cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ចង្កៀងប្រេង
ចង្កៀងប្រេងគឺជាវត្ថុដែលត្រូវបានគេប្រើដើម្បីផលិតពន្លឺបន្តសម្រាប់ពេលមួយដែលមានការប្រើប្រាស់ជាប្រភពប្រេងដែលមានមូលដ្ឋានប្រេងមួយ។ ការប្រើចង្កៀងប្រេងបានចាប់ផ្តើម​រាប់ពាន់​នាក់​​​ឆ្នាំមកហើយហើយត្រូវបានបន្តមកដល់ថ្ងៃនេះបើទោះបីជាមិនសូវមានការពេញនិយមក៏ដោយ។ ជាញឹកញាប់ចង្កៀងមានរឿងជាប់ទាក់ទងជាមួយនឹងរឿងរ៉ាវអំពីបាន ការត្រដុសចង្កៀង​ដែលនៅ​ក្នុង​នោះ ទេពារក្ស មួយដែលអាចរស់នៅបានមានប្រសាសន៍ថា: ការត្រដុសចង្កៀងនេះគឺជាដីកាកោះហៅវា។
ចង្កៀងប្រេងគឺជាទម្រង់មួយនៃការមានភ្លើងបំភ្លឺមួយនិងត្រូវបានគេប្រើជាជំនួសអោយទៀនមុនពេលការប្រើប្រាស់ភ្លើងអគ្គិសនី។ ចាប់ផ្តើមនៅក្នុង 1780ចង្កៀង Argand នេះ ជំនួសបានយ៉ាងឆាប់​រហ័ស​អោយចង្កៀងប្រេងផ្សេងទៀតដែលនៅតែមាននៅក្នុងសំណុំបែបបទបុរាណជាមូលដ្ឋានរបស់ពួកគេ។ ទាំងនេះត្រូវបានគេរក្សាទុកនៅក្នុងការបន្តវេនជំនួសដោយចង្កៀងប្រេងកាតនៅប្រហែលឆ្នាំ 1850 ។ នៅតាមទីប្រជុំជននិងតំបន់ជនបទតូចមួយចំនួននៅតែបន្តការប្រើប្រាស់ជាហូរហែរនៅក្នុងសតវត្សទី 20។ រហួតដល់តំបន់ខ្លះនៅទីបំផុតត្រូវបានគេធ្វើការអគ្គីសនីចូល និងអំពូលពន្លឺ​អាចត្រូវ​បានប្រើជាពន្លឺ។
ចង្កៀងសម័យទំនើបភាគច្រើន (ដូចជាចង្កៀងគោម) ត្រូវបានជំនួសដោយប្រេងឥន្ធនៈ ប្រេងដែលមានមូលដ្ឋានឧស្ម័នដែលមានមូលដ្ឋានឬតិបត្តិការ​សង្គ្រោះបន្ទាន់នៅពេលដែលពន្លឺដែលមិនមែន​ជាអគ្គិសនីត្រូវបានទាមទារ។ ដូច្នេះចង្កៀងប្រេងនៅសព្វថ្ងៃនេះត្រូវបានប្រើជាចម្បងសម្រាប់បំភ្លឺ ពិសេសពួកគេផលិតឬក្នុងពិធីបុណ្យសាសនានិងពិធីបុណ្យសាសនា។
សមាសភាគ
ខាងក្រោមនេះគឺជាផ្នែកខាងក្រៅដ៏សំខាន់មួយនៃចង្កៀងក្រុមហ៊ុន Terra-cotta
ប្រភេទចង្កៀង
ចង្កៀងដែលអាចត្រូវបានចែកប្រភេទដោយផ្អែកលើលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យផ្សេងគ្នារួមទាំងសម្ភារៈ [[(ដីឥដ្ឋប្រាក់សំរិទ្ធ,]] [[មាសដុំថ្មរអិល,),]] រូបរាងរចនាសម្ព័ន្ធរចនានិងរូបភាព (ឧ. និមិត្តរូប, សាសនាទេវកថា, ស្នេហានានាសមរភូមិប្រយុទ្ធការម៉ាញ់) ។
ចង្កៀងប្រភេទ typological
Typologically, ចង្កៀងនៃមេឌីទែរ៉ាណេបុរាណអាចត្រូវបានចែកជាប្រភេទចម្បងប្រាំមួយ
កង់ធ្វើឡើង: ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុមនេះមានរួមបញ្ចូលទាំងចង្កៀងក្រិកនិងអេហ្ស៊ីបដែលកាលបរិច្ឆេទមុនពេល ម.គ. សតវត្សទី 3 ។ ពួកគេត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយ​ការតុបតែងធម្មតា​តិចតួចឬគ្មាននិងធំទូលាយការចាក់រន្ធខ្វះចំណុចទាញមួយនិងមួយការកាន់ ការចោះឬ មិនចោះ ។ ក្បាលបញ្ឆេះ ទម្លុះបានកើតឡើងមួយរយៈខ្លីរវាងទី 4 ម.គ. និងសតវត្សទី 3 ។ រន្ធនៃបញ្ឆេះមិនបានចោះបានបន្តរហូតដល់សតវត្សទី 1 ម.គ. ។
Volute, ដើមចក្រពត្តិ: ជាមួយនឹងការ volutes លាតសន្ធឹងពីក្បាលរបស់ពួកគេចង្កៀងទាំងនេះត្រូវបានគេផលិតឡើងភាគច្រើននៅក្នុងប្រទេសអ៊ីតាលីក្នុងអំឡុងពេលរ៉ូម៉ាំងដំបូង។ ពួកគេមានថាសមួយដែលធំទូលាយ, ស្មាតូចចង្អៀតមួយនិងចំណុចទាញគ្មានរូបភាពយ៉ាងល្អិតល្អន់និងការបញ្ចប់សិល្បៈនិងជួរដ៏ធំទូលាយមួយនៃគំរូនៃការតុបតែង។
ខ្ពស់ចក្រពត្តិ: ទាំងនេះគឺជាចុងរ៉ូម៉ាំង។ ស្មាគឺកាន់តែទូលំទូលាយនិងថាសគឺទំហំតូចដែលមានការតុបតែងតិចជាងមុន។ ចង្កៀងទាំងនេះមានចំណុចទាញនិងក្បាលធម្មតាខ្លីហើយបញ្ចប់សិល្បៈតិចជាង។
កង្កែប: នេះគឺជាចង្កៀងរចនាប័ទ្មមួយក្នុងតំបន់ផលិតទាំងស្រុងនៅក្នុងប្រទេសអេហ្ស៊ីបហើយបានរកឃើញនៅក្នុងតំបន់ដែលនៅជុំវិញវារវាងគ។ 100 និង 300 គ.ស. ។ កង្កែបនោះ, (Heqet) គឺជានិមិត្តសញ្ញាមួយដែលមានកូនអេហ្ស៊ីប។
ចង្កៀងរអិលក្រហមអាហ្រ្វិកត្រូវបានគេធ្វើឡើងនៅក្នុងទ្វីបអាហ្រ្វិកខាងជើងនោះទេប៉ុន្តែបាននាំចេញយ៉ាងទូលំទូលាយនិងតុបតែងនៅក្នុងប័ណ្ណពណ៌ក្រហម។ ពួកគេបានចុះកាលបរិច្ឆេទពីទី 2 ទៅសតវត្សទី 7 ហើយរួមមានភាពខុសគ្នាដ៏ធំទូលាយមួយនៃរាងរួមទាំងមានស្មាតុបតែងយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹង ថាសតូចនិងរាក់ទាក់ទងគ្នា។ ការតុបតែងរបស់ពួកគេគឺមិនដែលមិនមែនជាសាសនាគ្រីស្ទានឬជ្វីហ្វ។ ភ្លេងរត់ពីក្បាលត្រឡប់ទៅរន្ធហូរហើយវាត្រូវបានសន្មតថានេះគឺដើម្បីយកប្រេងជះឥទ្ធិពលត្រឡប់មកវិញ។ ចង្កៀងទាំងនេះជាញឹកញាប់មានច្រើនជាងមួយចាក់រន្ធ។
ចង្កៀងស្បែកជើងមានរាងពងក្រពើនិងរូបរាងរកឃើញជាចម្បងនៅក្នុង Levant នេះ។ ពួកគេត្រូវបានផលិតរវាងទី 3 ដើម្បី គ.ស. សតវត្សទី 9 ។ ការតុបតែងរួមមានគម្ពីរវល្លិ, wreaths ដូងនិងអក្សរក្រិច។
ចង្កៀងរោងចក្រ: គេហៅថាផងដែរ Firmalampen  (ពីអាល្លឺម៉ង់), ទាំងនេះគឺជាសកលក្នុងការចែកចាយនិងសាមញ្ញនៅក្នុងរូបរាង។ ពួកគេមានក្បាលបញ្ជូន, discus ធម្មតានិងរលាក់ 2 ឬ 3 នៅលើស្មានោះ។ ដំបូងបានធ្វើឡើងនៅក្នុងរោងចក្រនៅភាគខាងជើងប្រទេសអ៊ីតាលីនិង Gaule ភាគខាងត្បូងរវាងសតវត្សទី 3 ទី 1 និង គ.ស. ពួកគេត្រូវបាននាំចេញទៅកាន់បណ្តាខេត្តរ៉ូម៉ាំងទាំងអស់។ ភាគច្រើនត្រូវបានបោះត្រានៅលើបាតដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណក្រុមហ៊ុនផលិតនេះ។
សាសនា
ចង្កៀងលេចឡើងក្នុង Torah និងប្រភពយូដាផ្សេងទៀតជានិមិត្តរូបនៃ "ភ្លើង" ដែលជាវិធីសម្រាប់សុចរិតនោះមានប្រាជ្ញា, និងសម្រាប់ក្ដីស្រឡាញ់និងតម្លៃវិជ្ជមានផ្សេងទៀត។ ខណៈពេលដែលភ្លើងជាញឹកញាប់ត្រូវបានគេពិពណ៌នាថាជាការបំផ្លិចបំផ្លាញពន្លឺត្រូវបានផ្តល់អត្ថន័យខាងវិញ្ញាណវិជ្ជមាន។ ចង្កៀងប្រេងនិងពន្លឺរបស់វាគឺមានធាតុដ៏សំខាន់ក្នុងគ្រួសារហើយនេះអាចពន្យល់ពីនិមិត្តសញ្ញារបស់ពួកគេ។ ចង្កៀងប្រេងត្រូវបានប្រើសម្រាប់ធ្វើពិធីខាងវិញ្ញាណជាច្រើន។ ចង្កៀងប្រេងនិងពន្លឺរបស់វាក៏បានក្លាយជាអត្ថបទលើពិធីដ៏សំខាន់ជាមួយនឹងការអភិវឌ្ឍបន្ថែមទៀតនៃវប្បធម៌ជ្វីហ្វនិងសាសនារបស់ខ្លួន។
Chanukah
ព្រះវិហារបរិសុទ្ធ Menorah ប្រាំពីរចង្កៀងប្រេងសាខាពិធីបុណ្យមួយដែលបានប្រើនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធទីពីរ forms កណ្តាលនៃសាច់រឿងនិងមជ្ឈមណ្ឌល Chanukah នៅលើអព្ភូតហេតុដ៏អស្ចារ្យដែលក្នុងអំឡុងពេលលាងសម្អាតប្រាសាទសាសន៍យូដានៅក្រុងយេរូសាឡឹមបន្ទាប់ពីការលួចរបស់របររបស់ខ្លួន, ចង្កៀងនេះត្រូវបានគេសន្មត់ថាដុតបន្ត ជារៀងរហូតនោះទេប៉ុន្តែមានប្រេងតែគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់មួយថ្ងៃគឺនិងគ្មានប្រេងកាន់តែច្រើនអាចមានកម្មវិធីសម្រាប់រយៈពេល 8 ថ្ងៃ; អព្ភូតហេតុប្រេងរំពឹងថានឹងមានរយៈពេលតែមួយថ្ងៃជំនួសឱ្យដុតសម្រាប់រយៈពេល 8 ថ្ងៃពេញលេញ។
គ្រីស្ទសាសនា
មានសេចក្តីយោងជាច្រើនដើម្បីចង្កៀងប្រេងនៅក្នុងគម្ពីរសញ្ញាថ្មីមាន: ! " នោះគឺនៅក្នុង YLT: "ចង្កៀងនៃរាងកាយគឺភ្នែកប្រសិនបើដូច្នេះទ្រង់ចុះភ្នែកអាចជាការល្អឥតខ្ចោះនោះរាងកាយរបស់អ្នកទាំងអស់នឹងទទួលបានការបំភ្លឺប៉ុន្តែប្រសិនបើភ្នែកទ្រង់ចុះអាចនឹងអាក្រក់រាងកាយរបស់អ្នកទាំងអស់ នឹងត្រូវងងឹតបើដូច្នេះពន្លឺ [គឺជា] ថានៅក្នុងទ្រង់គឺជាភាពងងឹត - ភាពងងឹតតើដ៏អស្ចារ្យ "! ៤
នៅក្នុងសាសនាចក្រនិងគ្រិស្តអូស្សូដក់ជាច្រើនចង្កៀងប្រេងខាងកើតវិហារកាតូលិក ( kandili, Slavonic: lampada) នៅតែត្រូវបានគេប្រើទាំងពីរនៅលើតារាងបរិសុទ្ធ (អាសនៈ) និងដើម្បីបំភ្លឺរូបតំណាងរបស់ iconostasis នៅលើនិងនៅជុំវិញប្រាសាទព្រះវិហារ (ការកសាងសាសនាចក្រ) ។ គ្រីស្ទានគ្រិស្តអូស្សូដក់ក៏នឹងប្រើចង្កៀងប្រេងនៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេដើម្បីបំភ្លឺជ្រុងរូបតំណាងរបស់ពួកគេ។
ជាប្រពៃណីនេះចង្កៀងជម្រកនៅក្នុងសាសនាចក្រគឺជាគ្រិស្តអូស្សូដក់ចង្កៀងប្រេងមួយ។ វាត្រូវបានភ្លឺដោយប៊ីស្សពនៅពេលដែលសាសនាចក្រត្រូវបាន consecrated និងតាមឧត្ដមគតិវាគួរតែដុតរហូតម្តង។ ប្រេងដែលបានដុតនៅក្នុងទាំងអស់នៃចង្កៀងប្រេងទាំងនេះគឺជាប្រពៃណីអូលីវ។
