ពន្លឺអាស៊ីទ្វីប
វគ្គ​ទី ???
តែ​ព្រះ​ពោធិសត្វ​បាន​សំដែង​ថា : លោក​មុខ​ជា​បាន​សេចក្ដី​សុខ បើ​សត្វ​ទាំងអស់​មាន​សេចក្ដី​មេត្តា​រាប់អាន​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ហើយ​បរិភោគ​តែ​របស់​បរិសុទ្ធ​ស្អាត គ្មាន​ប្រឡាក់​ដោយ​លោហិត គឺ​គ្រាន់​ដែល​មាន​សម្បុរស​ដូច​មាស, ផ្លែឈើ​មាន​ស្ថានភាព​ភ្លឺ ស្មៅ​ដែល​មាន​ឱជារស​ដែល​ដុះ​នៅ​ពាស​ពេញ​ក្នុង​លោក, ទឹក​ដែល​មាន​នៅ​លើ​ផែនដី​ល្មម​គ្រប់គ្រាន់​ឲ្យ​សត្វ​ផឹក​បាន ។ ពលភាព​នៃ​ព្រះ​ឱស្ឋ​ព្រះពោធិសត្វ​ប្រកប​ដោយ​ពាក្យ​ពីរោះ​អស្ចារ្យ ធ្វើ​ពួក​ព្រាហ្មណ៍​ឲ្យ​ជឿជាក់​ច្បាស់​ក្នុង​ចិត្ត, ត្រឡប់​ជា​រំលំ​ខ្លួន​ឯង​នូវ​បូជនីយដ្ឋាន​ដែល​មាន​គ្រឿង​សក្ការៈ​អុជ ហើយ​គ្រវាត់​ដែក​ដែល​សម្រាប់​ធ្វើ​ពលិកម្ម​ចោល​ទៅ​ឆ្ងាយ ។ ដល់​ថ្ងៃ​ស្អែក​ឡើង ព្រះ​មហាក្សត្រិយ៍​មាន​ព្រះ​រាជ​ឱង្ការ​ទៅ​ពួក​អាមាត្យ​ឲ្យ​ស្រែក​ប្រកាស ក្នុង​ព្រះ​រាជ​អាណាច័ក្រ, ហើយ​ទ្រង់​ត្រាស់​បង្គាប់​ឲ្យ​ឆ្លាក់​ជា​អក្សរ​នៅ​ផែន​ថ្ម នឹង​គល់​សសរ​ថា : នេះ​ជា​ព្រះ​រាជ​បញ្ញត្តិ​ព្រះ​ករុណា​ជា​ម្ចាស់​ជីវិត​លើ​ត្បូង : តាំង​ពី​មុន​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​នេះ, គេ​បាន​ពិឃាត​សត្វ ដើម្បី​នឹង​បូជា​យ័ញ្ញ ឬ​បរិភោគ​ជា​អាហារ, តែ​ពី​ថ្ងៃ​នេះ​តទៅ ហាម​ផ្ដាច់​មិន​ឲ្យ​សម្លាប់​សត្វ​រស់​ឬ​បរិភោគ​សាច់​សត្វ ព្រោះ​យើង​បាន​យល់​ថា ជីវភាព​មាន​តែ​មួយ ហើយ​សេចក្ដី​មេត្តា​សម្រាប់​ប្រើ​ទៅ​សត្វ​ណា​ដែល​គួរ​មេត្តា"​ ។ នេះ​ជា​ព្រះ​រាជ​បញ្ញត្តិ​ព្រះ​មហាក្សត្រិយ៍​បាន​ប្រកាស​ឡើង, ហើយ​តាំង​ពី​កាល​នោះ​មក, សត្វ​ដែល​មាន​ជីវិត​បាន​ទទួល​សេចក្ដី​សុខ គឺ​ព្រះ​ពោធិសត្វ​ព្រម​ទាំង​សត្វ​ជា​បរិវារ​ព្រះអង្គ នឹង​បក្សា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែលស្ថិត​នៅ​ប្រប​ស្ទឹង​គង្គា, ជា​ទី​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ទេសនា​ដោយ​ព្រះទ័យ​ករុណា​ដល់​សត្វ​ទាំងនោះ នឹង​ព្រះ​សូរសៀង​ពីរោះ​អស្ចារ្យ ។ ព្រោះ​ព្រះទ័យ​ព្រះ​ពោធិសត្វ​ប្រកប​ដោយ​ព្រហ្មវិហារ​ចំពោះ​សត្វ ដែល​មាន​ជីវិត​នៅ​ក្នុង​លោក ដែល​ទទួល​នូវ​សេចក្ដី​សុខ – ទុក្ខ​ដូច​យើង​ទាំងអស់​គ្នា, មាន​សំដែង​ក្នុង​គម្ពីរ​ពី​បុរាណកាល, តាំង​ពី​ព្រះ​សម្មា​សម្ពុទ្ធ ព្រះអង្គ​បាន​យោន​យក​កំណើត​ជា​ព្រាហ្មណ៍​ម្នាក់​នៅ​ភ្នំ​មុន្ទ ? (មុណ្ឌៈ) នៅ​ជិត​ភូមិ​ទាលិទ្ទ ? (ទលិទ្ទគ្រាម ) ភូមិ​ភាគ​ក្នុង​ប្រទេស​លំបាក​ដោយ​គ្មាន​ភ្លៀង, ស្រូវ​ដុះ​មិន​ទាន់​ខ្ពស់​ល្មម​ឲ្យ​បក្សា​គ្រួច​ច្រូត​បាន, ទទួល​ស្លាប់​មួយ​រំពេច, នៅ​តាម​ដង​ព្រៃ​ភានុវង្ស ចេញ​ចំហាយ​ក្ដៅ​ជប់​ទឹក​រីង​អស់​ពី​បឹង​ត្រពាំង, ស្មៅ​នឹង​រុក្ខា​លតាវល្លិ៍​ទៅ​ជា​មាន​សភាព​ស្លាំង​ក្រៀម, ហើយ​ពួក​សត្វ​ដែល​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​ភ្នំ​ទុរគម​វង្វេង​ផ្លូវ ដោយ​ខំ​ស្វែង​រក​អាហារ​បរិភោគ ។ ក្នុង​ពេល​នោះ​ព្រះ​ពោធិសត្វ​ទ្រង់​បាន​ទត​យល់​តាម​ជញ្ជាំង​ដែល​មាន​ចំហាយ​ក្ដៅ​ហុយ មាន​វល្លិ៍ នុល្ហ :"​ ដុះ​ព័ទ្ធ នូវ​ខ្លា​ញី​មួយ​ស្គាំងស្គម​ដោយ​អត់​អាហារ​ស្ទើរ​តែ​មរណា, និន្រ្ទា​លើ​ផែន​សិលា, សេចក្ដី​ស្រេក​ឃ្លាន​បញ្ចេញ​ឥទ្ធិពល, ចក្ខុ​មាន​រស្មី​ពណ៌​បៃតង, ជីវ្ហា​ប្រសាទ​ក្រៀម​ស្ងួត​លៀន​វែង​ចេញ​ពី​មាត់​ហា​ហត់​ស្ទើរ​ផុត​ដង្ហើម, ថ្ពាល់​មាន​តែ​ស្បែក​ជ្រួញជ្រីវ, ស្បែក​មាន​គំនូរ​ឆូត​ឆ្លាក់​យូរយារ, តាម​ឆ្អឹង​ជំនីរ​ដូចជា​ផ្លាន​ដែល​ពុក​ផុយ ដោយ​សារ​ភ្លៀង​មិន​អាច​តុប​នូវ​ដំបូល​គេហដ្ឋាន​បាន ។ ខ្លា​នោះ​មាន​កូន​តូច​ៗ​ពីរ, ស្រេក​ឃ្លាន​អាហារ​ដើរ​ចុះ​ឡើង ហើយ​ក៏​ជញ្ជក់​ដោះ​ដែល​គ្មាន​ទឹក​ដោះ​មួយ​ដំណក់ ។ ចំណែក​ខាង​ម្ដាយ​វា​ស្គម​នៅ​តែ​ឆ្អឹង​ខំ​លិទ្ធ​កូន​ទាំងពីរ​ដោយ​មុទិតា​ចិត្ត ហើយ​បង្ហាញ​ឆ្អឹង​ជំនី​ទៅ​កូន​ទាំង​នោះ ស្រែក​រោទ៍​ចុក​ណែន​ដល់​បំពង់​ក ដោយ​សេចក្ដី​ស្នេហា​លើស​សេចក្ដី​ស្រេក​ឃ្លាន​ទៅទៀត ហើយ​ជួនកាល​មាន​ស្រែក​ខ្លាំង​លាន់​ឮ​រំពង ដូចជា​សព្ទ​ផ្គរ​យក​ច្រមុះ​រុញ​ទៅ​នឹង​ដី​ខ្សាច់ ។ ព្រះ​បរម​ពោធិសត្វ ទ្រង់​បាន​ទត​យល់​នូវ​ខ្លា​នោះ​ហើយ ទ្រង់​ក៏​មាន​មេត្តា​ករុណា​ពន់ពេក ដោយ​មាន​និស្ស័យ​សាង​ជា​ពុទ្ធភូមិ ហើយ​ទ្រង់​ព្រះ​តម្រិះ​ថា