cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Қарағанды облысынан Ұлы Отан соғысына қатысушылар
Зенковский Аркадий Иванович
Аркадий Зенковский жеті жылдық мектепті бітіргеннен кейін трактор бригадасының есепшісі, одан соң жергілікті колхозда бухгалтер болып істеді.
Ұлы Отан соғысы басталғанда А.И. Зеньковский Қарағанды облысындағы Қарсақбай поселкесінде тұрып, осы жерден 1943 жылы 13 ақпанда майданға аттанды.
Пакайя
Дереккөз
1. Алматы: “Аруна” баспасы. 208 бет. Сер.:“1100 қызықты дерек”.
Вышенка
Сыртқы сілтемелер
Санат:Тамбов облысы өзендері Санат:Мордовия өзендері
Қарағанды облысынан Ұлы Отан соғысына қатысушылар
Зенковский Аркадий Иванович
Оқуда болған күндер тез өтіп, кіші лейтенант Аркадий Зенковский 1944 жылдың ақпанында өзінің бұрынғы полкіне оралды да, Ровно қаласы үшін болған ұрыста атқыштар взводын басқарды.
1944 жылы 16 шілдеде Львов облысы Стоянск ауданының Виткув-Стары деревнясындағы жау позициясына батыл шабуыл жасаған кезде саптан шығып қалған рота командирінің міндетін кіші лейтенант А.Зенковский өзіне алды. Жаңа командир бастаған бөлімше Виткув-Стары деревнясына бірінші болып кіріп, елді пунктті азат етті.
Пакайя
Дереккөз
Санат:Жанартаулар
Қарағанды облысынан Ұлы Отан соғысына қатысушылар
Зенковский Аркадий Иванович
Бірнеше күннен кейін 10-шы гвардия атқыштар полкінің Аркадий Зенковский командир болған 5-ші ротасы Польша өзені Вислаға келді. 5-ші ротаның жауынгерлері алғашқылардың бірі болып Висла өзенінен етіп, бекініс жасады. Фашистер гвардияшыларды суға сырғытып тастағысы келгенімен, одан ештеңе шықпады. Гвардияшылар үш бірдей шабуылды тойтарды да жаудың 40-тан астам солдаттары мен офицерлерін қырып, өз позициясын ұстап қалды.
Бұл ұрыстарда көрсеткен ерлігі үшін Аркадий Зенковский Қызыл Жұлдыз орденімен наградталды. Сол кезде ол партия мүшелігіне өтті. Бірінші Украина майданының жауынгерлері 1945 жылғы 12 қаңтарда Сандомир плацдармынан шабуыл бастағанда Зенковскийдің ротасы жаудың бекінісін бірінші болып бүзып, өкшелете қуып, жолда кездескен жау қарсылығын күл-талқан етті. 1
А. Зенковскийдің ротасы 1945 жылғы 12-26 қаңтар аралығында жаудың 200 солдаты мен офицерін жойды.
1945 жылғы қаңтарда Зенковский өзінің ротасымен Одер өзенінен бірінші болып өтіп, үш күн қатарынан жаудың шабуылдарын тойтарды. 1945 жылғы 27 қаңтардан 28 қаңтарға қараған түнде жау ойламаған жерде танкілерді қолданаі отырып, ротаға шабуыл жасады. Фашистер Одер өзенінің сол жағалауындағы біздің, плацдармды жойып жіберу үшін барлық күшін салып бақты. Зенковский ротаға ақылмен команда беріп, күші басым жаудың барлық шабуылын тойтарды.
1945 жылғы 31 қаңтарда жаудың жаяу әскері мен танкілерінің қайта шабуылына тойтарыс беру кезінде Аркадий Иванович Зенковский ерлікпен қаза тапты.
Бұл ұрыстарда ерлік пен батылдық көрсеткені үшін Суворов орденді Қызыл тулы 6-шы Ровно гвардия атқыштар дивизиясының Богдан Хмельницкий орденді 10-шы гвардия атқыштар полкінің 5-ші ротасының командирі, кіші лейтенант Аркадий Зенковскийге КСРО Жоғарғы Кеңесі Төралқасының 1945 жылғы 10 сәуірдегі Жарлығымен Кеңес Одағының Батыры атағы берілді.
Иванишко Федор Яковлевич
Армия қатарына шақырылғанға дейін қазіргі Қарағанды облысындағы Жезқазған ауданында жұмыс істеді. Федор Яковлевич 1943 жылғы ақпанда армия қатарына алынды.
Отан үшін болған соғыста ол өзін шебер, ержүрек пулеметші ретінде көрсете білді. Екі рет жараланды. 1943 жылы 31 желтоқсанда III дәрежелі Даңқ орденімен, 1944 жылы 2 наурызда II дәрежелі Даңқ орденімен, одан кейін біраз уақыт өткен соң дәрежелі Даңқ орденімен наградталды.
Гвардиялық 65-ші атқыштар дивизиясының жеке гвардилық атқыштар батальоны пулемет расчетының командирі, гвардия старшинасы Ф. Иванишко, әсіресе 1944 жылы жазда Белоруссия жерінде болған ұрыстарда ерекше көзге түсті.
... Қорғаныс шебінде түрып ол өзінің, барлық өнері мен білімін расчеттағы жауынгерлерді фашист басқыншыларына қарсы шешүші шайқасқа әзірлеу ісіне жүмсады. Иванишко қарауындағыларды жедел де ыждаһатты оқытып, өз расчетының жауға деген өшпенділігін, ұрыстарда қайсарлық көрсетуге деген ұмтылысын тудыра білді. Расчет 1944 жылғы 24 маусымда Витебскінің солтүстік батысындағы жау шебін бузуға бұйрық алды.
Иванишконың расчеты ротада алдыңғылардың бірі болып жаудың қарсыласу тораптары мен жасаған кедергілерінен ете отырып, өзінің пулеметімен оқты қарша боратып, шабуылға шыққан біздің жаяу әскерге жол ашты. Оның расчеты ауыр ұрыста бір күнде 30 километр жол жүріп, гитлершілерден елді мекендерді бірінен соң бірін босатты. Федор Яковлевичтің жеке бастамасымен расчет жігіттері ағаштактайлардан сал жасап, жауып тұрған жау оғына қарамастан, Узречья ауданы түсынан Батыс Двина өзенінің сол жағалауына өтті. Ф.Я. Иванишко гранат лақтырып, пулеметтен атып, жаудың ату нүктесін тұншықтырып, бекініс жасады. Сөйтіп, бүкіл батальонның өзеннен өтуіне жағдай туғызды. Жау Батыс Двинаның сол жағалауын үстап қалуға тырысып, өршелене қайта-қайта шабуылға шықты. Осы кескілескен ұрыстарда Иванишконың бір өзі жаудың 5 солдаты мен бір офицерін жойып жіберді.
