ვილი_ბრანდტი
ფედერალური კანცლერი
1969 წელს ვილი ბრანდტმა მესამედ იყარა კენჭი გერმანიის ფედერალური კანცლერის პოსტზე. არჩევნების შემდეგ მან თანაპარტიელთა ნების საწინააღმდეგოდ მოლაპარაკებები აწარმოა გერმანიის თავისუფალ დემოკრატიულ პარტიასთან. მოლაპარაკებები შედეგიანი გამოდგა. პირველად გერმანიის ფედერალური რესპუბლიკის ისტორიაში ხელისუფლებაში სოციალ-ლიბერალური კოალიცია მოვიდა, რომელიც გსდპ-სა და თავისუფალ დემოკრატებს აერთიანებდა. 1969 წლის 21 დეკემბერს ბუნდესტაგმა ვილი ბრანდტი ფედერალურ კანცლერად აირჩია. ვიცე-კანცლერი და საგარეო საქმეთა მინისტრი თავისუფალ დემოკრატთა ლიდერი ვალტერ შეელი გახდა. ბრანდტის კანცლერობის წლების ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენა ახალი აღმოსავლეთის პოლიტიკის ინიცირება და მისი განხორციელების დაწყება გახლდათ. აღმოსავლეთს პოლიტიკის მიზანი „ცივი ომის“ დაძაბულობის განმუხტვა იყო. აღმოსავლეთის პოლიტიკის ფარგლებში გერმანიას „მცირე ნაბიჯების სტრატეგიის“ გამოყენებით დიალოგი უნდა დაეწყო „სოციალისტურ ბანაკში“ აღმოჩენილ ქვეყნებთან. ბრანდტის აღმოსავლეთთან ურთიერთობების იდეას სკეპტიკურად შეხვდნენ აშშ-ის პრეზიდენტი რიჩარდ ნიქსონი, საფრანგეთის ლიდერი ჟორჟ პომპიდუ და დასავლეთ ევროპის გაერთიანების მესვეურნი. მიუხედავად ამისა, ბრანდტმა მაინც გადაწყვიტა მოლაპარაკებების წარმოება მოსკოვთან და მოსკოვის გავლენის ქვეშ მყოფ ევროპულ სახელმწიფოებთან. 1970 წლის 19 მარტს ვილი ბრანდტი ოფიციალურად ეწვია გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკას (გდრ). ქალაქ ერფურტში ფედერალურ კანცლერს ადგილობრივები ოვაციებით დახვდნენ. ტურინგიის დედაქალაქში დასავლეთ გერმანიის ლიდერმა მოლაპარაკებები აწარმოა გდრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარესთან, ვილი შტოფთან. 1970 წლის 21 მაისს უკვე ვილი შტოფი ეწვია გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკას. კასელში ორ გერმანულ სახელმწიფოს შორის ურთიერთობების საკითხები იქნა განხილული. 1970 წლის 12 აგვისტოს ვილი ბრანდტი მოსკობს ეწვია. ფედერალური მთავრობის მეთაურმა ხელი მოაწერა მოსკოვის ხელშეკრულებას, რომლის მიხედვითაც სსრკ და გფრ აღიარებდნენ მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ევროპაში ჩამოყალიბებულ საზღვრებს, მათ ურღვეობას და გამოთქვამდნენ მზაობას ურთიერთთანამშრომლობისათვის. 1970 წლის 7 დეკემბერს ბრანდტი და ახალი აღმოსავლეთის პოლიტიკის არქიტექტორები უკვე ვარშავაში ჩადიან. ფორმდება ვარშავის ხელშეკრულება. გფრ ოფიციალურად აღიარებს პოლონეთ-გერმანიის საზღვარს, რომელიც მდინარეების ოდერისა და ნაისის ხაზსს ემთხვევა. ვარშავაში ბრანდტის ვიზიტის ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი პოლონელ ებრაელთა აჯანყების მემორიალის მონახულება გახლდათ. ვილი ბრანდტმა ყველასთვის მოულოდნელად, გერმანელთა სინანულის ნიშნად დაიჩოქა ვარშავის გეტოს წინააღმდეგობის მემორიალთან. ვარშავაში დაჩოქებამ დიდი საერთაშორისო რეზონანსი გამოიწვია. 