cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
នាងកាកី
វគ្កទី​ ​៧
-ឱ​កាកី​ស្រស់​ស្រី​ពន្លក​មាសបង​អើយ ពេលដែល​ប្អូន​បាន​ទៅ​នៅ​នា​ស្ដា​ន​សួគ៌​សោយសុខ​នោះ បង​តែងតែ​ទន្ទឹង​មើលផ្លូវ​ប្អូន​សញ្ជប់សញ្ជឹង​ទាំងយប់​ទាំង​ថ្ងៃ​ស្ទើរ​ផ្ទំ​មិន​លក់ ឥលូវ​នេះ​ប្អូន​បានមក​ព្រះ​លាន​ហើយ ហេតុអ្វី​ក៏​នៅ​ធ្វើ​ព្រងើយ​អង្គុយ​ជ្រប់​យ៉ាងនេះ អញ្ជើញ​ប្អូន​ស្ងួន​ឡើងមក​ប្រាសាទ​សួស្ដី។ បងអរ​ពេក​ពិត​ដែល​ប្អូន​មកដល់​នេះ​បង​នឹក​មិន​ភ្លេច​ទេ​កាលដែល​បង​ផ្ចុងផ្ដើម​ប្អូន​ពីមុនមក​ដល់ពេលនេះ បង​តែង​តំកើង​ប្អូន​ឲ្យ​ខ្ពស់ជាង​ឯក​ឥត​គូ​ប្រៀបបាន​មាន​ភិ​លៀង​ឆ្វេង​ស្ដាំ​ចាំ​បំរើ មិនដឹង​សោះ​ថា​ប្អូន​មានចិត្ត​គេចកែ​ទៅ​ស្នេហ៍ និង​គ្រុឌ ប្រាសចាក​ពី​ប្រាសាទ​បរិពារ​ទៅ​នៅ​ដល់​ស្ថាន​សិម្ពលី។ ប៉ុន្តែ​កាលដែល​ស្នេហ៍ស្និទ្ធ និង​គ្រុឌ​បានតែ​ប្រាំពី​រាត្រី​ក៏​ក្រឡាប់​ក្រឡាស់​ប្រែចិត្ត​ទៅ​ព័ទ្ធព័ន្ធ និង​គ​ន្ធ័​ន​វិញ។ គិត​ទៅ​ប្រុស​មួយ​ហើយ​ទៅ​ស្រ​វ៉ា​ចាប់​ប្រុស​មួយទៀត ថែម​រហូតដល់​ទៅ​បីនាក់ ពេលនេះ​តើ​ស្កប់​ឬ​នៅ? ឬមួយ​ក៏​ចង​ថែម​ដល់​បួន​ប្រាំ​ព្រួត​ទៀត? នាង​ធ្វើ​នេះ​មិនគួរ​រាប់រក​សោះ យើង​ខំ​លើក​តំកើង​នាង​ជា​ឆ្នើម​លើ​នគរ តែ​នាង​បែ​ជា​ប្រ​ព្រិ​ត្ត​ខ្លួន​យ៉ាងនេះ លើ​ជម្ពូទ្វីប​ទោះ​ខំ​ស្វែងរក​ពី​តូច​លុះ​មរណា ក៏​មិនបាន​ដូច​នាង​ដែរ គិត​មើល​តើ​ឲ្យ​យើង​យក​នាង​ទុក​ម្ដេច​បាន? កាកី​បន្ទាប់ពី​បាន​ស្ដាប់​បន្ទូល​ព្រះព្រហ្ម​ទ​ត្ត​រួចហើយ ក៏​លុតជង្គង់​លើកដៃ​សំពះ​ហើយ​ទួញ​ទូល​ដោះ​ប្រាណ​ថាៈ
-បពិត្រ​ព្រះអង្គ​ក្សត្រ​ក្សាន្ដ ខ្ញុំម្ចាស់​មានចិត្ត​ស្រលាញ់​ព្រះអង្គ​ឥតមាន​ធ្វេស​ធ្វេស​អាក​រេ​ឡើយ សូម​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះ​ចិន្ដា​ផង​ចុះ… កាលដែល​កើត​ព្យុះ​ខ្យល់​ង​ងិ​ត​សូន​សុង​នោះ ក៏​លេច​គ្រុឌ​តិ​រិ​ច្ឆា​ន​ចូលក្នុង​ទី​ស្ថាន​រាជដំណាក់​របស់ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ខ្ញុំម្ចាស់​ខំប្រឹង​ស្រែកហៅ​ព្រះអង្គ តែ​មិនឃើញ​ព្រះអង្គ​ទៅ​ឡើយ ពេលនោះ​គ្រុឌ​ក៏​ចាប់ ពរ​បី​ខ្ញុំម្ចាស់​ហោះ​ចេញទៅ។
វគ្កទី​ ​៨
ខ្ញុំម្ចាស់​ពុំ​គិត                     ពុំ​ចូលចាប់​ចិត្ត                  ស្នេហ៍​និង​គ្រុ​ឌា
ដៃ​ក្ដិច​ខ្វារ​ខ្ញាំ                     ជេរ​ខាំ​ដៀល​ថា                  ឲ្យ​លែង​ចោល​នា
កណ្ដាល​ន​ភី។
ឲ្យ​ធ្លាក់​ចូលក្នុង                   សមុទ្រ​លិចលង់         ​​        ក្សិណក្ស័យ​ជីវី
ត្បិត​ឃ្លាត​បង់​បោះ                នឹង​អង្គ​ចក្រី                     គ្រុឌ​ជា​បក្សី
ពុំលែង​ពុំ​ស្ដាប់។
គ្រុឌ​ពុំ​ស្ដាប់​ខ្ញុំម្ចាស់​ឡើយ គិតតែ​ខំ​ហោះ​ផ្លោះ​ផ្លោង​រហូត​ដល់ទី​ស្ថាន​របស់​គ្រុឌ ខ្ញុំម្ចាស់​សោយសោក​ស្ទើ​ស្លាប់​ខ្លួន​ទឹកភ្នែក​ស្រក់​ហូរ​មិន​ដាច់​បីដូច​លោហិត ខ្ញុំម្ចាស់​ពុំមាន​ចិត្ត​ប្រែ​ពី​ព្រះអង្គ​បែ​ស្រលាញ់​គ្រុឌ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ​ដោយ​រិ​ទ្ធិ​អំនាច​របស់​គ្រុឌ ឯខ្ញុំ​ម្ចាស់​ជា​ស្រី និង​មាន​កំលាំង​អ្វី​ទៅ​តបត​មានតែ​កើត​ទុក​ពុំ​ស្រាកស្រាន្ដ          គិត​ថាបើ​គ្រុឌ​មក​បៀតបៀន​ខ្លួនប្រាណ​នោះ​ខ្ញុំម្ចាស់​នឹង​ស៊ូ​ក្ស័យ​ហើយ​ព្រោះតែ​ចិត្ត​គិតតែ​ព្រះអង្គ​មួយគត់ ព្រោះ​គិតថា​ក្រែង​ថ្ងៃ​ណាមួយ​ខ្ញុំម្ចាស់​នឹង​បាន​ត្រឡប់​មកជួប​ព្រះអង្គ​វិញ តែបើ​មិន​បានមក​ទេនោះ ខ្ញុំម្ចាស់​សូម​ក្ស័យ​ទៅវិញ​ប្រសើ​ជាង។ ប៉ុន្តែ​ពេលនេះ​ខ្ញុំម្ចាស់​និយាយ​តើ​មាន​នរណា​នឹង​ជឿ​ពី​ចិត្ត​ស្មោះ​របស់ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ចំពោះ​ព្រះអង្គ ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ​ខ្ញុំម្ចាស់​តែង​អង្វរករ​គ្រុឌសូមអោយ​គ្រុឌ​ជិនណាយ និង​ជូន​ខ្ញុំម្ចាស់​មក​ព្រះអង្គ​វិញ។ ជា​សំណាងល្អ បាន៧ថ្ងៃ​គ​ន្ធ័​ន​វាងវៃ​ក៏បាន​ទៅដល់​ស្ថាន​សិម្ពលី ប្រាប់ថា​ព្រះអង្គ​កើតទុក្ខ​ពុំ​ស្បើយ ខ្ញុំម្ចាស់​ដឹង​ហើយក៏​ស្លុតចិត្ត​ស្ទើរ​ក្ស័យ ញាប់​ញ័រ​ក្នុង​ចិត្ត​ង​ងិ​ត​មុខ​ដួលសន្លប់​បាត់ស្មារតី ដោយ​មិនដឹង​ថាគ​ន្ធ័​ន​បានធ្វើ​អ្វី​ចំពោះ​ខ្ញុំម្ចាស់​នោះទេ ខ្ញុំម្ចាស់​ក៏​មិនបាន​ដឹង​សោះ​ថា​ចិត្ត​គាត់​ដូច្នោះ​ដែរ នេះ​ខ្ញុំម្ចាស់​ទូល​ព្រះអង្គ​សុទ្ធតែជា​ពាក្យពិត​ពុំបាន​មុសា​អ្វី​ឡើយ។ អង្គ​ក្សត្រ​ព្រះបាទ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​ទ្រង់​សណ្ដាប់​នូវ​ពាក្យ​ទួញ​ទូល​ច​ញ្ចូ​ល​ព្រះ​ចិន្ដា​របស់​កាកី​ហើយ​ទ្រង់​ក្ដៅ​ក្នុង​ឱ​រ៉ា​ប្រៀប​ដូច​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រះកាយ ទ្រង់មាន​ព្រះរាជឱង្ការ​ដោយ​អាជ្ញា​ដែលមាន​ព្រះ​សូរខ្លាំងៗថាៈ
ខ្សត់​អ្វី​ខ្មោច​ស្រី                              ចំណី​រាគា                                        ស្រី​អញ​មាន​ជា
រី​ខ្លួន​មេ​មួយ                                 កុំបី​មេ​ព្រួយ                                        ដោះសារ​វិលវល់
នឹង​យក​មេ​ទុក                             ធ្ងន់​ស្រុក​អំពល់                                      នឹង​ឮ​ដឹង​ដល់
ប្រទេស​នានា។
បើ​គេ​ដឹង​រឿង                              ដឹង​រ៉ាវ​ក្បួន​ក្បឿង                                   គេ​នឹង​និន្ទា
រី​មាយា​មេ                                   សមតែ​ដាក់​នា                                  ពោងពាយ​ឲ្យ​វា
អណ្ដែត​ទឹក​ទៅ។
នេះហើយ​ទើប​សមគំនិត​ស្រី​ចិត្តចើក។ ព្រះអង្គ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​មានបន្ទូល​រួចហើយ​ក៏​ត្រាស់បង្គាប់​ទៅ​អា​មាត្រ​ថា “ឲ្យ​យក​កាកី​ទៅ​ដាក់​ពោងពាយ​ទៅ”បាន​ដូច​ព្រះ​ចិន្ដា​អា​មាត្រ​ក៏​ម្នីម្នា​ទៅ​នាំ​កាកី​ចេញទៅ​កំពង់ទឹក​ភ្លាម ទៅដល់​ហើយក៏​ដាក់​កាកី​បណ្ដែត​ក្នុង​ពោងពាយ ហើយ​ច្រាន​ចេញទៅ​យ៉ាង​លឿន​ស្លៅ​ផុតពី​កំពង់ទឹក​សម​ដូច​ព្រះរាជអាជ្ញា​រួចស្រេច​ហើយក៏​នាំគ្នា​ត្រលប់​ទៅ​ទូល​ព្រះមហាក្សត្រ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​រាជា​តាម​ដំនើររឿង​ក្សត្រ​ទ្រង់​សណ្ដាប់​ហើយ​មាន​ព្រះរាជ ឱង្កា​ថាៈ “ នេះហើយ​ទើប​សម​មុខ​វា”
វគ្កទី​ ​៩
