cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тауда ұрыс қимылдарын жүргізу кезінде байланысты қамтамасыз ету
Таулы жерде сымды байланысты қамтамасыз ету кезінде айырықша қиыншылықтар пайда болады. Жазық жерге қарағанда кабельдік желіні жүргізу мен жинау жылдамдыгы 1,5-2 есеге азаяды. Бұл жерде механикаландыру құралдарын қолдану мүмкіндігі мүлдем болмайды, желілік материалдар шығыны ұлғаяды және желілік командадагы жеке құрамның бағдарлануы қиындайды. Таулы жерде фелдъегер-пошта байланысын қамтамасыз ету де айрықша қиыншьшык тудырады. Ол шектеулі жол санымен олардың өткізу кабілеттілігінің жеткіліксіздігі, жиі өрлеу мен түсу, құрт бұрылыстар, сусымалар мен опырылымдар болуымен және таулы жердегі, әсіресе түнгі уақытта бағдарланудың күрделілігімен байланысты болады.
Дереккөздер
Санат:Әскери іс
Мысыч
Мысыч — Ресейдегі өзен. Пермь өлкесі, Киров облысы, Удмуртия Республикасы жер аумақтарынан ағып өтеді. Өзен сағасы Порыш өзенінің сол жағалауынан 76 км қашықтықта орналасқан. Өзен ұзындығы 14 км-ді құрайды.
Су реестрінің мәліметтері
Ресей мемлекеттік су тізілімінің мәліметі бойынша Кама су алабы өңіріне жатады, өзеннің сушаруашылық бөлігі — Кама бастауынан Бондюг ауылындағы су бақылайтын постқа дейін. Өзен саласы — Белаяға қосылу құйылысына дейінгі Кама тармағының су алаптары, өзен алабы — Кама.
Ресей су ресурстары федералды агенттігі дайындаған РФ территориясын сушаруашылығы бойынша аудандастыру жөніндегі геоақпараттық жүйе мәліметтері бойынша :
Колобчиха
Колобчиха — Ресейдегі өзен. Нижегород облысы, Марий Эл Республикасы, Кострома облысы, Киров облысы жер аумақтарынан ағып өтеді. Өзен сағасы Лапшанга өзенінің сол жағалауынан 55 км қашықтықта орналасқан. Өзен ұзындығы 14 км-ді құрайды.
Су реестрінің мәліметтері
Ресей мемлекеттік су тізілімінің мәліметі бойынша Жоғарғы Еділ су алабы өңіріне жатады, өзеннің сушаруашылық бөлігі — Ветлуга; Ветлуга қаласынан сағасына дейін. Өзен саласы — Құйылысу аралығы теліміндегі Еділ тармағының су алаптары, өзен алабы — Куйбышев суқоймасына (Ока су алабын қоспағанда) дейінгі (Жоғарғы) Еділ.
Ресей су ресурстары федералды агенттігі дайындаған РФ территориясын сушаруашылығы бойынша аудандастыру жөніндегі геоақпараттық жүйе мәліметтері бойынша :
Сыртқы сілтемелер
Санат:Ресей өзендері
1191 жыл
Туғандар
Тағы қара: Санат:1191 жылы туғандар
Қайтыс болғандар
Тағы қара: Санат:1191 жылы қайтыс болғандар
Түсініктемелер
*
Әлем мәдениеті
Әлем мәдениеті - "ғаламдық ауыл" ретіндегі әлемнің тұрақты дамуын қамтамасыз етуге бағытталған адамдар арасындағы қарым-қатынас пен биліктің жаңа жүйесі. Жаһандану және жоғары технологиялар ғасырында қоғам ұдайы мәдени, экономикалық немесе саяси өзгеріс үстінде. Адамдарға қауіпсіздікте гүлденіп, дамитын бейбіт элем қажет. Қауіпсіздікке, түрақтылық- қа және тиімді дамуға жетудің негізгі жолы - қазіргі барлық мәдени үстаным- дардың түбегейлі өзгеруі. "Әлемдік мәдениет жүйесін" құру объективті әрі тепе-теңдікті ұстанатын, этикалық нормаларға сүйенетін бұқаралық ақпарат құралдарын (БАҚ) құру. Бұл әлемдік мәдениеттің жаңа жүйесі әрі жек көрушілік, сенімсіздік, қақтығыс пен соғыс тудыратын қарабайыр мәдениетті "ғаламдық ауылымыздан" ығыстырып шығаруды көздейді. Оның негізгі мақсаты: 1) күш көрсетудің, қақтығыстың, лаңкестік пен соғыстың мәдени және этникалық түп-тамырын анықтау; мемлекеттер мен адамдар арасындағы түсіністікті, үйлесімділікті қамтамасыз ететін алтын көпір орнату; ғаламдық және үлттық деңгейде әлемдік мәдениетті қалыптастырып, дамыту; 4) плюралистік ғаламдық мәдени- еттің көмегімен ғаламдық азаматтық және "ғалам азаматы" ұғымы мен институттарын қалыптастырып, насихаттау; 5) күш қолдану фактілеріне негізделген жаңалықтардың орнына "элем жаңалық- тарын" және "әлем мәдениетінің жаңалықтарын" көрсетіп, насихаттау. Әлемдік мәдениет жүйесі қазіргі үстемдік етіп отырған қарабайыр мәдениеттің орнын алмастырып, ғаламдық тұрақты дамуды қамтамасыз етіп, соғысқа, лаңкестікке қарсы түруға септігін тигізер еді. Әлемдегі тыныштық үшін құрылған жаңа плюралистік мәдениет пен байланыс жүйесі жаңа әлемдік философия мен психологияны қалыптастыруы мүмкін.
Дереккөздер
Санат:Саясат
Жанама (Батыс Қазақстан облысы)
Жанама — Батыс Қазақстан облысы Ақжайық ауданындағы ауыл, Сарытоғай ауылдық округі орталығы.
Географиялық орны
Аудан орталығы - Чапаев ауылынан оңтүстік-шығысқа қарай 157 км-дей жерде, Жайықтың сол аңғарлық жағалауындағы әр түрлі астық тұқымдас шөптесін өскен шалғынды қоңыр топырақты қуаң шөлейт белдемінде орналасқан.
Халқы
1999 жылы тұрғындар саны 989 адам (503 ер адам және 486 әйел адам) болса, 2009 жылы 856 адамды (435 ер адам және 421 әйел адам) құрады.
Тарихы
1994 жылға дейін «Зауральный» деп аталды. Іргесі 1965 жылы «Зауральный» қаракөл қой кеңшарын ұйымдастыруға байланысты қаланды. Оның негізінде 1997 жылдан Жанамада және ауылдық округке қарасты Сарман ауылында 17 шаруа қожалығы құрылды.
Инфрақұрылымы
Орта және бастауыш мектептер, мәдениет үйі, клуб, кітапхана, дәрігерлік амбулатория және фельдшерлік пункт бар. Тұрғындары елді мекендермен автомобиль жолы арқылы қатынасады.
Дереккөздер
Санат:Ақжайық ауданы елді мекендері
NGC 2770A
Жаңа жалпы каталогтың түпнұсқа басылымының тізіміне енбейді. Аталмыш каталогқа кейінірек қайта қаралымында қосылған болатын.
Ашылуы
Бұл нысанды 1785 жылы 7 желтоқсанда Уильям Гершель астрономы ашқан болатын және NGC каталогында 2770A деген нөмірге ие болды. Сондай-ақ, бұл ғарыш объектісі өзге де зерттеулер мен каталогтарда кездескендіктен оның келесідей атаулары бар: PGC 82318, MCG 6-20-36, KUG 0906+333A.
Сыртқы сілтемелер
Санат:NGC нысандары Санат:Сілеусін (шоқжұлдыз)
Мерквиллер-Пешельбронн
Коммунаның INSEE коды — 67290, пошта индексі — 67250.
Демографиясы
2009 жылғы мәліметтер бойынша тұрғындарының саны 937 адамды құрады. Халық тығыздығы — 249,2 адам/км².
Тұрғындарының жас шамасы және жынысы бойынша құрамы (2006) :
Сыртқы сілтемелер
Санат:Төменгі Рейн департаментінің коммуналары
Фолльштедт
Фолльштедт (Vollstedt) — Германия Федеративтік Республикасының Шлезвиг-Гольштейн жерінде орналасқан муниципалитет. Солтүстік Фризия ауданының құрамына енеді.
Муниципалитеттің тұрақты тұрғындарының саны 165 адамды құрайды (31 желтоқсан 2010 жыл). Алып жатқан жер аумағы 6,18 км² шамасында. Мемлекет ішінде бекітілген ресми коды — 01 0 54 146. Муниципалитеттің басшысы — Ханс-Якоб Паульзен.
Сыртқы сілтемелер
Санат:Шлезвиг-Гольштейн елді мекендері
Киборг
thumb|right|200px|Киборг Киборг тар кең ауқымда дамып келе жатқан технологияның бір бөлшегі.
Киборгтардың пайдасы бұл сал адамдарға шамшырақтай үміт силайтын, адамды техникамен ұштастыратын және медицинаға көмек беретін дамыған технологиялар. Тағы да айта кететін бір жаңалық киборгтардың 1 саусағы - 25 килограммдағы салмақты көтереді.
Дереккөздер
Санат:Биологиялық кибернетика Санат:Киборгтар Санат:Киберпанк Санат:Антропоморфті футурология
Бұранда бүрлегіш аунақша
Бұранда бүрлегіш аунақша (Ролик резьбонакатной) — бүранда және т.б. беттерді (айналма, жалпақ және сұлбалы денелерді) бүрлеуге арналған құрал.
Дереккөздер
Санат:Техника Санат:Машинажасау
Пинья (Жоғарғы Корсика)
Пинья (Pigna) — Франциядағы коммуна. Корсика аймағына қарасты Жоғарғы Корсика департаментінде орналасқан. Кальви округінің құрамына енеді. Алып жатқан жер аумағы 2,21 км² шамасында.
Коммунаның INSEE коды — 2B231, пошта индексі — 20220.
Демографиясы
2009 жылғы мәліметтер бойынша тұрғындарының саны 100 адамды құрады. Халық тығыздығы — 45,25 адам/км².
Тұрғындарының жас шамасы және жынысы бойынша құрамы (2006) :
Сыртқы сілтемелер
Санат:Жоғарғы Корсика департаментінің коммуналары
Бад-Радкерсбург
Бад-Радкерсбург (Bad Radkersburg) — Аустриядағы қала. Штирия федералды жеріне қарасты Радкерсбург округінің құрамына енеді.
Қаланың тұрақты тұрғындарының саны 1442 адамды құрайды (31 желтоқсан 2005). Алып жатқан жер аумағы 2,17 км² шамасында. Елді мекеннің автомобиль коды — RA, ресми идентификациялық коды — 6 15 13.
2005 жылғы сайлау нәтижесі бойынша коммунаның бургомистрі болып Йозеф Зоммер (АҰП) саналады.
Сыртқы сілтемелер
Санат:Штирия елді мекендері
Восточный (Стерлитамак ауданы)
Демографиясы
Тұрғындардың динамикасы:
Сыртқы cілтемелер
Санат:Башқұртстан елді мекендері
Кинерсрюти
250px|thumb|Картада орналасуы Кинерсрюти (Kienersrüti) — Швейцарияның Берн кантонында орналасқан коммуна. Зефтиген округінің құрамына кіреді.
2006 жылғы мәліметтер бойынша тұрғындарының саны 50 адамды құрайды. Алып жатқан жер аумағы 0.8 км² шамасында. Ресми идентификациялық коды — 871, пошта индексі — 3628.
Сыртқы сілтемелер
Санат:Берн елді мекендері
Сент-Мондан
Сент-Мондан (Sainte-Mondane) — Франциядағы коммуна. Аквитания аймағына қарасты Дордонь департаментінде орналасқан. Сарла-ла-Канеда округінің құрамына енеді. Алып жатқан жер аумағы 9,63 км² шамасында.
Коммунаның INSEE коды — 24470, пошта индексі — 24370.
Демографиясы
2009 жылғы мәліметтер бойынша тұрғындарының саны 243 адамды құрады. Халық тығыздығы — 25,23 адам/км².
Тұрғындарының жас шамасы және жынысы бойынша құрамы (2006) :
Сыртқы сілтемелер
Санат:Дордонь департаментінің коммуналары
Хинди-урду
Хинди-урду тілдері немесе Хиндустани (हिन्दुस्तानी, ہندوستانی,, тікелей аударма «үндістан тілі» , сонымен қатар тарихи хиндави, урду және рекхта) — батыс хинди тілінің кластерінің бөлімі болып табылатын идиомдар тобының ортақ атауы. Бұл идиомдар солтүстік Үндістанның, Пәкістанның және тағы басқа елдердің лингва франкасы болып табылады. Бұл Делидің кхари-боли диалектіне негізделген және парсы, араб, санскрит және түрік лексикасының әсерлерімен қалыптасқан үндіарий тілі. Бұл тілдің үнді нұсқасының аты хинди, ал пәкістандағы нұсқасы — урду деп аталады.
Хинди тілі, урду тілі және хинди-урду тілдерінің сөйлеу стилдерінің айырмашылықтары өте аз, дегенмен, әдеби, ғылыми және техникалық лексикалары өзгешеленген: урдуда парсы тілінің әсері, ал хиндида санскриттің әсері сақталған. Британ Үндістанның бөлінуіне дейін «хиндустани», «урду» және «хинди» сөздері синоним болып саналатын. Хиндустани терминымен Үндістанның және Пәкістанның лингва франкасын және фиджи хиндустани және кариб хиндустани тілдері аталады.
Сөйлеушілер саны бойынша әлемде екінші (кей мәліметтер бойынша үшінші) тіл болып табылады (қытай тілі және мүмкін ағылшын тілінен кейін).
Дереккөздер
Санат:Алфавит бойынша тілдер мен диалекттер
УЕФА Чемпиондар Лигасы 1994/95
УЕФА Чемпиондар Лигасы 1994/95 (ағыл. 1994–95 UEFA Champions League) — аталмыш турнирдің 40-шы, жаңа форматтағы үшінші маусымы.
Квалификация
10-24 тамыз
Финал
Толық мақаласы: УЕФА Чемпиондар Лигасының финалы 1995 Санат:1994 жылғы футбол Санат:1995 жылғы футбол Санат:УЕФА Чемпиондар Лигасы 1994/95
Ресей империясының Орта Азиялық иеліктері
Ресей империясының Орта Азиялық иеліктері — бұл атаумен Ресей империясының құрамына енетін қазіргі Қазақстан, Қырғызстан, Тәжікстан, Түрікменстан, Өзбекстан жерлері, яғни, Орал, Торғай, Ақмола, Семей, Жетісу, Ферғана, Сырдария, Самарқан және Күнгей Каспий облыстары, сондай-ақ автономиясының сол немесе басқа дәрежесін сақтап қалған Бұхара әмірлігі мен Хиуа хандығын айтады. Осы шектерде Орталық Азия иеліктеріне 7 721 684 тұрғыны (1897) тұратын 3 751 510 км² (3 076 628 шаршы шақырым) кірді. Кейде Семей мен Ақмола облыстары Сібір деп саналды.