នៅក្នុងប្រទេសក្រិចនិង Cyprus, lampáda (ភាសាក្រិច: λαμπάδα) [[គឺជាឈ្មោះពិសេសសម្រាប់ទៀនបានប្រារព្ធធ្វើឡើងដោយស្មោះត្រង់នៅលើសេវាបុណ្យ]] Easter ប្រារព្ធរស់ឡើងវិញនោះ។ បើទោះបីជាប្រេងប៉ារាហ្វីធម្មតាឬទៀន beeswax អាចត្រូវបានប្រើlampádaមួយដែលជាធម្មតាមានទំហំធំ,  ទៀនពណ៌សឬក្នុងករណីរបស់កុមារដែលជាទៀនចំរុះបានតុបតែងជាមួយនឹងខ្សែបូរអងា្កំ, ក្មេងលេង, ផ្កាស្ងួតលlampádaនេះត្រូវបានភ្លឺនៅពាក់អាធ្រាត្រហើយ  ជាមួយនឹងពន្លឺដ៏បរិសុទ្ធពីទៀនបូជាចារ្យហើយបន្ទាប់មកផ្ទះវិញបានអនុវត្ត។ សញ្ញានៃការឆ្លងនេះត្រូវបានធ្វើឡើងជាញឹកញាប់ជាមួយនឹងចានមកពីអណ្តាតភ្លើងនេះនៅលើធ្នឹមខាងលើទ្វារផ្ទះរបស់មេនិងអណ្ដាតភ្លើងត្រូវបានផ្ទេរទៅឱ្យចង្កៀងប្រេងជ្រុងរូបតំណាង; តែប៉ុណ្ណោះបន្ទាប់មកlampádaអាចត្រូវបានពន្លត់។  ឈើឆ្កាងនៅលើទ្វារហើយអណ្ដាតភ្លើងមុនពេលរូបតំណាងនេះត្រូវបានគេជឿប្រគល់ការពារព្រះអម្ចាស់ដល់លើគ្រួសារ។
សាសនាអ៊ីស្លាម
«ព្រះជាពន្លឺនៃស្ថានសួគ៌និងផែនដី។ ពាក្យប្រៀបធៀបនៃពន្លឺរបស់ទ្រង់គឺដូចដែលវាត្រូវបានគេដែលជាការពិសេសដែលមានចង្កៀងមួយ; ចង្កៀងនេះត្រូវបាន [ព័ទ្ធជុំវិញ] នៅក្នុងកញ្ចក់កញ្ចក់ [ចាំង] ដូចជាតារាពេញដោយរស្មី: [ចង្កៀងមួយ] ភ្លឺពីដើមឈើមានពរ - អូលីវមួយ -ដើមឈើនោះគឺមិនមែនរបស់ខាងកើតក៏មិនមែនជាទិសខាងលិចនៃប្រេង whereof [គឺភ្លឺដូច្នេះវា] នឹងពន្លឺឱ្យល្អជិត [ខ្លួនឯង] ទោះបីជាភ្លើងមិនបានប៉ះវា: ពន្លឺនៅលើពន្លឺ! ព្រះទ្រង់ដឹកនាំទៅឯពន្លឺទ្រង់ដែលគាត់ដែលនឹង [ឱ្យត្រូវបានដឹកនាំ] និង [ដល់ទីបញ្ចប់នេះ] ព្រះ propounds ប្រើពាក្យប្រស្នាដល់មនុស្សចាប់តាំងពីព្រះ [តែម្នាក់ឯង] មានចំណេះដឹងពេញលេញនៃការគ្រប់ទាំងអស់»។ 24:35
សាសនាហិណ្ឌូ
"មនុស្ស errs ទីនេះ ដោយរឿង, ងងឹតចំណេះដឹង។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែល ភាពងងឹតនៃព្រលឹងដែលត្រូវបានដេញដោយពន្លឺ (របស់ព្រះអម្ចាស់) ដ៏ស្អាតអស្ចារ្យនិងច្បាស់លាស់រះសម្ដែងពីសេចក្តីពិត ដូចជាប្រសិនបើស៊ុននៃប្រាជ្ញាមួយបានកើតឡើងស្រក់ ធ្នឹមនៃព្រឹកព្រលឹមរបស់ខ្លួន។ គាត់នៅតែមានសំរុះសំរួល, ទ្រង់ស្វែងរកជាមួយទ្រង់ក្រឡុកស្នាក់នៅតាមទ្រង់ ព្រលឹងបំភ្លឺយកផ្លូវនេះ ដែលមានគ្មានងាកត្រឡប់មកវិញរបស់ពួកគេបាបច្រានចេញ ដោយកម្លាំងនៃសេចក្ដីជំនឿ។ តើនរណានឹងអាចមានពន្លឺនេះ ។ ដែលបានមានព្រះវាបានមើលឃើញ "- Bhagavad-លោក Gita, ក្រុមហ៊ុន Ch: V និង A បន្ទាត់ 50-60 ។
ចង្កៀងប្រេងត្រូវបានប្រើជាទូទៅនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់សាសនាហិណ្ឌូក៏ដូចជានៅក្នុងទីសក្ការៈបូជាផ្ទះ។ ជាទូទៅចង្កៀងដែលបានប្រើនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធគឺមានរាងជារង្វង់ដោយមានកន្លែងសម្រាប់ប្រាំអាក្រក់។ ពួកគេត្រូវបានធ្វើឡើងនៃលោហៈហើយអាចបានផ្អាកនៅលើខ្សែសង្វាក់មួយឬ screwed ទៅលើវេតិកាមួយ។ មានជាធម្មតានឹងមានចង្កៀងយ៉ាងហោចណាស់មួយនៅក្នុងទីសក្ការៈបូជាគ្នាហើយទីសក្ការៈបូជាដ៏សំខាន់នេះអាចមានច្រើន។ ជាធម្មតាបានតែមួយប៉ុណ្ណោះត្រូវបានរបឆេហភ្លឺដោយមានទាំងអស់ចំនួនប្រាំដុតតែលើឱកាសបុណ្យ។ ចង្កៀងប្រេងត្រូវបានប្រើក្នុងពិធីសាសនាហិណ្ឌូនៃ Aarti ។
នៅក្នុងទីសក្ការៈបូជាផ្ទះរចនាប័ទ្មនៃការចង្កៀងជាធម្មតាផ្សេងគ្នាដែលមានតែមួយគត់របឆេហ។ ជាធម្មតាមានដុំមួយនៃលោហៈដែលបង្កើតត្រឡប់មកវិញនៃចង្កៀងដែលមានរូបភាពនៃអាទិទេពហិណ្ឌូពុម្ពនៅលើវា។ នៅក្នុងផ្ទះជាច្រើនចង្កៀងដុតថ្ងៃទាំងអស់នោះទេប៉ុន្តែនៅក្នុងផ្ទះផ្សេងទៀតវាត្រូវបានភ្លឺនៅ sundown ។ ចង្កៀងនៅក្នុងទីសក្ការៈបូជាផ្ទះត្រូវបានសន្មត់ថាត្រូវបានភ្លឺមុនពេលភ្លើងផ្សេងទៀតណាមួយត្រូវបានបើកនៅពេលយប់។
មួយដំបងចង្កៀងប្រេងឬធូបដៃបានប្រារព្ធ (ភ្លឺពីចង្កៀង) ត្រូវបានប្រើផងដែរក្នុងអំឡុងពេលពិធី puja សាសនាហិណ្ឌូ។ នៅភាគខាងជើងនៃប្រទេសឥណ្ឌាដែលជាចង្កៀងប្រាំរបឆេហគឺត្រូវបានប្រើជាធម្មតាជាមួយនឹងការជំរុញ ghee ។ ក្នុងឱកាសពិសេសចង្កៀងជាច្រើនទៀតដែលអាចត្រូវបានប្រើសម្រាប់ puja, មានយ៉ាងល្អិតល្អន់បំផុតដែលក្របខ័ណ្ឌជាច្រើននៃមនុស្សអាក្រក់។
នៅក្នុងភាគខាងត្បូងប្រទេសឥណ្ឌាមានប្រភេទមួយចំនួននៃចង្កៀងប្រេងដែលមានជាទូទៅនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធនិងធ្វើពិធីសាសនាតាមបែបប្រពៃណីមួយចំនួនដែលមានទំហំតូចជាងនេះត្រូវបានប្រើសម្រាប់ការផ្តល់ផងដែរគឺ:
សាសនាសាច់ញាតិរបស់ចិន
ចង្កៀងប្រេងត្រូវបានភ្លឺនៅទីសក្ការៈបូជាបែបប្រពៃណីរបស់ប្រទេសចិនមុនពេលទាំងរូបភាពនៃអាទិទេពឬបន្ទះជាមួយនឹងអក្សរចិនបុរាណឈ្មោះនៃអាទិទេពផ្តល់នេះ។ ចង្កៀងបែបនេះត្រូវបានធ្វើឡើងជាធម្មតាពីកញ្ចក់ច្បាស់លាស់ (ដែលពួកគេមើលទៅស្រដៀងគ្នាទៅនឹងកែវផឹកធម្មតា) និងត្រូវបានបំពេញដោយប្រេងពេលខ្លះជាមួយនឹងទឹកក្រោម។ ការ floater ឆ្នុកឬប្លាស្ទិចដែលមានរបឆេហមួយដែលត្រូវបានដាក់នៅលើកំពូលនៃប្រេងជាមួយនឹងផ្នែកខាងក្រោមនៃរបឆេហលិចទឹកនៅក្នុងប្រេងនេះ។
ចង្កៀងបែបនេះត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងការដុតទីសក្ការៈបូជាថាតើឯកជនឬសាធារណៈនិងដំបងធូបឬដំបងធូបត្រូវបានភ្លឺពីចង្កៀង។
ប្រវត្តិ
វាគឺជាការលំបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការនិយាយថានៅពេលនិងកន្លែងដែលចង្កៀងប្រេងជាលើកដំបូងត្រូវបានប្រើ។ នេះគឺមួយផ្នែកដោយសារតែវាគឺជាការលំបាកដើម្បីគូរបន្ទាត់រៀបរាប់នៅពេលដែលទំរង់នៃយុគដំបូងនៃការបង្កើតប្រភពបន្តមួយនៃពន្លឺពីភ្លើងអាចត្រូវបានហៅថាចង្កៀងមួយ។ នេះជាលើកដំបូងត្រូវបានគេធ្វើឡើងចង្កៀងនៃវត្ថុធម្មជាតិកើតឡើងដូងសែលសមុទ្រសែលស៊ុតនិងថ្មប្រហោង។ ខ្លះជឿថាចង្កៀងត្រឹមត្រូវជាលើកដំបូងត្រូវបានគេឆ្លាក់ពីថ្ម។ ចង្កៀងថ្មកោងត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងកន្លែងចុះថ្ងៃទីដើម្បីសហស្សវត្សរ៍ទី 10 មុនគ។ (Mesolithic, មជ្ឈឹមថ្មរយៈពេលអាយុប្រហែលឆ្នាំ 10.300 - ។ 8000 ម.គ. ) ចង្កៀងថ្មប្រេងនេះដែលចាស់ជាងគេត្រូវបានគេរកឃើញនៅក្នុង Lascaux ក្នុងឆ្នាំ 1940 នៅក្នុងរូងភ្នំដែលត្រូវបានជម្រករស់នៅ 10.000 ទៅ 15.000 ឆ្នាំកន្លងមកហើយ
បុរាណវិទូមួយចំនួនបានអះអាងថាដំបូងសែលចង្កៀងមាននៅក្នុងជីវិតច្រើនជាង 6000 ឆ្នាំមកហើយ។ (យុគថ្មរំលីង, ក្រោយមកយុគ្គថ្មបំបែក, C ។ 8500 - 4500 ម.គ. ) ។ ពួកគេជឿថាចង្កៀងសែលរាងអក្សរ alabaster ជីកឡើងនៅក្នុងតំបន់បណ្ដាញ Sumerian ណាត់ 2.600 មុនគត្រូវបានគេធ្វើតាមនៃសែលចង្កៀងពិតប្រាកដដែលត្រូវបានប្រើសម្រាប់រយៈពេលដ៏យូរមួយ។ (សំរិទ្ធនៅដំណាក់កាលដំបូង, Canaanite / សំរិទ្ធខ្ញុំ-IV ន, C ។ 3300 - 2000 ម.គ. )
វាជាទូទៅត្រូវបានគេយល់ព្រមថាការវិវត្តន៍នៃចង្កៀងដែលគូរដោយដៃបានរើចេញពីចានមានរាងទៅ saucer រាងបន្ទាប់មកពី saucer ជាមួយនឹងក្បាលមួយដើម្បីចានបិទជិតមួយដែលមាន spout មួយ។
Chalcolithic អាយុ, C ។ 4500 - 3300 មុនគ
ការគ្រឿងស្មូនពណ៌ក្រហមចង្កៀងប្រេងជាលើកដំបូងបានបង្ហាញខ្លួនបានផលិត។ ទាំងនេះជារបស់ប្រភេទចានជុំ។
ការសំរិទ្ធអាយុ (3200-1200 ម.គ. )
ចង្កៀងត្រូវបានសាមញ្ញចានកង់បានធ្វើឡើងជាមួយនឹងការ pinch បន្តិចមួយនៅលើបួនជ្រុងសម្រាប់ពួកមនុស្សអាក្រក់។ ក្រោយមកទៀតមានចង្កៀង pinch តែមួយគត់។ ចង្កៀងទាំងនេះខុសគ្នាតាមរូបរាងរបស់ RIM ដែលជារាងទូទៅនៃចាននិងរូបរាងនៃមូលដ្ឋាននេះ។
ការចង្កៀងដំបូងបំផុតត្រូវបានគេស្គាល់ពីចង្កៀងមធ្យមសំរិទ្ធអាយុ (EBIV / MBI) ជាមួយនឹងចង្កៀងរបឆេហបួន។ ចង្កៀងទាំងនេះត្រូវបានធ្វើពីចានដ៏ធំមួយជាមួយ pinch រាក់បួនសម្រាប់មនុស្សអាក្រក់។ ការចង្កៀងប្រេងចំនួនបួនរបឆេហ-តស៊ូចូលទៅក្នុងរយៈពេលនេះភាគច្រើនបំផុតនៃចង្កៀងដែលឥឡូវនេះមានមួយរបឆេហ។ ដំបូងនៅក្នុងរយៈពេលនេះភ័យខ្លាចនោះគឺរាក់ខណៈពេលដែលក្រោយមកបានក្លាយទៅជាលេចធ្លោនៅលើវាបន្ថែមទៀតហើយមាត់ protrudes ពីរាងកាយចង្កៀងនោះ។ មូលដ្ឋានគឺមានលក្ខណៈសាមញ្ញនិងផ្ទះល្វែង។ កង់ជាងស្មូនប្រេងឆៅត្រូវបានណែនាំដោយផ្លាស់ប្តូរចានគូរដោយដៃទៅឱ្យមានឯកសណ្ឋានជាច្រើនទៀត។ រចនាប័ទ្ម saucer បានវិវត្ដន៍ទៅជារាង spout តែមួយ។ ការថ្លែងមួយបន្ថែមទៀត spout តែជ្រៅត្រូវបានបង្កើតឡើងហើយវាត្រូវបានបិទស្ទើរតែនៅលើចំហៀង។ រូបរាងនេះត្រូវបានវិវត្តទៅជារាងត្រីកោណច្រើនជាងនេះកាន់តែជ្រៅនិងធំជាងនេះ។ ចង្កៀងទាំងអស់ឥឡូវកង់បានធ្វើ។ មូលដ្ឋានគឺសាមញ្ញធម្មតាផ្ទះល្វែង។