ឈប់​ស្លេះ​ត្រឹមនេះ​រឿ​ស្ដេច​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត យើង​បែរមក​មើល​កាកី​ត្រូវ​បណ្ដែតពោងពាយ​ត្រូវ​ខ្យល់​បក់​រសាត់​ផាត់​កណ្ដោចកណ្ដែង​តែ​ឯកឯង​សែន​សង្វេក​ចិត្ត​ខ្សឹកខ្សួល​អួលអាក់ នាង​សោយសោក​ទឹកភ្នែក​ហូរ​ឥត​ឈប់​បែរមក​ក្រោយ​មើល​ស្រុក​នឹក​ស្ដាយ​សព្វសារពើ ស្ដាយ​កេរ្ដិ៍ឈ្មោះ​ដែល​ធ្លាប់​ជាធំ​លើស​អស់​ស្នំ​ទាំងឡាយ ធ្លាប់​រស់នៅ​សុខ​សប្បាយ​មាន​ខ្ញុំកំដរ​ឆ្វេង​ស្ដាំ ស្ដាយ​តូរ​តន្ត្រី ភ្លេង​មហោរី​ធ្លាប់​រេ​រាំ​កំសាន្ដ​កាយ ស្ដាយ​ទែនសយនា​ជា​កន្លែង​សុខ​សម្រាន្ដ ស្ដាយ​ស្រះស្រង់​ឧទ្យាន​តែង​ក្រសាល​ឥត​ឯ​ឃ្លាត ស្ដាយ​បុណ្យ​ដែល​បាន​ទៅ​នៅ​ប្រាង្គ​ប្រាសាទ​ដ៏​ល្អ​ប្រណីតមិនគួរ​កម្ម​អ្វី ប្រាស់ព្រាត់​មក​នៅលើ​ពោង​ពាង​តែ​ឯកឯង​ទៅវិញ។ កាកី​អង្គុយ​មើល​ទៅមុខ​ទៅក្រោយ ឆ្វេង​ស្ដាំ​គឹ​សុទ្ធតែ​ទឹក​ទាំងអស់​គ្មាន​កោះ​គ្មាន​ត្រើយ​គឺមាន​តែ​ទឹក និង​មេឃ​តែប៉ុណ្ណោះ ទឹករលក​បោក​ផ្ទប់​បែកខ្ចាយ មច្ឆា​តូចធំ​ហែល​មក​បង្កើយ​ហាមាត់​សឹង​ត្រ​បាត់​បរិភោគ នាង​ភិតភ័យ​ជា​ពន្ធ​ពេក​ទួញ​យំ​រៀបរាប់ថាៈ
-ឱ​ពី​ថ្ងៃនេះ​តទៅ ខ្ញុំ​ប្រាសព្រាត់​អស់ហើយ​ទីលំនៅ​ធ្លាប់​សុខ​សប្បាយ​ស្រីស្នំ​ខ្ញុំកំដរ​ទាំងឡាយ ព្រាត់​ទាំង​ព្រះរាម​ដ៏​ឧ​ត្ត​ម​ទៀតផង តើ​ពេលនេះ​បាន​នរណា​ជាទី​ពំនាក់។
នាង​យំ​រៀបរាប់​មិន​ឈប់​ឱ​រ៉ា​ស្ទើរ​ប្រេះ​ធ្លាយ​នាង​ប្រះ​ខ្លួន​ននៀល​ក៏​បាត់ស្មារតី​ទៅ។ លុះ​ភ្ញាក់ស្មារតី​ឡើងវិញ​នាង​នឹកឃើញ​កាល​ព្រះអង្គ​ព្រហ្ម​ទ​ត្ត​ស្វែងរក​ឥសី​ដើម្បី​ទៅ​នមស្សកា​នាង​គិតថាៈ
-ឱ​ពេលនោះ​អញ​យកកំណើត​ក្នុង​ផ្កា​កណិកា ដែលមាន​រស​កលិនក្រអូប​ក្រអែប​លើស​ផ្កា​ទាំងពួង តាបស​ឥសី​មាន​ព្រះ​គុណ​បាន​យាត្រា​ទៅយក​អញ​ចេញពី​ក្នុង​ផ្កា ហើយ​សន្ម​ត់​នាម​តាម​ឈ្មោះ​ផ្កា​ថា”កាកី។ កាលណោះ​តាបស​បាន​ប្រទាន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ព្រះអង្គ ហើយ​ទ្រង់​ក៏​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅដល់​ទី​ស្ថាន​មណ្ឌល ហើយ​ក៏បាន​អភិសេក​ខ្ញុំ​ជា​មហេសី ឱ​ម្ដេច​ពេលនេះ​ព្រះអង្គ​ពុំ​គិត ពុំ​អាណិត​នឹក​ប្រណី​អាសូរ​ខ្ញុំ​ជា​ស្រី ត្បិត​ឥសី​បាន​ផ្ដាំ​ថាៈ
ទៅ​ឯ​ឥសី​លា                                             ឬ​ក្សត្រា​នឹង​ឥ​ឲ្យ​ក្ស័យ។
គួរ​ស្ដេច​នឹង​សម្លាប់                                     ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្លាប់​នៅ​ក្រុង​ក្រៃ
ម្ចាស់​អើយ​ប្អូន​មហាភ័យ                          ​​​      ភិត​រឹត​ស្លាំង​ស្លុត​ពន់ពេក។
ឱ​យប់​យូរ​ទៅហើយ ខ្ញុំ​សំលឹង​ទៅ​មេឃ​ឃើញ​តារា​រះ​រាយ​ព្រោងព្រាត​ភ្លឺ​ត្រចះត្រចង់​ពពក​រសាត់​កាត់​ផ្ទៃមេឃ​ស្រឡះ​មើលចុះ​ព្រះ​ច័ន្ទ​រះ​ភ្លឺ​ថ្លា​ប្រៀបបាន​នឹង​ព្រះអង្គ​ដែលមាន​តារា​រះ​ព័ទ្ធជុំវិញ​ប្រៀបដូចជា​ស្នំ ចាំ​គាល់​នៅ​ជា​ប្រក្រតី
គឹ​កម្ម​កាយ​ប្អូនស្រី                          នា​នាំ​នែប​នឹង​គ្រុ​ឌា។
កម្ម​ម្ដេច​នាំ​ប្រសព្វ                          នឹង​គន្ធព្វ​ទៀត​ពីរ​គ្រា
ទាំងនេះ​ហេតុ​វេរា                          នឹង​និរាស​រៀម​ទៀត​ទៅ។
ឱ​ពាក្យចាស់​បុរាណ​លោក​តែ​ពោលថា “អ្នកណា​លូក​ភ្លើង អ្នកនោះ​នឹង​ក្ដៅ” “អ្នកណា​សាង​កម្ម កម្ម​នោះ​នឹង​តាម​សង​វិញ​មិន​ខាន” ដូច​រូបខ្ញុំ​នាពេលនេះ គឺ​កម្ម​តាម​ដោយ​ដាន​ប្រៀបបាន​នឹង​ស្រមោល អន្ទោលតាមប្រាណ​កម្មនេះ​គឺ​កម្ម​ក្រាស់ក្រៃ​កន្លង នឹង​រក​អ្វី​មក​ប្រៀប​ពុំបាន​នេះ​គឺ​កម្ម​ពី​ព្រេងនាយ​នាំ​ឲ្យ​វង្វេងចិត្ត​គិត​អ្វី​មិន​យល់​ឡើយ។ ស្រណោះ​ធ្លាប់​ផ្ទំ​ផ្ទឹម​ព្រះ​ចៅចម​ចក្រី ធ្លាប់​មហេសី​ដែល​ព្រះអង្គ​នែបនិត្យ​ជិត​ប្រក្រតី​មិនដែល​ឃ្លាត។ ស្រណោះ​កាល​មួយ​នៅ​ស្ថាន​សិម្ពលី សែនសប្បាយ​ជា​ពន់ពេក​មិនគួរ​គ​ន្ធ័​ន​ទៅ​លែបខាយ​ឲ្យ​អន្តរាយ​ដល់​រូប​កាយ​យ៉ាងនេះ​ទេ។ ឥលូវ​នេះ​ខ្ញុំ​មក​រង​ទុក្ខ​តែម្នាក់ឯង​កណ្ដាល​គង្គា ពីថ្ងៃ​នេះ​តទៅ​មានតែ​សេចក្ដីស្លាប់​តែប៉ុណ្ណោះ​នេះ​បើ​ស្លាប់​នៅលើ​គោក​គ្រាន់​បាន​តាបស​ឥសី​ព្យ​បាល​ឲ្យ​រួច​ជីវិត តែ​ពេលនេះ​មក​ស្លាប់​ក្នុង​ទឹក​សមជា​ចំណី​ត្រី​ជាក់​ជាមិនខាន។ ឱ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​អើយ​កើតមក​កំព្រា​ម្នាក់ឯង​កណ្ដាល​ផ្កា តើ​នឹង​បាន​នរណា​មកជួយ​ស្រោច​ពី​គង្គា​ទៅ​លាក់​បំពួន​បាន​សង្ឃឹម​ព្រះ​សិទ្ធា​លោក​នៅឯ​ព្រៃ​ស្មសាន តើ​នឹ​បាន​នរណា​នាំ​ពត៌មាន​ទៅប្រាប់​គាត់ពេលនេះ​ខ្ញុំ​មានតែ​សេចក្ដី​ទុក្ខ​ទួញ​យំ​តែប៉ុណ្ណោះ​មើលចុះ​ណា​ខ្លាច​ត្រីធំៗហែល​មក​ក្បែរ​ផង ណា​ខ្លា​ចរលក​បោកបក់​ម្ដង​សឹង​ប៉ុន​ភ្នំ។
ឱ​គួរ​ឲ្យ​អាណិត​កែវ​កាកី​ណាស់ កើត​ទុក​កណ្ដោចកណ្ដែង​សោកសង្រេង​លើ​ពោងពាយ ដែល​អណ្ដែត​លោត​ប៉​ប្លឹ​ម ប៉ប្លុង​កណ្ដាល​ជលសារ​តាម​កំលាំង​ខ្យល់​បក់​លុះ​គម្រប់៧ទិវា​ពោងពាយ​កំសត់​ក៏ត្រូវ​រលក​បោក​បែក​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​ពីគ្នា​នាំយក​រូប​កាកី​ឲ្យ​លិចលង់​ក្ស័យ​ជន​ជីវី​ក្នុង​មហាសាគរ​ដ៏​សែន​ជ្រៅ​នោះ​ទៅ។
រឿង​កាកី​សន្ម​ត់​ថា​ចប់​ត្រឹម​ប៉ុណ្ណេះ រឿងនេះ​ព្រះករុណា​ព្រះបាទ​សម្ដេចព្រះ​ហរិរក្ស​រាមា​ឥស្សរាធិបតី (ព្រះ​បរមកោដ្ឋ) ព្រះអង្គ​បានរៀបចំ​ចងក្រង​រឿងនេះ​ឡើង ទុកជា​គំរូ​ដល់​យុវ​ត្តី​ក៏ដូចជា​ស្ត្រី​ខ្មែរ​គ្រប់រូប​កុំ​ឲ្យ​យក​តំរាប់​តាម កែវ កាកី គឺថា​ទីបំផុត​បាន​ត្រឹម​អន្តរាយ​ខ្លួនឯង​តែប៉ុណ្ណោះ។
សរសេរដោយ ព្រះបាទ អង្គ ឌួង
ឃុំអំពិល
សំដៅដល់៖
សង្កាត់វាលវង់(ក្រុងកំពង់ចាម)
សង្កាត់វាលវង់ ស្ថិតនៅ ក្រុងកំពង់ចាម ខេត្តកំពង់ចាម។
=រដ្ឋបាល=
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
ឯកសារពិគ្រោះ
វាលវង់(ក្រុងកំពង់ចាម)
ចាបស្រុក
ចាបស្រុក (ជាភាសាអង់គ្លេស plain-backed sparrow, Pegu sparrow ឬ olive-backed sparrow,, ពាក្យបច្ចេកទេស Passer flaveolus), គឺជាចាបមួយប្រភេទដែលអាចប្រទៈឃើញនៅបណ្ដាប្រទេសនានាក្នុងទ្វីបអាសុី ដូចជាប្រទេស មីយ៉ាន់ម៉ា, ថៃ, កម្ពុជា, ឡាវ, វៀតណាម និង ម៉ាឡេស៊ី ។
ទន្ទ្រីតធំ
ទន្ទ្រីតធំ (ជាភាសាអង់គ្លេស oriental pratincole, the grasshopper-bird ឬ swallow-plover, ពាក្យបច្ចេកទេស Glareola maldivarum), is a wader in the pratincole family, Glareolidae.
