cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
នមស្កាព្រះធម្មរតនៈ
ប្រែៈ ​ព្រះ​បរិយត្តិ​ធម៌​គឺ​ព្រះ​ត្រៃបិដក ​ជា​ធម៌​គឺ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ ទ្រង់​ត្រាស់​សម្តែងហើយ​ដោយ​ល្អ ​ព្រះ​នពលោកុត្តរ​ធម៌​មាន ៩ ប្រការ គឺមគ្គ ៤ ផល ៤ និព្វាន ១ ​ជា​ធម៌​គឺ​ព្រះ​អរិយ​បុគ្គល​ ​ទាំង​ពួង ដឹងពិត​ឃើញ​ពិត ​ដោយ​បច្ចវេក្ខណញ្ញាណ ​គឺ​ថា​នឹង​បាន​ដឹង​ដោយ​ស្តាប់ ​ដោយ​ជឿ​បុគ្គល​ដទៃ​នោះ​ក៏ទេ ​គឺ​ឃើញ​ច្បាស់​ដោយ​ខ្លួនឯង ​ជា​ធម៌​ឲ្យ​នូវ​ផលមិនរង់ចាំកាល ​គឺ​ថាកាល​បើ​ព្រះ​អរិយមគ្គកើតឡើងហើយ ​ព្រះ​អរិយផលក៏កើត​ក្នុង​លំដាប់គ្នា មិន​បាន​យឺតយូរឡើយ​ជា​ធម៌​គួរ​ដល់​ឯហិបស្សវិធី ​គឺ​ថា​បើ​ព្រះ​អរិយ​បុគ្គល​ ​ដែល​បាន​សម្រេច​មគ្គផលហើយ ក៏គួរ​នឹង​ហៅ​បុគ្គល​ដទៃ ​ឲ្យ​ចូល​មក​មើល​បាន​ ​ជា​ធម៌​គឺ​ព្រះ​អរិយ​បុគ្គល​គប្បី​បង្អោន​ចូល​មកទុក ​ក្នុង​ខ្លួន​ដោយ​អំណាច​នៃ​ភាវនា ​ជា​ធម៌​គឺ​អ្នកប្រាជ្ញ​ទាំង​ឡាយមានឧគ្ឃដិតញ្ញូ​បុគ្គល​ជា​ដើម ​គប្បី​ដឹង​គប្បី​ឃើញ​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត​នៃ​ខ្លួន ។
នត្ថិ មេ សរណំ អញ្ញំ ធម្មោ មេ សរណំ វរំ ឯតេន សច្ចវជ្ជេន ហោតុ មេ ជយមង្គលំ
ប្រែៈ វត្ថុដទៃ​ជា​ទី​ពឹង​ទី​រលឹក ​នៃ​ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា មិនមានឡើយ មានតែ​ព្រះ​ធម៌​ជា​ម្ចាស់​ជា​ទី​ពឹង​ទី​រលឹក​ដ៏​ប្រសើរ ​របស់​ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា ​សូម​សិរីសួស្តីជយមង្គលចូរមាន​ដល់​ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា ​ដោយ​កិរិយាពោល​នូវ​ពាក្យ សច្ចៈ​នេះ​ ។
ឧត្តមង្គេន វន្ទេហំ ធម្មញ្ច ទុវិធំ វរំ ធម្មេ យោ ខលិតោ ទោសោ ធម្មោ ខមតុ តំ មមំ
ប្រែៈ ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា ​សូម​ថ្វាយ​បង្គំ ​នូវ​ព្រះ​ធម៌​ដ៏​ប្រសើរមាន ២ ប្រការ ​គឺ​ព្រះ​បរិយត្តិ​ធម៌​និង​ព្រះ​នពលោកុត្តរ​ធម៌​ ​ដោយ​អវយវៈ​ដ៏​ឧត្តម​គឺ​ត្បូង ទោស​ឯណា​ដែល​ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា ធ្វើ​ឲ្យ​ភ្លាំងភ្លាត់ហើយ ​ក្នុង​ព្រះ​ធម៌​ជា​ម្ចាស់ ​សូម​ព្រះ​ធម៌​ជា​ម្ចាស់អត់​នូវ​ទោស​នោះ​ដល់​ខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា ។ (​ក្រាប​ថ្វាយ​បង្គំម្តង)
ឯកសារ​យោង
គិហិបតិបត្តិពិសេស
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះពុទ្ធសាសនា ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ធម៌វន្ទនា
មាតរិកា
មាតរិកា (goddess Matrikasमातृका देवी) គឺ  ទេពធីតានៃ ព្រហ្មញ្ញ សាសនា ហិណ្ឌូសាសនា។, ព្រះនាង គឺ ទេវតាទេពភេទស្ត្រីរក្សាកុមារ និងទារក.៕ ព្រះនាងគឺជា ទេវធីតារបស់សក្តិនិកាយ. , ទេពនិករ ទេពធីតាទាំង៧ គឺ Saptamatrika(s) និង Ashtamatrika(s).៚
Ashtamatrika(s)
Though the first six are unanimously accepted by texts, the name and features of the seventh and eighth មាតរិកា are disputed. In Devi-Mahatmya,ព្រះម៉ែចាមុណទា is omitted after the Saptamatrika list, while in sculpture in shrines ឬ caves and the រឿងមហាភារតយុទ្ធ​, ព្រះ​ម៉ែនរសិង្ហហិ is omitted. The Varaha Purana names ព្រះ​ម៉ែយមី – សក្តិរបស់ព្រះ​យម, as the seventh and Yogishwari as the eighth Matrika, created by flames emerging from Shiva's mouth. In Nepal, the eighth Matrika is called មហាលក្ម្សី ឬ ព្រះម៉ែលក្ម្សី is added omitting ព្រះ​ម៉ែនរសិង្ហហិ. In lists of nine Matrikas, Devi-Purana mentions ព្រះគណេសានី – សក្តិរបស់ព្រះគណេស, characterized by her elephant head and ability to remove obstacles like ព្រះគណេស and Mahabhairavi omitting ព្រះ​ម៉ែនរសិង្ហហិ. The Female power សក្តិ called as Kalyani devi of the god Matsya the first and fish អវតារ របស់ព្រះវិស្ណុ is also included sometimes in central India. Devi Bhagvata Purana mentions 2 other មាតរិកា ព្រះម៉ែវារុណី (សក្តិរបស់ព្រះវិរុណ), ព្រះ​ម៉ែកុវេរី (សក្តិរបស់ព្រះកុវេរៈ) and Narayani , (សក្តិរបស់Narayana).
សារោចន៍ ជវនៈវិរ័ជ
{| style="clear:both; background:none; color:black;"
សារោចន៍ ជវនៈវិរ័ជ (ថៃ៖ สาโรจน์ ชวนะวิรัช) បច្ចុប្បន្ន​កាន់​តំណែង​ជា​រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​ការបរទេស នៃ​រាជាណាចក្រ​ថៃ កំពុង​រៀបចំ។
ប្រវត្តិ​
សារោចន៍ ជវនៈវិរ័ជ បច្ចុប្បន្ន​កាន់​តំណែង​ជា​រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​ការបរទេស នៃ​រាជាណាចក្រ​ថៃ កំពុង​រៀបចំ។
ប្រវត្តិ​ការងារ
សារោចន៍ ជវនៈវិរ័ជ បច្ចុប្បន្ន​កាន់​តំណែង​ជា​រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​ការបរទេស នៃ​រាជាណាចក្រ​ថៃ កំពុង​រៀបចំ។
គ្រួសារ
សារោចន៍ ជវនៈវិរ័ជ បច្ចុប្បន្ន​កាន់​តំណែង​ជា​រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​ការបរទេស នៃ​រាជាណាចក្រ​ថៃ កំពុង​រៀបចំ។
អថេរ(សង្គមវិទ្យា)
- Dependent Variable អថេរផលគឺជាអ្វីដែលអ្នកធ្វើការវាស់ស្ទងនៅក្នុងការពិសោធន៍ និង អ្វីដែលគឺជាការឲ្យផល នៅកំឡុងពេលពិសោធន៍ ។ អថេរផលឆ្លើយតបទៅនឹងអថេឯករាជ ។ វាត្រូវបានគេហៅថា ផលដោយសារតែវា”ផ្អែក”ទៅលើអថេរឯករាជ ។ នៅក្នុងការបិសោធន៍នៃវិទ្យាសាស្រ្ត អ្នក អាចមានអថេរផលដោយគ្មានអថេឯករាជនោះទេ ។ ជាឧទាហរណ៍ៈអ្នកបានចាប់អារម្មណ៍ទៅលើថាតើភាពតានតឹងប៉ះពាល់ដល់ចង្វាក់បេះដូងលោតញាប់នៅក្នុង ខ្លួនមនុស្សយ៉ាងដូចម្តេច ។ អថេរឯករាជរបស់អ្នកនឹងជាភាពតានតឹងនិងអថេរផលរបស់អ្នក នឹង ជាចង្វាក់បេះដូងលោត ញាប់ ។អ្នកអាចសម្របសម្រយលដោយផ្ទាល់ពីកំរិត នៃភាពតាន តឹងនៅក្នុងមនុស្សដែលជាកម្មវត្ថុរបស់អ្នក និង វាស់ស្ទង់ថាតើកំរិតនៃភាពតានតឹង ទាំងនេះផ្លាស់ ប្តូរចង្វាក់ បេះ ដូងលោតញាប់យ៉ាងដូចម្តេច ។ - Independent Variable អថេឯករាជគឺជាអថេរដែលអ្នកអាចគ្រប់គ្រងលើវាបាន នូវអ្វីដែលអ្នកធ្វើការជ្រើសរើសនិង ប្រើប្រាស់ ។ វាគឺតែងតែជាអ្វីដែលអ្នកកិតនឹងឲ្យផលនូវអថេរផល ។ នៅក្នុងករណីខ្លះ អ្នក ប្រហែលជាមិនអាចប្រើប្រាស់អថេរឯករាជបានទេ ។ វាអាចមានអ្វីមួយគឺបានកំណត់រួច ទៅហើយ  អ្វីមួយដែលអ្នកចងវាយតម្លៃដោយគោរបចំពោះថាតើវាប៉ះពាល់ដល់អ្វីផ្សេង ទៀត, អថេរផលដូចជា ពរណ៌ ប្រភេទ  ពេលវេលា ។ ជាឧទាហរណ៍ៈអ្នកបានចាប់អារម្មណ៍ទៅលើថាតើភាពតានតឹងប៉ះពាល់ដល់ចង្វាក់បេះដូងលោតញាប់នៅក្នុង ខ្លួនមនុស្សយ៉ាងដូចម្តេច ។ អថេរឯករាជរបស់អ្នកនឹងជាភាពតានតឹង និងអថេរ ផលរបស់អ្នក នឹងជាចង្វាក់បេះដូងលោតញាប់ ។អ្នកអាចសម្របសម្រយលដោយផ្ទាល់ពីកំរិត នៃភាពតាន តឹងនៅក្នុងមនុស្សដែលជាកម្មវត្ថុរបស់អ្នក និង វាស់ស្ទង់ថាតើកំរិតនៃភាពតានតឹង ទាំងនេះផ្លាស់ប្តូរ ចង្វាក់បេះ ដូងលោតញាប់យ៉ាងដូចម្តេច ។ - Intervening Variable អថេរកណ្តាលជារឿងងាយស្រួលក្នុងការយល់នៃទំនាក់ទំនងរវាង អថេរផល និង ឯករាជ នៅពេលដែលអថេរលេចឡើងដោយគ្មាននិយមន័យទំនាក់ទំនង ។ ពួកគេបានសិក្សាដោ យអត្ថន័យនៃនិយមន័យនៃការប្រត្តិបត្តការហើយដោយគ្មានការកើតឡើងដោតឡែកទេ ។ ជាឧទាហរណ៍ៈ អថេរឯករាជ នៅក្នុងការសិក្សាលើការសិក្សាដែលមិនទាន់ចេញមុខក្នុងអត្រាលេខនៃការអនុវត្តន៍ទទួលការពិសោធន៍។នៅក្នុងការទទួលបានការលាតត្រដាងរឿងសំងាត់នីមួយៗក្នុងការ កើនឡើង ជាលេខនៃការពិសោធន៍ហាក់ដូចជាការពិសោធន៍មួយគឺបានផ្តល់ឲ្យក្នុងមួយថ្ងៃ ។ អថេរផលគឺជាលេខនៃការបង្វិលខុស(ខុសឆ្គង)នៃអត្រានៃការពិ សោធន៍។ ពេលនេះដែរ ហើយលេខនៃការ អនុវត្តន៍ពិសោធន៍ការកើនឡើង នូវលេខនៃកំ ហុសឆ្គងថយចុះ។ ជាទ្រឹស្តីសភាពខាងក្នុងនៃការសិក្សាកណ្តាលរវាងអថេរផល និង ឯករាជ។ វាគឺជា តំណើការដែលជាហេតុខុសឆ្គងទៅកាន់ការថយចុះមិន មែនជាការអនុវត្តន៍ពិសោធន៍ ។
ទីដំរីយំ