យុដែក (1200-560 ម.គ. )
RIM ក្លាយជាធំនិងមានបហ្ជោរជាមួយនឹង spout កាន់តែជ្រៅនិងខ្ពស់ជាងនេះ។ ជាព័ត៌មានមួយនៃ spout នេះគឺមានច្រើននៅក្នុងតង់េឡើងេផ្ទុយទៅនឹងការនៅសល់របស់ RIM នេះ។
ចង្កៀងនេះត្រូវបានក្លាយជាអថេរនៅក្នុងរាងនិងការចែកចាយ។ យើងនៅតែរកឃើញចង្កៀងស្រដៀងគ្នាទៅនឹងរយៈពេលចុងសំរិទ្ធ។ លើសពីនេះទៀតនៅក្នុងសំណុំបែបបទផ្សេងទៀតវិវឌ្ឍដូចជាចង្កៀងតូចមួយជាមួយនឹងមូលដ្ឋានផ្ទះល្វែងមួយនិងចង្កៀងធំជាមួយនឹងមូលដ្ឋានមួយជុំ។ សំណុំបែបបទក្រោយមកបានបន្តចូលទៅក្នុងដែកអាយុលើកទី II ។
ក្រោយមកនៅក្នុងអាយុដែកយើងបានជួបប្រទះទម្រង់វ៉ារ្យ៉ង់។ ប្រភេទទូទៅមួយគឺតូចជាមួយនឹង RIM ដ៏ធំទូលាយមួយនិងមូលដ្ឋានធំទូលាយមួយ។ មួយប្រភេទទៀតគឺចានរាក់តូចមួយជាមួយនឹងមូលដ្ឋាន discus ក្រាស់ហើយខ្ពស់។
Persian
ចង្កៀងដែលមានទំហំធំទាំងនេះមានភាគីស្តើងនិង pinch ជ្រៅមួយដែល flattens មាត់និងធ្វើឱ្យវា protrude ចេញ។
ក្រិក
ចង្កៀងត្រូវបានបិទបន្ថែមទៀតដើម្បីជៀសវាងការធ្លាយប្រេង។ ពួកគេគឺមានទំហំតូចជាងនិងងាយស្រួលជាង។ ភាគច្រើនគឺ handleless ។ មួយចំនួនជាមួយ lug មួយទម្លុះនិងមិនទម្លុះ។ ក្បាលត្រូវបាន elongated ។ RIM ត្រូវបានបត់ពីលើដើម្បីធ្វើឱ្យក្បាលដូច្នេះវាជាន់លើហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានកៀបដើម្បីធ្វើឱ្យរន្ធមនុស្សអាក្រក់។
ពួកគេគឺជាការប្រកួតជុំនៅក្នុងរាង, កង់បានធ្វើ។
ប្រទេសចិន
ការចង្កៀងប្រេងរបស់ចិនដំបូងបំផុតត្រូវបានចុះកាលបរិច្ឆេទពីសម័យសង្គ្រាមអាមេរិច (481-221 មុនគ) ។ ចង្កៀងត្រូវបានសាងសង់ពី Jade, សំរិទ្ធ, សេរ៉ាមិកឈើ, ថ្ម, និងសម្ភារៈផ្សេងទៀត។ ចង្កៀងប្រេងធំជាងគេជីករហូតមកដល់ពេលគឺមួយបានរកឃើញនៅក្នុងផ្នូរទី 4 សតវត្សរ៍ទីដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅក្នុង Pingshan សម័យទំនើបខេត្តហ៊ឺបី។
ដើមរ៉ូម៉ាំង
ការផលិតប្រេងចង្កៀងផ្លាស់ប្តូរទៅប្រទេសអ៊ីតាលីដែលជាប្រភពដ៏សំខាន់នៃការផ្គត់ផ្គង់។ ផ្សិតត្រូវបានប្រើ។ ចង្កៀងទាំងអស់ត្រូវបានបិទនៅក្នុងប្រភេទ។ ចង្កៀងបានផលិតនៅក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំនៅក្នុងរោងចក្រ។ ចង្កៀងនេះត្រូវបានផលិតនៅក្នុងពីរផ្នែកដែលជាផ្នែកខាងលើជាមួយនឹង spout និងផ្នែកទាបជាងជាមួយនឹងអង្គជំនុំជម្រះប្រេង។ ភាគច្រើនគឺប្រភេទនៃចក្រពត្តិលក្ខណៈ។ វាជាការប្រកួតជុំទីមួយនឹងក្បាលនៃទម្រង់ផ្សេងគ្នា (volute ពាក់កណ្តាល volute លោក U រាង) ដោយមានបិទជិតមួយដែលរាងកាយនិងជាមួយថាសមួយកណ្តាលបានតុបតែងជាមួយនឹងការសង្គ្រោះនិងការបំពេញរន្ធរបស់វា។
ចុងរ៉ូម៉ាំង
ប្រភេទចក្រពត្តិខ្ពស់។ ការតុបតែងបន្ថែមទៀត។ ផលិតក្នុងស្រុកឬនាំចូលនៅក្នុងទ្រង់ទ្រាយធំ។ ការចង្កៀងច្រើន nozzled-លេចឡើង។ ពូជខុសគ្នា។
នៅក្នុងអំឡុងពេលនេះយើងរកឃើញថាចង្កៀងប្រភេទកង្កែប។ ទាំងនេះគឺជាតំរងនោមឬរាងបេះដូងឬរាងពងក្រពើ។ ជាមួយនឹងគំនូររបស់កង្កែបឬទាញយករបស់ខ្លួនហើយពេលខ្លះជាមួយនឹងគំនូរធរណីមាត្រ។ ពួកគេត្រូវបានគេផលិតនៅជុំវិញ 100 គ.ស. ។ ពួកគេមានវ៉ារ្យ៉ង់ដូច្នេះវាជាការកំរថាមនុស្សដូចគ្នាពីរត្រូវបានរកឃើញ។
អ៊ីស្លាមដើម
ការចង្កៀងអ៊ីស្លាមនៅដើមគឺមានបន្តពីចង្កៀងសភាពមួយ។ ការតុបតែងត្រូវបានចាប់ផ្តើមសំណុំបែបបទ stylized នៃបក្សីគ្រាប់ធញ្ញជាតិដើមឈើរុក្ខជាតិឬផ្កា។ បន្ទាប់មកពួកគេបានក្លាយជាធរណីមាត្រទាំងស្រុងឬលីនេអ៊ែរជាមួយចំណុចដែលលើកឡើង។
ចង្កៀងប្រេងកាតជាលើកដំបូងត្រូវបានគេពិពណ៌នាដោយ Al-Razi (Rhazes) នៅក្នុងទី 9 សតវត្សរ៍ទីក្រុងបាដាដដែលបានបញ្ជូនទៅវាថាជា "naffatah" នៅក្នុង Kitab Al-Asrar របស់គាត់ (គម្ពីរអាថ៌កំបាំង)  ។
នៅក្នុងអំឡុងពេលដំណើរផ្លាស់ប្តូរចង្កៀងមួយចំនួនបានសរសេរអារ៉ាប់។ បន្ទាប់មកសរសេរបាត់រហូតដល់រយៈពេល Mamluk (13 - គ.ស. សតវត្សទី 15) ។
សារៈសំខាន់នៃការប្រេងចង្កៀងនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា
នៅក្នុងដង Vedic ភ្លើងត្រូវបានរក្សាទុកនៅរស់នៅគ្រប់គ្រួសារនៅក្នុងសំណុំបែបបទមួយចំនួននិងបានអនុវត្តជាមួយនឹងខ្លួនឯងខណៈពេលដែលប្ដូរទៅទីតាំងថ្មី។ ក្រោយមកវត្តមាននៃភ្លើងឆេះក្នុងគ្រួសារឬការកសាងសាសនាមួយត្រូវបានធានាដោយចង្កៀងប្រេងមួយ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះធ្វើពិធីសាសនានិងទំនៀមទម្លាប់ជាច្រើនត្រូវបានគេត្បាញនៅជុំវិញចង្កៀងប្រេងមួយ។
សម្រាប់ជ្រៅ Daan, អំណោយទាននៃចង្កៀងមួយនេះគឺនិងនៅតែត្រូវបានគេជឿថានឹងក្លាយជា daan ល្អបំផុត (អំណោយ) ។ ក្នុងអំឡុងពេលអាពាហ៍ពិពាហ៍, spinsters នៃគ្រួសារឈរនៅពីក្រោយកូនកំលោះនិងកូនក្រមុំកាន់ចង្កៀងប្រេងមួយដើម្បីបិទវួដអាក្រក់។ វត្តមាននៃចង្កៀងប្រេងគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏សំខាន់នៃការគោរពបូជាពិធីសាសនា (ដែល Shodashopachar Puja) បានផ្តល់ដល់អាទិទេពមួយ។ លើសពីនេះទៅទៀតក្នុងមួយថ្ងៃត្រូវបានរក្សាទុកមួយឡែកសម្រាប់គោរពបូជានៃចង្កៀងក្នុងប្រតិទិនពិធីបុណ្យរវល់នៅថ្ងៃមួយ amavasya (គ្មានព្រះច័ន្ទ) ថ្ងៃនៅក្នុងខែ Shravan បាន។ គារវភាពសម្រាប់ជ្រៅនេះគឺផ្អែកទៅលើនិមិត្តរូបនៃការធ្វើដំណើរពីភាពងងឹតនិងភាពល្ងង់ខ្លៅពន្លឺនិងចំណេះដឹងនៃភាពពិតចុងក្រោយ - "tamaso ម៉ា jyotirgamaya" ។
ចង្កៀងមុនត្រូវបានគេធ្វើឡើងពីថ្មឬ seashells ។ រូបរាងនេះគឺមានដូចជាចានរាងជារង្វង់មួយដែលមានចំពុះចេញ។ ក្រោយមកពួកគេត្រូវបានជំនួសដោយចង្កៀងដីនិងលោហៈ។ នៅក្នុងការវីរកថាសម័យរាមាយណៈនិង Mahabharata មានសេចក្ដីយោងទៅចង្កៀងមាសនិងប្រាក់ផងដែរគឺមាន។ រូបរាងដ៏សាមញ្ញវិវត្តនិងចង្កៀងនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងរាងនៃ matsya នេះ (ត្រី), kurma (ជ្រូក) និង incarnations ដទៃទៀតនៃព្រះវិស្ណុនិងផងដែរនៅក្នុងរូបរាងជាច្រើនតំណាងនៃព្រះដូចជាសំបក conch, lotuses ហើយដូច្នេះនៅលើ។ សត្វស្លាបដូចជាពួកហង្ស, ក្ងោកសេកនិងសត្វដូចជាសត្វពស់, តោ, សត្វដំរីនិងសេះក៏ចិត្តនៅពេលដែលតុបតែងចង្កៀងមួយ។ សម្រាប់ពន្លឺចង្កៀងច្រើន deepastambhas ឈើនិងដុំថ្ម (អង់តែននៃពន្លឺ) ត្រូវបានបង្កើត។
កសាង deepastambha នៅចំពោះមុខនៃប្រាសាទមួយគឺនៅតែជាការអនុវត្តទូទៅនៅក្នុងភាគខាងលិចនិងភាគខាងត្បូងប្រទេសឥណ្ឌា។ នៅក្នុងការខ្លះនៃប្រាសាទឥណ្ឌាខាងត្បូងដែលហៅថាអង់តែនបានលើកឡើងចង្កៀង Kamba Vilakku ធ្វើពីស្ពាន់អាចនឹងត្រូវបានគេមើលឃើញ។ សម្រាប់ការសម្របខ្លួនទៅនឹងការរចនាគ្រួសារនិងចន្លោះតូច deepavriksha (មែកធាងនៃពន្លឺ) ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ដូចជាឈ្មោះបានបង្ហាញថាវាគឺជាចង្កៀងធុងដែកមួយដែលមានបន្ទាត់ curvi-លីនេអ៊ែរស្រះមែកចេញពីមូលដ្ឋានគ្នាកាន់ចង្កៀងមួយ។ Deepalakshmi គឺជាការរចនាពេញនិយមមួយទៀតដែលជាកន្លែងដែលព្រះ Lakshmi ទទួលបានចង្កៀងនៅក្នុងដៃរបស់នាង។ Kuthuvilakku គឺជាចង្កៀងធម្មតាមួយផ្សេងទៀតជាប្រពៃណីដែលត្រូវបានប្រើសម្រាប់គោលបំណងនៅក្នុងគ្រួសារខាងត្បូងប្រទេសឥណ្ឌា។
ចង្កៀងប្រេងក៏បានក្លាយជា proverbial ។ ឧទាហរណ៍សុភាសិត Bradj (មុនហិណ្ឌូ) និយាយថា "Chiraag andhera រឿងនិទាន", "ភាពងងឹតសូន្យសុង [បំផុត] គឺស្ថិតនៅក្រោមការប្រេងចង្កៀង (chiraag)" មានន័យថាអ្វីដែលអ្នកអាចនឹងស្វែងរកការយ៉ាងជិតស្និទ្ធប៉ុន្តែមិនមាននរណាកត់សម្គាល់ (ស្តាំក្រោមការរបស់អ្នក ច្រមុះឬជើង) ក្នុងន័យផ្សេងគ្នា (តាមពិតកុងតឺន័ររបស់ចង្កៀងមួយដែលឆ្លុះបញ្ចាំងមួយដែលស្រមោលដ៏ខ្លាំង) ។
ស្រុកមង្គលបូរី
