cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
បេតវត្ថុ
រឿងនន្ទិកាប្រេត ទី៣
[៣៨] ព្រះរាជាព្រះនាមបិង្គលកៈ ជាធំក្នុងសុរដ្ឋប្រទេស សេ្តចទៅកាន់គំនាល់នៃព្រះបាទមោរិយៈ (ព្រះបាទធម្មាសោក) ហើយស្តេចត្រឡប់មកសុរដ្ឋប្រទេសវិញ។ ព្រះរាជាសេ្តចយាងកាត់ភក់ ក្នុងវេលាថៃ្ងត្រង់ដ៏ក្តៅ ក៏បានទតឃើញផ្លូវគួរជាទីត្រេកអរ ជាផ្លូវដែលប្រេតទំាងឡាយ និម្មិតហើយ ទើបព្រះរាជាទ្រង់ត្រាស់នឹងនាយសារថីថា ផ្លូវនេះគួរជាទីត្រេកអរ ជាផ្លូវដ៏ក្សេមក្សាន្ត ប្រកបដោយសួស្តី ជាផ្លូវមិនមានឧបទ្រពឡើយ មា្នលសារថី ចូរអ្នកទៅតាមផ្លូវនេះវិញ (ព្រោះយើង) ទៅតាមផ្លូវនេះ ជិតដល់សុរដ្ឋប្រទេសហើយដូច្នេះ រួចព្រះបាទបិង្គលកៈក្នុងសុរដ្ឋប្រទេស ក៏បានទៅតាមផ្លូវនោះជាមួយនឹងសេនាប្រកបដោយអង្គ ៤។ បុរសមានសភាពតក់ស្លុត បានក្រាបទូលស្តេចក្នុងសុរដ្ឋប្រទេសដូច្នេះថា យើងដើរទៅតាមផ្លូវមិនស្រួលជាទីស្ញប់ស្ញែង ព្រឺព្រួចរោម។ ផ្លូវខាងមុខបា្រកដ ផ្លូវខាងក្រោយមិនប្រាកដទេ យើងដើរទៅតាមផ្លូវមិនស្រួល ក្នុងទីជិតនៃពួកយមបុរសប្រេត ឯក្លិនអមនុស្ស បក់មក ទំាងមានសំឡេងគឹកកងដ៏ខ្លាំង ដ៏អាក្រក់ ក៏ឮមក។
(ប្រេតនោះ) ក្លែងខ្លួនជាបុរស មានភេទដូចជាទេវតា ស្អិតស្អាងគ្រឿងអាភរណៈទំាងពួង ហើយចូលទៅនិយាយនឹងព្រះរាជា ជាធំក្នុងសុរដ្ឋប្រទេស ដូច្នេះថា បពិត្រមហារាជ ព្រះអង្គសេ្តចមកល្អហើយ មួយទៀត ដំណើរព្រះអង្គសេ្តចមក ឈ្មោះថា មិនស្តេចមកដោយអាក្រក់ទេ បពិត្រព្រះអរិន្ទមរាជ សូមព្រះសម្មតិទេព ទ្រង់សោយនូវវិសុទ្ធិរស ទ្រង់សោយនូវនំទាំងឡាយ។
ព្រះរាជាក្នុងសុរដ្ឋប្រទេស ព្រមទំាងអាមាត្យ និងជនជាបរិស័ទ បានសោយនូវព្រះវិសុទិ្ធរសផង សោយនូវនំទំាងឡាយផង លុះសោយរួចហើយ ទ្រង់ត្រាស់សួរដូច្នេះថា អ្នកជាទេវតា ឬជាគន្ធព្វ ឬមួយជាសក្កបុរិន្ទទៈ យើងមិនស្គាល់ បានជាសួរអ្នក យើងស្គាល់អ្នកដូចម្តេចបាន។
(ប្រេតតបថា) ខ្ញុំមិនមែនជាទេវតា មិនមែនជាគន្ធព្វ មិនមែនជាសក្កបុរិន្ទទៈទេ បពិត្រមហារាជ ជាស្តេចក្នុងសុរដ្ឋប្រទេស ខ្ញុំជាប្រេតទេតើ មកនៅក្នុងទីនេះ។
ព្រះរាជាត្រាស់ថា ចុះអ្នកឯងមានសីលធម៌ដូចម្តេច មានសមាចារដូចម្តេច ក្នុងសុរដ្ឋបុរី អ្នកឯងនេះ មានអានុភាពច្រើន ព្រោះអ្នកប្រព្រឹត្តនូវធម៌ប្រសើរដូចម្តេចខ្លះ។
សូមព្រះអង្គ វៀរចាកបាណាតិបាតឲ្យឆាប់ៗ សូមព្រះអង្គវៀរចាកការកាន់យកទ្រព្យ ដែលគេមិនបានឲ្យក្នុងលោក សូមព្រះអង្គ កុំសោយនូវទឹកស្រវឹង កុំមានព្រះឱង្ការកុហក សូមព្រះអង្គ ត្រេកអរតែនឹងព្រះអគ្គមហេសីរបស់ព្រះអង្គ។
យើងវៀរចាកបាណាតិបាត យ៉ាងឆាប់រហ័ស យើងលះបង់ការកាន់យកទ្រព្យ ដែលគេមិនបានឲ្យក្នុងលោក យើងលែងផឹកទឹកស្រវឹង លែងនិយាយកុហក យើងជាអ្នកត្រេកអរតែនឹងប្រពន្ធរបស់ខ្លួន។
ម្នាលប្រេត យើងត្រេកអរក្នុងសាសនារបស់ព្រះពុទ្ធទំាំងឡាយ បាច (នូវទិដ្ឋិដ៏អាក្រក់ចោលដូចជាអង្កាម) ក្នុងទីមានខ្យល់ធំផង បន្សាត់ចោលនូវទិដ្ឋិអាក្រក់ (ដូចជាសម្រាម) ក្នុងទន្លេមានខ្សែទឹករហ័សផង។ លុះព្រះបាទបិង្គលៈ ជាសេ្តចក្នុងដែនសុរដ្ឋ មានព្រះឱង្ការដូច្នេះហើយ ក៏បានវៀរចាកការយល់ដ៏លាមកចោលចេញ ធ្វើនូវកិរិយាថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ រួចក៏បែរព្រះភក្រ្តចំទៅទិសខាងកើត ឡើងគង់លើរថទៅ។
រឿងរេវតីប្រេត ទី៤
[៣៩] ម្នាលរេវតី ជាស្រីមានធម៌ដ៏លាមកក្រៃលែង នាងចូរក្រោកឡើង។បេ។ រឿងរេវតីប្រេត ទី៤នេះ គប្បីមើលក្នុងរឿងទី២ នៃមហារថវគ្គ ទី៥ ក្នុងវិមានវត្ថុចុះ។
ចប់ រឿងវេរតីប្រេត ទី៤។
រឿងឧច្ឆុប្រេត ទី៥
[៤០] (ប្រេតទូលសួរព្រះមោគ្គល្លានថា) ព្រៃអំពៅធំនេះ កើតឡើងដល់ខ្ញុំ (ហាក់ដូច) ជាផលបុណ្យច្រើនណាស់ដែរ តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំមិនបានបរិភោគអំពៅនោះសោះ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន សូមលោកបា្រប់ខ្ញុំ តើផលនេះជាផលកម្មអ្វី។ មួយទៀត ខ្ញុំដល់នូវសេចក្តីចង្អៀតចង្អល់ ចង់បរិភោគ (ក៏បរិភោគមិនកើត) ខ្ញុំខំប្រឹងខ្នះខ្នែងដើម្បីបរិភោគនូវរសនៃអំពៅតិចតួច ខ្ញុំនោះមានអត្តភាពដាច់ហើយ ជាបុគ្គលកំសត់ ប្រកបដោយទុក្ខនេះ ជាផលកម្មអ្វី។ មួយទៀត ខ្ញុំជាបុគ្គលចង្អៀតចង្អល់ ដួលដេកបម្រះននៀលលើផែនដី ដូចត្រីនៅលើគោកដ៏ក្តៅ ទឹកភ្នែកទំាងឡាយរបស់ខ្ញុំ ហូរចេញអំពីចម្ងាយ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន សូមលោកមេត្តាបា្រប់ នេះជាផលនៃកម្មអ្វី។ ខ្ញុំឃា្លនផង លំបាកផង សេ្រកផង តក់ស្លុតផង មិនបានសេចក្តីសុខស្រួលទេ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំសូមសួរសេចក្តីនុ៎ះ ចំពោះនឹងលោកម្ចាស់ ធ្វើម្តេចហ្ន៎ ខ្ញុំគប្បីបានបរិភោគអំពៅ (នេះ)។
ចប់ រឿងឧច្ឆុប្រេត ទី៥។
រឿងកុមារប្រេត ទី៦
[៤១] (ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា) តថាគតឮថា ក្រុងឈ្មោះសាវត្ថី នៅក្បែរព្រៃហិមពាន្ត ក្នុងក្រុងនោះ មានកុមារពីរនាក់ ជាព្រះរាជបុត្ររបស់ (ព្រះបាទបសេនទិកោសល)។ ព្រះរាជបុត្រទំាំងពីរអង្គនោះ ជាអ្នកប្រមាទ ជាអ្នកមានសេចក្តីត្រេកអរ ក្នុងកាមគុណទំាងឡាយ ជាទីត្រេកអរ ជាប់ចំពាក់នឹងសេចក្តីសុខជាបច្ចុប្បន្ន ព្រះរាជបុត្រទំាងនោះ មិនបានឃើញសេចក្តីសុខទៅក្នុងអនាគតកាលឡើយ។ ព្រះរាជបុត្រទំាងនោះ ទៅកាន់លោកខាងមុខ ចាកអត្តភាពជាមនុស្ស ព្រះរាជបុត្រទំាំងពីរនោះ មិនប្រាកដរូប ស្រែកប្រកាសតែអំពើអាក្រក់របស់ខ្លួនក្នុងកាលមុន។ កាលទក្ខិណេយ្យបុគ្គលទំាំងឡាយ មានច្រើន កាលទេយ្យធម៌មាន ពួកយើងមិនអាចដើម្បីធ្វើខ្លួនឲ្យមានសួស្តីតិចតួច ជាទីនាំមកនូវសេចក្តីសុខសោះ។ អំពើអាក្រក់អ្វី ជាអំពើអាក្រក់ជាងអំពើរបស់យើងនោះ ពួកយើងច្យុតចាករាជត្រកូល មកកើតក្នុងប្រេតវិស័យ (ក្នុងទីនេះ) ប្រកបដោយសេចក្តីស្រេក និងការឃ្លាន។ ពួកមនុស្សជាម្ចាស់គេក្នុងលោកនេះ ពុំមែនជាម្ចាស់ក្នុងលោកឯណោះទៀតទេ បានខ្ពស់ហើយ ត្រឡប់ទាបវិញ (ព្រោះតណ្ហា) តែងស្លាប់ ដោយសេចក្តីស្រេកឃ្លាន។ នរជនដឹងទោស ដែលកើតអំពីសេចក្តីប្រកាន់ថាធំ យ៉ាងនេះហើយ គប្បីលះនូវសេចក្តីស្រវឹងថាធំ ចោលចេញ ទើបទៅឋានសួគ៌ នរជននោះ ជាអ្នកប្រកបដោយប្រាជ្ញា ដល់បែកធ្លាយរាងកាយរមែងកើតក្នុងឋានសួគ៌។
ចប់ រឿងកុមារប្រេត ទី៦។
រឿងរាជបុត្តប្រេត ទី៧
[៤២] (ព្រះមានព្រះភាគ ត្រាស់សំដែងរឿងរាជបុត្តប្រេតនេះថា) ផលរបស់បាបកម្មទំាងឡាយ ដែលរាជបុត្រធ្វើហើយ ក្នុងកាលពីដើម គប្បីញំាញីនូវចិត្ត ព្រោះរូប សំឡេង ក្លិន រស ផ្សព្វ និងធម្មារម្មណ៍។ រាជបុត្រចូលចិត្តនឹងការរាំ ការច្រៀង ការត្រេកអរ និងការសើចចំអកឡកឡឺយដ៏ច្រើន ដើរលេងក្នុងឧទ្យាន រួចចូលទៅក្រុងរាជគ្រឹះវិញ។ រាជបុត្រនោះ បានឃើញឥសី (ព្រះបចេ្ចកពុទ្ធ) ឈ្មោះសុនេត្ត លោកមានចិត្តទូន្មានហើយ មានចិត្តតម្កល់មាំ ប្រាថ្នាតិច ប្រកបដោយហិរិ ត្រេកអរតែនឹងចង្ហាន់ក្នុងបាត្រ ដោយការស្វែងរក។