XIX ғасырда Ресейдің Орталық Азияға кеңеюі Ресейдің аймақты отарлауын оның Үндістандағы үстемдігіне қауіп төндіретін қауіп ретінде қараған ең ірі отарлық держава — Англияның қарсыласуымен (дипломатиялық және басқа да әскери емес) кездесті. Осы қарсыласу шеңберінде XIX ғасырдан бастап Ресейдің ықпал ету аймағы Ресейдің Орта Азиясы деп атала бастады.
Алғышарты
thumb|right|300px|Сібір әскери шебінің картасы
Ресей мемлекетінің Орталық Азия мемлекеттерімен алғашқы байланыстары XVI ғасырдан басталады. 1589 жылы Бұхара ханы Мәскеумен сауда қатынастарын орнатуды қалап, достыққа ұмтылды. Патша Михаил Федоровичтің кезінен бастап орыстар Орта Азияға өз саудагерлеріне базар ашу мақсатында елшілер жібере бастады; 1620 жылы Иван Данил Хохловты Бұхараға жіберді; 1669 жылы Хиуаға — Федотов және Бұхарда — екі ағайынды Пазухиндер; 1675 жылы Бұхарада — Василий Даудов. Бұл елшіліктерде нақты саяси нәтижелер берген жоқ, бірақ «Үлкен сызба кітабына» енгізілген Орталық Азия туралы ақпараттың кеңеюіне ықпал етті.
1700 жылы Ұлы Петрге хиуалық Шаһнияз ханнан елші келіп, Ресей бодандығына қабылдауды сұрады. 1713-1714 жылдары екі экспедиция өтті: Кіші Бұхараға — Бухгольц және Хиуаға — Бекович-Черкасский. 1718 жылы I Петр Флорио Беневиниді Бұхараға жіберді, ол 1725 жылы оралып, Орта Азия туралы көптеген мәліметтер жеткізді. Ұлы Петрдің осы елде бекіну нәтижесіз аяқталды. Осыған қарамастан, егер Бекович Черкасскийдің Хиуаға жорығы мүлдем сәтсіз болса (4 мыңдық жасақтан бірнеше ондаған Жайық казактары ғана оралды, қалғандары өлтірілді немесе тұтқынға алынды), онда Бухгольц экспедицияларының нәтижесінде Ертіс және Алтай Ресейдің қол астына өтті. 1755-1758 жж. Қытай империясы Жоңғар хандығын талқандап, оның халқын толықтай жойған кезде, Ресейде Қытай экспансиясына кедергі келтірген Ертіс, Тобыл-Есіл және Коливано-Кузнецк әскери шептері болды.
Петрден кейін, XIX ғасырдың басына дейін Ресей үкіметінің қатынастары бағынышты қазақтармен ғана шектелді. thumb|150px|«Орта Азиядағы жорықтары үшін» медалі
1801 жылы I Павел Наполеон Бонапарттың Үндістанға бірлескен жорығы туралы идеясын қолдауға шешімді қабылдады. Павелдің алдына қойған міндеттері нақты белгілі емес, бірақ соған қарамастан қаңтарда 20 мың адамнан тұратын казактардың жасағы атаман Платовтың басшылығымен жорыққа аттанды. Наурызға қарай жасақ Ырғыздың жоғарғы ағысына (Сарытау губерниясының атырабы) жетті. Мұнда оларға I Павелдің қайтыс болғаны және таққа отырған I Александрдың тез қайту туралы бұйрығы жетті.
1819 жылы «Түрікменстан мен Хиуаға саяхатты» (М., 1822) жазған Николай Муравьев Хиуаға жіберілді, бұл оның елшілігінің жалғыз нәтижесі болды.
1841 жылы Ауғанстанмен соғысқан ағылшындардың маңдайшептері Әмударияның сол жағалауына жақындағаннан кейін Ресейден Бұхара әмірінің шақыруымен Бұхараға Тау-кен инженерлері корпусының майоры Бутенев К.Ф. (бастық), шығыстанушы Ханыков, табиғат зерттеушісі А.Леман және басқалардан тұратын саяси-ғылыми өкілдік жіберілді. 1841 жылғы Бұхара экспедициясы деп аталған бұл өкілдік саяси тұрғыдан ешқандай нәтижеге қол жеткізбеді, бірақ оның қатысушылары Бұхара туралы көптеген құнды табиғи тарихты және географиялық еңбектерді жариялады, олардың арасында Н. Хандыковтың «Бұхар хандығының сипаттамасы» ерекше болды.
1859 жылы полковник граф Николай Игнатьев Бұхарада болды.
Қазақ жүздерінің қосылуы
1581 жылы Ресей қазақ көшпенділерінің солтүстігінде жатқан, Сібірді игере бастады. 1640 жылы орыс казактары Жайық өзенінің сағасында Гурьев қаласын құрды, 1718 жылы орыс әскер басы Василий Чередов Ертісте Семейді құраса, 1720 жылы Өскемен қаласы пайда болды. Бұл қалалар қазір Қазақстан жерінде орналасқан, бірақ ол кезде Гурьев маңында ноғайлар, ал Семей мен Өскемен маңында — жоңғарлар көшіп-қонып жүрген.
Сол кезде қазақтар рулық-тайпалық тұрмыста өмір сүріп, үш жүзден тұрды: Ұлы жүз, Орта жүз және Кіші жүз. Қазіргі Қазақстан даласының көшпелілері тек қана қазақтар болған жоқ. Батыста ноғайлар, шығыста — қазақтармен өте шиеленісті қарым-қатынаста болған жоңғарлар өмір сүрді. Маңғыстау түбегінде түрікмендер көшіп-қонып жүрді. 1718 жылы Әбілқайыр хан басқарған Кіші жүз Ресеймен дипломатиялық қатынастар орнатып, 1731 жылы «ақ патшайым» Анна Иоанновнаның қамқорлығына алынды. Бір жыл өткен соң, 1732 жылы Сәмеке хан кезінде Орта жүз де Ресей бодандығын қабылдады, бұл жоңғарлардың жойқын шабуылдарынан қорғауға кепілдік берді. Ұлы жүз Қоқан хандығының ықпалында болды.
1818 жылы Ұлы жүздің бірнеше рулары Ресейдің қамқорлығына кіргендігін мәлімдеді. Келесі 30 жыл ішінде, кейде қысыммен, кейде өз еркімен жүздің көптеген рулары Ресей азаматтығын қабылдағанын жариялады.
Ресейдің қазақ жерінде қатынасын қамтамасыз ету үшін: Көкшетау (1824), Ақмола (1830), Новопетровское бекінісі (қазіргі Форт-Шевченко — 1846), Орал (қазіргі Ырғыз — 1846), Орынбор (қазіргі Торғай — 1846) бекіністер, Райым (1847) және Қапал (1848) бекіністері тұрғызылды. 1854 жылы Верное бекінісі (қазіргі Алматы қаласы) құрылды.
1867-1868 жылдары Қоқан хандығын талқандағаннан кейін ғана II Александр «Жетісу мен Сырдария облыстарын басқару туралы ережеге» және «Торғай, Орал, Ақмола және Семей облыстарын басқару туралы ережеге» қол қойды. Бөкей Ордасы Астрахан губерниясының құрамына енді. Қоқаннан жаулап алынған Жетісу жерінде Сібірден көшірілген казактардан Жетісу казактарының әскері ұйымдастырылды. Патша үкіметі жаулап алынған жерлердегі казактардың қоныстануын аймақтың сақталуына кепілдік беретін құрал ретінде қарастырды.