ទី​ដំរី​យំ (អង់គ្លេស៖ Where Elephants Weep) គឺ​ជា​ទស្សនីយ​ភាព​ល្ខោន​បែបរ៉ុក​អូប៉េរាសហសម័យដំបូង​បំផុត​របស់​កម្ពុជា​ ដែល​ជា​ស្នាដៃ​របស់​អ្នក​និពន្ធ​ជនជាតិអាមេរិក លោក​ស្រី ឃេថ្រឹន-ផ្វឹល្លូ (Catherine Filloux)​។ ល្ខោន​បែប​បញ្ចឹម​ប្រទេស​មួយ​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​បង្ហាញកាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី ៧ ខែ​វិច្ឆិកា ដល់​ថ្ងទី ៨​ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០០៨។ ទោះ​ជា​ទស្សនីយ៍ភាព​នេះ​ត្រូវ​បាន​ទទួល​នូវ​ការ​ពេញ​និយម​ និង​កោត​សរសើរពី​សំណាក់​ទស្សនិក​ជន​ទាំង​ក្នុង​ និង​ក្រៅ​ប្រទេស​​អំពី​ភាព​ច្នៃ​ប្រឌិត​ក្នុង​ការ​ច្របាច់​បញ្ចូល​គ្នា​រវាង​តន្ត្រី​បុរាណខ្មែរ រួម​ជា​មួយ​តន្ត្រី​សម័យ​បែប​បញ្ចឹម​ប្រទេស​យ៉ាង​ណា​ក្ដី ក៍​ទីដំរីយំ​ត្រូវ​បាន​រង​នូវ​ការ​រិះ​គន់​នៅ​ត្រង់​ឈុត​ឆាក​មួយ​ចំនួន​ ជា​ពិសេស​ប្រតិកម្ម​របស់​សម្ដេច​ព្រះ​សង្ឈរាជ​ ទេព វង្ស រហូត​មាន​ការ​សរសេរ​លិខិត​ផ្ញើ​ជូន​ទៅ​ក្រសួង​វប្បធម៌​ស្នើ​ឱ្យ​បញ្ឈប់​ការ​សម្ដែង​នេះ​ទៀត​ផង។
ទីដំរីយំ​និយាយ​ពី​សាច់​រឿង​ពី​ការ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​របស់​ជនជាតិ​ខ្មែរ​ម្នាក់​មក​ទឹក​ដី​កំណើត​របស់​ខ្លួន​ក្រោយ​ពី​សង្គ្រាម​ជាង​៣០​ឆ្នាំ​។ ល្ខោន​នេះ​មាន​បញ្ចូល​សាច់​រឿង​ស្នេហា​បុរាណ​ខ្មែរ (ទុំ​ទាវ)។ តួសំ​ដែលជា​​ជនភៀស​ខ្លួន​ពី​សម័យ​វាល​ពិឃាតខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ទឹក​ដី​អាមេរិក​ ត្រឡប់​ទៅមាតុភូមិ​ ដើម្បី​ស្វែង​រក​ប្រភព​ដើម​របស់​ខ្លួន។ សំ​បាន​ធ្លាក់​ក្នុង​អន្លង់​ស្នេហ៍​នារី​អ្នក​ចម្រៀង​ម្នាក់​ឈ្មោះ​បុប្ផាដោយ​មិនដឹង​ខ្លួន​។ ទី​ដំរី​យំបង្ហាញ​អំពី​ការ​វិល​ត្រលប់​ទៅ​រក​ប្រភព​ដើម​របស់​ខ្លួន ដែល​មាន​ស្ថាន​ភាព​ផ្ទុយ​ស្រឡះ​ពី​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​ធ្លាប់​ជួប នឹង​បាន​ឃើញ ហើយ​នេះ​ជា​លទ្ធផល​នៃ​សង្គ្រាម ក៍​ដូច​ជា​ភាព​មិន​ស៊ី​សង្វាក់​គ្នា​រវាង​វប្បធម៌​បុរាណ និង​សម័យ​ទំនើប។
ខណៈ​ដែល​សាច់​រឿង​មាន​លក្ខណៈ​បែបបុរាណ ល្ខោន​អូប៉េរា​នេះ​ក៍​និយាយ​ផង​ដែរ​នូវ​បទ​ពិសោធន៍​ខ្លះ​ៗរបស់​អ្នក​ដែល​ពាក់​ព័ន្ធ​ទៅ​នឹង​គម្រោង​មួយ​​​នេះ តួ​យ៉ាង​ដូច​ជា​លោក អាន ចន-ផន ស្ថាបនិក​សិល្បៈខ្មែរ​អមតៈ និង​អ្នក​និពន្ធ​សាច់​ភ្លេងលោក ហ៊ឹម សូភី។ ពួក​គាត់​ទាំង​ពីរសុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​បាន​រួច​ជីវិត​ពី​សម័យខ្មែរ​ក្រហម។
ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​បង្កើត​ស្នាដៃ
ដោយ​មាន​ការ​ឧបត្ថម្ភ​ពី​សំណាក់​សិល្បៈ​ខ្មែរ​អមតៈ​ ក្នុង​រយៈ​ពេល​ជាង​មួយ​ឆ្នាំ​គឺ​ចាប់​ពី​ខែកក្កដា ឆ្នាំ​២០០៥ រហូត​ដល់​ខែ​មិថុនា​ ឆ្នាំ​២០០៦ លោក ហ៊ឹម សូភី ត្រូវ​ទទួល​ភារកិច្ច​ចូល​រួម​ជា​មួយអ្នក​និពន្ធ​ល្ខោន​គឺ​លោក​ស្រី ខេធឺរីន ហ្វីឡក់ នៅ​ទី​ក្រុង​ញ៉ូវ​យ៉ក។ ក្នុង​កំឡុង​​ពី​ឆ្នាំ​២០០៥ រហូត​ដល់​ ២០០៦ មាន​សិក្ខាសាលា​ចំនួន​៤ បង្កើត​ឡើង​ក្រុម​អ្នក​ល្ខោន​អូប៉ែរ៉ា​ និង​តន្ត្រី​ករ​អាជីព​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ទីក្រុង​ញ៉ូវយ៉ក។ បន្ទាប់​ពី​មាន​សកម្មភាព​នានា​នៅ​ទី​ក្រុងញ៉ូវ​យ៉ក នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ឯ​នេះ​វិញ សិក្ខាសាលា​ដើម្បី​ប្រគុំ​តន្ត្រី​ ដែល​រៀប​ចំដោយ​ សិល្បៈខែ្មរអមតៈមាន​រយៈពេលមួយ​ខែ​ពេញ​បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ផលិតករ​ សិល្បករ​ដើម្បី​សាកល្បង​ប្រគុំ​នូវ​ស្នាដៃ​តន្ត្រី​បុរាណ​បញ្ចូល​គ្នា​ជាមួយ​តន្ត្រី​សម័យ ។
រហូត​ដល់​ខែ​មេសា​ឆ្នាំ​២០០៧ ទើប​ចាប់​ផ្ដើម​មាន​ការ​សម្ដែងល្ខោន​នេះ​ឡើង​នៅ​ទីក្រុង​ឡូវែល រដ្ឋម៉ាសាឈូសេត ដោយ​មាន​ការ​សហការរួម​គ្នា​រវាង​សិល្បករ​ខ្មែរ រួម​ជា​មួយ​សិល្បករ​អន្តរជាតិ​ដ៏ទៃ​ ផ្ដល់​ឱកាស​ដល់​ពួក​គេ​អាច​ធ្វើ​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរបទពិសោធន៍​វប្បធម៌រវាង​គ្នាទៅវិញ​ទៅ​មក​។ ការ​សម្ដែង​នេះ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​រោង​មហោស្រព​ Cyrus W.Irish នា​វិទ្យាល័យ​ឡូវែល ដែល​ជា​ទីន្លែង​មាន​ប្រជាជន​ខ្មែរ​រស់​នៅ​ច្រើន​លំដាប់​ទី​ពីរ។
នៅ​ឆ្នាំ​២០០៨ ផ្ទាំង​ទស្សនីយ៍ភាព​នេះ​ត្រូវ​បាន​យក​មក​សម្ដែង​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​រយៈពេល​១០​ថ្ងៃ ដោយ​សំបុត្រ​ទស្សនា​៦​យប់​លក់ដាច់​គ្មាន​សល់ និង​មាន​ការចាក់​ឡើង​វិញ​នៅ​លើ​កញ្ចក់​ទូរទស្សន៍​ស៊ី​ធី​អិន នា​ថ្ងៃ​ទី ២៥​ ខែ​ធ្នូ​ ឆ្នាំ​២០០៨។ ស្ទើរ​តែ​មាន​ការ​ចាក់​ផ្សាយ​ទស្សនីយ៍ភាព​នេះ​ជា​លើក​ទី​២​ នៅ​លើ​កញ្ចក់ទូរទស្សន៍​ដដែល តែ​ក្រោយ​មក​ក៍​មាន​​ការ​អាក់​ខាន​ទៅ​វិញ។
ការ​ចាប់​ផ្ដើម៖
សាច់​រឿង​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ដោយ​មាន​អ្នក​ចម្រៀង​ចាប៉ី​ច្រៀង​អំពី​កំណើត​របស់​កុមារា​សំ និង​កុមារី​បុប្ផា ។
ឈុត​ទី​១៖
នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៥ ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​សញ្ជាតិ​អាមេរិកាំងឈ្មោះ សំ និង​តារាបាន​ត្រឡប់​មក​ទី​ក្រុង​ភ្នំពេញ​វិញ​ដើម្បី​បួស​ជា​សាមណេនៅ​វត្តមួយ​ក្បែរ​ទីក្រុង។ ទំនៀម​ទម្លាប់​ពុទ្ធសាសនា​ខ្មែរ យុវជន​ត្រូវ​បួស​ដើម្បី​សង​គុណ​ឳពុក​ម្ដាយ។ សំ​(ច្រៀង​បទ "Where Your Country Is" ) ធ្លាប់​ទទួល​ទារុណ​កម្មយ៉ាង​យ៉ង់​ឃ្នង​ បាន​រួច​ជីវិត​ពី​សម័យ​ប៉ុល​ពត​ក្នុង​នាម​ជាកងទ័ព​កុមារ។ ឥឡូវ​នេះ​គេ​បាន​ត្រឡប់​មក​មាតុភូមិ​វិញហើយ។ សំ​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ​ក្នុង​អាជីព​ចម្រៀង​នៅ​ទី​ក្រុង​ញ៉ូវ​យ៉ក​ ហើយ​បាន​បែក​ពី​តារា​កាល​នៅ​ជំរុំ​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ តែ​ពួក​គេ​បាន​ជួប​គ្នា​វិញ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ ដោយ​មាន​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពីតារា សំ​បាន​ត្រឡប់​ និង​ភ្ជាប់​​ទៅ​រក​ប្រភព​ដើម​របស់​ខ្លួន ហើយ​រូប​គេ​ត្រូវ​បាន​បញ្ជាក់​ដោយ​តារា​ដែរ​ថា​ការ​វិល​ត្រឡប់​ពី​សហរដ្ឋអាមេរិក ទៅ​កម្ពុជា​វិញ​គឺត្រូវ​ការ​ពេល​វេលា។
សំ​ស្វែង​រក​ការ​លើក​លែង​កំហុស​ដែល​ខ្លួន​មាន​ ដោយ​ការ​ភាវនា​ធម៌​នៅ​ក្នុង​វត្ត​អារាម។ គ្រាមួយ​នោះ​សំ​បានឮ​ការ​បន់​ស្រន់​នាង​ណាវី ជា​មួយ​ប្អូន​ស្រី​បុប្ផា និង​ប្អូន​ប្រុស​ឈ្មោះ​ខាន់ បន់​អំពី​ម្ដាយ​​ ដែល​បាន​ស្លាប់​ទៅ​។ នាង​បុប្ផា​គឺ​ជា​តារា​ចម្រៀង​ល្បី​មួយ​រូប ដែល​ទាញ​ចំណាប់​អារម្មណ៍​របស់​សំ​ ហើយ​សំ​រក​ឃើញ​ថា​ខ្លួន​គាត់​ចាប់​ចិត្ត​លើ​បុប្ផា​ហើយ។
នាង​ណាវី​បាន​ទូល​សួរ​​លោក​ចៅ​អធិការ​អំពី​សាមនេ​រូប​ស​ង្ហា​ឈ្មោះសំ ហើយ​លោក​ចៅ​អធិការ​បាន​និយាយ​ថា​គាត់​ស្គាល់​ឪពុក​ម្ដាយ​សំ ដែល​ជា​អ្នក​សម្ដែង​ល្ខោន​បាសាក់ ហើយ​ពួក​គាត់​បាន​ស្លាប់​នៅ​ជំនាន់​ប៉ុល​ពត។ លោក​ចៅ​អធិការ​បាន​ប្រាប់​ទៅ​ណាវី​ថា សំ​ជា​អ្នក​ចម្រៀង​នៅ​ទីក្រុង​ញ៉ូយ៉ក ហើយ​រូប​គេ​មក​ទី​នេះ​ដើម្បី​សំអាត​ភាព​សៅម្មង​ក្នុង​អារម្មណ៍​របស់​ខ្លួន។ ខាន់​ដែល​ជា​អ្ន​កជំនួញ​ប្រកប​ដោយ​ភាព​សម្លឹង​ខ្ពស់​ក្នុង​រឿង​ឱកាស និង​ជា​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​បុប្ផា​ មាន​បំណង​បង្ហាញ​ដល់​សំ​នូវ​ទឹក​ដម​សំនៀង​របស់​បុប្ផា​ដល់​សំ​ ដោយ​អញ្ជើញ​លោក​ចៅ​អធិការ និង​ព្រះ​សង្ឈ​ដ៏ទៃ​ទៀត​ទៅ​ចម្រើន​ព្រះ​បរិត្ត​នៅ​ក្នុង​ពិធី​ឡើង​គេហដ្ឋាន​ថ្មី​របស់​ខ្លួន។ លុយ​ដែល​រក​បាន​ដោយ​សារ​បុប្ផា ខាន់​ទើប​តែ​ទិញ​បាន​នូវភូមិ​គ្រឹះមួយ​មាន​ទី​ធ្លា​ប្រកប​ដោយ​ផាសុភាព។​ ណាវី​ទាយ​ទុក​ជាមុន​ថា​គឺ​ជា​វាសនា​ដែល​សំ និង​បុប្ផា​នឹង​ត្រូវ​ជា​គូរ​នឹង​គ្នា។
ឈុត​ទី​២៖