ក្សត្រិយ៍ចុះពីកដំរី ហើយសួរថា បពិត្រលោកដ៏ចំរើនបានចង្ហាន់ដែរឬទេ ហើយទទួលយកបាត្ររបស់លោក លើកឡើងឲ្យខ្ពស់ បោកបំបែកបាត្រលោកលើដីរដិបរដុប ហើយសើចលេង ដើរចេញទៅ (និយាយថា) ខ្ញុំជាកូនរបស់ព្រះបាទកិតវៈ នែភិក្ខុ លោកនឹងធ្វើអ្វីដល់ខ្ញុំ។ ផលដ៏ក្តៅក្រហាយរបស់បាបកម្មដ៏អាក្រក់នោះឯង នាំរាជបុត្រ ឲ្យរងទុក្ខពេញពោរក្នុងនរក។ រាជបុត្រ បានធ្វើអំពើអាក្រក់ ក៏ដល់នូវសេចក្តីទុក្ខក្រៃលែងក្នុងនរក ប្រាំបួនសែន (៩០០,០០០) ឆ្នាំ។ ជនពាល ទុកជាដេកផ្ងារក្តីផ្កាប់ក្តី ផ្អៀងទៅខាងឆ្វេងក្តី ខាងស្តាំក្តី ជើងឡើងលើក្តី ឈរក្តី រមែងឆេះអស់កាលដ៏យូរ។ជនពាល បានធ្វើអំពើអាក្រក់ ក៏ទទួលទុកដ៏ក្រៃលែងក្នុងនរកច្រើនពាន់ឆ្នាំផង ច្រើនហ្មឺនឆ្នាំផង។ បុគ្គលអ្នកមានបាបកម្ម តែងទទួលនូវសេចក្តីទុក្ខដ៏ក្រៃលែង ជាទុក្ខក្តៅផ្សាប្រាកដដូច្នោះ ព្រោះតែប្រទូស្តនឹងឥសីអ្នកមិនបានប្រទូស្ត មានវត្តល្អ។ រាជបុត្រនោះ ទទួលនូវសេចក្តីទុក្ខដ៏ច្រើន ក្នុងនរកនោះ អស់ឆ្នាំទាំងឡាយដ៏ច្រើន ច្យុតចាកនរកនោះមក មកកើតជាប្រេត មានសេចក្តីស្រេកឃ្លានបៀតបៀនហើយ។ បុរសបុគ្គល ដឹងទោសជាដែនកើតនៃសេចក្តីស្រវឹង ព្រោះឥស្សរិយយសយ៉ាងនេះហើយ គប្បីលះបង់នូវសេចក្តីស្រវឹង ព្រោះតែឥស្សរិយយស ហើយប្រព្រឹត្តបន្ទាបបន្ទន់កាយ។ ជនណា ជាបុគ្គលដែលគេសរសើរក្នុងបច្ចុប្បន្ន ជាអ្នកគោរពក្នុងព្រះពុទ្ធ ជននោះ ជាអ្នកប្រកបដោយប្រាជ្ញា លុះបែកធ្លាយរាងកាយទៅ រមែងកើតក្នុងឋានសួគ៌។
ចប់ រឿងរាជបុត្តប្រេត ទី៧។
រឿងគូថខាទកប្រេត ទី៨
[៤៣] (ព្រះមោគ្គល្លាន ឃើញប្រេតនោះហើយ សួរថា) អ្នកដែលអាត្មាឃើញហើយ តើជាអ្វី ងើបអំពីរណ្តៅអាចម៍ ហើយឋិតនៅ អ្នកឯងជាបុគ្គលមានបាបកម្មឥតសង្ស័យ ហេតុអ្វីក៏ស្រែក។
(ប្រេតតបថា) បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំជាប្រេតទុគ៌ត កើតក្នុងយមលោក បានធ្វើបាបកម្ម ទៅពីមនុស្សលោកនេះ ទៅកាន់បេតលោក។
(ព្រះមោគ្គល្លាន សួរថា) អំពើអាក្រក់ដូចម្តេច ដែលប្រេតឯងធ្វើហើយ ដោយកាយ វាចា ចិត្តអ្នកឯងបានទទួលទុក្ខលំបាកនេះ ព្រោះផលបាបកម្មដូចម្តេច។
(ប្រេតតបថា) លោកជាចៅអាវាសរបស់ខ្ញុំ ជាអ្នកឫស្យា ជាអ្នកកំណាញ់ត្រកូល ស្វិតស្វាញ ជេរប្រទេច នៅអាស្រ័យក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ លុះខ្ញុំលឺពាក្យលោកចៅអាវាសនោះហើយ ក៏ជេរប្រទេចភិក្ខុទាំងឡាយ ព្រោះហេតុតែផលកម្មនៃការជេរនោះបានជាខ្ញុំស្លាប់ពីលោកនេះទៅ ទៅកើតជាប្រេត។
(ព្រះមោគ្គល្លាន សួរថា) ភិក្ខុដែលមិនមែនជាមិត្រ ចូលទៅរកត្រកូលរបស់អ្នក ដោយតាំងភេទខ្លួនថាជាមិត្រ ភិក្ខុអ្នកអ័ប្បឥតប្រាជ្ញាលុះបែកធ្លាយរាងកាយស្លាប់ទៅ តើទៅកាន់គតិដូចម្តេច ក្នុងលោកខាងមុខ។
(ប្រេតតបថា) ខ្ញុំឋិតនៅលើទីបំផុតនៃក្បាលនៃភិក្ខុអ្នកមានបាបកម្មនោះ ឯភិក្ខុអ្នកមានបាបកម្មនោះ ទៅកើតជាប្រេត ជាបរិវាររបស់ខ្ញុំ (នេះឯង)។ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ពួកជនឯទៀត បន្ទោបង់នូវឧច្ចារៈណា ឧច្ចារៈនោះឯង ទៅជាភោជនរបស់ខ្ញុំ (រាល់ៗថ្ងៃ) ខ្ញុំបន្ទោបង់នូវឧច្ចារៈណា ភិក្ខុចៅអាវាសនោះ ចិញ្ចឹមជីវិតនឹងឧច្ចារៈនោះ (រាល់ៗថ្ងៃ)។
រឿងគូថខាទកប្រេត ទី៩
[៤៤] (ព្រះមោគ្គល្លាន បានឃើញស្រីប្រេត ហើយសួរថា) នាងឯងដែលអាត្មាឃើញហើយ តើជាអ្វី ងើបអំពីរណ្តៅអាចម៍ ហើយឋិតនៅ នាងឯងមានបាបកម្មឥតមានសង្ស័យ ហេតុអ្វីចេះតែស្រែក។ (នាងប្រេតនោះតបថា) បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំជាស្រីប្រេត ជាអ្នកទុគ៌ត កើតក្នុងយមលោក បានធើ្វបាបកម្ម ហើយច្យុតចាកមនុស្សលោកនេះ ទៅកាន់បេតលោក។ (ព្រះមោគ្គល្លានសួរថា) អំពើអាក្រក់ដូចម្តេច ដែលនាងធ្វើហើយដោយកាយ វាចា ចិត្ត បានជានាងរងទុក្ខនេះ ព្រោះផលកម្មអ្វី។ (ស្រីប្រេតតបថា) លោកចៅអាវាសរបស់ខ្ញុំ ជាអ្នកឫស្យា កំណាញ់ត្រកូល ស្វិតស្វាញ ជេរប្រទេច អាស្រ័យនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ លុះខ្ញុំឮពាក្យលោកចៅអាវាសនោះហើយ ក៏ជេរប្រទេចភិក្ខុទំាំងឡាយ ព្រោះហេតុតែផលកម្មនៃការជេរនោះ បានជាខ្ញុំស្លាប់ពីលោកនេះទៅកាន់បេតលោក។ (ព្រះមោគ្គល្លាន សួរថា) ចុះភិក្ខុដែលមិនមែនជាមិត្តអ្នកចូលទៅកាន់ត្រកូលរបស់នាង ដោយភេទថាដូចជាមិត្ត ភិក្ខុអ្នកអ័ប្បឥតបា្រជ្ញានោះ លុះបែកធ្លាយរាងកាយ ស្លាប់ទៅ តើទៅកាន់គតិដូចម្តេច ក្នុងបរលោក។ (ស្រីប្រេតតបថា) ខ្ញុំឋិតនៅលើទីបំផុតនៃក្បាលរបស់ភិក្ខុអ្នកមានបាបកម្មនោះ ទៅកើតជាប្រេតហើយជាបរិវាររបស់ខ្ញុំ។ បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ពួកជនឯទៀត ៗ បន្ទោបង់នូវឧចា្ចរៈណា ឧច្ចារៈនោះឯង ទៅជាភោជនរបស់ខ្ញុំ (រាល់ៗថៃ្ង) ខ្ញុំបន្ទោបង់នូវឧច្ចារៈណា ភិក្ខុចៅអាវាសនោះ ចិញ្ចឹមជីវិតនឹងឧច្ចារៈនោះ (រាល់ៗថៃ្ង)។
ចប់ រឿងគូថខាទកប្រេត ទី៩។
រឿងគណប្រេត ទី១០
ចប់ រឿងគណប្រេត ទី១០។
រឿងបាដលិបុត្តប្រេត ទី១១
[៤៦] (វេមានិកប្រេតពោលថា) ពួកសត្វនរកក្តី ពួកកំណើតតិរច្ឆានក្តី ពួកប្រេតក្តី ពួកអសុរក្តី ពួកមនុស្ស និងទេព្តាក្តី នាងបានឃើញឬទេ នាងបានឃើញផលកម្មដែលខ្លួនបានធ្វើហើយដោយខ្លួនឯងដែរឬទេ ខ្ញុំនឹងនំានាងទៅបាដលិបុត្រ មិនមានអ្នកចោមព័ទ្ធបាន បើនាងទៅដល់បាដលិបុត្រនោះហើយ ចូរធើ្វកុសលកម្មចុះ។
នាងនោះតបថា បពិត្រយក្ស អ្នកជាបុគ្គលប្រាថ្នាប្រយោជន៍ឲ្យខ្ញុំ បពិត្រទេវតា អ្នកជាបុគ្គលបា្រថ្នាសេចក្តីចំរើនឲ្យខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងធើ្វតាមសំដីរបស់អ្នក អ្នកជាអាចារ្យរបស់ខ្ញុំ។
ពួកសត្វនរកក្តី ពួកកំណើតតិរច្ឆានក្តី ពួកប្រេតក្តី ពួកអសុរក្តី ពួកមនុស្ស និងទេពា្តក្តី ខ្ញុំបានឃើញហើយ ខ្ញុំបានឃើញផលកម្មរបស់ខ្លួនដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំនឹងធើ្វបុណ្យទំាំងឡាយឲ្យច្រើន។
ចប់ រឿងបាដលិបុត្តប្រេត ទី១១។
រឿងអម្ពវនប្រេត ទី១២
[៤៧] (ពួកពាណិជសួរថា) ស្រះបោក្ខរណីរបស់នាងនេះ ជាទីត្រេកអរដោយប្រពៃផង មានផៃ្ទដ៏ស្មើផង មានកំពង់ល្អផង មានទឹកច្រើនផង មានផ្ការីកល្អផង មានហ្វូងកន្លង់ហើរឆ្វៀលឆ្វាត់ផង ស្រះបោក្ខរណី ជាទីពេញចិត្តនេះ នាងបានដោយហេតុដូចម្តេច។ មួយទៀត អម្ពវ័នរបស់នាងនេះ ជាទីត្រេកអរដោយប្រពៃផង កាន់ផ្លែគ្រប់រដូវផង មានផ្ការីកជានិច្ច មានហ្វូងកន្លង់ច្រើនចោមរោមផង តើវិមាននេះ នាងបានមកដោយហេតុអ្វី។
(វេមានិកប្រេត តបថា) ខ្ញុំបានស្រះបោក្ខរណី ជាទីត្រេកអរ និងអម្ពវនវិមាន ជាទីត្រេកអរនេះ ព្រោះតែធីតារបស់ខ្ញុំ បានប្រគេនទឹកស្វាយទុំ និងបបរ និងម្លប់ដ៏ត្រជាក់ ជាទីត្រេកអរក្នុងទីនេះ។
(ធីតាពោលថា) ចូរអ្នកសំឡឹងមើលផលរបស់ទាន និងការទូន្មាននូវឥន្ទ្រិយ និងការសង្រួមដែលឃើញច្បាស់ដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំ (ពីដើម) ជាទាសី ឥឡូវបានជាកូនប្រសាស្រីក្នុងត្រកូលរបស់លោក និងជាធំត្រួតត្រាផ្ទះរបស់លោក។
(ថៃ្ងនោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ប្រមើលមើលឃើញឧបនិស្ស័យនៃស្រីនោះ ហើយត្រាស់ថា) របស់ដែលមិនត្រេកអរ រមែងប្រព្រឹត្តកន្លងបុគ្គលអ្នកប្រមាទ ដោយសភាពនៃរបស់ជាទីត្រេកអរ របស់ដែលមិនស្រឡាញ់ រមែងប្រព្រឹត្តកន្លងបុគ្គលអ្នកប្រមាទដោយសភាពនៃរបស់ជាទីស្រឡាញ់ ទុក្ខតែងប្រព្រឹត្តកន្លងបុគ្គលអ្នកប្រមាទដោយសភាពនៃសេចក្តីសុខ។
