បាយាសិសូត្រ
[១៦៦] ​ព្រះ​បាទបាយាសិរាជញ្ញៈ ​មាន​បន្ទូលថា ខ្ញុំ​មាន​ចិត្ត​ត្រេកអរជ្រះថ្លា​ហើយ​ ​ដោយ​សារ​សេចក្តី​ឧបមា របស់​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ តាំងពីដម្បូងមកម្ល៉េះ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ស្តាប់​បញ្ហា​បដិភាណ​ដ៏​វិចិត្រនេះទៀត បានជាខ្ញុំធ្វើជាប្រ​កាន់​ឆ្វេង ​ឲ្យ​ទាស់ខុសគ្នា ​នឹង​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​យ៉ាង​នេះ បពិត្រ​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ ភាសិតរបស់​លោក​ម្ចាស់​ពីរោះ​ណាស់​ បពិត្រ​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ ភាសិតរបស់​លោក​ម្ចាស់ពីរោះ​ណាស់​ បពិត្រ​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ ធម៌​ដែល​ព្រះ​កស្សប បានសំដែង ​ដោយ​អនេកបរិយាយ ​យ៉ាង​នេះ (ភ្លឺ​ច្បាស់​ណាស់​) គួរនា​ដូច​ជាគេផ្ងាររបស់​ដែល​ផ្កាប់ ឬ​ដូច​ជាគេបើកបង្ហាញរបស់​ដែល​កំបាំង ឬ​ក៏​ដូច​ជា​មនុស្ស​ប្រាប់ផ្លូវ​ដល់​អ្នក​វង្វេងទិស ពុំ​នោះ​សោត ​ដូច​ជា​មនុស្ស​កាន់​ប្រទីប ទ្រោលបំភ្លឺ​ក្នុង​ទីងងឹត ​ដោយ​គិតថា ​ពួក​មនុស្ស​មាន​ចក្ខុ ​នឹង​មើលឃើញ​នូវ​រូប​ទាំង​ឡាយ​បាន បពិត្រ​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ ខ្ញុំនេះ សូម​ដល់​នូវ​ព្រះ​គោតម​ដ៏​មាន​ព្រះ​ភាគ​ផង ​ព្រះ​ធម៌ផង ​ព្រះ​សង្ឃផង ជាទី​ពឹងទីរលឹក ចាប់​ដើម​តាំងអំពីថ្ងៃនេះ​ទៅ​ សូម​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ ចាំទុកនូវខ្ញុំ​ព្រះ​ករុណា ថា​ជាឧបាសក ​ដល់​នូវសរណៈ ស្មើ​ដោយ​ជីវិត បពិត្រ​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​មិនតែ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ខ្ញុំត្រូវការ​នឹង​បូជាមហាយ័ញ្ញ សូម​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ ប្រៀនប្រដៅខ្ញុំផង ដើម្បី​ប្រយោជន៍ ដើម្បីសេចក្តីសុខ អស់កាលជា​យូរអង្វែង​ដល់​ខ្ញុំ។ ថ្វាយ​ព្រះ​ពរ​រាជញ្ញៈ ​ពួក​មនុស្ស​សម្លាប់គោ​ទាំង​ឡាយ​ក្តី សម្លាប់ពពែ ​និង​ចៀម​ទាំង​ឡាយ​ក្តី