Батырдың расчеты 1944 жылғы 24 маусым - 3 шілде аралығында жаудың 50 солдаты мен офицерін жойып, екі фашисті тұтқынға алды. Сондай-ақ жаудың екі қол пулеметі мен 15 мылтығын қолға түсірді. Ф.Я. Иванишко өзінің ерлігімен батальон алдына қойылған жауынгерлік міндетті орындауға жағдай жасады.
Міне, осы ұрыстарда көрсеткен ерлігі үшін Федор Яковлевич Иванишкоға КСРО Жоғарғы Кеңесі Төралқасының 1945 жылғы 24 наурыздағы Жарлығы бойынша Кеңес Одағының Батыры деген жоғары атақ берілді. |
Калмыков Николай Павлович
Николай Павлович Калмыков 1920 жылы Горький облысындағы Хмельницкий ауданының Скородумово деревнясында туды. Ұлты - орыс, 1940 жылы армия қатарына шақырылды. Ол Ұлы Отан соғысын Москва түбінде бастап, Берлинде аяқтады.
Қырық бес милиметрлік зеңбіректер взводы Днепрден өткенде алдыңғы қатардағы отряд құрамында болды. Плацдарм үшін ұрыстың алғашқы сағаттарында бір зеңбірек істен шықты. Артиллеристер бір ғана зеңбірекпен қалды. Оны нысанашы Н. Калмыков шебер пайдаланып, біздің жаяу әскерлерге жақсы көмектесті. Жаудың екінші рет қарсы жасаған шабуылы кезінде взвод пен бөлімше командирлері жараланды. Командирлікті сержант Калмыков өзіне алды.
Белоруссия операциясы кезінде Кеңес әскерлері алға жедел жылжыды. Бұл ұрыстарда аға сержант Н.П. Калмыков өзін ерекше көрсетті. Подречье деревнясы жанындағы бір ғана ұрыста ол өзінің зеңбірегімен отызға жуық гитлершілерді, қару-жарақ тиеген автомашинаны жойып жіберді. Бірнеше күннен кейін Николай тағы да айрықша көзге түсті. Оның зеңбірегі Свилочь елді мекеніндегі қоршаудағы топты жоюға үмтылған біздің жауынгерлердің өзеннен өтуін қамтамасыз етті. Зеңбірек расчеты соңғы снаряды қалғанша жаудың барлық шабуылын табандылықпен тойтарып отырды. Зеңбірек командирі жараланса да соғыса берді. Артиллеристердің алдыңғы жағында фашистердің қырыққа жуық өлімтігі жайрап жатты.
Бұл ұрыста көрсеткен ерлігі мен табандылығы үшін Н.П. Калмыков III дәрежелі Даңқ орденімен наградталды. Оған II дәрежелі Даңқ ордені Берлин операциясында Одер өзенінен етуді қамтамасыз еткені үшін берілді. Калмыков бастаған зеңбірек расчеты жойқын ұрыста да болды. Жау қоршаудан шығуға жанталасып жекпе-жек ұрысқа келгенде зеңбірек командирі бес фашисті жайратып, ержүректік пен батырлықтың үлгісін көрсетті. Ол жараланса да ұрыс алаңынан кетпеді.
1945 жылы 16 сәуірде Кеңес Армиясының бөлімдері Берлинге шабуылға шықты. Гольцов қаласы бағытындағы Одер плацдармы үшін болған бір ұрыста Калмыковтың расчеты жаудың екі дзотын қиратып, үш пулеметті және онға жуық гитлершілерді жойып жіберді. Берлинге барар жол ашылды. Бұл ерлігі мен Бобруйск қаласы түбіндегі қоршаудағы жау тобы талқандалған Березин өзенінің плацдармын ұстап тұрғаны үшін Н.П. Калмыков I дәрежелі Даңқ орденімен наградталды.
Николай Павлович қазір Балқашта тұрады, құрметті демалыста, қаланың Құрметті азаматы.
Камалдинов Фарах Гимдеевич
Фарах Гимдеевич Камалдинов 1914 жылы Томск облысы Кривошейн ауданы Нұрқай ауылында шаруа отбасында дүниеге келеді. Ұлты - татар.
Мектепті бітіргеннен кейін шаруашылықта тракторшы, Батыс Сібір өзен пароходында моторшы болып істейді.
1934 жылы Кеңес Армиясы қатарына шақырылады. Отан үшін 1934 жылғы Хасан көлі шайқасына, 1939-1940 жылдарғы фин майданына да қатысты.
1940 жылы Москва жаяу әскер училищесін бітіргеннен кейін өз өмірін әскери іске арнады. Ұлы Отан соғысының бірінші күндерінен - ол майданда. Автоматшылар взводының командирі Ф.Г. Камалдинов қашанда ең алдыңғы шепте, қиын жерлерде. Бірнеше рет батыр автоматшылар оғынан немістер кері қарай шегінді. Автоматшылар батыр командирін әр кез мақтан ететін.
Негізгі қаһармандығын Ф.Г. Камалдинов 1943 жылдың шілде айында Орлов облысы Магюархангельск қаласын қорғауда көрсетті. Ол взводымен бірнеше рет қарсы шабуылға шығып, жау күшіне тойтарыс берді. Осы ұрыстарда взвод командирі 7 жау танкісін, 200-ден астам немістерді құртты.
Ф.Г. Камалдинов жаралы болғанына қарамастан жаумен шайқасын тоқтатқан жоқ.
КСРО Жоғарғы Кеңесі Төралқасының Жарлығымен 1943 жылдың тамызында оған Кеңес Одағынын, Батыры атағы берілді. Жауынгерлік ерлігі үшін Орталық майдан құрамындағы 13-Армия, 81-ші атқыштар дивизиясы, 410-шы атқыштар полкі автоматшылар взводының командирі Ф.Г. Камалдиновке Ленин. Қызыл Ту, I дәрежелі Отан соғысы, Қызыл Жұлдыз ордендері жәче медальдар берілді.
1980 жылдары запастағы аға лейтенант Ф.Г. Камалди-нов Теміртау қаласында тұрды. 1986 жылы отбасымен Қарағанды қаласына көшіп келіп, Шахтерлер даңғылы, 4, 58-60 пәтерде тұрды.
1987 жылдың тамыз айында Фарах Гимдеевич Камалдинов қайтыс болды, ол Михайлов зиратындағы 1941-1945 жылдары госпитальде қаза тапқан жауынгерлердің бауырластар қабірінде жерленген.
Батырдың есімі оның туған жерінде, шайқасқа қатысқан жерлерінде мәңгі сақталған.
Теміртау қаласының №11 орта мектебінің жауынгерлер даңқы мұражайы көрмесінде Фарах Гимдеевич Камалдиновтың ерлігі жайлы материалдар қойылған.
Карабанов Иван Андреевич
Иван Андреевич Карабанов 1925 жылы Пенза облысының Чемодановка селосында дүниеге келді. Балалық, жастық шағы Қарағанды қаласында өтті. Жетіжылдық білім алды. ФЗО мектебінде оқыды. Еңбек жолын №33/34 шахтада проходкашы болып бастады.
