cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ენ ოჰეარ მაკკორმიკი
გარდაცვალება
ენ ოჰეარ მაკკორმიკი გარდაიცვალა ნიუ–იორკში 1954 წლის 29 მაისს, 74 წლის ასაკში. იგი დაკრძალულია „სამოთხის კარიბჭის“ სასაფლაოზე ჰავტორნში, ნიუ–იორკში.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1954 კატეგორია:დაბადებული 1880 კატეგორია:დაბადებული 16 მაისი კატეგორია:ამერიკელი ჟურნალისტები კატეგორია:ინგლისელი ჟურნალისტები კატეგორია:პულიცერის პრემიის ლაურეატები
ბონოპოლისი
ბონოპოლისი (Bonópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 290 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პორანგატუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 503 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.15 კმ²-ზე. ფართობი 1 628 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ბაქოს არქიტექტურა
ისლამური არქიტექტურა
რადგანაც აზერბაიჯანში დომინანტი რელიგია შიიტური ისლამი იყო, ქალაქის ტერიტორიაზე ისლამური არქიტექტურის უამრავი ნიმუში მდებარეობს. რელიგიური შენობების კედლებსა და სვეტებზე ისლამური კალიგრაფიით შესრულებული წარწერებია შემორჩენილი. 2000 წლის დეკემბერში ბაქოს ძველი ქალაქი, რომელიც შირვანშაჰების სასახლესა და ქალწულის კოშკსაც მოიცავს, იუნესკომ მსოფლიოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა ნუსხაში შეიტანა. ისლამური შენობები ბაქოში იმპერიის პერიოდშიც შენდებოდა. ქალაქის გარეუბანში აჟდარბექის მეჩეთი 1912-1913 წლებში აიგო.
რუსეთის იმპერია და აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკა
ბაქოში XIX-XX საუკუნის უამრავი შენობა-ნაგებობა მდებარეობს, რომლებიც ვიქტორიანული და დასავლური არქიტექტურის გავლენითაა შექმნილი. რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში ყოფნისას ქალაქი ერთ-ერთი უმთავრესი სამრეწველო ქალაქი გახდა. ამ პერიოდში აშენდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიის დარბაზის შენობა, აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის შენობა, აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტის შენობა, აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრის შენობა და სხვ.
საბჭოური არქიტექტურა
სსრ კავშირის მინისტრთა საბჭოს რეზოლუციამ „სამომავლო ინტუსტრიალიზაციის განსაზღვრის, ხარისხის გაუმჯობესებისა და მშენებლობის ღირებულების შემცირების თაობაზე“ 1950-იან წლებში ბაქოში მასობრივ მშენებლობას შეუწყო ხელი. ამ პერიოდში განახლდა ისმაილიას სასახლე, რომელიც დღეისთვის აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის შენობას წარმოადგენს. საბჭოური არქიტექტურის ნიმუშებია ლენინის სასახლე (ამჟამინდელი ჰეიდარ ალეივის სასახლე), აზერბაიჯანის ენების უნივერსიტეტის შენობა და საზღვაო და რკინიგზის სადგურები.
ჰაი-ტექ არქიტექტურა და პოსტმოდერნისტული არქიტექტურა
ბაქოს ცენტრის ირგვლივ თამოყრილი ბიზნეს რაიონები ჰაი-ტექ არქიტექტურისა და პოსტმოდერნისტული არქიტექტურის არაერთ შენობას მოიცავს. მათ შორისაა: Socar Tower, ბაქოს შუშის დარბაზი, ჰეიდარ ალიევის ცენტრი, ცეცხლის ცათამბჯენები, ტრამპის საერთაშორისო სასტუმრო და კოშკი და სხვ.
არქიტექტორები
ბაქოში მდებარე შუა საუკუნეებით დათარიღებულ ნაგებობებზე არაერთი ხუროთმოძღვრის სახელია ამოკვეთილი, მათ შორის მასუდ იბნ დავიდის, რომელმაც ქალწულის კოშკი ააგო; მისი ვაჟის - აბდულ მაჯიდ მასუდ ოღლუს, საბაილის ციხისა და მარდაქანის მრგვალი ციხის პროექტის ავტორი; მაჰმუდ იბნ საადის, რომელმაც ბიბი-ჰეიბათის მეჩეთი, ნარდარანის ციხე და მოლა აჰმედის მეჩეთი ააშენა და ა.შ.
XIX საუკუნეში ნავთობის ბუმის გამო ბაქო სწრაფად განვითარერბადი ქალაქი გახდა. ქალაქი უფრო გაფართოება მჭიდროდ იყო დაკავშირებული მოსახლეობის რაოდენობის მატებასთან. ამის გამო ქალაქში სომეხი, აზერბაიჯანელი, გერმანელი (ადოლფ ეიჩლერი და ნიკაუს ფონ დე ნონი), პოლონელი (იოზეფ გოსლავსკი და იოზეფ პლოშკო) და რუსი არქიტექტორები ჩავიდნენ, რამაც ბაქოს არქიტექტურულ იერსახეზე დიდი გავლენა მოახდინა. არქიტეტორთა უმრავლესობას სანქტ-პეტერბურგში ჰქონდა განათლება მიღებული. 1860-1868 წლებში ქალაქის მთავარ არქიტექტორად ქაზიმ ბეიჰაჯიბაბაბეიკოვი ითვლებოდა.
სქოლიო
კატეგორია:არქიტექტურა ქალაქების მიხედვით კატეგორია:ბაქოს შენობა-ნაგებობები კატეგორია:აზერბაიჯანის არქიტექტურა
ლა-ლინეა-დე-ლა-კონსეპსიონი
ლა-ლინეა-დე-ლა-კონსეპსიონი (La Línea de la Concepción) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის კამპო-დე-გიბრალტარის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 26 კმ². მოსახლეობა — 63 630 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კადისის მუნიციპალიტეტები
ჰუმბან-ჰალტაშ I
ჰუმბან-ნალტაში I — ანშანისა და სუზის მეფე ჰუმბან-ტაჰრიდების დინასტიდან. ჰუმბან-ნალტაში I სამეფო ტახტზე ჰუმბან-ნუმენა III-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 688 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 681 წელს, მის შემდეგ სამეფო ტახტზე ჰუმბან-ნალტაში II ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანშანისა და სუზის მეფეები
სოფია მეკლენბურგ-გიუსტროველი
სოფია მეკლენბურგ-გიუსტროველი (Sophie von Mecklenburg-Güstrow, Sophie af Mecklenburg-Güstrow; დ. 4 სექტემბერი, 1557 — გ. 14 ოქტომბერი, 1631) — დანიისა და ნორვეგიის დედოფალი 1572-88 წლებში როგორც ფრედერიკ II-ის მეუღლე. დანიისა და ნორვეგიის მეფე კრისტიან IV-ის დედა და შლეზვიგ-ჰოლშტაინის რეგენტი 1590-94 წლებში.
ადრეული ცხოვრება
სოფია დაიბადა1557 წლის 4 სექტემბერს ვიზმარში. იგი იყო მეკლენბურგ-გიუსტროვის ჰერცოგ ულრიხ III-ისა და მისი მეუღლის, ელიზაბეთ დანიელის ერთადერთი ქალიშვილი. დედამისი დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ I-ისა და დედოფალ სოფია პომერანიელის ასული იყო, ხოლო მამამისი დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის მეფე ჰანსის შვილთაშვილი. ულრიხის მსგავსად, ისიც ძალიან განათლებული პიროვნება იყო. შემდგომში, იგი ცნობილი გახდა, როგორც ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე განათლებული და ნაკითხი დედოფალი.
დედოფლობა
მიუხედავად ახლო ნათესაური კავშირისა და დიდი ასაკობრივი სხვაობისა, ფრედერიკისა და სოფიას ქორწინება აღწერილია როგორც ჰარმონიული. დედოფალი სოფია მეტად მოსიყვარულე დედაც გამოდგა, ავადმყოფობისას იგი შვილებს თვითონ მკურნალობდა. იგი მკაცრად აკონტროლებდა თავისი შვილების კვებასა და ქცევებს, რის გამოც სოფია მათ თითქმის არ ცილდებოდა გვერდიდან. აღსანიშნავია, რომ მან დიდი ინტერესი გამოავლინა მეცნიერებისა და ასტრონომიისადმი. ის ასევე დაინტერესებული იყო დანიური ფოლკლორული სიმღერებით.
დაქვრივებიდან ერთ წელიწადში, სოფიამ თავისი ასული ანა, ცოლად შოტლანდიის, ინგლისისა და ირლანდიის მეფე ჯეიმზ VI-ს შერთო.
რეგენტობა
თავისი ქმრის მმართველობის პერიოდში, მას პოლიტიკური გავლენები ასე თუ ისე, მაინც გააჩნდა. 1588 წელს, ფრედერიკ II-ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე მისი ვაჟი კრისტიან IV ავიდა. ვინაიდან ამ დროს მეფე თერთმეტი წლის იყო, სრულწლოვანების ასაკად კი თოთხმეტი იყო მიჩნეული, სოფია დანიის რეგენტი გახდა. 1590 წელს, როცა რეგენტობა ჩამოართვეს, იგი თავისი მეორე, ასევე მცირეწლოვანი ვაჟის რეგენტი გახდა შლეზვიგ-ჰოლშტაინის საჰერცოგოში.