left|thumb|G. maldivarum left|thumb|300x300px| Lockyer Waters, SE Queensland, Australia
ប៉ាកសេ
ស្រុកប៉ាកសេ ឬ មឿងប៉ាកសេ ( បារាំង ៖ Paksé ; ឡាវ ៖ ປາກເຊ មានន័យថា'មាត់ទន្លេ'; ปากเซ  ) គឺជាទីរួមខេត្ត និងជាទីក្រុងដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេនៃ ខេត្តចំប៉ាសក្តិ ភាគខាងត្បូង ប្រទេសឡាវ ដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាទីក្រុងដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេទីពីរនៅក្នុងប្រទេសឡាវ។ នៅ​ចំណុច​ប្រសព្វ​នៃ​ទន្លេ សេកុង និង ​ទន្លេមេគង្គ មាន​ប្រជាជន​ប្រហែល 95,000 នាក់។  វាធ្លាប់ជាអតីតរាជធានីនៃ ព្រះរាជាណាចក្រចំប៉ាសក្តិ រហូតដល់វាត្រូវបានបង្រួបបង្រួមជាមួយប្រទេសឡាវដែលនៅក្នុងឆ្នាំ 1946 ។
អ្នកម្នាង ពែន ទិព្វយោសធ្ធ
ពែន ទិព្វយោសធ្ធ(แพน ทิพโยสถ អានថា: ផាន់ ធីផាយសោត) ឬ ពែន រឿងន្នទ៍(แพน เรืองนนท์ អានថា: ផាន់ រឿងណុន)(១៩១៤—១៩៧០) គឺ បាទបរិចារិកាជនជាតិសៀមនៃព្រះបាទសម្តេចស៊ីសុវត្ថិ មុនីវង្សចមចក្រពង្ស ត្រូវបានព្រះមហាក្សត្រសព្វព្រះរាជហឫទ័យប្រទានគោរមងារតែងតាំងតំឡើងព្រះឋានៈពីទី អ្នកម្នាងផាន់ ទៅជាទីអ្នកនាងស៊ីសុវត្ថិអម្ពៃផុង
សូមមើលផងដែរ
• ព្រះ​បាទ​សម្តេច​ព្រះ ស៊ីសុវត្ថិ
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រាជវង្សនរោត្តម
ឃុំហាន់ជ័យ
=រដ្ឋបាល= ឃុំហាន់ជ័យ មាន ៤ភូមិគឺ÷
=អប់រំ=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
កញ្ចាញ់ចេកយក្ស
កញ្ចាញ់ចេកយក្ស  Rhacophorus maximus (common names: Nepal flying frog, Günther's tree frog, giant treefrog, and others) គឺជាប្រភេទសត្វកង្កែបមួយនៅក្នុងគ្រួសារ Rhacophoridae ដែលត្រូវបានរកឃើញនៅភាគនិរតីនៃប្រទេសចិន (យូណានទីបេ) ភាគnortសានឥណ្ឌានេប៉ាល់ខាងលិចថៃនិងវៀតណាមខាងជើងនិងអាចនៅបង់ក្លាដែស។
សង្កាត់ព្រៃធំ
ព្រំប្រទល់
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
ឃុំកៀនជ្រៃ
ឃុំគៀមជ្រៃ ស្ថិតនៅ ស្រុកកំពង់សៀម ខេត្តកំពង់ចាម។
=រដ្ឋបាល= ឃុំកៀនជ្រៃ មាន ៦ភូមិគឺ÷
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
បឹង ហ័នគៀម
បឹងហ័នគៀម ( Hồ Hoàn Kiếm ) មានន័យថា "បឹងនៃដាវដែលបានត្រឡប់មកវិញ" ឬ "បឹងនៃដាវដែលបានស្ដារឡើងវិញ") ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជាបឹងដាវ (Hồ Gươm) ឬបឹង តា វុ៉ង (Hồ Tả Vọng) គឺជាបឹងទឹកសាបដែលមានទំហំប្រហែល ១២ ហិកតាក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។  កណ្តាលទីក្រុងហាណូយ រដ្ឋធានីនៃប្រទេសវៀតណាម។
កាល​ពី​អតីតកាល បឹង​នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ផ្សេង​ៗ​គ្នា​ថា “បឹង​លុកធូយ” ( Hồ Lục Thủy  ) មានន័យថា "បឹងទឹកបៃតង" - ឈ្មោះត្រឹមត្រូវសម្រាប់ពណ៌ទឹក) ឬ "បឹងថុយក្វឹន" ( Hồ Thủy Quân   មានន័យថា "បឹងសមុទ្រ") ។ បឹង​នេះ​គឺ​ជា​កន្លែង​ទេសភាព​ដ៏​សំខាន់​មួយ​ក្នុង​ទីក្រុង ហើយ​បម្រើ​ជា​ចំណុច​បង្គោល​សម្រាប់​ជីវិត​សាធារណៈ​របស់​វា។ រូបភាពតូច
អរោគ្យសាលា
អរោគ្យសាលា ជាសមាសនាមដែលផ្សំមកពីពាក្យ [អ+រោគ្យ+សាលា] ដែលសព្វថ្ងៃត្រូវនឹងពាក្យថា «មន្ទីរពេទ្យ»។ បើយោងតាមសិលាស្តម្ភចារឹកនៅប្រាសាទតាព្រហ្ម រាជការព្រះបាទជ័យវម៌្មទេវ (ទី៧) បានស្ថាបនា «អរោគ្យសាលា» ចំនួន១០២ តាំងនៅពេញប្រទេសកម្ពុជាខ្មែរ។ «អរោគ្យសាលា» ទាំងនោះ ភាគច្រើនស្ថិតនៅភាគខាងជើង និងភាគពាយ័ព្យអង្គរ ។ មានការសិក្សាជាច្រើនដើម្បីស្វែងរកទីតាំង «អរោគ្យសាលា» ទាំងនោះដែរ ហើយអ្នកស្រាវជ្រាវគិតថា មាន «អរោគ្យសាលា» នៅភាគខាងត្បូងបំផុតនៃប្រទេសកម្ពុជាបច្ចុប្បន្ន គឺម្ដុំភ្នំបាយ៉ង់កោ រ។ ជាទូទៅ «អរោគ្យសាលា» មួយមាន ប្រាង្គកណ្ដាលមួយធ្វើពីថ្មភក់ ឬថ្មបាយក្រៀម, «បណ្ណាល័យ»មួយធ្វើពីថ្មភក់ ឬថ្មបាយក្រៀមនៅខាងអាគ្នេយ៍, ច្រកចូលតែមួយពីទិសខាងកើតធ្វើពីថ្មភក់ ឬថ្មបាយក្រៀម, កំពែងថ្មបាយក្រៀមជុំវិញ និងស្រះទឹកមួយនៅភាគឦសានខាងក្រៅកំពែង។ នៅផ្នែកខាងក្នុងនៃកំពែង ក៏សល់ជាលំហ ដែលប្រហែលពីមុនជាទីតាំងរោងសម្រាប់អ្នកជំងឺធ្វើពីឈើប្រក់ស្លឹកដែលខូចខាតទៅតាមពេលវេលា ។
ឃុំគគរ(ស្រុកកំពង់សៀម)
ឃុំគគរ ស្ថិតនៅ ស្រុកកំពង់សៀម ខេត្តកំពង់ចាម។
=រដ្ឋបាល= ឃុំគគរ(ស្រុកកំពង់សៀម) មាន ៤ភូមិគឺ÷
=អប់រំ=
អនុវិទ្យាល័យ
=សាសនា=
វត្ត
=ផ្សារ= =រមណីដ្ឋាន=
ឥសីភ័ទ្ទសួស
សម្ដេចព្រះឥសីភ័ទ្ទសួស លោកជាមន្ត្រីរក្សាស្វេត្រច្ឆ័ត្រក្រោមរាជ្យរបស់ព្រះបាទឝ្រីឝៅគន្ធបទ។
រៀបចំផែនការសំលាប់ព្រះស្ដេចកន
កាលដែលនឹងកើតជាហេតុធំ ក្នុងព្រះនគរនោះ ព្រះឝ្រីឝៅគន្ធបទ ទ្រង់ព្រះសុបិននិមិត្តឃើញថា: មាននាគមួយធំមានឫទ្ធិមហិមាមកដេញព្រះអង្គ និង មនុស្សម្នាឲ្យរត់ចេញអស់ពីព្រះរាជវាំង ហើយព្រួសពិសជាភ្លើងឆេះដាលពេញទាំងព្រះមហានគរ។ អំណាចភ្លើងនោះ ក្ដៅពន់ប្រមាណណាស់ឃើញហាក់ដូចជានាគនោះស្ទុះចូលមកខាំពាំស្វេតច្ឆ័ត្រនាំទៅកាន់ទិសបូព៌។ លុះល្មមព្រឹកឡើង ព្រាងស្វាងព្រះសុរិយា ព្រះករុណាជាអម្ចាស់ជីវិតលើត្បូង ព្រះអង្គតើនចាកព្រះសេយ្យាសន៍ស្រេច ស្ដេចព្រួយព្រះទ័យ នឹងព្រះសុបិនប្លែកនោះ ពន់ប្រមាណណាស់។ លុះស្ដេចស្រង់ទ្រង់គ្រឿងស្រេច ស្ដេចចេញព្រះរាជរោងរមគង់លើព្រះសុវណ្ណទែនទិព្វអាសនា។ សម្ដេចព្រះអនុជ ចន្ទរាជាធិរាជ និង សម្ដេចឱរសាធិរាជព្រមដោយព្រះបរមវង្សា ព្រាហ្មណ៍ព្រឹទ្ធាចារ្យ សេនាបតី មន្ត្រីតូចធំគាល់គ្រប់តំណែងថ្វាយទៀនធូបមាលាជាទីតបស្នងឆ្លងព្រះតេជគុណតាមព្រះរាជប្រវេណី។ ក្នុងវេលានោះ គ្រប់គ្នាទាំងអស់ ទាំងខ្ញុំព្រះរាជការក្នុង ទាំងខ្ញុំព្រះរាជការក្រៅមកថ្វាយទៀនធូបមាលាពុំមានសេសសល់ដល់ម្នាក់ឡើយ។ ព្រះបាទបរមបពិត្រ ជាអម្ចាស់ជីវិតលើត្បូងមានព្រះរាជបន្ទូលសូរសីហនាថព្រះរាជទាន ព្រះពរសុន្ទររាជមង្គលស្រេចហើយ ស្ដេចទតព្រះនេត្រទៅអស់ព្រះបរមវង្សា និង ខ្ញុំរាជការរៀងទៅដល់ឃុនហ្លួងព្រះស្ដេចធិបតី។ ខណៈនោះ ស្ដេចទតឃើញមានតួនាគពីរព័ទ្ធព័ន្ធលើឃុនហ្លួងព្រះស្ដេចហើយងើបក្បាលឆ្វេងស្ដាំ ទន្ទឹមគ្នានឹងសិរសាឃុនហ្លួងព្រះស្ដេចកន។ រូបនាគនោះ ដូចនាគដែលព្រះអង្គទ្រង់ព្រះសុបិននិមិត្ត។ កិរិយានាគនោះ ហាក់ដូចជានឹងស្ទុះទៅខាំព្រះអង្គ ព្រះអង្គទ្រង់ភ្ញាក់ព្រះទ័យត្រាស់ឲ្យមន្ត្រីមើល មន្ត្រីមើលពុំឃើញ តាមព្រះរាជបញ្ជាសោះ។ ដូច្នោះហើយ ព្រះអង្គទ្រង់ព្រួយព្រះទ័យណាស់។
លាក់គ្រឿងបញ្ចក្សេត្រ
ក្រោយពីកូនចៅព្រះស្ដេចកន ឱកម៉ឺនសូរិន្ទកែវ និង ចៈម៉ឺនចៃចុងរ័ក្សសោមបានបន្លំខ្លួនទៅធ្វើគតព្រះឝ្រីឝៅគន្ធបទហើយនោះ សម្ដេចព្រះឥសីភ័ទ្ទដែលនៅបន្ទាយសំរោងសែនបានបែកបាក់ទ័ពគ្នា ហើយសម្ដេចព្រះឥសីភ័ទ្ទព្រមគ្នានឹងស្ម័គ្របក្សពួកអញ្ជើញយកព្រះខឌ្ដរតនមង្គល ព្រះលំពែងជ័យ និងគ្រឿងព្រះបញ្ចក្សេត្រចុះទូកនាំហែទៅដល់ពាក់កណ្ដាលផ្លូវ។ នៅទីនោះ គាត់គិតថា: បើអញទ្រាំទៅឲ្យដល់ទៅស្រុកសៀមទៅមុខជាសៀមមិនឲ្យអញត្រលប់មកវិញទេ។ លុះគិតដូច្នេះហើយសម្ដេចឥសីភ័ទ្ទក៏ធ្វើជាចូលទូកទៅបន្ទោបង់ឧច្ចារៈ (ដោះទុក្ខសត្វធំ) ក្នុងព្រៃ។ លុះទូកទីនាំងនាំចៅពញាយសរាជាហួសទៅសម្ដេចព្រះឥសីភ័ទ្ទ គាត់ក៏បត់ក្បាលទូកនោះ ចែវត្រឡប់មកត្រើយខាងលិចវិញ ហើយក៏ឡើងគោកចោលទូកនោះទៅយកតែព្រះខឌ្ដរាជ្យ និង លំពែងជ័យ ព្រះកៅទណ្ឌសរនោះឲ្យអាសូរជាខ្ញុំវេចស្ពាយរត់ទៅដល់ចុងខេត្តបាទី (គឺស្រុកកណ្ដាលស្ទឹងសព្វថ្ងៃនេះ ព្រោះសម័យពីដើម ស្រុកកណ្ដាលស្ទឹង ស្អាង សំរោង ភ្នំស្រួច ភ្នំស្រង់ គងពិសី ទាំងអស់នេះ នៅក្នុងខែត្របាទីដែរ)។ នៅទីនោះ សម្ដេចឥសីភ័ទ្ទក៏នាំគ្នានឹងអាសូរជាខ្ញុំពួនពាក់លាក់ខ្លួនមិនឲ្យអ្នកណាដឹងឡើយ។ ឯព្រះខឌ្ដរាជ្យ នឹងព្រះលំពែងជ័យ និងគ្រឿងព្រះបញ្ចក្សេត្រនោះ សម្ដេចឥសីភ័ទ្ទយកទៅលាក់ទុកនៅក្នុងរន្ធនៃប្រហោងដើមចំបក់មួយ។
ក្លាយជាបិសាច
ក្រោយពីសម្ដេចឥសីភ័ទ្ទ នៅលាក់ខ្លួនពួនអាត្មាក្នុងព្រៃជាយូរទៅ អាសូរព្នងជាខ្ញុំ (សម័យពីដើមគេចាប់ព្នងមកលក់ឲ្យធ្វើជាខ្ញុំគេ) ក៏ស្លាប់ទៅទៀត នៅតែម្នាក់ឯង ក្រីក្រលំបាកណាស់។ លុះបានដឹងដំណឹងថា : "ស្ដេចកន បានសោយរាជ្យ ហើយបានប្រកាសឲ្យរកព្រះខឌ្តរាជ្យ និង គ្រឿងបញ្ចក្សេត្រថាបើនរណារកឃើញ ហើយយកទៅថ្វាយស្ដេចកន ព្រះស្ដេចកននឹងប្រទានរង្វាន់ជាមាស ៥០០ តម្លឹង ដូច្នេះឥសីភ័ទ្ទ " ក៏មានចិត្តលោភក្នុងសន្តានអាត្មាដោយគិតថា: បើយើងយកវត្ថុទាំងនេះទៅថ្វាយស្ដេចកនទៅមាសប្រាក់ក៏បាន យសសក្ដិក៏បាននឹងទុកទៅក៏អសារឥតការដែរ កាលណាឡើយ សម្ដេចចៅពញាចន្ទរាជា និង សម្ដេចចៅពញាយសរាជាទាំងពីរព្រះអង្គនឹងបានត្រឡប់មកវិញនោះ។ គិតយល់ដូច្នេះហើយ សម្ដេចឥសីភ័ទ្ទក៏ដើរតែម្នាក់ឯងទៅដល់ដើមចំបក់ធំនោះហើយខំប្រវាបារឡើយបានដល់បង្កៀបមួយរៀបនឹងលូកដៃយកព្រះខឌ្តនោះ ក៏ស្រាប់តែឃើញពស់មួយយ៉ាងធំលូនឡើងទៅលើដើមចំបក់នោះចាំនឹងចឹកសម្ដេចព្រះឥសីភ័ទ្ទ។ សម្ដេចព្រះឥសីភ័ទ្ទឃើញពស់ហើយក៏ភ័យរន្ធត់ភ្លាត់ជើងភ្លាត់ដៃធ្លាក់ចុះមកបាក់កស្លាប់ក្នុងព្រៃនោះ ឥតមានអ្នកឯណាឃើញសោះឡើយ។ ខ្មោចនោះចំណេរមកឯអនាគតក៏ទៅជាបិសាចចាំរក្សាព្រះខាន់នៅទីនោះរៀងមក។
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:បិសាចសម័យចតុមុខចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:សម្ដេចសម័យចតុមុខចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ព្រះឥសីភ័ទ្ទសម័យចតុមុខ
ខ្លាអាស៊ីទាំងបួន