1943 жылы армия қатарына алынды. Иван Андреевич атқыштар бөлімінде, одан соң Троицк мектебінде оқуын тәмамдады. Оқу уақыты аз болғанымен дайындық өз дәрежесінде өтті.
1944 жылы Ленинград түбіндегі авиация дивизиясынын, №999 авиаполкіне әуе атқышы болып, ИЛ-2 штурмовигінде Иван Максимович Деркачпен бірге ұшты. Жас та алғыр екі Иван талай рет өмір мен өлім арасында болды.
Иван Андреевич Эстония, Финляндия жерлерінде, Хийумаа және Саарема аралдарында соғысты. 102 рет аспанға көтеріліп, аман-сау оралды. Оның қызығын да, қатерін де бастан өткізді.
Кенигсбергте, теңіз үстіндегі шайқаста фашистер олар-дың самолетін атып түсірді. Бірақ командир мен атқыш па-рашютпен секіріп аман қалды.
Әбікей Исаұлы
Әбікей Исаұлы(1846, қазіргі Қарағанды облысы Жаңарқа ауданы Нұра өңірі — 1930, сонда) — қобызшы, сазгер.
Қарағанды облысынан Ұлы Отан соғысына қатысушылар
Карабанов Иван Андреевич
Даница неміс бекінісін атқылаған ИЛ-дерге қарсы немістің "Мессершмиттері" шыққан болатын. Осы айқаста И.Карабанов өзіне жақындап қалған жау қырғиын дәл көздеп, атып түсірді.
Жауынгерлік ерлігі үшін Иван Андреевич 1944 жылы III дәрежелі Даңқ орденімен, 1945 жылы ақпанда II дәрежелі Даңк, орденімен және 1945 жылы маусым айында I дәрежелі Даңқ орденімен наградталды.
Әбікей Исаұлы
Арғын тайпасы Қуандық руының Тоқа бөлімінен шыққан. .
Қарағанды облысынан Ұлы Отан соғысына қатысушылар
Карабанов Иван Андреевич
Одан басқа I дәрежелі Отан соғысы, Қызыл Жұлдыз ордендері және көптеген медальдармен марапатталған.
Иван Андреевич соғыс біткен соң да әскери борышын өтеуді одан әрі жалғастырды. Тек 1957 жылы босап Қарағандыға келді. Алғашқы жылдары жол-құрылыс мекемесінде, одан соң облыстық тұтынүшылар одағында жүргізүші болып 1985 жылға дейін жұмыс жасады. Осы жылы еңбек Демалысына шықты.
Иван Андреевич 1979 жылдан Қарағанды қаласының құрметті азаматы.
Әбікей Исаұлы
1916 ж. ұлы (Қали), қызы (Жібек), оларға ілесе әйелі қайтыс болған соң, немере інісі Сыздықтың қолына қарап қалған күйші қобызды тастап кетеді. Кейін түркістандық Мұсахан ишанның кеңесімен қыл қобызды қолына қайта алады. Інісі Сыздыққа “бақсының нар қобызы болмаса, саз қобыз Арқада иесіз қалғалы тұрған жоқ па” деп, өзіне ылайықты шәкірт іздеп бүкіл Ақтау, Ортау, Ақой, Сарытау, Тоғызқұдық өңірін, Ертіс, Нұра бойларын, Құланөтпесті аралайды. Ақыры іздегенін Қорғалжыннан (Ақмола облысы) табады. Ол болашақ атақты қобызшы Дәулет Мықтыбаев еді. Дәулет одан Ықылас күйлерін, өзі шығарған “Жалғыз аяқ” күйін үйренген. Әбікейдің бұл күйі “Сазген” этногр. ансамблінің қобызшысы Сымтай Үмбетбаевтың орындауында кең танылған.
Қарағанды облысынан Ұлы Отан соғысына қатысушылар
Колбасов Николай Илларионович
Николай Илларионович Колбасов 1911 жылы туды. Ұлты - орыс. Қызыл Армия қатарына шақырылғанға дейін Қарсақбайда жұмыс істеді.
КСРО Жоғарғы Кеңес Төралқасының 1944 жылғы 22 ақпандағы Жарлығы бойынша екінші дәрежелі Суворов орденді 92-ші Звенигородск-Берлин атқыштар дивизиясы
Әбікей Исаұлы
Дереккөздер
Санат:Тұлғалар Санат:Қобызшылар
Қарағанды облысынан Ұлы Отан соғысына қатысушылар
Колбасов Николай Илларионович
199-шы гвардиялық артиллерия полкының взвод командирі Н.Колбасовқа Белгород бағытындағы ұрыстарда батылдық пен ерлік көрсеткені үшін Кеңес Одағының Батыры атағы берілді. Николай Илларионович Армия қатарына 1942 жылы шақырылды. Жауынгерлік алғашқы қадамы Сталинград шайқасында басталды. Николай Колбасов командир және жауынгер ретінде, әсіресе Курск-Орлов ұрысында өзін ерекше көрсетті. 1943 жылғы 6 тамызда толтырылған марапаттау парағындағы мына бір жолдарға тоқталайық:
Белград бағытындағы ұрыстың бірінші күні - 1943 жылғы 7 шілдеде гвардия кіші лейтенанты Н.И. Колбасовтың взводы зеңбіректерін ашық беткейге шығарып қойып, біздің атыс орнымызға келе жатқан немістің жалпы саны 70 "Жолбарыс" танкісімен жекпе-жекке шықты. Колбасовтың артиллеристері жау танкілерін жақындатып алып, қақ маңдайдан атты. Жау шегініп алып, қайта шабуылдаса да, біздің артиллеристер тұрған орындарынан тапжылмады. Сол күні Колбасовтың, взводы өздерінің екі зеңбірегімен дәл атып, біздің шебімізге қарай келе жатқан жаудың 46 автомашинасын жаяу әскерлерімен бірге жойып жіберді.
11 шілдеде жау 150 танк пен екі полк жаяу әскерлерін біріктіріп, 228-ші гвардия атқыштар полкының сол қанатына дүрсе қоя берді. Біздің батареямызды бастырмалата бомбылағаннан кейін, Колбасовтың ержүрек артиллеристерінің учаскесіне қарай үш жаққа бірдей оқ атқан 17 "Жолбарыс" танкісі шықты. Артиллеристер зеңбіректерін бурып алып, оларға бората оқ жаудырды. Үш танк лаулап жанды, бірақ жау үмтыла берді. Снаряд тура тиіп зеңбірек майырылып қалды да, Николайдың қару расчеты қатардан шықты. Колбасов зеңбірекке өзі тұрды. Нысанашы да, оқтаүшы да, снаряд тасүшы да жалғыз өзі болды. Колбасов жау танкілерін өзіне жақындатып алып, тіке ұрды. Ол өзіне ондаған метр ғана қалған төрт танкті тағы жайратты.