មាន​តែ​មធ្យោបាយ​មួយ​យ៉ាង ដើម្បី​នឹង​ស្រោចស្រង់​សត្វ​សាហាវ​ដែល​នៅ​ក្នុង​ព្រៃ​នេះ, ដល់​ព្រះ​សុរិយា​អស្ដង្គត សត្វ​ទាំងនេះ​មុខ​ជា​ស្លាប់​មិន​ខាន​ដោយ​អត់​អាហារ ។ គ្មាន​ចិត្ត​អ្នកណា​ទោរទន់​ទៅ​កាន់​សត្វ ដែល​មាន​សភាព​ប្រឡាក់​លោហិត​ជានិច្ច ហើយ​សត្វ​នេះ​ដែល​ស្គាំងស្គម គឺ​មក​តែ​ពី​មិន​បាន​បរិភោគ​ឈាម ។ ព្រោះ​ហេតុ​ដូចនេះ, បើ​អញ​ឲ្យ​ជីវិត​សត្វ​នេះ​បាន ដោយ​ហេតុ​ថា​គ្មាន​បុគ្គល​ណា​ទទួល​ទុក្ខ​ក្រៅ​ពី​អញ ដោយ​សេចក្ដី​មេត្តា​ជា​យ៉ាង​ក្រៃ​ពេក ខ្លួន​អញ​មុខ​ជា​នឹង​សម្រេច​ទៅ​តាម​យថាកម្ម​ក្នុង​ពេល​នេះ​មិន​ខាន>>។ ព្រះ​បរមពោធិសត្វ លុះ​ទ្រង់​ព្រះ​តម្រិះ​ដូចនេះ​ហើយ ក៏​បោះបង់​ចោល​ព្រះ​សុពណ៌​បាទា, ដំបង​នឹង​ខ្សែ​អំបោះ​ពិសិដ្ឋ (Corndon Sacré )(១) ឈ្នួត​ក្បាល​នឹង​សំពត់​កោសេយ្យពស្រ្ត រួច​ទ្រង់​ចាក​ចេញ​ពី​គុម្ពោត​ព្រៃ​នោះ យាង​មក​តាម​ដី​ខ្សាច់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​ថា : ឱ មេ​ខ្លា​អើយ ! នេះ​ជា​អាហារ​របស់​អ្នក"​ ។ ក្នុង​មួយ​រំពេច, ស្រាប់​តែ​ខ្លា​ញី​ដែល​រៀប​នឹង​ស្លាប់​នោះ​បញ្ចេញ​សព្ទសូរ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ក៏​លោត​ចេញ​ពី​កូន​វា ស្ទុះ​ទៅ​លើ​ព្រះ​ពោធិសត្វ ដែល​ជា​ទុក្ករ​បុគ្គល ​ដោយ​ពេញ​ចិត្ត, ហើយ​ក៏​យក​ក្រចក​ដែល​មាន​ពណ៌​លឿង​យ៉ាង​មុត​ខ្វារ​ខ្ញាំ​ហែក​សាច់​ព្រះអង្គ​នោះ ប្រៀប​ដូចជា​ព្រះ​ខ័ន​មាន​សភាព​កោង​ស្រួច ហើយ​ក៏​បរិភោគ​នូវ​ព្រះ​ពោធិសត្វ​ស្រោច​ដោយ​លោហិត​ពាស​ពេញ​ព្រះអង្គ ហើយ​ខ្យល់​អស្សាស​បស្សាស នៃ​សត្វ​សាហាវ​នោះ បញ្ចេញ​ចំហាយ​ក្ដៅ​ដូច​ភ្លើង​លាយ​ជា​មួយ​គ្នា នឹង​សព្ទ​ថ្ងូរ​នៃ​ព្រះទ័យ ព្រះ​ករុណា​របស់​ព្រះ​ពោធិសត្វ គួរ​ឲ្យ​ស្ញប់ស្ញែង​ពន់​ពេក ។ (១) ខ្សែ​អំបោះ​ពិសិដ្ឋ គឺ​ខ្សែ​អំបោះ​បី​សរសៃ​វេញ​គួប​គ្នា ដែល​ពួក​ឧត្ដមវណ្ណ​តែង​ពាក់​ជា​កិត្តិយស ។ ការ​ដែល​ពាក់​ខ្សែ​អំបោះ​ពិសិដ្ឋ​នេះ គឺ​ត្រូវ​ឲ្យ​មាន​ពិធី​មួយ​រៀប​ចំ​ជា​ឧឡារិក​ចំពោះ​ក្មេង​ជំទង់ ដែល​មាន​អាយុ​៨​ឆ្នាំ ហើយ​គេ​តាំង​ឋានន្តរ​ជា (ទ្វិជៈ ) ប្រែ​ថា មាន​កំណើត​ពីរ​ដង ។