სოფიამ ორგანიზება გაუწია თავისი ქმრის საოცრად პომპეზურ დაკრძალვას. 1593 წელს, მან თავისი მცირეწლოვანი ვაჟი წააქეზა თავისი საჰერცოგოს ავტონომია მოეთხოვა, რამაც ძმებს შორის კონფლიქტი გამოიწვია. ამის გამო, 1594 წელს მას შლეზვიგ-ჰოლშტაინის რეგენტობაც ჩამოართვეს. მეტიც, დანიის მთავრობამ იგი კუნძულ ნიკობინგზე მდებარე სასახლეში გააძევა და გამოკეტა. აქ იგი დროს ასტრონომიის, ქიმიისა და სხვა მეცნიერებების შესწავლაში ატარებდა.
დარჩენილი წლები
დედოფალმა სოფიამ, თავის კუთვნილ ლოლანსა და ფალსტერში მოახერხა ფართომასთტაბიანი სავაჭრო ზონების გახსნა და ფულის დეკრატირება, რადგანაც მას მისი ვაჟები აღარ არჩენდნენ. იგი ხშირად სტუმრობდა მეკლენბურგს, 1602 წელს კი დრეზდენში დაესწრო თავისი ასულის, ჰედვიგის ქორწინებას საქსონიის კურფიურსტზე. 1603 წელს, ბიძამისის წინააღმდეგ მეკლენბურგის მემკვიდრეობის ომში ჩაება, სადაც 1610 წელს საბოლოოდ დამარცხდა. 1628 წლისთვის, მან დაიბრუნა თავისი ძველი დიდება და დანიის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ადამიანად იქცა. სწორედ მან გააცნო კრისტიან IV-ს მისი საყვარელი კრისტენ მიუნკე, რომელზეც შემდგომში მალულად იქორწინა. სოფია გარდაიცვალა 1631 წლის 14 ოქტომბერს, 74 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს როსკილეს კათედრალში, მისი მეუღლის გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 4 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1554 კატეგორია:გარდაცვლილი 14 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1631 კატეგორია:დანიის დედოფლები კატეგორია:ნორვეგიის დედოფლები კატეგორია:ქალი რეგენტები კატეგორია:დედა დედოფლები
ნეჩი
ნეჩი (Nechí) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ანტიოკიის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 28 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 789 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 914 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანტიოკიის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
White Eagle (ალბომი)
White Eagle — ჯგუფ Tangerine Dream-ის 1982 წლის სტუდიური ალბომი. ბრიტანეთის ჩარტში იგი #57 პოზიციაზე მოხვდა. სასათაურო კომპოზიცია რემიქსის სახით ჟღერდა გერმანული სერიალ „ტატორტის“ ეპიზოდების შესავალში.
სქოლიო
კატეგორია:1982 წლის ალბომები კატეგორია:Tangerine Dream-ის ალბომები კატეგორია:Virgin Records-ის ალბომები
ფერნანდის-პინეირუ
ფერნანდის-პინეირუ (Fernandes Pinheiro) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 824 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 932 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.59 კმ²-ზე. ფართობი 406 500 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პარანის შტატის მუნიციპალიტეტები
იან იესენიუსი
იან იესენიუსი (Ján Jesenius; დ. 27 დეკემბერი, 1566, ბრესლაუ — გ. 21 ივნისი, 1621, პრაღა) — სლოვაკი ექიმი, პოლიტიკოსი და ფილოსოფოსი. სწავლობდა ვიტენბერგის, ლაიფციგისა და პადუის უნივერსიტეტებში. 1594 წლიდან იყო ვიტენბერგის უნივერსიტეტის ქირურგიის პროფესორი. 1600 წელს პრაღაში შეასრულა თავის პირველი საჯარო გაკვეთა. 1618 წლიდან იყო კარლოვის უნივერსიტეტის რექტორი. ფრანჩესკო პატრიცის გავლენით დაწერა თხზულება „ზოროასტრი, ახალი, მოკლე და უტყუარი მსოფლიოს ფილოსოფია“ („Zoroaster, nova, brevis veraque de universo pbilosophia“, 1593), სადაც დაცულია კოსმოლოგიური შეხედულებები, რომელიც ემყარება აღორძინების ხანის პლატონიზს. იან იესენიუსი უარყოფდა სამყაროს უსასრულობას, გამოთქვამდა იდეებს დედამიწის ბრუნვის შესახებ. ნიკოლოზ კოპერნიკის მოძღვრება არ მიუღია. გამოთქვამდა მოსაზრებას სხვა პლანეტებზე სიცოცხლის არსებობის შესახებ. კოსმოსურ მატერიას განმარტავდა ჰილოძოისტურად. თავის გვიანდელ ნაშრომებში იესენიუსი ნაწილობრივ დაუბრუნდა ტრადიციულ საღვთისმეტყველო ფილოსოფიას. ჩეხეთის აჯანყებაში (1618-1620) მონაწილეობისათვის იესენიუსი სიკვდილით დასაჯეს.
სქოლიო
კატეგორია:სლოვაკი მედიკოსები კატეგორია:სლოვაკი პოლიტიკოსები კატეგორია:სლოვაკი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 1566 კატეგორია:გარდაცვლილი 1621
ლატვიის კონსტიტუცია
ლატვიის კონსტიტუცია (Satversme) — ლატვიის რესპუბლიკის ფუნდამენტური კანონი. კონსტიტუცია არის რესპუბლიკური ძირითადი კანონი მსოფლიოში. იგი მიიღეს, ლატვიის თავისუფლად არჩეულ საკონსტიტუციო ასამბლეაში 1922 წლის 15 თებერვალს და ძალაში შევიდა 1922 წლის 7 ნოემბერს. მასზე დიდი გავლენა მოახდინა გერმანიის ვაიმარის კონსტიტუციამ და შვეიცარიის ფედერალურმა კონსტიტუციამ.
კონსტიტუცია ადგენს მთავრობის მთავარ ორგანოებს (საიმა ((ლატვიის პარლამენტი)), პრეზიდენტი, მინისტრთა კაბინეტი, სასამართლოები, სახელმწიფო აუდიტორი); იგი შედგება 115 სტატიისაგან და რვა თავისგან მიუხედავად იმისა, რომ საწყისი ტექსტი ორი ნაწილისგან შედგებოდა, მეორე ნაწილი, რომელიც არეგულირებდა მოქალაქეთა უფლებებს, თავისუფლებებსა და მოვალეობებს, ვერ მიიღეს არასაკმარისი ხმების გამო; ადამიანის ფუნდამენტურ უფლებებს თავი დაემატა მხოლოდ საკონსტიტუციო ცვლილები 1998 წელს. ლატვიის პრემიერ-მინისტრის კერლის ულმანისის მიერ 1934 წელს ლატვიის სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ სატვერსმე შეჩერდა და მთავრობამ აიღო საეიმას კანონმდებლობის ფუნქციები. ეს ვითარება გაგრძელდა 1940 წლის 17 ივნისამდე, როდესაც საბჭოთა კავშირმა ლატვია დაიპყრო, გაანადგურა არსებული რეჟიმი და 5 აგვისტოს ლატვიის სსრ შეიყვანა სსრკ – ში. შემდეგ შემოვიდა ახალი, საბჭოთა კავშირის კონსტიტუცია. 1990 წლის 4 მაისს LSSR– ის უმაღლესმა საბჭომ მიიღო დეკლარაცია ლატვიის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის აღდგენის შესახებ. კონსტიტუციის მხოლოდ 1, 2, 3 და 6 მუხლები იქნა შემოტანილი იმ დროს დეკლარაციით და კონსტიტუცია სრულად იქნა შემოღებული მხოლოდ მე -5 საიმას პირველი ასამბლეის მიერ 1993 წელს.
ისტორია
მინი|ლატვიის გერბი კონსტიტუცია შეადგინა ლატვიის საკონსტიტუციო ასამბლეამ (Satversmes sapulce), რომელიც შედგებოდა 150 წევრისგან (შემდგომში 152), რომლებიც არჩეულ იქნა 1920 წლის აპრილში საყოველთაო არჩევნებში. საწყისი ტექსტი შეიმუშავა საკონსტიტუციო კომიტეტმა (Satversmes komisija) და შედგებოდა ორი ნაწილისგან. მასზე გავლენა მოახდინა ვაიმარის კონსტიტუციისა და შვეიცარიის ფედერალური კონსტიტუციის იდეებმა. პირველმა არეგულირა სახელმწიფოს ინსტიტუტები; მეორე, მოქალაქეთა უფლებები და მოვალეობები. კომიტეტმა თავისი სამუშაო წარმოადგინა 1921 წლის 20 სექტემბერს. კანონპროექტის პირველი ნაწილი მიღებულ იქნა 1922 წლის 15 თებერვალს, ხოლო მეორე ნაწილმა 1922 წლის 5 აპრილს მიიღო 62 ხმა "დიახ", 6 "არა", 62-მა კი თავი შეიკავა, რომლებიც დათვლილ იქნა როგორც "არა" და ამიტომ იგი არ იქნა მიღებული, ძირითადად იმიტომ, რომ ლატგალის პარტიები წინააღმდეგები იყვნენ. 1922 წლის 20 ივნისს მიიღეს კანონი, რომლის თანახმად, ახალი კონსტიტუცია ძალაში შედიოდა 1922 წლის 7 ნოემბრის 12 საათზე.
სსრკ-ში გაწევრიანების შესახებ განცხადების შემდეგ, სახალხო საიმამ შეადგინა LSSR- ის კონსტიტუცია 1936 წლის საბჭოთა კონსტიტუციის საფუძველზე. იგი მიღებულ იქნა ერთი თვის შემდეგ, 1940 წლის 25 აგვისტოს. 1978 წლის 18 აპრილს ლსსრ-ს მთავრობამ მიიღო ახალი კონსტიტუცია, რომლის მოდელი იყო 1977 წლის საბჭოთა კონსტიტუცია.