Взводта адамдар да, снаряд та аз қалды. Жау қайта бірігіп, Колбасовтың зеңбірегіне қайта үмтылды. Жаужүрек командир айнала қорғаныс ұйымдастырып, 100-ге жуық гитлершілерді қырып салды. Жау оларды қоршауға алу мақсатымен кейін шегіне бастады. Колбасов қалған адамдарды қарсы шабуылға шығарып, жаудың танкілері мен автоматшыларының қоршауынан алып шықты.
Жезқазғандық батыр Украинаны азат ету жолындағы ұрыста ерлікпен қаза тапты. Ол Полтава облысының Дробиновка селосында жерленген.
Қарсақбай кентіндегі бір көше Колбасовтың есімімен аталады. Қ.И. Сәтбаев атындағы кен-металлургия комбинатындта Н.И. Колбасов атындағы жүлде бар.
Колодий Иван Михаилович
Иван Михаилович Колодий 1912 жылы Нұра ауданындағы Киевка ауылында шаруа отбасында дүниеге келді. Өсе келе Өзбекстанға қоныс аударды. Ауылда ұста болды, сауатсыздықты жою сабағын алды. Сөйтіп жүргенде соғыс басталып, майданға аттанған Иван Колодий 69-атқыштар дивизиясының 118-ші артиллерия полкі құрамында радиотелеграфист болды.
Қазан айының ортасында біздің әскерлер Днепр өзенінен жаппай өте бастады. Бұл қимылға тосқауыл жасауға өршеленген жау өзінің қыруар күшін шоғырландырып, жанталаса соғысты.
Жанға батқан жараға қарамастан бар күшін жиып Иван Михайлович жағаға жүзіп шықты да, жан дәрмен рациясын іске қосты. Шеберлік танытып, өзіміздің атқыштар жағымен байланысты, оларға нысана нұсқап, дәл көздеп атуына көмектесті. Алайда жау да қарап жатқан жоқ. Радистің жатқан жерін байқап қалып, оқ боратты. Байланысшының жан-жағында жарылып жатқан снарядтарда есеп жоқ. Сол қалың оқтың арасымен жылжып отырып, Колодий байланысын үзген жоқ. Оның тапқырлығы арқасында жау зеңбіректерінің 16 ошағы бірінен соң бірі талқандалып, үні өшті.
Сол кезде біздің солдаттар да өзеннен жүзіп өте бастады. Олардың көбінің аман қалуына қаһарман байланысшының себі тиді. Осы шайқаста шабуылшы отрядтар қарсы жақтың жиырма шабуылына тойтарыс берді. Әрі байланысын үзбей, әрі жауға оқ атуын тоқтатпаған Колодийдің ерлігі ерекше танылды. Осы ұрыстардағы ерлігі үшін 1943 жылғы қазанның 30-да Қызыл Тулы Сева 69-атқыштар дивизиясының 118-ші артиллерия полкінің радиотелеграфисі, ефрейтор И.М. Колодийға Кеңес Одағының Батыры атағы берілді.
Жауынгер сонымен бірге Ленин орденімен, көптеген медальдармен наградталды.
Соғыс тауқыметін көп тартқан жерлесіміз 1954 жылы 42 жасында қайтыс болды. Бірақ біз оның есімін мәңгі есте сақтаймыз.
Ал қаһарман байланысшының радиостанциясы мен ав-томаты Москвадағы КСРО Қарулы күштерінің орталық мұражайында сақталған.
Корнеев Иван Ильич
Иван Ильич Корнеев 1914 жылы қазіргі Осакаров ауданына қарайтын Сенокосное селосында дүниеге келді. Ауылда еңбек етіп, ер жетті.
1936-39 жылдары Қызыл Армия қатарында қызмет атқарды. 1941 жылдың шілдесінен Жеңіс күніне дейін жерлесіміз Ұлы Отан соғысының майдандарында болды.
1945 жылғы қаңтарда 1-ші Белорус майданының әскерлері Варшава-Берлин бағытында сәтті шабуылға көшті. Польшаның Побянице қаласында кескілескен ұрыстар өтті. Сол жерде сержант Корнеев қоршаудан шығуға ұмтылған жаудың бес танкісін жойып жіберді. Бұған қоса екі машина талқандалып, қалған жаудың беті қайтты.
Жаужүрек Корнеев өзі бекініп алған орнынан қозғалмай, соңынан көмек келгенше беріспей соғысты.
Осынау теңдесі жоқ ерлігі үшін 1945 жылғы ақпанның 25-сінде КСРО Жоғарғы Кеңесі Төралқасының Жарлығымен 1-ші Белорус майданы, 7-ші гвардиялық Қызыл Тулы атты әскер корпусы, 15-ші гвардиялық атты әскер дивизиясының 147-ші гвардиялық артиллерия полкінің көздеүшісі, гвардия сержанты И.И. Корнеевке Кеңес Одағының Батыры атағы берілді. Ол соғыстан оралғанда омырауында Батырдың Алтын жұлдызымен қоса Ленин, Қызыл Ту, Қызыл Жұлдыз, I дәрежелі Отан соғысы орденінің екеуі, II дәрежелі Отан соғысы ордендері және көптеген медальдар жарқырап тұрды.
Соғыстан кейін Иван Ильич Корнеев Самара облысындағы Жигули қаласында тұрды.
Корниенко Прокопий Прокопьевич
Бір жолы бастықтары оған фашист офицерлерінің біреуін "тірідей тіл" ретінде алып келуді тапсырды.
Прокопий Прокопьевич барлаүшыларды ертіп алып, неміс полкі тұрған жерге таяп келді. Сезіп қалған жау қарсы оқ атты. Осы ұрыста жау штабының адамдары түгелге жуық қырылды. Тек штаб бастығы болып істейтін полковник қана аман еді. Батыр барлаушылар штабтың бүкіл іс қағаздарын жиып алды, бөлімнің туын алып кетті. Зілмауыр полковникті Корниенко арқалап алып, өз дивизиясының штабына жеткізді.
Прокопий Прокопьевичтің тағы бір ғажап ерлігі 1943 жылғы қыркүйектің 26-нан 27-не қараған түні көрінген еді. Корниенконың барлаүшылар взводы Днепрден жүзіп өтіп, полктің әскерлеріне табан тірейтін орын дайындауға тиісті болды. Корниенко екі бөренені жарыстыра байлап, жау оғының астымен Днепрді көлденең жүзіп өтті. Арғы жағада еңбектеп жылжып, пулемет тұрған жерге жетті де, оны құртып жіберді. Соңынан жетіп үлгерген автоматшылармен тізе қосып, жау-мен шайқасты. Осы жерде ол қарсы жақтың тағы бір пулемет ошағын талқандады.