1882 жылы Батыс-Сібір генерал-губернаторлығының орнына Ақмола, Семей және Жетісу облыстарынан Дала генерал-губернаторлығы құрылды.
Қоқан хандығының қосылуы
300px|thumb|left|Орыс әскерлерінің жорықтарының бағыттары және қалаларды жаулап алу күндері
1850 жылы Іле өзенінен Қоқан ханына бекініс болған Таушыбек бекінісін жою мақсатында экспедиция жасалды, бірақ олар оны 1851 жылы ғана басып алды, ал 1854 жылы Алматы өзенінде (бүгінгіде Кіші Алматы) Верное бекінісі құрылып, бүкіл Іле өлкесі Ресейдің құрамына кірді. Шекараны одан әрі нығайту үшін Орынбор әскери губернаторы Обручев 1847 жылы Сырдарияның сағасына жақын жерде Райым бекінісін (кейін Арал) салып, Ақмешітті басып алуды ұсынды. 1852 жылы Орынбордың жаңа губернаторы Перовскийдің бастамасымен полковник Бларамерг 500 адамнан тұратын жасақпен қоқанның Қамысқорған және Шымқорған екі бекіністерін қиратып, коменданты кейінде Қашғарияның атақты билеушісі Жақыпбек болған Ақмешітке шабуыл жасалды, бірақ оған тойтарыс берілді.
1853 жылы Перовский жеке өзі 12 зеңбірек бар 2767 адамнан тұратын жасақпен бірге Ақмешітке ат басын бұрды, онда 3 зеңбірек бар 300 қоқандық болды, 27 шілдеде оны шабуылдап, басып алды; көп ұзамай Ақмешіттің аты Форт-Перовский болып өзгертілді. Сол 1853 жылы қоқандықтар екі рет Ақмешітті қайтарып алуға тырысты, бірақ 24 тамызда әскери старшина Бородин 3 зеңбіректен тұрған 275 адаммен бірге 7000 қоқандықты Құмсуат түбінде шашыратып жіберді, ал 14 желтоқсанда майор Шкуп, Сырдарияның сол жағалауына 4 зеңбірек ұстаған 550 адам 17 мыс зеңбірегі бар 13000 қоқандықтарды ойсырата жеңді. Осыдан кейін Сырдарияның төменгі ағысы бойында бірқатар бекіністер тұрғызылды (Сырдария шебі: Қазалы, Қармақшы, 1861 жылдан бастап Жөлек).
1860 жылы Батыс Сібір билігі полковник Циммерманның басшылығымен Пішпек пен Тоқмақ Қоқан бекіністерін қиратқан шағын жасақ жабдықтады. Қоқан хандығы қасиетті соғыс (ғазауат) жариялады және 1860 жылы қазанда 20000 адамнан тұратын әскері полковник Колпаковскийден (3 рота, 4 жүздік мен 4 зеңбірек) жеңіліске ұшыраған Ұзынағаш бекінісіне (Верныйдан 56 шақырым жерде) шоғырланды; сонымен бірге, Тоқмақ пен Қастектің кішігірім бекіністері де басып алынды.
Батыс Сібірден Алатау бойымен және Сырдарияның төменгі ағысы бойымен Орынбор жағынан бекіністер тізбегін орналастыру арқылы Ресей шекарасы біртіндеп тұйықталды, бірақ сол кезде шамамен 650 шақырым кеңістік иесіз қалып, қазақ даласына шабуыл жасауға арналған қақпа ретінде қызмет етті.
1864 жылы біреуі Орынбордан, екіншісі Батыс Сібірден шыққан екі жасақ, орынборлық Сырдария бойымен жоғары Түркістан қаласына, ал Батыс Сібірлік Александровский жотасы бойымен бір-біріне қарай бағыт алады деп шешілді. 2500 адамнан тұратын полковник Черняев бастаған Батыс Сібір жасағы Верныйдан шығып, 1864 жылы 5 маусымда Әулиеата қамалын шабуылмен басып алды, ал 1200 адамнан тұратын полковник Веревкин бастаған Орынбор жасағы, Форт-Перовскийден шығып 12 маусымда ор қазу жұмыстары арқылы басып алынған Түркістан қаласына беттеді.
thumb|right|350px|Орыс жасағының ұрысы. [[Василий Васильевич Верещагин|Василий Верещагин.]] Түркістанды басып алғаннан кейінгі ұрыс қимылдарының бірі Иқан ісі деп аталады. 1864 жылы 4 желтоқсанда Түркістан коменданты полковник Жемчужников барлауға есауыл Серовтың басқаруымен 1 зеңбірекпен күшейтілген жүз Орал казактарын жіберді. Иқан қыстауының маңында жүз адам күтпеген жерден Қоқан хандығының регенті, Түркістанды алуға бет алған молда Әлімқұл бастаған Қоқан әскерінің негізгі күштеріне тап болды. Казактар екі күн бойы (4 және 5 желтоқсан) қоршауға алынып, тамақсыз, сусыз өлген жылқылардың денелерінің артына жасырынып, айнала қорғаныс өткізді. 2 күннің аяғында есауыл Серов жүздікке өздігінен бұзу туралы бұйрық берді, казактар кареге тізіліп, Қоқан әскері арқылы Түркістаннан жіберілген жасақпен кездесіп, бекініске оралды.
thumb|250px|left|«Бітімшілер» ([[Василий Васильевич Верещагин|Василий Верещагиннің суреті)]] Әулиеатада гарнизон қалдырып, Черняев 1298 адамның басында, Орынбор жасағын тартып, Шымкентке беттеді оны 20 шілдеде шабуылмен басып алды. Осыдан кейін Ташкентке шабуыл жасауды (Шымкенттен 114 шақырым жерде) ұйғарды, бірақ ол тойтарылды.
Черняевтің әрекеттері өте қатал болды. Сонымен, 1864 жылы әскери жорыққа қатысқан әйгілі саяхатшылар Н.А. Северцов пен Ш. Уәлиханов генералға батыл наразылықтарын білдірді. Генерал Черняевпен болған бірнеше қызу даулардан кейін Уәлиханов қызметтен кетіп, Жетісуға оралады.
1865 жылы жаңадан басып алынған жерден бұрынғы Сырдария шебінің аумағын қосумен Түркістан облысы құрылды, оның әскери губернаторы лауазымына Черняев сайланды.
Ташкентті басып алу
thumb|left|300px|Орыс әскері қалаға шабулдауда. Василий Верещагин.
Бұхара әмірі Ташкентті басып алмақшы деген сыбыстар Черняевті 29 сәуірде Ташкенттің суында үстемдік еткен кіші Ниязбек Қоқан бекінісін басып алуға мәжбүр еткізді, содан кейін 12 зеңбірегі бар 1851 адамнан тұратын жасақпен, Әлімқұл бастаған 50 зеңбірек болған 30000 қоқандықтар шоғырланған Ташкенттен 8 шақырым жерде тұрды. 9 мамырда Әлімқұл қарсы шабуыл жасап, барысында ауыр жарақат алды. Оның өлімі Ташкентті қорғауға кері әсерін тигізді, қалада әртүрлі топтардың күресі күшейіп, бекініс қабырғаларын қорғаудағы күш әлсіреді. Черняев осыны пайдалануды шешті және үш күндік шабуылдан кейін (15-17 маусым) Ташкентті алды, оның жасағында 25 адам қаза тауып, 117 жарақат алса, қорғаушылардың шығыны едәуір жоғары болды.