រឿងអក្ខរុក្ខប្រេត ទី១៣
[៤៨] (ភូមិទេវតានិយាយថា) បុរសបុគ្គលឲ្យរបស់ណា របស់នោះ មិនមាន (ផលត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ) ទេ បុគ្គលគប្បីឲ្យទាន លុះឲ្យទានហើយ រមែងឆ្លងទុក្ខទំាងពីរយ៉ាង (ទុក្ខក្នុងបច្ចុប្បន្ន និងបរលោក) រមែងបានប្រទះសុខទំាំងពីរ ព្រោះតែទាននោះ ចូរអ្នកភ្ញាក់រព្ញក ចូរអ្នកកុំធ្វេសប្រហែស (ក្នុងទាន) ឡើយ។
ចប់ រឿងអក្ខរុក្ខប្រេត ទី១៣។
រឿងភោគសំហរប្រេត ទី១៤
ចប់ រឿងភោគសំហរបេ្រត ទី១៤។
រឿងសេដ្ឋិបុត្តប្រេត ទី១៥
[៥០] (ពួកសត្វនរកស្រែកថា) ពួកយើងឆេះ នៅក្នុងនរកពេញប្រាំមួយម៉ឺន (៦០.០០០) ឆ្នាំគ្រប់គ្រាន់ តើទីបំផុតនឹងមានក្នុងវេលាណា។ ពួកយើងមិនមានទីបំផុតទេ ពួកយើងនឹងមានទីបំផុតមកពីណា ទីបំផុតនឹងមិនប្រាកដដល់យើងឡើយ ម្នាលអ្នក ព្រោះតែខ្ញុំក្តី អ្នកក្តី បានធ្វើបាប។ ពួកយើងរស់នៅដោយលំបាក ព្រោះទេយ្យធម៌មាន យើងមិនបានឲ្យ កាលទេយ្យធម៌មាន យើងមិនបានធ្វើទីពឹងដល់ខ្លួនសោះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំបានរដោះរួចចាកនរកនេះទៅ បានកើតជាមនុស្ស សូមជាអ្នកបរិបូរដោយសីល ធ្វើកុសលឲ្យច្រើនអំពីកាលដឹងក្តីទៅ។
ចប់ រឿងសេដ្ឋិបុត្តប្រេត ទី១៥។
រឿងសដ្ឋីកូដសហស្សប្រេត ទី១៦
[៥១] (ថៃ្ងមួយព្រះមោគ្គល្លានសួរថា) ហេតុអ្វីអ្នកដូចមនុស្សឆ្កួត ស្ទុះចុះស្ទុះឡើង ដូចម្រឹគភ្ញាក់ផ្អើល អ្នកមានបាបកម្មមិនមានសង្ស័យ ហេតុអ្វីក៏អ្នកស្រែក។
(ប្រេតតបថា) បពិត្រលោកដ៏ចំរើន ខ្ញុំជាប្រេតទុគ៌ត កើតក្នុងយមលោក ទៅពីមនុស្សលោកនេះ ទៅកាន់បេតលោក ព្រោះតែធ្វើបាបកម្ម។ មានញញួរដែកពេញចំនួនប្រាំមួយហ្មឺន (៦០.០០០) ដ៏គ្រប់គ្រាន់ តែងធ្លាក់លើក្បាលរបស់ខ្ញុំ ញញួរដែកទំាងនោះ ទំលាយនូវក្បាលរបស់ខ្ញុំ។
(ព្រះមោគ្គល្លានសួរថា) ចុះអ្នកបានធ្វើអំពើអាក្រក់ដោយកាយ វាចា ចិត្ត ដូចមេ្តច បានជាអ្នកលះលោកនេះ ទៅកើតក្នុងបេតលោក ព្រោះផលកម្មអ្វី។ ញញួរដែកពេញប្រាំមួយហ្មឺន(៦០.០០០) ដ៏គ្រប់គ្រាន់ ធ្លាក់មកលើក្បាលរបស់អ្នក ញញួរដែកទំាំងនោះ វាយទំលាយក្បាល។
(ប្រេតតបថា) កាលណោះ ខ្ញុំបានឃើញព្រះបចេ្ចកពុទ្ធ ព្រះនាមសុនេត្ត លោកមានឥន្រ្ទិយចំរើនដោយអរិយមគ្គ គង់ក្រោមម្លប់ឈើ លោកមានឈាន ឥតមានភ័យភិតមកពីទីណាទេ។ ខ្ញុំបាញ់ទំលាយព្រះកេសលោក ដោយការប្រហារដោយក្រួស សេចក្តីទុក្ខនេះ សម្រេចដល់ខ្ញុំ ព្រោះតែផលកម្មនៃការប្រហារនោះ។ (ព្រោះហេតុនោះ) បានជាញញួរដែកពេញប្រាំមួយហ្មឺន (៦០.០០០) ដ៏គ្រប់គ្រាន់ ធ្លាក់មកលើក្បាលរបស់ខ្ញុំ ញញួរដែកទំាំងនោះ វាយទំលាយក្បាលរបស់ខ្ញុំ។
(ព្រះមោគ្គល្លានតបថា) ម្នាលបុរសអាក្រក់ សមតាមសេចក្តីប្រព្រឹត្តរបស់អ្នកហើយ ត្រង់ដែលញញួរដែក ពេញប្រាំមួយហ្មឺន (៦០.០០០) ដ៏គ្រប់គ្រាន់ ធ្លាក់មកលើក្បាលរបស់អ្នក ញញួរដែកទំាងនោះ ក៏វាយទំលាយក្បាលរបស់អ្នក។
ចប់ រឿងសដ្ឋីកូដសហស្សប្រេត ទី១៦។
ឧទាន នៃមហាវគ្គ ទី៤ នោះគឺ
និយាយអំពីរឿងអម្ពសក្ខរប្រេត ១ សេរិស្សកប្រេត ១ នន្ទិកាប្រេត ១ រេវតីប្រេត ១ ឧច្ឆុខាទកប្រេត ១ កុមារប្រេត ១ រាជបុត្តប្រេត ១ គូថខាទកប្រេតពីរលើក គណប្រេត ១ បាដលិបុត្តប្រេត ១ អម្ពវនប្រេត ១ អក្ខរុក្ខប្រេត ១ ភោគសំហរប្រេត ១ សេដ្ឋិបុត្តប្រេត ១ សដ្ឋីកូដសហស្សប្រេត ១ ហេតុនោះ បានជាលោកហៅថា វគ្គ។
ចប់ មហាវគ្គ ទី៤។
ចប់ បេតវត្ថុ។
ការវាយប្រហារដែនអាកាសនៅទីក្រុងបេកដាត ថ្ងៃទី ១២ កក្តដា ២០០៧
នៅថ្ងៃទី ១២ ខែកក្តដា ឆ្នាំ២០០៧ មានការវាយប្រហារដែនអាកាសមួយនៅទីក្រុងបេកដាត ប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់ នៅពេលឧទ្ធម្ភាចក្ររបស់​ទាហានសហរដ្ឋអាមេរិចបានវាយប្រហារសម្លាប់មនុស្ស ១២នាក់ដែលមិនមែនជាទាហានដែលគ្មានអាវុធ នៅក្រុមនោះមានអ្នកកាសែតពីរនាក់​ដែលធ្វើការនៅអង្គការព័ត៌មាន រ៉ូតធើរ៍ (Reuters)
[[File:CollateralMurder.ogv|center|thumb|360px|វីដេអូផ្សាយនៅវីគីលីកស៍ ដែលបង្ហាញពេលឧទ្ធម្ភាចក្របាញ់សម្លាប់មនុស្ស
ពីរនាក់ ហើយនឹងមានសំលេងដែរ [Full audio transcript] |alt=Military helicopter gunsight footage of civilian humans and vehicle being destroyed by airstrike]]
អ្នកកាសែតពីរនាក់នោះឈ្មោះ នាម៊ែ ណូអ៊ែឌែន​ (Namir Noor-Eldeen) និង សាអ៊ីល ឈឺម៉ា (Saeed Chmagh) ទោះបីជា មនុស្សទាំងនោះមិនបង្កសង្រ្គាមជាមួយគ្នាក៏មានបុរសពីរនាក់មានកាំភ្លើង AK-47 និង RPG។ ក៏ប៉ុន្តែទាហានសហរដ្ឋអាមេរិច គិតដែលម៉ាស៊ីនថតរបស់អ្នកកាសែតពីរនាក់ គឺជាកាំភ្លើងដែរ ។ ទាហានសហរដ្ឋអាមេរិចទទួលអនុញ្ញាតិភ្ជុងក្រុមនោះហើយនឹងគេសម្លាប់មនុស្សច្រើន​ មានម្នាក់ដែលរបួសព្យាយាមរត់គេច និងមានដឹកទំនិញ​ពណ៌ខៀវដែលចូលនៅកន្លែងនោះដើម្បីជួយមនុស្សរបួស នៅក្នុងឡានមានក្រុមបុរសផ្សេងទៀតដែលគ្មានកាំភ្លើងដែរហើយនឹងមានក្មេងពីរ នាក់ ។ ទាហានសហរដ្ឋអាមេរិចបានសុំអនុញ្ញាតិម្តងទៀតភ្ជុងបាញ់ឡាននោះដែរ នៅពេលទទួលការអនុញ្ញាតិគេសម្លាប់អ្នករបួសនិងអ្នកដែល​ព្យាយាមជួយពួកគេ អំពីក្មេងពីរនាក់ដែលនៅខាងក្នុងគេមានរបួសខ្លាំងណាស់ ។
បន្ទាប់មកមេទាហានសហរដ្ឋអាមេរិចនៅប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់ បានប្រកាសដែលឧទ្ធម្ភាចក្ររបស់ទាហាននោះកំពុងតាមអ្នកបះបោរជាច្រើន និងទាហាន​ដែលគ្មានទោសទាំងនោះ ។ ​ អង្គការព័ត៌មានរ៉ូតធើរ៍ (Reuters)​ សួរទាហានអាមេរិចអោយវីដេអូ និងសំលេងរបស់ការវាយប្រហារនោះ ក៏ប៉ុន្តែ​ពួកគេបានបដិសេធន៍
នៅថ្ងៃទី ៥ ខែ មេសា ឆ្នាំ ២០១០ វិបសាយ វីគីលីកស៍ (Wikileaks) បានផ្សាយវីដេអូរបស់ការវាយប្រហារដែលហៅ Collateral Murder (ឧក្រិតជន) វីគីលីកស៍ អត់បានប្រាប់នរណាអោយវីដេអូនោះ មានទាហាសហរដ្ឋអាមេរិចម្នាក់ដែលប្រាប់​អង្គការរ៉ូតធើរ៍ (Reuters) ដែលវីដេអូនោះគឺជាការពិត ក៏ប៉ុន្តែគេមិនបានអោយឈ្មោះរបស់ទាហាននោះ ។
ចំណាំ
ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់ ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:សហរដ្ឋអាមេរិច ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:សង្រ្គាម ចំនាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកកាសែត
ម៉ង់តេរីយើ