ខ្លាអាស៊ីទាំងបួន (ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា នាគអាស៊ីបួន ឬ នាគតូចបួន នៅក្នុង ភាសាចិន និង កូរ៉េ ) គឺជាសេដ្ឋកិច្ចអាស៊ីបូព៌ាដែលមានការអភិវឌ្ឍន៍នៃ ទីក្រុងហុងកុង សិង្ហបុរី កូរ៉េខាងត្បូង និង តៃវ៉ាន់ ។ នៅចន្លោះដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៥០ និងឆ្នាំ១៩៩០ ពួកគេបានឆ្លងកាត់ឧស្សាហូបនីយកម្មយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងរក្សាបាននូវអត្រាកំណើនខ្ពស់ពិសេសជាង ៧ ភាគរយក្នុងមួយឆ្នាំ។
នៅដើមសតវត្សទី២១ សេដ្ឋកិច្ចទាំងនេះបានអភិវឌ្ឍទៅជាសេដ្ឋកិច្ចដែលមានប្រាក់ចំណូលខ្ពស់ ដែលមានឯកទេសលើផ្នែកដែលមានអត្ថប្រយោជន៍ប្រកួតប្រជែង។ ហុងកុង និងសិង្ហបុរីបានក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលហិរញ្ញវត្ថុ អន្តរជាតិឈានមុខគេ ចំណែកកូរ៉េខាងត្បូង និងតៃវ៉ាន់គឺជាអ្នកដឹកនាំក្នុងការផលិតគ្រឿងបន្លាស់ និងឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិក ។ ស្ថាប័នធំៗបានជំរុញឱ្យមានពួកគេធ្វើជាគំរូសម្រាប់ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ ជាច្រើន ជាពិសេសក្រុមហ៊ុនសេដ្ឋកិច្ចកូនខ្លា នៃអាស៊ីអាគ្នេយ៍។ រូបភាពតូច|រដ្ឋខ្លាអាស៊ីទាំងបួនដែលមានទង់ប្រទេស។ ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៣ របាយការណ៍របស់ធនាគារពិភពលោក The East Asian Miracle បានផ្តល់កិត្តិយសដល់គោលនយោបាយ លទ្ធិនិយមសេរីថ្មី ជាមួយនឹងការកើនឡើងនៃសេដ្ឋកិច្ច រួមទាំងការថែរក្សា គោលនយោបាយតម្រង់ទិសនាំចេញ ពន្ធទាប និង រដ្ឋដែលមានសុខុមាលភាពតិចតួច។ ការវិភាគតាមស្ថាប័នបានរកឃើញថា កម្រិតខ្លះនៃអន្តរាគមន៍របស់រដ្ឋត្រូវបានចូលរួម។ អ្នកវិភាគមួយចំនួនបានអះអាងថា គោលនយោបាយឧស្សាហកម្ម និងអន្តរាគមន៍របស់រដ្ឋមានឥទ្ធិពលខ្លាំងជាងរបាយការណ៍របស់ធនាគារពិភពលោកដែលបានស្នើ។
ទិដ្ឋភាពទូទៅ
ស្តាំ|រូបភាពតូច| កំណើនជីឌីភី សម្រាប់មនុស្សម្នាក់នៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចខ្លារវាងឆ្នាំ១៩៦០ និង២០១៤ មុន វិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុអាស៊ីឆ្នាំ១៩៩៧ ការរីកចម្រើននៃសេដ្ឋកិច្ចខ្លាអាស៊ីទាំងបួន (ជាទូទៅគេហៅថា "អព្ភូតហេតុអាស៊ី") ត្រូវបានសន្មតថាជាគោលនយោបាយតម្រង់ទិសនាំចេញ និងគោលនយោបាយអភិវឌ្ឍន៍ខ្លាំង។ លក្ខណៈពិសេសសម្រាប់សេដ្ឋកិច្ចទាំងនេះគឺកំណើនយ៉ាងឆាប់រហ័សប្រកបដោយនិរន្តរភាព និងកម្រិតខ្ពស់នៃការចែកចាយប្រាក់ចំណូលស្មើៗគ្នា។ របាយការណ៍របស់ធនាគារពិភពលោកបង្ហាញអំពីគោលនយោបាយអភិវឌ្ឍន៍ចំនួនពីរក្នុងចំណោមប្រភពផ្សេងទៀតសម្រាប់អព្ភូតហេតុអាស៊ី៖ ការប្រមូលផ្តុំកត្តា និងការគ្រប់គ្រងម៉ាក្រូសេដ្ឋកិច្ច។
សេដ្ឋកិច្ចហុងកុងគឺជាប្រទេសដំបូងគេក្នុងចំណោមប្រទេសទាំងបួនដែលឆ្លងកាត់ឧស្សាហូបនីយកម្មជាមួយនឹងការអភិវឌ្ឍន៍ឧស្សាហកម្មវាយនភ័ណ្ឌក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៥០ ។ នៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ ការផលិតនៅក្នុងអាណានិគមអង់គ្លេសបានពង្រីក និងធ្វើពិពិធកម្មដើម្បីរួមបញ្ចូលសម្លៀកបំពាក់ គ្រឿងអេឡិចត្រូនិក និងប្លាស្ទិកសម្រាប់ការតម្រង់ទិសនាំចេញ ។ បន្ទាប់ពីការឯករាជ្យរបស់ប្រទេសសិង្ហបុរីពី ប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ក្រុមប្រឹក្សាអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច បានបង្កើត និងអនុវត្តយុទ្ធសាស្រ្តសេដ្ឋកិច្ចជាតិដើម្បីលើកកម្ពស់វិស័យផលិតកម្មរបស់ប្រទេស។ រោងចក្រឧស្សាហកម្ម ត្រូវបានបង្កើតឡើង ហើយការវិនិយោគពីបរទេសត្រូវបានទាក់ទាញមកប្រទេសជាមួយនឹងការលើកទឹកចិត្តផ្នែកពន្ធ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ តៃវ៉ាន់ និងកូរ៉េខាងត្បូងបានចាប់ផ្តើមធ្វើឧស្សាហូបនីយកម្មនៅពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ ដោយមានការចូលរួមពីរដ្ឋាភិបាលយ៉ាងខ្លាំង រួមទាំងគំនិតផ្តួចផ្តើម និងគោលនយោបាយ។ ប្រទេសទាំងពីរបានបន្តឧស្សាហូបនីយកម្មតម្រង់ទិសនាំចេញដូចនៅហុងកុង និងសិង្ហបុរី។ ប្រទេសទាំងបួនត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយជោគជ័យជាក់ស្តែងរបស់ប្រទេសជប៉ុន ហើយពួកគេបានបន្តគោលដៅដូចគ្នាដោយការវិនិយោគលើប្រភេទដូចគ្នា៖ ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងការអប់រំ។ ពួកគេក៏ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីអត្ថប្រយោជន៍ពាណិជ្ជកម្មបរទេសដែលកំណត់ពួកគេខុសពីប្រទេសផ្សេងទៀត ដែលភាគច្រើនបំផុតគឺការគាំទ្រផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចពីសហរដ្ឋអាមេរិក។ ផ្នែកមួយនៃការនេះត្រូវបានបង្ហាញនៅក្នុងការរីកសាយនៃផលិតផលអេឡិចត្រូនិករបស់អាមេរិកនៅក្នុងគ្រួសារទូទៅនៃ ខ្លាទាំងបួន។
នៅចុងទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៦០ កម្រិតនៃ ធនធានរូបវន្ត និងធនធានមនុស្ស នៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចទាំង ៤ បានលើសពីប្រទេសដទៃទៀតក្នុងកម្រិតនៃការអភិវឌ្ឍន៍ស្រដៀងគ្នា។ ជាបន្តបន្ទាប់នេះនាំឱ្យមានកំណើនយ៉ាងឆាប់រហ័សនៃកម្រិតប្រាក់ចំណូលសម្រាប់មនុស្សម្នាក់។ ខណៈពេលដែលការវិនិយោគខ្ពស់មានសារៈសំខាន់ចំពោះកំណើនសេដ្ឋកិច្ចរបស់ពួកគេ តួនាទីនៃមូលធនមនុស្សក៏សំខាន់ផងដែរ។ ជាពិសេសការអប់រំត្រូវបានលើកឡើងថាដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងអព្ភូតហេតុសេដ្ឋកិច្ចអាស៊ី។ កម្រិតនៃការចុះឈ្មោះចូលរៀននៅក្នុងក្រុមខ្លាអាស៊ីទាំងបួនគឺខ្ពស់ជាងការព្យាករណ៍ដោយសារកម្រិតនៃប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគេ។ នៅឆ្នាំ១៩៦៥ ប្រទេសទាំងបួនបានទទួលការអប់រំបឋមសិក្សាជាសកល។ ជាពិសេសប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូងបានសម្រេចអត្រាចុះឈ្មោះចូលរៀនមធ្យមសិក្សាចំនួន៨៨% ត្រឹមឆ្នាំ១៩៨៧។ វាក៏មានការថយចុះគួរឱ្យកត់សម្គាល់នៅក្នុងគម្លាតរវាងការចុះឈ្មោះជាបុរស និងស្ត្រីក្នុងអំឡុងពេលអព្ភូតហេតុអាស៊ី។ សរុបមក ភាពជឿនលឿនក្នុងវិស័យអប់រំទាំងនេះ បានអនុញ្ញាតឱ្យមានកម្រិតអក្ខរកម្ម និងជំនាញយល់ដឹងខ្ពស់។
ការបង្កើតបរិយាកាស ម៉ាក្រូសេដ្ឋកិច្ច ដែលមានស្ថិរភាពគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះដែលអព្ភូតហេតុអាស៊ីត្រូវបានបង្កើតឡើង។ រដ្ឋនីមួយៗនៃក្រុមខ្លាអាស៊ីទាំងបួនបានគ្រប់គ្រងដល់កម្រិតផ្សេងៗនៃភាពជោគជ័យ អថេរចំនួនបីនៅក្នុង៖ ឱនភាពថវិកា បំណុលខាងក្រៅ និង អត្រាប្តូរប្រាក់ ។ ឱនភាពថវិការបស់ប្រទេសខ្លានីមួយៗត្រូវបានរក្សាទុកក្នុងដែនកំណត់នៃដែនកំណត់ហិរញ្ញវត្ថុរបស់ពួកគេ ដើម្បីមិនធ្វើឱ្យម៉ាក្រូសេដ្ឋកិច្ចមានអស្ថិរភាព។ ជាពិសេសកូរ៉េខាងត្បូងមានឱនភាពទាបជាងមធ្យមភាគ អូអ៊ីស៊ីដេ ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៨០។ បំណុលខាងក្រៅគឺមិនមានសម្រាប់ហុងកុង សិង្ហបុរី និងតៃវ៉ាន់ទេ ដោយសារពួកគេមិនខ្ចីពីបរទេស។ ទោះបីជាប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូងជាករណីលើកលែងចំពោះបញ្ហានេះក៏ដោយ - សមាមាត្របំណុលរបស់ខ្លួនចំពោះ ជីអេនភី គឺខ្ពស់ណាស់ក្នុងកំឡុងឆ្នាំ ១៩៨០-១៩៨៥ វាត្រូវបានទ្រទ្រង់ដោយកម្រិតខ្ពស់នៃការនាំចេញរបស់ប្រទេស។ អត្រាប្តូរប្រាក់នៅក្នុងប្រទេសខ្លាអាស៊ីទាំងបួនត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរពីរបបអត្រាថេររយៈពេលវែងទៅជារបបអត្រាថេរប៉ុន្តែអាចកែតម្រូវបានជាមួយនឹងការវាយតំលៃយ៉ាងខ្លាំងម្តងម្កាលនៃរបបអត្រាអណ្តែតទឹកដែលបានគ្រប់គ្រង។ ការគ្រប់គ្រងអត្រាប្តូរប្រាក់សកម្មនេះបានអនុញ្ញាតឱ្យសេដ្ឋកិច្ចខ្លាទាំងបួនជៀសវាងការឡើងថ្លៃនៃអត្រាប្តូរប្រាក់ និងរក្សាបាននូវស្ថិរភាពអត្រាប្តូរប្រាក់ពិតប្រាកដ។
គោលនយោបាយនាំចេញគឺជាហេតុផលជាក់ស្តែងសម្រាប់ការកើនឡើងនៃសេដ្ឋកិច្ចខ្លាអាស៊ីទាំងបួននេះ។ វិធីសាស្រ្តដែលបានធ្វើឡើងមានភាពខុសគ្នាក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងបួន។ ហុងកុង និងសឹង្ហបុរីបានណែនាំរបបពាណិជ្ជកម្មដែលមានលក្ខណៈលទ្ធិនិយមសេរីថ្មី និងលើកទឹកចិត្តឱ្យមានពាណិជ្ជកម្មសេរី ខណៈពេលដែលកូរ៉េខាងត្បូង និងតៃវ៉ាន់បានទទួលយករបបចម្រុះដែលសម្រួលដល់ឧស្សាហកម្មនាំចេញរបស់ខ្លួន។ នៅហុងកុង និងសិង្ហបុរី ដោយសារទីផ្សារក្នុងស្រុកតិចតួច តម្លៃក្នុងស្រុកត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ទៅនឹងតម្លៃអន្តរជាតិ។ កូរ៉េ​ខាង​ត្បូង និង​តៃវ៉ាន់​បាន​ដាក់​ចេញ​នូវ​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ការ​នាំ​ចេញ​សម្រាប់​វិស័យ​ពាណិជ្ជកម្ម​ទំនិញ។ រដ្ឋាភិបាលនៃប្រទេសសិង្ហបុរី កូរ៉េខាងត្បូង និងតៃវ៉ាន់ក៏បានធ្វើការដើម្បីលើកកម្ពស់ឧស្សាហកម្មនាំចេញជាក់លាក់ ដែលត្រូវបានគេហៅថាជាយុទ្ធសាស្ត្រជំរុញការនាំចេញ។ គោលនយោបាយទាំងអស់នេះបានជួយប្រទេសទាំងបួននេះឱ្យសម្រេចបាននូវកំណើនជាមធ្យម ៧.៥% ក្នុងមួយឆ្នាំសម្រាប់រយៈពេល ៣ទសវត្សរ៍ ហើយពួកគេសម្រេចបាននូវឋានៈជាប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍ ។
ដានី រ៉ូឌ្រីក សេដ្ឋវិទូនៅសាលារដ្ឋាភិបាលចញ អេសកេណឺឌី នៅសកលវិទ្យាល័យហាវ៉ាដ មានការសិក្សាជាច្រើនបានអះអាងថា អន្តរាគមន៍របស់រដ្ឋមានសារៈសំខាន់នៅក្នុងអព្ភូតហេតុកំណើនអាស៊ីបូព៌ា។ លោកបានប្រកែកថា "វាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការយល់ពីអព្ភូតហេតុនៃកំណើនអាស៊ីបូព៌ាដោយមិនពេញចិត្តចំពោះតួនាទីសំខាន់ដែលគោលនយោបាយរបស់រដ្ឋាភិបាលបានដើរតួក្នុងការជំរុញការវិនិយោគឯកជន" ។