1990 წლის 4 მაისს LSSR– ის უმაღლესმა საბჭომ გამოაცხადა ლატვიის დამოუკიდებლობის აღდგენა და მიიღო 1922 წლის კონსტიტუციის 1 – ლი, 2 – ე, მე –3 და მე –6 მუხლები. დანარჩენი კონსტიტუცია რჩებოდა ძალაში, სანამ არ განიხილებოდა თანამედროვე სიტუაციის შესაბამისად, ამრიგად, კონსტიტუცია სრულად განმტკიცდა მე -5 საიმით, 1993 წლის 6 ივლისს კანონის შესაბამისად, "ლატვიის რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს სამსახურის ორგანიზაციის შესახებ" 1992 წელს მეზობელმა ესტონეთმა ხმა მისცა ესტონეთის ახალი კონსტიტუციას, როგორც ეს გააკეთა ლიტვამ ლიტვის კონსტიტუციასთან დაკავშირებით.
სქოლიო
კატეგორია:კონსტიტუცია ქვეყნების მიხედვით კატეგორია:კონსტიტუციები კატეგორია:კონსტიტუციური სახელმწიფოს ტიპი კატეგორია:კონსტიტუციური სამართალი ქვეყნის მიხედვით კატეგორია:კონსტიტუციური უფლებები კატეგორია:კონსტიტუციური სამართალი კატეგორია:კონსტიტუციური მონარქიები
მამილო ტანგის პორტრეტი
200px|მინი|[[ვან გოგი|ვან გოგის მიერ შესრულებული მამილო ტანგის მეორე პორტრეტი, (65 სმ x 51 სმ) (F364)]] მამილო ტანგის პორტრეტი — ნიდერლანდელი პოსტ-იმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, ერთ-ერთ ჟულიენ ტანგის, რომელსაც უფრო „მამილო ტანგის“ სახელით იცნობდნენ, პარიზში შექმნილი ოთხი პორტრეტიდან. პირველი ზეთის საღებავებით, 1887 წლის იანვარში დახატა, ხოლო სხვები - ორი ზეთში შესრულებული ტილო და ერთი გრაფიკული ნამუშევარი იმავე წლის ბოლოს დახატა.
ჟულიენ ტანგი
ჟულიენ ტანგი თავდაპირველად ხელზე ვაჭრობდა და მონმარტზე მცხოვრებ მხატვრებს საღებავებით ამარაგებდა, ბოლოს კი კლოზელის ქუჩაზე მაღაზია გახსნა. ტანგი უტოპიური სოციალიზმის მიმდევარი და იმ ხელოვანთა საიმედო მფარველი იყო, რომელთაც არც საღებავების და არც ტილოს ფული არ გააჩნდათ.
პარიზში ძმასთან, თეოსთან ჩასული ვან გოგი ხშირად დადიოდა კლოზელის ქუჩს მაღაზიაში, უყვარდა ტანგთან გამოლაპარაკება და შინ მიგან დიდი რაოდენობით მიჰქონდა საჭირო საღებავები. აქ გაიცნო ბევრი მხატვარი, ემილ ბერნარით დაწყებყლი (რომელთანაც შემდგომში გულითადი მეგობრობა აკავშირებდა) და პოლ სეზანით დამთავრებული, ვისთან საუბარშიც საკუთარ თეორიებს იცავდა და ვინც მისი პორტრეტების, პეიზაჟებისა და ნატურმორტების ნახვის შემდეგ უთხრა: „თქვენ მართლაც გიჟივით ხატავთ“.
პორტრეტი
ვან გოგის შემოქმედების ექსპერტებს მიაჩნიათ, რომ 1877 წლის შემოდგომაზე დახატული ტანგის ორი პორტრეტი ანიერში, ემილ ბერნარის სახელოსნოშია შექმნილი. და მოცემული ნახატი საბოლოო ნამუშევრად უნდა ჩაითვალოს. ტანგი ამ სურათზე გამოსახულია ანფასში, ხელები გადაჯვარედინებული აქვს ხალათზე, თითქოს ბუდისტი ბერის იერის მისაცემად. ამ შთაბეჭდილებას აძლიერებს ფონიც, რომელიც დახუნძლულია იაპონური ესტამპებით, რომლებიც ალბათ მისი კოლექციის ნაწილს შეადგენდა და აქ თითქმის ნატურალური პროპორციებითაა გადმოტანილი. გაუგებარია რატომ გამოიყენა ფონად ისინი, რადგან ვიცით, რომ ტანგი მათ მაინცდამაინც დიდად არ აფასებდა. ასეა თუ ისე ეს ესტამპები მაშინ პოპულარული თემა იყო ახალგაზრდა ხელოვანთა შორის. მათ იმპრესიონიზმის ჩნაცვლება ფერის ახალი შეგრძნებით სურდათ, რასაც ყველაფერში პოულობდნენ, რაც კი იაპონური იყო.
ვან გოგმა აქ ფერის ახლებური გაგება მოგვცა. მართლაც, მან თავისებურად გაიაზრა იაპონური ესტამპების თემები და მოახდინა ორიგინალური ტონების მოდიფიცირება. ამ პორტრეტში სრულიად დაუბრკოლებლად გამომჟღავნდა ფერის თანდაყოლილი გრძნობა, რაც ვინსენტს გააჩნდა და რაც განსხვავდებოდა მის მიერ ჰოლანდიასა და ბელგიაში შექმნილი ტილოებისგან.
ლიტერატურა
კატეგორია:ვინსენტ ვან გოგის ნახატები კატეგორია:1887 წლის ნახატები კატეგორია:ნახატები ანბანის მიხედვით
ინდოეთ-პაკისტანის მეორე ომი
ინდოეთ-პაკისტანის მეორე ომი — შეიარაღებული კონფლიქტი ინდოეთსა და პაკისტანს შორის. მიმდინარეობდა 1965 წლის აგვისტო-სექტემბრის თვეში. ომი დაიწყო პაკისტანის მცდელობით წამოეწყო აჯანყება ქაშმირის სადავო შტატის ინდურ ნაწილში, კონფლიქტმა მალევე მიიღო ორ სახელმწიფოს შორის სასაზღვრო ომის ხასიათი. სამხედრო მოქმედებებმა გამარჯვებული ვერ გამოავლინა. ომი დასრულდა რომელიმე სახელმწიფოს წარმატების გარეშე, გაეროს ჩარევის შედეგად.
კაჩის რანი
1965 წლის გაზაფხულზე ინდოეთსა და პაკისტანს შორის გაიმართა სასაზღვრო კონფლიქტი უდაბნოდ ქცეული ადგილის დიდი კაჩის რანის ირგვლივ. ვინ მოახდინა კონფლიქტის პროვოცირება უცნობია, თუმცა მარტ-აპრილში საზღვარზე მიმდინარეობდა შეიარაღებული შეტაკებები ორივე ქვეყნის მესაზღვრეებს შორის. ორივე ქვეყნის შეიარაღებული ძალები სრულ საბრძოლო მზადყოფნაზე გადაიყვანეს და საზღვართან განალაგეს. კონფლიქტი მთელი ძალით არ წარმართულა: ამას ხელი შეუშალა დიდმა ბრიტანეთმა, რომლის შუამავლობით მხარეებმა 30 ივნისს ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებას მოაწერეს ხელი. კონფლიქტი კაჩის რანის გარშემო სრულიად დარეგულირდა 1969 წლის 4 ივლისს ისლამაბადში დადებული ხელშეკრულებით. პაკისტანმა მიიღო 900 კმ² ტერიტორია, თუმცა პრეტენზია ჰქონდა უფრო მეტ ფართობზე.
დიდი ომი
კაჩის რანის ამბებმა პაკისტანის ხელისუფლება მიიყვანა ინდოეთთან კონფლიქტის მოგვარების ძალადობრივ გეგმაზე. 1947-1948 წლებში მიმდინარე ინდოეთ-პაკისტანის პირველი ომის შედეგად ქაშმირის შტატი გაიყო ორ ნაწილად მეომარ მხარეებს შორის. პაკისტანს არ დაუკარგავს ინდოეთის კუთვნილ ნაწილზე კონტროლის დამყარების იმედი. პაკისტანელებმა ინდოეთის ქაშმირში გააგზავნეს დივერსანტები, რომელთაც იქ უნდა დაეწყოთ აჯანყება 1965 წლის აგვისტოში და გაეჩაღებინათ პარტიზანული ომი ინდოელების წინააღმდეგ. ამ ოპერაციის კოდური სახელწოდება იყო „გიბრალტარი“. ინდოლებმა შეიტყვეს აღნიშნულის შესახებ და 15 აგვისტოს შეიყვანეს საკუთარი ჯარი, რათა გაენადგურებინათ ბოევიკების მომზადების ბანაკი.
პაკისტანის 12-ე არმიამ ვერ შეძლო ინდოეთის არმიის მოგერიება და ძალიან მალე საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდა მუზაფარაბადთან, პაკისტანის ქაშმირის დედაქალაქთან. 1 სექტემბერს პაკისტანის 12-ე არმია თავს დაესხა ინდოეთის ნაწილებს (ოპერაცია Grand Slam). ამ მომენტიდან პაკისტანსა და ინდოეთს შორის გაიმართა ღია ომი. ინდოეთმა არ შეაჩერა საომარო მოქმედებები ესკალაციის წინ და პირველი შეიჭრა პაკისტანის ქაშმირის ტერიტორიაზე. დარტყმა მიიტანა უდიდეს ქალაქ ლაჰორზე. არმია მივიდა თითქმის ლაჰორამდე, რის შემდეგადაც პაკისტანის კონტრშეტევის შემდეგ უკან დაიხიეს.
მომავალში ორივე მხარე ახორციელებდა თავდასხმებს მოწინააღმდეგეზე. პაკისტანის არმიის სიამაყემ, პირველმა სატანკო დივიზიამ გადაადგილება დაიწყო ინდოეთის ქალაქ ამრიტსარისკენ, მათი დავალება იყო ქალაქის აღება, მაგრამ სოფელ ასარ-უტარესთან, ინდოეთ-პაკისტანის მეორე ომში ყველაზე მძიმე ბრძოლის დროს დიდი დანაკლისი განიცადა. ინდოელებმა თავის მხრივ სიალკოტისკენ აიღეს გეზი. სახმელეთო ბრძოლებში ხშირად ერეოდა ავიაციაც და ბომბავდა მოწინააღმდეგის სტრატეგიულ ადგილებს.
22 სექტემბერს გაეროს უშიშროების საბჭომ მიიღო რეზოლუცია, რომელმაც მოწინააღმდეგე მხარეებს მოუწოდა ცეცხლის შეწყვეტისაკენ. 23 სექტემბერს ბრძოლა დასრულდა. სსრკ-ის ჩარევით პაკისტანის პრეზიდენტმა აიუბ-ხანმა და ინდოეთის პრემიერმა ლალ ბაჰადურ შასტრიმ ხელი მოაწერეს ტაშკენტის დეკლარაციას, რომელმაც დაასრულა ომი.
ომის შემდეგ
ინდოეთისა და პაკისტანის ომი იყო ცივი ომის ერთ-ერთი შემადგენელი კონფლიქტი. სსრკ-მაც და აშშ-მაც შეინარჩუნეს ნეიტრალიტეტი ომის მსვლელობისას, ხოლო ნატოს ქვეყნებმა ემბარგო დაუწესეს მებრძოლ მხარეებს.
სქოლიო
კატეგორია:ინდოეთის ისტორია კატეგორია:პაკისტანის ისტორია
კამპინასუ
კამპინასუ (Campinaçu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, გოიასის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 690 მეტრზე. მიეკუთვნება გოიასის შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პორანგატუს შემადგენლობაში.
ჰუმბან-ჰალტაშ II
ჰუმბან-ნალტაში II — ანშანისა და სუზის მეფე ჰუმბან-ტაჰრიდების დინასტიდან. ჰუმბან-ნალტაში II სამეფო ტახტზე ჰუმბან-ნალტაში I-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 681 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 675 წელს, მის შემდეგ სამეფო ტახტზე ურტაკ-ინშუშინაკი ავიდა.
კამპინასუ
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 656 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.85 კმ²-ზე. ფართობი 1 974 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გოიასის შტატის მუნიციპალიტეტები
ჰუმბან-ჰალტაშ II
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ანშანისა და სუზის მეფეები
თომას სანკარა
თომას სანკარა (Thomas Sankara, თომას ისიდორე ნოელ სანკარა, Thomas Isidore Noël Sankara; დ. 21 დეკემბერი, 1949 — გ. 15 ოქტომბერი, 1987) — ბურკინა-ფასოს პოლიტიკური მოღვაწე. ქვეყნის პრეზიდენტი 1983-1987 წლებში. ანტიიმპერიალისტი, პანაფრიკანისტი, მარქსისტი. ზოგჯერ უწოდებენ „აფრიკის ჩე-გევარას“. 1987 წელს მოკლეს სამხედრო გადატრიალების შედეგად.
სქოლიო
კატეგორია:ბურკინა-ფასოს პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 21 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1987 კატეგორია:მოკლული პრეზიდენტები
კამბოჯის სამოქალაქო ომი
კამბოჯის სამოქალაქო ომი — სამოქალაქო ომი ქვეყნის მთავრობასა და ადგილობრივ კომუნისტურ ძალებს შორის. სამხედრო კონფლიქტი მიმდინარეობდა 1967-1975 წლებში. ქვეყნის სამთავრობო ძალებს მხარს უჭერდა აშშ და სამხრეთი ვიეტნამი, ხოლო კომუნისტურ ძალებს ჩრდილოეთი ვიეტნამი. სამოქალაქო ომის შედეგად დაემხო ცენტრალური ხელისუფლება და ქვეყნის სათავეში მოვიდნენ წითელი ქმერები,რომლებმაც გამოაცხადეს კამბოჯის საზოგადოების ტოტალური რეორგანიზაცია მაოიზმის კონცეფციაზე დაყრდნობით. კამბოჯის სამოქალაქო ომი ლაოსისა და სამხრეთი ვიეტნამის სამხედრო მოქმედებებთან ერთად განიხილება, როგორც ინდოჩინეთის მეორე ომის შემადგენელი ნაწილი.
ომის დასაწყისი
1953 წელს კამბოჯამ საფრანგეთისაგან დამოუკიდებლობა მოიპოვა. 1954 წლის ჟენევის შეთანხმების შედეგად დასრულდა ინდოჩინეთის პირველი ომი და კამბოჯა გამოაცხადეს ნეიტრალურ სახელმწიფოდ. სამეფოს მმართველი გახდა პრინცი ნოროდომ სიანუკი, რომელიც დიდი პოპულარობით სარგებლობდა მოსახლეობას შორის. იგი თავს თვლიდა მემარცხენე პოლიტიკოსად. იგი დარწმუნებული იყო, რომ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში პოლიტიკური დომინანტი იქნებოდა ჩინეთი. 1965 წელს, რამდენიმე სასაზღვრო ინციდენტის შემდეგ, რომელშიც მის წინააღმდეგ მონაწილეობდა აშშ-ისა და სამხრეთი ვიეტნამის ძალები, დიპლომატიური ურთიერთობა გაწყვიტა აშშ-სთან.
სამხრეთ ვიეტნამში მიმდინარე სამოქალაქო ომის დროს კამბოჯის ტერიტორიას აქტიურად იყენებდა ვიეტ-კონგი და ჩრდილოეთ ვიეტნამის დანაყოფები. ამერიკის პრეზიდენტმა ლინდონ ჯონსონმა ამერიკულ დანაყოფებს აუკრძალა კამბოჯის ტერიტორიაზე მოქმედება, რადგან ეს არღვევდა ფორმალურ ნეიტრალიტეტს. 1966 წელს კამბოჯამ ჩინეთთან დადო ხელშეკრულება ჩრდილოეთ ვიეტნამის ძალების კამბოჯის ტერიტორიაზე ყოფნის შესახებ, რითაც დაარღვია ნეიტრალიტეტის პრინციპები.
ამ პერიოდში, 1967 წელს პროვინცია ბატამბანგში, რომელიც მთავრობის მოწინააღმდეგეთა დასაყრდენი იყო, ჩაახშეს გლეხთა აჯანყება. აჯანყებაში მონაწილეობდნენ კამბოჯის კომუნისტური პარტიის წევრები, ე. წ. „წითელი ქმერები“. 1968 წლის იანვარში კამბოჯაში კომუნისტებმა გამართეს პირველი საომარი გამოსვლები, ხოლო ამავე წლის ბოლოს ქვეყანაში სამოქალაქო ომი მიმდინარეობდა სრული სვლით. 1969 წელს კამბოჯამ აღადგინა დიპლომატიური ურთიერთობები აშშ-სთან. ამავე წლის ამრტიდან აშშ-ის საჰაერო ძალებმა საიდუმლოდ დაბომბეს ვიეტ-კონგის ბაზები და ჩრდილოეთ ვიეტნამის არმია კამბოჯის აღმოსავლეთით.
პნომპენის დაცემა
1975 წლის 1 იანვარს წითელმა ქმერებმა დაიწყეს ფინალური თავდასხმები, რომლებიც მიზნად ისახავდნენ პნომპენის ხელში ჩაგდებას. 1 აპრილს ლონ ნოლი გადადგა. 12 აპრილს აშშ-ის სალეჩოს თანამშროლების ევაკუაცია განხორციელდა. 1975 წლის 17 აპრილს, დილით, პნომპენი გადავიდა წითელი ქმერების კონტროლის ქვეშ. სამოქალაქო ომი დასრულდა. ქვეყანა თავის უახლეს ისტორიაში ყველაზე ტრაგიკული მოვლენების ზღვარზე იდგა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კამბოჯის ისტორია კატეგორია:სამოქალაქო ომები
მედინა-სიდონია
მედინა-სიდონია (Medina-Sidonia) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების კადისის პროვინციის ლა-ხანდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 493 კმ². მოსახლეობა — 11 773 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კადისის მუნიციპალიტეტები
ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია
ანტიკური ხანა და რომაული პერიოდი
ბოსნიის ტერიტორიაზე ადამიანთ ყოფის ნაშთები ნეოლითის ხანიდან არსებობს. გვიანდელ ბრინჯაოს ხანაში ნეოლითური პერიოდის მოსახლეობას თავს ესხმიან და ბოსნიაზე ბატონდებიან მეომარი პროტო-ინდოევროპული ტომები – ილირიელები, ძვ. წ. მეოთხე და მესამე საუკუნეებში კელტური მიგრაციების შედეგად ილირიელებმა უფრო სამხრეთით გადაინაცვლეს, თუმცა ზოგიერთ ილირიულ და კელტურ ტომებს შორის მოხდა ასიმილაცია. კონკრეტული ისტორიული დოკუმენტაცია ამ პერიოდის რეგიონულ ისტორიაზე მეტად მწირია, მაგრამ საერთო ჯამში რეგიონი ეთნიკურად ჭრელი უნდა ყოფილიყო, სხვადასხვა ტომებით დასახლებული.
რომაელებსა და ილირიელებს შორის ომი ძვ. წ. 229 წელს იწყება. თუმცა რომმა რეგიონის სრული ანექსია მხოლოდ ძვ. წ. 9 წელს მოახერხა. რომაული მფლობელობის პერიოდში ლათინურენოვანი მოახალშენეები და სამხედრო სამსახურიდან გადამდგარი რომაელი ვეტერანები სახლდებოდნენ რეგიონში.