ម៉ង់តេរីយើ​ ( ១៦៨៩-១៧៥៥ នៃគ.ស.​ ) ជីវប្រវត្តិរបស់ ម៉ង់តេរីយើ​ លោក​​ ម៉ង់តេរីយើ​ ជា​ទស្សនវិទូ​នយោបាយ ជា​អ្នកប្រវត្តិវិទូ ជា​អ្នកនិពន្ធ​​ប្រលោមលោក របស់​បារាំង​ម្នាក់ និង​ត្រូវបាន​គេទទួល​ស្គាល់​ថា ជា​ស្ថាបនិក​មួយ​រូប ខាង​សង្គមវិទ្យា និង​ជាបិតា នៃ​វិទ្យាសាស្រ្ត​​នយោបាយ​ទៀតផង ។  គាត់​កើត​នៅថ្ងៃទី​១៨ ខែ​មករា ឆ្នាំ ១៦៨៩ នៃគ.ស. នៅ​តំបន់​ប្រេដ នៃ​ខែត្រ​ជីរុន​​​​​​​​​​​​​​​​ សាធាណរដ្ឋបារាំង ។ ហើយ​បាន​ទទួល​មរណកាល នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១០ ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៧៥៥ ក្នុង​ជន្មាយុ ៦៦ ឆ្នាំ នៅ​ទីក្រុង​ប៉ារីស ប្រទេស​បារាំង ។ គាត់​ក៏​ធ្លាប់​ជា​ទីប្រឹក្សា​សភា ថែមទាំង​ជា​អ្នកប្រឆាំង​នឹង​ទ្រឹស្តី​របបផ្តាច់ការ​ម្នាក់​ផងដែរ ។ នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៧២៦ គាត់​លះបង់​ការងារ​ទាំងអស់ ដើម្បី​យក​ពេលវេលា ធ្វើ​ការសញ្ជឹង​គិត និង​ធ្វើទៅ​ក្រៅ​ប្រទេស មាន​អ៊ីតាលី  ហុងគ្រី ហូឡង់ដ៏ និង​ប្រទេស​អង់គ្លេស​ជាដើម ។ ស្នាដៃ គោលការណ៍​សំខាន់​របស់​គាត់ គឺ​ការ​ផ្គត់ផ្គង់​ច្បាប់ និង​ការ​បែងចែក​អំណាច​ក្នុង​រដ្ឋ ។ ក្នុង​ស្នាដៃ​ដ៏ល្បី ២ របស់ម៉ង់តេរីយើ​នៅក្នុងគំនិតនោបាយគឺ៖ គាត់​ធ្លាប់​សិក្សា​ពី​ច្បាប់ តែ​គាត់ហាក់ដូចជា​មិនពេញចិត្ត​ទាល់តែសោះ ពីព្រោះ​គាត់ចង់ស្វែងយល់ ពី​គោលការណ៍​ «ស្ពីរីត» របស់វា ។ ពាក្យថា គោលការណ៍ «ស្ពីរីត» មានន័យថា «ជា​កម្លាំង​ជំរុញ» ឬ​អាចនិយាយបាន​ថា «ជា​និន្នាការ» ដែល​នាំឲ្យ​គេ​ដើរ​ទៅមុខ ។ បើ​យើង​ធ្វើការ​ប្រៀបធៀប​និយមន័យ​ខាងលើ ទៅនឹង​ចំណងជើងសៀវភៅ​ដ៏​ល្បីល្បាញ​របស់គាត់​នោះ គឺ​ចង់និយាយ​ថា ហេតុដូចម្តេច​បានជា​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​​មួយ​មាន​ច្បាប់​ខុសៗ​គ្នា ? ដូចម្តេច​បានជា​ច្បាប់​ខ្លះ មាន​ប្រសិទ្ធិភាព ហើយ​ខ្លះទៀត​គ្មាន ? វណ្ណកម្ម​ដ៏​ធំ​សម្បើម​នេះ ចែកចេញ​ជា ៣១ សៀវភៅ ដែល​បែងចែក​ជា ១៥ ទៅ ២០ ជំពូក ក្នុង​សៀវភៅ​និមួយៗ ។ គេ​ចាត់ទុក​លោក​ជា​នយោបាយវិទូ ពីព្រោះ​ខ្លឹមសារ​សៀវភៅ​របស់គាត់ សុទ្ធសឹង​ធ្វើ​ ការ​សិក្សា​អំពី​របបគ្រប់គ្រង​របស់​រដ្ឋ ។ លោកម៉ង់តេរីយើ​បានដាក់​ចំណងជើងសៀវភៅ​របស់គាត់​ ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន មិនឲ្យឃើញ​មានលក្ខណៈនយោបាយ​ទេ ៕
ទ្រីស្តី​ស្តីអំពី​របបគ្រប់គ្រងរដ្ឋ
លោក ម៉ង់តេរីយើ​ បានធ្វើការបែងចែក​របបនយោបាយ​ជា ៣ ប្រភេទ​គឺ របបនិមួយៗ​ សុទ្ធតែមានគោលការណ៍ របស់វាផ្ទាស់ ។ គោលការណ៍នេះ ជាកម្លាំងជម្រុញ របស់រដ្ឋ ។ លក្ខណៈរបស់រដ្ឋ សំដៅទៅលើរចនាសម្ព័ន្ធ ខាងក្នុងរបស់រដ្ឋ សំដៅការរៀបចំរបស់រដ្ឋ ដោយសាររដ្ឋ និមួយៗ​ មានលក្ខណៈផ្សេងៗ ពីគ្នា បានជារដ្ឋមានឈ្មោះខុសៗ គ្នា ។ លក្ខណៈទាក់ទងទៅនឹងនិយមន័យរបស់រដ្ឋ ហើយបើគ្មានលក្ខណៈនេះទេ គេក៏ពុំអាចសំគាល់បានថា​ ណាមួយជាសាធារណរដ្ឋ ណាមួយជារាជាធិបតេយ្យ និងណាមួយជារបបផ្តាច់ការធិបតេយ្យឡើយ ។ លក្ខណៈដែលទាក់ទងទៅនឹងលក្ខន្តិកៈ របស់រដ្ឋ គឺជាទស្សនទាន របស់រដ្ឋ ។ នៅក្នុងសាធារដ្ឋ ទោះជាប្រជាធិបតេយ្យក្តី ឬជាអភិជនាធិបតេយ្យក្តី គោលការណ៍របស់វា គឺគុណធម៌ ការស្រលាញ់មាតុប្រទេស ស្រលាញ់សមភាព ស្រលាញ់ច្បាប់ ការលះបង់ផលប្រយោជន៍ ខ្លួនឯង  ដើម្បីផលប្រយោជន៍ សាធារណៈ ។ នៅក្នុងរបបរាជាធិបតេយ្យ គោលការណ៍របស់វា គឺកិត្តិយស ពោលគឺការចេះគោរពគ្នា ទៅតាមឋានៈក្នុងសង្គម ការស្គាល់នាទីខ្ពស់ទាប នៅក្នុងរបបផ្តាច់ការធិបតេយ្យ គោលការណ៍របស់វា គឺការភ័យខ្លាច ការគោរពដោយគ្មានការតវ៉ា ចំពោះអ្នកដឹកនាំ ។
ទ្រឹស្តីស្តីអំពីអាកាសធាតុ
លោក ម៉ង់តេរីយើ​ ពិនិត្យឃើញថា អាកាសធាតុមានឥទ្ធិពល ទៅលើចរិតមនុស្ស ហើយដោយសារមនុស្ស ជាអ្នកបង្កើតច្បាប់ ដូច្នេះ ធាតុអាកាស ក៏មានឥទ្ធិពល ទៅលើច្បាប់ដែរ ។ ខ្យល់ត្រជាក់ ធ្វើឲ្យមានកម្លាំង ខ្យល់ក្តៅ បន្ថយកម្លាំង ។ លោក ម៉ង់តេរីយើ​ សរសេរថា « គេមានកម្លាំងកាយ កម្លាំងចិត្ត នៅក្នុងអាកាសធាតុត្រជាក់ គេមានការទុកចិត្តលើខ្លួនឯងជាង គេមានសេចក្តីក្លាហានជាង គេមានចំណង់ សងសឹកតិចជាងគេ មានភាពស្មោះត្រង់ជាង» ។ ច្បាប់ដែលសម្តែងចេញ ពីចរិតមនុស្ស តណ្ហារបស់មនុស្ស លក្ខណៈរបស់មនុស្ស ក៏មានជាប់ស្នាម ធាតុអាកាស នៅជាមួយដែរ ។ ធាតុអាកាស ក៏មានឥទ្ធិពលទៅលើដី និងទៅលើជីវិតសេដ្ឋកិច្ច ហើយច្បាប់ ក៏មិនដូចគ្នាទេ សម្រាប់ប្រជាជនជាកសិករ ប្រជាជនជាអ្នកប្រមាញ់ និងប្រជាជនជាអ្នកនេសាទ ។ លោក ម៉ង់តេរីយើ​ បានសរសេរថា «ច្បាប់ ត្រូវមានទំនាក់ទំនង ជាមួយនឹងរូបសាស្រ្តរបស់ប្រទេស ធាតុអាកាសត្រជាក់ ក្តៅ ទំហំ របៀបរស់នៅ របស់ប្រជាកសិករ ជាអ្នកប្រមាញ់ ជាអ្នកគង្វាល កម្រិត សេរីភាព ជំនឿរបស់អ្នកស្រុក ធនធានរបស់គេ ទំនៀមរបស់គេ» ។ ដូច្នេះ ពាក្យអាកាសធាតុនេះ លោក ម៉ង់តេរីយើ​ ពិនិត្យមិនត្រឹមតែលក្ខណៈ អាកាសធាតុភូមិសាស្រ្តប៉ុណ្ណោះទេ គឺថែមទាំងលក្ខណៈសេដ្ឋកិច្ច ប្រវត្តិសាស្រ្ត វប្បធម៌ និយាយរួម គ្រប់លក្ខណៈសង្គមសាស្រ្តទាំងអស់ ។ ហេតុនេះហើយ បានជាគេចាត់ទុកលោក ម៉ង់តេរីយើ​ ជាស្ថាបនិកសង្គមវិជ្ជាពិតៗ​ ។
ការវិភាគស្តីអំពីអំណាច
ទ្រឹស្តីនេះ មានន័យថា ត្រូវឲ្យមានការទទួលស្គាល់ អង្គកណ្តាលផ្សេងៗ ដែលស្ថិតនៅចន្លោះ រវាងស្តេច និងប្រជារាស្រ្ត ក្នុងនោះមានវណ្ណៈទាំង ៣ ដែលមាននៅក្នុងរបបចាស់ គឺវណ្ណៈអភិជន សហធម្មិក និងវណ្ណៈផ្សេងៗ ទៀត ។ វណ្ណៈទាំងឡាយ ដែលនៅចន្លោះរវាងស្តេច និងប្រជារាស្ត្រ សម្រាប់ធ្វើជាកម្លាំង ទប់អំណាចរបស់ស្តេច ប៉ុន្តែទ្រឹស្តី នៃការបែងចែកអំណាចបញ្ឈរនេះ មានន័យពេញលេញបាន លុះត្រាតែមាន ទ្រឹស្តី នៃការបែងចែកអំណាចផ្តេក​ មកបង្ក្រប់បន្ថែមដែរ ។ ដើម្បីមានស្ថេរភាព នៅក្នុងសាធារណរដ្ឋ ក៏ដូចជានៅក្នុងរាជានិយម ចាំបាច់ត្រូវតែមាន ការបែងចែកអំណាចរដ្ឋ ព្រោះថា ការបែងចែកអំណាចរដ្ឋ អាចធ្វើឲ្យមានសមាជិក នៃសង្គម ទទួលបាន នូវសេរីភាព សុវត្ថិភាព យុត្តិធម៌ ពិសេស គឺស្ថេរភាពសង្គមតែម្តង ។
លោក ម៉ង់តេរីយើ​ បានបែងចែកអំណាច ដូចខាងក្រោមនេះ
គោលការណ៍ នៃការបែងចែកអំណាចនេះ គឺធ្វើឡើង ក្នុងគោលបំណង ទប់ស្កាត់មិនឲ្យអំណាច ដែលស្ថិតនៅក្នុងដៃ បុគ្គលណាម្នាក់ នោះអាចនាំទៅរកសេចក្តីវិនាស ដល់ប្រទេសជាតិបាន និងដើម្បីឲ្យទ្រឹស្តី នៃការបែងចែកអំណាចនេះ  លុះទៅតាមរូបភាព ជារចនាសម្ព័ន្ធ និងដើម្បីរក្សា នូវតុល្យភាព នៃអំណាចទាំង ៣ របស់រដ្ឋ ។ មួយទៀត គោលដៅ នៃការបែងចែកអំណាចនេះ គឺធ្វើឡើង ដើម្បីប្រឆាំង នឹងរបបរាជានិយមផ្តាច់ការ ហើយសម្របសម្រួល ទំនាស់រវាង របបមូលធននិយម និងពួកវណ្ណៈអភិជន និងជាការគ្រោងទុកជាមុន ដើម្បីការពារគ្រោះថ្នាក់ ជៀសវាងការដណ្តើមយកអំណាចផ្តាច់មុខ ព្រោះលោកយល់ថា «សារជាតិរបស់មនុស្ស បើកាលណា បានអំណាចនៅក្នុងដៃ របស់ខ្លួនហើយ មនុស្សនោះ នឹងតស៊ូ ដើម្បីរក្សាអំណាចនោះ លុះដល់តំណក់ឈាមចុងក្រោយ» ។ ដូច្នេះ ធ្វើយ៉ាងណា ឲ្យអំណាច ទប់ទល់នឹង អំណាច ពីព្រោះមនុស្សទាំងអស់ ដែលមានអំណាច តែងតែមានការប្រើប្រាស់នូវអំណាចទាំងនោះជ្រុលហួស ៕
មនោយិទ្ធិ
ព័ត៌មាន​អំពី​សៀវភៅ
ចំណងជើង​សៀវភៅៈ មនោមយិទ្ធិ
ចំណងជើង​ជា​ភាសា​បារាំងៈ Le pouvoir de la volonté
ចំណងជើង​ជា​ភាសា​អង់គ្លេសៈ The Willpower
អ្នកនិពន្ធៈ ស៊ា ប៊ុន​ភេង
បោះពុម្ពនៅ​ឆ្នាំៈ ១៩៧៣
ប្រែសម្រួលចេញពី​សៀវភៅៈ Le pouvoir de la volonté: Techniques de suggestion, de visualisation pour maîtriser son esprit et réussir sa vie​​ (១៩៣៩) របស់​អ្នក​និពន្ធ Paul-Clément Jagot
វាចា​របស់​អ្នក​និពន្ធ​ក្នុង​ការ​បោះពុម្ព​លើក​ទី​២
លោក​អ្នក​អាន​ជា​ទី​គោរព!