អង្គរក្ស​របស់​ខាន់​នៅ​យាម​មាត់​របង​ភូមិ​គ្រឹះ ពួក​គេ​ច្រៀង​បទ​រ៉េប "Khan is Our Man" ខណៈ​ដែល​មាន​ព្រះ​សង្ឈ​អញ្ជើញ​មក​ដល់។ សំ និង​ព្រះ​សង្ឈ​ដទៃ​ទៀត​កំពុង​សូត្រ​ធម៌​ចម្រើន​ព្រះ​បរិត្ត​ពិធី​ឡើង​គេហដ្ឋាន​ថ្មី ហើយ​ខាន់​បាន​ប្រាប់​បុប្ផា​ឱ្យ​ច្រៀង​ចម្រៀង​ទៅ​កាន់​ភ្ញៀវ​ចូល​រួម​ទាំង​អស់។ បុប្ផា​ច្រៀង​បទ "The Gate Will Shut" សម្រាប់​សំ ពេល​នោះ​ពួក​គេ​ហាក់​មាន​ទំនាក់​ទំនង​គ្នា និង​លង់​ស្រលាញ់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ សំ​មិន​បាន​ដឹង​ជា​មុន​ថា​ បុប្ផា​បាន​ភ្ជាប់​ពាក្យ​រួច​ទៅ​ហើយ​ជា​មួយ​មិត្ត​ភក្តិ ដែល​ជា​ដៃ​គូរ​រក​ស៊ី​របស់​ខាន់​ឈ្មោះ​វិសាល ដែល​នេះ​​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​ដោយ​មាន​ការ​រៀប​ចំ​ក្នុង​ទំលាប់​របស់​សង្គម​ខ្មែរ។​ សំ​បាន​បញ្ជាក់​ពី​ក្ដី​ស្នេហ៍​របស់​ខ្លួន​តាម​រយៈ​បទ​ចម្រៀង "Whoever Thought" ខណៈ​ដែល​តារាដាស់​តឿន​អំពី​អ្វី​ដែល​សំ​ត្រូវ​ធ្វើ​នៅ​ពេល​ដែល​គេ​ត្រលប់​មក​មាតុភូមិ​វិញ ជា​ជាង​លង់​ស្រឡាញ់​ស្រី​ម្នាក់​នោះ។
ឈុត​ទី​៣៖
ពេល​ត្រឡប់​មក​វត្ត​វិញ សំ​បាន​ស្នើ​សុំ​លោក​ចៅ​អធិការ​វត្ត​ដើម្បី​សឹក។ លោក​ចៅ​អធិការ​មាន​សង្ឈដីការ​ណែនាំ​ថា​វា​មិន​មែន​ជា​ពេល​សមរម្យ​សម្រាប់​ការ​លាចាកសិក្ខាបទនេះ​ឡើយ​ ព្រោះ​ជើង​លេខទាយ​ថា​​មិន​ល្អ ប៉ុន្តែ​តារា​អាច​សឹក​បាន​ ហើយ​អាច​ទៅ​ជួយ​ក្មេង​កំព្រា​តាម​អ្វី​ដែល​គេ​បាន​គ្រោង​ទុក។
ឈុត​ទី​៤៖
សំ​បាន​ល្មើស​នឹង​សំដី​លោក​ចៅ​អធិការ​ដោយ​លួច​សឹក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង (តាម​រយៈ​បទ "What Another Wrong?") ។​ រូប​គេ​បាន​ចង​ចាំ​នូវ​ការ​បង្ខិត​បង្ខំ​ឱ្យ​គេ​ប្រើ​នូវ​អំពើ​ហឹង្សា​ជំនាន់​ខ្មែរ​ក្រហម។ នៅ​ពេល​ដែល​ខាន់​មិន​នៅ សំ​បាន​ត្រឡប់​មក​ជួប​បុប្ផា​នៅ​គេហដ្ឋាន​នោះ​វិញ។​ ពួក​គេ​បាន​ច្រៀង​ជាមួយ​គ្នា។ សំ និង​បុប្ផា​បាន​រួមរក្ស​ជាមួយ​គ្នា​ក្នុង​ផ្ទះ ខណៈ​ដែល​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ពួក​អង្គរក្ស​នាំ​គ្នារ៉េប​បទ "Monk-Turned-To-Playboy"។ សំ និង​បុប្ផា​បាន​រក​ឃើញ​ថា​ពួក​គេ​មាន​ចំណុច​ដូច​គ្នា​ច្រើន។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណនេះ​ក្ដី បុប្ផាក៍​មាន​ការ​សោក​ស្ដាយ​ និង​ភ័យ​ខ្លាច ដែល​បាន​ជ្រុល​ខ្លួន​ជា​មួយ​សំ​ខុស​ប្រពៃណី។ សំ​បាន​ឃើញ​​ស្នែង​ក្របីដែល​ព្យួរ​ក្នុង​ផ្ទះ​ ដូច​ស្នែង​ដែល​ឪពុក​របស់​ខ្លួន​ធ្លាប់​ប្រើ​ផ្លុំ​ហៅ​ដំរី​។ សំ​បាន​ផ្លុំ​​ឱ្យ​បុប្ផា​ស្ដាប់ ហើយ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ច្រៀង​បទ​បំពេរ "No Mothers"។ ខាន់មិន​ទាន់​​បាន​ដឹង​រឿង​ស្នេហា​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ ហើយ​បាន​អញ្ជើញ​សំ​ទៅ​ចូល​រួម​ពិធី​របស់​ព្រះ​អង្គ​ម្ចាស់​មួយ ដែល​មាន​បុប្ផា​ជា​អ្នក​សម្ដែង​ជូន។ ខាន់​មាន​ជំនឿ​ថា​នេះ​ជា​ការ​សាង​ជំនឿ​ចិត្ត​របស់​សំ​ឱ្យ​យល់​ថា​បុប្ផា​នឹង​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ​ក្នុង​វិស័យ​បទ​ចម្រៀង។​
ឈុត​ទី​៥៖
សំ​ឃើញ​តារា​សំណាក់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​នា​មាត់​ស្ទឹង​មួយ​ ពួក​គេ​បាន​រួម​គ្នា​ទម្លាយ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​តាម​រយៈ​បទ "The Place I want To Stay" ដោយ​តារា​ជា​អ្នក​ផ្លុំ​ខ្លុយ។ សំ​សួរ​ថា​តើ​គេ​អាច​យក​បុប្ផា​ទៅ​ទី​នោះ​បាន​ឬ​អត់។ តារា​វាយ​ប្រហារ​អត្តចរិតមិន​ចេះ​ប្រយ័ត្ន​ប្រយែង​របស់​សំ​តាម​រយៈ​បទ "Lost & Found" ហើយ​សំ​ក៍ទទួល​ស្គាល់​នូវ​អារម្មណ៍​កណ្ដោច​កណ្ដែង​របស់​ខ្លួន​ដែរ។ តារា​អញ្ជើញ​សំ​ទៅ​សំណេះ​សំណាល​ជា​មួយ​ក្មេងៗ​កំព្រា​ នៅ​ទី​កន្លែង​ដែល​ខ្លួន​ធ្វើ​ការ ហើយ​សំ​ក៍​យល់​ព្រម​នូវ​ការ​អញ្ជើញ​នេះ។
ឈុតទី​៦៖
នៅ​គេហដ្ឋាន​របស់​ព្រះ​អង្គម្ចាស់ អង្គរក្ស​របស់​ខាន់​ច្រៀង​បទ​រ៉េប "The Prince"។ សំ និង​បុប្ផា​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្នើ​ឱ្យ​ច្រៀង​រួម​គ្នា​នូវ​ចម្រៀង "Duet of Tum Teav" ដែល​យក​លំនាំ​តាម​​ស្នាដៃ​កំណាព្យ​បែប​បុរាណ​ រឿងទុំទាវ។ តារា​ក៍​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​សម្ដែង​នោះ​ដែរ​ជា​មួយ​នឹង​គ្រូ​ខ្លុយ​របស់​គាត់។ ខាន់​ និង​វិសាល​ក្រេវ​ក្រោធ​យ៉ាង​ខ្លះ​នៅ​ពេល​ដែល​សំ និង​បុប្ផា​បង្ហាញ​ពី​ក្ដី​ស្នេហា​របស់​ខ្លួន​តាម​រយៈ​បទ​ចម្រៀង​។ ខាន់​ព្យាយាម​បញ្ឈប់​ពួក​គេ តែ​ត្រូវ​បាន​រាំង​ស្កាត់​ដោយ​ណាវី ពី​ព្រោះ​ពួក​គេ​កំពុង​នៅ​ក្នុង​ពិធី​ដែល​មាន​វត្តមាន​របស់​ព្រះ​អង្គម្ចាស់។ ព្រះ​អង្គម្ចាស់​ដែល​នៅ​ចាំ​ឪពុក​ម្ដាយ​របស់​សំ​ កាល​ដែល​ពួក​គាត់​ធ្លាប់​បាន​សម្ដែង​ថ្វាយ​នៅមុន​សម័យ​ប៉ុល​ពត បាន​ចាប់​អារម្មណ៍​ឃើញ​សំ​ និង​បុប្ផា​ជា​មនុស្ស​ប្រកប​ដោយ​មន្ដ​ស្នេហ៍។ ខាន់​ទាញ​ដៃ​បុប្ផា​ចេញ ហើយ​ក៍​ចាប់​ផ្ដើម​មាន​ហឹង្សា​កើត​ឡើង ខណៈ​ដែល​សំ​ព្យាយាម​ការ​ពារ​បុប្ផា។ ព្រះ​អង្គម្ចាស់​ក៍​ទត​នូវ​ពួក​គេ​ទាំង​បី​ច្រៀង "A Strange Family" បុប្ផា​ប្រកែក និង​​បរិហា​អំពី​បង​ប្រុស​របស់​ខ្លួន ចំណែក​ណាវីជជែក​ជា​មួយ​ខាន់​ឱ្យ​គិត​គូរ​ឡើង​វិញ​នូវ​ការ​រៀប​ចំ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​នេះ តែ​ខាន់​ព្យាយាម​ការពារ​នូវ​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​នេះ។
ឈុត​ទី​៧៖
នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​តារា សំ​ និង​បុប្ផា​បាន​សច្ចា​នូវ​ក្ដី​ស្នេហា​របស់​ខ្លួន​ទៅ​វិញ​ទៅ​មកក្នុង​បទ "Spiritual Vows"​។ ខាន់​មាន​គម្រោង​បញ្ជោតបុប្ផា​ដើម្បី​មក​រៀបការ​ជា​មួយ​វិសាល​ ដោយ​កុហក​ថា​ណាវី​មាន​ជម្ងឺ​ជា​ទម្ងន់ បង្ខំ​ចិត្ត​ត្រូវ​តែ​ឱ្យ​បុប្ផា​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ។ សំ​ដឹង​ថា​ខាន់​មិន​គួរ​ឱ្យ​ទុក​ចិត្ត​ក៍​សុំ​រួម​ដំណើរ​ជាមួយ​បុប្ផា​ដើម្បី​ការពារ​នាង តែ​បុប្ផាមិន​ស្ដាប់​តាម​ហើយ​បដិសេធ។ នាង​នៅ​តែ​ខ្លាច​ឥទ្ធិពល​របស់​ខាន់ រី​ឯ​សំ​មាន​ភាព​ឈឈ​ចាប់ និង​ខឹង​នូវ​ការ​បដិសេធ​នេះ។
ឈុត​ទី​៨៖
សំ និង​តារា​អង្គុយ​ផឹក​នៅ​ហាង​ផឹក​ស៊ី​មួយ ដែល​ពេល​នោះ​នារី​ស្រាបៀ​បាន​សម្ដែង​បទ "All Night Long"។ ខណៈ​នោះ​ខាន់​បាន​វាយ​បុប្ផា​ ព្រោះ​នាង​ទៅ​ជួប​សំ ដោយ​បាន​ច្រៀង​បទ "Erase Me" ។ សំ​រំសាយ​កំហឹង​របស់​ខ្លួន​តាម​រយៈ​បទ "Forget" ក្នុង​ពេល​ដែល​ខ្លួន​កំពុង​ជប់​លាង​នៅ​ក្លិប។ ជាមួយ​នឹង​ភាព​ឈឺ​ចាប់ សំ​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ហាង​ផឹក​ស៊ី​ជាមួយនារី​ស្រាបៀ ABC ។ ដោយ​មាន​ការ​យល់​ព្រម​ពី​ណាវី បុប្ផា​បញ្ជុះ​បញ្ជូល​អង្គរក្ស​របស់​ខាន់​ហើយ​លួច​រត់​ចេញ​ពី​ផ្ទះ។ ណាវី​ច្រៀង​បទ "What Could I Tell Her?" ហើយ​បង​ប្អូន​ស្រី​ទាំង​ពីរ​បាន​ច្រៀង "Forget & Party"។
ឈុត​ទី​១០៖
សំ​ឃើញ​តារា​នៅ​តំបន់​ជន​បទ​មួយ​ ដែល​ជា​ទី​របស់​តារា​រៀន​ផ្លុំ​ខ្លុយ​ជា​មួយ​គ្រូ​នូវ​បទ "Just one Leaf" ។​ លោក​គ្រូ​បង្រៀន​ខ្លុយ​ឃើញ​សំ​ប្រកប​ដោយ​ភាព​អស់​សង្ឈឹម គាត់​ចាប់​ផ្ដើម​ច្រៀង "Our Land's Compassion" ដើម្បី​ជួយ​ឱ្យ​សំ​រម្លឹក​មក​វិញ​នូវ​ដួង​ព្រលឹង​នៃ​ប្រទេស​របស់​គាត់​តាម​រយៈ​ក្ដី​ចង់​ចាំ​ដ៍​រីក​រាយ​ ហើយ​ដើម្បី​ឱ្យ​រូប​គេ​អាច​អភ័យ​ទោស​ឱ្យ​ខ្លួន​ឯង​ផង។ ក្នុង​បទ "Spirit Dance" គ្រូ​បង្ហាត់​ខ្លុយ​ជម្រុញ​ឱ្យ​សំ​អាច​ជ្រះ​ស្រឡះ​ឡើង​វិញ​នៅ​ពេល​ដែល​សំ​បាន​ស្រម៉ៃឃើញ​ខ្លួន​ឯង​កាល​ពី​ក្មេង​ ដែល​សម្ដែង​ល្ខោន​បាសាក់​ជាមួយ​គ្រួសារ​របស់​គាត់​នៅ​ជនបទ។
ឈុត​ទី​១១៖
អង្គរក្ស​របស់​ខាន់​រ៉េបបទ​ "This Wedding" នៅ​ពេល​ដែល​សំ​ និង​តារា​ចូល​មក​រក​បុប្ផា​កំឡុង​ពេល​ដែល​ពិធី​មង្គល​ការ​ចាប់​ផ្ដើម។ ក្នុង​បទ "I Took Her in My Arms" ណាវី​ប្រាប់​សំ​ឱ្យ​ដឹង​ថា​បុប្ផា​បាន​រត់​ចោល​រោង​ការ​ ហើយ​កំពុង​លាក់​ខ្លួន តែ​នាង​បាន​ទុក​របស់​អនុសាវរីយ៍​ឱ្យ​គេ។ ខាន់​ឃើញ​សំ និង​តារា​និយាយ​ជាមួយ​ណាវី ពេល​នោះ​ការ​ប្រទុស្ដរាយ​ក៍​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ឡើង ដោយ​គេ​បាន​បញ្ជា​ឱ្យ​អង្គរក្ស​សម្លាប់​សំ។ តារា​បាន​ចូល​ទៅ​រង​ជំនួស​ធ្វើ​ឱ្យ​រូប​គេ​មាន​របួស។ សំ និង​តារា​រួម​គ្នា​ច្រៀង​ម្ដង​ទៀត​បទ "Where You Country Is" ហើយ​តារា​ស្លាប់​លើ​ដៃ​សំ​។
ឈុត​ទី​១២៖