ქრისტიანობა რეგიონში პირველი საუკუნის ბოლოდან გამოჩნდა, რისი მტკიცებულებაც არის რიგი რელიქვიები და არტეფაქტები. იმპერიის გაყოფის შემდეგ ტერიტორია დასავლეთ რომის იმპერიაში შევიდა, ვიდრე რეგიონში რომაული ადმინისტრაცია არ მოსპეს ოსტგუთებმა 455 წელს, თუმცა მათ ვერ შეძლეს ტერიტორიის შენარჩუნება და იგი ალანებმა და ჰუნებმა რამდენიმეჯერ დალაშქრეს.
შუა საუკუნეები
მეექვსე საუკუნისთვის იმპერატორმა იუსტინიანემ ტერიტორია ბიზანტიას შეუერთა. ამავე პერიოდში ავარებმა და მათმა მოკავშირე სლავებმა დაიკავეს თანამედროვე სლოვენიის, ხორვატიის, ბოსნია და ჰერცეგოვინისა და სერბეთის ტერიტორიები. სლავთა გადმოსახლების მეორე ტალღა უკვე იმპერატორ ჰერაკლეს მოწვევით განხორციელდა, რომელსაც დალმაციიდან ავარების განსადევნად მოკავშირეები სჭირდებოდა.
მეცხრე საუკუნიდან სლავური ენა მკვიდრდება ბოსნიის ტერიტორიაზე, ისევე როგორც ქრისტიანობის ადგილობრივი ფორმა, ამავე პერიოდიდან ბოსნია შედის ფეოდალიზმის ხანაშიც. ბოსნიის ძნელადგასავალი ლანდშაფტისა და იზოლირებული მდებარეობის გამო იგი რეგიონში უკანასკნელი გადის ამ პროცესს.
ბოსნიის საბანო
მეცხრე საუკუნიდან რეგიონში ჩნდება სლავების სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნები. ბოსნიის ტერიტორიაზე არსებულ ამგვარ წარმონაქმნს მოიხსენიებს ბიზანტიის იმპერატორი კონსტანტინე VII თავის ტრაქტატში "იმპერიის მმართველობის შესახებ" (Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ρωμανόν; De Administrando Imperio), რომლის მიხედვითაც ბოსნიის ტერიტორიას სერბი ბელადი, ჩასლავ კლონიმიროვიჩი ფლობს, რომლის სიკვდილის შემდეგ, 960 წლისთვის ხორვატების მეფე კრეშიმირ II იკავებს ამ მიწებს. 997 წელს ბულგარეთის მეფე სამუილი იკავებს ბოსნიას, თუმცა 1018 წელს ბიზანტიის იმპერია ახდენს ბულგარეთის იმპერიის ტერიტორიის ანექსიას ბოსნიის ჩათვლით. საუკუნის ბოლოს ბოსნიას იყოფენ ხორვატია და დუკლა. 1101 წლიდან ბოსნიელები ცდილობენ დამოუკიდებლობის მოპოვებას, თუმცა უნგრეთსა და ბიზანტიას შორის დაპირისპირების გამო ორივე ქვეყანა ცდილობს მის დაკავებას. 1137 წელს ბოსნიას იკავებენ უნგრელები, 1167 წელს – ბიზანტიელები. 1180 წელს ისევ უნგრეთი იკავებს ბოსნიას. ამ პერიოდში ბოსნიის ბანი ხდება ადგილობრივი კულინი, რომელიც უნგრელების მხარდამხარ ებრძვის ბიზანტიას, თუმცა ბოსნია არც უნგრელებსა და არც ბიზანტიელებს იმდენად დიდი ხნით არ დაუკავებიათ, რომ ადგილობრივების ერთგულება მოეპოვებინათ, ან რაიმე სერიოზული პრეტენზია განეცხადებინათ ბოსნიაზე.
კულინამდე ბოსნიის ბანი იყო ბორიჩი, რომელიც უნგრელთა ვასალი იყო, მაგრამ იგი გადააყენეს, რადგან უნგრეთის ტახტისთვის გამართულ ბრძოლაში მის მიერ მხარდაჭერილმა პრეტენდენტმა მარცხი განიცადა. იგივე სცადეს ბიზანტიელებმაც და 1180 წელს კულინი დანიშნეს ბოსნიის ბანად, მაგრამ კულინმა გადაწყვიტა დიდ სახელმწიფოებს შორის წინააღმდეგობა სათავისოდ გამოეყენებინა და მისი საბანო ფაქტობრივად დამოუკიდებელი გაეხადა.
კულინმა სავაჭრო ურთიერთობები დაამყარა რაგუზასა და ვენეციასთან, რამაც ქვეყნის ეკონომიკურ აღმავლობას შეუწყო ხელი. ამავე პერიოდში მწვავედ დგება ბოსნიის ეკლესიის საკითხიც. მათ უნგრელები ერესში სდებენ ბრალს და ჯვაროსნული ლაშქრობის მოწყობას ითხოვენ. საპასუხოდ 1203 წელს კულინმა შეკრიბა ეკლესიის ლიდერები და მოსთხოვა ერესის დაგმობა, თუმცა უნგრული პრეტენზიები, რაც უფრო მეტად პოლიტიკური მიზეზებით იყო განპირობებული, არ მოხსნილა, ვიდრე 1254 წელს ბოსნიელებმა არ დაამარცხეს და უკუაგდეს უნგრეთის არმია.
ბოსნიის სამეფო
1353 წელს ბოსნიის საბანოს მმართველი გახდა 15 წლის ტვრტკო კოტრომანიჩი. 1363 წელს მოუვიდა უთანხმოება უნგრეთის მეფე ლაიოშთან, დაწყებული კონფლიქტი ბოსნიელთა წარმატებით დასრულდა და ბოსნიისთვის ხელსაყრელი დაზავებაც დაიდო. რიგი წარმატებული სამხედრო მოქმედებების შედეგად ტვრტკომ შემოიერთა ზახუმლე, დრინისა და ლიმის ხეობები, ონოგოშტისა და გაცკოს მხარეები. ამ ტერიტორიაზე მდებარეობდა სერბული მონასტერი მილეშევა, სადაც პატრიარქ სავას ნეშტი იყო დასვენებული. 1377 წელს ტვრტკომ ბალშიჩი დაამარცხა და დრაჩევიცა, ტრებინე და კონავლეც შემოიერთა. იმავე წლის 26 ოქტომბერს ტვრტკო ეკურთხა "სერბიის, ბოსნიის, ზღვისპირეთისა და დასავლეთის მიწების" მეფედ, ბოსნიის საბანო ბოსნიის სამეფოდ გამოცხადდა. ტვრტკო გარდაიცვალა 1391 წელს. მისი სიკვდილის შემდეგ ქვეყანა სუსტმა მმართველობამ დააძაბუნა, რასაც ემატებოდა უნგრეთის პრეტენზიები ბოსნიაზე, როგორც მის ვასალზე. უნგრეთის მეფე სიგიზმუნდმა რამდენიმეჯერ ილაშქრა ბოსნიაში საკუთარი ტახტის პრეტენდენტის – სტეპან ოსტოიას მხარდასაჭერად, ისევე როგორც ოსმალებმა – რადივოის მხარდასაჭერად. ბოსნიის სამეფოს არსებობის ბოლო წლებში, 1459 წლიდან დაიწყო ბოსნიის ეკლესიის დევნა. პაპმა პიუს II-მ მოსთხოვა სტეპან ტომაშს ბოსნიის ეკლესიის განადგურება, თუ მას სურდა ოსმალების წინააღმდეგ კათოლიკური სამყარო დახმარებოდა. სტეპან ტომაში იძულებული გახდა დაეწყო ბოსნიის ეკლესიის წევრების დევნა. იმავე წელს წელს ბოსნიელებმა სერბეთის დესპოტად თავისი მეფის ვაჟი – სტეპან ტომაშევიჩი დააყენეს, მაგრამ ამ სვლით უკმაყოფილო ოსმალებმა სამ თვეში დაიკავეს ტომაშევიჩის მთელი სამფლობელო, რადგან კათოლიკე მონარქის მმართველობით უკმაყოფილო სერბებმა დიდი წინააღმდეგობა არ გაუწიეს ოსმალებს და 1459 წლის ივნისში სმედერევოს ციხესიმაგრის კარიბჭის გასაღებები მეჰმედს მიართვეს. ოსმალებმა სერბეთის დესპოტატის ანექსია მოახდინეს სმედერევოს სანჯაყის სახელით. მოგვიანებით ტომაშევიჩი ბოსნიაში გამეფდა და კავშირი შეკრა უნგრეთსა და პაპთან. 1463 წელს მოკავშირეებით დაიმედებულმა ტომაშევიჩმა ოსმალებს ხარკი შეუწყვიტა. ოსმალეთის არმიამ ველი მაჰმუდ-ფაშას სარდლობით ბობოვაცს ალყა შემოარტყა 19 მაისს, მეორე დღეს კი მას თავად მეჰმედიც შეუერთდა. ბობოვაცი მალევე დაეცა და მეფემ გადაწყვიტა თავშესაფარი ეძია დალმაციაში ან ხორვატიაში. მან დედინაცვალი კატარინა რომში გაგზავნა, ცოლი მარია კი რაგუზაში. თავად ტომაშევიჩს ფეხდაფეხ მისდევდა მაჰმუდ-ფაშა და ბოლოს კლუჩში მოახერხა მისი ალყაში მოქცევა. რესურსების სიმცირის გამო ტომაშევიჩი მიხვდა, რომ ალყას ვერ გაუძლებდა და დანებდა. იგი მეჰმედის წინაშე წარადგინეს 25 მაისს, რის შემდეგაც სიკვდილით დასაჯეს. მისი დატყვევებული ნათესავები კონსტანტინოპოლში გაგზავნეს, სადაც მათმა ნაწილმა ისლამი მიიღო, მათ შორის მათ შორის სტეპან ტომაშევიჩის უმცროსმა ძმამ, სიგიზმუნდმა (ისჰაყ-ბეგ კრალოღლუმ). ბოსნიის სამეფო ოსმალეთმა შეიერთა – შეიქმნა ბოსნიის სანჯაყი რუმელიის ეიალეთის დაქვემდებარებაში.
