកវិស្វកម្មនិងពាណិជ្ជកម្មដល់​បុគ្គលិកដែលរៀនចប់ត្រឹម​បឋមសិក្សា។ នៅឆ្នាំ១៩៣២ ខូណុស្កិ​បានបង្កើតគ្រឹះ​ស្ថានជំនួញសម្រាប់​ស្រាវជ្រាវ​និងអភិវឌ្ឍ​សក្ដានុពលភាពនៃ​ការលក់​លើទីផ្សាអន្តរជាតិ។ ដោយមានការកើនឡើងផ្នែកនាំចេញ ខុណុស្កិបានធ្វើសហគ្រាសកម្មគ្រឹះ​ស្ថាន​នេះអោយក្លាយជា Matsushita Electric Trading Company (ក្រុមហ៊ុនជំនួញអគ្គីសនីម៉ាត្សឹស៊ីតា) នៅខែសីហា ១៩៣៥។ នៅថ្ងៃទី១៥ ធ្នូ ឆ្នាំដដែល ខូណុស្កិ​បានធ្វើសហគ្រាសកម្ម​ក្រុមហ៊ុន និងប្ដូរឈ្មោះមកជា Matsushita Electric Industrial Company limited (ក្រុមហ៊ុនឧស្សាហកម្មអគ្គីសនីម៉ាត្សឹស៊ីតាចំកាត់)។ ខូណុស្កិបានថ្លែងទៅកាន់បុគ្គលិក​ថា «ក្រុមហ៊ុនរបស់យើង​បានពង្រីកខ្លួនទាំងផ្នែកលក់​និងចំនួនបុគ្គលិក។ វាបានក្លាយជាក្រុមហ៊ុនផលិតកម្មដ៏ធំ​ដែលមានឋានៈខ្ពស់ក្នុងសង្គម។» ពេលដែលសង្គ្រាមជប៉ុននិងចិន​ផ្ទុះឡើងក្នុងឆ្នាំ១៩៣៧ ការធ្វើយោធាកម្ម​សេដ្ឋកិច្ចជប៉ុនកាន់តែបង្កើនកម្លាំងឡើង។ ដោយមានការភ័យខ្លាចការណ៍នេះធ្វើអោយមានការកែប្រែគោលការណ៍ក្រុមហ៊ុន ខូណុស្កិបានចេញផ្សាយសេចក្ដីណែនាំ​មួយចំនួនដើម្បីអះអាង​ពីទស្សនវិជ្ជាគ្រប់គ្រងរបស់លោក។ បន្ទាប់មក​​នៅខែមករាឆ្នាំ១៩៤០ លោកបានផ្ដាំទៅកាន់បុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនទាំងអស់​អោយប្រឹងប្រែង​រក្សាគុណភាព​ផលិតផលទោះបីជាមានកង្វះ​ខាតវត្ថុធាតុដើម ដោយសារតែសង្ក្រាមក៏ដោយ។
កំឡុងសង្គ្រាមប៉ាស៊ីហ្វិកឆ្នាំ១៩៤១ (ផ្នែកមួយនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី២) ក្រុមហ៊ុនត្រូវបានបង្ខំអោយ ទទួលកុងត្រាយោធា ដែលតំរូវអោយស្ថាបនា Matsushita Shipbuilding Company (ក្រុមហ៊ុនសំនង់នាវាម៉ាត្សឹស៊ីតា) និង Matsushita Airplane Company (ក្រុមហ៊ុនសំនង់យន្ដហោះម៉ាត្សឹស៊ីតា) នៅឆ្នាំ១៩៤៣។ នៅទីបំផុត​សង្គ្រាមដែលធ្វើអោយជប៉ុនចំនាយ​ធនធានជាតិ១ភាគ៤​បានបញ្ចប់។ ក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិកបាន​បាត់បង់​រោងចក្រនិងការិយាល័យ៣២កន្លែង ទាំងនៅតូក្យូនិងអូសាកា។ ការិយាល័យកណ្ដាល​និងរោងចក្រចំបងត្រូវជួសជុលឡើងវិញ ប៉ុន្តែ​ក្រុមហ៊ុនត្រូវចាប់ផ្ដើមពីសូន្យឡើងវិញម្ដងទៀត។
