Түлек
300px|leftШілдеде бүркітті аптапта күн көзіне ұзақ отырғызса қанаты майып кетеді де қыстыгүнгі саятта сынғыш болады. Сондықтан бүркітті әсте ашық жерге отырғызбайды, міндетті түрде күн көзі тура түспейтіндей жерге, ықтасын, қалқан көлеңкесінде ұстайды. Реті болса бұлақ, судың жағасына ұстаған дұрыс. Құс ұстаған орында түтін болмағаны жөн, өйткені ол құстың кеудесін, тынысын зақымдайтын ең үлкен жау. Сондай-ақ ащы иістен де аулақ ұстаған жөн. Аушы құс аса кірпияз, тазалықты сүйетін текті жануар болғандықтан оның айналасын қоқыстан арылтып, таза ұстайды. Егер жақсы түлемейтін болса, қасқырдың немесе балықтың етін беріп бірнеше мәрте жақсылап тойдыра жемдесе, жүні кеуіп, күрт тулейді. Бүркіттің ұшым жуні жетіліп, ұсақ жүндері мен түбіті тығыз шығып, көкшелемей жетілсе, суыққа төзімді, аң ұстауға тебінді, қайратты келеді. Қыс маусымындағы қазаннан бастап, наурызға дейін жалғасатын саят кезінде әрнеге соқтығып, жараланған құстың қанат шалғыларының түбіне қан ұйып, мерзімінде түлемей қояды. Сондықтан олардың түптерін өткір пышақпен шетіп, сынап жағып сіңдіріп, маймен шылқылдата майлайды. Құстың қанатына "құрт түскен" болса да осы әдіспен "емделеді". Сондай- ақ кезқұйрықты атып, оның қауырсындарын бүркіттің сынған қауырсындарының тұқылына кигізіп жалғап қоятын тәсіл де бар. Бірақ, өзінің табиғи құйрық, қанаты болмағандықтан аңға түскенде дәл түсе алмай сөлбеңдеп ұшып, ауытқып кетеді дейді. Түлекте ұзақ отырған құс семіріп кетсе, кейін арымай қояды. Кейбір күй талғамайтын қырандар ғана еті ортайған кезде күйінің артық-кеміне қарамай-ақ аңға түсе береді. Ал күйшіл бапшылдары еті арылып, күйі толық үйлескенде ғана аң алады. Сондықтан әр құс өзіндік қасиеті мен жаратылыс ерекшелігіне қарай бапталады және оны тәжірибелі құсбегі практика барысында өзі үйлестіріп отырады. Құс толық түлеп жетілген соң қайырылады. Қайыру кезіндегі берілетін жемге қой, сиыр, қоян, түлкі етінің бірі таңдалады. Өйткені олардың еттері қан-сөлінен тез арылады. Қайырудың алғашқы кезінде жемді бітеудей суық суға салып майы мен қан-сөлін арылтып, бозартып, қуатсыз етіп жегізеді. Осы әдіспен бірер апта жемдеген соң бүркітке балақбау тағып, томағалап тұғырға қондырып, салқын орынға байлап, қадағалап қайырады, ақжем береді. Ол бүркітті майынан арылтып, қара етін сыртына тептіріп санын шығарады. Егер арып, бабына келмесе, қолаба жегізеді. Ал қайтарғанның жөні осы деп жемді өте аз беріп, ашықтыруға да болмайды. Бүркітті осы тәсілдерімен -қайтара келіп куйіне келгенін білу қиын емес. Ол томаға тартқанда әрбір жәндікке тесіле қарап, жұтынып тұрса, ұстап көргенде төс еті жұқарып, саны сыртына теуіп, жас баланың білегіндей жұмсарып тұрса бабына, жақсы күйіне келгендігінің белгісі деп, саятқа шығуға қамдануға болады. Құстың аузындағы тілі оның бабының айнасы деп есептейді. Баптардың алдында тілін байқағанда оның реңі қаралау болса, бап талғамайды, ал қызғылт болса орташа бап тілейтіндер бозаң, ақшылдау түсті тілділер бабын таппаса аң алмайтын күйі қатты құстар қатарына жатады. Қайтарылған бүркітті аңға салып тексеріп көреді. Еті төмен, арық болса қолдан ұшқан бүркіт қанаты сөлбеңдеп, абдырап, түлкіге керенау барады. Түлкіге түссе де, ұстамай орнында қала береді. Оны "жаза түскен" деп атайды. Кездейсоқ ұстаса да арықтықтың салдарынан әлі жетпей аңнан айырылып қалады. Арықтап, екі иығы салбырап кеткен, құрылдап, әлсіз болып қалған бүркітті қайта көтеріп, етіне келтіріп, бабын табу үшін біртіндеп аз-аздан қызыл жем беріп күйлендіреді. Мұндай жемге көтеріліп жуырда түлкі ала алмаса, жілік майы үзіліп, өле арықтағанның белгісі дейді. Он дайда семіз қойдың мойнын немесе тұтас қоянды бітеудей етімен тастап жылы қансоқтасына тойғыза жегізеді. Құсбегілердің салтында бұлар ең қуатты жемге саналады. Оларды жегізе салып түзге тез алып шықпау керек.