បាយាសិសូត្រ
[១៦៥] ថ្វាយ​ព្រះ​ពររាជញ្ញៈ បើដូច្នោះ អាត្មាភាព​នឹង​ធ្វើសេចក្តីឧបមា ថ្វាយ​មហាបពិត្រ ​ពួក​វិញ្ញូ​បុរស​ខ្លះ ​ក្នុង​លោក​នេះ តែងយល់​សេចក្តីនៃភាសិត ​ដោយ​ឧបមាបាន។ បពិត្រ​រាជញ្ញៈ កាលពីព្រេងនាយមក ​មាន​បុរសមួយនាក់នៅ​ក្នុង​ជនបទ។ គ្រា​នោះ​ឯង បុរស​ជា​សំឡាញ់ បានបបួលបុរសជាសំឡាញ់ថា នែសំឡាញ់ មក យើង​នឹង​ទៅ​កាន់​ជនបទ​នោះ​ ក្រែងជួនជាយើងបានទ្រព្យបន្តិចបន្តួច ​ក្នុង​ជនបទ​នោះ​។ បុរស​ជាសំឡាញ់ បានទទួល​ពាក្យ​បុរសជាសំឡាញ់​ថា អើសំឡាញ់។ បុរស​ទាំង​ពីរនាក់​នោះ​ បានចូលតម្រង់​ទៅ​កាន់​ស្រុកមួយ ​ដែល​គេបោះបង់ចោល នៅ​ក្នុង​ជនបទ​នោះ​ ​ក៏​បាន​ឃើញ​សម្បកធ្មៃជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ក្នុង​ទី​នោះ​។ ​លុះ​បុរសជាសំឡាញ់ឃើញ​ហើយ​ ​ក៏​ប្រាប់បុរសជា​សំឡាញ់​ថា នែសំឡាញ់ សម្បកធ្មៃជា​ច្រើន​នេះ គេចោល​ហើយ​នែសំឡាញ់ បើដូច្នោះ ​ចូរ​ឯង​ចងសម្បកធ្មៃមួយបាច់ ឯអញ​ក៏​ចងសម្បកធ្មៃមួយបាច់​ដែរ យើង​ទាំង​ពីរនាក់ ​នឹង​នាំយក​បាច់​សម្បកធ្មៃ​ទៅ​។ បុរសជាសំឡាញ់ទទួលពាក្យ​បុរសជាសំឡាញ់ថា អើសំឡាញ់ ​ហើយ​ក៏​ចងសម្បកធ្មៃជាបាច់។ បុរស​ទាំង​ពីរនាក់​នោះ​ បាននាំយកបាច់សម្បកធ្មៃ ​ដើរ​ចូល​ទៅ​កាន់​ស្រុកមួយ ​ដែល​គេចេញចោល ​ក៏​បានឃើញ​សរសៃធ្មៃជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេ​ចោល​ក្នុង​ទី​នោះ​។ ​លុះ​បុរសជាសំឡាញ់ឃើញ​ហើយ​ ប្រាប់​បុរសជាសំឡាញ់ថា នែ​សំឡាញ់ យើងត្រូវការសម្បកធ្មៃ ដើម្បីប្រយោជន៍​ដល់​សរសៃធ្មៃ​ណា ឥឡូវនេះ សរសៃធ្មៃ​នេះ គេចោលគរគោកស្រាប់​ហើយ​ នែសំឡាញ់ បើដូច្នោះ ​អ្នក​ឯង ​ចូរ​ចោល​បាច់សម្បកធ្មៃ​ទៅ​ ឯខ្ញុំ​ក៏​នឹង​ចោលបាច់សម្បធ្មៃដែរ យើង​ទាំង​ពីរនាក់ ​នឹង​នាំ​យកបាច់​សរសៃធ្មៃនេះ​ទៅ​វិញ។ សំឡាញ់ម្នាក់ ​និយាយ​ថា នែសំឡាញ់ បាច់សម្បក​ធ្មៃនេះឯង ខ្ញុំបាននាំយកមកពីទីឆ្ងាយផង បាន​ទាំង​ចងត្រឹមត្រូវផង របស់​នោះ​ គួរ​ដល់​ខ្ញុំ​ហើយ​ ​អ្នក​ចូរ​ដឹង​ចុះ។ លំដាប់​នោះ​បុរសជាសំឡាញ់​នោះ​ ចោល​បាច់សម្បកធ្មៃ ​ហើយ​កាន់​យក​បាច់សរសៃធ្មៃវិញ។ សំឡាញ់​ទាំង​ពីរនាក់​នោះ​ បានចូល​ទៅ​ដល់​ស្រុកមួយ ​ដែល​គេចេញ​ចោល ​ក៏​បានឃើញសំពត់​ដែល​គេត្បាញពីសរសៃធ្មៃ​ជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល ​ក្នុង​ទី​នោះ​។ ​លុះ​បុរសជាសំឡាញ់ឃើញ​ហើយ​ ប្រាប់​បុរស​ជា​សំឡាញ់ថា នែសំឡាញ់ យើងត្រូវការ​សម្បក​ធ្មៃក្តី សរសៃធ្មៃក្តី ដើម្បីប្រយោជន៍​ដល់​សំពត់ធ្មៃ​ណា ឥឡូវនេះ សំពត់​ដែល​គេត្បាញ អំពីសរសៃធ្មៃនេះ គេចោល​គរគោក​ស្រាប់​ហើយ​ នែសំឡាញ់ បើដូច្នោះ ​អ្នក​ចូរ​ចោលបាច់សម្បកធ្មៃ​ទៅ​ ឯខ្ញុំ​នឹង​ចោល​បាច់សរសៃ​ធ្មៃ​ដែរ យើង​ទាំង​ពីរនាក់ ​នឹង​នាំ​យកផាប់សំពត់ធ្មៃនេះ​ទៅ​វិញ។ សំឡាញ់ម្នាក់ ​និយាយ​ថា នែសំឡាញ់ បាច់សម្បក​ធ្មៃនេះឯង ខ្ញុំបាននាំយកមកពីទីឆ្ងាយផង បាន​ទាំង​ចង​ត្រឹម​ត្រូវ​ផង របស់​នោះ​ គួរ​ដល់​ខ្ញុំ​ហើយ​ ​អ្នក​ចូរ​ដឹង​ចុះ។ ឯបុរសជាសំឡាញ់​នោះ​ ​ក៏​ចោល​បាច់សរសៃធ្មៃចេញ ​ហើយ​ប្រមូល​យកផាប់សំពត់ ​ដែល​គេត្បាញពីសរសៃធ្មៃវិញ។ ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​នោះ​ បានចូល​ទៅ​ដល់​ស្រុកមួយទៀត ​ដែល​គេចេញចោល ​ហើយ​បានឃើញ​សម្បកឈើជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេ​ចោល​ក្នុង​ទី​នោះ​។ ឃើញសរសៃសម្បកឈើជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ឃើញ​សំពត់​សម្បកឈើជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ឃើញ​កប្បាសជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ឃើញសរសៃកប្បាសជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ឃើញសំពត់ធ្វើពី​កប្បាស​ជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ឃើញដែកជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ឃើញឃើញ​ទង់ដែងជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ឃើញសំណប៉ាហាំងជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ឃើញសំណ​ភក់ជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ឃើញប្រាក់ជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេ​ចោល​ហើយ​។ ឃើញ​មាស​ជា​ច្រើន​ ​ដែល​គេចោល​ហើយ​។ ​លុះ​បុរសជាសំឡាញ់ម្នាក់​ឃើញ​ហើយ​ ​ក៏​ប្រាប់​បុរសជាសំឡាញ់ថា នែសំឡាញ់ យើងត្រូវការសម្បកធ្មៃក្តី សរសៃធ្មៃ​ក្តី សំពត់​ដែល​គេត្បាញពីសរសៃធ្មៃក្តី សម្បកឈើក្តី សរសៃសម្បកឈើក្តី សំពត់​សម្បក​ឈើក្តី កប្បាសក្តី សរសៃកប្បាសក្តី សំពត់​ដែល​គេត្បាញពីសរសៃកប្បាសក្តី ដែកក្តី ទង់ដែង​ក្តី សំណប៉ាហាំងក្តី សំណភក់ក្តី ប្រាក់ក្តី ដើម្បីប្រយោជន៍​ដល់​មាស​ណា ឥឡូវ​មាស​នេះ គេចោលគរគោកស្រាប់​ហើយ​ នែសំឡាញ់ បើដូច្នោះ ​អ្នក​ចូរ​ចោល​បាច់​សម្បកធ្មៃ​ទៅ​ ឯខ្ញុំ​នឹង​ចោលបង្វេចប្រាក់ដែរ យើង​ទាំង​ពីរនាក់ ​នឹង​យកបង្វេច​មាស​ទៅ​វិញ។ សំឡាញ់​ម្នាក់ ​និយាយ​ថា នែសំឡាញ់ បាច់សម្បក​ធ្មៃនេះឯង ខ្ញុំបានជានាំយក​មកពី​ទីឆ្ងាយផង បាន​ទាំង​ចងត្រឹមត្រូវផង របស់នេះ គួរ​ដល់​ខ្ញុំ​ហើយ​ ​អ្នក​ឯង​ចូរ​ដឹង​ចុះ។ លំដាប់​នោះ​ បុរសជាសំឡាញ់​នោះ​ ចោលបង្វេចប្រាក់ចេញ ​ហើយ​យកបង្វេច​មាស​ទៅ​។ បុរស​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​ បានវិលចូល​ទៅ​ដល់​ស្រុករបស់ខ្លួនវិញ។ បណ្តាបុរស​ទាំង​ពីរ​នាក់​នោះ​ បុរសជាសំឡាញ់ណា ​ដែល​នាំយកបាច់សម្បកធ្មៃ​ទៅ​មាតាបិតារបស់បុរស​ជា​សំឡាញ់​នោះ​ មិនត្រេកអរសោះ ​ទាំង​បុត្រភរិយា​ក៏​មិនត្រេកអរ ​ទាំង​ពួក​មិត្រអាមាត្យ ​ក៏​មិន​ត្រេកអរ បុរស​នោះ​ ត្រឡប់ជាមិនបានសេចក្តីសុខ សោមនស្ស ព្រោះតែសម្បកធ្មៃ​នោះ​ជាហេតុ។ ចំណែក​ឯបុរសជាសំឡាញ់ណា បាននាំយកបង្វេច​មាស​ទៅ​ មាតា​បិតា​របស់បុរសជាសំឡាញ់​នោះ​ ​ក៏​ត្រេកអរ ​ទាំង​បុត្រភរិយា​ក៏​ត្រេកអរ ​ទាំង​ពួក​មិត្រអាមាត្យ ​ក៏​ត្រេកអរ បុរស​នោះ​ ​ក៏​បានសេចក្តីសុខ សោមនស្ស ព្រោះ​មាស​នោះ​ជាហេតុ។ បពិត្រ​រាជញ្ញៈ មហាបពិត្រ ​ក៏​ប្រហែល​ដូច​ជាបុរស​អ្នក​ស្ពាយសម្បកធ្មៃ ​យ៉ាង​នោះ​ឯង បពិត្រ​រាជញ្ញៈ សូមមហាបពិត្រ លះបង់ទិដ្ឋិអាក្រក់នុ៎ះចេញ បពិត្ររាជញ្ញៈ សូមមហាបពិត្រ លះបង់​ទិដ្ឋិអាក្រក់នុ៎ះចេញ ទិដ្ឋិ​ដ៏​អាក្រក់ (ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​) ដើម្បីមិនជាប្រយោជន៍ ដើម្បី​សេចក្តីទុក្ខ អស់កាលជាយូរអង្វែង កុំបី​មាន​ ​ដល់​ព្រះ​អង្គ​ឡើយ។