ពីចប់សង្គ្រាមដល់សម័យផុសផុលខាងបរិក្ខារអគ្គីសនី
នៅថ្ងៃទី១៦ សីហា ១៩៤៥ មួយថ្ងៃបន្ទាប់ពីជប៉ុន​ចុះចាញ់សង្គ្រាម​ដោយឥតលក្ខខណ្ឌ ខូណុស្កិ​បានកោះប្រជុំ​អ្នកគ្រប់គ្រង​កំពូលៗក្នុង​ក្រុមហ៊ុនរបស់លោក​ហើ់យប្រកាសផែនការ​រៀបចំអោយមាន​ដំនើរការផលិតកម្ម​ឡើងវិញ។ ៤ថ្ងៃក្រោយ​លោកបានថ្លែងទៅកាន់បុគ្គលិកថា «ការផលិត​ជាវីធីចំបងជាងគេ​របស់យើង ដើម្បីក្រោកឈរឡើងវិញ។ ចូររំលឹកឡើងវិញ​ពីស្មារតីជា​ប្រពៃណីរបស់​ក្រុមហ៊ុនម៉ាត្សឹស៊ីតា​ និងសូមធ្វើការកសាងប្រទេស​ជាតិនិងបង្កើនជីវភាព​រស់នៅ​របស់​ប្រជាជន។» ក្រោមការបញ្ជារបស់ឧត្តមសេនីយ៍ម៉ាកអាធួ (MacArthur) កងកំលាំងយោធាអាមេរិច​ដែលកាន់កាប់ជប៉ុន​បានជំរុញកំនែទំរង់ប្រជាធិបតេយ្យជាបន្ទាន់នៅជប៉ុន ដោយរួមបញ្ចូលទាំងការបង្កើតសហព័ន្ធការងារ។
ពេលដែលខូណុស្កិ​ចេញមុខ​នៅក្នុង​អង្គប្រជុំសហព័ន្ធការងារ​លើកទី១របស់​ក្រុមហ៊ុន ដែលធ្វើនៅ​សាលសាធារណកណ្ដាល​​ណាកាណុស៊ីម៉ា លោកបានទទួលបានសំលេងគាំទ្រ​ភ្លាមៗ​ពីបុគ្គលិក ដោយបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់ថា​លោក​អោយអតិភាពខ្ពស់​ទៅលើផលប្រយោជន៍​របស់អ្នករាល់គ្នា ហើយថាគោលនយោបាយ​ប្រសើរបំផុត​សម្រាប់ការងារនិងការ​គ្រប់គ្រងរួមនឹងសម្រេចបាន។ ប៉ុន្តែការក្រោកឈរ​ឡើងវិញរបស់ក្រុមហ៊ុន​បានប្រឈមមុខនឹង​ឧបសគ្គ​មួយរំពេច។ កងកំលាំងយោធាអាមេរិច​ដែលកាន់កាប់ជប៉ុន​បានចេញ​នួវបទបញ្ជាយ៉ាងច្រើន​ដែលបានរារាំងដល់ប្រតិបត្តិការ​ក្រុមហ៊ុន​និងគំរាមគំហែង​ដល់អត្ថិភាព​របស់វា។ ច្បាប់ទាំងនោះ​មានបំណងលុបបំបាត់អ្វីដែលគេ​ហៅថា «ហ្សៃបាត្សឹ» (សហគ្រាសក្រុមហ៊ុន​ឧស្សាហកម្មនិង​ហិរញ្ញវត្ថុ​ដែលគ្រប់គ្រង​ដោយគ្រួសារ ដែលជាប្រពៃណីមាន​រាប់ជំនាន់មកហើយនៅជប៉ុន)។ ដោយដឹងថា​ច្បាប់នេះ​ធ្វើឡើង​សំដៅមករក​ក្រុមហ៊ុនខ្លួន ខូណូស្កិ​ក្នុងនាមជាសហគ្រិនឯករាជ្យ​វ័យ៣០ឆ្នាំ បានចូលទៅការិយាល័យកណ្ដាលទូទៅរបស់កងសម្ព័ន្ធមិត្ត ច្រើនជាង៥០ដង ហើយលោកនាយកប្រតិបត្តិឈ្មោះ អារ៉ាថារ៉ូ ថាកាហាស៊ី​បានចេញទៅចរចារជាមួយមេដឹកនាំ​ការកាន់កាប់នៅជប៉ុន ជិត១០០ដង។