ផលិតផលក្នុងស្រុកសរុប (GDP)
រូបភាពតូច|250x250ភីកសែល| តំបន់ពិភពលោកដោយទ្រព្យសម្បត្តិសរុប (គិតជាពាន់ពាន់លានដុល្លារ) ឆ្នាំ២០១៨ រូបភាពតូច|250x250ភីកសែល| ចង្វាក់ផលិតកម្មជីឌីភី សម្រាប់មនុស្សម្នាក់នៃខ្លាអាស៊ីទាំងបួនពីឆ្នាំ១៩៥០ ដល់ឆ្នាំ២០១៨ ។ ក្នុងឆ្នាំ២០១៨ សេដ្ឋកិច្ចរួមបញ្ចូលគ្នានៃខ្លាអាស៊ីទាំងបួនបង្កើតបាន ៣.៤៦% នៃសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកជាមួយនឹងផលិតផលក្នុងស្រុកសរុប (ជីឌីភី) សរុប ២៩៣២ ។ ពាន់លានដុល្លារអាមេរិក។ ជីឌីភី នៅហុងកុង សិង្ហបុរី កូរ៉េខាងត្បូង និងតៃវ៉ាន់ មានតម្លៃ ៣៦៣.០៣ ពាន់លាន, ៣៦១.១ ពាន់លាន ១៦១៩.៤២ ពាន់លាន និង ៥៨៩.៣៩ ពាន់លានដុល្លារអាមេរិករៀងៗខ្លួនក្នុងឆ្នាំ២០១៨ ដែលតំណាងឱ្យ ០.៤២៨%, ០.៤២៦%, ១.៩១១% និង០.៦៩៦% នៃសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក។ ជាមួយគ្នានេះ សេដ្ឋកិច្ចរួមបញ្ចូលគ្នារបស់ពួកគេបានលើស ជីឌីភី របស់ចក្រភពអង់គ្លេសចំនួន ៣.៣៤% នៃសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកនៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ២០១០ ។ នៅឆ្នាំ២០២១ ជីឌីភីរបស់ខ្លាអាស៊ីទាំងបួនក្នុងមនុស្សម្នាក់ (បន្ទាប់បន្សំ) លើសពី $៣០,០០០ យោងតាមការប៉ាន់ប្រមាណរបស់ IMF ។
ការអប់រំ និងបច្ចេកវិទ្យា
ប្រទេសទាំងបួននេះបានផ្តោតលើការវិនិយោគយ៉ាងច្រើននៅក្នុងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាការអប់រំ ដើម្បីផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ប្រទេសរបស់ពួកគេតាមរយៈកម្មករជំនាញ និងការងារកម្រិតខ្ពស់ដូចជាវិស្វករ និងវេជ្ជបណ្ឌិត។ គោលនយោបាយនេះបានទទួលជោគជ័យជាទូទៅ និងបានជួយអភិវឌ្ឍប្រទេសឱ្យទៅជា ប្រទេស អភិវឌ្ឍន៍ដែល មានប្រាក់ចំណូលខ្ពស់ និង រីកចម្រើន។ ជាឧទាហរណ៍ ប្រទេសទាំងបួនបានក្លាយទៅជាមជ្ឈមណ្ឌលអប់រំសកលជាមួយនឹងប្រទេសសិង្ហបុរី តៃវ៉ាន់ កូរ៉េខាងត្បូង និងសិស្សវិទ្យាល័យហុងកុងដែលដាក់ពិន្ទុបានល្អលើការប្រឡងគណិតវិទ្យា និងវិទ្យាសាស្ត្រ ដូចជា ការប្រឡងកម្មវិធីសម្រាប់ការវាយតម្លៃនិស្សិតអន្តរជាតិ ជាដើម។ និងជាមួយសិស្សតៃវ៉ាន់ឈ្នះមេដាយជាច្រើនក្នុងការប្រកួតកីឡាអូឡាំពិកអន្តរជាតិ។
ទាក់ទងទៅនឹងការអប់រំកម្រិតខ្ពស់ មានមហាវិទ្យាល័យល្បី ៗ ជាច្រើនដូចជានៅក្នុងប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍ភាគច្រើន។ នៅក្នុង ចំណាត់ថ្នាក់សាកលវិទ្យាល័យឃ្យូសអេស ឆ្នាំ២០២៣ សាកលវិទ្យាល័យកំពូលទាំង១០០ នៅលើពិភពលោករួមមាន ៥សាកលវិទ្យាល័យមកពីហុងកុង ៦ សាកលវិទ្យាល័យមកពីកូរ៉េខាងត្បូង ២ ពីសិង្ហបុរី និង ១ពីតៃវ៉ាន់។ ថ្វីបើមានចំនួនប្រជាជនតិចតួច និងប្រវត្តិសាស្រ្តខ្លីនៃសាកលវិទ្យាល័យក្នុងប្រទេសទាំងបួនក៏ដោយ ក៏ពួកគេរួមគ្នាមានចំនួនមួយភាគបួននៃសាកលវិទ្យាល័យកំពូលទាំង១០០ដែលមានទីតាំងនៅក្រៅ សហរដ្ឋអាមេរិក ឬ ចក្រភពអង់គ្លេស ។ សាលាល្បីៗរួមមាន សាកលវិទ្យាល័យជាតិតៃវ៉ាន់ សាកលវិទ្យាល័យចិនហុងកុង សាកលវិទ្យាល័យវិទ្យាសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យាហុងកុង សាកលវិទ្យាល័យជាតិសេអ៊ូល សាកលវិទ្យាល័យជាតិសិង្ហបុរី សាកលវិទ្យាល័យបច្ចេកវិទ្យាណានយ៉ាង និង សាកលវិទ្យាល័យហុងកុង ។ ទីក្រុងហុងកុង សិង្ហបូរី និងសេអ៊ូល គឺជាមជ្ឈមណ្ឌលដ៏លេចធ្លោក្នុងការអប់រំឧត្តមសិក្សា
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:Articles containing Korean-language text ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អត្ថបទដែលមានពាក្យជាភាសាចិន
កញ្ឆា
កញ្ឆា (Cannabis) គឺជាថ្នាំផ្លូវចិត្តពីរោងចក្រប្រភេទកញ្ឆា មានដើមកំណើតនៅអាស៊ីកណ្តាល និងខាងត្បូង រុក្ខជាតិកញ្ឆាត្រូវបានគេប្រើជាថ្នាំសម្រាប់ទាំងការកំសាន្ត និងគោលបំណងអង់ទីហ្សែននិងក្នុងឱសថបុរាណជាច្រើនសតវត្សមកហើយ ថ្នាំតេត្រាអ៊ីដ្រូកាណាប៊ីណុល (THC) គឺជាសមាសធាតុផ្លូវចិត្តសំខាន់នៃកញ្ឆា ដែលជាសមាសធាតុមួយក្នុងចំណោម 483 ដែលគេស្គាល់នៅក្នុងរុក្ខជាតិ រួមទាំងយ៉ាងហោចណាស់ 65 ថ្នាំកាណាប៊ីណូអ៊ីដផ្សេងទៀត រួមទាំងកាណាប៊ីឌីអូល (CBD). កញ្ឆាអាច​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដោយ​ការ​ជក់​បារី ការ​បញ្ចេញ​ចំហាយ​ទឹក ក្នុង​អាហារ ឬ​ជា​សារធាតុ​ចម្រាញ់
កញ្ឆាមានឥទ្ធិពលផ្លូវចិត្ត និងរាងកាយផ្សេងៗគ្នា ដែលរួមមានភាពរីករាយ ការផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពរបស់ចិត្តនិងអារម្មណ៍របស់ពេលវេលា ការលំបាកក្នុងការផ្តោតអារម្មណ៍ ចុះខ្សោយការចងចាំរយៈពេលខ្លី ចលនារាងកាយចុះខ្សោយ (តុល្យភាព និងការគ្រប់គ្រងចិត្តសាស្ត្រដ៏ល្អ) ការសំរាកលំហែ និងការកើនឡើងរបស់ចំណង់អាហារ ការចាប់ផ្តើមនៃផលប៉ះពាល់គឺមានអារម្មណ៍ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មាននាទីនៅពេលជក់បារី ប៉ុន្តែអាចចំណាយពេលរហូតដល់ 90 នាទីនៅពេលញ៉ាំ ផលប៉ះពាល់មានរយៈពេលពី 2 ទៅ 6 ម៉ោងអាស្រ័យលើបរិមាណដែលបានប្រើ ក្នុងកម្រិតខ្ពស់ ឥទ្ធិពលផ្លូវចិត្តអាចរួមបញ្ចូលការថប់បារម្ភ ការវង្វេង (រួមទាំងគំនិតរបស់យោង) ភាពភ័យរន្ធត់ ការភ័យខ្លាច ភាពភ័យស្លន់ស្លោ និងវិកលចរិក មានទំនាក់ទំនងខ្លាំងរវាងការប្រើប្រាស់កញ្ឆា និងហានិភ័យរបស់ជំងឺវិកលចរិក ទោះបីជាទិសដៅនៃបុព្វហេតុត្រូវបានពិភាក្សា ឥទ្ធិពលរាងកាយរួមមានការកើនឡើងអត្រាបេះដូង ពិបាកដកដង្ហើម ចង្អោរ និងបញ្ហាអាកប្បកិរិយាចំពោះកុមារដែលម្តាយបានប្រើកញ្ឆាអំឡុងពេលមានផ្ទៃពោះ; ផលរំខានរយៈពេលខ្លីក៏អាចរួមមានមាត់ស្ងួត និងភ្នែកក្រហមផងដែរ ផលប៉ះពាល់រយៈពេលវែងអាចរួមបញ្ចូលការញៀន ការថយចុះសមត្ថភាពផ្លូវចិត្តចំពោះអ្នកដែលចាប់ផ្តើមប្រើជាប្រចាំក្នុងវ័យជំទង់ ក្អករ៉ាំរ៉ៃ ងាយនឹងឆ្លងមេរោគផ្លូវដង្ហើម និងរោគក្អួតធ្ងន់ធ្ងរពីកញ្ឆា (Cannabinoid hyperemesis syndrome)
កញ្ឆាភាគច្រើនត្រូវបានប្រើប្រាស់សម្រាប់ការកំសាន្ត ឬជាថ្នាំព្យាបាល ទោះបីជាវាអាចត្រូវបានប្រើសម្រាប់គោលបំណងខាងវិញ្ញាណក៏ដោយ ក្នុងឆ្នាំ 2013 មនុស្សចន្លោះពី 128 ទៅ 232 លាននាក់បានប្រើប្រាស់កញ្ឆា (ពី 2.7% ទៅ 4.9% របស់ចំនួនប្រជាជនពិភពលោកដែលមានអាយុចន្លោះពី 15 ទៅ 65 ឆ្នាំ) ជា​ថ្នាំ​ខុស​ច្បាប់​ដែល​គេ​ប្រើ​ច្រើន​បំផុត​ក្នុង​ពិភពលោក ទោះបីជាវាស្របច្បាប់នៅក្នុងយុត្តាធិការមួយចំនួនក៏ដោយ ជាមួយនឹងការប្រើប្រាស់ខ្ពស់បំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សពេញវ័យ  នៅប្រទេសហ្សំប៊ី សហរដ្ឋអាមេរិក កាណាដា និងនីហ្សេរីយ៉ា
ខណៈពេលដែលរុក្ខជាតិកញ្ឆាត្រូវបានដាំដុះចាប់តាំងពីយ៉ាងហោចណាស់សហសវត្សទី 3 មុនគ.ស. ភ័ស្តុតាងបង្ហាញថាវាត្រូវបានជក់បារីសម្រាប់ផលប៉ះពាល់ផ្លូវចិត្តយ៉ាងហោចណាស់ 2,500 ឆ្នាំមុននៅលើភ្នំប៉ាមីរ ចាប់តាំងពីដើមសតវត្សទី 20 មក កញ្ឆាស្ថិតក្រោមការរឹតបន្តឹងផ្លូវច្បាប់ ការកាន់កាប់ ការប្រើប្រាស់ និងការដាំដុះកញ្ឆាគឺខុសច្បាប់នៅក្នុងប្រទេសភាគច្រើន ក្នុងឆ្នាំ 2013 អ៊ុយរូហ្គាយបានក្លាយជាប្រទេសដំបូងគេដែលអនុញ្ញាតិឱ្យស្របច្បាប់នូវការប្រើប្រាស់កញ្ឆា ប្រទេសផ្សេងទៀតដែលត្រូវធ្វើគឺកាណាដា ហ្សកហ្ស៊ី និងអាហ្រ្វិកខាងត្បូង បូករួមទាំងរដ្ឋចំនួន 18 ទឹកដីពីរ និងស្រុកកូឡុំប៊ីក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក (ទោះបីជាថ្នាំនេះនៅតែខុសច្បាប់សហព័ន្ធ). ការប្រើប្រាស់ថ្នាំកញ្ឆា ទាមទារការយល់ព្រមពីគ្រូពេទ្យ ត្រូវបានធ្វើឱ្យស្របច្បាប់នៅក្នុងប្រទេសមួយចំនួនធំ
ឯកសារយោង
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:កញ្ឆា ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ការជក់បារីកញ្ឆា ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អង់ទីហ្សែន ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ឱសថរុក្ខជាតិ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:រុក្ខជាតិឱសថ ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ថ្នាំផ្លូវចិត្ត
តេវិជ្ជសូត្រ
តេវិជ្ជសូត្រ ទី១៣
[១៦៧] ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ​ទ្រង់ពុទ្ធដំណើរទៅកាន់ចារិក​ក្នុង​កោសលជនបទ ព្រមដោយ​ភិក្ខុសង្ឃច្រើន ប្រមាណ៥០០រូប បានដល់ទៅ​ស្រុកព្រាហ្មណ៍ ឈ្មោះ​មនសាកត របស់​កោសលជនបទ​ ។  ឮថា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ប្រថាប់​នៅក្នុង​អម្ពវ័ន ជិតឆ្នេរស្ទឹង​អចិរវតី ក្នុងទិសខាងជើង​នៃ​មនសាកតគ្រាម ជិត​ស្រុកមនសាកត​នោះ ។
[១៦៨] សម័យនោះ ពួក​ព្រាហ្មណមហាសាល ដែលមានឈ្មោះ​ល្បីល្បាញច្រើននាក់ មកសំណាក់នៅក្នុង​ស្រុកមនសាកត ព្រាហ្មណ៍ទាំងនោះ​ឈ្មោះអ្វីខ្លះ ? គឺឈ្មោះ​វង្គីព្រាហ្មណ៍​ (Cankī the Brahman), តារុក្ខព្រាហ្មណ៍​ (Tārukkha the Brahman), បោក្ខរសាតិព្រាហ្មណ៍​ (Pokkharasādi the Brahman), ជាណុស្សោណិព្រាហ្មណ៍ (Jāṇussoṇi the Brahman),​ តោទេយ្យព្រាហ្មណ៍​ (Todeyya the Brahman) និងពួក​ព្រាហ្មណមហាសាល​ឯទៀត ដែលមាន​ឈ្មោះល្បីល្បាញ ។ គ្រានោះ ពួកមាណព ជា​វាសេដ្ឋគោត្រ និង​ភារទ្វាជគោត្រ កំពុងនាំ​គ្នាដើរត្រសង​ចុះឡើង​ឲ្យស្រួលជើង (ដើម្បី​បន្ទោបង់​សេចក្តីរួយស្រពន់) ក៏កើតពាក្យ​ជជែកគ្នា អំពីផ្លូវ និងមិនមែន​ផ្លូវឡើង ។  វាសេដ្ឋមាណព​បាននិយាយ​យ៉ាងនេះថា នេះឯងជា​ផ្លូវត្រង់ នេះឯងជា​ផ្លូវទៀងទាត់ ជាទី​ស្រោចស្រង់​សត្វ រមែងនាំអ្នក​ប្រតិបត្តិ​តាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើត​ជាមួយនឹង​ពួកព្រហ្ម​បាន ផ្លូវនេះឯង ដែល​បោក្ខរសាតិព្រាហ្មណ៍​បានសំដែង​ប្រាប់ ។  ចំណែកខាង​ភារទ្វាជមាណព​បាននិយាយ​យ៉ាងនេះថា នេះឯង​ជាផ្លូវត្រង់ នេះឯងជា​ផ្លូវទៀងទាត់ ជាទី​ស្រោចស្រង់​សត្វ រមែងនាំអ្នក​ប្រតិបត្តិ​តាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើត​ជាមួយនឹង​ពួកព្រហ្ម ផ្លូវនេះឯង ដែល​តារុក្ខព្រាហ្មណ៍​បានសំដែង​ប្រាប់ ។  វាសេដ្ឋមាណព មិនអាច​ដើម្បីញ៉ាំង​ភារទ្វាជមាណព​ឲ្យចូលចិត្ត​បាន ចំណែក​ភារទ្វាជមាណព ក៏មិនអាច​ដើម្បីញ៉ាំង​វាសេដ្ឋមាណព​ឲ្យចូល​ចិត្តបានដែរ ។