ស្រុកមង្គលបុរី ជាស្រុកមួយស្ថិតនៅក្នុងខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ ស្រុកនេះមាន១៣ឃុំ និង១៥៧ភូមិ ៖៖
តេង សៀវពីង
គឺជាអ្នកនយោបាយនិងជាអ្នកដឹកនាំកំណែទម្រង់នៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិនដែលក្រោយពីការស្លាប់របស់លោកម៉ៅបានដឹកនាំប្រទេសរបស់លោកឆ្ពោះទៅរកសេដ្ឋកិច្ចទីផ្សារ។ ខណៈពេលដែលលោកតេងមិនដែលកាន់តំណែងជាប្រមុខរដ្ឋប្រមុខរដ្ឋាភិបាលឬអគ្គលេខាបក្សកុម្មុយនិស្តចិនដែលជាឋានៈខ្ពស់បំផុតនៅក្នុងចិនកុម្មុយនីស្តលោកនៅតែជាមេដឹកនាំកំពូលនៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិនចាប់ពីឆ្នាំ 1978 ដល់ឆ្នាំ 1992 ។ ។ ក្នុងនាមជាស្នូលនៃមេដឹកនាំជំនាន់ទី 2 លោកតេងបានចែករំលែកអំណាចរបស់គាត់ជាមួយអ្នកនយោបាយចាស់ៗដែលមានអំណាចជាច្រើនដែលត្រូវបានគេស្គាល់ជាទូទៅថាជាពួកអែលឌើរ 8 នាក់។
ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃការប្រកួតបាល់ទាត់អាមេរិច
ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃការប្រកួតបាល់ទាត់អាមេរិចអាចឆ្លុះបញ្ចាំងទៅនឹងកំណែដំបូងនៃការប្រកួតកីឡាបាល់ទាត់កីឡាបាល់ឱបនិងកីឡាបាល់ទាត់សមាគម។ ការប្រកួតទាំងពីរនេះមានប្រភពដើមរបស់ខ្លួននៅក្នុងពូជនៃការលេងនៅក្នុងកីឡាបាល់ទាត់ចក្រភពអង់គ្លេសនៅក្នុងពាក់កណ្តាលសតវត្សទី 19 ដែលក្នុងកីឡាបាល់ទាត់មួយដែលត្រូវបានបណ្តេញនៅគោលដៅមួយឬរត់លើបន្ទាត់មួយ។
កីឡាបាល់ទាត់អាមេរិកបណ្តាលមកពីខុសពីកីឡាបាល់ឱបដ៏សំខាន់មួយចំនួនដូចជាការផ្លាស់ប្តូរច្បាប់បង្កើតឡើងដោយលោក Walter Camp, Yale និងការបញ្ចប់ការសិក្សានៅសាលា Hopkins បានចាត់ទុកថាជា "បិតានៃកីឡាបាល់ទាត់អាមេរិក" ។ ក្នុងចំណោមការផ្លាស់ប្តូរដ៏សំខាន់ទាំងនេះត្រូវបានសេចក្តីណែនាំនៃ បន្ទាត់នៃ scrimmage និងច្បាប់ចុះនិងចម្ងាយនេះ។ នៅក្នុងទី 19 និងដើមសតវត្សទី 20 ចុងអភិវឌ្ឍការលេងហ្គេមដោយគ្រូបង្វឹកមហាវិទ្យាល័យដូចជា Eddie Cochems, Amos Alonzo Stagg, Knute Rockne, និងលោក Glenn "Pop" Warner បានជួយទាញយកគុណប្រយោជន៍នៃការណែនាំថ្មីទៅមុខ។ ប្រជាប្រិយភាពរបស់កីឡាបាល់ទាត់មហាវិទ្យាល័យបានកើនឡើងដូចដែលវាបានក្លាយជាកំណែលេចធ្លោនៃកីឡានេះនៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិកសម្រាប់ពាក់កណ្តាលទីមួយនៃសតវត្សរ៍ទី 20 ។ ការប្រកួតចានដែលជាប្រពៃណីបាល់ទាត់មហាវិទ្យាល័យទាក់ទាញទស្សនិកជនជាតិសម្រាប់ក្រុមមហាវិទ្យាល័យ។ ជំរុញដោយគូរដ៏កាចសាហាវ, កីឡាបាល់ទាត់មហាវិទ្យាល័យនៅតែទទួលបណ្តឹងឧទ្ធរណ៍រីករាលដាលនៅសហរដ្ឋអាមេរិក។ ប្រភពដើមនៃកីឡាបាល់ទាត់ដែលមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈនេះអាចឆ្លុះបញ្ចាំងត្រឡប់ទៅឆ្នាំ 1892 ដោយមានកិច្ចសន្យាលោក William "Pudge" Heffelfinger's ដែលមានទឹកប្រាក់ 500 ដុល្លារក្នុងការលេងនៅក្នុងការប្រកួតមួយសម្រាប់សមាគមកីឡា Allegheny ប្រឆាំងនឹងក្លឹបកីឡា Pittsburgh បាន។ ក្នុងឆ្នាំ 1920 សមាគមកីឡាបាល់ទាត់អាមេរិវិជ្ជាជីវៈត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ការប្រកួតលីកនេះបានផ្លាស់ប្តូរឈ្មោះរបស់ខ្លួនទៅជាសម្ព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់ជាតិ (NFL) ពីរឆ្នាំក្រោយមក, និងបានក្លាយជាការប្រកួតលីកដ៏សំខាន់នៃកីឡាបាល់ទាត់អាមេរិក។ កីឡាចម្បងនៃទីក្រុងឧស្សាហកម្មបស្ចិមប្រទេសនៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិកដែលជាកីឡាបាល់ទាត់ដែលមានជំនាញវិជ្ជាជីវៈនៅទីបំផុតបានក្លាយជាបាតុភូតជាតិ។ ការបង្កើនប្រជាប្រិយភាពកីឡាបាល់ទាត់របស់ជាធម្មតាត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងទៅនឹងឆ្នាំ 1958 NFL ជើងឯកហ្គេម, ការប្រកួតដែលត្រូវបានគេហៅថា "ការលេងហ្គេមដ៏អស្ចារ្យបំផុតមិនធ្លាប់មាន»មួយ។ ការប្រកួតលីកជាគូប្រជែងទៅនឹងការ NFL, កីឡាបាល់ទាត់ក្របខ័ណ្ឌ League អាមេរិក (AFL) បានចាប់ផ្តើមការប្រកួតក្នុងឆ្នាំ 1960; សម្ពាធវាដាក់នៅលើការប្រកួតលីកជាន់ខ្ពស់បាននាំឱ្យមានការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងលីកពីរនិងការបង្កើតកម្មវិធី Super Bowl ដែលបានក្លាយជាព្រឹត្តិការណ៍ទូរទស្សន៍មើលច្រើនបំផុតនៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិកនៅលើមូលដ្ឋានប្រចាំឆ្នាំមួយ។
ការប្រកួតដើម
ទោះបីជាមានការលើកឡើងរបស់ជនជាតិអាមេរិកលេងហ្គេមបាល់ទាត់អាមេរិចសម័យទំនើបមានដើមកំណើតរបស់ខ្លួននៅក្នុងការប្រកួតបាល់ប្រពៃណីលេងនៅតាមភូមិនិងសាលារៀននៅតំបន់អឺរ៉ុបសម្រាប់សតវត្សជាច្រើនមុនពេលដែលអាមេរិកត្រូវបានតាំងទីលំនៅដោយការអឺរ៉ុប។ មានរបាយការណ៍នៃការតាំងលំនៅដើមនៅ Jamestown រដ្ឋ Virginia លេងហ្គេមជាមួយនឹងគ្រាប់បាល់ខ្ពស់កប់ពពកនៅដើមសតវត្សទី 17 មាន។ការប្រកួតនៅដើមលេចឡើងដើម្បីឱ្យមានច្រើននៅក្នុងរឿងធម្មតាជាមួយ "ការប្រកួតបាល់ទាត់ក្រុម" តាមប្រពៃណីបានលេងនៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេសបានជាពិសេសនៅលើ Shrove Tuesday​ នៅពេលដែលពួកគេបានប្រើ lemon ជាជំនួសឱ្យគ្រាប់បាល់មួយ។ ការប្រកួត ភាគច្រើនដល់សតវត្សទី 19 នៅពេលដែលការប្រកួតកីឡាបាល់ទាត់ intramural បានចាប់ផ្តើមត្រូវបានចាក់នៅលើសាខាមហាវិទ្យាល័យ។ នេះជាពេលដែលលោក Walter Camp ជំរុំដែលជានិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាយេលនិង "បិតានៃកីឡាបាល់ទាត់អាមេរិក" បង្កើតច្បាប់មួយចំនួន (ដូចជាប្រព័ន្ធនៃការចុះ) ដើម្បីផ្តល់នូវលក្ខណៈនៅក្នុងកីឡានេះ។ សាលារៀននីមួយលេងប្រភេទកីឡាបាល់ទាត់របស់ខ្លួន។ និស្សិតព្រីនស្តុនបានលេងការប្រកួតមួយដែលគេហៅថា "ballown" នៅដើមឆ្នាំ 1820 ប្រពៃណីមួយ Harvard បានគេស្គាល់ថាជា "បង្ហូរឈាមចន្ទថា: «ចាប់ផ្តើមក្នុងឆ្នាំ 1827 ដែលមានមួយ ballgame ដ៏ធំមួយរវាងថ្នាក់វិទ្យានិងនិស្សិត។ សាកលវិទ្យាល័យ Dartmouth College លេងកំណែផ្ទាល់របស់ខ្លួនដែលហៅថា«កីឡាបាល់ទាត់ផ្នែកចាស់ "ច្បាប់នៃការដែលត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយជាលើកដំបូងនៅ 1871 បើទោះបីជាការប្រកួតកាលបរិច្ឆេទយ៉ាងហោចណាស់មួយទសវត្សឆ្នាំ 1830 ។ ទាំងអស់នៃការប្រកួតទាំងនេះនិងអ្នកផ្សេងទៀតដែលបានចែករំលែកគ្នាជាមួយចំនួន។ ភាគច្រើនពួកគេនៅតែមានការប្រកួត "ក្រុម" រចនាប័ទ្មដែលមានចំនួនដ៏ធំនៃអ្នកលេងព្យាយាមជំរុញបាល់ចូលទៅក្នុងតំបន់គោលដៅមួយដែលមានន័យថាជាញឹកញាប់ដោយណាមួយចាំបាច់។ ច្បាប់ត្រូវបានសាមញ្ញអំពើហិង្សានិងការរងរបួសត្រូវបានគេរួម។ មានអំពើហិង្សារបស់ហ្វូងមនុស្សទាំងនេះការប្រកួតបែបនេះបាននាំឱ្យមានការតវ៉ាការរីករាលដាលនិងការសម្រេចចិត្តបោះបង់ចោលពួកគេ។ យ៉េលស្ថិតនៅក្រោមសម្ពាធពីទីក្រុងហេវ៉ឹនថ្មីដែលបានហាមឃាត់ការលេងរបស់គ្រប់ទម្រង់នៃការប្រកួតបាល់ទាត់នេះក្នុងឆ្នាំ 1860 ខណៈពេលដែលសាកលវិទ្យាល័យ Harvard តាមនៅឆ្នាំ 1861 ។
ការប្រកួតបូស្តុន
ការប្រកួតនេះបានចាប់ផ្តើមវិលត្រឡប់មកសាកលវិទ្យាល័យដោយនៅចុងឆ្នាំ 1860 ។ Yale, ព្រីនស្តុន, សាកលវិទ្យាល័យ Rutgers, និងប្រោទាំងអស់បានចាប់ផ្ដើមលេង "ទាត់«ការប្រកួតក្នុងអំឡុងពេលនេះ។ នៅឆ្នាំ 1867, ព្រីនស្តុនបានប្រើច្បាប់ដោយផ្អែកលើអ្នកទាំងនោះនៃសមាគមកីឡាបាល់ទាត់អង់គ្លេស។ មួយ "ការរត់ការលេងហ្គេម" resembling កីឡាបាល់ទាត់កីឡាបាល់ឱប, ត្រូវបានគេនាំឡើងដោយក្លឹបបាល់ទាត់នៅម៉ុងត្រេអាល់ប្រទេសកាណាដានៅឆ្នាំ 1868 ។
សាកលវិទ្យាល័យ Rutgers - ព្រីនស្តុន (1869)