ដំបូង​បំផុត​យើង​ខ្ញុំ​សូម​ថ្លែង​អំណរ​គុណ​ជា​ពន្លឹក​ចំពោះ​ការ​យក​ចិត្ត​ទុកដាក់​អាន​សៀវភៅ​មនោមយិទ្ធិ​នេះ​ ជា​ការ​ចាក់​ហោប៉ៅ​បញ្ចូល​ក្បាល​មួយ​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​យល់​ថា​ប្រាកដ​ជា​មិន​ឥត​ប្រយោជន៍​ឡើយ ។ ...
ភ្នំពេញ ថ្ងៃ​ទី ៥ មីនា ១៩៧៣
ស៊ា ប៊ុន ភេង
វាចា​របស់​អ្នក​និពន្ធ​ក្នុង​ការ​បោះពុម្ព​លើក​ទី​១
....វត្តអង្គ​តាមិញ ថ្ងៃទី ១០ កញ្ញា ១៩៦៣
ស៊ា ប៊ុន ភេង
អារម្ភកថា​របស់​លោក​ ប៉ូល ហ្សាកូត៍
ការ​មាន​លក្ខណៈ​រឹងប៉ឹង ការ​ជឿ​ក្នុង​ខ្លួន​ឯង សេចក្ដី​ព្យាយាម​យ៉ាង​មិន​ដាក់​ធុរៈ​ដើម្បី​ធ្វើការ​ដែល​បាន​ត្រិះរិះ​ល្អិតល្អន់ និង​ចុះ​ចិត្ត​ពិត​ប្រាកដ​ហើយ​ឲ្យ​សម្រេច​ សមត្ថភាព​បង្គាប់​ការ​គិត ការ​ចុះ​សម្រុង​តាម​ការ​វិនិច្ឆ័យ​របស់​អ្នក​ដទៃ និង​កម្លាំង​ចិត្ត​និង​ភាព​មាំទាំ​សម្រាប់​តស៊ូ​សេចក្ដី​លំបាក​តោកយ៉ាក​ទាំង​ពាន់​ប្រការ មែន​ពិត​គុណសម្បត្តិ​ទាំង​នេះ ប្រាកដ​ដល់​យើង​ហាក់​ដូច​ជា​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​មាន​ឡើង​ពុំបាន ។
ប៉ុន្តែ​គុណសម្បត្តិ​ទាំង​នោះ​ជា​ធម្មជាតិ​ដែល​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​ឡើង​បាន​ សៀវភៅ​នេះ​នឹង​សំដែង​ឲ្យ​លោក​អ្នក​ឃើញ សៀវភៅ​នេះ​នឹង​បង្រៀន​លោក​អ្នក​ថា​តើ​នឹង​ប្រើ​វិធី​ណា​ទើប​អាច​ឲ្យ​គុណសម្បត្តិ​ទាំង​អស់​ដែល​ពោល​ខាង​ដើម​នោះ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ខ្លួន​លោក​អ្នក​យ៉ាង​ច្រើន​ជា​ទី​បំផុត​បាន សូម្បី​លោក​អ្នក​មាន​ហើយ​ប៉ុន្តែ​តិច​ជា​ទី​បំផុត​ក៏ដោយ​ចុះ ។
ហ្ល័ក​វិធី​ដែល​ចែង​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​នឹង​ឲ្យ​ផល​សម្រេច​ត្រឹម​លោក​អ្នក​អាន​ទាំងឡាយ​នឹង​បាន​ឃើញ​ការ​ពិសោធន៍​មក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ហើយ ។
សូម​អ្នក​ដែល​រួញរា​ ចូរ​មានៈ​និង​ចុះ​ដៃ​ធ្វើការ​ហ្វឹកហាត់​យ៉ាង​ប្រាកដ​ប្រជា​ម្ដង​បន្តិចៗ​តាម​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ដឹក​នា​ទុក​ចុះ សូម្បី​ជន​នោះ​ជា​ជន​ទន់ខ្សោយ​ចិត្ត​រសាត់អណ្ដែត​ឬ​ខ្លាច​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ក្នុង​ពេល​មិន​យូរ​ក៏​នឹង​មាន​មនោមយិទ្ធិ​ខ្លាំងក្លា​ឡើង​ នឹង​មាន​សេចក្តី​អត់ធន់ និង​ការ​អាច​យក​ឈ្នះ​គូ​ខាង​ម្ខាង​របស់​ខ្លួន​បាន ។
....
វសោ ឥស្សរិយំ លោកេ
អំណាច​ជា​ធំ​ក្នុង​លោក (ពុទ្ធភាសិត)
កាំភ្លើង​ជា​អាវុធ​ដែល​គេ​ចាប់​បាញ់​សម្លាប់​បាន​ទាំង​មនុស្ស​និង​សត្វ​យ៉ាង​ណា មនោមយិទ្ធិ​​គេ​ក៏​អាច​ប្រើ​បាន​ទាំង​ផ្លូវ​ល្អ​និង​អាក្រក់​យ៉ាង​នោះ​ដែរ ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​បើ​គេ​ប្រើ​កាំភ្លើង​បាញ់​ទៅ​លើ​មនុស្ស​សត្វ​ដែល​ច្បាប់​ពុំ​អនុញ្ញាត គេ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ទទួល​ទោស​តាម​យថាហេតុ ។
...
ជំពូក​១- ការ​ហ្វឹកហាត់​សម្រាប់​ដាស់​ឬ​ធ្វើ​ឲ្យ​មនោមយិទ្ធិ​កើត​ឡើង
យើង​យល់ដឺង​ចូលចិត្ត​ហើយ​ថា "មនោមយិទ្ធិ" នោះ​គឺ​ជា​អំណាច​នៃ​ចិត្ត​របស់​យើង​ដែល​ប្រើ​បង្គាប់​បញ្ជា​ខ្លួន​យើង​ បង្គាប់​បញ្ជា​អ្នក​ដទៃ និង​បង្គាប់​បញ្ជា​គ្រោះកម្ម​ទាំងឡាយ ...
វិធី​បណ្ដុះ​ឲ្យ​មនោមយិទ្ធិ​កើត​ឡើង​នោះ​មាន​ជា​ថ្នាក់ៗ​ដូច​តទៅ​នេះ ៖
១. រៀបការគិត​ឲ្យ​មាន​របៀប
២. ហាត់​ចិត្ត​ឲ្យ​ក្លៀវក្លា
៣. បម្រុងរាងកាយ
៤. បង្កើន​ការ​ខ្លាំងក្លា​នៃ​ខ្យល់​ដកដង្ហើម
៥.​ បម្រុងសរសៃ​ប្រសាទ
៦. ហាត់​ចិត្ត​ឲ្យ​ជា​សមាធិ
៨. រក្សា​ទុក​មនោមយិទ្ធិ​ដែល​កើត​មាន​ហើយ
...
ជំពូក​២- ​មនោមយិទ្ធិ​បង្គាប់​ខ្លួន​ឯង
ហេតុអ្វី​យើង​ទើប​ត្រូវ​ប្រើ​មនោមយិទ្ធិ​បង្គាប់​ខ្លួន​យើង បើ​ប្រើ​​បង្គាប់​អ្នក​ដទៃ​តែ​ម្ដង​ទៅ​មិន​ល្អ​ជាង​ឬ? ...
១. បង្គាប់​ការ​ដេក​លក់​និង​ការ​ភ្ញាក់
២. ធ្វើ​ការ​គិត​ឲ្យ​ស្រឡះស្រឡំ​ក្នុង​វេលា​ភ្ញាក់​ឡើង
៣. ផ្លាស់​ការ​គិត​បាន​តាម​ត្រូវការ
៤. ចិត្ត​ស្ងប់​សូម្បី​ធ្លាក់​ក្នុង​អន្តរាយ
៥. ផ្លាស់​ទម្លាប់​និស្ស័យ​របស់​ខ្លួន​ពី​អាក្រក់​មក​រក​ល្អ
៦. ត្រួតត្រា​មើល​ខ្លួន​របស់​អ្នក​ជា​គ្រាៗ​ដោយ​ទៀងទាត់
៧. ការពារ​រក្សា​ខ្លួន​ឲ្យ​មនោមយិទ្ធិ
...
ជំពូក​៣- ​មនោមយិទ្ធិ​បង្គាប់​អ្នក​ដទៃ
ក្នុង​ជំពូក​១ យើង​បាន​រៀន​ដល់​វិធី​ខាង​ដើម​បំផុត​សម្រាប់​ហ្វឹកហាត់​ឲ្យ​កើត​មនោមយិទ្ធិ​ និង​ក្នុង​ជំពូក​២ យើង​បាន​ប្រើ​មនោមយិទ្ធិ​ជា​គ្រឿង​បង្គាប់​ខ្លួន​ឯង ហើយ​ក្នុង​ជំពូក​៣​នេះ​ជា​ការ​ប្រើ​មនោមយិទ្ធិ​ដែល​មាន​កម្លាំង​ក្រៃលែង​ឡើង​រហូត​ដល់​អាច​បង្គាប់​អ្នក​ដទៃ ដូច្នោះ​ទើប​ត្រូវ​មាន​ការ​ហ្វឹកហាត់​ជា​ពិសេស​បំពេញ​លើ​ទាំង​ពីរ​ជំពូក​ដែល​យើង​បាន​រៀន​មក​ហើយ​ពី​ខាង​ដើម​ច្រើន​ប្រការ​ទៀត ។ ...
ក្នុង​ជំពូក​នេះ​ត្រូវ​ចែក​ចេញ​ជា​ពីរ​ភាគ ៖
ភាគ​ទី១៖ មនោមយិទ្ធិ​យ៉ាង​ខ្លី មាន​វិធី​ហ្វឹកហាត់​យ៉ាង​ងាយ​និង​ប្រើ​សម្រេច​បាន​ដោយ​ងាយ ។
ភាគ​ទី១- មនោមយិទ្ធិ​យ៉ាង​ខ្លី
មនោមយិទ្ធិ...