1971 წელს ვილი ბრანდტმა დასავლეთ და აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებს შორის დიალოგის გააქტიურებისათვის ნობელის მშვიდობის პრემია მიიღო. ვილი ბრანდტის საშინაო პოლიტიკა კი ეფუძნებოდა მის მიერვე საპარლამენტო მოხსენების დროს გაჟღებულ ლოზუნგს: „ჩვენ გვსურს, რომ მეტი დემოკრატია გავბედოთ“. საპარლამენტო მოხსენებას რეფორმების დიდი ტალღა მოჰყვა. სოციალურ, საგანმანათლებო, ჯანდაცვისა და საბინაო სისტემებში განხორციელებული რეფორმები პრიორიტეტად სოციალური სამართლიანობისა და საყოველთაო ხელმისაწვდომობის პრინციპებს აცხადებდა. 1972 წელს ბრანდტის პოლიტიკისადმი ოპოზიციის უკმაყოფილებამ პიკს მიაღწია. „ქრისტიან-დემოკრატიული კავშირის“ წევრები აცხადებდნენ, რომ გდრ-სთან და სხვა კომუნისტურ რეჟიმებთან თანამშრომლობით, მათთან სასაზღვრო თუ ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულებათა გაფორმებით ფედერალური კანცლერი რესპუბლიკის ნაციონალურ ინტერესებს ღალატობდა. ამასთანავე, მათი მტკიცებით, ბრანდტის მთავრობის მიერ კეთილდღეობის ინსტიტუტებისადმი გამოყოფილი სახელმწიფო დაფინანსება საბიუჯეტო დეფიციტის წინაპირობა შეიძლება გამხდარიყო. სოციალ-დემოკრატიული პარტიისა და თავისუფლი დემოკრატების ფრაქციის რამდენიმე წევრმა (მათ შორის ყოფილმა ლიბერალმა ფედერალურმა მინისტრმა ერიხ მენდემ) საპარლამენტო უმრავლესობიდან ოპოზიციაში გადაინაცვლეს. ქრისტიან-დემოკრატიულმა ფრაქციამ ბრანდტს უნდობლობა გამოუცხადა და მის ნაცვლად კანცლერად კონსერვატორთა ფრაქციის ლიდერის, რაინერ ბარცელის კანდიდატურა წარადგინა. ბარცელს ბრანდტის ჩასანაცვლებლად ორი ხმა დააკლდა. ქრისტიან-დემოკრატებმა ვილი ბრანდტის გადაყენება ვერ მოახერხეს. უნდობლობის ვოტუმის ჩავარდნის მიუხედავად, ფედერალური მთავრობის ინიციატივით პრეზიდენტმა გუსტავ ჰაინემანმა ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები დანიშნა. 1972 წლის ნოემბერში ჩატარებულ არჩევნებზე ამომრჩეველთა 91% გამოცხადდა, რაც დღემდე ამომრჩეველთა აქტიურობის საუკეთესო მაჩვენებლად მიიჩნევა. მოქალაქეთა 45,8%-მა მხარი ვილი ბრანდტსა და სოციალ-დემოკრატიულ პარტიას დაუჭირა. პირველად ფედერალური რესპუბლიკის საარჩევნო ისტორიაში სოციალ-დემოკრატები პირველ ადგილზე გავიდნენ. არჩევნებმა ერთგვარი პლებისციტის როლი შეასრულა და გამოხატა მოქალაქეთა პოზიტიური დამოკიდებულება აღმოსავლეთის პოლიტიკისა თუ კეთილდღეობის სახელმწიფოს მზარდი ხარჯების მიმართ.