Бұхарадан қол үзген, Құдаяр хан 1868 жылы оған генерал адъютант фон Кауфман ұсынған сауда келісімін қабылдады, соның арқасында Қоқан хандығындағы орыстар мен орыс иеліктеріндегі қоқандықтар еркін мекендеуге және өтуге, керуен-сарайлар және сауда агенттіктерін (керуенбашы) ұстауға, тауарлар құнының 2,5%-дан аспайтын мөлшерде баж салығын салуға құқық алды.
Қоқан хандығын жою
thumb|200px|[[Константин Петрович Кауфман|Генерал Кауфман — Орта Азия жорықтарындағы орыс әскерлерінің қолбасшысы]] 1875 жылы Құдаяр ханға наразы болғандардың басында Қоқанның Ресейдің қол астына өтуінің кезекті қарсыласы Құдаяр өлім жазасына кескен Мұсылманкүлдің ұлы қыпшақ Әбдірахман аутобашыға (аутобашы - хандық иерархиясындағы сарай лауазымы) орыстардың барлық қарсыластары мен дінбасылар қосылды.
Көтеріліс қазіргі Қырғызстан аумағында басталды. Ханның үлкен ұлы Насыриддин хан көтерілісшілерге қосылып, көтерілісшілер басшыларының бірі молда Иса Әулие орыстарға қарсы газауатқа шақырды. Шілде айында көтерілісшілер Қоқанды басып алды, онда оларға Құдаяр ханның екінші ұлы Мұхаммед Әлімбек қосылды. Құдаярдың өзі Хожандқа қашып кетті.
Хожандта полковник Савримовичтің басқаруымен батальон мен екі жаяу әскер ротасы, жүз казак және артиллерия батареясы болды, олар 10 тамызға дейін Ұлытөбеден қоршауға алушыларды қала қақпасынан ығыстыруға көмектескен майор Скарятин бастаған қосымша күштер келгенге дейін шыдай алды. 12 тамызда полковник Савримович 4 рота, жүздеген казактар және артиллерия батальонды бастап, Қостақола ауылы маңында Әбдірахман аутобашының қол астында болған 16000 адамнан тұратын Қоқан әскеріне шабуыл жасады. Сол күні подполковник Гарновскийдің басқаруымен атты зеңбірек дивизиясы бар 1-атқыштар батальоны Ташкенттен Хожандқа келді. Бұдан әрі қоршаудың пайдасыздығын түсінген көтерілісшілер Хожандтан шегінді. 18 тамызға таман Кауфман бастаған орыс әскерлері Хожандта шоғырланды. Әбдірахман аутобашы 50 000 әскерімен Хожандттың жанында, Сырдарияның сол жағалауындағы Махрам бекінісінде (Хожандтан 44 шақырым жерде) тұрақтады, бірақ 1875 жылы 22 тамызда генерал Кауфман (16 рота, 8 жүздік және 20 зеңбіректен тұратын жасақпен) осы бекіністі алып, 2 мыңнан астам қаза тапқан қоқандықтарды толығымен жеңді; Ресей тарапының шығындары 5 адам қаза тауып, 8 адам жараланумен шектелді. Аутобашы Марғыланға қашып кетті.
29 тамызда Кауфманның жасағы Қоқанға оқ атпай басып алды, онда Насыриддин хан тізе бүкті, 8 қыркүйекте Марғылан басып алынды. Бірінен соң бірі одақтасынан айырылып, Әбдірахман аутобашы шегінді. Скобелевтің жасағы оны қуып жолға шықты. 10 қыркүйекте солдаттар мен казактар Ош қаласына кірді. Әбдірахман аздаған серіктерімен тауда паналады.
22 қыркүйекте Кауфман хан өзін орыс патшасының қызметшісі ретінде танып, жыл сайын 500 мың рубл алым төлеп тұруға міндеттеніп, Нарынның солтүстігіне барлық жерлерді беретіндей (Сырдарияның оң жағалауындағы Наманған бектігі) Насыриддин ханмен келісім жасасты; берілген жерлерден Наманған бөлімі құрылды. Келісім Бұхарамен және Хиуамен келісімдер түріне сәйкес жасалған. Онда ханның Ресейден басқа кез-келген державамен тікелей дипломатиялық келісімдер жасаудан бас тартуы қарастырылды.
thumb|left|200px|«Қоқан хандығын бағындырғаны үшін» медалі
Бірақ орыс әскерлері кете салысымен хандықта көтеріліс басталды. Өзгенге қашып кеткен Әбдірахман аутобашы Хожандқа қашып кеткен Насыриддинді орнынан алып, хан етіп қырғыз Болат бекті жариялады. Әндіжан қаласы оның әскерлерінің шоғырлану орталығына айналды. Қазан айының басында генерал-майор Троцкийдің жасақтары қырғыздарды бірнеше рет жеңді, бірақ Әндіжанды шабуылмен баса алмады. Қоқанда жаңа көтеріліс басталды, енді Насреддин Хожандтегі орыстардың қорғауына қашты. Қоқандықтар Наманғанды басып алды және цитаделде жасырынған орыс гарнизоны шабуылға әрең тойтарыс берді.
Наманган бөлімінің бастығы Михаил Скобелев Төреқорғанда Батыртөре бастаған көтерілісті басады, бірақ Наманғанның тұрғындары оның жоқтығын пайдаланып, орыс гарнизонына шабуыл жасады, ол үшін оралған Скобелев қаланы аяусыз бомбалады.
Сосын Скобелев 2800 адамнан тұратын жасақпен 8 қаңтарда шабуылдаған Әндіжанға бет бұрды, әскерлер зеңбіректерден қалаға оқ жаудырып, 20 мыңға жуық адам үйінділер астында қайтыс болды. 10 қаңтарда Әндіжан тұрғындары берілді. 1876 жылы 28 қаңтарда Әбдірахман тізе бүгіп, Екатеринославқа жер аударылды. Насыриддин өзінің астанасына оралды, бірақ ұстанымының қиындығын ескере отырып, Ресейге дұшпан топ пен фанаттық дінбасыларды өз жағына қаратуға шешім қабылдады. Нәтижесінде Скобелев Қоқанды басып алуға асығып, сол жерден 62 зеңбірек пен соғыс снарядтарының орасан зор қорларын алды (8 ақпан).
19 ақпанда Қоқан хандығының бүкіл аумағын қосу және одан Ферғана облысын құру туралы Жоғарғы бұйрық шықты. Скобелев облыстың әскери губернаторы болды. Насыриддин бұрын Орынборда қоныстанған әкесі Құдаяр сияқты империяның маңайында орналастырылды. Тұтқындалған Болат бек Марғыланда дарға асылды.
Осыған қарамастан, Ферғана аңғарын оңтүстіктен жауып тұрған Алай, яғни екі параллель жоталардан құрылған биік үстіртте қырғыздардың көтерілісі тағы жарты жылға созылды. 1876 жылдың сәуірі мен шілде-тамызында Скобелев Алайға экспедициялар жүргізіп, қырғыздардың басшысы Абдул бекті Қашқар иеліктеріне қашуға мәжбүр етті, содан кейін қырғыздар бағындырылды.
Бұхара әмірлігін бағындыру
Қоқан-орыс соғыстарымен бір мезгілде дерлік Бұхара әмірлігімен араздық басталды. Бұған Қоқан мен Бұхара арасындағы аумақтық даулар ықпал етті. 1860 жылы отыз төрт жылдық биліктен кейін қайтыс болған әмір Насырұлла Баһадур ханның орнына оның ұлы Сейіт Мұзаффаруддин Баһадур хан келді, оның қарамағында Бұхара әмірлігі Ресейге вассалдық тәуелділікке түсіп, өзінің маңызы мен тәуелсіздігін біржола жоғалтты. Қоқанмен жауласқан әкесі сияқты Мұзаффар хан сол уақытта Құдаяр ханның тобын қолдады. Бұл жағдай Мұзаффар ханды сол кезде Түркістан қаласын, Шымкентті, Ташкентті жаулап алып, жалпы Сырдарияда, бұрын Қоқанға тиесілі жерлерде берік орныққан Ресеймен қақтығысқа алып келді.
Ресей жаулап алған жерді тазартуды талап еткен және Бұхарада тұратын орыс көпестерінің мүлкін тәркілеген Бұхара әмірінің тәкаппар мінез-құлқы, сондай-ақ Бұхарада келіссөздер жүргізуге жіберілген орыс өкілдігін қорлау ақырғы қарама-қайшылыққа алып келді.
Әскери қимылдардың басы
1866 жылы 20 мамырда генерал Романовский 2 мыңдық жасақпен Сырдарияның сол жағалауындағы Іржарға жақын жерде бұхаралықтарға алғашқы және қатты соққы бергені соншалықты, тіпті, бүкіл әмір әскері бүкіл лагерді тастап қашып, жеңімпаздың қолындағы артиллерия мен әмірдің бай шатырын қалдырып кетті. Мұзаффардің өзі Жызаққа үлкен қиындықпен қашып кете алды. Іржар аласаты әмірге қарсы молдалар айдап салған бұхаралықтарды қатты қоздырды; көпшілігі апатты оның асығыс қашып кетуімен байланыстырды және тіпті әмірді Ресеймен жасырын келісім жасады деп айыптады. Қоғамдық пікірдің әсерінен туындаған осы жағдайды ескере отырып, әмір Бұхара хандығы тағдырын шешуді тездеткен орыстармен соғысты соңғы шегіне дейін жалғастыруға деген жалпы ұмтылысқа бой алдыруға мәжбүр болды.
1866 жылы қазан айында орыстар Ұлытөбе бекінісін алды, сосын көп ұзамай Жызақ та алынды. Осыдан кейін Түркістан генерал-губернаторы генерал Кауфман Бұхара әміріне бейбітшілік шарттарын ұсынды, бірақ соңғысы уақыт ұтқысы келіп, келіссөздерді әртүрлі сылтаулармен созып, сонымен бірге бүлікші Жұрабаймен Шаһрисабзта байланысқа түсіп, қасиетті соғыстарға (ғазауат) әскер жинады. Сонымен қатар, Бұхара жасақтары жаулап алынған жерлерге үнемі шапқыншылық жасап, тіпті Ключевойдағы (Жызақ маңында) орыс лагеріне түнгі шабуыл жасады.
Самарқанды қорғау (1868)
thumb|right|300px|«Орыс әскерлерінің Самарқанға кіруі» ([[Николай Николаевич Каразин|Н. Н. Каразин, Мемлекеттік орыс мұражайы)]] Бұхараға қарсы табанды жауап қайтару шаралары басталды. 1868 жылы 1 (13) мамырда Самарқанға жылжуға бұйрық берілді. Осыған байланысты Жызақта 25 жаяу әскер ротасы, 7 жүз казактар ​​мен 16 зеңбірек, барлығы 3500 адам болған; 1 мамырда жасақ Зерафшан аңғарына беттеді. 150 мылтықпен 40-50 мың адамнан тұратын Бұхара әскері Самарқан маңындағы Шопаната биіктігінде орналасты. Зерафшанға жақындап, бұқаралықтардың көпшілігі тауда орналасқандығын көріп, сірә, өткелді қорғауға шешім қабылдаған, жасақ командирі жіберілген елші арқылы егер әмір өз әскерлерін бір сағаттың ішінде шығармаса, онда орыстар шабуылмен қыратты басып алады деп хабарлауды бұйырды.
Бұл кезде орыс әскерлерінің оң қапталында бұқаралықтар көп жиналып жатты, сондықтан генерал Кауфман оларды шашырату үшін 4 зеңбірекпен 4 жүз казак полковник Страндменді жіберуге мәжбүр болды. Қарсы биіктіктен атылған оққа қарамастан, казактар ​​бұхаралықтарға шапшаң шабуылдап, оларды шашыратып, бірнеше шақырымға дейін қуып жіберді.
2 сағаттан астам уақыт өтті, ал әмір елшісі жауаппен оралмады және бұхарлықтардың шегінуге дайындығы көрінбеді. Керісінше, олар зеңбіректен оқ жаудырып, Зарявшан өзен өткелін жақын жерін қорғау үшін әскерлерін жинай бастады. Содан кейін генерал Кауфман әскерлерді екі бағанға бөліп: генерал-майор Головачев пен полковник Абрамов алға жылжытты. Қапталдан шабуылдау қаупі бар мылтық пен зеңбірек атуының астында екі бағана да Зарявшан өзенінің бірнеше тармағын суға кеудесіне дейін кесіп өтіп, мылтықшыларға арналған орлар қазып, жаудың позициясына батыл шабуыл жасады. Орыс әскерлері соңғы тармақтан өтіп, «ура» деген айқаймен бұхаралықтардың ұзын шебіне шанышқымен жүгіргенде, бұхарлықтар 21 зеңбірек пен көптеген қару-жарақ қалдырып қашып кетті. Орыс әскерлерінің шығындары қаза болған және жараланғандардың саны тек 40 адамды құрады.
Келесі күні Самарқан генерал Кауфманға тізе бүкті. Самарқан тұрғындары қашып бара жатқан Бұхара әскерлерін қалаға кіргізбеді. Ескендік Зұлқарнайын, аңызға сәйкес, Самарқанды алғашқы жаулап алушы болған, II Александр оны соңғы рет бағындыру тәубесіне жазылған еді.
Зарявшан алқабындағы жағдайды нығайту үшін генерал Кауфман бұхаралық тобырларды бұзу және кейбір бекінген жерлерді тартып алу үшін әр түрлі жерге жасақ жіберді. Ақыры, әскер қолбасшысының өзі 30 мамырда Самарқанда шағын жасағын қалдырып, әмірге қарсы қозғалуға мәжбүр болды. 4 жаяу әскер ротасы, бір сапер ротасы, 2 зеңбірек және 2 миномет Самарқанда қалды. майор Штемпел басқарған гарнизон генерал Кауфман өзімен бірге алып жүрмеген науқастар мен әлсіздерді қосқанда 658 сүңгі күшін құрады.
Генерал Кауфманның кетуімен Самарқан тұрғындары қараусыз қалған гарнизонның аздығын көріп, молдалардың толқуына оңай көнді. 1 маусым күні таңертең базардағы халық дүрілдеп, шатырлардан орыстарға тастар лақтырылды, ал қала қабырғаларының сыртында жаудың үлкен тобыры жиналды, кейіннен олардың саны 65 мыңға дейін жеткендігі белгілі болды.
Күштерінің елеусіздігінен қаланы қорғай алмаған майор Штемпел цитаделге шегініп, оны қорғаныс жағдайына келтіруді бұйырды. Көптеген яһудей отбасылары мен орыс көпестері (Хлудов, Трубчанинов, Иванов және басқалары) цитаделге кетті. Көпестер, сондай-ақ Орта Азияға саяхат жасаған әйгілі суретші Василий Верещагин цитаделді қорғауға белсенді қатысты.
