បារាជិកកណ្ឌ​សិក្ខាបទ​ទី_៤
[២៩០] សម័យនោះ មានភិក្ខុមួយរូបមានជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​បានសួរភិក្ខុ​នោះថា លោកដ៏មាន​អាយុបាន​សម្រេចដល់​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម​ហើយឬ។ ភិក្ខុនោះ​ឆ្លើយតបថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ កិរិយា​ដែលនឹង​ធ្វើឲ្យជាក់ច្បាស់​នូវអរហត្តផល មិនមែន​ក្រឡើយ។ ភិក្ខុនោះក៏មានសេចក្តីសង្ស័យថា ភិក្ខុទាំងឡាយឯណា ដែលជាសាវករបស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគ លោកទាំងអម្បាលនោះ ទើបគួរពោលយ៉ាងនេះ ក៏ខ្លួនអញមិនទាន់បានជាសាវករបស់ព្រះដ៏មានព្រះភាគនៅឡើយ អញប្រហែលត្រូវអាបត្តិបារាជិកហើយដឹង។ (លុះគិត​ដូច្នេះ​ហើយ) ទើប​ក្រាបទូល​រឿងនុ៎ះ​ចំពោះ​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ​ត្រាស់សួរ​ថា ម្នាលភិក្ខុ អ្នក​ឯងមាន​ចិត្តគិត​ដូចម្តេច។ ភិក្ខុនោះ​ក្រាបទូល​ថា បពិត្រ​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ខ្ញុំព្រះអង្គ​មិនមាន​បំណងនឹង​ពោលអួតទេ។ ទើប​ព្រះអង្គ​ត្រាស់ថា ម្នាល​ភិក្ខុ ភិក្ខុដែល​មិនមាន​បំណងនឹង​ពោលអួត មិនត្រូវ​អាបត្តិទេ។ ក្នុងសម័យ​នោះ មានភិក្ខុ​មួយរូប​មានជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​បានសួរ​ភិក្ខុនោះថា លោកដ៏មាន​អាយុមាន​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម​ដែរឬ។ ភិក្ខុនោះ​តបថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ ធម្មតា អ្នកមាន​ព្យាយាម​ប្រារព្ធហើយ រមែង​ញុំាងព្រះធម៌​ឲ្យប្រោស​ប្រាណ​បាន។ សេចក្តី​សង្ស័យ​ក៏កើតមាន​ដល់ភិក្ខុ​នោះ។បេ។ ព្រះអង្គ​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ ភិក្ខុដែល​មិនមាន​បំណងនឹង​អួត មិនត្រូវ​អាបត្តិ​ឡើយ។ សម័យ​នោះ មានភិក្ខុ​មួយរូប​មានជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​បាននិយាយ​នឹងភិក្ខុ​នោះថា នែ​អាវុសោ លោកកុំ​គប្បីខ្លាច​ឡើយ។ ភិក្ខុនោះ​តបថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ ខ្ញុំមិន​ខ្លាចសេចក្តី​ស្លាប់ទេ។ សេចក្តី​សង្ស័យ​ក៏កើតមាន​ដល់ភិក្ខុ​នោះ។បេ។ ព្រះអង្គ​ត្រាស់ថា ម្នាល​ភិក្ខុ ភិក្ខុដែល​មិនមាន​បំណង​នឹងអួត មិនត្រូវ​អាបត្តិឡើយ។ សម័យ​នោះ មានភិក្ខុ​មួយរូប​មានជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​បានពោល​ពាក្យនេះនឹ​ងភិក្ខុនោះថា ម្នាល​អាវុសោ លោកកុំ​ខ្លាចឡើយ។ ភិក្ខុនោះតបថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ ភិក្ខុណា​នៅ​មានសេចក្តី​ក្តៅក្រហាយ ស្តាយ​ក្រោយ​ដោយពិត​នៅឡើយ ភិក្ខុនោះ​ទើបត្រូវ​ខ្លាច។ សេចក្តី​សង្ស័យ​ក៏កើតមាន​ដល់ភិក្ខុ​នោះ។បេ។ ព្រះអង្គ​ត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ អ្នកដែល​មិនមាន​បំណងនឹង​ពោលអួត