[១៦៩] គ្រានោះ វាសេដ្ឋមាណព​បានប្រឹក្សានឹង​ភារទ្វាជៈ​ថា ម្នាល​ភារទ្វាជៈ ព្រះសមណគោតម​នេះឯង ជាសក្យបុត្រ ចេញចាកសក្យត្រកូល មកទ្រង់ព្រះផ្នួស ឥឡូវនេះ គង់នៅក្នុង​អម្ពវ័ន ជិត​ឆ្នេរស្ទឹងអចិរវតី ទិសខាងជើង នៃ​មនសាកតគ្រាម ក្បែរ​ស្រុកមនសាកត កិត្តិសព្ទ សរសើរព្រះគោតម​ដ៏ចម្រើននោះ ពីរោះ ឮខ្ចរខ្ចាយ សុសសាយយ៉ាងនេះថា ព្រះមានព្រះភាគនោះ ព្រះអង្គឆ្ងាយចាក​សេចក្តីសៅហ្មងគ្រប់យ៉ាង ត្រាស់ដឹងនូវ​ញេយ្យធម៌​ទាំងពួងដោយ​ប្រពៃ ចំពោះព្រះអង្គ ។បេ។ ទ្រង់លែងវិល​ត្រឡប់មកកាន់ភពថ្មីទៀត ម្នាល​ភារទ្វាជៈ មក យើងទៅរក​ព្រះសមណគោតម លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ យើងនឹង​សួរសេចក្តីនោះ ចំពោះ​ព្រះសមណ​គោតម (បើ) ព្រះសមណគោតម ទ្រង់ដោះស្រាយ​ដល់ពួកយើង​យ៉ាងណា យើងនឹងចាំនូវសេចក្តីនោះ​យ៉ាងនោះ ។  ភារទ្វាជមាណព បានទទួលស្តាប់​ពាក្យរបស់​វាសេដ្ឋមាណព​ថា ម្នាលអ្នកដ៏ចម្រើន យ៉ាងហ្នឹង​ហើយ ។
[១៧០] គ្រានោះ វាសេដ្ឋមាណព និង​ភារទ្វាជមាណព ក៏ចូលទៅគាល់​ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅ​ដល់ហើយ ក៏ពោលពាក្យ​សំណេះសំណាល ទៅរក​ព្រះមានព្រះភាគ លុះបញ្ចប់​ពាក្យ​ដែលគួររីករាយ និងពាក្យដែល​គួររលឹកហើយ ក៏អង្គុយក្នុង​ទីដ៏សមគួរ ។ លុះ​វាសេដ្ឋ​មាណព អង្គុយក្នុង​ទីដ៏សមគួរ​ហើយ ក៏បានក្រាបបង្គំ​ទូលព្រះមាន​ព្រះភាគ​យ៉ាងនេះថា បពិត្រ​ព្រះគោតមដ៏ចម្រើន កាលដែលយើង​ខ្ញុំកំពុងនាំគ្នា​ដើរត្រសងចុះឡើង​ឲ្យស្រួលជើង ក៏កើតសំដីជជែកគ្នា អំពីផ្លូវ និងមិនមែនផ្លូវ ក្នុងទីហ្នឹង ខ្ញុំព្រះអង្គពោលយ៉ាងនេះថា នេះឯងជាផ្លូវត្រង់ នេះឯងជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងពួកព្រហ្មបាន ផ្លូវនេះឯង ដែល​បោក្ខរសាតិព្រាហ្មណ៍ បានសំដែងប្រាប់ ចំណែកខាង​ភារទ្វាជមាណព បាននិយាយយ៉ាងនេះថា នេះឯងជាផ្លូវត្រង់ នេះឯងជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងពួក​ព្រហ្ម ផ្លូវនេះឯង ដែល​តារុក្ខព្រាហ្មណ៍​បានសំដែងប្រាប់ ។ បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ការប្រកាន់​ខុសគ្នា ក៏មាន ការជជែក​គ្នាក៏មាន ការពោលផ្សេងគ្នា​ក៏មាន អំពីផ្លូវ និងមិនមែនផ្លូវនេះ ។  ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាលវាសេដ្ឋ បានឮថា អ្នកនិយាយយ៉ាងនេះថា នេះឯងជាផ្លូវត្រង់ នេះឯងជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងពួកព្រហ្ម ផ្លូវនេះឯង ដែលបោក្ខរសាតិព្រាហ្មណ៍ បានសំដែងប្រាប់ ឯភារទ្វាជមាណព ពោលយ៉ាងនេះថា នេះជាផ្លូវត្រង់ នេះជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងពួកព្រហ្ម ផ្លូវនេះឯង ដែលតារុក្ខព្រាហ្មណ៍ បានសំដែងប្រាប់ ម្នាលវាសេដ្ឋ ។​ កាលបើដូច្នោះ អ្នកទាំងឡាយ ប្រកាន់ខុសគ្នា ព្រោះហេតុដូចម្តេច ជជែកគ្នា ព្រោះហេតុដូចម្តេច ពោលពាក្យផ្សេងគ្នា ព្រោះហេតុដូចម្តេច ? វាសេដ្ឋមាណព ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន (យើងខ្ញុំព្រះអង្គ ជជែកគ្នា) ព្រោះផ្លូវ និងមិនមែនផ្លូវ បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ គឺពួកអទ្ធរិយព្រាហ្មណ៍ ពួកតិត្តិរិយព្រាហ្មណ៍ ពួកឆន្ទោកព្រាហ្មណ៍ ពួកពវ្ហរិធព្រាហ្មណ៍ បញ្ញត្តផ្លូវទាំងឡាយផ្សេងៗគ្នា ក៏ពិតមែនហើយ តែថា ផ្លូវទាំងអស់នោះ សុទ្ធតែស្រោចស្រង់សត្វ នាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងពួកព្រហ្មបាន បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ដូចផ្លូវដ៏ច្រើន ជិតស្រុក ឬនិគម ទោះបីជាផ្លូវផ្សេងៗគ្នាមែន ប៉ុន្តែផ្លូវនោះ សុទ្ធតែមូលមករកស្រុកទាំងអស់ ដូចម្តេចមិញ បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ពួកព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ គឺពួកអទ្ធរិយព្រាហ្មណ៍ ពួកតិត្តិរិយព្រាហ្មណ៍ ពួកឆន្ទោកព្រាហ្មណ៍ ពួកពវ្ហរិធព្រាហ្មណ៍ បញ្ញត្តផ្លូវទាំងឡាយផ្សេងៗគ្នា ក៏ពិតមែនហើយ តែផ្លូវទាំងអស់នោះ សុទ្ធតែជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងពួកព្រហ្ម ដូច្នោះឯង ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកនិយាយថា ផ្លូវរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍ទាំងនោះ រមែងស្រោចស្រង់សត្វបានឬ ?  បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គ និយាយថា ផ្លូវទាំងនោះ រមែងស្រោចស្រង់សត្វបាន ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកនិយាយថា ផ្លូវរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍ទាំងនោះ រមែងស្រោចស្រង់សត្វបានឬ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គ និយាយថា ផ្លូវទាំងនោះ រមែងស្រោចស្រង់សត្វបាន ។ ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកនិយាយថា ផ្លូវទាំងនោះ រមែងស្រោចស្រង់សត្វបានឬ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ខ្ញុំព្រះអង្គ និយាយថា ផ្លូវទាំងនោះ រមែងស្រោចស្រង់សត្វបាន ។
[១៧១] ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់ថាសួរថា ម្នាលវាសេដ្ឋ ចុះបណ្តាពួកព្រាហ្មណ៍ ដែលបានសម្រេចត្រៃវិជ្ជា តើមាននរណាមួយ ទោះបីព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ក្តី ដែលឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួន ដែរឬទេ ? វាសេដ្ឋមាណពក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ការឃើញនូវព្រហ្មនោះ មិនមានទេ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋ ចុះបណ្តាពួកព្រាហ្មណ៍ ដែលបានសម្រេចត្រៃវិជ្ជា តើមាននរណាមួយ សូម្បីតែអាចារ្យម្នាក់ ដែលឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួន ដែរឬទេ ?  បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ការឃើញនូវព្រហ្មនេះ មិនមានទេ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋ ចុះបណ្តាពួកព្រាហ្មណ៍ ដែលបានសម្រេចត្រៃវិជ្ជា តើមាននរណាមួយ សូម្បីតែអាចារ្យជាប្រធានលើអាចារ្យ ដែលឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួន ដែរឬទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ការឃើញនូវព្រហ្មនេះ មិនមានទេ ។ ម្នាលវាសេដ្ឋ ចុះបណ្តាពួកព្រាហ្មណ៍ ដែលបានសម្រេចត្រៃវិជ្ជា តើមាននរណាមួយ តាំងអំពីតំណនៃអាចារ្យ ជា​គម្រប់​ ៧ មក ដែលឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួនឬទេ ?  បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ការឃើញនូវព្រហ្មនេះ មិនមានទេ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ចុះពួកឫសីជាន់មុនៗ ជាអ្នកតែងមន្ត អ្នករាយមន្ត ដល់ពួកព្រាហ្មណ៍ ដែលបានសម្រេចត្រៃវិជ្ជា ពួកព្រាហ្មណ៍ ដែលបានសម្រេចត្រៃវិជ្ជា ក្នុងកាលឥឡូវនេះ តែងស្វាធ្យាយ តាមបទមន្តបែបបុរាណនេះ ដែលពួកឫសីធ្លាប់ស្វាធ្យាយ ធ្លាប់បង្រៀន ធ្លាប់ប្រមូលទុកមកហើយ តែងសូត្រតាមបទមន្តនោះ តែងពោលតាមបទមន្ត ដែលឫសីទាំងឡាយ ពោលមកហើយ តែងបង្រៀនតាមបទមន្ត ដែលឫសីទាំងឡាយ បង្រៀនមកហើយ ឫសីទាំងនោះឈ្មោះអ្វីខ្លះ គឺឫសីឈ្មោះ អដ្ឋកៈ១ វាមកៈ១ វាមទេវៈ១ វេស្សាមិត្តៈ១ យមតគ្គី១ អង្គីរសៈ១ ភារទ្វាជៈ១ វាសេដ្ឋៈ១ កស្សបៈ១ ភគុ១ ឫសីទាំងនោះ តើមាន (ឫសីណាមួយ) ពោលពាក្យនេះ នឹងអ្នកថា ព្រហ្មនៅក្នុងទីណា ព្រហ្មមានសណ្ឋាន​យ៉ាងណា ព្រហ្មនៅ​ត្រង់កន្លែងណា យើងទាំងឡាយ​ស្គាល់​ទីនោះ យើងទាំងឡាយ​ឃើញព្រហ្មនោះ ដូច្នេះដែរឬទេ ?  បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ការស្គាល់ និងការឃើញនោះ មិនមានទេ ។