ចិត្តវគ្គបាឡី
៣. ចិត្តវគ្គ
[៣៣] ផន្ទនំ ចបលំ ចិត្តំ, ទូរក្ខំ ទុន្និវារយំ; ឧជុំ ករោតិ មេធាវី,  ឧសុការោវ តេជនំ។
អ្នកប្រាជ្ញ​តែងធ្វើចិត្តដែលញាប់ញ័រ ឃ្លេងឃ្លោង រក្សាបានដោយកម្រ ហាមឃាត់​បាន​ដោយលំបាក ឲ្យជាចិត្តត្រង់បានដូចអ្នកធ្វើព្រួញ ពត់ព្រួញឲ្យត្រង់។
[៣៤]  វារិជោវ ថលេ ខិត្តោ, ឱកមោកតឧព្ភតោ; បរិផន្ទតិទំ ចិត្តំ, មារធេយ្យំ បហាតវេ។
ចិត្តនេះដែលបុគ្គលលើកឡើងចាកអាល័យគឺកាមគុណ ៥ បោះទៅក្នុងវិបស្សនាកម្មដ្ឋាន ដើម្បីលះបង់នូវវដ្ដៈជាទីនៅនៃមារ រមែងញាប់ញ័រ​ដូចត្រីដែលគេលើកឡើងចាកទីនៅគឺទឹក បោះទីលើគោក​ដូច្នោះឯង ។
[៣៥] ទុន្និគ្គហស្ស លហុនោ, យត្ថកាមនិបាតិនោ; ចិត្តស្ស ទមថោ សាធុ, ចិត្តំ ទន្តំ សុខាវហំ។
ការទូន្មានចិត្ត ដែលសង្កត់សង្កិនបានដោយលំបាក ជាធម្មជាតិរហ័ស មានប្រក្រតី ធ្លាក់ចុះទៅតាមសេចក្ដីប្រាថ្នាក្នុងអារម្មណ៍ណាមួយ រមែងជាគុណញ៉ាំងប្រយោជន៍​ឲ្យសម្រេច (ព្រោះថា) ចិត្តដែលហ្វឹកហ្វឺនបានហើយ​រមែងនាំមកនូវសេចក្ដីសុខ ។
[៣៦] សុទុទ្ទសំ សុនិបុណំ, យត្ថកាមនិបាតិនំ; ចិត្តំ រក្ខេថ មេធាវី, ចិត្តំ គុត្តំ សុខាវហំ។
អ្នកមានប្រាជ្ញាគួររក្សាចិត្តដែលឃើញដោយកម្រក្រៃពេក ដែលល្អិតពេកណាស់ មានប្រក្រតីធ្លាក់ចុះទៅតាមសេចក្ដីប្រាជ្នា ក្នុងអារម្មណ៍ណាមួយ (ព្រោះថា) ចិត្តដែលគេរក្សាបានហើយ រមែងនាំមកនូវសេចក្ដីសុខ។
[៣៧] ទូរង្គមំ ឯកចរំ, អសរីរំ គុហាសយំ; យេ ចិត្តំ សញ្ញមេស្សន្តិ, មោក្ខន្តិ មារពន្ធនា។
អ្នកទាំងឡាយណា​នឹងសង្រួមចិត្តដែលទៅឆ្ងាយ ជាចិត្តត្រាច់ទៅតែឯង មិនមាន​សរីរៈ មានគូហាគឺមហាភូតរូប ៤ ជាទីអាស្រ័យនៅ អ្នកទាំងនោះឯង​រមែងរួចចាក​ចំណងនៃមារ។
[៣៨] អនវដ្ឋិតចិត្តស្ស, សទ្ធម្មំ អវិជានតោ; បរិប្លវបសាទស្ស, បញ្ញា ន បរិបូរតិ។
ប្រាជា្ញរមែងមិនបរិបូណ៌ដល់បុគ្គលដែលមានចិត្តមិនខ្ជាប់ខ្ជួន មិនដឹងច្បាស់នូវព្រះសទ្ធម្ម មានសេចក្ដីជ្រះថ្លាអណ្ដែតទៅហើយ។
[៣៩] អនវស្សុតចិត្តស្ស, អនន្វាហតចេតសោ; បុញ្ញបាបប្បហីនស្ស, នត្ថិ ជាគរតោ ភយំ។
ភ័យរមែងមិនមានដល់បុគ្គលអ្នកមានចិត្តមិនទទឹកដោយរាគៈ មានចិត្តដែលទោសខ្ទាំងខ្ទប់មិនបាន មានបុណ្យនិង​បាប លះចោល ហើយភ្ញាក់រឭកជានិច្ច។
[៤០] កុម្ភូបមំ កាយមិមំ វិទិត្វា, នគរូបមំ ចិត្តមិទំ ឋបេត្វា; យោធេថ មារំ បញ្ញាវុធេន, ជិតញ្ច រក្ខេ អនិវេសនោ សិយា។
បុគ្គលគប្បីដឹងច្បាស់នូវកាយនេះថា​ដូចជាឆ្នាំង គប្បីបិទនូវចិត្តនេះឲ្យដូចជាបិទទ្វារ​នគរ គប្បីច្បាំងនូវមារដោយអាវុធ​គឺបញ្ញា គប្បីរក្សាទុកនូវធម៌ ដែលខ្លួនឈ្នះ​ហើយ មិនគប្បីជាអ្នកដំអក់នៅ (ក្នុងធម៌) ឡើយ។
[៤១] អចិរំ វតយំ កាយោ, បថវិំ អធិសេស្សតិ; ឆុទ្ធោ អបេតវិញ្ញាណោ, និរត្ថំវ កលិង្គរំ។
ឱហ្ន៎ មិនយូរប៉ុន្មានទេតើ កាយនេះ​មានវិញ្ញាណទៅប្រាស គេយកទៅចោលផុត ហើយ​មុខជានឹងដេកស្ដូកស្ដឹងលើផែនដី ដូចជាអង្កត់ឱស​រកប្រយោជន៍គ្មាន ។
[៤២] ទិសោ ទិសំ យន្ដំ កយិរា, វេរី វា បន វេរិនំ; មិច្ឆាបណិហិតំ ចិត្តំ, បាបិយោ នំ តតោ ករេ។
ចោរក្រឡេកឃើញចោរផងគ្នា ឬក៏បុគ្គលមានពៀរក្រឡេកឃើញបុគ្គលមាន​ពៀរផង​គ្នា គប្បីធ្វើនូវសេចក្ដីវិនាសណាមួយដល់គ្នា ចិត្តដែលបុគ្គលតាំងទុកខុស​ហើយ រមែងធ្វើបុគ្គលនោះឲ្យអាក្រក់ក្រៃលែង​ជាង​សេចក្ដីវិនាសនោះទៅទៀត។
[៤៣] ន តំ មាតា បិតា កយិរា, អញ្ញេ វាបិ ច ញាតកា; សម្មាបណិហិតំ ចិត្តំ, សេយ្យសោ នំ តតោ ករេ ។
មាតាបិតា មិនគប្បីធ្វើហេតុនោះបាន ឬជនទាំងឡាយដទៃជាញាតិមិនគប្បីធ្វើនូវ​ហេតុនោះបាន ចំណែកខាងចិត្ត​ដែលបុគ្គលតាំងទុកត្រូវហើយ រមែងធ្វើបុគ្គលនោះ​ឲ្យប្រសើរជាងហេតុនោះបាន។
ចប់ចិត្តវគ្គ
ព្រះត្រៃបិដកខ្មែរ​ សៀវភៅលេខ ៥២ ទំព័រទី ២៨ ដល់ទំព័រទី ៣០ (សុត្តន្តបិដក ខុទ្ទកនិកាយ ខុទ្ទកបាឋ, ធម្មបទគាថា, ឧទាន)
រឿងកែ្អក១ជាកែ្អក១០
សូមមើលផងដែរ
ប្រជុំរឿងព្រេងខ្មែរ
The Phnom Penh Post
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:កាសែត ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ
ជម្រើសអ្នកប្រើប្រាស់
ជម្រើសអ្នកប្រើប្រាស់ (Consumer choice គឺជាទ្រឹស្ដីមួយក្នុងមុខវិជ្ជាសិក្សាអំពីមីក្រូសេដ្ឋកិច្ចដែលទាក់ទងនឹងចំណង់ចំណូលចិត្តលើការទិញប្រើប្រាស់ទំនិញនិងសេវាកម្មណាមួយ to consumption expenditures and ultimately to consumer demand curves. The link between personal preferences, consumption, and the demand curve is one of the most closely studied relations in economics. Consumer choice theory is a way of analyzing how consumers may achieve equilibrium between preferences and expenditures by maximizing utility as subject to consumer budget constraints.
Preferences are the desires by each individual for the consumption of goods and services that translate into choices based on income or wealth for purchases of goods and services to be combined with the consumer's time to define consumption activities.
ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ត្រូវ​បាន​បំបែក​ចេញ​ពី​ការ​ផលិត​ដោយ​ហេតុផល​ដោយ​សារ​តែ​អ្នក​ប្រើ​ប្រាស់​ពីរ​ផ្សេង​គ្នា​បាន​ចូល​រួម​។ ក្នុងករណីដំបូងការប្រើប្រាស់គឺដោយបុគ្គលចម្បង; ក្នុងករណីទី 2 ផលិតករអាចបង្កើតអ្វីមួយដែលគាត់នឹងមិនប្រើប្រាស់ខ្លួនឯង។ ដូច្នេះ ការលើកទឹកចិត្ត និងសមត្ថភាពផ្សេងៗគ្នាត្រូវបានចូលរួម។
The models that make up consumer theory are used to represent prospectively observable demand patterns for an individual buyer on the hypothesis of constrained optimization.
អថេរលេចធ្លោដែលប្រើដើម្បីពន្យល់ពីអត្រាដែលទំនិញត្រូវបានទិញ (ទាមទារ) គឺជាតម្លៃក្នុងមួយឯកតានៃទំនិញនោះ តម្លៃនៃទំនិញដែលពាក់ព័ន្ធ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកប្រើប្រាស់។
Model setup
Economists' modern solution to the problem of mapping consumer choices is indifference curve analysis. For an individual, indifference curves and an assumption of constant prices and a fixed income in a two-good world will give the following diagram. The consumer can choose any point on or below the budget constraint line <tt>BC</tt>. This line is diagonal since it comes from the equation. In other words, the amount spent on both goods together is less than or equal to the income of the consumer. The consumer will choose the indifference curve with the highest utility that is within his budget constraint. Every point on <tt>I3</tt> is outside his budget constraint so the best that he can do is the single point on <tt>I2</tt> that is tangent to his budget constraint. He will purchase <tt>X*</tt> of good X and <tt>Y*</tt> of good Y.
Indifference curve analysis begins with the utility function. The utility function is treated as an index of utility. All that is necessary is that the utility index change as more preferred bundles are consumed. Indifference curves are typically numbered with the number increasing as more preferred bundles are consumed. However, it is not necessary that numbers be used - any indexing system would suffice - colors for example. The advantage of numbers is that their use makes the math simpler. Numbers used to index indifference curves have no cardinal significance. For example if three indifference curves are labeled 1, 4, and 16 respectively that means nothing more than the bundles "on" indifference curve 4 are more preferred than the bundles "on" indifference curve I. The fact that the index number is a multiple of another is of no significance. For example, the bundles of good on 4 does not mean that they are four times more satisfying than those on 1. As noted they merely mean they are more satisfying.
ឥទ្ធិពលនៃប្រាក់ចំណូល និងឥទ្ធិពលតម្លៃ ដោះស្រាយជាមួយនឹងរបៀបដែលការផ្លាស់ប្តូរតម្លៃនៃទំនិញផ្លាស់ប្តូរការប្រើប្រាស់របស់ល្អ។ ទ្រឹស្ដីនៃជម្រើសអ្នកប្រើប្រាស់ពិនិត្យមើលការដោះដូរ និងការសម្រេចចិត្តដែលមនុស្សធ្វើក្នុងតួនាទីរបស់ពួកគេជាអ្នកប្រើប្រាស់ នៅពេលតម្លៃ និងការផ្លាស់ប្តូរប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគេ។
Substitution effect
ឥទ្ធិពលជំនួសគឺជាឥទ្ធិពលដែលសង្កេតឃើញជាមួយនឹងការផ្លាស់ប្តូរតម្លៃទំនិញដែលទាក់ទង។ ឥទ្ធិពលនេះជះឥទ្ធិពលជាមូលដ្ឋានទៅលើចលនានៅតាមបណ្តោយខ្សែកោង។
These curves can be used to predict the effect of changes to the budget constraint. The graphic below shows the effect of a price increase for good Y. If the price of Y increases, the budget constraint will pivot from <tt>BC2</tt> to <tt>BC1</tt>. Notice that because the price of X does not change, the consumer can still buy the same amount of X if he or she chooses to buy only good X. On the other hand, if the consumer chooses to buy only good Y, he or she will be able to buy less of good Y because its price has increased.
