Қару-жарақ_этномәдени_қызметі
thumb Қарудың мифопэктиетті әлем моделінің анатропоморфты бейнесімен байланысы, дәстүрлі мәдениеттегі жаппай антропоморфизациялау қарудың анатомиялық кодпен белгіленген конструктивті бөліктерінің атауларында көрініс тапқаны тура жоғарыда айтқанбыз. Осы анатропоморфизмнің негізінде дамыған анимистік түсініктерге сәйкес дәстүрлі мәдениетте қарудың алдыңғы жаққа бағытталуы – тыныштық, әрекетсіздік болып қабылданды. Жоғары жаққа бағытталуы – жоғарғы дүниемен, әлемге билігін жүргізетін рухтар, құдайлар әлемімен байланыс, ал төменгі жаққа бағытталу – өлілер әлемімен байланыс болып түсінілді. Қарудың басының жоғары қарай тұруы, жүзінің алға қарай бағытталуы активті позиция – қарудың жандануы (тірілуі), әрекеттенуі, ал төмен қарай түсірілуі әрекетсіздік позиция, қарудың жансыздануы (өлуі), тынышталуы, әрекетсізденуі. Сондықтанда қазақтардың тыйым салтарында қаруды (мысалы, пышақты) адамға бергенде басын, жүзін алға бағыттап беруге болмайды, себебі пышақ ұзарып, адамды жаралауы мүмкін, яғни пышақ тіріліп, жанданып, жанды зат ретінде өз бетімен әрекет етеді деп санаған. Қазақ ертегілерінде жауға сілтегенде қылыш, семсерлердің ұзаруы жие айтылады. Ал керсінше қаруды адамға бергенде сап жағымен беру оны жансыздандыру, әрекетсіздендіру, зиянсыздандыру. Жорыққа, салтанатты шеруде жауынгерлердің қарудын басын жоғары көтеріп алып, жүруі қаруды активті позицияға көшіру, оның күшін, алдағы әректеке дайындығын көрсету, ал басқа бибіт жағдайда қарудың басы төмен қаратылып, әрекетсіздік позицияда алынып жүріледі. Көшпелі халықтардың жерлеу рәсімінде адамның өлімімен байланысты жағдайда, иесі өлген қаруды басын төмен қаратып, жерге, моласына шаншып қою дәстүрі (мысалы, сақ – скивтердің, түркілердің, қазақтардың молаларында) осы түсінікке негізделген. Яғни қарудын басы төменгі дүниеге, өлілер әлеміне бағытталып қойылды, әрекетсіздік позицияға келтірілді. Қазақтарда ертеде қарудың жанды объект ретінде бағалануының бір үлгісі – оны жауынгердін жаны орналасатын орны, оның жанының индикаторы ретінде санау, бұл сенімнің көрінісін қазақтың көптеген батырлық ертегілерінен табуға болады. Батырдың жаның сақтаушы ретінде қарау батырмен бірге жасап, онымен бірге өледі деп сенілді. Қарудың өлуі онын сынуы, бұзылуы. Көшпелілердің жерлеу ғұрыптарында өлген жауынгердің қаруын сындыру ғұрыптарының (мысалы, түркі халықтарының жерлеу ырымында қаруды символдық түрде бұзу, қазақтарда мұрагері жоқ батыр өлгенде, оның қаруын отқа жағу дәстүрлері) астарында осы көне діни сенім жатыр, яғни бұзу барысында ондағы адам жаны (немесе қарудың өз жаны) босатылады-мыс. Сол себепті көшпелілер моласында қарудың сынған қалдықтары, немесе сынған, бүлінген қарулар көптеп табылады. thumb Дәстүрлі мәдениетте қару-жарақты жаны объекті ретінде қабылдау магиялық ойлау жүйесінде түрлі әскери және тұрмыстық магиялық ырымдарды қалыптастырды.Соның бірі-«қаруды арбау».дәстүрлі мәдениетте «арбау» (заговор,заклинание )-материалды дүниеге табиғаттан тысқары жолмен әсер ету үшін қолданылатын магиялық ырым.Арбау нақты өмір мен қиялдағы өмірдің өзара байланыстығы туралы түсінікке, сол байланысты іске асыратын сөз магиясына сену негізделген, арбау – белгілі бір затты қолданғанда магиялық сөздік формулалардың көмегі арқы заттың жанды рухы мен адам арасындағы шарттасу. Жауынгерлер қаруды арбаудың ең көне үлгілерін б.з. дейінгі VII-VI ғасырларда пайда болған «Авестада» (Митраға арналған гимндерде), «Ригведада» (қаруға арналған гимндерде) және «Атхарваведада» (арбау гимндерінде) кездестіреміз. Бұл көне арбау гимндерінде заттың өзінін атауының орнына, кейін қазақтардағыдай, жанама, эвфемистік магиялық атаулары қолданылған. Арбау сөзі негізінде сөз поэтикалық формада – тақпақ немесе өлен түрінде болып келеді. Қазақтың қаһармандық эпостарындакездесетің батырдың қаруымен серттесу сөздері – әскери магиялық ырымдарда қолданылған жауынгерлік қаруды арбау сөздерінің бізге жеткен үлгісі. Алты атқа алған адырна,