តួ​អង្គ​សំ​កាល​ពី​ក្មេង​បាន​លេច​ចេញ​មក​ហើយ​និយាយ​ទៅ​កាន់​គេ​ថា "​តើ​ឯង​នឹង​ត្រឡប់​តាម​ការ​អំពាវ​នាវ​ឬទេ?" សំ​ក៍ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ព្រះ​វិហារ​វិញ​ហើយ​បាន​សាង​ផ្នួស​ម្ដង​ទៀត។ ពេល​វេលា​ចេះ​តែ​រំកិល​ទៅ​មុខ ព្រះ​ចៅ​អធិការ​បាន​បង្ហាញ​តាម​រយៈ "Our Land's Compassion" ។ នា​ទី​ដ៍​ស្ងាត់​មួយ សំ​បាន​ដក​ចេញ​មក​នូវ​របស់​ដែល​បុប្ផា​ឱ្យ​គឺ​ជា​ស្នែង​ក្របី ហើយ​គេ​អធិដ្ឋាន​ដល់​អស់​វត្ថុ​សក្កិសិទ្ធ​ក្នុង​ប្រទេស​ និង​អស់​ទាំង​ខ្លួន​របស់​គេ​តាម​រយៈ "Where Elephants Weep"។ បុប្ផា​ចូល​មក​ព្រះ​វិហារ​រក​សំ​។ សំ​ និង​បុប្ផា​នៅ​ចង​ចាំ​ពាក្យ​សច្ចា​របស់​ពួក​គេ​ដោយ​រួម​គ្នា​ក្នុង​បទ "Always Remember This"។ ដោយ​ខ្លាច​បង​ប្រុស​របស់​នាង បុប្ផា​រស់​នៅ​ដោយ​លាក់​ខ្លួន​ជា​មួយ​បង​ស្រី។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​នេះ បុប្ផា​មាន​សេរីភាព​ដើម្បី​និពន្ធ​បទ​ចម្រៀង​របស់​នាង​សម្រាប់​សំ។ នាង​បាន​ច្រៀង​នូវ​បទ ​ដែល​និពន្ធ​សម្រាប់​សំ "Between the Earth and Sky"។ បទ​នេះ​មាន​ប្រភព​ពី​របស់​ដែល​ជា​ទី​សក្ការៈ​ក្នុង​ប្រពៃ​ណី​របស់​ប្រទេស​នាង។ ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ត​ទៅ សំ និង​បុប្ផា​រស់​នៅ​ទីទៃ​ពី​គ្នាដើម្បី​ស្វែង​រក​ផ្លូវ​ស្ងប់​នៃ​ព្រលឹង និង​អនាគត​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា​។ ពួក​គេ​ទាំង​ពី​បាន​ច្រៀង​រួម​គ្នា​ក្នុង​បទ "That We Might Leave A Trace" ។
ក្រុម​អ្នក​ផលិត
ក្រុម​ច្នៃ​ប្រឌិត៖ បណ្ឌិត ហ៊ឹម សូភី (អ្នក​និពន្ធ​សាច់​ភ្លេង), លោក​ស្រី ឃេថ្រឹន-ផ្វឹល្លូ (Catherine Filloux អ្នក​និពន្ធ​ល្ខោន), លោក​ ស្កុត ស្តេន​ហ្វ័ត (អ្នក​ប្រឹក្សា​តន្ត្រី និង​ដឹកនាំ​វង់​ភ្លេង), លោក រ៉ូបឺត ម៉ាក​ខ្វីន (អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ឆាក), លោក សៀន គូរ៉ាន (ដឹក​នាំ​ក្រុម​សិល្បករ), លោក អៀង ស៊ីធុល (ប្រឹក្សា​ផ្នែក​សិល្បៈ), អ្នក​នាង ជ័យ ច័ន្ទកិត្យា (ជំនួយ​ផ្នែក​របាំ), លោក ចន ប៊័ត (ផលិត​ករ), ម៉ាគូស ដូស៊ី (រៀប​ចំ​ឆាក និង​ភ្លើង), កាមីល អាសសាហ្វ (រចនា​សំលៀក​បំពាក់)។
ក្រុម​អ្នក​តន្ត្រីបុរាណ៖ លោក កែវ ដូរីវ៉ាន់ (ខ្លុយ), លោក កែវ សុណនកវី(ខ្សែ​ឯក), លោក កែវ សុភី(គងធំ), លោក ហ៊ឹម សារិន(ចាប៉ីដងវែង), លោក សាយ តុលា(ទ្រ)។
ក្រុម​តន្ត្រី​រ៉ុក៖ លោក ឆេង​សារ៉ាត់(ហ្គីតា), លោក ស៊ីណា(ហ្គីតាអេឡិចទ្រិក), លោក​ មាស សុគន្ធ(ឃីប៊័ត), លោក រ៉ុង សិរីវ៉ាន់(ឃីប៊័ត), លោក សុខ សារ៉ាដេត(ស្គរ)។
ការ​ប្រតិកម្ម​
សម្ដេច​សង្ឈ​រាជ្យ​ ទេព វង្ស​មាន​ប្រតិកម្ម​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចំពោះ​ការ​សម្ដែង​ល្ខោន​ទី​ដំរី​យំ​នេះ។ សារ​លិខិត​មួយ​បាន​ផ្ញើ​ទៅកាន់​កស្រួង​វប្បធម៌​ឱ្យ​បញ្ឈប់​ជា​បន្ទាន់​នូវ​ការ​សម្ដែង និង​តម្រូវ​ឱ្យ​តួ​សម្ដែង​ទាំង​អស់​ធ្វើ​ការ​សុំ​ទោស​ ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​មើល​ឃើញ​ថា​ឈុត​ឆាក​មួយ​ចំនួន​របស់​ល្ខោន​បាន​ធ្វើ​​ឱ្យ​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​ព្រះ​សង្ឈ​ជាង​ ៥​ម៉ឺន​អង្គ​ទូទាំង​ប្រទេស ។ ឆ្លើយ​តប​នឹង​ប្រតិកម្ម​នេះ​លោក អៀង ស៊ីធុល ដែល​ជា​តួ​អង្គ​មួយ​រូប​ក្នុង​ល្ខោន​ដែរ បាន​និយាយ​ថា​វណ្ណ​កម្ម​ថ្មី​នេះ​ជា​ការ​ប្រឹង​ប្រឹង​ឱ្យ​មាន​ការ​កកើត​ល្ខោន​បែប​ថ្មី​នេះ​ក្នុង​ប្រទេស​យើង។ រឿង​នេះ​យក​លំនាំ​តាម​ស្នាដៃអក្សរសិល្ប​ខ្មែរ​រឿង​ទុំទាវ ហើយ​បើ​និយាយ​ពី​ឈុត​ដែល​ព្រះ​សង្ឈជាប់​ជំពាក់​សេ្នហា​ជា​មួយ​នារី​នោះ រឿង​ទុំ​ទាវ​ក៍​មាន​ឈុត​នេះ​ដែរ។ លោក​បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា​រឿង​នេះ​គ្រាន់​តែ​ចង់​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​តថៈភាព​ក្នុង​សង្គម ព្រោះ​ថា​យើង​មាន​ទាំង​ព្រះ​សង្ឈ​ល្អ និង​អាក្រក់។ នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា សាសនា​ព្រះ​ពុទ្ធ​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ជា​សាសនា​របស់​រដ្ឋ​ដោយ​មាន​ចែង​ក្នុង​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ ដូច្នេះ​បើ​មាន​ការ​សម្ដែង​ណា​មួយ​ ឬ​មាន​កាយ​វិការ​ណា​មួយ​មិន​សម​រម្យ​អាច​នាំឱ្យ​មាន​ការ​ប៉ះពាល់​ នឹង​មាន​ប្រតិម្ម​ពី​សំណាក់​មហាជន ឬ​ព្រះ​សង្ឈ​នានា។ លោក​រដ្ឋមន្ត្រី​ ហុន សែន ធ្លាប់​បាន​ព្រមានស្ថានីយ៍​ទូរទស្សន៍​មុន​នឹង​ចាក់​ផ្សាយ​រឿង ឬ​ការ​សម្ដែង​ណា​ដែល​មាន​ទាក់​ទង​នឹង​សាសនា​ព្រះពុទ្ធ​ ត្រូវ​​មាន​ការ​ពិនិត្យ​ជា​មុន​សិន​ពី​ក្រសួង​ធម្មការ ។
រមណីយដ្ឋាន​ទឹកធ្លាក់​ក្បាលឆាយ
ទឹកជ្រោះ​ក្បាលឆាយ​មាន​ទីតាំង​នៅក្នុង​ខណ្ឌ​ព្រៃនប់ ក្រុង​-​ខេត្ត​ព្រះសីហនុ ។ ភ្ញៀវទេសចរ​អាចធ្វើ​ដំណើ​រ​មកពី​ខេត្ត​ព្រះសីហនុ​តាមផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៤ ឆ្ពោះទៅ​ទិស​ខាងជើង​មាន​ចំងាយ ៧​គីឡូម៉ែត្រ​រួច​បត់​ឆ្វេង​ចូល​តាមផ្លូវ​២១៧​ប្រហែល ៩​គីឡូម៉ែត្រ​និង​ទៅដល់​រមណីយ​ដ្ឋា​ន​ធម្មជាតិ​ទឹកធ្លាក់​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ទាក់ទាញ​នៃ​ទេសភាព​ស្រុក​ខ្មែរ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នកទស្សនា​មិនអាច​បំភ្លេចបាន​ពី​ភាពស្រស់​ឆើតឆាយ​របស់​វា​។ ​ទឹកជ្រោះ​ក្បាលឆាយ​មាន​ប្រភពទឹក​ជាច្រើន​មកពី​ជួរ​ភ្នំ​ផ្សេងៗ​ជាច្រើន​នៅតាម​មាត់សមុទ្រ ប៉ុន្ដែ​មកដល់​ចំណុច​មុខ​ក្បាលឆាយ​ប្រភពទឹក​នៅសល់​ផ្លូវទឹក​បី​សំរាប់​ហូរ​ដែលមាន​កំពស់​ពី ២ ទៅ ៤ ម៉ែត្រ​។ ចរន្ដទឹកមកដល់​ចំណុច​ក្បាលឆាយ​ផ្លូវទឹក​មានតែ​មួយ​ដែលមាន​ទឹក​ហូរ​ខ្លាំង​ហើយ​ធ្លាក់​ល្បាក់ទឹក​មាន​កំពស់ ១៤ ម៉ែត្រ ភាគច្រើន​អ្នកទេសចរ​ណ៏​ចូលចិត្ត​មក​ងូតទឹក​លេង​នៅត្រង់​កន្លែង​ទឹកធ្លាក់​នេះ​ណាស់​។
​ទឹកជ្រោះ​ក្បាលឆាយ មាន​ទិដ្ឋភាព​ស្អាត​បំផុត​ក្នុង​វស្សានរដូវ​ដែលមាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ជោកជាំ​ចន្លោះ​ខែកក្កដា ដល់​ខែតុលា និង​មាន​អាកាសធាតុ​ត្រជាក់​ដូច​នៅ​តំបន់​ប៉ូល ជាមួយ​ដំណាក់​ទឹកធ្លាក់​បង្កើតបានជា​ពពុះ​ទឹកសៗ​បែក​ផ្កាត្រែង​លាន់ឮ​ស្នូរ​យ៉ាង​ពិ​រោះ​រណ្តំ​លាយឡំ​សត្វ​បក្សាបក្សី​ស្រែកយំ​អឺងកង ប្រៀប​បានជា​ចង្វាក់ភ្លេង​កំដរ​អារម្មណ៍​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​ឲ្យ​ភ្លេច​អស់​នូវ​ទុក្ខ​សោកសៅ​ទាំងឡាយ ។ ប៉ុន្តែ​ស្ថិតក្នុង​អំឡុងពេល​រដូវ​ក្តៅ​វិញ ទឹកធ្លាក់​ក្បាលឆាយ​បាន​រីង​ស្ទើរ​ជិត​អស់ តែ​ទោះជា​យ៉ាងនេះ​ក្តី​វា​ខំ​បញ្ចេញ​សម្រស់ ក៏ដូចជា​ទឹក​ហូរ ដើម្បី​កំដរ​ភ្ញៀវ​ឲ្យ​គ្រប់​រដូវ​កាល ។ សព្វថ្ងៃនេះ​មាន​អ្នកទេសចរ​ណ៏​ជាច្រើន​បាន​ទៅ ទស្សនា​និង​ងូតទឹក​កំសាន្ត​លេង​ដោយសារតែ​នៅ​តំបន់​ទឹកធ្លាក់​នេះ​មាន លក្ខណៈ​ទឹកធ្លាក់​ពីលើ ភ្នំ​និង​ផ្ទាំង​ថ្ម​ដ៏​ខ្ព​ស់មាន​ទេសភាព​ខ្យល់អាកាស​បរិសុទ្ធ ព្រៃឈើ​ធំៗ​ខ្ពស់ៗ និង ភ្នំ​ដ៏​ស្រស់ស្អាត​ជាពិសេសនៅ​ថ្ងៃ​បុណ្យទាន ឬ នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​សប្ដាហ៍​។
ប្រវត្តិ
ប្រវត្តិ​ទឹកធ្លាក់​ក្បាលឆាយ​ត្រូវបាន​គេ​រកឃើញ​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦០ ដល់ ឆ្នាំ​១៩៦៣ និង ត្រូវបាន​រៀបចំ​ជា​កន្លែង​ប្រភព​ផ្ដល់​ទឹកស្អាត​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​នៅក្នុង​ខេត្ត​ព្រះសីហនុ ប៉ុន្ដែ​ការស្ថាបនា​នោះ​ត្រូ​បាន​ខកខាន​ដោយសារ​សង្គ្រាម​កើតឡើង​ហើយ​តំបន់​នោះ ក៏បាន​ក្លាយជា​តំបន់​លាក់ខ្លួន​របស់​ខ្មែរក្រហម​។ លុះ​មកដល់​ឆ្នាំ​១៩៩៧ តំបន់​នោះ​ត្រូវបាន​ប្រែក្លាយជា​តំបន់​អភិវឌ្ឍ​ន៏​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៨ តំបន់​ក្បាលឆាយ​ត្រូវបានក្រុមហ៊ុន អាន​កូ បានធ្វើការ​អភិរក្ស និង​អភិវឌ្ឍន៍​តំបន់​ព្រៃភ្នំ​នេះ​ប្រែក្លាយ​មុខមាត់​ថ្មី​ជា​តំបន់រ​មណី​យ​ដ្ឋា​ន​ទេសចរ​ណ៏​គួ​រឲ្យ​ចាប់អារម្មណ៍ បន្ទាប់ពី​ឆ្នេរ​នៅក្នុង​ទី​រួម​ខេត្ត​ព្រះសីហនុ ។
សើលីន ឌីអន