Әсіресе, қарқынды шабуыл Самарқан қақпасына жасалып, дұшпан оын жылдам өртеп жіберді; бірақ прапорщик Мамиктің күші мен орыстардың батылдығы арқасында бірнеше шабуылға тойтарыс берілді. Жаудың негізгі күштері екі қап оқ дәрінің көмегімен өртенген Бұхара қақпаларына қарсы бағытталды.
Күні бойы үзілмеген шабуылдар қараңғылық басталған кезде тоқтап, түн тыныш өтті. Генерал Кауфманға түнде қоршауда қалған шарасыз жағдай туралы хабарлау үшін қайыршы болып киінген орыстарға адал жігітті жіберді.
Келесі күні кескілескен шабуылдар сағат 3: 00-ге дейін жалғасты, бірақ нәтиже бермеді. Қақпа мен қабырғадағы тесіктерді қорғау үшін науқастар мен жаралылар әкелінді. Көптеген адамдар жараларын таңып, өз еріктерімен қайтып оралды, бірнеше жарақат алған және қанға малынған көптеген адамдар жолдастарынан кеткілері келмей, қатарда қалды. Кешке, шамамен сағат 6-да шабуылдар қайта жалғасты. Комендант, майор Штемпель қажет болған жағдайда сарайға шегінуге шешім қабылдады, сондықтан ол белсенді түрде қорғаныс жағдайына қойылды. Қарсыластың қысымына қарсы тұрудың мүмкін еместігіне байланысты және осы соңғы бекіністе жалпы келісім бойынша бәрін ауаға ұшыру туралы шешім қабылданды, ол үшін 4 маусымға қараған түні барлық оқ-дәрі пен снарядтар сарайға әкелінді. 4, 5 және 6 маусымда жау жеке шабуылдар жасағанымен, оның күші әлсіреген сияқты. Осыны ескере отырып, гарнизонның өзі шабуыл жүргізіп, қала саклилерін өртей бастады.
7 маусымда генерал Кауфманнан жедел маршпен құтқаруға бара жатқандығы туралы хабар келді. Бірден бұл қуанышты жаңалық көп азап шеккен гарнизон арқылы тарады; күрілдеген «ура» айқайы бүкіл цитаделді шарлап, қорғаушылар бір-бірін қоршаудың сәтті аяқталуымен құттықтады.
8 маусымда Бұхара әскерлері асығыс тазартуды бастады, ал олардың соңғы тобына цитадель гарнизоны шабуыл жасады. Көп ұзамай озық казактар ​​пайда болды, ал олардан кейін генерал Кауфман жасақпен қалаға кіріп, құрамының үштен бірінен астамын жоғалтқан батыл гарнизонға цитадельді ерлікпен қорғағаны үшін жылы лебізін білдірді. Тұрғындарға жаза ретінде қаланың негізгі бөлігі ретінде қалалық базарды өрттеуге бұйрық берілді.
Самарқан құлағаннан кейін
thumb|left|250px|«Сәтсіздіктен кейін» Самарқан құлағаннан кейін көп ұзамай күшті Қаттақорған бекінісі алынды, ал 1868 жылы 2 маусымда әмір Зерабұлақ биіктігінде ақырғы жеңіліске ұшырады және Ресейден бейбітшілік сұрауға мәжбүр болды. 1868 жылы 23 маусымда жасалған бітімгершілік келісімге сәйкес, Бұхара хандығы Ресейге Самарқан, Қаттақорған, Пенжакент және Ұрғыт бектіктерін беруі керек еді, олардың алғашқы екеуі Зеравшанның гүлденіп жатқан алқабындағы ең жақсы аймақ пен жерлер. Бұған қоса, Бұхара әмірі 500 мың рубль әскери өтемақы төлеуге, орыс көпестеріне хандықта сауда еркіндігін қамтамасыз етуге, олардың мүлкі мен жеке қауіпсіздігін қорғауға, барлық қалаларда сауда агенттіктерін құруға мүмкіндік беруге, әкелінетін орыс тауарларынан құнының 2½% -дан аспай баж салығын алуға және орыс көпестерінің хандық арқылы басқа жерлерге кедергісіз өтуін қамтамасыз етуге міндеттенді.
Осылайша, бұл келісім Бұхара хандығының тәуелсіздігіне соңғы және шешуші соққы берді. Осы кезден бастап Бұхара әмірі сөзсіз Ресей үкіметінің тілектерін орындады, ал ол өз кезегінде оны Ресеймен соғыс аяқталғаннан кейін Бұхара хандығында туындаған қиыншылықтар мен толқулар кезінде қолдады. Сол 1868 жылы орыс әскерлері әмірдің өтініші бойынша Мозаффар әміріне қарсы көтерілісшілердің жасақтарын Қаршы бектігінде үлкен ұлы Қататөре таққа көтеру мақсатында жеңіп, бірден әмірге қайтарылған Қаршы қаласын басып алды. 1870 жылы орыс әскерлері көтерілісшілер болған Шаар мен Китабқа шабуыл жасады, нәтижесінде бүкіл Шахрисабз бектігі Бұхараға қайта қосылды.
1868 жылы Бухара аумағынан 2047 км² (257 шаршы миль) (200 000 тұрғыны бар) алынып, Зеравшан округі құрылды (1872 жылы біржола қосылды). Бұхара хандығы Ресейге вассал болып жарияланды.
1870 жылғы Ескендіркөл экспедициясы Ресейге Матча, Фалғар, Фараб, Магиан және Кштут тау бектіктерінің аумақтарын қосты (244 000 шаршы миль, 31 500 тұрғын).
1873 жылы Хиуа жорығы кезінде орыс әскерлеріне түйелер мен азық-түліктер жеткізгені үшін сыйақы ретінде Хиуаға тиесілі Күкертілі мен Ішкіжар мекендері арасындағы жер белдеуі Бұхараға қосылды.
1876 ​​жылы Ресейдің қолдауының арқасында Бұхара Гиссар мен Күләбтің жоғалған бектіктерін қайтарып алды, ал 1877 жылы шекараларын одан әрі оңтүстік-шығысқа қарай кеңейтіп, шамалы қарсылықтан кейін Дарваз бен Қаратегінді жаулап алды. Әмір Мұзаффар қайтыс болғаннан кейін оның орнына 1885 жылы ұлы Әмір Сейіт Абдул Ахат хан келді.
Хиуа хандығын бағындыру
1839 жылғы Хиуа жорығының жарияланған мақсаты — хиуалықтардың Ресейге бағынышты аумақтарға шабуылдарын тоқтату, дала аймақтарында бейбітшілік пен сауданы қамтамасыз ету және қолға түскен орыс бодандарын босату болды. Экспедициялық жасақты басқару жеке Орынбор корпусының командирі генерал-адъютант В.А. Перовскийге жүктелді. Ол Илецк қорғаныс бекінісіне және одан әрі Үстірт арқылы өтетін жолды таңдады.
Қоқан мен Бұхараны жаулап алудағы жетістіктерден кейін Ресей үкіметі жаңадан алынған жерлер маңында бақылаусыз Хиуа хандығының болуын мүмкін деп санамады.
1869 жылы Шерәлі хан өзінің қарсыластарын жеңіп, бүкіл Ауғанстанның патшасы атанды. Ресей билігі Үндістандағы Ұлыбритания билігінің ықпалымен Ресейге қарсы бағытталған Орта Азиядағы мұсылман билеушілерінің одағын құру туралы шешім қабылдады деп ойлады. Қалай болғанда да Хиуа ханы өз әскерлерін Ресеймен шекараға жіберді. Осыған байланысты 1869 жылдың соңында генерал Н.Столетовтың басшылығымен Каспий теңізінің шығыс жағалауында Красноводск бекінісі құрылды.