ដោយសារតែ​ក្រុមហ៊ុនបានផលិត​សំភារៈយោធា​ក្នុងសម័យសង្គ្រាម ខូណុស្កិ​ត្រូវគេបញ្ជាអោយ​ចុះចេញពីតំណែង​ជា​ប្រធានក្រុមហ៊ុន។ ប៉ុន្តែ​សហព័ន្ធការងារ​ ហាងលក់រាយ និងសាខានានារបស់ក្រុមហ៊ុន​បានធ្វើការគាំទ្រ​លោក តាមរយៈញត្តិអោយធ្វើនិរាករណ៍​បទបញ្ជាលាលែងតំណែងនោះ ដោយពួកគេនិយាយថា​ខូណុស្កិ​ពិតជាចាំបាច់ខ្លាំងណាស់​សំរាប់កសាង​ក្រុមហ៊ុនឡើងវិញ។ នេះជាចលនាមួយដែល​មិនធ្លាប់មានពីមុនទេ។ នៅក្នុង​ការធ្វើត្រឡប់​គោលនយោបាយ​ដ៏កម្រមួយ នៅខែឧសភា ១៩៤៧ អគ្គមេបញ្ជាការ​ជាន់ខ្ពស់​នៃកងកម្លាំងសម្ព័ន្ធមិត្ត​បានធ្វើការអនុញ្ញាតិអោយ​ខូណុស្កិ​និងនាយកផ្នែកទាំងអស់​របស់ក្រុមហ៊ុន​នៅបន្តតំណែងនៅទីនោះ​តទៅទៀត។ សង្គមជប៉ុនក្រោយសង្គ្រាម ជាសង្គមប្រកបដោយ​អតិផរណា កង្វះស្បៀងអាហារ និងការរកស៊ីទុច្ចរិត។ នៅខែវិច្ឆិកា១៩៤៦ ខូណុស្កិ​បានបង្កើត​អោយមានអង្គការចោទ​សំនួរ​មូលដ្ឋានសំខាន់ៗ​ទាក់ទិននឹង​លក្ខខណ្ឌ​រស់នៅរបស់​មនុស្ស។ ដោយឈរលើគំនិត “Peace and Happiness through Prosperity” (សន្តិភាព​និង​សុភមង្គល​តាមរយៈវិបុលភាព) គាត់បានដាក់ឈ្មោះអោយ​អង្គការនោះថា​ PHP Institute (វិទ្យាស្ថានPHP) និងចាប់ផ្ដើម​បោះពុម្ភផ្សាយ​ទស្សនាវដ្ដីPHPចាប់ពីឆ្នាំបន្ទាប់។
ប៉ាណាសូនិក​ត្រូវបានដកចេញពី​ការកំហិតក្រោយសង្គ្រាម​នៅឆ្នាំ១៩៥០។ នៅក្នុងសុន្ទរកថា​ប្រចាំឆ្នាំ​ស្ថីពីនយោបាយគ្រប់គ្រង​នៅឆ្នាំ១៩៥១ ខូណុស្កិបាន​ថ្លែងថាដល់ពេលហើយ​ដែលក្រុមហ៊ុនស្វែងរកកន្លែងខ្លួន​ក្នុងសហគមន៍អន្តរជាតិ។ លោកបានដាស់តឿនអោយ​បុគ្គលិករបស់លោក​គោរពរក្សា​បេតិកភណ្ឌវប្បធម៌​របស់ខ្លួន​ពេលដែលពួកគេប្រលូកចូល​ក្នុងឆាកអន្តរជាតិ។ ពេលដែលខូណុស្កិ​ទទៅទស្សនកិច្ច​សហរដ្ឋអាមេរិក ដើម្បីមើលពីដំណើរការ​ឧស្សាហកម្មអាមេរិក​ដោយផ្ទាល់ភ្នែក លោកបានសំគាល់ឃើញ​ពីគំលាតដ៏មហិមា​រវាង​អាមេរិកដ៏ស្ដុកស្ដម្ភ​និងជប៉ុន​ដ៏ក្រីក្រ​តោកយ៉ាក។ លោកបានសង្កេតឃើញថា «តម្រូវការចាំបាច់​ដើម្បីអោយមានវិបុលភាព គឺរចនាសំព័ន្ធសង្គម​ដែល​ផ្ដល់លទ្ធភាពអោយប្រជាពលរដ្ឋធ្វើការអោយអស់​សមត្ថភាពនិងទេពកោសល្យផ្ទាល់​ខ្លួនគេ»។ ដើម្បីធ្វើការ​ប្រកួតប្រជែង​ជាមួយលោកខាងលិច លោកដឹងថា​ក្រុមហ៊ុនរបស់លោក​ត្រូវការចំណេះដឹង​ខាង​អេឡិចត្រូនិច​ (ឬ​អគ្គីស្យាណូ) និងវិធីសាស្ត្រឯកទេសក្នុងការ​អភិវឌ្ឍផលិតផល​បន្ថែមទៀត។ ដោយជឿជាក់ថា​ការនាំចូលនូវបច្ចេកទេសបស្ចិមប្រទេស​ពិតជាចាំបាច់ខានមិនបាន​សំរាប់ការកសាងជប៉ុន​ក្រោយសង្ក្រាម ខូណុស្កិចាប់ផ្ដើមសំលឹង​រកមើលដៃគូពាណិជ្ជកម្មបរទេស។ នៅឆ្នាំ១៩៥២ បន្ទាប់ពីការចរចារ​ដ៏តានតឹង​មក ប៉ាណាសូនិកបានបង្កើតកិច្ច​ព្រមព្រៀងសហប្រតិបត្តិការបច្ចេកទេស​ជាមួយក្រុមហ៊ុនហ្វីលីព(Philips) របស់ហុល្លង់ ដោយបានបង្កើតសាជីវកម្មអេឡិចត្រូនិចម៉ាត្សឹស៊ីតា (Matsushita Electronics Corporation)ដែលក្រុមហ៊ុនទាំង២​រកស៊ីហ៊ុនគ្នា។ ទោះបីជា​ដំបូងឡើយ​អ្នកចរចារខាង​ក្រុមហ៊ុនហ្វីលីព​បានទាមទារ​ចំណែកពីការលក់របស់ក្រុមហ៊ុនថ្មីនេះខ្ពស់ជាងជាថ្នូនឹងការដឹកនាំបច្ចេកទេសក៏ដោយ ក៏ខូណុស្កិ​បានជំទាស់​តបទៅវិញថា​ប៉ាណាសូនិកផ្ដល់ជំនាញផ្នែកគ្រប់គ្រង​ដែលមានតំលៃ​ស្មើគ្នា​នឹង​បច្ចេកទេសដែរ​ហើយថែមទាំងទទួល​ខុសត្រូវលើថ្លៃចំណាយ​ក្នុងការដឹកនាំផ្នែកគ្រប់គ្រងទៀតផង។ ទីបញ្ចប់​ភាគគីទាំង២​បានសម្រុះសម្រួលលើកិច្ចព្រមព្រង​សមរម្យ​មួយសម្រាប់ទាំងសងខាង។
នៅឆ្នាំ១៩៥៦ (ខូណុស្កិអាយុ៦១ឆ្នាំ) រដ្ឋាភិបាលបានប្រកាស​ពីការសម្រេចជោគជ័យជាស្ថាពរ​ក្នុង​ការកសាង​សេដ្ឋកិច្ច​ប្រទេសជប៉ុនឡើងវិញ (គេប្រើពេលមិនដល់១០ឆ្នាំផង ចំណែកខ្មែរវិញជិត៣០ឆ្នាំហើយ…….)។ ពេលនោះ​ខូណុស្កិ​បានធ្វើអោយ​បុគ្គលិក​និង​ឧស្សាហកម្មទាំងមួលភ្ញាក់ផ្អើល ដោយប្រកាសនូវ​មហិច្ចតាពង្រីក​សាជីវកម្មប៉ាណាសូនិក​ក្នុងរយៈពេល៥ឆ្នាំ។ គម្រោងការណ៍នេះ​ស្នើអោយ​បង្កើនការលក់ប្រចាំឆ្នាំអោយបាន៤ដង បង្កើតចំនួនបុគ្គលិក៦០% និងបង្កើនមូលធនក្រុមហ៊ុនពី ៣ពាន់លានយ៉េនទៅ១០ម៉ឺនលានយ៉េន។ ខូណុស្កិ​បាននិយាយថា «ខ្ញុំធានាថា​ប្រកដជាជោគជ័យ។ ព្រោះថា​តួលេខនេះ​តំណាងអោយ​តំរូវការ​របស់ប្រជាជន ដែលពួកគេទាំងនោះ​ចុះកិច្ចសន្យា​មើលមិនឃើញនឹងភ្នែកមួយ​ជាមួយយើង»។ ខូណុស្កិ​បានសម្រេចគោលដៅ​ដែលមើលទៅមិនគួរអោយទៅរួចនេះ​ ក្នុងរយៈពេលតែ៤ឆ្នាំជាង​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ៥០ សេដ្ឋកិច្ចជប៉ុន​ដែលរីកលូតលាស់​ជាលំដាប់​បាននាំមក​នូវ​សម័យការផុសផុល​(ប៊ូម Boom) ក្នុងការលក់​បរិក្ខារអគ្គីសនី​ប្រើប្រាស់ក្នុងផ្ទះ។ ក្រុមហ៊ុនផលិត​ឧបករណ៍អគ្គីសនីធុនធ្ងន់​ចាប់ផ្ដើមប្រលូកក្នុងវិស័យនេះដែរ ដែលធ្វើអោយមានការប្រកួតប្រជែងតម្លៃ​យ៉ាងស្វិតស្វាញ។ បរិក្ខារ​តាមផ្ទះ​ថ្មីៗ​ចេញជាបន្ដបន្ទាប់ ដែលធ្វើអោយ​ផ្ទះកាន់តែមានផាសុកភាព​និងស្រួលរស់នៅ។ អ្នកគ្រប់គ្នាចង់បានអ្វីដែលគេអោយឈ្មោះថា «វត្ថុទិព្វទាំង៣»គឺ ទូរទស្សន៍ ម៉ាស៊ីន(ឬ​យន្ត)បោកខោអាវ និង ទូរទឹកកក។ ខូណុស្កិ​បានប្រមើលឃើញ​សយន្តសម័យនៃយុគ​អគ្គីសនីកម្ម ហើយបានពង្រឹង​បណ្ដាញលក់​និងធ្វើអោយមានស្ថេរភាពទីផ្សារ​របស់ខ្លួន​តាមរយៈការបង្កើតចំណងស្អិតរមួត​ជាមួយអ្នកលក់រាយ។ នៅខែមិថុនា ១៩៥៨ (អាយុ៦៣ឆ្នាំ) ក្នុងពិធីរៀបចំឡើង​នៅស្ថានទូតហុល្លង់នៅតូក្យូ ខូណុស្កិ​បានទទួលមេដៃកិត្តិយសជា Commander in the Order of Orange-Nassau ពីម្ចាស់ក្សត្រីនៃប្រទេសហុល្លង់ សម្រាប់ «ការរួមចំណែក​ដ៏បវរ ក្នុងការបំរើការដល់កិច្ចសហប្រតិបត្តិការសេដ្ឋកិច្ច​និងការជំរុញចំណងមិត្តភាព»។ រង្វាន់នេះ​ជារង្វាន់ឧត្តមជាងគេ​របស់ប្រទេសហុល្លង់​សម្រាប់ជនបរទេស។ រង្វាន់នេះត្រូវបានផ្ដល់ដល់ខូណុស្កិ​ដោយសារតែ​កិច្ចព្រមព្រៀង​សហប្រតិបត្តិការបច្ចេកទេស​និងកិច្ចសហការ​ជាមួយក្រុមហ៊ុនហ្វីលីព​ដែលបានរួមចំនែក​ក្នុង​ការរឹតចំណង​មិត្តភាពរវាង​ប្រទេសទាំង២។ លោកបន្តធ្វើការរឹងចំណង​មិត្តភាពនេះ ដោយបង្កើតនិងធ្វើជាប្រធាន​សហគមន៍ជប៉ុន-ហុល្លង់នៅតំបន់ខាន់សៃ (Japan-Netherlands Society of the Kansai) ក្នុងឆ្នាំ១៩៥៩។
ជាបន្តបន្ទាប់មកទៀត ខូណុស្កិ​បានទទួលមេដាយកិត្តិយសជាច្រើនទៀត​ក្នុងកិច្ចរួមចំនែក​រឹត​ចំនង​មិត្តភាពជាមួយប្រទេសដទៃទៀតដូចជា Medalie De Honra Ao Merito Cultural Award ពីប្រទេសប្រេស៊ីលក្នុងខែមេសាឆ្នាំ១៩៦៨, Commandeur de L’Ordre de la Couronne Award ពីព្រះរាជាបែលហ្ស៊ិក ក្នុងខែតុលាឆ្នាំ១៩៧២ និង Panglima Mangku Negara និងងារជាTan Sri ពីព្រះចៅម៉ាឡេស៊ី​ក្នុងខែកុម្ភៈឆ្នាំ១៩៧៩។