ოსმალური პერიოდი
1483 წელს ოსმალებმა დაიკავეს ბოსნიის სამხრეთით მდებარე ჰერცეგოვინა, რომელიც ვუკჩიჩ კოსაჩას გვარის სამფლობელო იყო. გვარის მემკვიდრემ,სტეპან ვუკჩიჩ კოსაჩას ვაჟმა, კატარინას ძმამ, სტეპანმა (აჰმად-ფაშა ჰერსექლიმ) ისლამი მიიღო. თუმცა ბოსნიისგან განსხვავებით, ისლამიზაცია ჰერცეგოვინაში უფრო ნელა მიმდინარეობდა, რადგან კათოლიციზმი აქ ძლიერად იყო დამკვიდრებული. ბოსნიაში კი ბოსნიის ეკლესიის მიმდევრები მასიურად იღებდნენ ისლამს.
1541 წელს ოსმალებმა დაიპყრეს სლავონია და უნგრეთის დიდი ნაწილი. შემდეგი საუკუნენახევრის განმავლობაში ბოსნია შიდა პროვინცია იყო და შედარებით სტაბილურ გარემოში არსებობდა. თუმცა მოგვიანებით ოსმალეთი დამარცხდა ქრისტიანულ ლიგასთან და 1697 წელს დათმო სლავონია და უნგრეთი, რითაც ბოსნია კვლავ სასაზღვრო პროვინციად იქცა. ამ ომის დროს ბოსნია გააჩანაგა ევგენი სავოიელის ლაშქარმა, რომლებმაც თითქმის მთელი სარაევო გადაწვეს.
1716 წელს ავსტრიამ დაიკავა ჩრდილო ბოსნია და ჩრდილო სერბია, მაგრამ 1739 წელს ტერიტორია ისევ ოსმალეთს დაუბრუნდა. ამ საზღვრებმა კიდევ საუკუნენახევარი გასტანა, თუმცა ომები გრძელდებოდა საზღვრების გასწვრივ.
ამ ომებმა ბოსნია გააღარიბა და ხელი შეუწყო მიგრაციულ პროცესებს, თუმცა არა მხოლოდ უარყოფითი სალდოთი. სლავონიისა და უნგრეთის მუსლიმებმა ბოსნიას შეაფარეს თავი, ხოლო ბოსნიის ქრისტიანები ავსტრიაში გადასახლდნენ ავსტრიის იმპერატორის მიწვევით. 1831 – 1833 წელს ბოსნია მოიცვა აჯანყებამ ჰუსაინ გრადაშჩევიჩის ხელმძღვანელობით. სმედერევოს სანჯაყში სერბების მოქმედებების შემდეგ მრავალი ადგილობრივი მუსლიმი დაიხოცა ან იძულებული შეიქნა ბოსნიაში ეძებნა თავშესაფარი. სულთანი მაჰმუდ II შიდა რეფორმებით იყო დაკავებული და ვერ ახერხებდა მუსლიმების დაცვას სერბებისგან, ხოლო ეს ყოველივე ბოსნიაში გულგრილობად ეჩვენებოდათ. ამას დაერთო 1826 წელს იანიჩართა კორპუსის დაშლა და იანიჩრების რელიგიური საფუძვლის, ბექთაში ტარიყას წინააღმდეგ სახელმწიფოს მოქმედებები, რომელიც ძალიან გავრცელებული იყო ბოსნიურ სამხედრო ფენაში (მათ შორის ზოგიერთი ცნობით გრადაშჩევიჩიც ამ ტარიყას ეკუთვნოდა). ბოსნიელთა უკმაყოფილების მთავარი მიზეზი იყო ადრიანოპოლის ზავი. ამ ზავის მიხედვით ბალკანეთში სერბებმა მიიღეს ავტონომია, სერბული ავტონომიის ტერიტორიაზე მოექცა ექვსი რაიონი, რომელიც აქამდე ბოსნიელ ფეოდალებს ეკუთვნოდათ, სერბული ავტონომიიდან დაიძრა მუსლიმ ლტოლვილთა ახალი ტალღა. სწორედ ამ ფაქტორებმა გამოიწვია ბოსნიელთა უკმაყოფილება. 1830 წლის ბოლოს გრადაჩაცში შეიკრიბა ბოსნიის არისტოკრატია. მათ გადაწყვიტეს მოემზადებინათ აჯანყება და ერთი თვის შემდეგ ტუზლიდან გაავრცელეს მოწოდება, რომ ყველა ბოსნიელი მზად ყოფილიყო ბოსნიის დასაცავად. ზოგიერთი ცნობით, აჯანყებულებს შემდეგი მოთხოვნები ჰქონდათ:
თავდაპირველად აჯანყება წარმატებით წარიმართა და ოსმალეთის არმია რამდენიმეჯერ დამარცხდა, მაგრამ გადამწყვეტი ბრძოლა მოხდა სტუპთან 4 ივნისს, სარაევო-ილიჯას გზაზე მდებარე პატარა დასახლებასთან. ბრძოლა გრადაშჩევიჩმა წარმატებით დაიწყო და ისე ჩანდა, რომ ოსმალეთის არმია ამჯერად დამარცხდებოდა, თუმცა მოულოდნელად ისმაილ აღა ჩენგიჩისა და 'ალი-ფაშა რიზვანბეგოვიჩის ჰერცეგოვინელებმა ზურგიდან დაარტყეს გრადაშჩევიჩის ფლანგს, რამაც გადაწყვიტა ბრძოლის ბედი. აჯანყებულთა არმია დამარცხდა და დაიფანტა. წინააღმდეგობის შემდგომი გაგრძელება უაზრო იყო. 5 ივნისს ოსმალებმა დაიკავეს სარაევო. გრადაშჩევიჩმა საგვარეულო ციხეს შეაფარა თავი გრადაჩაცში, მაგრამ როდესაც გააცნობიერა რა მოელოდა მის მშობლიურ მხარეს, გადაწყვიტა თავი ავსტრიისთვის შეეფარებინა. მიუხედავად მეთაურის გაქცევისა, ცალკეულ ადგილებში აჯანყებულები 1833 წლამდე მოქმედებდნენ.
ოსმალების ოთხასწლიანი მმართველობა დასრულდა 1878 წელს, როდესაც ბოსნია და ჰერცეგოვინის ოკუპაცია ავსტრია-უნგრეთის იმპერიამ მოახდინა.
ავსტრიული პერიოდი
thumb|left|ბოსნიის დროშა [[1878 წლიდან 1908 წლამდე, როდესაც იგი ფორმალურადაც შეიერთა ავსტრია–უნგრეთმა]] 1878 წელს ავსტრია–უნგრეთმა ისარგებლა ოსმალეთის მძიმე მდგომარეობით და დაიკავა ბოსნია და ნოვიპაზარის სანჯაყი. თუმცა საერთაშორისო კანონებით ეს ტერიტორიები ოსმალეთს ეკუთვნოდა, ავსტრიის ხელმძღვანელობამ დაიწყო იქ თავისი კანონების გატარება და თავისი წესების შემოღება. ამას ადგილობრივი მოსახლეობა მტრულად შეხვდა და ამბოხება მოაწყო ჰერცეგოვინასა და აღმოსავლეთ ბოსნიაში. ავსტრიამ ადგილობრივ მოხალისეთაგან რაზმების ჩამოყალიბება სცადა, მაგრამ ისინი ამბოხებულების მხარეს გადადიოდნენ. მრავალი მუსლიმი ტოვებს ბოსნიას და ანატოლიისკენ მიემართება. 1908 წელს ავსტრია ახდენს ბოსნიის ანექსიას, რაც სერბიასა და ჩერნოგორიაში დიდ უკმაყოფილებას იწვევს. სერბ ნაციონალისტთა აზრით, ბოსნია სერბეთის განუყოფელი ნაწილი იყო და ისევე, როგორც ნოვიპაზარის სანჯაყი, სერბეთს უნდა შეერთებოდა. ავსტრიული მმართველობის პერიოდში ბოსნიელებს, როგორც ცალკე ეთნოსს, პირველად ცნობენ და მათგან ელიტურ სამხედრო ნაწილებს აკომპლექტებენ, რომლებმაც ყველა შენაერთზე მეტი მედალის მიღება მოახერხეს პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში.
ავსტრიული პერიოდი ბოსნია და ჰერცეგოვინის ტერიტორიაზე ევროპული არქიტექტურის შემოსვლითაც აღინიშნება, სწორედ მაშინ აიგო ეროვნული ბიბლიოთეკისა და მუზეუმის შენობები, სარაევოში გაიყვანეს ტრამვაის ქსელი.
ეკონომიკური წარმატების მიუხედავად, ავსტროუნგრულმა ადმინისტრაციამ ვერ მოახერხა ბოსნიური ეროვნების ჩამოყალიბება, რომელსაც მხოლოდ ბოსნიის მუსლიმები ემხრობოდნენ. ბოსნიის კათოლიკურ და მართლმადიდებელ მოსახლეობაში შესაბამისად ხორვატულმა და სერბულმა ნაციონალიზმმა და ირედენტიზმმა სულ უფრო მეტად მოიკიდა ფეხი. 1910-იანი წლებისთვის ნაციონალიზმი უკვე ბატონობდა ბოსნიურ შიდაპოლიტიკაში, პოლიტიკურ პარტიებს სწორედ ეროვნული ნიშნით ჰყავდათ ელექტორატი.