300px|thumb|left|Орыс әскерлері Хиуаға кіруде. 1873 жыл Келесі Хиуа жорығы 1873 жылы генерал Кауфманның басшылығымен жүргізілді. Ақпанның аяғы мен наурыз айының басында үш бағанда, жалпы саны 13000 адам, 4600 жылқы мен 20000 түйе болған Жызақтан, Қазалыдан және Каспий тезіңізі жағалаулардан 4 жасақ (Түркістан, Красноводск, Маңғыстау және Орынбор) құрылды. Жасақтардың ішінен тек Красноводск ғана Хиуаға жеткен жоқ. Жолда керемет қиындықтардан кейін, сусыз шөлдерде ыстық пен шаңнан зардап шегіп, біріккен жасақтар мамыр айының соңында Хиуаға жақындады. 1873 жылы 28 мамырда Орынбор-Маңғыстау жасағы әскерлерінің бір бөлігі, генерал Веревкиннің басшылығымен Хиуа қаласына жақындап, қала қабырғасының жанындағы үйінділер мен 3 зеңбіректің батареясын басып алды; қабырғалардан 250 сажын жерде қалаға оқ жаудырған бөлшектеу және мортир батареялары орналасты.
Қалада толқулар басталды, хан шабуылды күтпестен, қаланы беріп, Кауфманға мойынсұнушылығын білдіре өз өкілдігін жіберуге шешім қабылдады. Алайда ханның түрікмендерге, тіпті Хиуа тұрғындарына қатысты билігі әлсіз болғандықтан, қала қорғаушыларының бір бөлігі орыстарды Шахабат қақпасынан тойтарыс беруге белсенді дайындықты жалғастырды. 28-і кешке генерал Веревкинге генерал Кауфманның Хиуадан 16 шақырым жерде екендігі және жаудың онымен келіссөздерге түскені жайлы хабарлама келді. Кауфман хиуалықтар тыныштық сақтаған жағдайда атысты тоқтату, ал Веревкиннің жасағы келесі күні таңертең Түркістан жасағына қосылу үшін Сарыкөпір көпіріне беттеу туралы бұйрық берді. Веревкин 28 мамырдан кейін жасақта болған жаралылардың едәуір санын тасымалдауда қиналып, 29-да Сарыкөпір тек 2 рота, 4 жүздік және 2 зеңбірек жіберді; басқа әскерлер алдыңғы күні алған жерлерінде қалдырылды. 29-ы таңертең Веревкин Шахабат қақпасының берілуін талап етті. Хиуа басшылары Хазарасп қақпасын ашып, әр минут сайын оны қалаға кіреді деп күтіп, Кауфманмен келіссөздерді ескере отырып, Веревкиннің талабын орындаудан бас тартты. Соңғысы қақпаны күшпен басып алуға бұйрық берді. 2 зеңбірекке арналған саңылау-батарея жасалды, қабырғаға дейінгі арақашықтық қадамдармен өлшенді, қақпалар гранаталармен тесілді; 2 ракеталық білдегі бар 2 рота қақпаны және қабырғаның іргелес бөлігін басып алды.
Сонымен, Кауфман Түркістан жасағының басында және Орынбор жасағының бір бөлігінде қалаға салтанатты, кедергісіз Хазарасп қақпасы арқылы кіруге дайындалып жатқан кезде Хиуаны Орынбор жасағының әскерлері басып алды. Түрікмендердің көмегімен күресті жалғастыруды көздеген хан, Хиуадан Хазауат қаласына қашып кетті, бірақ 2 маусымда мойынсұнушылық білдіріп оралды.
Ресей үкіметінің жоспарларында бүкіл Хиуа хандығын қосып алу қарастырылмағандықтан, хан елді басқару құқығын сақтап қалды. Оның басшылығымен арнайы кеңес құрылып, оған орыс әскерлерін азық-түлікпен қамтамасыз ету және хандықта 15 мыңға дейін парсы құлдарын босату жүктелген.
Шығыс Түркістанға жорық
1871 жылы Шыңжаңдағы дүнгендер мен ұйғырлардың көтерілісі кезінде орыс әскерлері Шыңжаңда жорық жасап, Іленің жоғарғы ағысында орналасқан Іле сұлтандығын (Іле облысы) басып алды. 10 жыл бойы (1871-1881) бұл аумақты орыстар басқарды.
1881 жылы Қытаймен жасалған Петербург келісімшартына сәйкес, Ресей үкіметі Іле аймағын Қытайға қайтарды, бірақ өзінің консулдықтарын Іледе (Құлжа), Тарбағатайда (Шәуешек), Қашғарда және Өргеде ашуға мүмкіндік алды.
Түрікменстанды қосып алу
250px|left|thumb|[[Михаил Дмитриевич Скобелев|Генерал Скобелев — Түрікменстанды бағындырушы]] thumb|right|300px|Көктепе бекінісін қоршап алу Хиуа шұратының отырықшы халқы мойынсұнды, бірақ хан түрікмендерді бұл әрекетке мәжбүр ете алмады: түрікмендер Хиуа шұратын 20 мыңға дейін жақсы қаруланған, батыл және жауынгер ер жігіттерді жинап, басқарды. Олардың ханға бағынуы атаулы болды: олар салық төлемей, отырықшы халықты жазасыз тонады. Түрікмендердің Кауфманның талабына құлақ асып, 300 мың рубль соғыс шығынын төлегісі келмеуі оларға күш қолдануды мәжбүр еткізді. Соғыс шығынын жинау үшін Кауфман 1873 жылы 7 шілдеде түрікмен көшпенділер қоныстарының орталығына, Түркістан әскерлерінің жасағы Хазауатқа беттеді. Шандыр ауылының маңында (Хиуадан 85 шақырым жерде) 13-15 шілдеде қыңыр шайқастар өтті. Түрікмендердің қарсылығын бұзған бірқатар жеңілістер оларды әскер қолбасшысына сөзсіз бағынуға мәжбүр етті. 12 тамызда аймақты тыныштандырғаннан кейін Хиуада хандықпен бейбітшілік шарттарына қол қойылды: 1) Қазақ даласын толығымен тыныштандыру, 2) хан 2 000 000 рубль мөлшерінде соғыс шығынын төлеу, 3) құл саудасын тоқтатып, Ресей азаматтарын тұтқыннан босату, 4) өзін «императордың мойынсұнатын қызметшісі» ретінде хан деп жариялау, 5) 1874 жылы Күнгей Каспий бөлімі құрылған жаңа жер иемдену.
Түрікменстанда Ахалтеке шұратында 80000-90000 текеліктер өмір сүрді. 1879 жылы оларға қарсы алғашқы экспедиция сәтсіз аяқталды. 1880 жылы қаңтарда генерал Михаил Скобелев 1881 жылдың қаңтарындағы қанды шабуылдан кейін Көктепе бекінісін алып, Ахалтеке экспедициясын жүргізген теке халқына қарсы әскери экспедицияның командирі болып тағайындалды.
Көктепені алғаннан кейін көп ұзамай Скобелев полковник Куропаткин бастаған жасақтар жіберілді; олардың бірі Асхабадты басып алды, ал екіншісі солтүстікке қарай 100 шақырымнан астам жол жүріп, халықты қарусыздандырып, оларды шұраттарға қайтарып, аймақты тезірек тыныштандыру мақсатында үндеу жариялады. Көп ұзамай Ресей империясының Күнгей Каспий иеліктерінде бейбітшілік орнады.