សូមមើលផងដែរ: ការប្រកួតបាល់ទាត់មហាវិទ្យាល័យរដូវកាល 1869 នៅថ្ងៃទី 6 ខែវិច្ឆិកាឆ្នាំ 1869, សាកលវិទ្យាល័យ Rutgers បានប្រឈមមុខសាកលវិទ្យាល័យ Princeton (បន្ទាប់មកគេស្គាល់ថាជាមហាវិទ្យាល័យនៃរដ្ឋ New Jersey) នៅក្នុងការប្រកួតមួយដែលត្រូវបានគេលេងដោយមានគ្រាប់បាល់ជុំនិងដូចជាការប្រកួតនៅដើមទាំងអស់នេះត្រូវបានគេប្រើច្បាប់ improvised ដែលមានភាពស្រដៀងគ្នាជាច្រើនដូចទៅនឹងកីឡាបាល់ឱបនិងកីឡាបាល់ទាត់ ដូចជាការប្រកួតរបស់អាមេរិកនៃសតវត្សក្រោយ។ វាត្រូវតែមានជាធម្មតាគេចាត់ទុកថាជាការប្រកួតដំបូងនៃការប្រកួតបាល់ទាត់ intercollegiate ។ ការប្រកួតនេះត្រូវបានគេលេងនៅក្នុងវាលសាកលវិទ្យាល័យ Rutgers នៅក្រោមច្បាប់សាកលវិទ្យាល័យ Rutgers ។ ទាំងពីរក្រុមដែលមានកីឡាករចំនួន 25 បានព្យាយាមរកគ្រាប់បាល់ដោយការទាត់បាល់ចូលទៅក្នុងគោលដៅរបស់ក្រុមប្រឆាំងរបស់លោក។ បោះឬការយកបាល់នោះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតទេប៉ុន្តែវាមានឱ្យបានើននៃការទំនាក់ទំនងរវាងកីឡាកររាងកាយ។ ក្រុមជាលើកដំបូងដើម្បីឈានទៅដល់ប្រាំមួយគ្រាប់បាល់ត្រូវបានប្រកាសអ្នកឈ្នះ។ សាកលវិទ្យាល័យ Rutgers បានឈ្នះដោយពិន្ទុប្រាំមួយទៅបួន។ ប្រកួតមួយត្រូវបានលេងនៅព្រីនស្តុននៅសប្តាហ៍ក្រោយមកនៅក្រោមច្បាប់ព្រីនស្តុន (ភាពខុសគ្នាគួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយគឺការផ្តល់រង្វាន់នៃ«ទាត់»ទៅអ្នកលេងដែលចាប់បាននៅលើបាល់បានរហ័សទេច្បាប់ដែលនៅតែមាននៅថ្ងៃនេះ) ។ ព្រីនស្តុនបានឈ្នះការប្រកួតនោះដោយពិន្ទុ 8 - 0 កូឡុំប៊ីបានចូលរួមជាមួយស៊េរីនៅឆ្នាំ 1870 និងដោយ 1872 សាលារៀនជាច្រើនត្រូវបានដាក់ក្រុម intercollegiate រួមទាំងការយ៉េលនិងវិទ្យាស្ថានលោក Stevens បច្ចេកវិទ្យា។
ច្បាប់ស្តង់ដារ (1873-1880)
នៅថ្ងៃទី 20 ខែតុលាឆ្នាំ 1873 តំណាងមកពីយេល, កូឡុំបៀព្រីនស្តុន, និងសាកលវិទ្យាល័យ Rutgers បានជួបប្រជុំគ្នានៅសណ្ឋាគារទីប្រាំផ្លូវក្នុងទីក្រុងញូវយ៉កដើម្បីរបៀបរៀបរយសំណុំដំបូងនៃច្បាប់បាល់ទាត់ intercollegiate ។ មុនពេលកិច្ចប្រជុំនេះសាលារៀនគ្នាមានកំណត់ផ្ទាល់ខ្លួនពីច្បាប់និងហ្គេមត្រូវបានគេលេងបានជាធម្មតាដោយការប្រើលេខកូដពិសេសផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ម្ចាស់ផ្ទះបាន។ នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំនេះបញ្ជីច្បាប់មួយដោយផ្អែកបន្ថែមទៀតលើកីឡាបាល់ទាត់ជាងនៅលើបាល់ឱបត្រូវបានគេគូរឡើងសម្រាប់ការប្រកួតកីឡាបាល់ទាត់ intercollegiate ។
លោក Walter បោះជំរុំ: ព្រះបិតាកីឡាបាល់ទាត់អាមេរិច
លោក Walter បោះជំរុំត្រូវបានចាត់ទុកយ៉ាងទូលំទូលាយដើម្បីក្លាយជាតួលេខដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងការអភិវឌ្ឍកីឡាបាល់ទាត់អាមេរិក។ ក្នុងនាមជាយុវជនម្នាក់គាត់ពូកែក្នុងការលេងកីឡាដូចជាបទ, កីឡាបេស្បល, និងបាល់ទាត់និងបន្ទាប់ពីការចុះឈ្មោះនៅយ៉េលនៅឆ្នាំ 1876 លោកបានទទួលបានកិត្តិយសបាល់បោះនៅគ្រប់កីឡាសាលាផ្តល់ជូន។
បោះជំរុំក្លាយជាការប្រកួតនៅក្នុងអនុសញ្ញា Massasoit ផ្ទះដែលជាកន្លែងដែលច្បាប់ត្រូវបានពិភាក្សានិងផ្លាស់ប្តូរមួយ។ មិនពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលហាក់ដូចជាគាត់ក្លាយជាក្រុម disorganized គាត់បានស្នើឡើងការផ្លាស់ប្តូរក្បួនលើកដំបូងរបស់លោកនៅក្នុងកិច្ចប្រជុំជាលើកដំបូងដែលគាត់បានចូលរួមក្នុងឆ្នាំ 1878: កាត់បន្ថយពីដប់ប្រាំអ្នកលេងដប់មួយមួយ។ ចលនានេះត្រូវបានច្រានចោលនៅពេលនោះប៉ុន្តែបានអនុម័តនៅក្នុង 1880. ដែលមានប្រសិទ្ធិភាពគឺដើម្បីបើកការប្រកួតនិងការបញ្ជាក់ល្បឿនជាងកម្លាំង។ ការផ្លាស់ប្តូរដ៏ល្បីល្បាញបំផុតក្នុងជំរំរបស់លោកការបង្កើតនៃបន្ទាត់នៃ scrimmage និងខ្ទាស់ពីកណ្តាលទៅឱ្យ quarterback ដែលត្រូវបានអនុម័តផងដែរនៅក្នុង 1880. ដើមខ្ទាស់ត្រូវបានប្រតិបត្តិជាមួយនឹងជើងនៃកណ្តាលនេះ។ ការផ្លាស់ប្តូរនៅពេលក្រោយបានធ្វើឱ្យវាអាចធ្វើទៅបានក្នុងការខ្ទាស់គ្រាប់បាល់ជាមួយនឹងដៃទាំងតាមខ្យល់ឬដោយការឆ្លងដៃទៅដៃដោយផ្ទាល់។ ច្បាប់ scrimmage ថ្មីជំរុំរបស់បដិវត្តការប្រកួតនេះបើទោះបីជាមិនតែងតែជាការបម្រុងទុក។ ព្រីនស្តុនជាពិសេស scrimmage បានប្រើដើម្បីពន្យឺតការលេងការប្រកួតដែលធ្វើឱ្យមានការរីកចម្រើនបន្ថែមឆ្ពោះទៅរកតំបន់ទីបញ្ចប់ក្នុងអំឡុងពេលចុះគ្នា។ ជាជាងការកើនឡើងនៃស៊ុតបាល់បញ្ចូលទីដែលបានបោះជំរុំដើមចេតនារបស់ច្បាប់ត្រូវបានគេធ្វើអាជីវកម្មដើម្បីរក្សាការគ្រប់គ្រងនៃគ្រាប់បាល់សម្រាប់ការប្រកួតទាំងមូលដែលធ្វើឱ្យយឺតការប្រលងប្រជែង unexciting ។ នៅឯកិច្ចប្រជុំ 1882 ច្បាប់បោះជំរុំស្នើថាក្រុមមួយត្រូវបានទាមទារដើម្បីជំរុញបាល់អប្បបរមាប្រាំម៉ែត្រមួយក្នុងរយៈពេលបីចុះ។ ច្បាប់ចុះនិងចម្ងាយទាំងនេះរួមបញ្ចូលជាមួយនឹងការបង្កើតឡើងនៃបន្ទាត់នៃ scrimmage នេះបានផ្លាស់ប្តូរពីការបំរែបំរួលនៃការប្រកួតកីឡាបាល់ឱបឬបាល់ទាត់មួយចូលទៅក្នុងកីឡាខុសគ្នានៃការប្រកួតបាល់ទាត់អាមេរិច។ បោះជំរុំជាការកណ្តាលដើម្បីផ្លាស់ប្តូរការគ្រប់គ្រងដ៏សំខាន់ជាច្រើនទៀតជាច្រើនដែលបានចូលមកដើម្បីកំណត់បាល់ទាត់អាមេរិក។ ក្នុងឆ្នាំ 1881, វាលនេះត្រូវបានកាត់បន្ថយនៅក្នុងទំហំដល់ទៅទំហំទំនើបរបស់ខ្លួន 120 ដោយ 531/3 ម៉ែត្រ (109.7 ដោយ 48,8 ម៉ែត្រ) ។ ជាច្រើនដងនៅឆ្នាំ 1883, ជំរុំ tinkered ច្បាប់ស៊ុតបាល់បញ្ចូលទីបាន, ទីបំផុតបានមកដល់បួនពិន្ទុសម្រាប់ touchdown មួយពីរពិន្ទុបន្ទាប់ពីការចុះចតសម្រាប់ទាត់ពីរពិន្ទុសម្រាប់សុវត្ថិភាពនិងប្រាំគ្រាប់បាល់បញ្ចូលទីវាល។ នៅឆ្នាំ 1887 ពេលដែលការប្រកួតត្រូវបានកំណត់នៅពីរ halves នៃ 45 នាទីនីមួយ។ ផងដែរនៅក្នុងឆ្នាំ 1887 ពីរបានចំណាយមន្ត្រីអាជ្ញាកណ្តាលនិងជាអាជ្ញាកណ្តាលត្រូវបានមួយអាណត្តិសម្រាប់ការប្រកួតគ្នា។ មួយឆ្នាំក្រោយមកច្បាប់នេះត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យដោះស្រាយនៅក្រោមចង្កេះនិងក្នុងឆ្នាំ 1889 មន្ត្រីបានចាប់ផ្តើមហើយត្រូវបានគេដែលបានផ្ដល់ឱ្យ stopwatch ។ បន្ទាប់ពីបានចាកចេញពីយេលក្នុង 1882, បោះជំរុំត្រូវបានជួលដោយក្រុមហ៊ុនហេវ៉ឹនថ្មីនាឡិការហូតដល់ការស្លាប់របស់លោកនៅក្នុងឆ្នាំ 1925 បើទោះបីជាមិនមានទៀតទេលេងលោកនៅតែមានការប្រកួតនៅឯកិច្ចប្រជុំច្បាប់ប្រចាំឆ្នាំសម្រាប់ភាគច្រើននៃជីវិតរបស់គាត់ហើយគាត់បានជ្រើសរើសដោយផ្ទាល់ជាមួយអាមេរិចប្រចាំឆ្នាំទាំងអស់ សហការជារៀងរាល់ឆ្នាំពីឆ្នាំ 1889 តាមរយៈការ 1924. មូលនិធិកីឡាបាល់ទាត់លោក Walter ជំរុំបន្តដើម្បីជ្រើសទាំងអស់អាមេរិកក្រុមនៅក្នុងកិត្តិយសរបស់គាត់។
ការពង្រីក (1880-1904)
ក្នុងឆ្នាំ 1879, សាកលវិទ្យាល័យរដ្ឋ Michigan បានក្លាយជាភាគខាងលិចសាលាដំបូងនៃរដ្ឋ Pennsylvania ដើម្បីបង្កើតក្រុមកីឡាបាល់ទាត់មហាវិទ្យាល័យ។ សាលារៀនបស្ចិមប្រទេសផ្សេងទៀតឆាប់តាមដែលរួមទាំងសាកលវិទ្យាល័យឈីកាហ្គោ, សាកលវិទ្យាល័យ Northwestern, និងសាកលវិទ្យាល័យ Minnesota ។ ក្រុមលោកខាងលិចដំបូងដែលបានធ្វើដំណើរពីទិសខាងកើតជាក្រុមរបស់រដ្ឋ Michigan 1881 ដែលបានលេងនៅ Harvard, យេលនិងព្រីនស្តុន។ ការប្រកួតលីកបាល់ទាត់មហាវិទ្យាល័យលើកដំបូងរបស់ប្រទេសនេះ Intercollegiate សន្និសីទតំណាងមហាវិទ្យាល័យ (ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជាសន្និសិទលោកខាងលិច) មុនគេទៅសន្និសីទធំចំនួនដប់មួយត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុង 1895
ការប្រកួតកីឡាបាល់ទាត់នៅពេលយប់ជាលើកដំបូងត្រូវបានគេលេងនៅក្នុង Mansfield រដ្ឋ Pennsylvania នៅថ្ងៃទី 28 ខែកញ្ញាឆ្នាំ 1892 រវាង Mansfield រដ្ឋធម្មតានិង Wyoming ថ្នាក់សិក្ខាសាលានិងបានបញ្ចប់នៅកន្លះថ្ងៃនៅក្នុងការប្រកួត 0-0 ។ ដឹកនាំដោយលោកគ្រូបង្វឹករឿងព្រេងនិទានហ្វីលឌិងន Yost, រដ្ឋ Michigan បានក្លាយជាលើកដំបូង "ភាគខាងលិច" អំណាចជាតិ។ ចាប់ពីឆ្នាំ 1901 ទៅឆ្នាំ 1905, រដ្ឋ Michigan បាន 56 ប្រកួតធ្លាក់ចុះរយៈពេលប្រកួតដែលរួមមានការធ្វើដំណើរឆ្នាំ 1902 ទៅលេងនៅក្នុងការប្រកួតបាល់ទាត់រដូវកាលក្រោយមហាវិទ្យាល័យលើកដំបូងនេះបានកើនឡើងចាន។ អំឡុងពេលនៃការធ្លាក់ចុះរយៈពេលនេះ, Michigan បានស៊ុតបាល់បញ្ចូលទី 2.831 ពិន្ទុខណៈពេលដែលអនុញ្ញាតឱ្យតែ 40 ។