នៅឆ្នាំ១៩៥៩ (អាយុ៦៤ឆ្នាំ) ដោយត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ក្នុងការពង្រីក​ពាណិជ្ជកម្មទៅក្រៅប្រទេស ខូណុស្កិបានស្ថាបនា សាជីវកម្មអគ្គីសនីម៉ាត្សឹស៊ីតាប្រចាំអាមេរិក (Matsushita Electric Corporation of America ហៅកាត់ថា MECA) នាទៅក្រុងញូយ៉ក។ នេះជាក្រុមហ៊ុនលក់ក្រៅប្រទេសទី១ហើយ​របស់ប៉ាណាសូនិក​នៅក្រោយសង្គ្រាម។ លោកបាន​ទទូចអោយ​អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងអស់​របស់លោក​នៅទីនោះ អោយសម្រាប់ខ្លួនតាមប្រទេសថ្មីនេះ នឹងផ្ដល់អោយនូវផលិតផល​ទាំងឡាយណា​ដែលប្រជាជន​អាមេរិក​កោត​សរសើរ។ ក្នុងកំឡុង​ពេលដដែលនេះ លោកក៏បានស្ថាបនារោងចក្រនៅបរទេស រួមមាន ក្រុមហ៊ុនNational Thai (ថៃ) (ក្រុមហ៊ុនផលិតដំបូងគេនៅបរទេស)នៅឆ្នាំ១៩៦១ និង ក្រុមហ៊ុនMatsushita Electric (តៃវ៉ាន់)នៅឆ្នាំ១៩៦២។
សុបិន្តគ្មានព្រំដែន
នៅក្នុងអង្គប្រជុំ​ប្រចាំឆ្នាំស្ដីពីគោលនយោបាយគ្រប់គ្រង​នៅឆ្នាំ១៩៦១ (អាយុ៦៥ឆ្នាំ) ខូណុស្កិ​បានថ្លែងសុន្ទរកថា​ក្រើនរំលឹក​និង​បានប្រកាសថាក្រុមហ៊ុន​បានសម្រេចគោលដៅ​របស់គម្រោងផែនការ៥ឆ្នាំ​របស់ខ្លួន ហើយកំពុងតែឈានជើងចូល​ក្នុងដំណាក់កាលលូតលាស់ថ្មីមួយ។ ជាចុងបញ្ចប់ លោកបានធ្វើអោយគេអង្គមីទិញ​ភ្ញាក់ផ្អើល ដោយប្រកាស​ពីការលាលែងដំណែងរបស់លោក។ លោកមានប្រសាសន៍ថា «ខ្ញុំទើបតែធ្វើពិធីអបអរខួប​គម្រប់៦៥ឆ្នាំ​របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានគិតជាយូរមកហើយពីពេលវេលា​សមគួរសម្រាប់ខ្ញុំចុះចេញីតំណែង ហើយពេលវេលានោះ​វាបានមកដល់ហើយ។ ខ្ញុំនឹងបន្តជួយទ្រទ្រង់​ក្រុមហ៊ុន​ពីខាងក្រោយឆាក​ក្នុងឋានៈជាប្រធានកិត្តិយស។» នៅឆ្នាំ១៩៦៣ ខូណូស្កិ​លេចមុខលើកញ្ចាក់ទូរទស្សន៍ NHK (ទូរទស្សន៍សាធារណៈរបស់ជប៉ុន) ដោយនិយាយជាមួយនាយករដ្ឋមន្ត្រី​ អ៊ីកិដា ហាយ៉ាតុ។ ខូណូស្កិ​បានទំនុកបម្រុង​ការអប់រំផ្នែកស្មារតី​និងការអភិវឌ្ឍ​ធនធានមនុស្ស ដែលលោកពោលថា​ការធ្វើបែបនេះ​ជាបញ្ហាអាយុជីវិតរបស់ជាតិ​នាពេលអនាគត។ វិចារ​របស់លោក​ទទួលបានប្រជាប្រិយភាព​យ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់​ពីសាធារណជន។