សម្លាប់មាន់ ​និង​ជ្រូក​ទាំង​ឡាយ​ក្តី ​ពួក​សត្វ​មាន​ជីវិតផ្សេងៗ ​ដល់​នូវ​សេចក្តីវិនាសក្តី ​ទាំង​បដិគ្គាហកៈ (​អ្នក​ទទួល) ​ក៏​ជា​អ្នក​យល់ឃើញខុស ​មាន​សេចក្តីត្រិះ​រិះ​ខុស ​មាន​វាចាខុស ​មាន​ការងារខុស ​មាន​ការចិញ្ចឹមជីវិតខុស ​មាន​សេចក្តីព្យាយាមខុស ​មាន​សតិខុស ​មាន​សមាធិខុស ​ក្នុង​យញ្ញវិធី​មាន​សភាព​យ៉ាង​ណា។ បពិត្ររាជញ្ញៈ យញ្ញវិធី ​មាន​សភាព​យ៉ាង​នោះ​ឯង មិន​មាន​ផល​ច្រើន​ទេ មិន​មាន​អានិសង្ស​ច្រើន​ទេ មិន​មាន​សេចក្តីរុងរឿងធំដុំទេ មិន​មាន​គុណផ្សាយ​ទៅ​ច្រើន​ទេ។ បពិត្ររាជញ្ញៈ ប្រៀប​ដូច​អ្នក​ភ្ជួរ នាំយកពូជ ​និង​នង្គ័លចូល​ទៅ​ព្រៃ​ ​អ្នក​នោះ​យកពូជ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​បែកធ្លាយ ស្អុយ ត្រូវខ្យល់ ​និង​កំដៅថ្ងៃបៀតបៀន ជាពូជមិនបានដាក់គ្រាប់ មិនបានហាល​ឲ្យ​ស្ងួត ​ទៅ​ព្រោះ​ក្នុង​ស្រែមិនល្អ​នោះ​ ​មាន​ទីមិន​ស្មើ មិនបានគាស់រំលើងនូវដង្គត់ ​និង​បន្លាចេញ ​ទាំង​ភ្លៀងសោត ​ក៏​មិនបង្អោរ នូវធារ​ទឹក​ដោយ​ល្អ តាមកាល​ដ៏​គួរ ចុះពូជ​ទាំង​ឡាយ​នោះ​ ​នឹង​ដល់​នូវសេចក្តី​ចម្រើន​ លូតលាស់ ដុះដាលល្អឡើងបានដែរឬទេ ​អ្នក​ភ្ជួរសោត ត្រូវ​បាន​ផល​បរិបូណ៌ដែរឬទេ។ បពិត្រ​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ ការនេះ​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​យ៉ាង​នោះ​ មិនបានទេ។ ថ្វាយ​ព្រះ​ពររាជញ្ញៈ ​ពួក​មនុស្ស​សម្លាប់គោ​ទាំង​ឡាយ​ក្តី សម្លាប់ពពែ ​និង​ចៀម​ទាំង​ឡាយ​ក្តី សម្លាប់មាន់ ​និង​ជ្រូក​ទាំង​ឡាយ​ក្តី ​ពួក​សត្វ​មាន​ជីវិតផ្សេងៗ ​ដល់​នូវ​សេចក្តីវិនាសក្តី ​ទាំង​បដិគ្គាហកៈ ​ក៏​សុទ្ធតែជា​អ្នក​យល់ឃើញខុស ​មាន​សេចក្តីត្រិះ​រិះ​ខុស ​មាន​វាចាខុស ​មាន​ការងារខុស ​មាន​ការចិញ្ចឹមជីវិតខុស ​មាន​សេចក្តីព្យាយាមខុស ​មាន​សតិខុស ​មាន​សមាធិខុស ​ក្នុង​យញ្ញវិធី​មាន​សភាព​យ៉ាង​ណា។ បពិត្ររាជញ្ញៈ យញ្ញវិធី ​មាន​សភាព​យ៉ាង​នោះ​ឯង មិន​មាន​ផល​ច្រើន​ទេ មិន​មាន​អានិសង្ស​ច្រើន​ទេ មិន​មាន​សេចក្តីរុងរឿងធំដុំទេ មិន​មាន​គុណផ្សាយ​ទៅ​ច្រើន​ទេ។ បពិត្ររាជញ្ញៈ (ប្រសិនបើ) ​ពួក​ជន​ពួក​មិនសម្លាប់​គោ​ទាំង​ឡាយ​ក្តី មិនសម្លាប់ពពែ ​និង​ចៀម​ទាំង​ឡាយ​ក្តី មិនសម្លាប់មាន់ ​និង​ជ្រូក​ទាំង​ឡាយ​ក្តី ​ពួក​សត្វ​មាន​ជីវិតផ្សេងៗ មិន​ដល់​នូវ​សេចក្តី​វិនាស​ ​ទាំង​ពួក​បដិគ្គាហកៈសោត ​ក៏​មាន​សេចក្តី​យល់ឃើញត្រូវ ​មាន​សេចក្តីត្រិះ​រិះត្រូវ ​មាន​វាចាត្រូវ ​មាន​ការងារត្រូវ ​មាន​ការ​ចិញ្ចឹមជីវិតត្រូវ ​មាន​សេចក្តីព្យាយាមត្រូវ ​មាន​សតិត្រូវ ​មាន​សមាធិត្រូវ ​ក្នុង​យញ្ញវិធី​មាន​សភាព​យ៉ាង​ណា។ បពិត្ររាជញ្ញៈ យញ្ញវិធី ​មាន​សភាព​យ៉ាង​នោះ​ឯង ទើប​មាន​ផល​ច្រើន​ ​មាន​អានិសង្ស​ច្រើន​ ​មាន​សេចក្តី​រុងរឿង​ធំដុំ ជាយញ្ញវិធី​មាន​គុណផ្សាយ​ទៅ​ច្រើន​។ បពិត្ររាជញ្ញៈ ប្រៀប​ដូច​អ្នក​ភ្ជួរ នាំយកពូជ ​និង​នង្គ័លចូល​ទៅ​ព្រៃ​ ​អ្នក​នោះ​យកពូជ​ទាំង​ឡាយ​ ​ដែល​មិនបែកធ្លាយ មិនស្អុយ មិនត្រូវខ្យល់ ​និង​កំដៅថ្ងៃបៀតបៀន ជាពូជ​ដាក់គ្រាប់ គេហាលស្ងួត ​ទៅ​ព្រោះ​ក្នុង​ស្រែ​ដ៏​ល្អ​នោះ​ ​មាន​ទីរាបស្មើ គេបានកាប់​គាស់​យកដង្គត់ ​និង​បន្លាចេញ​ដោយ​ល្អ ​ទាំង​ភ្លៀង​ក៏​មិនបង្អោរ នូវធារទឹក​ដោយ​ល្អ តាមកាលគួរ ចុះពូជ​ទាំង​ឡាយ​នោះ​ ​នឹង​ដល់​នូវ​សេចក្តី​ចម្រើន​ឡើង លូតលាស់ ដុះដាលបានឬទេ ​ទាំង​អ្នក​ភ្ជួរសោត ត្រូវ​បាន​ផល​បរិបូណ៌​ដែរឬទេ។ បពិត្រ​ព្រះ​កស្សប​ដ៏​ចម្រើន​ ការនេះ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​យ៉ាង​នោះ​បាន។ ថ្វាយ​ព្រះ​ពររាជញ្ញៈ សេចក្តីនេះ ​មាន​ឧបមេយ្យ​ដូច​ពួក​ជន មិនសម្លាប់គោ​ទាំង​ឡាយ​ មិនសម្លាប់ពពែ ​និង​ចៀម​ទាំង​ឡាយ​ មិនសម្លាប់មាន់ ​និង​ជ្រូក​ទាំង​ឡាយ​ ​ពួក​សត្វ​មាន​ជីវិតផ្សេងៗ មិន​ដល់​នូវ​សេចក្តីវិនាស ​ទាំង​ពួក​បដិគ្គាហកៈ ​ក៏​មាន​សេចក្តីយល់ឃើញត្រូវ ​មាន​សេចក្តីត្រិះ​រិះត្រូវ ​មាន​វាចាត្រូវ ​មាន​ការងារត្រូវ ​មាន​ការចិញ្ចឹមជីវិតត្រូវ ​មាន​សេចក្តីព្យាយាមត្រូវ ​មាន​សតិត្រូវ ​មាន​សមាធិត្រូវ ​ក្នុង​យញ្ញវិធី​មាន​សភាព​យ៉ាង​ណា។ បពិត្ររាជញ្ញៈ យញ្ញវិធី ​មាន​សភាព​យ៉ាង​នោះ​ឯង ទើប​មាន​ផល​ច្រើន​ ​មាន​អានិសង្ស​ច្រើន​ ​មាន​សេចក្តីរុងរឿងធំដុំ ជាយញ្ញវិធី​មាន​គុណ​ផ្សាយ​ទៅ​ច្រើន​។