ნაციონალიზმის ზრდა და სერბული ირედენტიზმი გახდა სარაევოს მკვლელობის ძირითადი მიზეზი. ნაციონალისტმა სტუდენტმა, გავრილო პრინციპმა მოკლა ერცჰერცოგი ფრანც ფერდინანდი და მისი ცოლი. სწორედ ეს გახდა პირველი მსოფლიო ომის მიზეზი. ომის შემდეგ ავსტრია-უნგრეთის იმპერია დაიშალა და წარმოიშვა სერბების, ხორვატებისა და სლოვენების სამეფო
იუგოსლავიის სამეფო
პირველი მსოფლიო ომის შემდგომ სამხრეთსლავური მიწებიდან შეიქმნა სერბების, ხორვატებისა და სლოვენების სამეფო, რომელსაც მალევე იუგოსლავიის სამეფო ეწოდა. ბოსნიაში დაიწყო აგრარული რეფორმა და სერბების გადმოსახლება, რასაც მღელვარებები მოჰყვა. იუგოსლავიის სახელმწიფოს მთავარი შიდაკონფლიქტი – ხორვატულ რეგიონალიზმსა და სერბულ ცენტრალიზაციას შორის – ბოსნიის ძირითად ერებს შორის სხვადასხვანაირად იქნა აღქმული, საპირისპირო პოზიციებიდან. ქვეყანა 33 ოლქად დაიყო, რომლებსაც ტრადიციულ ოლქებთან აღარაფერი ჰქონდათ საერთო, მაგრამ ბოსნიელმა პოლიტიკოსებმა მეჰმედ სპაჰოს მეთაურობით მოახერხეს, რომ ექვსი ბოსნიური ოლქის საზღვრები ექვსი ბოსნიური სანჯაყის საზღვრებს დამთხვეოდა. მოგვიანებით, როდესაც სამეფო უკვე ბანოვინებად დაჰყვეს, იქ უკვე ბოსნიური ერთეული აღარ იყო გათვალისწინებული.
მეორე მსოფლიო ომი
1941 წლის 6 აპრილს გერმანიამ და მისმა მოკავშირე ქვეყნებმა დაბომბეს იუგოსლავია, 8 აპრილს იწყება სახმელეთო ოპერაცია. 12 აპრილს გერმანელები იკავებენ ბელგრადს. 14 აპრილს გერმანია და მისი მოკავშირეები უარყოფენ იუგოსლავიის საზავო ინიციატივას და ითხოვენ კაპიტულაციას. 18 აპრილს იუგოსლავიის მთავრობამ ხელი მოაწერა კაპიტულაციას. ოკუპირებული ტერიტორია დამპყრობლებმა გაინაწილეს – ცენტრალური სლოვენია გერმანიამ შეიერთა, დალმაცია და დასავლეთ სლოვენია – იტალიამ. ბულგარეთმა მოახდინა აღმოსავლეთ მაკედონიისა და აღმოსავლეთ სერბიის ნაწილის ანექსია, ხოლო უნგრეთმა – ვოივოდინის ნაწილისა. კოსოვო და ჩერნოგორიის აღმოსავლეთი იტალიის პროტექტორატ ალბანეთს შეუერთდა. დარჩენილ ტერიტორიაზე შეიქმნა ხორვატიის დამოუკიდებელი სახელმწიფო, სერბეთის ეროვნული ხსნის მთავრობა და ჩერნოგორიის სამეფო.
იუგოსლავიის ოკუპაციის შემდეგ ბოსნია ხორვატიის დამოუკიდებელი სახელმწიფოს ნაწილი ხდება. ხორვატთა ლიდერი, უსტაშების პოგლავნიკი ანტე პაველიჩი, თუმცა კათოლიკე იყო, თვლიდა რომ ბოსნიელები მუსლიმი ხორვატები იყვნენ. ასევე თვლიდა ბოსნიელთა ნაწილიც, მაგალითად ადემ აღა მეშიჩი. უსტაშები თავის უპირველეს მტრებად სერბებს მიიჩნევდნენ. მათ სურდათ ხორვატიის გაწმენდა სერბებისგან და სერბული გავლენისგან, რაშიც უპირველესად სერბული ეკლესია მოიაზრებოდა. კირილიცა აიკრძალა, სერბული სკოლები დაიხურა, სერბები ვალდებული იყვნენ ეტარებინათ საიდენტიფიკაციო სამკლაურები. მილე ბუდაკის, იმჟამად ხორვატიის განათლების მინისტრის აზრით, სერბების მესამედი უნდა განადგურებულიყო, მესამედი გადასახლებულიყო, ხოლო მესამედი – გაკათოლიკებულიყო. ებრაელებისა და ბოშების დევნაც არანაკლებ სასტიკი მეთოდებით მიდიოდა ხორვატიაში, მაგრამ ამ უკანასკნელებს არც კომპაქტური დასახლებები ჰქონდათ და არც იმდენად მრავალრიცხოვანნი იყვნენ, რომ საპასუხო ზომები მიეღოთ.
უსტაშების რეჟიმის ანტი–სერბულ კამპანიას მოჰყვა სერბებს შორის წინააღმდეგობის მოძრაობების გაჩენა, რომელთა ბირთვს ჩეტნიკები შეადგენდნენ. ისინი სერბებზე თავდასხმის საპასუხოდ ყველა არასერბს სდევნიდნენ, მათ შორის ბოსნიელებსაც. 1941 წლის 14 აგვისტოს ბოსნიელ მუსლიმ სწავლულთა ორგანიზაცია "ალ–ჰიდაია" (El-Hidaje) იღებს გადაწყვეტილებას, რომელშიც ისინი მოუწოდებენ მუსლიმებს არ მიიღონ მონაწილეობა სერბების, იუდეველებისა და ბოშების დევნასა და ხოცვაში. ამ გადაწყვეტილებას იღებენ მუსლიმთა სასულიერო საბჭოები ქალაქებში: პრიედორი (1941 წლის 23 სექტემბერს), სარაევო (1941 წლის 12 ოქტომბერს), მოსტარი (1941 წლის 21 ოქტომბერს), ბანია ლუკა (1941 წლის 12 ნოემბერს), ბიელინა (1941 წლის 2 დეკემბერს), ტუზლა (1941 წლის 11 დეკემბერს) და ზენიცა (1942 წლის 26 მაისს). მიუხედავად უსტაშების რეჟიმის მცდელობისა, ეიძულებინათ ამ გადაწყვეტილების მიმღებნი უარეყოთ ის და ამისთვის ორჯერ გაგზავნეს სპეციალური წარმომადგენლები (იოზო დუმანჯიჩი და მოგვიანებით ჯაფერ-ბეგ კულენოვიჩი, ხორვატიის მუსლიმი ვიცე-პრეზიდენტი), ბოსნიელებმა ეს გადაწყვეტილება არ უარყვეს.
თანამშრომლობია
1941 წლის შემოდგომაზე ბოსნიელი ოფიცერი, ყოფილი იუგოსლავიის სამეფოს არმიის მაიორი ჰაჯიეფენდიჩი ხორვატიის მთავრობისგან ითხოვს ტუზლაში, ბოსნიელი მოსახლეობის ჩეტნიკებისგან დასაცავად შეიარაღებულ რაზმს. მას ტუზლაში განლაგებულ III ქვეითი ბატალიონის მეთაურად ნიშნავენ, რომელიც ძირითადად სლავონიელი ხორვატი ახალწვეულებისგან შედგება. ნოემბრის დასაწყისში ჩეტნიკების შეტევისას III ბატალიონი ვერ ახერხებს წინააღმდეგობის ორგანიზებას და დემორალიზებული, უწესრიგოდ იხევს უკან, ჰაჯიეფენდიჩი ახერხებს წესრიგის აღდგენას, მაგრამ ცხადია, რომ ხორვატ ახალწვეულებს არ სურთ სახლიდან მოშორებით ბრძოლა. 1941 წლის 7 დეკემბერი ჰაჯიეფენდიჩი კვლავ ეწვევა ხორვატიის თავდაცვის სამინისტროს, უხსნის სიტუაციას და ითხოვს ადგილობრივებისგან მოხალისეთა რაზმის ჩამოყალიბების ნებართვას. სლავკო კვატერნიკი, ხორვატიის თავდაცვის მინისტრი ეთანხმება მის მოთხოვნას. მის რაზმს, როგორც დომობრანის სპეციალურ დანაყოფს, ჰაჯიეფენდიჩის ლეგიონი (, Hadžiefendićeva legija) ეწოდება, ხოლო ჩეტნიკებსა და პარტიზანებში იგი მუსლიმთა ლეგიონის (Muslimanska legija, Муслиманска легија) სახელითაა ცნობილი.
გერმანელებს არ სურდათ ხორვატიის დასუსტება, შესაბამისად ბოსნიური გვარდიისა და ავტონომიის იდეა უარყვეს. თუმცა ბოსნიელთა უკმაყოფილება არ გამოჰპარვია ჰიმლერს, რომელიც სიმპათიით ეკიდებოდა ისლამს, როგორც პრაქტიკულ რელიგიას. მან შესთავაზა ჰიტლერს ჩამოეყალიბებინათ ბოსნიური დივიზია, რომელიც ვაფენ-სს ნაწილი გახდებოდა. ამან საშუალება მისცა გერმანელებს ბოსნიელთა უკმაყოფილება და იმედგაცრუება ხორვატიის მთავრობით თავის სასარგებლოდ გამოეყენებინათ. ხორვატიის მთავრობის წინააღმდეგობის მიუხედავად, ბოსნიური დივიზიის ჩამოყალიბების გეგმა საბოლოოდ მიიღეს 1943 წლის თებერვალში.