Аяқ астынан соққы берген барлаүшылардың көзсіз ерлігі жаудың құтын қашырды. Бір топ автоматшының ортасында барлаүшы Корниенко де алға жылжып, Днепрден іле жүзіп өткен батальон әскерлеріне тұрақ тауып берді. Осы ұрыста барлаүшылар отряды немістің ротаға таяу әскерінің көзін жойды.
1943 жылғы қазанның 20-да КСРО Жоғарғы Кеңесі Төралқасының Жарлығымен қатардағы жауынгер, Солтүстік майданның 57-ші армиясының 303-ші атқыштар дивизиясы 847-ші атқыштар полкінің барлаүшысы П.П. Корниенкоға Кеңес Одағының Батыры атағы берілді. Ол сондай-ақ, Ленин орденімен, көптеген медальдармен марапатталды. Бұдан кейінгі ұрыстарда Прокопий Прокопьевич Молдаван жерін азат етуге қатысты.
Соғыстан кейін ол Токаревкада аудандық атқару комитетінде, әскери комиссариатта қызмет қылды. 1972 жылғы маусымның 10-да дүниеден қайтты. Қазір Токаревка мен Ростов ауылының бір-бір көшелеріне Батыр есімі берілген.
Курьятов Виктор Константинович
Виктор Константинович Курьятов 1925 жылы Қорған облысындағы Речное селосында туған. Он жеті жасында өзі тіленіп майданға аттанды. Сталинградтан Австрияның Вайсберг қаласына дейінгі соғыс жолынан өтті.
В. Курьятов өзінің жауынгерлік қадамын Қазақстанда құрылған 38-ші атқыштар дивизиясының құрамында, Сталинград түбінде бастады. Көрсеткен ерлігі жоғары бағаланып, екі рет "Ерлігі үшін" медалімен марапатталды. Сталинград үшін болған жойқын шайқаста жараланды.
Емделіп шыққаннан кейін Виктор 61-ші гвардиялық атқыштар дивизиясында барлаүшы болды. Құрамында Виктор Курьятов болған бір топ барлаүшыларға Тираспольдің оңтүстігіне таянған жерде жау қорғанысының түпкі жағындағы атыс ұяларын барлап, анықтау тапсырылды. Барлаүшылар тапсырманы ойдағыдай орындап қайтып келе жатқанда гитлершілердің штабын көріп қалды. Олар не де болса "тіл" алуға бел байлады. Курьятов қарауылшының үнін шығармай қағып түскенде, басқа барлаүшылар жер кепенің ішіне лап қойды. Офицерді тұтқынға алып, қалғандарын жойып жіберді.
Кеңес әскерлері 1944 жылғы 20 тамызда Яссы-Кишинев операциясын бастады. Бірінші ұрыста-ақ Курьятов барлаүшыларды соңына ерте шабуылға шықты. Немістердің траншеясына жетіп, зеңбіректің атқылауынан аман қалған екі пулеметті гранатпен жайпап, бір офицер мен үш солдатты автоматпен жайратты. Гвардияшы В. Курьятов Бұл ұрыстың басқа күндерінде де батыл да өжет қимылдады. Бір аптада ол он бес жаудың көзін жойып, он гитлершілді қолға түсірді.
1945 жылғы 22 тамызда он төрт барлаүшымен бірге аға сержант В. Курьятовқа Венгрияның Шарп деревнясы маңында "тіл" алуға бұйрық берілді. Бұл жерден неміс қорғанысын бұзу белгіленген еді. Жау шебіне таянғанда барлаүшылар тобы байқалып қалып, пулемет атқылауына алынды. Бірақ жауынгерлер тайсалмады. Жас коммунист В. Курьятов "Жігіттер, соңыма еріңдер! Ура!" деп ұрандап, шабуылға шықты. Барлаүшылар да одан қалмады. Қысқа ғана жекпе-жек ұрыста траншея тартып алынды. Барлаүшылардың табысын жаяу әскерлер баянды етті. Барлау тобының командирі Курьятов Бұл ұрыста екі пулемет пен жаудың он беске жуық солдатын жайратты. Траншеяның бұрылысынан өзіне қарғыған неміске ол жалт беріп үлгеріп, қарусыздандырып, полк штабына әкеліп тапсырды.
Соғыстағы ерліктері үшін В.К. Курьятов Даңқ орденінің үш дәрежесінің үшеуімен де марапатталды. Даңқ орденінің толық иегері Қ.И. Сәтбаев атындағы Жезқазған кен-метал-лургия комбинатында жұмыс істеді. Қазір құрметті зейнеткер, Сәтбаев қаласында тұрады.
Лебедев Семен Андрианович
Семен Андрианович Лебедев 1919 жылы Нұра ауданындағы Захаров ауылында дүниеге келді. Қиырдағы қазақ ауылынан шыққан бала кейінде неміс фашистеріне қарсы күресте сан мәрте ерлік көрсеткен көрнекті ұшқыш қолбасшы дәрежесіне дейін өсті.
Алған бетінен қайтпайтын, жасынан пысық болып ержеткен жігіт 1938 жылы Качино әскери училищесін бітіріп, Қиыр шығыста әскери ұшқыш болып қызмет атқарды. Ол 1943 жылдың сәуір айынан бастап неміс басқыншыларына қарсы ұрыстарға тікелей қатысты. Қырымды, Балтық бойын, Белоруссияны азат ету ұрыстарында жаумен шайқасты.
Соғыс аспанында Лебедев басқарған 12 самолет жауға сан мәрте қатер төндіріп, талай шығынға батырды. Батыр жерлесіміз Семен Лебедев қашанда өзінің нағыз ер екендігін дәлелдеп жүрді. Соғыстағы бет қайтпас ерлігі үшін майор Лебедевке Ленин, I дәрежелі Отан соғысы, Қызыл Жұлдыз, үш бірдей Қызыл Ту ордендері, "Александр Невский" ордені, көптеген медальдар берілді.
Ұлы Отан соғысы жылдары аспанға 200 рет көтеріліп жаумен соғысқан Семен Андрианович 34 мәрте әуе шайқасына қатысты, жаудың 22 самолетін жер қаптырды.
Дарынды ұшқыш, білгір басшы, өнегелі тәлімгер, 3-ші Беларус майданы 1-ші әуе армиясы, 278-ші истребитель дивизиясы, 43-ші әуе истребитель полкы әуе эскадрильясының командирі, полковник С.А. Лебедевке КСРО Жоғарғы Кеңесі Төралқасының 1945 жылғы ақпанның 23-дегі Жарлығымен Кеңес Одағының Батыры атағы берілді.
Алтын Жұлдыздың иегері жерлесіміз кейінде Берлинді талқандауға қатысты.
Соғыстан кейін полковник С.А. Лебедев соғыс ғылымымен айналысып, Мәскеудегі Н.Е. Жуковский атындағы Әскери Әуе академиясында сабақ берді.
