មហាជនកជាតក
សង្ខេបរឿង
ព្រះរាជា​ពុំអាចញ៉ាំង​មហាជនឱ្យត្រឡប់​វិញបាន អស់ផ្លូវ៦០យោជន៍។ គ្រានោះតាបស​ព្រះនាមនារទ នៅនា​ព្រៃហេមពាន្ត បានឋិតនៅ​ឰដ៏អាកាស ញ៉ាំងសេចក្ដី​ឧស្សាហ៍នៃព្រះរាជា​ឱ្យកើតឡើងថាៈ សំឡេងគឹកកងនេះ តើព្រោះហេតុអ្វី? ស្រីៗនោះជាអ្វី មកលេង​ជាមួយក្នុងព្រៃ​ដូចជាក្នុងស្រុក? - ព្រះពោធិសត្វថាៈ ខ្ញុំលះបង់​មហាជន​ចេញមក បានជាមហាជន​តាមមកប្រជុំ​ក្នុងទីនេះ ខ្ញុំកន្លង​កិលេសទៅបួស​ដើម្បីបាននូវ​មោនធម៌។ - តាបសថាៈ ព្រះអង្គកុំសម្គាល់ថាអញឆ្លងកិលេសរួច កិលេសនេះបុគ្គលមិនងាយឆ្លងបានទេព្រោះអន្តរាយមានច្រើន។ - ព្រះពោធិសត្វថាៈ ខ្ញុំមិនប្រាថ្នាកាមក្នុងមនុស្សលោកក្នុងទេវលោកឡើយ សេចក្ដីអន្តរាយនឹងមានដល់ខ្ញុំដូចម្ដេចបាន។ - តាបសថាៈ សេក្ដីអន្តរាយតាំងឡើងពីប្រភពច្រើនប្រការគឺ ពីការដេកលក់ ពីសេចក្ដីខ្ជិល ពីការមឹតពត់ ពីសេចក្ដីអផ្សុក ពីការពុលអាហារ។ - ព្រះរាជាសួរថាៈ លោកប្រៀនប្រដៅខ្ញុំល្អណាស់ លោកជាអ្វី? - តាបសថាៈ ជនទាំងឡាយស្គាល់ខ្ញុំដោយនាមថា នារទ ដោយគោត្រថាកស្សបខ្ញុំមកដោយការដឹងច្បាស់ថា “សមាគមដោយសប្បុរសជាការប្រពៃ” សេចក្ដីត្រេកអរ​ក្នុងបព្វជ្ជា​និងព្រហ្មវិហារចូរកើត​ដល់ព្រះអង្គ ការខ្វះខាតសីល និងឈានសូមព្រះអង្គ​បំពេញ សូមព្រះអង្គរំលាយ​ចោលនូវសេចក្ដីមើលងាយ​និងសេចក្ដីក្រអឺតក្រអោង (អាងជាតិ) សូមព្រះអង្គ​គោរពនូវកុសលកម្មបថ​និងវិជ្ជាគឺអភិញ្ញា៥ សមាបត្តិ៨ និងសមណធម៌។ នារទតាបសនោះទូន្មាន​ព្រះមហាសត្វ​យ៉ាងនេះហើយ ក៏ទៅកាន់លំនៅនៃខ្លួនតាមអាកាសវិញហោង។ កាលដែលតាបសនោះទៅបាត់ទៅ មានតាបសផ្សេងទៀត​ព្រះនាមមិគាជិន ចេញអំពី​សមាបត្តិ មកឋិតនៅឰដ៏អាកាស​បង្ហាញខ្លួននិយាយថាៈ បពិត្រព្រះជនក ព្រះអង្គលះបង់​ដំរី សេះ ពួកអ្នកនគរនិងជនបទដ៏ច្រើន ហើយទ្រង់ព្រះផ្នួស​ត្រេកអរតែនឹង​អម្បែង (បាត្រ) តើពួកអ្នក​ជនបទមិត្តអាមាត្យ និងព្រះញាតិបាន​ប្រទូស្តជំពោះព្រះអង្គឬ ឬក៏ព្រោះហេតុអ្វី បានជា​ព្រះអង្គសព្វ​ព្រះរាជហឫទ័យ​នឹងអម្បែងរបស់​ព្រះអង្គឯនេះវិញ? - ព្រះពោធិសត្វឆ្លើយថាៈ បពិត្រមិគាជិន តាំងពីកាលណាមក ខ្ញុំមិនដែលផ្ចាញ់​ជនណាមួយដោយអធម៌ទេ ទាំងពួកជនណា​មួយក៏មិនដែលផ្ចាញ់ខ្ញុំដែរ ខ្ញុំបានឃើញនូវប្រពៃណី​នៃសត្វលោកដែល​កិលេសធ្វើឱ្យខ្វល់ខូច​ដូចជាភក់ លិចចុះក្នុងភក់​គឺកិលេស ងងឹតងងល់ហ៊ាន​ដល់ទៅសម្លាប់គ្នា ខ្ញុំយករឿងនេះ​មកប្រៀបធៀប​ពិចារណា ទើបបានជា​ខ្ញុំចូលចិត្តនឹងផ្នួស។ - តាបសសួរថាៈ អ្នកមានជោគណា​ជាសាស្ដារបស់ព្រះអង្គ? ពាក្យដ៏ពីរោះនេះ​ជាពាក្យរបស់បុគ្គលណា? - ព្រះពោធិសត្វឆ្លើយថាៈ ខ្ញុំអាចនិយាយ​ដូច្នេះបានដោយ​ខ្លនឯង ព្រោះហេតុខ្ញុំបានឃើញ​ដើមស្វាយមានផ្លែ ដែលពួកមនុស្ស​បៀតបៀនធ្វើឱ្យ​រេចស្លឹកនិង​មែកព្រោះតែ​ផ្លែ ខ្ញុំបានឃើញ​ដើមស្វាយមួយ​ដើមទៀតឥតផ្លែ មានពណ៌ខៀវ​ស្រងាត់ជាទីរីករាយ​នៃចិត្ត ទើបខ្ញុំគិតថាៈ “អាត្មាអញ​ដែលទ្រទ្រង់​នូវឥស្សរភាពនឹង​ត្រូវសត្រូវទាំងឡាយ​សម្លាប់មិនខាន ខ្លាដំបង​ត្រូវគេសម្លាប់​ព្រោះស្បែក ដំរីត្រូវគេសម្លាប់​ព្រោះភ្លុក អ្នកមានទ្រព្យ​ត្រូវគេសម្លាប់​ព្រោះទ្រព្យ តើនរណា​នឹងសម្លាប់មនុស្ស​ឥតផ្ទះ មិនមាន​សន្ថវ នឹងថាដើមស្វាយ​ទាំងពីនេះឯង ជាសាស្ដា​របស់ខ្ញុំក៏ថាបាន”។ មិគាជិនតាបសឮដូច្នោះ​ក៏ថ្វាយឱវាទដល់​ព្រះរាជាថា “សូមទ្រង់កុំធ្វេស​ប្រហែស” ដូច្នេះហើយ ក៏ត្រឡប់​ទៅកាន់ទីឋាន​របស់ខ្លួនវិញហោង។ កាលដែលមិគាជិន​តាបសនោះទៅបាត់​ទៅ ព្រះនាងសីវលី​ក្រាបទៀបព្រះបាទា​នៃ ព្រះរាជាជា​ព្រះស្វាមី ថ្លែងព្រះរាជសវនីយ៍​ថាៈ ជនទាំង​ពួងគឺ សេនាដំរី សេនាសេះ សេនារថ សេនាថ្មើរជើង បានឮថា ព្រះអង្គទ្រង់​ព្រះផ្នួសហើយ ក៏តក់ស្លុតរត់​តាមមកដល់ទីនេះ សូមព្រះអង្គ​លួងលោមនូវប្រជុំជន សូម​តាំងទុក​នូវការរក្សា សូមតាំងព្រះរាជ​កុមារក្នុងរាជសម្បត្តិ​ហើយសឹមទ្រង់ព្រះផ្នួស​ក្នុងកាលខាង​ក្រោយនេះ។ ព្រះពោធិសត្វថាៈ ម្នាលបជាបតិ ពួកអ្នកជនបទ មិត្ត អាមាត្យ និងញាតិ​ទាំងឡាយ​ត្រូវអាត្មាលះបង់​ស្រេចហើយ កូនអ្នកវិទេហពស្រ្ត​ឈ្មោះទីឃាវុកុមារ​នឹងជាងអ្នកញ៉ាំង​រដ្ឋឱ្យចម្រើន