[១៧៣] ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ម្នាលវាសេដ្ឋ អ្នកសំគាល់សេចក្តីនោះដូចម្តេច កាលបើដូច្នោះ ភាសិតរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍ អ្នកត្រៃវិជ្ជា ជាភាសិតមិនបានសេចក្តីអស្ចារ្យទេឬ ។ វាសេដ្ឋមាណព ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន កាលបើដូច្នេះ តាមដោយនូវពិត ភាសិតរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ជាភាសិតមិនមានសេចក្តីអស្ចារ្យទេ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋ ត្រូវហើយ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មិនស្គាល់ព្រហ្ម​ណា មិនឃើញព្រហ្មណាទេ តែសំដែងនូវផ្លូវដើម្បីកើតជាមួយនឹងព្រហ្មនោះថា នេះឯងជាផ្លូវត្រង់ នេះជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងព្រហ្មបាន ហេតុនោះ នឹងយកជាការមិនបានទេ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋ ដូចមនុស្សមានភ្នែកខ្វាក់ ដើរជាជួរតោងគ្នានឹងគ្នា អ្នកដើរមុន ក៏មើលមិនឃើញ អ្នកដើរកណ្តាល ក៏មើលមិនឃើញ អ្នកដើរក្រោយ ក៏មើលមិនឃើញ ដូចម្តេចមិញ ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ភាសិតរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍ អ្នកត្រៃវិជ្ជា ក៏មានទំនងឧបមេយ្យ ដូចជាមនុស្សខ្វាក់ ដើរជាជួរ អ្នកដើរមុន ក៏មើលមិនឃើញ អ្នកដើរកណ្តាល ក៏មើលមិនឃើញ អ្នកដើរក្រោយ ក៏មើលមិនឃើញ ដូច្នោះឯង ភាសិតនេះ របស់ពួកព្រាហ្មណ៍ អ្នកត្រៃវិជ្ជានោះ ជាពាក្យគួរឲ្យអ្នកផងសើចចំអកបាន ជាភាសិតឱនថយ (លាមក) ជាភាសិតទទេ ជាភាសិតសោះសូន្យ មែនពិត ។  ម្នាលវាសេដ្ឋ អ្នកសំគាល់ហេតុនោះដូចម្តេច ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា រមែងឃើញព្រះចន្ទ្រ និងព្រះអាទិត្យ សូម្បីពួកជនឯទៀតច្រើននាក់ ក៏ឃើញដែរ លុះដល់ព្រះចន្ទ្រ និងព្រះអាទិត្យរះឡើងអំពីទីណា អស្តង្គតទៅក្នុងទីណា ក៏នាំគ្នាអង្វរករសរសើរ ប្រណម្យអញ្ជលី នមស្ការដើរក្រឡឹង ។  បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ដូច្នោះមែនហើយ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា តែងឃើញព្រះចន្ទ្រ និងព្រះអាទិត្យ សូម្បីពួកជនឯទៀតច្រើននាក់ ក៏ឃើញដែរ លុះដល់ព្រះចន្ទ្រ និងព្រះអាទិត្យរះឡើងអំពីទីណា អស្តង្គតទៅក្នុងទីណា ក៏នាំគ្នាអង្វរករសរសើរ ប្រណម្យអញ្ជលី នមស្ការដើរក្រឡឹង ។
[១៧៤] ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកសំគាល់ហេតុនោះដូចម្តេច ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា តែងឃើញព្រះចន្ទ្រ និងព្រះអាទិត្យ សូម្បីតែពួកជនឯទៀតច្រើននាក់ ក៏ឃើញព្រះចន្ទ្រ និងព្រះអាទិត្យដែរ ព្រះចន្ទ្រ និងព្រះអាទិត្យរះឡើងអំពីទីណា អស្តង្គតទៅក្នុងទីណា ក៏នាំគ្នាអង្វរករសរសើរ ប្រណម្យអញ្ជលី នមស្ការដើរក្រឡឹង ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ល្មមសំដែងផ្លូវ ដើម្បីកើតជាមួយនឹងព្រះចន្ទ្រ ព្រះអាទិត្យទាំងនោះថា នេះឯងជាផ្លូវត្រង់ នេះឯងជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងព្រះចន្ទ្រ ព្រះអាទិត្យ ដូច្នេះ មានឬទេ ។ បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន មិនមានទេ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋ បានឮថា ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា តែងឃើញព្រះចន្ទ្រ និងព្រះអាទិត្យ សូម្បីពួកជនឯទៀតច្រើននាក់ ក៏ឃើញដែរ លុះដល់ព្រះចន្ទ្រ និងព្រះអាទិត្យរះឡើងអំពីទីណា អស្តង្គតទៅក្នុងទីណា ក៏នាំគ្នាអង្វរករសរសើរ ប្រណម្យអញ្ជលី នមស្ការដើរក្រឡឹង ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មិនល្មមសំដែង​ផ្លូវ​ដើម្បីកើតជាមួយនឹងព្រះចន្ទ្រ ព្រះអាទិត្យទាំងនោះថា នេះឯងជាផ្លូវត្រង់ នេះឯងជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ​ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងព្រះចន្ទ្រ ព្រះអាទិត្យបានឡើយ ឮថា​ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មិនដែលបានឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួនទេ បានឮថា​អាចារ្យរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា​ក៏មិនដែលបានឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួនទេ បានឮថា​ពួកអាចារ្យ​ជាប្រធានលើអាចារ្យពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា​ក៏មិនដែលបានឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួនទេ បានឮថា​ពួកបុព្វាចារ្យរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា​តាំងអំពីតំណនៃអាចារ្យ​ជាជីតារបស់អាចារ្យជា​គម្រប់​ ៧ ក៏មិនដែលបានឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួនដែរ បានឮថា​ពួកឫសីជាន់មុនៗ​ដែលជាអ្នកតែងមន្ត ជាអ្នករាយមន្ត​ដល់ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ក្នុងកាលឥឡូវនេះ​តែងស្វាធ្យាយតាមបទមន្តនេះ​ជារបស់ចាស់​ដែលពួកឫសីធ្លាប់ស្វាធ្យាយ ធ្លាប់បង្រៀន ធ្លាប់ប្រមូលទុកមកហើយ តែងសូត្រតាមបទមន្តនោះ តែងពោលតាមបទមន្ត ដែលឫសីទាំងឡាយ ពោលមកហើយ តែងបង្រៀនតាមបទមន្ត ដែលឫសីទាំងឡាយបង្រៀនមកហើយ ឫសីណាខ្លះ គឺឫសីឈ្មោះ អដ្ឋកៈ១ វាមកៈ១ វាមទេវៈ១ វេស្សាមិត្តៈ១ យមតគ្គី១ អង្គីរសៈ១ ភារទ្វាជៈ១ វាសេដ្ឋៈ១ កស្សបៈ១ ភគុ១ ឫសីទាំងនោះ បានពោលយ៉ាងនេះ នឹងអ្នកថា ព្រហ្មនៅក្នុងទីណា ព្រហ្មមានសណ្ឋានយ៉ាងណា ព្រហ្មនៅក្នុងកន្លែងណា យើងស្គាល់ទីនោះ យើងឃើញព្រហ្មនោះ ដូច្នេះដែរឬ ។  ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជាទាំងនោះ ក៏ពោលយ៉ាងនេះថា យើងមិនដែលស្គាល់ព្រហ្មណា មិនដែលឃើញព្រហ្មណាទេ ប៉ុន្តែ​យើងសំដែងផ្លូវ​ដើម្បីកើតជាមួយនឹងព្រហ្មនោះថា នេះឯងជាផ្លូវត្រង់ នេះឯងជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងព្រហ្មបាន ។
[១៧៦] ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ដូចជាបុរសពោលយ៉ាងនេះថា ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់បាននូវស្ត្រី​ដែលមានរូបល្អ​ក្នុងជនបទនេះ ។ ជនទាំងឡាយ សួរបុរសនោះយ៉ាងនេះថា នែបុរសដ៏ចម្រើន ស្ត្រីមានរូបល្អ​ក្នុងជនបទ​ដែលអ្នកប្រាថ្នាចង់បាន តើអ្នកស្គាល់ស្ត្រីមានរូបល្អ ក្នុងជនបទនោះ ថាជានាងខត្តិយានី ឬនាងព្រាហ្មណី ជានាងវេស្សី ឬជានាងសុទ្ទីដែរឬ ។  បុរសនោះ កាលគេសួរដូច្នេះហើយ ក៏ប្រាប់ថា ខ្ញុំមិនស្គាល់ទេ ។  ជនទាំងឡាយ សួរបុរសនោះ យ៉ាងនេះថា នែបុរសដ៏ចម្រើន ស្ត្រីមានរូបល្អ ក្នុងជនបទ ដែលអ្នកប្រាថ្នាចង់បាន តើអ្នកស្គាល់ស្ត្រីមានរូបល្អ ក្នុងជនបទនោះ ថា មានឈ្មោះយ៉ាងនេះ ឬមានគោត្រយ៉ាងនេះ ខ្ពស់ ឬទាប ឬយ៉ាងកណ្តាល ខ្មៅ ឬស្រអែម ឬសម្បុរខ្មៅស្រស់ស្អាតថា នៅក្នុងស្រុកឯណោះ និគមឯណោះ ឬនគរឯណោះដែរឬ ។  បុរសនោះ កាលគេសួរដូច្នេះហើយ ក៏ប្រាប់ថា ខ្ញុំមិនស្គាល់ទេ ។  ជនទាំងឡាយ សួរបុរសនោះយ៉ាងនេះថា នែបុរសដ៏ចម្រើន អ្នកមិនស្គាល់ មិនឃើញស្ត្រីណា អ្នកប្រាថ្នាចង់បានស្ត្រីនោះឬ ។  បុរសនោះ ដែលគេសួរដូច្នេះហើយ ក៏ប្រាប់ថា បាទ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកសំគាល់សេចក្តីនោះដូចម្តេច កាលបើដូច្នោះ ភាសិតរបស់បុរសនោះ ជាភាសិតមិនបានការណ៍ មិនមែនទេឬ ។  បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន មែនពិតហើយ កាលបើយ៉ាងនេះ ភាសិតរបស់បុរសនោះ ជាភាសិតមិនបានការណ៍ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ត្រូវហើយ បានឮថា ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មិនដែលឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួនទេ ។បេ។
[១៧៧] ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ដូចជាបុរសធ្វើជណ្តើរ បម្រុងឡើងប្រាសាទ ត្រង់ផ្លូវធំបែកជា ៤ ។ ជនទាំងឡាយ សួរបុរសនោះយ៉ាងនេះថា ម្នាលបុរសដ៏ចម្រើន អ្នកធ្វើជណ្តើរបម្រុងឡើងប្រាសាទណា ចុះអ្នកស្គាល់ប្រាសាទនោះថា (នៅ) ក្នុងទិសខាងកើត ឬទិសខាងត្បូង ឬទិសខាងលិច ឬទិសខាងជើង ប្រាសាទនោះខ្ពស់ ឬទាប ឬយ៉ាងកណ្តាលដែរឬ ។  បុរសនោះ កាលគេសួរដូច្នេះហើយ ក៏ប្រាប់ថា ខ្ញុំមិនដឹងទេ ។  ជនទាំងឡាយ សួរបុរសនោះ យ៉ាងនេះថា ម្នាលបុរសដ៏ចម្រើន អ្នកមិនដឹង មិនឃើញប្រាសាទណាទេ តែធ្វើជណ្តើរបម្រុងឡើងប្រាសាទនោះឬ ? បុរសនោះ កាលគេសួរដូច្នេះហើយ ក៏ឆ្លើយថា បាទ ។ ម្នាលវាសេដ្ឋ អ្នកសំគាល់ហេតុនោះដូចម្តេច កាលបើដូច្នោះ សំដីនៃបុរសនោះ មិនបានការណ៍ មិនមែនឬ ។  បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន មែនពិតហើយ កាលបើយ៉ាងនេះ សំដីរបស់បុរសនោះ មិនបានការណ៍ទេ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ មែនហើយ បានឮថា ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មិនដែលឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួន បានឮថា ពួកអាចារ្យរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ក៏មិនដែលឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួនដែរ បានឮថា ពួកអាចារ្យ ជាប្រធានលើអាចារ្យរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ក៏មិនដែលបានឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួនដែរ បានឮថា ពួកបុព្វាចារ្យរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍ តាំងពីតំណនៃអាចារ្យ ជាជីតារបស់អាចារ្យជា​គម្រប់ ​៧ ក៏មិនដែលឃើញព្រហ្មផ្ទាល់នឹងភ្នែករបស់ខ្លួនដែរ បានឮថា ពួកឫសីជាន់មុនៗ ដែលជាអ្នកតែងមន្ត ជាអ្នករាយមន្ត ដល់ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ក្នុងកាលឥឡូវនេះ តែងស្វាធ្យាយតាមបទមន្តបុរាណនេះ ដែលពួកឫសីធ្លាប់ស្វាធ្យាយ ធ្លាប់បង្រៀន ធ្លាប់ប្រមូលទុកមកហើយ តែងសូត្រតាមបទមន្តនោះ តែងពោលតាមបទមន្ត ដែលឫសីទាំងឡាយ ពោលមកហើយ តែងបង្រៀនតាមបទមន្ត ដែលឫសីទាំងឡាយបង្រៀនមកហើយ ឫសីណាខ្លះ គឺឫសីឈ្មោះ អដ្ឋកៈ១ វាមកៈ១ វាមទេវៈ១ វេស្សាមិត្តៈ១ យមតគ្គី១ អង្គីរសៈ១ ភារទ្វាជៈ១ វាសេដ្ឋៈ១ កស្សបៈ១ ភគុ១ សូម្បីឫសីទាំងនោះ ក៏មិនពោលយ៉ាងនេះថា ព្រហ្មនៅក្នុងទីណា ព្រហ្មមានសណ្ឋានយ៉ាងណា ព្រហ្មនៅក្នុងកន្លែងណា យើងទាំងឡាយ ស្គាល់ទីនោះ យើងទាំងឡាយ ឃើញព្រហ្មនោះ ដូច្នេះដែរឬទេ ។  ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជាទាំងនោះ ក៏ពោលយ៉ាងនេះថា យើងមិនស្គាល់ព្រហ្មណា យើងមិនឃើញព្រហ្មណាទេ ប៉ុន្តែ យើងសំដែងផ្លូវ ដើម្បីទៅកើតជាមួយនឹងព្រហ្មនោះថា នេះឯងជាផ្លូវត្រង់ នេះឯងជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងព្រហ្មបាន ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកសំគាល់សេចក្តីនោះដូចម្តេច កាលបើដូច្នោះ សំដីរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ជាសំដីមិនបានការណ៍ឬ ។  បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន មែនពិតហើយ កាលបើយ៉ាងនេះ សំដីរបស់ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ជាសំដីមិនបានការណ៍ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ត្រូវហើយ ម្នាលវាសេដ្ឋ ព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជាទាំងនោះ មិនស្គាល់ព្រហ្មណា មិនឃើញព្រហ្មណាទេ ប៉ុន្តែហ៊ានសំដែងផ្លូវ ដើម្បីកើតជាមួយនឹងព្រហ្មនោះថា នេះឯងជាផ្លូវត្រង់ នេះឯងជាផ្លូវទៀងទាត់ ជាទីស្រោចស្រង់សត្វ រមែងនាំអ្នកប្រតិបត្តិតាមផ្លូវនោះ ឲ្យទៅកើតជាមួយនឹងព្រហ្ម ហេតុនេះ យកជាការណ៍ពុំបានទេ ។