Мамыраев Мартбек
1921 жылы жас Мартбек Қарағанды кенішіне келді. Кейінде жер астында көмір шапты. Арнайы оқу бітіріп электр монтері болды, учаске механигіне дейін өсті. 1936 жылы шахта кәсіподақ комитетіне, кейінде №3-бис шахтасының партия ұйымына жетекшілік етті.
Отанға қауіп төнген шақта ол соғысқа аттанды. 1942 жылдың мамыр айынан бастап майданға кірді. Қазақ жігітінің алғашқы от кешіп, сынға түскен жері Сталинград түбіндегі шайқастар еді. Сол жерде жараланып, 1943 жылдың қыркүйегіне дейін емделді. Қайтадан қатарға қосылып, 12-гвардиялық атқыштар дивизиясы сапында Димитров қаласын азат ету шайқасына қатысты. Мартбектің атқыштар ротасы әрқашан алдыңғы шептен көрінді. Бірде қалың оқтан жараланған рота командирі қансырап жатып, басшылықты Мартбекке тапсырды. Осы ұрыста көрсеткен ерлігі үшін Мартбек Мамыраев Қызыл Ту орденімен наградталды.
Беті қайтқан жауды түре қуған Мартбектер Батысқа бет алды. 1943 жылғы күзде олар Днепрді бетке алып, ұлы өзеннен өтуге тиіс болды. Немістер төсеген шағын көпірдің көмегімен Мамыраевтардың расчеті қарсы жағаға ілікті. Сол жерде үш түн бойы атысқан жауынгерлер берілмеді. Ұрыс кезінде жараланған Мартбек қатардан қалған жоқ. Ержүрек жігіттер бірінен соң бірі жараланды, көбі қаза да болды. Бірақ қару күшін іскер пайдаланған Мамыраев кеңес әскерлерінің өзеннен жүзіп өтуіне жағдай жасады. Осылайша үлкен операция сәтімен аяқталды.
Днепрден ұрыспен өту кезінде көрсеткен жанқиярлық ерлігі үшін гвардия аға сержанты, 61-ші Армияның 12-ші гвардия атқыштар дивизиясының 32-ші гвардиялық атқыштар полкінің пулемет расчетінің командирі М. Мамыраевқа КСРО Жоғарғы Кеңесі Төралқасының Жарлығымен 1944 жылғы ақпанның 15 Жұлдызында Кеңес Одағының Батыры атағы берілді. Ол Ленин орденімен, I дәрежелі Отан соғысы орденімен, медальдармен марапатталған.
Соғыстан кейін Мартбек Мамыраев Киров атындағы шахта партия ұйымын басқарды. Ленин аудандық партия комитетінің бірінші хатшысы болды, кеншілер астанасы атқару комитетінің орынбасарлығына сайланды. Соңғы кезде ол химия-металлургия институтында еңбек етті.
Мартбек ағамыздың бейбіт өмірдегі еңбегі де лайықты бағаланып, оған Кұрмет белгісі ордені, Қазақ КСР Жоғарғы Кеңесінің Грамотасы берілді.
Мариныч Иван Иванович
Иван Иванович Мариныч 1919 жылы Көкшетау облысындағы Райыс ауылында туған. Қарағандыда жұмыс істеп, осы жерден 1943 жылғы қаңтарда майданға шақырылды.
Ол 1943 жылдың шілдесінде 5-ші гвардиялық армия қатарында алғаш рет жаумен бетпе-бет кездесті. Аға сержант Маринычтің қол астындағы зеңбірекшілері сан мәрте ерлік пен тапқырлық танытып, жау ордасын ойрандады. Олар бірнеше танк, темір құрсаған машиналар мен самолеттерді. ату ұяларын талқандады. Соғыстағы ерекше ерлігі үшін ол II және III дәрежелі Даңқ ордендерімен, I және II дәрежелі Отан соғыс ордендерімен наградталды.
1945 жылдың қаңтарында біздің жерлесіміз Одер жағасындағы Бриг (Польша) қаласы іргесінде жауға үш тәулік бойы төтеп беріп, жаяу әскерлер ұрысына қолдау көрсетті. Осы жерде жаудың көп солдаты мен әскери техникасы шығынға ұшырады.
Туған жер үшін жан аямай соғысқан жауынгердің ерлігі КСРО Жоғарғы Кеңесінің 1945 жылғы маусымның 27-індегі Жарлығымен айрықша аталып өтті: гвардия аға сержанты, I-ші Украин майданы, 5-ші армия құрәмындағы 97-ші гвардиялық дивизияға қарайтын 289-ші гвардиялық атқыштар полкі атқыштар расчетының командирі И.И. Маринычке Кеңес Одағының Батыры атағы берілді. Мариныч Ленин орденімен және медальдармен марапатталды.
Жеңіс жылынан кейін Иван Иванович Мариныч Бішкекке тұрақтап, қартайғанша еңбек етті.
Миллер Петр Климентьевич
1943 жылдың күзін Петр Миллер саптағы сақа солдат ретінде қарсы алды. Оның артында бір жарым жылдық майдан жолы, жеңілістің ащы дәмі, жеңістің қызу қуанышы қалды. Ол бұл кезде екі рет жараланып үлгерген, жауынгерлік ерлігі үшін Қызыл Жұлдыз орденімен наградталды. Емделген соң аға сержант П. Миллер 167-ші гвардиялық дивизи яның бір полкіне тап болды.
1943 жылдың 26 қазанына қараған түнде аға сержант П. Миллердің взводы дивизияның басқа бөлімшелерімен бірге Днепр өзенінен өтуге батыл шабуылға шықты. Фашистер П. Миллердің взводы жауынгерлері мінген қайықтарды байқап қалып, пулеметтер мен минометтерден оқ жаудырды, Бес қайықтың біреуі ғана Днепрдің оң жағалауына шығып үлгерді, онда да екеуі ғана: пулеметші Федор Паршин мен Петр Миллер тірі қалған еді. Жылдам қорғаныс жасап алған жауынгерлер ұрысқа кірісті. Батыл және ілкімді қимылдай отырып, олар жаудың екі атыс нүктесінің көзін жойды. Сөйтіп, өз батальонының өзеннен жылдам, шығынсыз өтуін қамтамасыз етті.
...Ұрыс алаңында екі неміс танкісі жанып жатты. Үшінші танк те тоқтап тұрды, бірақ гвардияшылардың шебін атқылауды жалғастыруда еді. П. Миллер еңбектеп осы танкке жақындап келді де, гранатты дәл лақтырып экипаждың көзін жойды. Сөйтіп полктің шабуылға шығуына жол ашылды. Бірақ шамалыдан кейін немістерге қосымша көмек келіп, күш тең болмай қалды. Гвардияшылар Днепрге қарай шегіне бастаған кезде Петр Миллер істен шыққан жау танкісіне тап келді де, ойланбастан машинаға қарғып мінді. Люкті бекітіп алып, фашистерге өз пулеметтерінен оқ жаудырды.