ჩამოყალიბდა 13-ე სამთო სს დივიზია ხანჯარი (1 ხორვატული) (13. Waffen-Gebirgs-Division der SS „Handschar“ (kroatische Nr. 1); 13. SS oružana brdska divizija "Handžar" (hrvatska br. 1); 13. SS oružana gorska divizija "Handschar" (hrvatska br. 1)) ვაფენ-სს სამთო დივიზია, რომელიც მონაწილეობას იღებდა როგორც იუგოსლავიის ტერიტორიაზე პარტიზანების საწინააღმდეგო მოქმედებებში, ასევე დასავლეთ უნგრეთში, ტბა ბალატონთან გერმანულ კონტრშეტევაში საბჭოთა არმიაზე. დივიზიაში გათვალისწინებული იყო ისლამური კომპონენტი – მებრძოლები ფესს ატარებდნენ, დივიზიის საკვები რაციონიდან ამოღებული იყო ღორის ხორცი, მათ მიეცათ საშუალება შეესრულებინათ ხუთჯერადი ლოცვა. დივიზიის ყოველ ბატალიონში იყო იმამი, გარდა კავშირგაბმულობის ბატალიონისა, რომელიც გერმანელებით იყო დაკომპლექტებული. მოგვიანებით კიდევ ერთი დივიზიის ჩამოყალიბებაც იგეგმებოდა, მაგრამ ვეღარ მოესწრო.
სოციალისტური პერიოდი
1943 წლის 25 ნოემბერს იუგოსლავიელმა კომუნისტმა პარტიზანებმა ჩაატარეს ყრილობა იაიცეში, სადაც ბოსნია და ჰერცეგოვინა აღადგინეს ოსმალური პერიოდის საზღვრებში, როგორც ბოსნია და ჰერცეგოვინის სოციალისტური რესპუბლიკა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ძალაუფლება სწორედ მათ აიღეს ხელში და დაარსდა იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკა, სადაც სრ ბოსნია და ჰერცეგოვინაც შევიდა.
გეოგრაფიულად რესპუბლიკა ფედერაციის ცენტრში მდებარეობდა, ამიტომაც იგი სამხედრო და მძიმე მრეწველობის განსავითარებლად ყველაზე ხელსაყრელ ადგილად მიიჩნია ფედერაციის ხელმძღვანელობამ. პერიოდში რესპუბლიკის პრეზიდენტი ჯემალ ბიედიჩი ფედერაციის პრეზიდენტ ტიტოსთან ერთად ახალისებდა რესპუბლიკის ტერიტორიაზე მეტალურგიის განვითარებას, ამგვარად იუგოსლავიის მეტალურგიული ქარხნების საკმაოდ დიდი ნაწილი ბოსნიის ტერიტორიაზე იყო განლაგებული. ეკონომიკურად ბოსნია საკმაოდ წარმატებული რეგიონი იყო, მრავალი კონცერნითა და სამრეწველო გიგანტით. ბოსნიას უკავშირდება იუგოსლავიური ჰიპერინფლაციაც. რესპუბლიკის დასავლეთით, ველიკა კლადუშაში არსებობდა საკვები მრეწველობის გიგანტი აგროკომერცი, რომელსაც სათავეში ედგა ფიქრეთ აბდიჩი. მას ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის სოციალისტური რესპუბლიკის მაშინდელი პრეზიდენტი, ჰამდია პოზდერაცი და მისი ძმის, ჰაკია მფარველობდნენ, ხოლო თავად აბდიჩი ფინანსურ მაქინაციებს ეწეოდა. მისმა ფირმამ დაახლოებით მილიარდის ღირებულების გაუმყარებელი ფასიანი ქაღალდები გამოუშვა. სკანდალმა არა მხოლოდ ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში, არამედ მთელი იუგოსლავიაში გამოიწვია რეზონანსი და 250%-იანი ინფლაცია. აბდიჩი დააპატიმრეს, პოზდერაცი გადადგა.
იუგოსლავიის დაშლა და ომი
ინფლაციამ და ეკონომიკური მდგომარეობის გაუარესებამ პოლიტიკური პრობლემები შექმნა. მმართველი კომუნისტური პარტია იძულებული გახდა დაეშვა მრავალპარტიული არჩევნები. ბოსნიაშიც შეიქმნა ნაციონალისტური პარტიები, მათ შორის არჩევნებზე გამოიკვეთა სამი უმსხვილესი – დემოკრატიული მოქმედების პარტია (Stranka demokratske akcije; SDA), რომელსაც ბოსნიელი ალია იზეთბეგოვიჩი ედგა სათავეში, სერბთა დემოკრატიული პარტია (Српска демократска Странка; СДС) რომლის ლიდერი იყო რადოვან კარაჯიჩი და ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ხორვატების დემოკრატიული გაერთიანება (Hrvatska demokratska zajednica Bosne i Hercegovine; HDZ BiH), სტეპან კლუიჩით სათავეში.
იუგოსლავიის დაშლა და ნაციონალიზმის ზრდა ეთნიკური დაპირისპირების წინაპირობა იყო, რაც ეთნორელიგიურად ყველაზე ჭრელი ბოსნია და ჰერცეგოვინისთვის დამღუპველი იყო. 1991 წლის 31 მარტის აღწერით, მისი მოსახლეობის (4,4 მლნ) სამ ძირითად ჯგუფს შეადგენდნენ ბოსნიელები (მუსლიმები, 1,9 მლნ, 44 %), რომლებიც უმრავლესობას წარმოადგენდნენ 45 რაიონში (13 მათგანში ფარდობითი, ხოლო 31–ში აბსოლუტური) სერბები (1,4 მლნ, 31 %), რომლებიც უმრავლესობას წარმოადგენდნენ 34 რაიონში (5 ფარდობითი და 29 აბსოლუტური) და ხორვატები (752 ათ., 17 %), რომლებიც უმრავლესობა იყვნენ 20 რაიონში (6 ფარდობითი და 14 აბსოლუტური). მოსახლეობის დანარჩენ 8 % შეადგენდნენ სხვა ეროვნების წარმომადგენლები და ასევე იუგოსლავები (ძირითადად შერეული ქორწინების შთამომავლები).
1991 ბოლოს სერბი დეპუტატები ტოვებენ ბოსნიის პარლამენტს და 1992 წლის 9 იანვარს აცხადებენ სერბთა რესპუბლიკას. მათი განცხადებით, ბოსნიელ სერბთა უმცირესობაში ყოფნა მეორე მსოფლიო ომის დროს უსტაშების მიერ განხორციელებული გენოციდის შედეგი იყო, ხოლო ისინი ამგვარი გენოციდის გამეორებას არ დაუშვებდნენ. სერბთა პოზიციის დასაძლევად იზეთბეგოვიჩმა ბოსნიაში დანიშნა საყოველთაო რეფერენდუმი დამოუკიდებლობის შესახებ. რეფერენდუმი 1992 წლის 29 თებერვალსა და 1 მარტს ჩატარდა. სერბებმა მას ბოიკოტი გამოუცხადეს, მაგრამ რეფერენდუმზე ბოსნიის მოსახლეობის 64 % გამოცხადდა, მათმა 93 %–მა კი ხმა მისცა ბოსნიის დამოუკიდებლობას. 1992 წლის 3 მარტს, ცხადდება ბოსნიის დამოუკიდებლობა. 6 აპრილს იწყება ბოსნიის ომი, რომელმაც სამწელიწადნახევარი გასტანა. ომი უსასტიკესი მეთოდებით მიმდინარეობდა და თან ახლდა გენოციდი და ეთნიკური წმენდა , არსებობდა საკონცენტრაციო ბანაკები, სადაც ხალხს ეთნიკური ნიშნით ატყვევებდნენ და სასტიკად ეპყრობოდნენ.
ომის შემდეგ
ომის დასრულების შემდეგ დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. უმაღლესი ხელისუფალი ქვეყანაში რეალურად არის ბოსნია და ჰერცეგოვინის უმაღლესი წარმომადგენელი, რომელსაც გაერო მიავლენს ქვეყანაში. ქვეყანა ორი ერთეულის – ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციისა და სერბთა რესპუბლიკის კონფედერაციას წარმოადგენს. ბრჩკოს რაიონს ცალკე, განსაკუთრებული სტატუსი აქვს. ყველა ერთეულს აქვს თავისი კონსტიტუცია და ფართო საკანონმდებლო ხელისუფლება. საპრეზიდენტო საბჭოს სამი წევრი ჰყავს – ბოსნიელი, ხორვატი და სერბი, რომლებიც ყოველწლიურად ცვლიან ერთმანეთს საბჭოს თავმჯდომარის პოსტზე. უმაღლესი საკანონმდებლო ხელისუფლება ეკუთვნის წარმომადგენელთა პალატას. კონფედერაციის სუბიექტებს ასევე ჰყავთ თავისი საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ორგანოები.
ბოსნია და ჰერცეგოვინა ევროკავშირის წევრობის კანდიდატია. ევროკავშირთან სტაბილიზაციისა და ასოციაციის შეთანხმებას 2008 წელს მოეწერა ხელი. ქვეყანა ასევე არის ნატოს წევრობის კანდიდატი. კანდიდატურა გადავიდა წევრობის სამოქმედო გეგმაზე (MAP) 2010 წლის აპრილში.
სქოლიო
კატეგორია:ბოსნია და ჰერცეგოვინის ისტორია კატეგორია:ევროპის ისტორია