To maximize the utility with the reduced budget constraint, <tt>BC1</tt>, the consumer will re-allocate consumption to reach the highest available indifference curve which <tt>BC1</tt> is tangent to. As shown on the diagram below, that curve is I1, and therefore the amount of good Y bought will shift from Y2 to Y1, and the amount of good X bought to shift from X2 to X1. The opposite effect will occur if the price of Y decreases causing the shift from <tt>BC2</tt> to <tt>BC3</tt>, and I2 to I3.
ប្រសិនបើខ្សែកោងទាំងនេះត្រូវបានគ្រោងសម្រាប់តម្លៃ Y ល្អខុសៗគ្នា ខ្សែកោងតម្រូវការសម្រាប់ Y ល្អអាចត្រូវបានសាងសង់។ ដ្យាក្រាមខាងក្រោមបង្ហាញពីខ្សែកោងតម្រូវការសម្រាប់ Y ដ៏ល្អ ដោយសារតម្លៃរបស់វាប្រែប្រួល។ ជាជម្រើស ប្រសិនបើតម្លៃ Y ល្អត្រូវបានជួសជុល ហើយតម្លៃសម្រាប់ X ល្អមានភាពខុសប្លែកគ្នា ខ្សែកោងតម្រូវការសម្រាប់ X ល្អអាចត្រូវបានសាងសង់។
Income effect
Depending on the indifference curves, as income increases, the amount purchased of a good can either increase, decrease or stay the same. In the diagram below, good Y is a normal good since the amount purchased increased as the budget constraint shifted from BC1 to the higher income BC2. Good X is an inferior good since the amount bought decreased as the income increases.
is the change in the demand for good 1 when we change income from m' to m, holding the price of good 1 fixed at p_1':
Price effect as sum of substitution and income effects
រាល់ការផ្លាស់ប្តូរតម្លៃអាចត្រូវបានបំបែកទៅជាឥទ្ធិពលចំណូល និងឥទ្ធិពលជំនួស។ ឥទ្ធិពលតម្លៃគឺជាផលបូកនៃការជំនួស និងផលប៉ះពាល់នៃប្រាក់ចំណូល។
ឥទ្ធិពលនៃការជំនួសគឺជាការផ្លាស់ប្តូរតម្លៃដែលផ្លាស់ប្តូរជម្រាលនៃឧបសគ្គថវិកា ប៉ុន្តែទុកឱ្យអ្នកប្រើប្រាស់នៅលើខ្សែកោងព្រងើយកណ្តើយដូចគ្នា។ ម្យ៉ាងវិញទៀត វាបង្ហាញពីកញ្ចប់ប្រើប្រាស់ថ្មីរបស់អ្នកប្រើប្រាស់ បន្ទាប់ពីការផ្លាស់ប្តូរតម្លៃខណៈពេលដែលត្រូវបានផ្តល់សំណង ដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកប្រើប្រាស់សប្បាយចិត្តដូចពីមុន។ ដោយឥទ្ធិពលនេះ អ្នកប្រើប្រាស់ត្រូវបានជំនួសដោយរបស់ល្អ ដែលមានតម្លៃទាបជាងប្រៀបធៀប។ នៅក្នុងរូបភាពខាងក្រោម នេះត្រូវគ្នាទៅនឹងឧបសគ្គថវិកាដែលស្រមើលស្រមៃដែលបង្ហាញថា SC មានភាពលំអៀងទៅនឹងខ្សែកោងព្រងើយកណ្តើយ I1។
If the good in question is a normal good, then the income effect from the rise in purchasing power from a price fall reinforces the substitution effect. If the good is an inferior good, then the income effect will offset in some degree the substitution effect. If the income effect for an inferior good is sufficiently strong, the consumer will buy less of the good when it becomes less expensive, a Giffen good (commonly believed to be a rarity).
In the figure, the substitution effect,, is the change in the amount demanded for \ y when the price of good \ y falls from \ p_1 to \ p_1' (increasing purchasing power for \ y) and, at the same time, the money income falls from m to m' to keep the consumer at the same level of utility on \ I1:
The substitution effect increases the amount demanded of good \ y from \ y_1 to \ y_s. In the example, the income effect of the price fall in \ y_1 partly offsets the substitution effect as the amount demanded of \ y goes from \ y_s to \ y_2. Thus, the price effect is the algebraic sum of the substitution effect and the income effect.
ការសន្មត់
The behavioral assumption of consumer theory is that all consumers are rational decision makers who seek to maximize utility. More specifically, in the eyes of economists, all consumers seek to maximize a utility function subject to a budgetary constraint. In other words, economists assume that consumers will always choose the "best" bundle of goods they can afford. Consumer theory is therefore based around the problem of generate refutable hypotheses about the nature of consumer demand from this behavioral postulate. In order to reason from the central postulate towards a useful model of consumer choice, it is necessary to make additional assumptions about the certain preferences that consumers employ when selecting their preferred "bundle" of goods. These are relatively strict, allowing for the model to generate more useful hypotheses with regard to consumer behaviour than weaker assumptions, which would allow any empirical data to be explained in terms of stupidity, ignorance, or some other factor, and hence would not be able to generate any predictions about future demand at all. For the most part, however, they represent statements which would only be contradicted if a consumer was acting in (what was widely regarded as) a strange manner. In this vein, the modern form of consumer choice theory assumes:
ចំណាំការសន្មត់មិនធានាថាខ្សែកោងតម្រូវការនឹងមានជម្រាលអវិជ្ជមានទេ។ ខ្សែកោងចំណោតវិជ្ជមានគឺមិនស៊ីគ្នានឹងការសន្មត់ទេ។
ប្រើតម្លៃ
In Marx's critique of political economy, any labor-product has a value and a use value, and if it is traded as a commodity in markets, it additionally has an exchange value, most often expressed as a money-price. Marx acknowledges that commodities being traded also have a general utility, implied by the fact that people want them, but he argues that this by itself tells us nothing about the specific character of the economy in which they are produced and sold.
Labor-leisure tradeoff
ទ្រឹស្ដីអ្នកប្រើប្រាស់ក៏អាចត្រូវបានប្រើដើម្បីវិភាគជម្រើសរបស់អ្នកប្រើប្រាស់រវាងការលំហែ និងកម្លាំងពលកម្ម។ ការលំហែត្រូវបានចាត់ទុកថាល្អមួយ (ជារឿយៗដាក់លើអ័ក្សផ្តេក) ហើយការប្រើប្រាស់ត្រូវបានចាត់ទុកថាល្អផ្សេងទៀត។ ដោយសារអ្នកប្រើប្រាស់មានពេលវេលាកំណត់ និងខ្វះខាត គាត់ត្រូវតែធ្វើការជ្រើសរើសរវាងការលំហែ (ដែលមិនទទួលបានប្រាក់ចំណូលសម្រាប់ការប្រើប្រាស់) និងកម្លាំងពលកម្ម (ដែលរកប្រាក់ចំណូលសម្រាប់ការប្រើប្រាស់)។
The previous model of consumer choice theory is applicable with only slight modifications. First, the total amount of time that an individual has to allocate is known as his time endowment, and is often denoted as T. The amount an individual allocates to labor (denoted L) and leisure (l) is constrained by T such that: or A person's consumption is the amount of labor they choose multiplied by the amount they are paid per hour of labor (their wage, often denoted w). Thus, the amount that a person consumes is: When a consumer chooses no leisure (l=0) then T-l = T and C = wT.
ពីគំរូនៃការដោះដូរពលកម្ម និងលំហែរកាយនេះ ការជំនួស និងផលប៉ះពាល់នៃប្រាក់ចំណូលនៃការផ្លាស់ប្តូរផ្សេងៗនៃតម្លៃដែលបណ្តាលមកពីអត្ថប្រយោជន៍សុខុមាលភាព ពន្ធលើការងារ ឬឥណទានពន្ធអាចត្រូវបានវិភាគ។
កម្ពុជាថ្មីប្រចាំថ្ងៃ
កម្ពុជាថ្មីប្រចាំថ្ងៃ គឺជាកាសែតរបស់ប្រទេសកម្ពុជាដែលបោះពុម្ពរាល់ថ្ងៃនៅភាសារខ្មែរ ការិយាល័យរបស់វានៅទីក្រុងភ្នំពេញ។