Жаңбырша жауған оққа қарсы немістер бас көтере ал-май қалды, өліп те жатты. Бірақ оқ-дәрі таусылған еді. Танкті етіктерімен тепкілеп, "Орыс, беріл!" деген дауыстар шықты. П. Миллер люкті ашпақшы болған немістерге екі рет пистолеттен оқ атты. Үшінші патронды ол өзіне қалдырған еді. Соңғы оқ... Осы кезде қаһарлы "Ура!" деген ұран естілді. Бұл Днепрден жылдам өтіп, ұрысқа кіріскен көрші батальон еді...
КСРО Жоғарғы Кеңесі Төралқасының 1944 жылғы 10 қаңтардағы Жарлығы бойынша Днепрден өту кезіндегі осы ерлігі үшін Петр Климентьевич Миллерге Кеңес Одағының Батыры атағы берілді.
Одан кейінде П. Миллер Карпатта соғысты. Жеңіс күнін Чехословакияда қарсы алды.
Мороз Арсентий Игнатьевич
Арсентий Игнатьевич Мороз 1914 жылы туған. Ұлты — украин. Біздің облысымызда өсіп, ержетті. Соғысқа дейін қазір Свердлов атымен аталатын бірінші совхозда еңбек етті. Соғыс басталған бойда өз еркімен майданға аттанды. Ұрыс даласындағы ерлігі үшін Қызыл Жулдыз орденімен, медальдармен наградталды.
Сержант Мороздың таңғажайып ерлігі полктің Днепрден өтуі кезінде көрінді. 1943 жылғы қыркүйектің 23-де минометшілер өткелге таяп келіп, қарсы беттегі жолдастарына оқ-дәрі жеткізуге әрекеттенді. Мұны байқап қалған немістер пулеметтен оқ жаудырды. Минометшілер еріксіз бұғуға тура келді. Осы кезде сержант Мороз жанына бір топ жолдасын ертіп алып, жаудың сыртына жасырын өтіп кетті. Сөйтіп, оларды бекінген жерінен айдап шықты. Осылайша біздің жауынгерлерге төнген қауіп түманы сейілді.
Басқыншылар Кеңес жауынгерлерін суға сырып түсіру шін сегіз рет ұмтылды. Бірақ әр жолы Мороз басқарған атқыштар оғына тұншығып, үні өшті. Тіпті бұларға қарсы қаптай ұмтылған танктерден тайсалмай, бронь бұзғыш оқпен қақ маңдайдан соққан біздің жігіттер айта қалғандай ерлік көрсетті.
Осылайша минометшілер командирі Мороздың ерлігі арқасында Днепрдың оң жағасындағы бекініс алаңы кеңи берді. Соны пайдаланған кеңес әскерлері шабуылды үдетті.
Арсентий Мороз 1962 жылғы мамырдың 29-да Донецк қаласында қайтыс болды.
Нұржанов Қазыбек Бейсенұлы
Қазыбек Бейсенұлы Нұржанов 1919 жылы Қарағанды облысының Ақтоғай ауданындағы Ақтоғай селосында туды. Ұлты - қазақ. Ол 1939 жылы Қызыл Армия қатарына қосылды.
5-ші атқыштар дивизиясы 61-ші истребитель дивизионының барлаүшылар взводы командирі, аға сержант Қазыбек Нұржанов Ұлы Отан соғысына 1942 жылы сәуірде енді. Волга мен Орел түбінде соғысып, Зүш, Десна, Сож, Днепр, Друть, Березин өзендерінен өтті. Оның бүкіл соғыс жолы ерлік пен даңққа толы. Золотарев түбінде болған ұрыста Қазыбек бастаған бронебойшылар бөлімі жаудың үш танкісін жойып жіберді.
Командование Қазыбек Нұржановтың көзсіз батырлығын және тапқырлығын жоғары бағалап, оған барлау взводын басқаруды тапсырды. 149.7 белгі тұсынан Друть өзенінен өтерде олар жаудың оғы астында бола тұрып барлау жүргізіп, жаудың танк шабуылын тойтаруға жағдай жасаған бағалы мәліметтер берді. "Первомайск" совхозы жерінде Нұржанов жаудың тылына кіріп, олардың шегінер жолын кесіп тастады. Фашистер кейін шегінгенде оның бір өзі 8 гитлершілді өлтірді, капитан бастаған қалған 97 фашисті оның взвод жауынгерлері тұтқынға алды. Қазыбек Нұржанов жауынгерлік ерлігі үшін Қызыл Ту, III дәрежелі Даңқ ордендерімен және "Ерлігі үшін" медалімен наградталды.
Қазақстандық жауынгер Волковысск қаласын алардағы ұрыста бүйірдегі қамту топты басқарды. Топтың батыл қимылдауы жау тобырын састырды. Гитлершілер соғыс техникасын, қару-жарақтарын тастап қашты. Қ. Нұржанов қашқан жауды қуып, 3 фашисті тұтқынға алды. Оның бірі - офицер. Ержүрек Қазыбек шабуылдаушы жаяу әскерді соңына ерте Волковысскке бірінші болып кірді. Қала шетінде Қазыбек Нұржанов өте ауыр жараланды.
КСРО Жоғарғы Кеңесі Төралқасының 1945 жылғы 24 наурыздағы Жарлығы бойынша көрсеткен қаһармандығы мен ерлігі үшін Қазыбек Бейсенұлы Нұржановқа қаза болғаннан кейін Кеңес Одағының Батыры атағы берілді.
Павлов Юрий Николаевич
Юрий Николаевич Павлов 1922 Үрімші (Қытай) қаласында туған. Соғыстың алдында Қарағанды орталық станциясында электр монтері, электр механигі болып жұмыс істеді. 1941 жылы осы жерден Армия қатарына шақырылды.
Ю.Н. Павлов Корсунь-Шевченко бағытындағы ұрыстарда 1943 жылдың қысында ерекше көзге түсті, Буг, Днепр, Прут өзендерінен шайқаспен өтті. Прут аңғарында жаумен бетпе-бетте найзаласты. Карпат етегінде ол жалғыз өзі неміс танкілеріне қарсы тұрып, жанғыш шөлмекпен танкті қиратты.
Соғыста көрсеткен ерлігі мен батылдығы үшін 1944 жылы, гвардия аға сержанты, 52-ші Армия құрамындағы 254-ші атқыштар дивизиясы 929-ші атқыштар полкінің рота командирі Ю.Н. Павловқа Кеңес Одағының Батыры деген атақ берілді. Ю.Н. Павлов Ленин және I дәрежелі Отан соғысы ордендерімен марапатталды, омырауына бірнеше медаль тақты.
Соғыстан кейін Юрий Николаевич Алматыда тұрып қалды, Сонда жобалау институтында қызмет етті.
