លីលាវតី_ភាគ​ទី​_២
យុទ្ធវិធីរបស់ទ័ពឧទាម
"លោកសមណៈ ! " ប្រុសជរាកស្សបៈមានប្រសាសន៍ឡើងបន្ទាប់ពីសម្រឹបជើងរបស់ទាហានបាត់ទៅក្នុងរយៈ​ចម្ងាយ "ពួកទាហានសុទ្ធតែស្គាល់ខ្ញុំកណាច្បាស់ ព្រោះខ្ញុំកណាជាព្រឹទ្ធាចារ្យក្នុងភូមិជាទីគោរពរាប់អានរបស់​អ្នក​ភូមិ ប៉ុន្តែពួកគេក៏សង្កេតមើលសកម្មភាពរបស់ខ្ញុំកណាគ្រប់ចង្វាក់ដែរ ត្បិតថាកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំកណាបានទៅ​ចូលរួមនឹងទ័ពឧទាមទាំងបានជាមេកងបញ្ជាការកងពលមួយផង" "ម្នាលឧបាសក ! ពេលដែលទាហាន ៣ នាក់មកឈរសម្លឹងមើលមុខយើងនោះ អាត្មាមិនស្រួលចិត្តសោះ ខ្លាច​ក្រែងគេនឹងចាប់យកអាត្មាទៅសួរចម្លើយ ហើយញោមក៏ដោយជាប់ទោសកំហុសផងដែរ ព្រោះញោមមក​នៅជា​មួយនឹងអាត្មា" ប្រុសជរាសើចឃឹកៗ ហើយនិយាយថា "កុំបាច់ខ្វល់ឡើយ លោកសមណៈ ! ខ្ញុំកណាស្គាល់ពួកនេះច្បាស់ ពួកវាមិនហ៊ានប៉ះពាល់សមណៈជីព្រាហ្មណ៍ទេ មើលទៅហាក់នឹងថា ព្រះបាទអជាតសត្តុទ្រង់បញ្ជាទុកយ៉ាង​ពិសេស មិនឲ្យបៀតបៀនអ្នកបួសគ្រប់ប្រភេទ ទោះបីជាអចេល បរិព្វាជក ភិក្ខុ ជដិល តាបស ឥសី ឬ សន្យាសីក៏ដោយ ចំណែកខាងខ្ញុំកណា តេជគុណម្ចាស់មិនបាច់ព្រួយបារម្ភទេ ព្រោះខ្ញុំកណាចាស់ហើយ មិនយូរប៉ុន្មាននឹងលា​ចាក​លោកនេះទៅ កាន់តែផុតរលត់ទៅលឿនកាន់តែល្អ ព្រោះជីវិតសម្រាប់មនុស្សក្នុងវ័យដូចយ៉ាងខ្ញុំកណានេះ គ្មានអ្វីគួរឲ្យរីករាយទេ លោកសមណៈ ! រស់នៅទ្រាំទ្រទុក្ខវេទនាទៅមួយថ្ងៃៗប៉ុណ្ណោះឯង ព្រោះហេតុនោះបាន​ជាខ្ញុំកណាមិនខ្លាចចំពោះសេចក្តីស្លាប់ ហើយខ្ញុំកណាបានផ្តាំផ្ញើកូនប្រុសទុកថាមិនត្រូវព្រួយបារម្ភទេ សូមឲ្យ​ប្រឹង​ប្រែងបដិបត្តិតួនាទីដើម្បីប្រទេសជាតិឲ្យបានល្អបំផុត ទោះបីពុកទទួលគ្រោះថ្នាក់ពីខ្មាំងសត្រូវដល់ស្លាប់​ក៏ដោយ ក៏កុំព្រួយបារម្ភ សេចក្តីស្លាប់គឺជាសេចក្តីសុខរបស់ពុក ខ្ញុំកណាបានផ្តាំផ្ញើកូនទុកយ៉ាងនេះ គេក៏យល់​ចិត្ត​ហើយទទួលថានឹងធ្វើតាមពាក្យផ្តាំផ្ញើរបស់ខ្ញុំកណា" "តាំងពីកូនប្រុសរបស់ញោមចាកចេញទៅ យូរប៉ុនណាហើយ?" "យូរក្រែលហើយ លោកសមណៈ ! ខ្ញុំកណាគិតថា​មិនតិចជាង ៣ ខែទេ ប៉ុន្តែហាក់ដូចជាយូរដល់ ៣ ឆ្នាំ​អញ្ចឹង សម្រាប់ខ្ញុំកណាទោះបីបើធ្វើចិត្តឲ្យរឹងប៉ឹងប៉ុនណា ក៏ឃើញថា អត់នឹងព្រួយបារម្ភកូនមិនបាន" ប្រុសជរា​និយាយ​ដោយសម្លេងស្លុតសង្វេគ "ញោមធ្លាប់ជួបកូនប្រុសខ្លះទេ?" ខ្ញុំព្រះករុណាសួរ "ធ្លាប់ជួប ២-៣ ដងដែរ លោកសមណៈ ! ប៉ុន្តែជាជំនួបក្នុងលក្ខណៈចម្លែកជានិច្ច ព្រោះគេច្រើនតែមក​ដោយ​ភិនភាគនៃជដិលទុកសក់ស៊ើងទ្រើង មានពុកមាត់ពុកចង្កាស្រមូមស្រមាម ស្លៀកដណ្តប់ស្បែកខ្លា កាន់ឈើ​ច្រត់ មើលអាកប្បកិរិយាទៅដូចជាចាស់ជាងខ្ញុំកណាទៅទៀត" ចម្លើយរបស់ប្រុសជរាធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណា​រលឹកនឹកឃើញដល់វសុទេពបរិព្វាជកម្តងទៀត សង្កេតឃើញថា ការបន្លំខ្លួនជាអ្នកបួសបានក្លាយជាវិធីបោក​បញ្ឆោត​ទាហានបាន​យ៉ាងសាយភាយ ខ្ញុំព្រះករុណាខ្លាចក្រែងថានៅថ្ងៃណាមួយប្រាកដជានឹងត្រូវចាប់បាន​យ៉ាងពិតប្រាកដ "ម្នាលឧបាសក ! ចុះញោមដឹងទេថាតើកូនប្រុសរបស់ញោមទៅលាក់ខ្លួនពួនអាត្មានៅឯណា?" ខ្ញុំព្រះករុណា​សួរ​ទៀតដោយបំណងចង់ដឹងចង់ឮ ថ្វីបើមិនសង្ឃឹមថានឹងបានចម្លើយពីប្រុសជរាក៏ដោយ ព្រោះវាអាចជា​ចម្លើយដែលផុយស្រួយចំពោះគ្រោះថ្នាក់ពេក ប្រុសជរាសម្លឹងមើលនៅជុំវិញខ្លួន ហើយផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មួយស្របក់តមក ក៏ឆ្លើយ​ចេញមកយ៉ាងត្រង់ៗដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រះករុណាចម្លែកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ដែលគាត់ជឿទុកចិត្តខ្ញុំព្រះករុណាយ៉ាង​មុតមាំបែបនោះ "ដឹងតើ លោកសមណៈ ! គេនៅក្នុងព្រៃស្រោងមិនឆ្ងាយពីភូមិរបស់យើងប៉ុន្មាននេះឯង" "តើទាហានបដិបក្សមិនដឹងទេឬ ឧបាសក ! ថា គេព្រមទាំងកម្លាំងពលលាក់ខ្លួននៅក្នុងព្រៃនោះ?" ខ្ញុំព្រះ​ករុណាសួរ "ដឹងដែរ លោកសមណៈ ! ក៏ព្រោះហេតុនេះឯងបានជាពួកគេលើកងទ័ពមកបោះបន្ទាយនៅក្បែរសំយាប​ព្រៃ ដើម្បីកុំឲ្យទ័ពឧទាមទាក់ទងសុំស្បៀងពីអ្នកភូមិ ហើយចេញល្បាតឃ្លាំមើលសកម្មភាពរបស់អ្នកភូមិជាប្រចាំ" "កាលបើពួកគេដឹងទីតាំងរបស់ទ័ពឧទាមបានជាក់លាក់បែបនេះ ហេតុអ្វីបានជាពួកគេមិនលើកកម្លាំង​ពល​ចូលវាយប្រហារទៅ? ឧបាសក ! " "មិនងាយទេ លោកសមណៈ ! មិនងាយទេ " ប្រុសជរានិយាយញឹមៗយ៉ាងសោមនស្សចិត្ត "កងទាហាន​របស់​ព្រះបាទអជាតសត្តុធ្លាប់លើកចូលទៅវាយប្រហារ ៣ ដងហើយ ប៉ុន្តែរាល់លើកក៏ទទួលបរាជ័យយ៉ាងយ៉ាប់​យ៉ើនត្រឡប់មកវិញ ខាតបង់ទាំងរេហ៍ពលនិងអាវុធជាច្រើន"