ចូរកូននោះ​សោយរាជ្យ​ក្នុងក្រុងមិថិលាចុះ ចូរនាង​ឯងសោយរាជ្យ​ឈ្មោះថាធ្វើនូវបាប​ទុច្ចរិតដ៏ច្រើន ដោយ​កាយវាចាចិត្ត នាងនឹងទៅកាន់​ទុគ្គតិដោយកាយ​វាចាចិត្តទុច្ចរិត​មិនខាន ឯអាត្មាញ៉ាំង​អត្តភាពឱ្យ​ប្រព្រឹត្តទៅដោយ​ដុំបាយដែល​បុគ្គលដទៃឱ្យ ដែលបុគ្គល​ដទៃសម្រេចហើយ នេះជា​ប្រពៃណីរបស់​អ្នកប្រាជ្ញ។ ព្រះពោធិសត្វ​ព្រះរាជទានឱវាទ​ដល់ព្រះនាងសីវលី​យ៉ាងនេះបណ្ដើរ យាងទៅ​បណ្ដើរ។ ព្រះនាងសីវលី​ស៊ូតែតាមទៅៗដល់វេលា​យប់ ទើបទ្រង់ឈប់​ឱ្យបោះកងទ័ពក្នុង​ទីដ៏សមគួរ។ ព្រះមហាសត្វ​ចូលទៅកាន់គល់​ឈើ១ដើម ព្រឹកឡើងទ្រង់​ស្ដេចទៅស្វែង​រកភិក្ខាក្នុងថូណនគរ។ ក្នុងនគរនោះ​មានបុរសម្នាក់​អាំងសាច់១ដុំ។ សុនខមួយ​លបពាំបោល​ទៅ ត្រូវម្ចាស់សាច់​ដេញតាម ក៏ប្រឹងបោល​ទៅប្រទះនឹង​ព្រះពោធិសត្វ​ភ័យស្មានជាព្រះអង្គ​ចាំស្ទាក់ ក៏ទម្លាក់ដុំសាច់​ប្រាសចាកទៅ​ខាងម្ខាងបាត់ទៅ។ ព្រះអង្គ​រង់នៅទីនោះមួយ​ស្របក់ពុំឃើញម្ចាស់​ឬឆ្កែមកយក​ដុំសាច់នេះវិញ ក៏ព្រះអង្គ​ទស់យកជាចង្ហាន់​បំសុកូល បោសធូលីស្អាត​ដាក់ក្នុងបាត្រ យកទៅពិចារណា​បច្ចវេក្ខណវិធី ឆាន់ក្នុងទីមាន​ទឹកដ៏សប្បាយ។ ព្រះនាងទេវី​ឃើញយ៉ាងនេះ ក៏ទ្រង់​ព្រះចិន្ដាថា “បើព្រះស្វាមី​នៅត្រូវការដោយ​រាជសម្បត្តិ ទ្រង់មិនសោយ​ព្រះស្ងោយយ៉ាងនេះទេ នេះប្រាកដជា​ដាច់អាល័យ​ពីរាជសម្បត្តិ​ហើយ” ទើបព្រះនាងថ្លែងព្រះសវនីយ៍រិះគន់ព្រះរាជាថាៈ បុគ្គលណាឥតអាហារបួនពេល នោះនឹងស្លាប់មិនលែង! ជាតិជាកុលបុត្រមិនគប្បីបរិភោគអាហារ​ដែលប្រឡាក់ដោយ​ធូលីមិន​ស្អាតទេ ព្រោះការបរិភោគយ៉ាងនោះមិនល្អសោះ មិនប្រពៃសោះ! បពិត្រព្រះមហាជនក គួរបើដែរព្រះអង្គសោយព្រះស្ងោយសល់ពីឆ្កែយ៉ាងហ្នឹង! ព្រះពោធិសត្វថាៈ ម្នាលនាងសីវលី របស់ណា​ដែលគេលះបង់ហើយ របស់នោះមិនមែនជាអាត្មាមិនគួរឆាន់ទេ របស់ដែលបានដោយធម៌ នោះជាអាហារមិនមានទោស។ ព្រះពោធិសត្វនិងព្រះនាងសីវលី ចរចាទៅវិញ​ទៅមកបណ្ដើរយាងទៅបណ្ដើរ ទ្រង់បានជួបនឹងនាងកុមារិកាម្នាក់កំពុងស្ទៃដីខ្សាច់ដោយកូនកញ្ជ្រែង។