សើលីន មារី ក្លាដេតេ ឌីអន (Céline Marie Claudette Dion) កើតនៅថ្ងៃទី៣០ ខែមិនា ឆ្នាំ១៩៦៨​។ នាងជាតារាចម្រៀងរបស់​ប្រទេស​កាណាដា ហើយនាងបានកើតនៅក្នុងគ្រួសាដ៏ស្ដុកស្ដមមួយនៅក្នុងឆាលេមេក Charlemagne គ្វូបេ Quebec ហើយឌីអន Dion បានក្លាច​ជាតារា​ទាំងវ័យ​ក្មេង ក្នុងបណ្ដាលប្រទេសដែលនិយាយភាសាបារាំងក្នុងពិភពលោក ដោយសាតែអ្នកដឹង​នាំ​របស់​នាង​និងអនាគត់ប្ដីរបស់នាងរេនេ អាចេលីម៉ងាងេត René Angélilmortgaged។ នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៩០ នាងបានចេញផ្សាយអត្ថបទ​ចម្រៀងជា​ភាសា​អង់គ្លេស​មានឈ្មោះថាយូនីសុន Unison ដែលបានបង្កើតឡើងដោយខ្លួននាងផ្ទាល់ ហើយធ្វើឲ្យនាងបានក្លាចជាតារាចម្រៀងផប (POP) នៅអាមេរិកខាងជើងនិង នៅតំបនដែលនិយាយភាសាអង់គ្លេសទូទាំងពិភពលោក។ ឌីអន Dion មានការរីចំរើនយ៉ាងខ្លាំង និងមាន​ការ​ទទួលស្គាល់ពីអន្តរជាតិ​នៅឆ្នាំ ១៩៨០ ដោយបានឈ្នះពាន់រង្វាន់​ពីរព្រមគ្នានៅក្នុងឆ្នាំ​ ១៩៨២​គឺ យ៉ាម៉ាហា វើល ផបផ្យូល័រ សង ហ្វេសធីហ្វល (Yamaha World Popular Song Festival)។ ឆ្នាំ១៩៨៨ នៅអីរូវិសិន សង ខនធេន (Eurovision Song Contest) ជាកន្លែងដែលធ្វើឲ្យនាងក្លាយជាអ្នកដំណាងរបស់ប្រទេសស្វីស (Switzerland)។ ដោយធ្វើតាមឈុតនៃ​អត្ថបទ​ចម្រៀង​របស់​ប្រទេស​បារាំង។ នៅជិតឆ្នាំ១៩៨០នាងបានចុះហត្ថលេខាលើស៊ីបីអេស រីខត កាណាដា (CBS Records Canada) ក្នុងឆ្នាំ1986។ នៅ​កំឡុង​ឆ្នាំ១៩៩០ ជាមួយនឹងការជួយរបស់រេនេ អាចេលីម៉ងាងេត René Angélilmortgaged នាងទទួលបានភាពល្បីល្បាញ​យ៉ាងខ្លាំង​បន្ទាប់​​ពីនាងបានច្រៀងរៀបរាប់ពីប្រវត្តិនៃព្រឹត្តិការរបស់អ្នកចម្បាំងនិង បានចេញផ្សាយអត្ថបទចម្រៀង​អង់គ្លេស២ទៅ៣អត្ថបទចម្រៀង​ស្រប់ជាមួយ​នឹង​ការ​ចេញ​អត្ថបទចម្រៀងជាភាសាបារាំង ហើយនាងបានក្លាយជាតារាចម្រៀងម្នាក់​ក្នុងចំណោមអ្នក​ចម្រៀង​ដែលទទួលជោគជ័យ​ក្នុងប្រវត្តិតារា​ចម្រៀងផប (POP)។ ទោះបីជានាងល្បីល្បាញនិងទទួលជោគជ័យយ៉ាងណាក៏ដោយក៏នៅក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៩ នាងបានប្រកាស​បញ្ចប់​ពី​ផលិតកម្ម​ បង្កើតគ្រួសារនិងចំណាយពេលជាមួយប្ដីរបស់គាត់ ដែលបានកើតមហារីក។ នាងបានត្រលប់ក្លាយជាតារាចម្រៀងផប (POP) ដ៏កំពូលវិញនៅឆ្នាំ២០០២ ហើយបានចុះហត្ថលេខាសម្រាប់៣ឆ្នាំ(បន្ទាប់មក​បានបន្តរសរុបទាំងអស់៥ឆ្នាំ)។ នាងបានចុះកិច្ចសន្យាចេញ​សម្ដែង​ពេល​រាត្រី​នៅក្រុមហ៊ុនសម្ដែងមួយឈ្មោះថាហ្វាយ ស្តា (five-star) នៅ កន្លែងសម្ដែងសិល្បៈនៅឯកាសាផាលែស Caesars Palace ផារ៉ាឌីស Paradise នីវាដា Nevada។ បទចម្រៀងរបស់ឌីអន Dion មានអនុភាពដោយសានាងត្រាប់តាក្រុមនៃ​ច្រៀងរ៉ក Rock អរ អែន បី R&B និង ក្លាសសិក classical។ ខណៈពេលដែលការចេញផ្សាយ​របស់នាងតែងតែ​មានការ​ទទួលស្គាល រួមជាមួយការទិទៀនរិះគន់។ នាងគឺមានភាពល្បីល្បាញពិសេសបច្ចេកទេសរបស់នាង ជំនាញនិង ការហាត់ធ្វើបទរបស់នាង​ឌីអន Dion គឺជាតារាចម្រៀងដែលអាចលក់អត្ថបទចម្រៀងដាច់ជាងគេ គ្រប់ពេលនៅប្រទេសកាណាដា។ ហើយជាតារា ចម្រៀងស្ដ្រី​ដែល​លក់​អត្ថបទចម្រៀងដាច់ជាងគេ ចំណាត់ថ្នាក់លេខ២នៅប្រទេសអាមេរិកនៅ កំឡុងការកាន់អំណាចរបស់លោកណែលសុន អាន់ឌើស្កែន (Nielsen undScan) ហើយនាងជាតារាចម្រៀងស្ត្រីតែមួយដែលលក់អត្ថបទចម្រៀង​ច្រើនជាងមួយលាន​នៅចក្រភពអង់គ្លេស​រួមទាំងអត្ថបទ​ចម្រៀងឌី អូក (D'eux) របស់នាងនៅឆ្នាំ ១៩៩៥ គឺជាការលក់ដ៏ល្អបំផុតដែលជាអត្ថបទចម្រៀង​ជាភាសាបារាំងនៅក្នុងឆ្នាំ​២០០៤ បន្ទាប់​ពីលក់លើសពី​ ១៧៥លាននៅលើពិពភលោក នាពេល​បច្ចុប្បន្ន​នាងមានពាន់រង្វាន់ឆូផាដ ឌីមូដ (Chopard Diamond)​នៅឯ​ពាន់​រង្វាន់​ពិភព​តន្ដ្រី (World Music Awards) សម្រាប់នាង​ដែល​ក្លាយជាតារាចម្រៀងដែលលក់អត្ថបទចម្រៀងបានល្អជាងគេគ្រប់សម័យកាល។ ហើយបាន​ទទួល​ការ​អនុញ្ញាត្តិ​​ឲ្យចូលក្នុងផលិតកម្មសូនី ម្ញូសិក (Sony Music Entertainment)ហើយឌីអន Dion​អាចលក់​បទ​ចម្រៀង​​បាន០០លានអត្ថបទចម្រៀងទូទាំងពិភពលោក។ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកចម្រៀងកាណាដា
នមស្ការព្រះសង្ឃរតនៈ
បាលី :
សង្ឃោ វិសុទ្ធោ វរទក្ខិណេយ្យោ សន្តិន្ទ្រិយោ សព្វមលប្បហីនោ គុណេហិនេកេហិ សមិទ្ធិបត្តោ អនាសវោ តំ បនមាមិ សង្ឃំ
ប្រែៈ
ព្រះអរិយសង្ឃឯណា ដ៏បរិសុទ្ធវិសេស ជាទក្ខិណេយ្យបុគ្គលដ៏ប្រសើរ មានឥន្ទ្រិយរម្ងាប់ហើយ មានមន្ទិលគឺរាគាទិកិលេស ទាំងពួងបន្សាត់បង់ហើយជាព្រះសង្ឃដល់ហើយនូវ កិរិយាសម្រេចដោយគុណ ទាំងឡាយដ៏ច្រើន ជាព្រះសង្ឃមានអាសវធម៌មិនមាន គឺថាជាព្រះខីណាស្រព ខ្ញុំព្រះករុណាសូមក្រាបថ្វាយបង្គំ នូវព្រះអរិយសង្ឃនោះ ដោយគោរព ។ (ក្រាបថ្វាយបង្គំម្តង)
យេ ច សង្ឃា អតីតា ច យេ ច សង្ឃា អនាគតា បច្ចុប្បន្នា ច យេ សង្ឃា អហំ វន្ទាមិ សព្វទា
ព្រះសង្ឃទាំងឡាយឯណា ដែលជាព្រះសង្ឃនឹងបានសម្រេច មគ្គនិងផលកន្លងទៅហើយក្តី ព្រះសង្ឃទាំងឡាយឯណា ដែលជាព្រះសង្ឃនឹងបានសម្រេចមគ្គនិងផល ក្នុងកាលខាងមុខក្តី ព្រះសង្ឃទាំងឡាយឯណា ដែលជាព្រះសង្ឃ នឹងបានសម្រេចមគ្គនិងផល ក្នុងកាលជាបច្ចុប្បន្ននេះក្តី ខ្ញុំព្រះករុណាសូមក្រាបថ្វាយបង្គំ នូវព្រះអរិយសង្ឃទាំងឡាយនោះ គ្រប់កាលទាំងពួង ។ (ក្រាបថ្វាយបង្គំម្តង)
សុបដិបន្នោ ភគវតោ សាវកសង្ឃោ ឧជុបដិបន្នោ ភគវតោ សាវកសង្ឃោ ញាយ បដិបន្នោ ភគវតោ សាវកសង្ឃោ សាមីចិបដិបន្នោ ភគវតោ សាវកសង្ឃោ យទិទំ ចត្តារិ បុរិសយុគានិអដ្ឋ បុរិសបុគ្គលា ឯស ភគវតោ សាវកសង្ឃោ អាហុនេយ្យោ បាហុនេយ្យោ ទក្ខិនេយ្យោ អញ្ជលិករណីយោ អនុត្តរំ បុញ្ញក្ខេត្តំ លោកស្សាតិ ប្រែៈ
ព្រះសង្ឃជាសាវកនៃព្រះដ៏មានព្រះភាគ លោកប្រតិបត្តិហើយដោយប្រពៃ គឺប្រតិបត្តិតាមគន្លង ព្រះនពលោកុត្តរធម៌ ព្រះសង្ឃជាសាវកនៃព្រះដ៏ មានព្រះភាគលោកប្រតិបត្តិដោយត្រង់ គឺប្រតិបត្តិជាមជ្ឈិមប្បដិបទា ព្រះសង្ឃ ជាសាវកនៃព្រះដ៏មានព្រះភាគ លោកប្រតិបត្តិដើម្បីត្រាស់ដឹង នូវព្រះនិព្វានជាស្ថានក្សេមផុតចាកទុក្ខទាំងពួង ព្រះសង្ឃជាសាវកនៃព្រះដ៏មានព្រះភាគ លោកប្រតិបត្តិដ៏សមគួរ ដល់សាមីចិកម្ម គឺប្រតិបត្តិគួរដល់ សីលសមាធិបញ្ញាព្រះសង្ឃឯណា បើរាប់ជាគូនៃបុរសទាំងឡាយ មាន៤គូ គឺព្រះសង្ឃដែលបានសម្រេចនូវសោតាបត្តិមគ្គ និងសោតាបត្តិផលជាគូ១ សកទាគាមិមគ្គ និងសកទាគាមិផលជាគូ១ អនាគាមិមគ្គ និងអនាគាមិផលជាគូ១ អរហត្តមគ្គ និងអរហត្តផលជាគូ១ បើរាប់រៀងជាបុរសបុគ្គល មាន៨គឺ ព្រះសង្ឃដែលបានសម្រេចនូវសោតាបត្តិមគ្គ១ សោតាបត្តិផល១ សកទាគាមិមគ្គ១ សកទាគាមិផល១ អនាគាមិមគ្គ១ អនាគាមិផល១ អរហត្តមគ្គ១ អរហត្តផល១ ព្រះសង្ឃទាំងនុ៎ះជាសាវកនៃព្រះដ៏មានព្រះភាគ លោកគួរទទួលនូវចតុប្បច្ច័យ ដែលបុគ្គលឧទ្ទិសចំពោះអ្នកមានសីល ហើយនាំមកអំពីចម្ងាយ បង្អោនចូលមកបូជា លោកគួរទទួលនូវអាគន្តកទាន គឺទានដែលបុគ្គលតាក់តែង ដើម្បីញាតិនិងមិត្ត ដែលមកអំពីទិសផ្សេងៗ ហើយបង្អោនចូលមកបូជា លោកគួរទទួលនូវទាន ដែលបុគ្គលជឿនូវកម្មនិងផលនៃកម្មហើយបូជា លោកគួរដល់អញ្ជលីកម្ម ដែលសត្វលោកគប្បីធ្វើ លោកជាបុញ្ញក្ខេត្ត គឺជាទីដុះឡើងនៃពូជគឺបុណ្យ នៃសត្វលោក រកខេត្តដទៃក្រៃលែងជាងគ្មាន ។
វត្ថុដទៃជាទីពឹងទីរលឹក នៃខ្ញុំព្រះករុណា មិនមានឡើយ មានតែព្រះសង្ឃជាម្ចាស់ជាទីពឹងទីរលឹកដ៏ប្រសើរ របស់ខ្ញុំព្រះករុណា សូមសិរីសួស្តីជយមង្គលចូរមានដល់ខ្ញុំព្រះករុណា ដោយកិរិយាពោលនូវពាក្យ សច្ចៈនេះ ។
ឧត្តមង្គេន វន្ទេហំ សង្ឃញ្ច ទុវិធោត្តមំ សង្ឃេ យោ ខលិតោ ទោសោ សង្ឃោ ខមតុ តំ មមំ
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះពុទ្ធសាសនា ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ធម៌វន្ទនា
ខេត្តប៉ៃលិន
ប៉ៃលិន ជា​ខេត្ត​មួយ​ឋិត​នៅ​ជ្រុង​ខាង​ជើង​នៃ​ជួរ​ភ្នំ​ក្រវាញ ត្រូវ​ជា​ភាគ​ខាង​លិច​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា មាន​ព្រំ​ប្រទល់​ជាប់​ជា​មួយ​ប្រទេស​ថៃ​។ ខេត្ត​នេះ​ព័ទ្ធ​ជុំ​វិញ​ដោយ​ខេត្ត​បាត់ដំបង និង ត្រូវ​បាន​ផ្ដាច់​ចេញ​ពី​ខេត្ត​បាត់ដំបង ឱ្យ​ក្លាយ​ជា​តំបន់​រដ្ឋបាល​ដាច់​ដោយ​ឡែក បន្ទាប់​ពី​ការ​ចុះ​ចូល​របស់​ក្រុម​លោក​អៀង​ សារី នៅ​ឆ្នាំ ១៩៩៦។ ប៉ៃលិន​ត្រូវ​បាន​ពិភពលោក​ស្គាល់​ថា ជា​ជម្រក​ចុងក្រោយ​នៃ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម  ដែល​ឋិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ពួក​គេ បន្ទាប់​ពី​បាន​ចាញ់​សង្គ្រាម​ នៅ​ឆ្នាំ ១៩៧៩  និង ដើរ​តួ​ជា រដ្ឋធានី​នៃ រដ្ឋាភិបាល​បណ្ដោះ​អាសន្ននៃការ​រួបរួម​ជាតិ និង សង្គ្រោះ​ជាតិ​កម្ពុជា ។