អំពើហឹង្សានិងភាពចម្រូងចម្រាស (1905)
ចាប់ពីថ្ងៃដំបូងរបស់ខ្លួនជាការប្រកួតហ្វូងមនុស្សមួយកីឡាបាល់ទាត់គឺជាកីឡាដែលមានអំពើហិង្សា ការប្រកួតឆ្នាំ 1894 សាកលវិទ្យាល័យ Harvard-យ៉េលដែលគេស្គាល់ថាជា "Hampden Park ក្នុងឈាមមុជទឹក" បណ្តាលឱ្យរងរបួសយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់កីឡាករបួននាក់។ ការប្រកួតត្រូវបានផ្អាករហូតដល់ពេល 1897. ការប្រកួតកងទ័ពជើងទឹកប្រចាំឆ្នាំរបស់-ត្រូវបានព្យួរពីឆ្នាំ 1894 ទៅឆ្នាំ 1898 សម្រាប់ហេតុផលដូចគ្នា។ មួយក្នុងចំណោមបញ្ហាដ៏ធំនោះគឺប្រជាប្រិយភាពនៃការដ៏ធំមួយដែលបានធ្វើទ្រង់ទ្រាយដូចក្រូចឆ្មារហោះហើរដែលក្នុងនោះមួយចំនួនធំនៃការវាយលុក កីឡាករត្រូវបានចោទប្រកាន់ថាជាអង្គភាពមួយដែលប្រឆាំងនឹងការការពារក្តីបានរៀបចំដូចគ្នានេះដែរ។ លទ្ធផលនេះបានបុកគ្នាជាញឹកញាប់ដើម្បីដឹកនាំការរងរបួសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរហើយពេលខ្លះសូម្បីតែសេចក្ដីស្លាប់។ ស្ថានភាពនេះបានចូលមកដល់ក្បាលនៅឆ្នាំ 1905 នៅពេលដែលមានអ្នកស្លាប់ចំនួន 19 នាក់នៅទូទាំងប្រទេស។ ប្រធានាធិបតីលោក Theodore Roosevelt បានរាយការណ៍ថាបានគំរាមបិទការប្រកួតនេះប្រសិនបើមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងមិនត្រូវបានធ្វើឡើង។ [24] ទោះបីយ៉ាងណាការគំរាមកំហែងដោយ Roosevelt បានដើម្បីលុបបំបាត់ការប្រកួតបាល់ទាត់ត្រូវបានជំទាស់ដោយអ្នកប្រវត្តិសាស្រ្តកីឡា។ តើអ្វីទៅជាមួយចំនួនពិតគឺថានៅថ្ងៃ 9 តុលាឆ្នាំ 1905 រូសសេវែលបានជួបប្រជុំតំណាងមកពីសាកលវិទ្យាល័យ Harvard បាល់ទាត់, យេល, និង Princeton ។ បើទោះបីជាគាត់បានបង្រៀននៅលើការលុបបំបាត់និងកាត់បន្ថយការរងរបួស, លោកមិនបានគំរាមហាមបាល់ទាត់។ លោកក៏ខ្វះសិទ្ធិអំណាចដើម្បីលុបបំបាត់ការប្រកួតបាល់ទាត់ហើយនៅក្នុងការពិត, ពិតជាអ្នកគាំទ្រនៃកីឡានេះនិងចង់រក្សាវា។ កូនប្រុសរបស់លោកប្រធានាធិបតីផងដែរត្រូវបានគេលេងបាល់ទាត់នៅមហាវិទ្យាល័យនោះនិងកម្រិតអនុវិទ្យាល័យនៅពេលនោះ។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរលោក John H. Outlander បានប្រារព្ធធ្វើការប្រកួតពិសោធន៍ក្នុង Wichita, កែនដែលបានកាត់បន្ថយចំនួននៃ scrimmage ដើររកប្រាក់ដំបូងបានធ្លាក់ចុះពីបួនទៅបីនៅក្នុងការប៉ុនប៉ងដើម្បីកាត់បន្ថយការរងរបួសនោះទេ។ នេះនៅ Los Angeles Times បានរាយការណ៍ថាការកើនឡើង Punt និង ចាត់ទុកថាការប្រកួតនេះមានសុវត្ថិភាពជាងការលេងទៀងទាត់នោះទេប៉ុន្តែថាច្បាប់ថ្មីនេះគឺមិនមែនជា«អំណោយផលដល់កីឡានេះ។ " ជាចុងក្រោយនៅថ្ងៃទី 28 ខែធ្នូឆ្នាំ 1905 សាលារៀនចំនួន 62 បានជួបប្រជុំគ្នានៅក្នុងទីក្រុងញូវយ៉កដើម្បីពិភាក្សាអំពីការផ្លាស់ប្តូរក្បួនដើម្បីធ្វើឱ្យការប្រកួតនេះមានសុវត្ថិភាព។ ជាលទ្ធផលនៃកិច្ចប្រជុំនេះបាន Intercollegiate កីឡាសមាគមរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកក្រោយមកបានដាក់ឈ្មោះ Collegiate សមាគមកីឡាជាតិ (បោះ) ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ការផ្លាស់ប្តូរការគ្រប់គ្រង មួយណែនាំនៅក្នុងឆ្នាំ 1906 ដាក់ចេញដើម្បីបើកការប្រកួតនិងកាត់បន្ថយការរងរបួស, គឺជាសេចក្តីផ្តើមនៃដំណាក់កាលទៅមុខច្បាប់។ ទោះបីជាវាត្រូវបានគេមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ឆ្នាំនេះបានបង្ហាញជាផ្នែកមួយនៃការផ្លាស់ប្តូរការគ្រប់គ្រងដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងការបង្កើតការប្រកួតដ៏ទំនើបនេះ។
ទំនើបកម្មនិងគំនិតច្នៃប្រឌិតថ្មី (1906-1930)
ជាលទ្ធផលនៃការធ្វើកំណែទម្រង់ 1905-1906 ដែលជារឿងល្ខោនការបង្កើតដ៏ធំមួយបានក្លាយជាការខុសច្បាប់និងមុខឆ្លងកាត់ផ្លូវច្បាប់។ Bradbury Robinson លេងសម្រាប់លោក Eddy Cochems គ្រូបង្វឹកក្រុមចក្ខុវិស័យនៅសាកលវិទ្យាល័យផ្លូវលោក Louis, បោះនៅក្នុងខែកញ្ញា 5, 1906 ការប្រកួតប្រឆាំងនឹង Carroll បានមហាវិទ្យាល័យនៅ Waukesha ដំណាក់កាលផ្លូវច្បាប់ជាលើកដំបូង។ ការផ្លាស់ប្តូរដ៏សំខាន់មួយផ្សេងទៀតបានអនុម័តជាផ្លូវការក្នុងឆ្នាំ 1910 មានតម្រូវការដែលមានអ្នកលេងវាយលុកយ៉ាងហោចណាស់ចំនួនប្រាំពីរនៅលើបន្ទាត់នៃ scrimmage នៅពេលខ្ទាស់, ដែលមានឬគ្មានការរុញទាញនិងការជ្រៀតជ្រែក (អាវុធដែលបានតភ្ជាប់ឬដៃ interlocking ថានៅលើខ្សែក្រវាត់ និងឯកសណ្ឋាន) មិនត្រូវបានអនុញ្ញាត។ ការផ្លាស់ប្តូរទាំងនេះបានកាត់បន្ថយសក្តានុពលយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ការរងរបួសការប៉ះទង្គិចគ្នា។ គ្រូបង្វឹកមួយចំនួនបានផុសដែលបានទាញយកប្រយោជន៍ពីការផ្លាស់ប្តូរទូលំទូលាយរហូតទាំងនេះ។ អេម៉ុស Alonzo Staggs ណែនាំការបង្កើតថ្មីដូចជាការ Huddle នេះអត់ចេះសោះបង្កនិងការផ្លាស់ប្តូរមុនខ្ទាស់។ គ្រូបង្វឹកផ្សេងទៀតដូចជាចម្រៀងប៉ុបនៅ Warner និង Knute Rockne, ណែនាំយុទ្ធសាស្រ្តថ្មីមួយដែលនៅតែនៅតែជាផ្នែកមួយនៃការប្រកួតនេះ។ ក្រៅពីការបង្កើតថ្មីដែលជាគ្រូបង្វឹកទាំងច្បាប់ជាច្រើនផ្លាស់ប្តូរក្នុងអំឡុងពេលទីបីដំបូងនៃសតវត្សទី 20 មានផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើការប្រកួតនេះភាគច្រើនបានកើនឡើងនៅក្នុងការបើកការប្រកួតការស្លាប់នេះ។ នៅឆ្នាំ 1914 ដែលជាការពិន័យ Roughing ដែល-passer លើកដំបូងត្រូវបានអនុវត្ត។ នៅឆ្នាំ 1918 ច្បាប់ស្តីពីការទទួលសិទ្ធិទទួលបានត្រូវបានបន្ធូរបន្ថយដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យកីឡាករមានសិទ្ធិទទួលបានការចាប់បាល់បាននៅគ្រប់ទីកន្លែងនៅលើច្បាប់តឹងរ៉ឹងវាល-ពីមុនត្រូវបានគេបញ្ជូនបាល់នៅក្នុងកន្លែងតែមួយគត់ដែលអនុញ្ញាតឱ្យទៅកាន់តំបន់មួយចំនួននៃវាល ច្បាប់ដាក់ពិន្ទុបានផ្លាស់ប្តូរផងដែរក្នុងអំឡុងពេលនេះ។ គ្រាប់បាល់បញ្ចូលទីវាលត្រូវបានទម្លាក់ទៅឱ្យបានបីពិន្ទុក្នុងឆ្នាំ 1909 និងចុះចតបានលើកឡើងទៅប្រាំមួយពិន្ទុនៅឆ្នាំ 1912 ។ កីឡាករតារាដែលផុសឡើងនៅដើមសតវត្សទី 20 រួមមានលោក Jim Thorpe ក្រហម Grange, និង Bronko Nagurski; ទាំងបីនាក់បានធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរទៅកាន់អាមេរិក NFL ថ្មីនេះនិងជួយប្រែក្លាយវាទៅជាការប្រកួតលីកទទួលបានជោគជ័យ។ Sportswriter Grantland ស្រូវបានជួយពេញនិយមកីឡាដោយមានការពិពណ៌នាកំណាព្យរបស់លោកនៃការប្រកួតនិងឈ្មោះហៅក្រៅចម្រុះពណ៌សម្រាប់កីឡាករដ៏ធំបំផុតការប្រកួតនេះក្នុងនោះរួមមាន«បួននាក់ពលសេះ "backfield Notre Dame និង linemen សាកលវិទ្យាល័យ Fordham គេស្គាល់ថាជា«ប្រាំពីរដុំក្រានិត»។
លោក Glenn « Pop "នៅ Warner
លោក Glenn « Pop "នៅ Warner បង្វឹកនៅសាលាជាច្រើនក្នុងអាជីពរបស់លោករួមបញ្ចូលទាំងសាកលវិទ្យាល័យរដ្ឋ Georgia, សាកលវិទ្យាល័យ Cornell, សាកលវិទ្យាល័យ Pittsburgh បាន, សាកលវិទ្យាល័យ Stanford និងជាសាកលវិទ្យាល័យប្រាសាទ។ មួយក្នុងចំណោមតារាល្បីបំផុតរបស់គាត់គឺនៅសាលាឧស្សាហកម្ម Carlisle ឥណ្ឌា ជាកន្លែងដែលគាត់បង្វឹកលោក Jim Thorpe ដែលបានទៅលើដើម្បីក្លាយជាប្រធានាធិបតីដំបូងគេនៃកីឡាបាល់ទាត់សម្ព័ន្ធជាតិដែលជាម្ចាស់មេដាយមាសអូឡាំពិកនិងត្រូវបានចាត់ទុកយ៉ាងទូលំទូលាយមួយនៃអត្តពលិកសរុបល្អបំផុតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្ត។ នៅ Warner បានសរសេរមួយនៃជាលើកដំបូង សៀវភៅដ៏សំខាន់នៃយុទ្ធសាស្រ្តកីឡាបាល់ទាត់, កីឡាបាល់ទាត់សម្រាប់គ្រូបង្វឹកនិងអ្នកលេងបោះពុម្ភផ្សាយក្នុងឆ្នាំ 1927 ។បើទោះបីជាការផ្លាស់ប្តូរត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ Staggs, ស្លាបតែមួយនិងការបង្កើតស្លាបពីរដងធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងយ៉ាងខ្លាំងលើក្រុមហ៊ុន Warner របស់; អស់រយៈពេលជិត 40 ឆ្នាំមកហើយក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនេះត្រូវបានធ្វើទ្រង់ទ្រាយដ៏សំខាន់បំផុតនៅក្នុងកីឡាបាល់ទាត់។ ជាផ្នែកមួយនៃការបង្កើតស្លាបមួយនិងពីរដងរបស់គាត់នៅ Warner គឺជាគ្រូបង្វឹកដំបូងដើម្បីប្រើប្រាស់ឆ្លងទៅមុខបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធិភាព។ ក្នុងចំណោមការបង្កើតថ្មីផ្សេងទៀតរបស់គាត់មានគម្រោងសម័យទំនើបទប់ស្ដាត់ជាជំហរចំនួនបីចំណុចនិងការលេងបញ្ច្រាស។ ការប្រកួតលីកកីឡាបាល់ទាត់យុវជន, កម្មវិធី Pop ក្រុមហ៊ុន Warner តូចអ្នកប្រាជ្ញត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះនៅក្នុងកិត្តិយសរបស់គាត់។
កំណើននៃការប្រកួតចាន
ក្នុងឆ្នាំ 1940 សម្រាប់ការកម្រិតខ្ពស់បំផុតនៃកីឡាបាល់ទាត់មហាវិទ្យាល័យមានតែប្រាំប្រកួតចាន (បានកើនឡើង, ពណ៌ទឹកក្រូច, ស្ករ, ព្រះអាទិត្យ, និងកប្បាស) េ។ ដោយឆ្នាំ 1950 មានបីជាច្រើនទៀតបានចូលរួមមានលេខនោះហើយនៅក្នុងឆ្នាំ 1970 នៅតែមានការប្រកួតដ៏ធំមួយចានមហាវិទ្យាល័យបានតែប្រាំបី។ ចំនួនដែលខ្ញុំបានកើនឡើងដល់ទៅដប់មួយក្នុងឆ្នាំ 1976 នៅឯកីឡាកំណើតនៃបណ្តាញទូរទស្សន៍ខ្សែកាបនិងខ្សែដូច ESPN នេះមានដប់ប្រាំចាននៅឆ្នាំ 1980 នាក់ដោយមានកន្លែងកាន់តែច្រើននិងប្រាក់ចំណូលជាតិកើនឡើងដែលអាចរកបាន, ចានឃើញកំណើនផ្ទុះពេញមួយទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980 និងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 ។ នៅក្នុងសាមសិបឆ្នាំពីឆ្នាំ 1950 ទៅឆ្នាំ 1980 ការប្រកួតចានប្រាំពីរនាក់ត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងកាលវិភាគ។ ពីឆ្នាំ 1980 ដល់ឆ្នាំ 2008 ការប្រកួតចាន 20 បន្ថែមទៀតត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងកាលវិភាគ។ មួយចំនួនបានរិះគន់កំណើន ESTA ដោយអះអាងថាការបង្កើនចំនួននៃការប្រកួតដែលអ្នក Diluted ពីសារៈសំខាន់នៃការលេងនៅក្នុងការប្រកួតចានមួយ។ ប៉ុន្ដែអ្នកផ្សេងទៀតបានឆ្លើយតបនោះបានកើនឡើងចំនួននៃការប្រកួតនេះបានបង្កើនការប៉ះពាល់និងប្រាក់ចំណូលសម្រាប់ចំនួនធំនៃសាលារៀននិងមើលឃើញថាវាជាការអភិវឌ្ឍវិជ្ជមាន។ ជាមួយនឹងកំណើននៃការប្រកួតចាននេះវាបានក្លាយជាការលំបាកដើម្បីកំណត់មួយដែលជាម្ចាស់ជើងឯកថ្នាក់ជាតិក្នុងការប្រកបដោយយុត្តិធម៌និងសមធម៌។ ក្នុងនាមជាកិច្ចសន្យាដែលចងភ្ជាប់ទៅនឹងសន្និសីទក្លាយអ៊ុប្រកួតចានខ្លះ (ស្ថានភាពគេស្គាល់ថាជាការប្រកួតនៅក្នុងមួយ) នោះការប្រកួតការធានាបានក្លាយជាម្ចាស់ជើងឯកថ្នាក់ជាតិមូលមតិគ្នាដ៏កម្រកាន់តែខ្លាំងឡើង។ នៅឆ្នាំ 1992 សន្និសីទប្រាំពីរនិង Notre Dame បានបង្កើតឡើងឯករាជ្យចានសម្ព័ន្ធដែលប៉ងរៀបចំជាលេខ 1 លេខ 2 ប្រចាំឆ្នាំ matchup ធៀបនឹងចុងផ្អែកលើតារាងស្ទង់មតិព័ត៌មាន AP ។ សម្ព័ន្ធនេះបានបន្តអស់រយៈពេលបីឆ្នាំមកហើយទោះជាយ៉ាងណាវាមានបញ្ហាជាច្រើនដែលបានរារាំងពួកយើងកាលវិភាគទទួលបានភាពជោគជ័យច្រើន; ការប្រកួតជំនួយនៅតែបានយកអាទិភាពនៅក្នុងករណីជាច្រើន។ ឧទហរណ៍ធំប្រាំបីនិងម្ចាស់ជើងឯកគណៈកម្មាធិការមូលបត្រអាចមិនដែលបានជួបចាប់តាំងពីការចងកិច្ចសន្យាក្នុងការដែលពួកគេត្រូវប្រកួតចានផ្សេងគ្នា។ក្រុមចម្រុះក៏បានដកចេញបានកើនឡើងចាន, ខ្មែរក្រហមនេះជាការប្រកួតដ៏ល្បីល្បាញបំផុតនៅក្នុងប្រទេសនេះហើយសន្និសីទនេះដ៏ធំចំនួនពីរ PAC-10 និងធំដប់-ន័យនោះវាមានភាពជោគជ័យមានកំណត់។ នៅឆ្នាំ 1995 សម្ព័ន្ធភាពនេះត្រូវបានជំនួសដោយចានសម្ព័ន្ធដែលបានកាត់បន្ថយចំនួននៃការប្រកួតចានធ្វើជាម្ចាស់ផ្ទះការប្រកួតជើងឯកជាតិបីគណបក្ស, ស្ករ, ពណ៌ទឹកក្រូចនិងចាននិងចូលរួមសន្និសិទនេះទៅប្រាំនេះឌីត, គណៈកម្មាធិការមូលបត្រ, និរតី ធំប្រាំបីនិង Big ខាងកើត។ វាត្រូវបានយល់ព្រមនោះលេខ 1 លេខ 2 និងជារូបថ្លុក Offbeat ចំណាត់ក្រុមរបស់ពួកគេបានផ្ដល់ឱ្យឡើងចានស្មើជំនួយមុននិងត្រូវបានធានាដើម្បីបំពេញនៅក្នុងការប្រកួតជើងឯកជាតិដែលបានបង្វិលចូលរួមរវាងចានបី។ ប្រព័ន្ធនេះនៅតែមិនបានរួមបញ្ចូលទាំងធំដប់, PAC-10, ឬបានកើនឡើងចាន, ហើយគ្រាន់តែដូច្នេះនៅតែខ្វះភាពស្របច្បាប់នៃការប្រកួតឈ្នះរង្វាន់ជើងឯកជាតិពិត។
ជើងឯកស៊េរីចាន
ក្នុងឆ្នាំ 1998 ដែលជាប្រព័ន្ធថ្មីត្រូវបានដាក់ចូលទៅក្នុងកន្លែងដែលហៅថាការប្រកួតស៊េរីចាន។ នេះជាលើកដំបូងវាបានរួមបញ្ចូលសន្និសីទដ៏សំខាន់មួយទាំងអស់ (ឌីតធំខាងកើតធំ 12 ធំដប់, PAC-10 និង SEC) បាននិងទាំងអស់ល្បែងមួយចានធំបួន (បានកើនឡើង, ពណ៌ទឹកក្រូច, ស្ករនិងថ្ងៃឈប់សម្រាក) ។ ម្ចាស់ជើងឯកនៃសន្និសីទប្រាំមួយនាក់រួមមានពីរជម្រើស "នៅធំ»ត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យទៅលេងនៅក្នុងការប្រកួតចានបួន។, ជារៀងរាល់ឆ្នាំមួយនៃការប្រកួតចំនួនបួនចានបម្រើការងារជាការប្រកួតជើងឯកជាតិ។ ដូចគ្នានេះផងដែរប្រព័ន្ធស្មុគស្មាញនៃការស្ទង់មតិមនុស្សចំណាត់ថ្នាក់កុំព្យូទ័រនិងកម្លាំងនៃការគណនាកាលវិភាគត្រូវបានបង្កើតឡើងស្ថិតក្នុងចំណាត់ថ្នាក់សាលា។ ដោយផ្អែកលើប្រព័ន្ធចំណាត់ថ្នាក់នេះក្រុមលេខ 1 និងលេខ 2 បានជួបគ្នាកាលពីឆ្នាំនៅក្នុងការប្រកួតជើងឯកជាតិ។ ការប្រកួតជំនួយជាប្រពៃណីត្រូវបានរក្សាទុកសម្រាប់សាលារៀននិងកាន់ពែងមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃការឈ្នះរង្វាន់ជើងឯកជាតិ។ ឧទាហរណ៍នៅក្នុងឆ្នាំពលមិនជាផ្នែកមួយនៃពានរង្វាន់ជើងឯកជាតិមួយនេះបានកើនឡើងចាននៅតែម្ចាស់ផ្ទះធំដប់និង PAC-10 ដែលជាម្ចាស់ជើងឯក។ ប្រព័ន្ធនេះបានបន្តការផ្លាស់ប្តូរដូចដែលបានបង្កើតសម្រាប់ក្រុមដែលត្រូវបានលៃតម្រូវពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំចំណាត់ថ្នាក់។ នៅពេលធំក្រុមអាចូវ chosen.SQL ពីផ្នែកណាមួយនៃសន្និសីទនេះខ្ញុំបានទោះបីតែមួយជ្រើសរើសរដ្ឋយូថាហ៍ក្នុងឆ្នាំ 2005-បានមកពីសន្និសីទដែលមិន BCS រួបរួម។ ការចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងរដូវកាលឆ្នាំ 2006-គ្រាន់តែជាការប្រកួតលើកទីប្រាំមានឈ្មោះថា BCS ជាតិប្រកួតហ្គេមត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងកាលវិភាគនេះត្រូវបានចាក់នៅកន្លែងមួយនៃការប្រកួតចំនួនបួនចាន BCS បង្វិលនៅលើមូលដ្ឋានក្នុងមួយមួយសប្តាហ៍បន្ទាប់ពីការប្រកួតចានទៀងទាត់ ។ នេះបានបើកឡើង BCS ដើម្បីបន្ថែមក្រុមទាំងពីរនៅមានទំហំធំ។ ដូចគ្នានេះផងដែរច្បាប់ត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរដើម្បីបន្ថែមម្ចាស់ជើងឯកនៃសន្និសីទបន្ថែមប្រាំ (សន្និសីទសហរដ្ឋអាមេរិកសន្និសីទពាក់កណ្តាលអាមេរិកដែលជាសន្និសិទលោកខាងលិចភ្នំសន្និសីទស៊ុនខ្សែក្រវាត់និងសន្និសិទកីឡាលោកខាងលិច) ដែលបានចំណាត់ថ្នាក់ជើងឯករូបថ្លុក Offbeat បាននិយាយនោះបានផ្តល់នៅក្នុងកំពូលទាំងដប់ពីរនៅក្នុង ចំណាត់ថ្នាក់ BCS ចុងក្រោយឬនៅក្នុងកំពូលទាំង 16 នៃចំណាត់ថ្នាក់ BCS និងចំណាត់រូបថ្លុក Offbeat ខ្ពស់ជាងជើងឯកនៃការយ៉ាងហោចណាស់មួយនៃ "សន្និសីទ BCS" (ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជាសន្និសិទ "Aq" ប្រកួតដោយស្វ័យប្រវត្តិ) នេះ ជាច្រើនដងចាប់តាំងពី។ ការផ្លាស់ប្តូរច្បាប់នេះត្រូវបានអនុវត្តសាលារៀនពីសន្និសីទដែលមិន Aq បានលេងនៅក្នុង BCS ប្រកួតចាន។ ក្នុងឆ្នាំ 2009 រដ្ឋប័យស៊ីលេង TCU ក្នុង Fiesta ចាន, សាលារៀនជាលើកដំបូងចំនួនពីរពីសន្និសីទដែលមិន BCS លេងគ្នានៅក្នុងការប្រកួតចាន BCS ។ ក្រុមមកពីការមិន Aq ថ្មីបំផុតជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ដើម្បីឈានទៅដល់ការប្រកួតចាន BCS គឺភាគខាងជើងរដ្ឋ Illinois ក្នុងឆ្នាំ 2012 ដែលលេងនៅក្នុង (និងការបាត់បង់) ឆ្នាំ 2013 ពណ៌ទឹកក្រូចចាន។
បង្កើត
ក្នុងឆ្នាំ 1920 នេះសមាគមកីឡាបាល់ទាត់អាមេរិវិជ្ជាជីវៈត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងកិច្ចប្រជុំនៅឯហាងលក់រថយន្តមួយ Hupmobile នៅ Canton, រដ្ឋអូហៃអូមួយ។ លោក Jim Thorpe ត្រូវបានគេបោះឆ្នោតជ្រើសរើសជាប្រធានាធិបតីដំបូងរបស់លីកនេះ។ បន្ទាប់ពីកិច្ចប្រជុំជាច្រើនទៀតជាច្រើនជាសមាជិកលីកនេះត្រូវបានបង្កើត។ ជាក្រុមការច្នៃប្រឌិត:
ឆ្នាំ 1932 ការប្រកួតវគ្គជម្រុះ NFL
នៅចុងបញ្ចប់នៃរដូវកាលឆ្នាំ 1932 ដែលជាខ្លាឃ្មុំទីក្រុងឈីកាហ្គោនិង Spartans ទីក្រុង Portsmouth ត្រូវបានចងជាមួយកំណត់ត្រាធម្មតារដូវកាលដ៏ល្អបំផុត។ ដើម្បីកំណត់ម្ចាស់ជើងឯកនោះលីកនេះបានបោះឆ្នោតកាន់ការប្រកួតវគ្គជម្រុះលើកដំបូងរបស់ខ្លួន។ ដោយសារតែអាកាសធាតុត្រជាក់, ការប្រកួតនេះត្រូវបានគេប្រារព្ធធ្វើឡើងនៅទីក្រុងឈីកាហ្គោកីឡដ្ឋានដែលបានបង្ខំឱ្យផ្លាស់ប្តូរការគ្រប់គ្រងបណ្តោះអាសន្នមួយចំនួននៅក្នុងផ្ទះ។ ទីក្រុងឈីកាហ្គោឈ្នះ 9-0 ។ ការប្រកួតវគ្គជម្រុះដូច្នេះដែលបានបង្ហាញពេញនិយមនេះបានរៀបចំឡើងវិញក្នុងលីកចូលទៅក្នុងការបែកបាក់ជាពីរសម្រាប់រដូវកាលឆ្នាំ 1933 ដោយមានអ្នកឈ្នះការប្រកួតឈានទៅរកតំណែងជើងឯកមួយដែលបានកំណត់។ ចំនួននៃការផ្លាស់ប្តូរវិធានថ្មីមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងផងដែរ: ប្រកាសគោលដៅនេះត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរឆ្ពោះទៅមុខទៅបន្ទាត់គោលដៅដែលបានលេងជារៀងរាល់ចាប់ផ្តើមពីចន្លោះសញ្ញានេះនិងឆ្លងកាត់មុខអាចមានប្រភពមកពីកន្លែងណាមួយនៅពីក្រោយបន្ទាត់នៃ scrimmage (ជំនួសឱ្យការប្រាំម៉ែត្រនៅពីក្រោយមុន ) ។ [80] [81] [82] នៅឆ្នាំ 1936 ដែលជាការ NFL វិទ្យាស្ថានសេចក្តីព្រាងដំបូងនៃកីឡាករមហាវិទ្យាល័យ។ ការជ្រើសរើសអ្នកឈ្នះពានរង្វាន់ Heisman ដំបូងគឺលោក Jay Berwanger ទេប៉ុន្តែខ្ញុំបដិសេធមិនទៅលេងវិជ្ជាជីវៈ។ [83] ផងដែរនៅក្នុងឆ្នាំនោះឈ្មោះ AFL ផ្សេងទៀតបានបង្កើតឡើងនោះទេប៉ុន្តែវាមានរយៈពេលតែពីររដូវកាលនេះផងដែរ។ យោងតាម​ History of American football
ហូឡូឡាយហ្វ៍ ប្រូដាកសឹន
ផ្អែកលើទិន្នន័យគិតត្រឹមខែឧសភាឆ្នាំ 2021 Vtuber ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់ Hololive មានអ្នកគាំទ្រជាង 40 លាននាក់នៅលើ Youtube
ករណីយមេត្តសូត្រ
មេត្តសុត្តំ
(១)     ករណីយមត្ថកុសលេន, យន្តសន្តំ បទំ អភិសមេច្ច; សក្កោ ឧជូ ច សុហុជូ ច, សុវចោ ចស្ស មុទុ អនតិមានី ។
(២)     សន្តុស្សកោ ច សុភរោ ច, អប្បកិច្ចោ ច សល្លហុកវុត្តិ; សន្តិន្ទ្រិយោ ច និបកោ ច, អប្បគព្ភោ កុលេស្វននុគិទ្ធោ ។
(៣)    ន ច ខុទ្ទមាចរេ កិញ្ចិ, យេន វិញ្ញូ បរេ ឧបវទេយ្យុំ; សុខិនោវ ខេមិនោ ហោន្តុ, សព្ពសត្តា [សព្ពេ សត្តា ភវន្តុ សុខិតត្តា] ។
(៤)      យេ កេចិ បាណភូតត្ថិ, តសា វា ថាវរា វនវសេសា; ទីឃា វា យេវ មហន្តា, មជ្ឈិមា រស្សកា អណុកថូលា ។
(៦)        ន បរោ បរំ និកុព្ពេថ, នាតិមញ្ញេថ កត្ថចិ ន កញ្ចិ ; ព្យារោសនា បដិឃសញ្ញា, នាញ្ញមញ្ញស្ស ទុក្ខមិច្ឆេយ្យ. ។
(៧)         មាតា យថា និយំ បុត្តមាយុសា ឯកបុត្តមនុរក្ខេ; ឯវម្បិ សព្ពភូតេសុ, មានសំ ភាវយេ អបរិមាណំ ។
(៨)        មេត្តញ្ច សព្ពលោកស្មិ, មានសំ ភាវយេ អបរិមាណំ; ឧទ្ធំ អធោ ច តិរិយញ្ច, អសម្ពាធំ អវេរមសបត្តំ ។
(៩)        តិដ្ឋំ ចរំ និសិន្នោ វ, សយានោ យាវតាស្ស វិតមិទ្ធោ ; ឯតំ សតិំ អធិដ្ឋេយ្យ, ព្រហ្មមេតំ វិហារមិធមាហុ ។
(១០)       ទិដ្ឋិញ្ច អនុបគ្គម្ម, សីលវា ទស្សនេន សម្បន្នោ; កាមេសុ វិនយ គេធំ, ន ហិ ជាតុគ្គព្ភសេយ្យ បុន រេតីតិ។
រឿង ទង្វើជាគម្រូ
ដើម្បីនឹងផ្លាស់ប្តូរមនុស្សឬសង្គម យើងមិនប្រើត្រឹមតែទ្រឹស្តីប៉ោចៗ មិនអនុវត្តន៍នោះឡើយ។ ការអនុវត្តន៍ជាកត្តាសំខាន់ ក្នុងការផ្តល់គម្រូណែនាំ មនុស្ស ទៅរកកន្លែងប្រសើរ។ បើសិនយើងចេះថា យើងត្រូវចេះធ្វើព្រមជាមួយផង តាមសមត្ថភាព និងលទ្ធភាព ដែលយើងអាចធ្វើបាន នោះពិតជាទង្វើដ៏ប្រសើរ ហើយមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត។ បើសិនអ្នកថានោះ ខ្វះការអនុវត្តន៍ ជាគម្រូ ក៏អ្នកថានោះ មិនសូវមានប្រសិទ្ធភាព ក្នុងការបញ្ចេញ មតិរិះគន់ដែរ។ ចំណែកឯការរង់ចាំអោយ មនុស្សគ្រប់គ្នា មានឧិកាសគ្រប់ៗគ្នា ឬស្មើៗគ្នានោះ គឺពុំមានឡើយ ហើយប្រហែល ជាត្រូវរង់ចាំ អស់មួយជីវិតផង ក៏មិនដឹង។ ដូច្នេះ យើងម្នាក់ គួរងើបធ្វើអ្វី តាមលទ្ធភាព និងសមត្ថភាព ដែលយើងអាចធ្វើបាន។ ចាស់បុរាណខ្មែរយើង មានពាក្យល្អៗ សម្រាប់ប្រៀនយើងអោយគិត ដូចជា ពាក្យថា ឆក់ឧិកាស ឆ្លៀតឧិកាស បង្កើតឧិកាស តែយើងចំណាំប្រើសម្រាប់តែភាពអវិជ្ជមានទៅវិញ។ បើសិនជាយកគតិនេះ ទៅគិត ហើយអនុវត្តន៍ខាងផ្លូវវិជ្ជមានវិញ គឺពិតជាប្រសើរក្រៃលែង។
ខ្ញុំសូមជូនឧទាហរណ៍មួយ សម្រាប់គិតលេង។
ខែកក្កដា ឆ្នាំ ២០០២ ខ្ញុំធ្លាប់បានទៅលេង នៅវត្តលើខ្នងភ្នំ ព្រះនេត្រព្រះ ហើយក៏បានប្រទះ ពិធីបុណ្យមួយ ដែលមានមនុស្សកុះករ នៅទីនោះ ដោយចៃដន្យ។ ព្រមជាមួយនោះដែរ ខ្ញុំបានឃើញទីធ្លាវត្ត ពោរពេញ ដោយសំរាម។ ពេលនោះ ខ្ញុំឃើញភ្ញៀវជាច្រើននាំគ្នា រអ៊ូថា ពួកនេះវានាំគ្នាបញ្ជាំ គ្មាននាំគ្នា ជួយសំអាតអ្វីសោះ។ ម្នាក់ៗថាហើយ ក៏ដើរចេញអស់ទៅ។ ខ្ញុំឃើញកិរិយាមនុស្សរអ៊ូ ដដែលជាដដែល ដូច្នោះ ក៏ដើរទៅរក លោកយាយចាស់ៗ ប្រចាំវត្ត សុំបានអំបោសពីរបី រួចហើយក៏ហៅកូនចៅរបស់ខ្ញុំ អោយមកជួយខ្ញុំ បោសសំអាត។ លុះឃើញខ្ញុំនិងកូនចៅ ធ្វើដូច្នោះ ពួកអ្នកស្រុកក៏នាំគ្នា ឈរមើលរហង់ ហាក់ដូចជាមានការចម្លែកចិត្ត។ បន្តិចក្រោយមក ស្រាប់តែមានអ្នកស្រុក ចិត្តល្អ យកទឹកមកហុច អោយពួកយើងបរិភោគ។ បន្តិចមកទៀត ស្រាប់តែមានអ្នកស្រុក ប្រុសស្រី ងើបឡើង ទាញអំបោស មកជួយបោសដែរ។ មួយស្របក់ហួសទៅ ទីធ្លាវត្តក៏ប្រែជាស្អាត គួរជាទីកំសាន្ត ដ៏មនោរម្យ សាជាថ្មី។ ថ្ងៃនោះ បើខ្ញុំមិនឆ្លៀតឧិកាស ធ្វើដូច្នោះ ទីធ្លាវត្តក៏មិនបានស្អាតដែរ។ បើខ្ញុំមិនងើបធ្វើមុនគេ ជាគម្រូ ម៉្លេះសមគ្មានមនុស្ស មកជួយការងារ អោយហើយស្អាត។ បន្ថែមពីលើនោះ បើសិនខ្ញុំនៅរង់ចាំឧិកាស អោយគេហៅខ្ញុំជួយបោស ច្បាស់ជាគ្មានឡើយ ព្រោះខ្ញុំជាភ្ញៀវ មិនមែនអ្នកស្រុកម្ចាស់ភូមិ។ ម៉្យាងវិញទៀត បើសិនជាខ្ញុំអាល័យគិតថា វណ្ណៈខ្ញុំ មិនសក្តិសម នឹងកាន់អំបោស បោសសំរាម នោះទីធ្លាវត្ត ក៏មិនបានស្អាត។ ឆ្នាំក្រោយៗមក ខ្ញុំឃើញវត្តនោះ មានការផ្លាស់ប្តូរ ដោយអ្នកស្រុក ចេះតែនាំគ្នាធ្វើ ជាបន្តៗ លែងប្រកាន់ខ្លួន ដូចមុនទៀត។
សរុបសេចក្តីមក ជួនកាល ការដឹកនាំមនុស្ស មិនចាំបាច់តែប្រើសំដី ប៉ោចៗ ប្រដៅគេរហូតនោះទេ ព្រោះថា បើសិនជាយើង អាចងើបធ្វើអ្វីល្អប្រសើរតែបន្តិច ជាកម្លាំងចិត្ត និងជាការបំភ្លឺផ្លូវ នោះប្រសិទ្ធិភាពនៃភាពជាគម្រូនោះឯង នឹងក្លាយជាគ្រូ នាំពួកគេអោយធ្វើការ ដោយមិនបាច់មានវត្តមាន របស់យើង នៅទីនោះ តទៅទៀត ថែមទៀតផង។
ដោយ អ្នកស្រី កែវ ច័ន្ទបូរណ៍
ផ្សារមូលបត្រកម្ពុជា
ក្រុមហ៊ុន ផ្សារមូលបត្រកម្ពុជា ឬអាចហៅខ្លីថា ផ្សារមូលបត្រកម្ពុជា (Cambodia Securities Exchange) ដែលមានអក្សរកាត់ថា CSX គឺជាផ្សារមូលបត្រទី១ ដំបូងគេបង្អស់ជាប្រវត្តិសាស្ត្រ របស់កម្ពុជា។
CSX Organization
CSX is composed of the following departments:
ក្រុមហ៊ុនដែលបានចុះបញ្ជី (Listed Companies)
សហគ្រាស​រដ្ឋ​ចំនួន​៣​ត្រូវ​បាន​ណែនាំ​ដោយ​រាជរដ្ឋាភិបាល​ក្នុង​ការចុះ​បញ្ជី​​ជួញដូរភាគ​​ហ៊ុន។
បញ្ជី​នៃ​ក្រុមហ៊ុន​ដែល​បាន​ចុះ​បញ្ជី​រួច​មាននៅ​ក្នុង​ http://www.csx.com.kh/en/company/list.jsp?MNCD=6010.
រឿង ពូសុខបាត់ពូថៅ
ពូសុខបាត់ពូថៅរកមិនឃើញ ស្រាប់តែប្រទះឃើញក្មេងភូមិម្នាក់ ដើរឈ្ងោកៗ សរសៀរតាមផ្លូ វកៀនរបងផ្ទះ របស់អ្នកជិតខាងម្នាក់។ គាត់លួចតាមមើលកុមារពីក្រោយ ដោយមានចិត្តសង្ស័យទៅលើក្មេងនោះខ្លាំងណាស់ តែពុំអាចចោទកុមារនោះបាន ព្រោះគ្មានភស្តុតាង។ វេលាក្រោយៗមក ពូសុខកើនចិត្តស្អប់ក្មេងនោះ បន្តិចម្តងៗ រហូតដល់មិនអោយកូនចៅ របស់គាត់ទៅលេងចូលជាមួយឡើយ សូម្បីតែក្នុងថ្ងៃបុណ្យ។ នៅថ្ងៃមួយ គាត់រើក្រោលគោសំអាត ក៏ប្រទះឃើញពូថៅរបស់គាត់នៅទីនោះ មិនដឹងថា គាត់ភ្លេចចោលនៅទីនោះ តាំងពីអង្កាល់។ ពេលនោះពូសុខ មានអារម្មណ៍ថា គាត់កំពុងមានបាបនៅក្នុងចិត្ត ដែលត្រូវលាងជម្រះ។
បើពូសុខជារូបយើងវិញ តើយើងគួរធ្វើដូចម្តេច?
ដោយ អ្នកស្រី កែវ ច័ន្ទបូរណ៍