មិនត្រូវ​អាបត្តិទេ។ សម័យ​នោះ មានភិក្ខុ​មួយរូប​មានជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​សួរភិក្ខុ​នោះថា លោក​ដ៏មានអាយុ​មានឧត្តរិមនុស្សធម្ម​ដែរឬ។ ភិក្ខុនោះ​តបថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ ធម្មតា អ្នកដែល​ប្រកបដោយ​ព្យាយាមត្រូវ​ហើយ រមែង​ញុំាងព្រះធម៌​ឲ្យប្រោសប្រាណ​បាន។ ភិក្ខុនោះ​ក៏មានសេចក្តី​សង្ស័យ។បេ។ ព្រះអង្គ​ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាល​ភិក្ខុ អ្នកដែល​មិនមាន​បំណងនឹង​ពោលអួត មិនត្រូវ​អាបត្តិឡើយ។ គ្រានោះ មានភិក្ខុ​មួយរូបមាន​ជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​សួរភិក្ខុនោះ​ថា លោកដ៏មាន​អាយុមាន​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម​ដែរឬ។ ភិក្ខុនោះ​តបថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ ធម្មតា​អ្នកមាន​ព្យាយាមប្រារព្ធ​ហើយ រមែង​ញុំាងព្រះធម៌​ឲ្យប្រោស​ប្រាណបាន។ ភិក្ខុ​នោះមានសេចក្តី​សង្ស័យ។បេ។ ព្រះអង្គ​ទ្រង់ត្រាស់​ថា ម្នាលភិក្ខុ អ្នក​ដែលមិនមាន​បំណងនឹង​ពោលអួត មិនត្រូវ​អាបត្តិទេ។ សម័យ​នោះ មានភិក្ខុ​មួយរូប​មានជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​សួរភិក្ខុនោះ​ថា លោកដ៏មាន​អាយុមាន​ឧត្តរិមនុស្សធម្ម​ដែរឬ។ ភិក្ខុនោះ​ឆ្លើយ​តបថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ ធម្មតា​អ្នកមាន​ព្យាយាម​ប្រកប​ត្រូវហើយ រមែង​ញុំាងព្រះធម៌​ឲ្យប្រោស​ប្រាណ​បាន។ ភិក្ខុនោះ​មានសេចក្តី​សង្ស័យ។បេ។ ព្រះអង្គ​ទ្រង់ត្រាស់​ថា ម្នាលភិក្ខុ អ្នក​ដែលមិនមាន​បំណងនឹង​ពោលអួត មិនត្រូវ​អាបត្តិទេ។ សម័យ​នោះ មានភិក្ខុ​មួយរូប​មានជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​បានសួរភិក្ខុ​នោះថា ម្នាល​អាវុសោ លោក​ល្មមអត់ធន់​បានទេឬ លោក​ល្មមឲ្យ​ប្រព្រឹត្តទៅ​បានឬទេ។ ភិក្ខុ​នោះតប​ថា ម្នាលអាវុសោ​ទាំងឡាយ បុគ្គល​ក្រៅការ​មិនអាចនឹង​អត់ធន់​បានឡើយ។ ភិក្ខុនោះ​មានសេចក្តី​សង្ស័យ។បេ។ ព្រះអង្គ​ទ្រង់ត្រាស់ថា ម្នាល​ភិក្ខុ អ្នកដែល​មិនមាន​បំណងនឹង​ពោលអួត មិនត្រូវ​អាបត្តិទេ។ សម័យ​នោះ មាន​ភិក្ខុមួយ​រូបមាន​ជម្ងឺ។ ភិក្ខុ​ទាំងឡាយ​បានសួរភិក្ខុ​នោះថា ម្នាល​អាវុសោ លោកល្មម​អត់ធន់​បានទេឬ លោកល្មម​ឲ្យប្រព្រឹត្ត​ទៅបាន​ទេឬ។ ភិក្ខុនោះ​តបថា ម្នាល​អាវុសោ​ទាំងឡាយ បុគ្គល​ជាបុថុជ្ជន មិនអាច​នឹងអត់ធន់​បានឡើយ។ ភិក្ខុនោះ​មានសេចក្តី​សង្ស័យ។បេ។ បាន​ក្រាបទូល​រឿងនុ៎ះ​ចំពោះ​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ។ ព្រះអង្គ​ទ្រង់ត្រាស់​សួរថា ម្នាល​ភិក្ខុ អ្នកឯង​មានចិត្ត​គិតដូច​ម្តេច។ ភិក្ខុនោះ​ក្រាបទូលថា បពិត្រ​ព្រះដ៏មាន​ព្រះភាគ ខ្ញុំព្រះអង្គ​មានបំណង​នឹងពោល​អួត។ ព្រះអង្គ​ទ្រង់ត្រាស់​ថា ម្នាលភិក្ខុ មិនត្រូវ​អាបត្តិ​បារាជិកទេ ត្រូវតែ​ត្រឹមអាបត្តិ​ថុល្លច្ច័យ។