ខេត្តនេះគឺជាខេត្តដែលស្ថិតនៅក្រោមអាណាចក្រខ្មែរដ៏មានឥទ្ធិពល ប៉ៃលិនត្រូវបានដណ្តើមកាន់កាប់នៅឆ្នាំ១៥៥៨ ដោយពួកកងទ័ពភូមា ហើយក្រោយមកបានគ្រប់គ្រងដោយសៀមរហូតដល់ឆ្នាំ១៩០៧ និងម្តងទៀតពីឆ្នាំ១៩៤១ ដល់១៩៤៦ (កម្ពុជាក្រោមការត្រួតត្រារបស់ជប៉ុន) នៅពេលដែលខេត្តប៉ៃលិនត្រូវបានប្រគល់មកអោយកម្ពុជាវិញ។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី ២២ ធ្នូ ២០០៨ ព្រះ​បាទ​នរោត្តម សីហមុនី  បាន​ចុះ​ព្រះហស្ថលេខា លើ​រាជក្រឹត្យ​​មួយ ដើម្បី​ផ្លាស់ប្ដូរ ក្រុងកែប ក្រុងប៉ៃលិន និង ក្រុងព្រះ​សីហនុ ឱ្យ​ទៅ​ជា​ខេត្ត  ព្រម​ទាំង​កែ​តម្រូវ​ព្រំ​ប្រទល់​ខេត្ត​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​ផង​ដែរ​។ ប្រជាជននៅទីនោះភាគច្រើនជាកសិករ មានដាំដំណាំ ជាច្រើន ប្រភេទដូចជា ពោត ដំឡូង ។ដំណាំដែលទទួលផលល្អ ជាងគេ ហើយនាំចេញច្រើនគឺ ពោត។ ទន្ទឹមនឹងដំណាំទាំងនេះ មានដាំផ្លែឈើហូបផ្លែ មាន ដូចជា​​ ស្វាយ ចេក សាវម៉ាវ ធុរ៉េន មង្ឃុត ជាពិសេស គឺ ក្ងែន​ ជាផ្លែឈើមួយប្រភេទ ដែលដុះនៅតែតំបន់ ប៉ៃលិន ហើយក៏មានការដាំបន្តហើយ​នៅតាមបណ្ដា ខេត្តនានា​។ ក្ងែន មិនខុសពី មៀនទេ ប៉ុន្តែវាមិនផ្អែមដូចមៀនទេ​ ហើយវាមានសាច់ច្រើនជាង​មៀន។ ការរស់នៅរបស់ប្រជាជនគឺ ពួកគេចេះស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយបើមានកម្មវិធី បុណ្យទានផ្សេងៗ គេជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ប្រកបដោយការយោគយល់។
និរុត្តិសាស្ត្រ
តាមអ្នកស្រុកឲ្យការណ៍ថាពាក្យ" ប៉ៃលិន" នេះក្លាយមកពីពាក្យ "ភេលេង" ព្រោះមាននិទានរឿងដើមបញ្ជាក់ផងថាៈ កាលនោះ "នៅសតវត្សទី១៩ មានអ្នកប្រមាញ់ដេញ តាមដានសត្វព្រៃចេះតែឆ្ងាយទៅៗ រហូតដល់ភូមិភាគប៉ៃលិនសព្វថៃ្ងនេះដែលគ្រានោះ នៅជាព្រៃស្រោង មានវាលចន្លោះខ្លះតែត្រង់ប្រឡាយទឹកដែលហៅថា " អូរ " មាន អូរទុងជាដើម។ កែ្បរមាត់អូរនេះអ្នកប្រមាញ់បានប្រទះឃើញសត្វភេកំពុងហែលទឹកលុះឃើញ មនុស្សមកដល់ភេក៏រត់ទៅ ។ អ្នកប្រមាញ់ចូលទៅមើលត្រង់កនែ្លង ភេប្រែឡងគ្នានោះលុះឃើញដុំថ្មតូចៗ មានពន្លឺផេ្លកៗក៏នាំគ្នារើសយកម្នាក់មួយដុំទុកយកទៅ បង្ហាញញាតិមិត្តឯស្រុកខ្លួនវិញ។ លុះទៅដល់ស្រុកមានអ្នកស្រុកនោះ " តាមនិយាយថាពួកកូឡាដែលមករស់នៅ ក្នុងខេត្តចន្ជប៊ុន ស្រុកសៀម " ស្គាល់ថាថ្មនេះមានតមៃ្លគេក៏យកទៅវាយ បំបែករួចចៃ្នជាត្បូងឡើង ក៏ឃើញថាមានទឹកល្អ ។ កាល បើដូចេ្នះគេក៏នាំគ្នាទៅសួរទិញពីពួកប្រមាញ់នោះទៀត ។ ពួកប្រមាញ់យល់ថាជាផ្លូវរកស៊ីមួយហើយក៏ព្យាយាមនាំ គ្នាឆ្នោះទៅយក ថ្មនេះពីកនែ្លងមុនជាញឹកញាប់ ។ ដោយ មានការទៅមកញឹកញាប់នេះ ហើយទើបអ្នកទាំងនោះសន្មតឈ្មោះទីកនែ្លងត្រង់នេះថា " កនែ្លង ភេលេង "យកតាម ហេតុការណ៍ដែលគាត់ប្រទះ ឃើញជាលើកតំបូង នោះ ។ ប៉ុនែ្តដោយហេតុពួកអ្នកទាំងនេះ នៅស្រុកសៀមក៏អានពាក្យនេះក្លាយទៅតាមសមេ្លងសៀមបន្តិចទៅគឺ " ភេ" ទៅជា "ផេ" ឯ " លេង " ទៅជា "ឡេន ឬ ឡិន" ដូចេ្នះរួមមកទៅជា " ផេឡិន " ។ លុះសម័យបារាំងមកកាន់កាប់ទីកនែ្លងតំបន់នេះ "គ.ស១៩០៩" គេក៏សរសេរឈ្មោះនេះជាអក្សររ៉ូមាំង តាម សមេ្លង ផង តាមរូបសាស្រ្ត ផង ជា PHAI-LINគឺ PH ជា អក្សរ ផ AIជាស្រះអេ   Lជាអក្សរល I ជា ស្រះ អិ ផ្សំនឹងN ជាអក្សរន។ ចំណេរ តមកដើម្បីកុំឲ្យពិបាកសរសេរគេក៏ភ្ជាប់លែង ឲ្យមានសហសញ្ញាក៏ក្លាយទៅជា PAILIN ។​ ហើយក្រោយមកដោយបារាំងអានគ្មានអក្សរ H គេក៏លុបចោលទៅនៅសល់ PHAILIN ។
សេចក្តីអធិប្បាយមកនេះមានទំនងជាដើមកំណើតស្រុក(Monographie) ជារឿងព្រេងដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់អ្នកស្រាវជ្រាវទៅពេលមុខទៀត។ ការណ៍នេះយើងសង្ឃឹមថា លោកអ្នកអានណាចេះចាំរឿងព្រេង នៅភូមិភាគនេះវែងឆ្ងាយទៅទៀតក៏សូមបញ្ជូមកឲ្យ យើងផងដើម្បីកែសម្រួលទៅលើកក្រោយ។
ក្រោយពីយើងបានដឹងអំពីប្រវត្តិឈ្មោះ ប៉ៃលិន រួចមកយើងអាចយល់ថាហេតុផលដែលមានបញ្ជាក់ ខាងលើជាសក្ខីភាពមួយអាចយកជាការបានសម្រាប់ការសិក្សាតទៅ ថៃ្ងអនាគតទៀត។ ចាប់តាំងពីការធ្វើ អាណានិគមពីសំណាក់បារាំងសែស " ១៨៦៣-១៩៥៣" សម័យខែ្មរយើង បានទទួលរាជ្យពីបារាំងសែស " ០៩ វិច្ឆិកាឆ្នាំ១៩៥៣ " មកដល់សម័យសង្គមរាស្រ្តនិយម និង ក្នុងសម័យសាធារណរដ្ឋខែ្មរ " ១៩៧០ " ប៉ៃលិនគឺជាស្រុកមួយស្ថិតនៅ ក្នុងខេត្តបាត់ដំបង។ ក្រោយពេល ដែលសង្រ្គាមបានឆាបឆេះ អស់រយៈ ពេលរាប់ទសវត្សរ៍កន្លងមកនេះប៉ៃលិនជាលេណដ្ឋាន ជាតំបន់យុទ្ធសាស្រ្ត និងជាតំបន់បង្ហូរឈាមគ្នាយ៉ាងក្តៅ គគុកមួយ។
រដ្ឋបាល
ខេត្ត​ប៉ៃលិន មាន​ស្រុក​ពីរ គឺ ៖ រូបភាពតូច|ផែនទីរដ្ឋបាលខេត្តប៉ៃលិន
ប្រវត្តិសាស្ត្រ
នៅដើមទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ៧០ ប៉ៃលិនគឺជាទីក្រុងដែលមានភាពរីកចម្រើនដែលកើតចេញពីកន្លែងដាក់ត្បូងដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់នៅតាមទីជនបទជុំវិញ។ ដោយសារតែធនធានរបស់វា វាជាទីក្រុងមួយក្នុងចំណោមទីក្រុងដំបូងគេដែលត្រូវបានឈ្លានពានដោយខ្មែរក្រហម នៅពេលដែលពួកគេចាប់ផ្តើម￼￼វាយលុក￼￼ប្រឆាំងនឹងរដ្ឋាភិបាលជាតិ។  ទីក្រុងនេះមិនមានការតស៊ូទេ ហើយទាហានខ្មែរក្រហមត្រូវបានស្វាគមន៍ជាអ្នករំដោះនៅពេលពួកគេដើរចូលទីក្រុង  ត្រង់ចំណុចនេះ ￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼￼បានចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយខ្មែរក្រហម ហើយអ្នកស្រុកភាគច្រើនជឿថាពួកគេកំពុងប្រយុទ្ធដើម្បីស្តារទ្រង់ឡើងកាន់អំណាច។  វាមិនយូរប៉ុន្មានទេ មុនពេលអ្នកស្រុកភាគច្រើនត្រូវបានបង្រួបបង្រួមសម្រាប់ការដើរក្បួនដោយបង្ខំទៅកាន់ជនបទដើម្បីធ្វើការនៅ￼￼ស្រែ￼￼￼￼￼￼។ អ្នក​ដែល​គេ​ជឿ​ថា​មាន​ទំនាក់​ទំនង​ជាមួយ​រដ្ឋាភិបាល​ត្រូវ​បាន​គេ​សម្លាប់។  ខ្មែរក្រហមបានប្រើប្រាស់ប្រាក់ចំណូលពីការជីកយករ៉ែនៅតំបន់ប៉ៃលិន ដើម្បីផ្តល់មូលនិធិដល់ការវាយលុករបស់ពួកគេ ហើយក្រោយមករដ្ឋាភិបាលរបស់ពួកគេនៅពេលដែលពួកគេទទួលបានអំណាចជាតិ។  នៅពេលដែល ￼￼កងទ័ពវៀតណាមឈ្លានពាន￼￼បានទម្លាក់ពួកគេចេញពីអំណាច ពួកគេបានដកថយទៅប៉ៃលិន ជាកន្លែងដែលអតីតមេដឹកនាំខ្មែរក្រហមជាច្រើននៅមានសព្វថ្ងៃ។
មេដឹកនាំខ្លះបានទៅពួនសម្ងំដោយភ័យខ្លាចចំពោះការផ្តន្ទាទោសចំពោះឧក្រិដ្ឋកម្មរបស់ពួកគេ ទោះបីជាមេដឹកនាំផ្សេងទៀតរស់នៅដោយបើកចំហនៅក្នុងខេត្តក៏ដោយ។ គេនិយាយថា៧០% នៃបុរសចំណាស់នៅតំបន់នោះគឺជាអ្នកប្រយុទ្ធសម្រាប់ខ្មែរក្រហម ប៉ុន្តែមិនទាន់មានអ្នកប្រយុទ្ធធម្មតាណាម្នាក់ត្រូវបាននាំយកមកកាត់ទោសនៅឡើយ។ ត្រូវ​បាន​ប្រមូល​ផ្តុំ​ឡើង​ដើម្បី​ប្រឈម​មុខ​នឹង​យុត្តិធម៌​ដោយ​សាលាក្តី​អន្តរជាតិ​រួម​មាន ￼￼ខៀវ សំផន￼￼ និង ￼￼នួន ជា￼￼។
ចាប់តាំងពីសង្គ្រាមមក ខេត្តប៉ៃលិនបានទទួលរងនូវការធ្លាក់ចុះនៃសេដ្ឋកិច្ច និងការបរាជ័យនៃអាជីវកម្មក្នុងស្រុក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តំបន់ដែលមានស្ថិរភាពនយោបាយនៅពេលនេះកំពុងមើលឃើញរលកថ្មីនៃទេសចរណ៍ផ្តោតលើប្រាសាទបុរាណ ព្រៃឈើធម្មជាតិ និងសត្វព្រៃ និងជាពិសេសទីផ្សារត្បូងមានតម្លៃ។
=ផ្សារ=
តំបន់​ទេសចរណ៍​​
តំបន់ទេសចរណ៍ទាំងនោះ ជាតំបន់ទេសចរណ៍ធម្មជាតិពិតៗ ទឹកធ្លាក់ ហូរពីលើកំពូលភ្នំ មានព្រៃឈើអមជាមួយ គួរជាទីរម្យនា នាពេលលំហែរកាយ សម្រាប់គ្រួសារ ឬ សម្រាប់ លំហែរចិត្ត ដូចខាងក្រោម៖
រមណីយដ្ឋាន​ភ្នំយ៉ាត
ជា​តំបន់​រមណីយដ្ឋាន​វប្បធម៌ និង​ប្រវត្តិសាស្រ្ត ដែល​ជា​វត្ត​ចាស់​សាង​សង់​ជា​រាង​វត្ត​កូឡា។​ ភ្នំ​យ៉ាត​មាន​ទី​តាំង​ស្ថិត​នៅ​ក្រុង​ប៉ៃលិន​ខាង​ស្តាំ​ដៃ​ពី​ទីក្រុង​ប៉ៃលិន​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​១០។​ ភ្នំ​យ៉ាត​ជា​តំបន់​ដែល​មាន​អបិយជំនឿ​ខ្លាំង​ក្លា​ណាស់​សំរាប់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ក្រុង​ប៉ៃលិន និង​អ្នក​ដំនើរ​ឆ្លង​កាត់​តំបន់​នោះ​ ជា​ពិសេស​ជា​តំបន់​ដែល​នៅ​សល់​រ៉ែ​ត្បូង​ច្រើន​ជាង​គេ​បង្អស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ប៉ៃ​លិន។
រមណីយដ្ឋាន​អូរអែម