[១៧៨] ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ដូចស្ទឹងអចិរវតីនេះ ពេញប្រៀបដោយទឹកល្មមក្អែកទំមាត់ច្រាំង ឱនផឹកបាន គ្រានោះ មានបុរសអ្នកត្រូវការត្រើយខាងនាយ អ្នកស្វែងរកត្រើយខាងនាយ អ្នកនឹងទៅត្រើយខាងនាយ អ្នកចង់ឆ្លងទៅត្រើយខាងនាយ បុរសនោះ បានមកដល់ ក៏ឈរនៅត្រើយខាងអាយ ហើយស្រែកហៅត្រើយខាងនាយថា ម្នាលត្រើយខាងនាយ អ្នកចូរមករកត្រើយខាងអាយ ម្នាលត្រើយខាងនាយ អ្នកចូរមករកត្រើយខាងអាយ ។ ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកសំគាល់សេចក្តីនោះដូចម្តេច ត្រើយខាងនាយ នៃស្ទឹងអចិរវតី (នោះ) មុខជានឹងមករកត្រើយខាងអាច ព្រោះហេតុនៃបុរសនោះស្រែកហៅ ឬព្រោះហេតុនៃបុរសនោះអង្វរ ព្រោះហេតុសេចក្តីប្រាថ្នា ឬព្រោះហេតុសេចក្តីត្រេកអរបានដែរឬ ?  វាសេដ្ឋមាណព ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន មិនដូច្នោះទេ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ក៏ដូច្នោះដែរ គេប្រព្រឹត្តលះបង់ធម៌ ដែលធ្វើបុគ្គលឲ្យទៅជាព្រាហ្មណ៍ចេញហើយ ប្រព្រឹត្តសមាទានធម៌ ដែលមិនមែនធ្វើបុគ្គលទៅជាព្រាហ្មណ៍វិញ ហើយពោលយ៉ាងនេះថា យើងហៅព្រះឥន្ទ្រ ហៅព្រះចន្ទ ហៅព្រះវរុណ ហៅព្រះឦសាន ហៅព្រះបជាបតិ ហៅព្រះព្រហ្ម ហៅព្រះមហិន្ទ្រ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជាទាំងនោះ ប្រព្រឹត្តលះបង់ធម៌ ដែលធ្វើបុគ្គលឲ្យទៅជាព្រាហ្មណ៍ចេញហើយ ប្រព្រឹត្តសមាទានធម៌ ដែលមិនធ្វើបុគ្គលឲ្យទៅជាព្រាហ្មណ៍វិញ លុះបែកធ្លាយកាយ បន្ទាប់អំពីសេចក្តីស្លាប់ នឹងទៅកើតជាមួយនឹងពួកព្រហ្ម ព្រោះហេតុស្រែកហៅ ឬព្រោះហេតុសេចក្តីអង្វរ ព្រោះហេតុសេចក្តីប្រាថ្នា ឬព្រោះហេតុសេចក្តីត្រេកអរ ហេតុដូច្នេះនេះ មិនដែលមានឡើយ ។
[១៧៩] ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ដូចស្ទឹងអចិរវតីនេះ ពេញប្រៀបដោយទឹក ល្មមក្អែកទំមាត់ច្រាំង ឱនផឹកបាន គ្រានោះ មានបុរសអ្នកត្រូវការត្រើយខាងនាយ អ្នកស្វែងរកត្រើយខាងនាយ អ្នកទៅត្រើយខាងនាយ អ្នកចង់ឆ្លងទៅត្រើយខាងនាយ បានមកដល់ (ស្ទឹងនោះ) ក៏យកខ្សែដ៏មាំ មកចងដើមដៃទៅខាងក្រោយ (ចងស្លាបសេក) យ៉ាងខ្ជាប់ ទុកនៅត្រើយខាងអាយ ម្នាលវាសេដ្ឋ អ្នកសំគាល់សេចក្តីនោះដូចម្តេច បុរសនោះ នឹងចេញពីត្រើយខាងអាយ នៃស្ទឹងអចិរវតី ទៅត្រើយខាងនាយ តើបានឬទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន មិនបានទេ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ដូច្នោះមែនហើយ ក្នុងវិន័យរបស់ព្រះអរិយៈ លោកហៅកាមគុណទាំង ៥ នេះថា ខ្នោះក៏មាន ថាចំណងក៏មាន កាមគុណទាំង ៥ តើដូចម្តេចខ្លះ ? គឺ រូប ដែលគួរដឹងបានដោយចក្ខុ គួរប្រាថ្នា គួរស្រឡាញ់ គួរពេញចិត្ត មានសភាពគួរស្រឡាញ់ ប្រកបដោយកាម គួរត្រេកអរ សំឡេង ដែលគួរដឹងបានដោយត្រចៀក ។បេ។  ក្លិន ដែលគួរដឹងបានដោយច្រមុះ ។  រស ដែលគួរដឹងបានដោយអណ្តាត ។  ផោដ្ឋព្វៈ ដែលគួរដឹងបានដោយកាយ គួរប្រាថ្នា គួរស្រឡាញ់ គួរពេញចិត្ត មានសភាពគួរស្រឡាញ់ ប្រកបដោយកាម គួរត្រេកអរ ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ក្នុងវិន័យរបស់ព្រះអរិយៈ លោកហៅកាមគុណ ៥ នេះឯង ថាខ្នោះក៏មាន ថាចំណងក៏មាន ។ ម្នាលវាសេដ្ឋ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ជាប់ជក់នៅ ជ្រប់នៅ លិចលង់នៅ ឃើញថាមិនមានទោស មិនមានប្រាជ្ញា ជាគ្រឿងរលាស់ខ្លួន តែងបរិភោគកាមគុណទាំង ៥ នេះឯង ។  ម្នាលវាសេដ្ឋ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជានោះ ប្រព្រឹត្តលះបង់ធម៌ ដែលធ្វើបុគ្គលឲ្យទៅជាព្រាហ្មណ៍ចេញហើយ ប្រព្រឹត្តសមាទានធម៌ ដែលមិនធ្វើបុគ្គលឲ្យទៅជាព្រាហ្មណ៍វិញ ជាប់ជក់នៅ លិចលង់នៅ ឃើញថាមិនមានទោស មិនមានប្រាជ្ញា ជាគ្រឿងរលាស់ខ្លួន តែងបរិភោគកាមគុណទាំង ៥ ជាអ្នកមានកាមឆន្ទៈ ជាចំណង លុះបែកធ្លាយកាយទៅ ខាងមុខអំពីសេចក្តីស្លាប់ នឹងទៅកើតជាមួយនឹងពួកព្រហ្ម ហេតុនេះ មិនគួរមានឡើយ ។
[១៨០] ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ដូចស្ទឹងអចិរវតីនេះ ពេញប្រៀបដោយទឹក ល្មមក្អែកទំមាត់ច្រាំង ឱនផឹកបាន វេលានោះ មានបុរសអ្នកត្រូវការត្រើយខាងនាយ អ្នកស្វែងរកត្រើយខាងនាយ អ្នកទៅកាន់ត្រើយខាងនាយ អ្នកចង់ឆ្លងទៅត្រើយខាងនាយ បានមកដល់ បុរសនោះ ក៏ទទូរអស់ទាំងក្បាល ហើយដេកទៀបត្រើយខាងអាយ ។ ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកសំគាល់សេចក្តីនោះដូចម្តេច បុរសនោះ គួរចេញអំពីត្រើយខាងអាយ នៃស្ទឹងអចិរវតី ទៅឯត្រើយខាងនាយ បានឬទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ដំណើរនេះ ពុំគួរទៅបានទេ ។ ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ក៏ដូច្នោះដែរ ក្នុងវិន័យរបស់ព្រះអរិយៈ លោកហៅនីវរណធម៌ ៥ ប្រការនេះថា អាវរណៈ (គ្រឿងទប់) ក៏បាន ហៅថា នីវរណៈ (គ្រឿងរារាំង) ក៏បាន ហៅថា ឱនាហនៈ (គ្រឿងទាញយិត) ក៏បាន ហៅថា បរិយោហនៈ (គ្រឿងរួបរឹត) ក៏បាន ។ នីវរណៈទាំង ៥ ប្រការ តើដូចម្តេចខ្លះ ? គឺ កាមច្ឆន្ទនីវរណៈ១ ព្យាបាទនីវរណៈ១ ថីនមិទ្ធនីវរណៈ១ ឧទ្ធច្ចកុក្កុច្ចនីវរណៈ១ វិចិកិច្ឆានីវរណៈ១ ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ក្នុងវិន័យរបស់ព្រះអរិយៈ លោកហៅ នីវរណៈទាំង ៥ ប្រការនេះឯង ថា អាវរណៈក៏បាន ហៅថា នីវរណៈក៏បាន ហៅថា ឱនាហនៈក៏បាន ហៅថា បរិយោហនៈក៏បាន ។
[១៨១] ម្នាលវាសេដ្ឋៈ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ត្រូវនីវរណៈទាំង ៥ នេះដោតក្រង ចងរឹត ចងក្រៀក ចាក់ស្រែះហើយ ។ ម្នាលវាសេដ្ឋ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជានោះ ប្រព្រឹត្តលះបង់ធម៌ ដែលធ្វើបុគ្គលឲ្យទៅជាព្រាហ្មណ៍ចេញ ហើយប្រព្រឹត្តសមាទានធម៌ ដែលមិនធ្វើបុគ្គលឲ្យទៅជាព្រាហ្មណ៍វិញ ព្រាហ្មណ៍ទាំងនោះ ត្រូវនីវរណៈទាំង៥ ដោតក្រង ចងរឹត ចងក្រៀក ចាក់ស្រែះហើយ លុះបែកធ្លាយកាយទៅ ខាងមុខអំពីសេចក្តីស្លាប់ នឹងទៅកើតជាមួយនឹងពួកព្រហ្ម ហេតុនេះ មិនមានសោះឡើយ ។
[១៨២] ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ត្រាស់សួរថា ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកសំគាល់សេចក្តីនោះ ដូចម្តេច អ្នកធ្លាប់បានឮពួកព្រាហ្មណ៍ព្រឹទ្ធាចារ្យ មានអាយុច្រើន ជាអាចារ្យ ប្រធានលើអាចារ្យទាំងឡាយ​និយាយថា ព្រហ្ម​មានស្ត្រីជាគ្រឿងជាប់ចំពាក់ ឬមិនមានស្ត្រីជាគ្រឿងជាប់ចំពាក់ទេ ? វាសេដ្ឋមាណព ក្រាបបង្គំទូលថា បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ព្រហ្មមិនមានស្ត្រីជាគ្រឿងជាប់ចំពាក់ទេ ។ ព្រហ្មមានចិត្តចងពៀរ ឬមិនបានចងពៀរទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ព្រហ្មមិនមានចិត្តចងពៀរទេ ។ ព្រហ្មមានចិត្តប្រកបដោយព្យាបាទ ឬមិនមានចិត្តប្រកបដោយព្យាបាទទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ព្រហ្មមិនមានចិត្តប្រកបដោយព្យាបាទទេ ។ ព្រហ្មមានចិត្តសៅហ្មង ឬមិនមានចិត្តសៅហ្មងទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ព្រហ្មមិនមានចិត្តសៅហ្មងទេ ។ ព្រហ្មប្រព្រឹត្តទៅតាមអំណាចចិត្តបាន ឬប្រព្រឹត្តទៅតាមអំណាចចិត្តមិនបានទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ព្រហ្មប្រព្រឹត្តទៅតាមអំណាចចិត្តបាន ។  ម្នាលវាសេដ្ឋៈ អ្នកសំគាល់សេចក្តីនោះដូចម្តេច ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មានស្ត្រីជាគ្រឿងជាប់ចំពាក់ ឬមិនមានស្ត្រីជាគ្រឿងជាប់ចំពាក់ទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជាមានស្ត្រីជាគ្រឿងជាប់ចំពាក់ (គ្រប់គ្រងស្រីដែរ) ។ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មានចិត្តចងពៀរ ឬមិនមានចិត្តចងពៀរទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មានចិត្តចងពៀរ ។ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មានចិត្តប្រកបដោយព្យាបាទ ឬមិនមានចិត្តប្រកបដោយព្យាបាទទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មានចិត្តប្រកបដោយព្យាបាទ ។ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មានចិត្តសៅហ្មង ឬមានចិត្តមិនសៅហ្មងទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា មានចិត្តសៅហ្មង ។ ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ប្រព្រឹត្តទៅតាមអំណាចចិត្តបាន ឬប្រព្រឹត្តទៅតាមអំណាចចិត្តមិនបានទេ ? បពិត្រព្រះគោតមដ៏ចម្រើន ពួកព្រាហ្មណ៍អ្នកត្រៃវិជ្ជា ប្រព្រឹត្តទៅតាមអំណាចចិត្តមិនបាន​ទេ ។