Паньков Иван Кириллович
Иван Кириллович Паньков 1925 жылы Дон облысы Карпов ауылында дүниеге келген. Украинадағы Артем қаласындағы мектептің 8 сыныбын бітіргеннен кейін анасымен бірге Қазақстанға қоныс аударды. Әкесі мен ағасы майданда болатын. Мұнда олар Осакаров ауданындағы Батпақ ауылында тұрақтады. Иван буыны қатпаған жас болса да колхоз жұмысына араласып, механизатор кәсібіне машықтанды.
Сержант Паньков 1944 жылы Отанымыздың Батыс шебіндегі Свирь өзенінен ұрыспен өтуде ерекше ерлік танытты. Қарсы жағадағы құрсанған жаудан тайынбай, жау оғы ас-тымен судан жүзіп өткен 11 батырдың бірі осы Паньков еді. Ағыны қатты әрі суы тастай Свирьден аман-есен өткен жаужүрек жігіттер жағаға ілігісімен ұрыс салды. Оларға оқ жаудырып, алдын бөгемек болған жаудың сыры ашылып қалды. Біздің зеңбіректер сол сәтті пайдаланып дүшпанның атыс ұяларын тұңшықтырып тастады.
Лодейное поле тұсында Свирь өзенінен өтуде көрсеткен теңдесі жоқ ерлігі үшін гвардия сержанты, Карель майданы 7-Армияның 99-гвардиялық атқыштар дивизиясы 300-гвардиялық атқыштар полкінің атқышы И.К. Паньков бір айдан кейін Кеңес Одағының Батыры атағын алды. Батпақ ауылынан түлеп ұшқан Батырдың омырауында Ленин, I дәрежелі Отан соғысы ордендері, көптеген медальдар жарқырайды.
Соғыстан кейін Иван Паньков қатардан қалмай Украина-да әскери қызметте болды. Арнайы білім алып, офицер шенін иемденді. Жоғарғы білім алды, орталық телевизияда жұмыс істеді.
Подсадник Николай Георгиевич
Николай Георгиевич Подсадник 1922 жылы Витебск облысында туған. Ұлты - белорус. Армия қатарына шақырылғанға дейін Балқаш қаласындағы М. Горький атындағы №1 орта мектепте оқыды.
1940 жылы Николай Балқаш қалалық әскери комиссариатынан армия қатарына алынды.
Ол балалық шағынан ұшқыш болуды армандаған еді. Сол арман оны Орынбор әскери әуе училищесіне алып келді. Осында жүргенде соғыс басталды.
1943 жылдан, училищені аяқтаған соң, Николай Подсадник майданда болды. Киев, Львов, Кишинев қалаларын, Румыния, Югославия, Австрияны неміс-фашист басқыншыларынан тазартуға қатысты.
Көрсеткен ерлігі мен батырлығы үшін екі Қызыл Ту орденімен, II Отан соғысы орденімен наградталды, Жоғары басшылықтың 16 алғысын алған.
1943 жылдың 6 қарашасында сегіз ИЛ-2 штурмовиктер тобына жетекшілік етуші Николай Подсадник Житомир тас жолымен кейін шегініп бара жатқан жау әскерлеріне соққы беруге тапсырма алды. Бұл тапсырманы Н.Подсадник өте жоғары шеберлікпен орындай білді: әскер колоннасына 4-5 қайыра шүйлігіп, соның нәтижесінде қарсы жағы орасан шығынға батты.
1944 жылдың 15 шілдесінде 12 ИЛ-2 самолетінен тұратын топқа жетекшілік етуші Н. Подсадник алға жылжыған Кеңес Армиясы бөлімдеріне қарсы тұрған танктердің шоғырын бомбылау туралы тапсырма алды. Ауа райының қолайсыздығына қарамастан Н. Подсадник басқарған штурмовиктер жау жағының танктеріне жойқын соққылар жасады. Соның нәтижесінде жау әскерлері біздің бөлімдерге жақындай алмады.
Н.Подсадниктің жауынгерлік жолы батырлыққа, ержүрек-тікке, ерлікке толы.
Покатилов Николай Изотович
Николай Изотович Покатилов 1920 жылы туған. Ұлы Отан соғысына бастан-аяқ қатысқан.
Брянск және Орел түбінде, Белоруссияны азат етуде, Кенигсберг пен Данцингті шабуылмен алуда ерлік және батылдығымен көзге түсті.
Николай Изотович 1944 жылдың қараша айында III дәрежелі Даңқ орденімен, 1945 жылдың ақпан айында II дәрежелі Даңқ орденімен және 1945 жылдың маусым айында I дәрежелі Даңқ орденімен наградталды.
1972 жылдан Қарағандыда тұрады. КСРО Қатынас жолдары министрлігінің Қарағандыдағы техникалық мектебінде аға бухгалтер болып істеді.
I дәрежелі Отан соғысы орденімен және көптеген медальдармен марапатталған.
1996 жылы қайтыс болды.
Пономарев Михаил Сергеевич
Михаил Сергеевич Пономарев 1920 жылы желтоқсанның 15-де Ақмола облысы Вишнев ауданы Алексеев ауылында туған. Ауылда оқып, кейінде Қарағандыға келіп, шахтаға түседі. 1940 жылы ол Қызыл Армия қатарында қызмет етті. 1942 жылы әскери ұшқыштар мектебін тәмамдады. 1943 жылдың наурызынан бастап жас ұшқыш Отан соғысы майдандарындағы ұрыстарға қатысты.
1944 жылдан 1947 жылға дейін Михаил Сергеевич Пономарев Польша әскері, кейін Кеңес Әуе Қарулы Күштері құрамында болды. Өзіне тапсырылған қызметті жанқиярлықпен орындағаны үшін КСРО Жоғарғы Кеңесінің Төралқасы 1951 жылғы қарашаның 13-де капитан, әскери ұшқыш М.С. Пономаревке Кеңес Одағының батыры атағын беру жөнінде Жарлық шығарды. Ол Ленин, екі Қызыл Ту, I дәрежелі Отан соғысы және шет ел ордендерімен марапатталған.
1968 жылы подполковник Михаил Сергеевич Пономарев демалысқа шықты.
Сидорков Семен Матвеевич
Семен Матвеевич Сидорков 1908 жылы Орел облысындағы Городище деревнясында шаруаның отбасында дүниеге келді. Жасынан қиялшыл, тапапшыл бала болып өсті. Отызыншы жылдары Қарағанды кенішіне келіп, №1-бис шахтасында еңбек етті. Отанға қауіп төнген 1942 жылғы наурыз айында ол өз еркімен майданға аттанды. Барған бойда артиллерия сапына енген кіші сержант Сидорков 76 миллиметрлік зеңбірек батареясын басқарды.
1943 жылғы күзде Орталық майданда біздің әскерлеріміз қиян кескі ұрыстарды бастан кеше отырып, Днепрге бет қойды. Жаудың ершелене атқылауы Батыс жағаға біздің әскерлердің өтуін мүлде қиындатып жіберді.