កាសែតនេះតាមព័តមានក្នុងប្រទេសពិត ជំនួញ កីឡានិង​ ការសប្បាយរីករាយ។
សេចក្តីបញ្ជាក់
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:អ្នកកាសែត ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:កាសែត ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ
Cambodge Soir
right|thumb|200px
Cambodge Soir (កង់បត់ហ្សឺស្វ័រ) គឺជាកាសែតខ្មែរនៅភាសារបារាំង ឈ្មោះវាបកប្រែប្រទេសកម្ពុជា នៅពេលល្ងាច គេបោះពុម្ពវានៅទីក្រុងភ្នំពេញ ហើយនិង បានចែកចាយអោយមើលរាល់ខែនៅប្រទេសខ្មែរសំរាប់បរទេសឬ ខ្មែរដែលនិយាយភាសារបារាំង
កាសែតនេះគេបង្កើតនៅខែឌសភាឆ្នាំ១៩៩៥ ក៍ប៉ុន្តែវាមកពីកាសែត មេគង្គ ដែលគេបង្កើតនៅឆ្នាំ១៩៩៣។
ពិពណ៍នា
Cambodge Soir គឺជារបស់អង្កាមេគង្គ វាមានចំនូលមកពីអ្នកជាវប្រចាំ ហើយនិង ការផ្សព្វផ្សាយ។ អង្កការអន្តរជាតិបារាំង (Organisation internationale de la francophonie) ជួយកាសែតនេះជាមួយថវិការ២០ភាគរយក្នុងមួយឆ្នាំ លោក រិទ្ធី ចូប អ៊ុកនា គង់ គឺជាប្រធានរបស់កាសែតចាប់តាំងពីខែ តុលា​ ឆ្នាំ២០០៧។
ជីវប្រវត្តិ
ចំណាត់ថ្នាក់ក្រុម:ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ
រឿងមហាចោរនៅទល់ដែនវគ្គទី៣៖រាត្រីស្ងាត់
យុវតីរឹតតែឱបគូជីវិតខ្លាំងទៅទៀត ដោយឥតឆ្លើយតបវិញឡើយ មានន្ទបន្តវាចាទៅទៀតថា៖
មានន្ទសើចដោយឃើញថា នាងនិយាយពុំទៅមុខសោះ។ បុរសអង្រួនស្មាននាងថា៖
នារីជំទើតចុងជើង ដើម្បីឲ្យមាត់របស់នាងទៅជិតត្រចៀកប្ដីនាងបន្តិចទៅទៀត៖
មានន្ទតឹងដើមទ្រូង និយាយដាច់ៗនេះជាពន់ពេក តែបុរសឃើញថា កែវកម្សត់ប្រែភេទខុសពីធម្មតាខ្លាំងណាស់។ អ្នកឱបរឹតធីតារឹតតែខ្លាំងឡើង។ អ្នកយកម្រាមដៃអង្អែលសាច់នាងថ្នមៗ រួចពោលសម្ដីយ៉ាងទន់ភ្លន់ថា៖
នារីឱបបុរសយ៉ាងខ្លាំងជាថ្មីម្ដងទៀត រួចបន្តវាចាថា៖
បុរសចាប់មុខនាង ដៃទាំងពីរច្របាច់ដោយសេ្នហា និងដោយរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ នារីបន្តកិច្ចសន្ទនាតទៅទៀតថា៖
ទឹកភ្នែកហូរសស្រាក់ពីភ្នែកនាងទេវី។ មានន្ទរំជួលដួងចិត្ត អាណិតសង្សារកម្សត់។ អ្នកតបថា៖
កញ្ញារីករាយយ៉ាងណា អស្ចារ្យនឹងពាក្យនេះ។ គឺជាពាក្យដែលនាងរង់ចាំប្ដូរស្លាប់ ប្ដូឬរស់។
ទេវីទទួលពាក្យនេះដោយពេញចិត្តទៀត។ ស្ត្រីសើចទាំងទឹកភ្នែករមៀល ស្រក់តក់ៗ ធ្លាក់លើទ្រូងមានន្ទ ដែលមានចិត្តខ្លោចផ្សាឥតឧបមា។
បុរសពុំចង់ឲ្យនាងយំទេ ពុំចង់ឲ្យនាងកើតទុក្ខទេ អ្នកចង់ឲ្យសង្សារសប្បាយ។ អ្នកពន្យល់នាងថា៖
នាងទេវីដកដង្ហើមធំ។ ស្រីគ្រវីក្បាល ដោយនឹកឃើញរឿងមួយទៀត។ នាងនិយាយស្រងូតស្រងាត់ថា៖ កាលពេលដែលមានន្ទ និងនាងទេវីកំពុងនិយាយគ្នានេះ ស្រមោលមួយលបស្ដាប់នៅជិតនោះ រួចរសាត់យ៉ាងលឿនទៅឯខាងផ្ទះនាងទេវី។ គឺស្រមោលកាមាប្អូនមានន្ទ បុត្របន្ទាត់របស់ព្រះកំពុត មេទ័ពខាងតំបន់ម្លូព្រៃ ក្រោមកិច្ចបញ្ជាការរបស់មានន្ទជាបង ដែលជាមេទ័ពនាអាណាខេត្ដសិរីសោភ័ណនេះឯង។ កាមាទៅដល់ខ្ទមវិសេសក្លាហាន ច្រានទ្វារចូល រួចបង្កូកឡើងថា៖
right ចុងដាវវិសេសក្លាហានផ្ទុចមកចំចុងដង្ហើមកាមាជាស្រេច។ ស្រឡាំងកាំងក្នុងងងឹត កាមាហៀប នឹងនិយាយ តែវិសេសក្លាហានគំហកថា៖
វិសេសក្លាហានគំហកថា៖
កាមាសើចបើកភ្នែកធំៗ។
ក្នុងមួយវិនាទីនោះ វិសេសក្លាហានចូលប្រកៀកនឹងខ្លួនកាមា ហូតយកដាវដែលព្យូរនៅចង្កេះគ្រវាត់ឮប្រាវលើក្ដារ ឆែកឆេរមើលសព្វហោប៉ៅពុំឃើញមានអាវុធអ្វីទៀត ក៏បញ្ជាឲ្យកាមាអង្គុយលើកៅអីជិតនោះ កាមាធ្វើតាមបង្គាប់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ចង្កៀងខ្លាញ់ក៏ភ្លឺឡើង កាមាញញឹមយ៉ាងខែងរកវិសេសក្លាហាន ដែលប្រុងស្មារតីគ្មានធ្វេសសោះឡើយ។
វិសេសក្លាហានងាកទៅមើលទ្វារ ឃើញចំហមួយប្រលោះខ្លួន។ លោកភ្ញាក់ខ្លួនខ្ញាក ស្ទង់ដឹងស្ថានការណ៍កើតសង្ស័យ ចិត្ដក្ដៅក្ដួល។ កាមាកាន់ជ័យជំនះមួយយ៉ាងអស្ចារ្យនៅពេលនោះ។
វិសេសក្លាហានស្ទុះភ្លែតចូលក្នុងបន្ទប់នារី យកចុងដាវវាត់បើកមុងមានតែពួក និងខ្នើយ។ ចិត្ដមោហោមួយយ៉ាងរំពងក្នុងរាត្រីស្ងាត់ថា៖
សូរសម្រែកឮបានតែប៉ុណ្ណោះតាចាស់យើងដួលផ្ងាខ្លួនទៅក្រោយសន្លប់បាត់ស្មារតី។ កាមាឃើញដូច្នោះ ក៏ក្រោកពីកៅអីឈានជើងទៅយកដាវខ្លួនដែលដេកលើក្ដារមកស៊កចូលក្នុងស្រោមដូចមុន រួចផ្លោះតាមបង្អួចទៅបាត់ក្នុងទីងងឹតទៅ។ សម្រែកវិសេសក្លាហានលាន់ឮស្ទើររហែកមេឃ។ សូរសម្រែកបោះពួយក្នុងអាកាសទៅដល់ត្រចៀកនាងទេវី ដែលកំពុងនិយាយលេងយ៉ាងរីករាយជាមួយមានន្ទជាគូគាប់ នាងឈប់ង៉ក់ដូចគេកន្ដ្រាក់។ កញ្ញាងើបក្បាលឡើងពីជង្គង់មានន្ទដោយបើកភ្នែកធំៗ ។ ដើមទ្រូងនាងញ័រយ៉ាងខ្លាំង។ ស្រីហាក់ដឹងរឿងអាសន្នអស់។ នាងច្រានមានន្ទវឹងដែលដួលទៅក្រោយ រួចរត់សំដៅទៅផ្ទះ។ មានន្ទស្រឡាំងកាំងក្រោកឡើងបោសគូទស្រែកដោយសម្លេងហៅនាង៖
តែនារីទៅឆ្ងាយណាស់ទៅហើយ បុរសក៏ដើរតាមក្រោយនាងទៅ ដោយឈានជើងយ៉ាងវែងៗ ប្រញាប់ប្រញាល់ឲ្យបានទាន់គូធីតាពន្លឺចង្កៀងចោះប្រលោះមួយយ៉ាងធំក្នុងអាកាសងងឹត តាមទ្វារខ្ទមដែលចំហ។ នាងទេវីទុចជើងដោយបានឃើញពន្លឺនេះ។
កល្យាណកើតមានមនោសញ្ចេតនាមួយថ្មីដែលមកសណ្ឋិតក្នុងខ្លួននាង គឺចង់ដឹង។ នាងឈានជើងមួយៗចូលក្នុងផ្ទះយ៉ាងមានះ ដោយធ្មេចភ្នែកកុំឲ្យឃើញពន្លឺដ៏មហិមានេះ។ មួយជំហានដែលនាងដើរ ធីតាហាក់ឃើញឧបសគ្គកាន់តែធំឡើង។ ខ្លួន ស្រីព្រលឹងហាក់ចេះតែថយក្រោយទៅវិញ។ មួយជំហានដែលនាងបានបោះកន្លងរួចមកហើយ គឺឧបសគ្គមួយដែលនាងឆ្លងរួច ស្រីហាក់បានធូរចិត្ដបន្ដិច។ ផ្ទះស្ងាត់ឈឹង ទេវីរិតតែឆ្ងល់ទៅទៀត។ នាងដើរដល់មាត់ទ្វារ។ នាងដកដង្ហើមធំម្ដង។ នាងអើតមុខចូលខាងក្នុងផ្ទះ។ ឱ ! រឿងអីដូច្នោះ ? នាងឃើញឪពុកនាងដួលដេកលើក្ដារសន្លប់បាត់ស្មារតីឥតដឹងខ្លួន។ យុវតីខ្លោចចិត្ដអាណិតឪពុក។ នាងយំយ៉ាងខ្លោចផ្សា ហើយរត់ទៅបីត្រកងលោកឪពុកជាអ្នកមានគុណ ផ្ដេកក្បាលដាក់លើភ្លៅនាង។ បុត្រីអង្រួនដាស់បិតា តែគ្មានពោក្យអ្វីសួរ អ្វីឆ្លើយសោះ។ កញ្ញាភិតភ័យកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ កល្យាណងើបមុខឡើងឃើញម៉ែភួង នាងទ្រហោយំថា៖
ដំបូងវិសេសក្លាហានហាក់ភ្ញាក់ពីដេក។ លោកឮមាត់កូនលោកខ្សាវ រួចសូរមាត់បុត្រីនេះឮកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ លោកបើកភ្នែកឃើញនាងទេវីឱបលោក ឃើញនាងភួងនៅទ្រចុងជើងលោក។ មួយស្របក់ក្រោយមក កម្លាំងក៏កាន់តែមានឡើងវិញបន្ដិចម្ដងៗ ទើបវិសេសក្លាហាន នឹកឃើញរឿងដែលនាំឲ្យលោកដេកដួលនៅទីនេះ។
សេចក្ដីក្រោធខឹងមួយឆួលឆេះឡើងយ៉ាងពេញទំហឹង មករោលរាលរូបគាត់។ គាត់ក្រោកអង្គុយសម្លឹងមើលមុខនាងទេវីមិនដាក់ភ្នែក។ លោកច្រានកែវដែលធ្លាប់ជាពន្លកចេញពីខ្លួនលោក កុំឲ្យស្រីអប្បលក្ខណ៍កាន់សាច់លោកទៀត។ នាងទេវីឆ្ងល់ ឆ្ងល់នឹងកាយវិការនេះ ទើបនាងនឹកភ្លែតឡើងថា លោកឪពុកនាងជ្រាបរឿងនេះហើយ។ នាងលុតជង្គង់ ដៃទាំងពីរខ្ទប់មុខយំឮឃឹកៗ។ កញ្ញាពោលទាំងត្រដាបត្រដួសថា៖
ថាហើយនាងមើលមុខវិសេសក្លាហាន។ តែទឹកមុខបិតានៅក្រហមដដែល ភ្នែកនៅតែសម្លក់ក្រឡោតដដែល មានតែថ្គាមទាំងពីរ ដែលប្រខាំគ្នាថែមទៀត នារីអស់សង្ឃឹម។ ញើសលោតចេញពីថ្ងាសនាងផ្លោតៗ ហូរតាមខ្នងនាង។ ស្ងួនភ្ងាដឹងថា ឪពុកនាងពុំប្រណីទោសនាងទេ។ ហេតុនេះមានតែទឹកភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ដែលនិយាយទៅទៀត។
វិសេសក្លាហានក្រោកឈរឡើង ដង្ហើមធំៗ ខ្លីៗ មុខដូចខ្លា។ នាងទេវីរិតតែភ័យទៅទៀតឱបជើងលោកឪពុក។ នាងភួងអោជើងម្ខាង។ យូរបន្ដិចមក វិសេសក្លាហានអោនទៅចាប់បុត្រីឲ្យក្រោកឈរឡើង នាងទេវីបានធូរក្នុងចិត្ដឥតឧបមា នឹកថាឪពុកនាងយល់ព្រមអនុលោមកំហុសនាងហើយ។ វិសេសក្លាហានដឹកដៃឆោមស្ងួនទៅមាត់ទ្វារ។ កញ្ញាបែរជាឆ្ងល់ឡើងវិញជាពន់ពេក ដោយមិនដឹងថា ឪពុកនាងចង់ធ្វើយ៉ាងណា ចង់និយាយយ៉ាងណា។ លុះដល់មាត់ទ្វារហើយ វិសេសក្លាហានច្រានស្មានាងទេវីយ៉ាងខ្លាំងទៅខាងក្រៅ ដោយពន្លឺពាក្យថា៖
នាងភួងដែលឃើញរឿងចំលែកអស្ចារ្យដូច្នោះ ស្ទុះភ្លែតទៅឱបជើងវិសេសក្លាហានសាជាថ្មី ហៀបនឹងនិយាយ តែវិសេសក្លាហានច្រាននាងដួលទៅក្រោយដោយគំហកថា៖ នៅខាងក្រៅ នាងទេវីឱបដៃស្រពោនដូចផ្កាត្រូវថ្ងៃ។ នាងអស់ចិត្ដ អស់ពាក្យនឹងនិយាយ អស់គំនិតនឹងគិត។ ស្រីយំខះទឹកភ្នែកអស់ហើយ។ មួយរំពេចនេះ នាងឃើញជាក់ថាកែវអស់ផ្ទះនៅទៀតហើយ គឺមុខជាដេកក្រោមដើមឈើ ត្រូវខ្យល់ ត្រូវថ្ងៃ ត្រូវភ្លៀង អត់បាយហើយចាប់ពីរាត្រីនេះតទៅ។ ទេវីបែរមើលក្នុងទីងងឹត ដើម្បីរកផ្លូវដែលនាងត្រូវដើរទៅមុខក្នុងជីវិតនេះ តែមិនឃើញផ្លូវណាសោះ។កល្យាណបែរមើលរកទិសដែលនាងត្រូវយក តែមិនដឹងជាយកទិសណាសោះ។ នាងបែរមើលដំបូលផ្ទះ។ ឱ! ដំបូលនេះដាច់ចិត្ដលែងទទួលនាងទៅហើយ។