ពេលដែល​ជោគជ័យរបស់​ក្រុមហ៊ុនម៉ាត្សឹស៊ីតាអគ្គីសនី (Matsushita Electric)​ចាប់ផ្ដើម​សាយភាយទៅបរទេស «ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ» ចាប់ផ្ដើមទទួលបានការទទួលស្គាល់ថាជា​សហគ្រិនឆ្នើមម្នាក់របស់ពិភពលោក។ បុគ្គលសំខាន់ៗ​ពីបរទេស​ជាច្រើននាក់​មកទស្សនាក្រុមហ៊ុននេះ រួមមាន អគ្គមេធាវីអាមេរិក រូបឺត ខេនណឺឌី (Robert Kennedy), នាយករដ្ឋមន្ត្រីឥណ្ឌា ឥណ្ឌីរ៉ា គន្ធី (Indira Gandhi) និង​ប្រធានាធិបតីយូហ្គោស្លាវី ទីតូ (Tito)។ ខូណុស្កិ​ជូនពួកគេដើរ​ទស្សនា​អាគារ​ក្រុមហ៊ុនដោយខ្លួនលោកផ្ទាល់ និងតែង​និយាយផ្លាស់ប្ចូរយោបល់​ជាមួយពួកគេ។
បណ្ដាញព័ត៌មានបរទេស​រំពេចនោះ​បានបង្វែរ​ចំណាប់អារម្មណ៍​មកលើ​ក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិក​និង​ស្ថាបនិករបស់វា។ នៅខែកុម្ភៈ ១៩៦២ រូបថត​ខូណុស្កិ​ត្រូវបានបោះផ្សាយលើក្របមុខរបស់​ទស្សនាវដ្ដីថាម (TIME) ដែលជាទស្សវដ្ដី​ពត៌មានប្រចាំសប្ដាហ៍ដ៏ល្បីនៅអាមេរិក។ ខូណុស្កិ​និងភរិយាមុមិណុ ត្រូបានគេអញ្ជើញទៅចូលរួម «ពិធីជប់លៀងប្រចាំសតវត្សរ៍» ដើម្បីអបអរសាទរខូបគំរប់​៤០ឆ្នាំ​របស់ទស្សនាវដ្ដីថាមនៅញូវយ៉ក ជាមួយមនុស្សល្បីៗ​ដទៃទៀត។ ជាងនេះទៅទៀត​នៅខែកញ្ញា ១៩៦៤ ខូណុស្កិត្រូវបានគេលើក​ឡើង​ក្នុងទស្សនាវដ្ដីឡៃហ្វ (LIFE) និងត្រូវបានពណ៌នាជា «ឧស្សហករកំពូល» «អ្នករកលុយបានច្រើនជាងគេ» «ទស្សនវិទូ» «អ្នកបោះផ្សាយទស្សនាវដ្ដី» និង «អ្នកនិពន្ធសៀវភៅលក់ដាច់ជាងគេ»ជាដើម។ ទស្សនាវដ្ដីនេះ​លើកតម្កើង​ម៉ាត្សឹស៊ីតា ខូណុស្កិ និងបាននាំកិត្តិស័ព្ទដល់ក្រុមហ៊ុន​ម៉ាត្សឹស៊ីតាអគ្គីសនី។
នៅរដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំ១៩៦៣ ខូណុស្កិ​បានទៅចូលរួម​ក្នុង​សន្និសិទគ្រប់គ្រងអន្តរជាតិលើកទី១៣ (13th International Management Conference) ឧបត្ថម្ភដោយ​ក្រុមប្រឹក្សា​អង្គការអន្តរជាតិ​និង​វិទ្យាសាស្ត្រ​នៅទីក្រុងញូវយ៉ក។ នៅក្នុង​ការបង្ហាញជូន​ពីទស្សនវិជ្ជាគ្រប់គ្រង​របស់លោក លោកបានសង្កត់ធ្ងន់​លើ​គោលគំនិតគ្រប់គ្រង ការប្រកួតប្រជែងដោយយុត្តិធម៌ សហត្តិភាព (រួមរស់ជាមួយគ្នា) និងវិបុលភាពទៅវិញទៅមក។