ជា​តំបន់​រមណីយដ្ឋាន​ចាស់​ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​សង្កាត់​អូរ​ច្រារ ខ័ណ្ឌ​ប៉ៃលិន​មាន​ចំងាយ​១០គម​ពីក្រុង​ប៉ៃលិន​ហើយ​រមណីយដ្ឋាន​នេះ​ជារមណីយដ្ឋាន​ធម្មជាតិ។
រមណីយដ្ឋាន​ក្បាលអូរតាវ៉ៅ
ជារមណីយដ្ឋាន​ធម្មជាតិ​ដែល​ពោរពេញទៅ​ដោយ​ទេសភាព​ល្អ​ត្រកាល រួម​ផ្សំ​ជាមួយ​នឹង​អូរ​ថ្លា​ឆ្វេង។ តំបន់នេះ​មាន​ទី​តាំង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​សង្កាត់​អូរ​តាវ៉ៅ ខ័ណ្ឌ​ប៉ៃលិន មាន​ចំងាយ ៥គម ពី​ក្រុង​ប៉ៃលិន។
រមណីយដ្ឋាន​ទំនប់ទឹកភ្នំជីងចក់
ជា​តំបន់​ទេសចរណ៍​ទើប​បង្កើត​ថ្មី​ចំងាយ​ប្រមាណ​៤​គម​ពី​ទីក្រុង​មាន​លក្ខណៈ​ជា​ទំ​នប់​ស្ទាក់​ទឹក​សំរាប់​បំរើ​អោយ​វិស័យ​កសិកម្ម​ហើយ​មាន​ធ្វើ​ស្ពាន​ឆ្លង​កាត់​មាន​ទូក​សំ​រាប់​អុំ​និង​តូប​តូច សំរាប់​អង្គុយ​ព្រម​ទាំង​មាន​សួន​ច្បារ​ផ្កា​ចំរុះ​ពណ៌​គួរ​ជា​ទី​គយ​គន់។​
ភូមិសាស្ត្រ
Pailin's culture is distinctly different from most of Khmer culture. According to some data, Pailin's culture is predominantly Burmese, and has much in common with that of the country of Burma. This affinity is shown in the region's cuisine, dress, temple architecture, festivals and arts. The culture can be seen as similar to the culture in Chiang Mai, Thailand. The people of Pailin are predominantly Kola. The Kola people originally migrated from Burma beginning in 1876 (note: Khmer people called the Burmese people, "Kola" or "Pumea"). Another wave of migrants, the Shan (one of the many ethnic minorities of Burma) arrived from Burma in the 1920s. The "Kola" or Burmese immigrants of Pailin are known for their work in the precious gem business, which likely is what attracted them to Pailin. Pailin was synonymous with the Mogok region of Burma, where similar precious gem stones were mined. According to people who are in the gem business, gem stones of Pailin are comparable to the gem stones from the Mogok region in Burma; thus, Khmer people believed the Kola or immigrants from Burma were from the Mogok region of Burma).
There are several dialects spoken locally including Khmer, Shan and Kola. The local Khmer dialect shows influence in tone and pronunciation from the Burmese languages as well as Kham Muang and Mon language.
In Pailin, there are a few different kinds of foods. Kola's food is distinct from Burma's Cuisine as well. The most popular Burmese style one is Mee Kola (មីកុឡា) which is a vegetarian noodle dish made from thin rice stick noodles, steamed and cooked with soy sauce and garlic chive, sometimes mixed with some meats and small lobster. Other dishes include Tom yum from Thailand and Mon banana pudding of Burma. These have all spread to other parts of Thailand and Cambodia, but normally in versions which are flavored more sweetly than the Pailin version, especially in Phnom Penh.
The Traditional clothes of Pailin is Longyi, also known as Sarong. The cloth is often sewn into a cylindrical shape. It is worn around the waist, running to the feet. It is held in place by folding fabric over, without a knot. It is also sometimes folded up to the knee for comfort. These traditional "longyi" have about 2 meters of in length of swan. The cloth is made of cotton and sometimes from silk. Kola men wear ankle-length patterns of checks, plaids or stripes "Longyi" in any kinds of color. The Men always wear their white eingyi shirt which has a mandarin collar and sometimes also wear a traditional jacket called taik-pon over their eingy. It has white, grey, black or terracotta colors. They put the gaung baung turban on their head and on their feet wear simple rubber or velvet slippers.
For Kola women's calf-length longyi are in solid colors, flower prints and many kinds of designs. They soften have a red based color, with partial stripes or very small checks similar to what Mon wear. They also often have horizontal or vertical stripes at the middle part. Royalty traditionally wore a long dress called "thin-dai" decorated by many threads. It was always worn by a lord's daughter and the king of the province's lady. The Women wears a beautiful blouse and a lovely shirt which is known as eingyi. The shirt is decorated with several colors and many piece of silver. The shirt also has horizontal or vertical stripes at the middle part in some beauty color. Kola women tie a traditional shawl on their eingyi as well as they put the shawl on their shoulders. Women tie a lovely band on their head and wear beautiful flowers in their hair, allowing their hair to drop as a ponytail above their shoulders. They sometimes took a traditional umbrella made from baboom with them. The footwear is simple slippers of leather or velvet called Hnyat-phanat.
All of these costumes were shiny with bright colors during celebrations. The clothing is very similar to what is worn by the Shan in Burma.
The houses in Pailin are built from wood, about 8 cm to 1 meter includes a wide door and in the middle of house, there are the hermitages of Buddha and anothers spirit house. The Kola People are fond of planting roses in front of their homes.
សេដ្ឋកិច្ច
The surrounding area was rich in a variety of gemstones which were mined almost clean to support the Khmer Rouge. They also logged the area extensively, creating great environmental damage. Now all you can find is low-quality, cheap, hand-faceted gemstones at the market in downtown Pailin.
Unlike most of Cambodia, Pailin is composed primarily of uplands where little rice is grown. This makes it very difficult for farmers to rely on subsistence agriculture. Crop failures trigger collection of food and gems from the forests, increasing the number of land mine accidents. Many farmers produce non-traditional crops for the markets, including sesame, mung and soya. In 2003-04 it produced 17,204 tons of maize, the second-highest production in the country.
Land mines
Pailin was one of the most heavily mined area in the world. Travellers are cautioned to stay on marked roads. De-mining is ongoing with UN help, which brings in some of the few foreigners that the locals encounter.
Administration
The province is divided into two districts:
Until 2001 Pailin was part of Battambang Province, then elevated to city status, and then again to provincial status and thus became an autonomous zone of its own.
Relevant Links
Official Pailin Tourism The Official Cambodian Ministry of Tourism website for the city of Pailin.
ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ
លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ (ថៃ: ทักษิณ ชินวัตร, IPA: [tʰáksǐn tɕʰinnawát]; អាន: ថាក់-ស៊ីន ឈីន-ណៈ-វ៉ាត ចិន: 丘達新) (២៦ កក្កដា ១៩៤៩ ដល់​បច្ចុប្បន្ន) ជា​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី​ទី​២៣ នៃ​ប្រទេស​ថៃ (កាន់​តំណែង​ពី​ថ្ងៃ​ទី​០៩ កុម្ភៈ ២០០១ ដល់ ១៩ កញ្ញា ២០០៦) ជា​ស្ថាបនិក និង​ជា​ប្រធាន​គណៈបក្ស​ថៃ​ស្រឡាញ់​ថៃ ជា​អ្នក​ជំនួយ និង​ជា​ស្ថាបនិកសាជីវកម្ម​ជិន ( Shin Corporation) ហើយ​បច្ចុប្បន្ន​ជា​ម្ចាស់​ក្លឹប​បាល់​ទាត់ Manchester City ទៀត​ផង។
លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ បាន​បាត់​បង់​តំណែង​ជា​នាយករដ្ឋមន្ត្រី បន្ទាប់​ពី​មាន​រដ្ឋ​ប្រហារ កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​១៩ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០៦ ខណៈ​ដែល​លោក​កំពុង​ចូល​រួម​ប្រជុំ​របស់​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ នា​ក្រុង​ញូវយ៉ក។
លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ បាន​ត្រឡប់​ចូល​ប្រទេស​ថៃ​វិញ​បន្ទាប់​ពី​រដ្ឋ​ប្រហារ គឺ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២៨ ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ​២០០៨។
ប្រវត្តិ​
លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ កើត​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២៦ ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ​១៩៤៩ នៅ​ឯ​ស្រុក​សាន់កំផែង ខេត្ត​ជៀងម៉ៃ ជា​កូន​ទី​២ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ទាំង​១០​របស់​លោក លើស និង​អ្នក​ស្រី​ យិនឌី ជិនវ័ត្រ។
ការ​សិក្សា
លោក​បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​ពី​ Montfort College និង​បន្ត​ការ​សិក្សា​នៅ​សាលា​ត្រៀម​ទាហាន ជំនាន់​ទី​១០ (ឆ្នាំ​១៩៦៩) និង​សាលា​តម្រួត ជំនាន់​ទី​២៦ (ឆ្នាំ​១៩៧៣) និង​ប្រឡង​បាន​ពិន្ទុ​លេខ​១​ប្រចាំ​ជំនាន់។
ក្រោយ​មក​លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ បាន​បន្ត​ការ​សិក្សា​ថ្នាក់​បរិញ្ញាប័ត្រ​ផ្នែក​ក្រមការ​យុត្តិធម៌​ពី​សាកលវិទ្យាល័យ Eastern Kentucky និង​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៥ និង​បន្ត​ការ​សិក្សា​ថ្នាក់​បណ្ឌិត​នៅ​សាកល​វិទ្យាល័យ Sam Houston State និង​បាន​ទទួល​សញ្ញាប័ត្រ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៨។
ធុរកិច្ច
មក​ទល់​ឆ្នាំ​១៩៨០ លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ធ្វើ​ជំនួយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ជា​ច្រើន​មុខ បួក​រួម​ទាំង​ការងារ​លោក​ក្នុង​រាជការ ក្នុង​តំណែង​ជា​តម្រួត​ផងដែរ ដូច​ជា​ការ​លក់​កំណាត់​សំពត់ ទិញ​លក់​ខ្សែ​ភាពយន្ត ជំនួយ​ផ្នែក​ខន់ដូ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​រលំ​រលាយ និង​ក្ស័យ​ទុន បន្ទាប់​មក​លោក​ក៏​លា​ចេញ​ពី​តំណែង​រាជការ។
ត​មក​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៣ លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ ក៏​បាន​ស្ថាបនា​ និង​ធ្វើ​ជា​ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន ជិនវ័ត្រ កុំព្យូទ័រ ចំកាត់ (ឈ្មោះ​ដើម​ហាង​ភាគហ៊ុន អាយ​ស៊ី​អេស​អាយ (ICSI) បច្ចុប្បន្ន​បាន​ចុះ​បញ្ជី​ផ្សារ​ភាគហ៊ុន​របស់​ប្រទេស​ថៃ និង​ប្ដូរ​ឈ្មោះ​ជា ក្រុមហ៊ុន ជិន ខពើរេសិន ចំកាត់ (មហាជន) មាន​លោក បុណ្យគ្លី ប្ល័ងសិរិ ជា​ប្រធាន​គ្រប់គ្រង) ដោយ​រក​ស៊ី​ជួល​កុំព្យូទ័រ​ឲ្យ​ក្រសួង​មន្ទីរ​នានា​ និង​បន្ទាប់​មក​បាន​ពង្រីក​ទៅ​ជា​សេវាកម្ម​វិទ្យុ​ទាក់ទង ទូរស័ព្ទ​ចល័ត ផ្កាយ​រណប និង​ទូរគមនាគម រហូត​បាន​សង​បំណុល​គេ​អស់ និង​ទទួល​ជោគជ័យ​ធុរកិច្ច​នេះ​នៅ​ទី​បំផុត។
នយោបាយ
ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៤ លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ បាន​លា​ចេញ​ពី​តំណែង​ប្រធាន​ក្រុម​ហ៊ុន​ជិន ខពើរេសិន ចំកាត់ (មហាជន)។ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ក្រោយ​មក ក៏​បាន​មក​កាន់​តំណែង​រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​ការបរទេស ក្នុង​សម័យ​រដ្ឋាភិបាល​លោក ជួន ហ្លីកភ័យ និង​មួយ​ឆ្នាំ ក្រោយ​មក (១៩៩៥) បាន​កាន់​តំណែង​ប្រធាន​គណៈបក្ស​កម្លាំង​ធម៌ ត​ពី​លោក ចម្លង ស្រីមឿង និង​កាន់​តំណែង​ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី ក្នុង​សម័យ​រដ្ឋាភិបាល​លោក បណ្ណហារ សិល្បអាជា ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩៦ កាន់​តំណែង​ឧបនាយករដ្ឋមន្ត្រី ក្នុង​សម័យ​រដ្ឋាភិបាល​លោក ជវលិត យុងចៃយុទ្ធ។
នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១៤ ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ​១៩៩៨ លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ បាន​បង្កើត​គណៈបក្ស​ថៃ​ស្រឡាញ់​ថៃ និង​កាន់​តំណែង​ប្រធាន​គណៈបក្ស​រហូត​បាន​កាន់​តំណែង​ជា​នាយករដ្ឋមន្ត្រី នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៩ ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ​២០០១។
នាយករដ្ឋមន្ត្រី​អណត្តិ​ទី​១
រដ្ឋាភិបាល​របស់​លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ លើក​ទី​មួយ បាន​ដំណើរ​ការ​នយោបាយ​ផ្សេង​ៗ ដោយ​ទទួល​បាន​ការ​និយម​ពី​ប្រជាជន ដូច​ជា​ការ​ជម្រះ​បញ្ជី​ជំពាក់​របស់​កសិករ, គ្រោង​ការណ៍​៣០​បាត​រក្សា​គ្រប់​រោគ និង​គម្រោង​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​ជា​ច្រើន។ លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ​ បាន​ទទួល​ការ​និយម​ជា​ច្រើន​ពី​សំណាក់​ប្រជា​កសិករ​នៅ​តាម​ទី​ជនបទ និង​ត្រូវ​បាន​គេ​វិភាគ​ថា​នយោបាយ​របស់​លោក​គឺ​បែប​ប្រជា​និយម។
នាយករដ្ឋមន្ត្រី​អណត្តិ​ទី​២
លោក​ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ បាន​កាន់​តំណែង​ជា​នាយករដ្ឋមន្ត្រី​អាណត្តិ​ទី​២ បន្ទាប់​ពី​ការ​បោះ​ឆ្នោត​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​០៦ ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ​២០០៥ ដោយ​សំឡេង​ខ្ពស់​ជា​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ជាង​១៩​លាន​សំឡេង ដោយ​បាន​អសនៈ​នៅ​ក្នុង​រដ្ឋសភា​ចំនួន​៣៧៦​កៅអី ហើយ​ដែល​កាល​នោះ​គណៈបក្ស​ប្រជាធិបតេយ្យ ដែល​ជា​បក្ស​ប្រឆាំង​ដែល​ជា​គូ​ប្រជែង​ដ៏​ស្រួច​ស្រាល​បាន​ទទួល​តែ​៩៦​កៅអី​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ សំឡេង​ដែល​បាន​ច្រើន​បំផុត​របស់​គណៈបក្ស​ថៃ​ស្រឡាញ់​ថៃ​គឺ​មក​ពី​ភាគ​ខាង​ជើង ភាគ​ឥសាន និង​ក្រុង​បាងកក។ នៅ​ក្រុង​បាងកក​ទាំង​មូល គណៈបក្ស​ថៃ​ស្រឡាញ់​ថៃ​​បាន​ទទួល​រហូត​ដល់​ទី​៣២ ក្នុង​ចំណោម​៣៧​កៅអី។
រដ្ឋ​ប្រហារ​១៩​កញ្ញា
នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១៩ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០៦ វេលា​ម៉ោង​២១:០០ គណៈ​បដិរូប​ការ​គ្រប់គ្រង​ក្នុង​របប​ប្រជាធិបតេយ្យ ដែល​មាន​ព្រះមហាក្ស័ត្រិយ៍​ជា​ប្រមុខ ដែល​មាន​លោក​ឧត្ដមសេនីយ ស៊ុនធិ បុណ្យ​រ័តក្លិន មេ​បញ្ជាការ​ទាហាន​ជើង​គោក​ជា​ប្រធាន​​បាន​ធ្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារ​ទម្លាក់​អំណាច​រដ្ឋាភិបាល​លោក ទក្សិណ ជិនវ័ត្រ ដែល​កំពុង​តែ​ទៅ​ចូល​រួម​ប្រជុំ​នៅ​អង្គការ​សហប្រជាតិ ឯ​ក្រុង​ញូយ៉ក សហរដ្ឋ​អាមេរិក។
ព័ត៌មាន​ទាក់ទង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:នាយករដ្ឋមន្ត្រីថៃ
ព្រះវិហារយេស៊ូគ្រិស្គពិត
ព្រះវិហារយេស៊ូគ្រិស្គពិត (ជាភាសាអង់គ្លេសTrue Jesus Church​ និង ជាភាសាចិន: 真耶穌教會) ជាព្រះវិហារឯករាជ្យមួយ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង នៅទីក្រុងប៉េកាំង ប្រទេសចិន ក្នុងឆ្នាំ១៩១៧ ។ បច្ចុប្បន្ននេះ មានសមាជិកប្រមាណ ១,៥លាននាក់ ក្នុងប្រទេសចំនួន៤៥ ។ ព្រះវិហារនេះ ស្ថិតនៅក្នុងសាសនាគ្រិស្ត និកាយ ប្រូតេសស្តង់ ដែលបានលេចរូបរាងឡើង ក្នុងអំឡុងដើមសតវត្សទី២០ ។ ចាប់តាំងពីដើមឆ្នាំ១៩៩០ ព្រះវិហារនេះ ត្រូវបានបង្កើតឡើង នៅប្រទេសកម្ពុជា ។ បុណ្យ គ្រិស្តមើស៍ ឬ បុណ្យណូអែល និង រដូវត្រណម មិនត្រូវបានប្រារព្វ ដោយព្រះវិហារនេះ ទេ ។ ពួកគេមានគោលបំណង ផ្សព្វផ្សាយព្រះបន្ទូល របស់ព្រះជីសឹស (Jesus) ជាម្ចាស់ ទៅដល់ គ្រប់ជាតិសាសន៏ទាំងអស់ មុននឹងការមកដល់ជាលើកទី២ របស់ព្រះអង្គ៕
ពាក្យបងៀ្រន
គេទុកចិត្តលើ១១ពាក្យបងៀ្រន:
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:គ្រិស្តសាសនា
ផ្លូវជាតិនៅកម្ពជា
តាមស្ថិតិនៅឆ្នាំ ១៩៧០ ប្រព័ន្ធផ្លូវនៅប្រទេសកម្ពុជា មានផ្លូវជាតិសំខាន់ៗ ចំនួន ៧: ·         ផ្លូវជាតិលេខ​​​​​​ ១       ពីភ្នំពេញទៅបាវិត កាត់តាមអ្នកលឿង និង ខេត្តស្វាយរៀងមានប្រវែង ១៦៧ គឺឡូម៉ែត។ ·         ផ្លូវជាតិលេខ​​​​​​ ២       ពីភ្នំពេញទៅភ្នំដិន កាត់តាម ក្រុងតាខ្មៅ និង ខេត្តតាកែវ មានប្រវែង ១៣៧ គឺឡូម៉ែត។ ·         ផ្លូវជាតិលេខ​​​​​​ ៣      ពីភ្នំពេញទៅក្រុងព្រះសីហនុ កាត់តាមខេត្តកំពត មានប្រវែង ២៦០ គឺឡូម៉ែត។ ·         ផ្លូវជាតិលេខ ៤       ពីភ្នំពេញទៅក្រុងព្រះសីហនុ កាត់តាមខេត្តកំពង់ស្ពឺ  មានប្រវែង ២៣២ គឺឡូម៉ែត។ ·         ផ្លូវជាតិលេខ ៥       ពីភ្នំពេញទៅអូរជ្រៅ កាត់តាមខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ពោធិ៍សាត់ បាត់ដំបង និង ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ប្រវែង ៤០៨ គឺឡូម៉ែត។ ·         ផ្លូវជាតិលេខ ៦       ព្រែកក្តាមទៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យ កាត់តាមខេត្តកំកំពង់ធំ និង សៀមរាប ប្រវែង ៣៨៦ គឺឡូម៉ែត។ ·         ផ្លូវជាតិលេខ ៦       ពីស្គុនទៅខេត្តស្ទឹងត្រែង កាត់តាមស្រុកស្នួល ប្រវែង ៥៤៣ គឺឡូម៉ែត។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:កម្ពុជា
ខណ្ឌមិត្តភាព
ខណ្ឌមិត្តភាព
គឺជាខណ្ឌ័មួយដែលស្តិតនៅក្នុងខេត្តព្រះសីហនុដែលពីភ្នំពេញមកកានតំបន់នេះមានចំងាយ២៣២គ.ម។មានចំនួនប្រជាជន ៦៧៤៤០(១៩៩៨)។ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ២០០៩ មកក៍បានប្តូរឈ្មោះមកជាក្រុងព្រះសីហនុវិញ។ នៅក្នុងខណ្ឌ័នេះមាន០៥ឃុំ ១៩ភូមិ។ក្នុងតំបន់នេះមានធនាគារ អង្គការ មន្ទីពេទ្យ សាលារៀនជាច្រើនដូចជា សាលាបឋមសិស្សា នឹង អនុវិទ្យាល័យកម្មករក្រុងព្រះសីហនុ ឋបមសិស្សាជាស៊ីម បឋមសិក្សាផ្សារលើ អនុវិទ្យាល័យសម្តេចឪ វិទ្យាល័យក្រុងព្រះសីហនុ សលាឡាយហ្វ អនុវិទ្យាល័យនិងវិទ្យាល័យហ៊ុនសែនមិត្តភាព មត្តេយ្យេខេត្តព្រះសីហនុ សាលាឃ្លាំងលើ។ ហើយមានសាកលវិទ្យាល័យចំនួន០៤ សាកលវិទ្យាល័យBBU សាកលវិទ្យាល័យUME សាកលវិទ្យាល័យKUTM សាកលវិទ្យាល័យLife ចំនែកផ្សារនៅតំបន់នេះមាន០៤ ផ្សារលើ ផ្សារអូរមួយដែលមានប្រជាជនមួយចំនួនហៅថាផ្សារចិន ផ្សារពាណិជ្ជកម្ម នឹងផ្សារឃ្លាំងលើ)។ ហើយនៅក្នុងតំបន់មានវត្តចំនួនបីគឺ វត្តលើ វត្តក្រោម  វត្តអូរត្រេះ ។ នៅតំបន់នេះក៏មានកាស៊ីណូធំៗចំនួន០4ផងដែលគឺកាស៊ីណូកំពង់សោមសីធី កាស៊ីណូដាយមិនស៊ី កាស៊ីណូហូររីដេ និងកាសីណូអូរតែលសុខា ។ ហើយពាក់កណ្តាលនៃខណ្ឌ័នេះពន្ធ័ជុំវិញទៅដោយទឹកសមុទ្រនឹងកោះដែលបានធ្វើអោយតំបន់នេះជាតំបន់ផ្លូវទឹកសមុទ្រធំជាង គេកំពុងផែស្វយ័តជាកំពុងផែអន្តរជាតិនៅព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាដែលមានទូក នឹង កាប៉ាល់តូចធំដឹក ទំនិញពីប្រទេសនានាចូលមកកាន់ប្រទេសកម្ពុជាតាមផ្លូវសមុទ្រនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ។