វេយ្យាករណ៍នៃភាសាខ្មែរ
ក. ចំពោះព្រះសង្ឃ និងព្រះរាជា
សក់ = ព្រះកេសា សម = ស្នងព្រះអង្គុលា សលៀង = ព្រះសលៀង, ព្រះរាជយាន សរសេរ = ទ្រង់លិខិត សើច = ទ្រង់ព្រះសម្រួល សរសៃ = ព្រះនហារូ ស៊ង = ព្រះសុពណ៌កោស សង្វារ = ព្រះកេយុរា សង្ស័យ = ទ្រង់វិចិកិច្ឆា សន្លប់ = ទ្រង់ព្រះវិសញ្ញី សន្លាក់​កដៃ = ព្រះសន្ធិករ សារពើ​បន្លែ = បន្លែព្រះស្ងោយ សារពើ​អន្លក់ = អន្លក់ព្រះស្ងោយ សាច់ = សាច់ព្រះស្ងោយ សាច់ធ្មេញ (អញ្ចាញធ្មេញ) = អញ្ចាញព្រះទន្ត សិតសក់ = ទ្រង់សិតព្រះកេសា ស៊ី = ទ្រង់សោយ សួត = ព្រះបប្ផាសៈ -សេចក្ដី​ដែល​ម្ចាស់​ដែនដី​តាំង​ទុក​ឲ្យ​មហាជន​ប្រព្រឹត្ត​តាម = ព្រះរាជបញ្ញាត្តិ។ -សេចក្ដី​ដែល​ម្ចាស់​ផែនដី​តែង​ដោយ​ព្រះអង្គ​ឯង = ព្រះរាជនិពន្ធ។ -សេចក្ដី​បម្រាម​ឬ​បង្គាប់​ដល់​ខ្ញុំ​រាជការ​ឬ​អាណា​ប្រជាជន = ព្រះរាជប្រកាស។ សេះគង់ = ព្រះទីន័ងអស្សតរ ស៊ែ = ព្រះកសា សម្ដី = ព្រះរាជតម្រាស់ -សំបុត្រ​ធម្មតា​ដែល​ប្រើ​ទៅ​មក​រក​គ្នា ឬ​ថ្វាយ​ម្ចាស់ផែនដី​និង​ក្សត្រិយ៍​ទាំងពួង = ចុតហ្មាយ។ -សំបុត្រ​បុគ្គល​គ្រង​នគរ​ប្រទេស​រាជ = អក្សរសារ។ -សំបុត្រ​បុគ្គល​គ្រង​ប្រទេស​ឯករាជ្យ មាន​អំណាច​ដូច​ក្សត្រិយ៍​ម្ចាស់ផែនដី​ប្រើ​ចេញ​ទៅ​ប្រទេស​ក្រៅ = សុភអក្សរសារ។ -សំបុត្រ ​មេទ័ព ឬ​ព្រះរាជ​អាជ្ញា​ហ្លួង​នូវ​ចៅហ្វាយស្រុក​ក្រមការ​ខេត្ត​ធ្វើ​ទៅ​ថ្វាយ​ ម្ចាស់ផែនដី ឬ​សេនាបតី​អំពី​រាជការ​ផ្សេងៗ = សំបុត្របក។ -សំបុត្រ​ម្ចាស់ផែនដី​ចេញ​ឲ្យ​ដឹង​ទូទៅ​គ្រប់គ្នា = ព្រះរាជឱង្ការ​នូវ​ព្រះបន្ទូល​សុរសីហនាទ។ -សំបុត្រ​ម្ចាស់ផែនដី​ផ្ញើ​ទៅ​មក​ដល់​ម្ចាស់ផែនដី​ដូចគ្នា = ព្រះបរមរាជសាសន៍។ -សំបុត្រ​ម្ចាស់ផែនដី ទ្រង់​សរសេរ​ដោយ​ព្រះហស្ត​ឯង​ពុំ​មែន​ជា​ផ្លូវ​រាជការ = ព្រះបរមរាជហត្ថលេខា។ -សំបុត្រ​ម្ចាស់ផែនដី ទ្រង់​សរសេរ​ដោយ​ព្រះហស្ត​ឯង​ក្នុង​កិច្ចរាជការ = ព្រះរាជឱង្ការលេខា។ -សំបុត្រ​រាជការ​ឲ្យ​កាន់​ទៅ​កោះ​មនុស្ស​ឬ​កេណ្ឌ​រាស្ត្រ​ឲ្យ​ធ្វើការ​ផ្សេងៗ = ហ្មាយ។ -សំបុត្រ​សរសេរ​សូម​បើក​របស់​ផ្សេងៗ ឬ​ធ្វើ​សេចក្ដី​ទុក​ថ្វាយ​ម្ចាស់ផែនដី = ដីកា។ -សំបុត្រ​សេនាបតី​ឬ​មេទ័ព ឬ​ព្រះរាជអាជ្ញា​ហ្លួង = ទងត្រា។ -សំបុត្រ​ព្រះ​រាជជននី ឬ​សម្ដេច​ព្រះអគ្គមហេសី = ព្រះរាជសវនីយលេខា។ -សំបុត្រ​សម្ដេច​ឧភយោរាជ, ព្រះ​ឧបរាជ​ប្រើ​ជា​ធម្មតា = ព្រះរាជបន្ទូលលេខា។ -សំបុត្រ​សម្ដេច​ឧភយោរាជ, ព្រះ​ឧបរាជ​ធ្វើ​ទៅ​ថ្វាយ​ម្ចាស់ផែនដី​ដទៃ​ក្រៅ = ព្រះបវររាជសាសន៍។ -សំបុត្រ​អគ្គមហាសេនាបតី ឬ​មេទ័ព​ធំ = សារត្រា។ សម្បុរ = ព្រះឆវី សំបោរ = ព្រះសិង្ឃានិកា សំពត់ = ព្រះពស្ត្រ សំពត់​ងូតទឹក = ព្រះឧទកសាដក, សុក្ខសាដក សំពត់​ចាប់​ទឹក = ព្រះតេមិយសាដក សំពត់​អង្កាញ់ = ព្រះបព្វកៈ សម្រាលកូន = ទ្រង់ប្រសូត, ទ្រង់សម្ភព សម្លក់ = ទ្រង់ឱលោកនៈ សម្លឹង = ទ្រង់ឧលោកនៈ សំឡេង = ព្រះសុរសៀង ស្គម = ព្រះកីសោ ស្ងៀម = ទ្រង់តុស្នី ស្ដោះ = ទ្រង់នុដ្ឋហា ស្ទាប = ទ្រង់អាមសនៈ ស្និត (ក្រាស​ធ្មេញ​ល្អិត) = ព្រះសម្អាងកេសា ស្បែក = ព្រះតចៈ ស្បែកជើង = ព្រះសុពណ៌បាទ ស្បៃ​ជ្រលក់​ទឹក = ព្រះសីតសុភាក់ ស្បៃ​ដណ្ដប់ = ព្រះសុភាក់ ស្ពាយឆៀង = ទ្រង់ព្រះសោវត្ថិកា ស្មងជើង = ព្រះជង្ឃ ស្មា = ព្រះអង្សា ស្រឡាញ់ = ទ្រង់​សព្វព្រះរាជហឫទ័យ ស្រា = ព្រះចណ្ឌរស ស្រេក = ទ្រង់បិបាសា ស្រែង = ព្រះកិលាសៈ ស្រោមជើង = ព្រះសុពណ៌កោសបាទ ស្លាក្រក = ព្រះស្រីខណ្ឌក៍ ស្លាជីគ្រប (ស្លាជីប) = ព្រះបិធាន ស្លា​ខ្ចី = ព្រះស្រីហរិត ស្លាតម្ពុល = ព្រះស្រីតម្ពុល ស្លា​បុក = ព្រះស្រីចុណ្ណៈ ស្លាស្លឹង = ព្រះស្រីសុក្ខ ស្លាបប៉ាកកា = ព្រះគរុកំ ស្លាបប្រចៀវ = ព្រះវង្សកុបាត ស្លាបព្រា = ស្នងព្រះអង្គុលី ស្លាប់ (លោកសង្ឃ) = អនិច្ចកម្ម ស្លាប់ (ស្ដេច​ទ្រង់រាជ្យ) = សោយព្រះទិវង្គត ស្លាប់ (ស្ដេច​ទី​ព្រះអង្គម្ចាស់) = សុគត ស្លាប់ (ស្ដេច​ទី​អ្នកអង្គម្ចាស់) = ក្ស័យព្រះជន្ម ស្លាប់ (អគ្គមហេសី) = សោយព្រះវិលាល័យ ស្លេស្ម = ព្រះសេម្ហៈ ស្វេតច្ឆត្រ = ស្វេតច្ឆត្រ ស្អូច = ព្រះកិបិលកា _____________________________________________ ៙ ហ ៚ ហិត = ទ្រង់ឃាយី ហឹប = ព្រះមញ្ជូសា ហឺត = ព្រះសាសរោគ ហែម​ស្លា​ព្រះពរ = ស្រាពក៍ព្រះស្រី _____________________________________________