ពេលដែលចំនូលរបស់​ក្រុមហ៊ុនប៉ាណាសូនិក​ដាំក្បាលចុះ​ជាលើកដំបូងនៅឆ្នាំ១៩៥០ ខូណុស្កិ​បានអញ្ជើញ​ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុនលក់និងចែកចាយទាំងអស់របស់ប៉ាណាសូនិក​នៅទូទាំង​ប្រទេសជប៉ុន​អោយចូលរួម​សន្និសិទរយៈពេល៣ថ្ងៃ​នៅរមណីយដ្ឋានអុនសេនអាតាមី ខាងត្រូង​ក្រុងតូក្យូ។ ក្រុមហ៊ុនលក់និងចែកចាយ​ទាំងនោះ​បន្ទោស​ដល់សាជីវកម្ម​អំពី​វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចរបស់​ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ នាយកប្រតិបត្តិ​របស់ប៉ាណាសូនិក​បានច្រានចោលទំនួលខុសត្រូវ ដោយបានចោទទៅវិញថា​បញ្ហាមកពីក្រុមហ៊ុនលក់ទាំងនោះ​ចាត់ចែងមិនបានល្អ។ ដើម្បីបញ្ចៀស​ការបែកបាក់គ្នា នៅថ្ងៃចុងក្រោយ​ខូណុស្កិ​បានថ្លែងទៅកាន់អ្នកទាំងនោះថា៖ «ខ្ញុំយល់ពីស្ថានភាពអ្នកទាំងអស់គ្នា។ យើងកុំឈ្លោះគ្នាទៀតអី។ ក្រុមហ៊ុនរបស់យើងគួរតែត្រូវបានស្ដីបន្ទោស​មែន។ ខ្ញុំនឹងព្យាយាម​អោយអស់ពីសមត្ថភាព​ក្នុងការកែខៃ​ស្ថានការណ៍ឡើងវិញ ដោយមានជំនួយការពីអ្នកទាំងអស់គ្នា»។ សេចក្ដីអង្វរក​ដ៏រញ្ជួលចិត្តនេះ​ធ្វើអោយអ្នកទាំងនោះ​ស្ងាត់មាត់ឈឺង ហើយបានសច្ចា​ថានឹងធ្វើការជាមួយគ្នាឡើងវិញជាភក្ដីភាព​ចំពោះ​ខូណុស្កិ។ នៅចុងបញ្ចប់នៃ​សន្និសិទនេះ ខូណុស្កិ​បានលើកបដាដោយខ្លួនឯង​បង្ហាញទៅ​ប្រធានក្រុមហ៊ុនទាំងនោះ ដោយមានពាក្យស្លោក «សហត្ថិភាពនិងវិបុលភាពទៅវិញទៅមក»។ បន្ទាប់ពីនោះ​ខូណុស្កិបានត្រឡប់​ពីការចូលនិវត្តន៍ មកធ្វើជានាយកផ្នែកលក់របស់សាជីវកម្ម ជាបណ្ដោះអាសន្ន និងបានស្ដារឡើងវិញនូវប្រព័ន្ធលក់និងចែកចាយ​បានជាស្ថាពរ។ លោកបានរៀបចំក្រុមហ៊ុនលក់ឡើងវិញ និងបានបើកលទ្ធភាព​អោយមានការទិញលក់ដោយផ្ទាល់​រវាង​ក្រុមហ៊ុនលក់​និងផ្នែកផលិតកម្ម និងបានបង្កើតអោយមាន​ផែនការក្រេឌីត​សំរាប់អតិថិជន។ ដោយមាន​វិធានការណ៍ទាំងនេះ ការលក់របស់ក្រុមហ៊ុន​ចាប់ផ្ដើមរីកចំរើន​ឡើងវិញ​ជាបណ្ដើរៗ។