cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მიხეილ ქვლივიძე
ცხოვრების ადრეული წლები
მიხეილს ორი ბებია ზრდიდა: ანა თურქესტანიშვილი (თამარის დედა) და მარო ნახუცრიშვილი (გიორგის დედა). ექვსი წლის ასაკში, მიხეილი თბილისის №4 რკინიგზის სკოლაში შეიყვანეს. ეს სასწავლებელი ბევრმა გამოჩენილმა ქართველმა (გია ყანჩელი, ზურაბ წერეთელი, ოთარ ლითანიშვილი და სხვ.) დაამთავრა. სკოლის დირექტორი, ალიოშა ცინცაძე, ძალიან ამაყობდა თავისი სახელოვანი მოწაფეებით. მას ძალიან უყვარდა მიხეილი და სიცოცხლის ბოლომდე არ გაუწყვეტია მასთან კავშირი. 1941 წელს მიხეილ ქვლივიძემ სკოლა წარჩინებით დაამთავრა და იმავე ზაფხულს თბილისის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტის სტუდენტი გახდა.
სტუდენტური ცხოვრება
იმ დროს, სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე ლექციებს კითხულობდნენ: შალვა ნუცუბიძე, ნიკო ბერძენიშვილი, მოსე გოგიბერიძე და კოტე ბაქრაძე. მიუხედავად იმისა, რომ მიშა ამ ფაკულტეტზე სულ ორი წელი სწავლობდა, თავის იქაურ მასწავლებლებს სიცოცხლის ბოლომდე იხსენებდა და ემადლიერებოდა, განსაკუთრებით კი კოტე ბაქრაძეს, რომელზედაც არაერთხელ უთქვამს: ,,იგი ლექტორი კი არა, მოძღვარი იყო, ის ჩვენ აზროვნებას გვასწავლიდა’’-ო. უნივერსიტეტში მიხეილ ქვლივიძე 2 წელი - 1941-1943 წ.წ. - სწავლობდა და სტალინის სტიპენდიანტი იყო. ამის მიუხედავად, იგი მეორე კურსის შემდეგ შრომითი მობილიზაციით საავიაციო ქარხანაში სამუშაოდ გაიწვიეს, სადაც მან წელიწადზე მეტი დაჰყო. შემდეგ კი ყველაფერს ხატვის სიყვარულმა სძლია და მან, 1944 წელს, სამხატვრო აკადემიაში გრაფიკის ფაკულტეტზე ჩააბარა, რომელიც 1950 წელს დაამთავრა.
ამავე პერიოდში, პოეზიით გატაცებული ახალგაზრდა ყმაწვილი ხვდება პოეტ სიმონ ჩიქოვანს, დიდ პიროვნებასა და ადამიანს. მისმა ყურადღებამ და სითბომ მოხიბლა დამწყები პოეტი და მნიშვნელოვანი კვალი დააჩნია მის ცხოვრებას. ეს დიდებული ადამიანი ყოველთვის მხარში ედგა ახალგაზრდა პოეტს, ამხნევებდა და თანატოლივით ეპყრობოდა, ცდილობდა ფართო გზაზე გამოეყვანა და მისთვის მეგობართა საინტერესო წრე შეექმნა. მოგვიანებით სწორედ მან გააცნო მიშას ბორის პასტერნაკი. სიმონ ჩიქოვანის მეშვეობით დაიბეჭდა მიხეილ ქვლივიძის პირველი ლექსი და გამოქვეყნდა პირველი კრებული, მწერალთა კავშირშიც მისი რეკომენდაციით მიიღეს: 1947 წლის 16 იანვარს იგი საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრობის კანდიდატი, ხოლო 1952 წლის 12 ივნისს მწერალთა კავშირის წევრი გახდა. მათი ურთიერთობა სიმონ ჩიქოვანის უკანასკნელ წუთებამდე გრძელდებოდა.
პარალელურად სტუდენტური ცხოვრება მიმდინარეობდა, - ახალგაზრდა პოეტი გრაფიკის ფაკულტეტის წარჩინებული სტუდენტი იყო.სადიპლომო ნაშრომისათვის მან თავისი ლექსების ილუსტრაციები შექმნა. ნაშრომი ფრიადზე შეაფასა პროფ. შარლემანმა, კომისიის შემადგენლობაში იყვნენ: უ. ჯაფარიძე, ს. ქობულაძე, შ. ამირანაშვილი. 1951-1954 წლებში მიხეილ ქვლივიძე სამხატვრო აკადემიის ხელოვნების ისტორიის ფაკულტეტის ასპირანტი გახდა. მან, შალვა ამირანაშვილის ხელმძღვანელობით, მუშაობა დაიწყო სადისერტაციო თემაზე: ,,ქართული საბჭოთა გრაფიკა’’, ასპირანტურაში სწავლის მესამე წელს კი, თემა შეცვალა: ,,ვეფხისტყაოსნის დასურათების საკითხისათვის’’. დისერტაცია არ დაიცვა, თუმცა მისი ეს ნაშრომი ორჯერ გამოიცა წიგნად.
მწერალთა კავშირი
მოსკოვში გადასვლიდან მალე, 1954 წელს, კონსტანტინე სიმონოვის რეკომენდაციით, მიხეილ ქვლივიძე საკავშირო მწერალთა კავშირში საქართველოს წარმომადგენლად დაინიშნა (1954-1959 წ.წ.). დაიწყო მისი ცხოვრების ,,მოსკოვური პერიოდი’’. 1958 წელს, სსრკ-ის დედაქალაქში, საქართველოს ლიტერატურული დეკადა ჩატარდა. პოეტი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა მის ორგანიზებაში და დასკვნით საღამოზე თავისი ლექსი ,,უშბა’’ ( თარგმ. ნ.ზაბოლოცკისა) წაიკითხა. მსმენელი აღფრთოვანებული შეხვდა ახალგაზრდა პოეტს, საკავშირო კულტურის მინისტრმა, ეკ. ფურცევამ, ქვლივიძე ,,საპატიო ნიშნის’’ ორდენით დააჯილდოვა. მოსკოვში ცხოვრების პერიოდში, მიხეილ ქვლივიძემ, ,,მწერალთა ბრიგადების’’ შემადგენლობაში, მთელი საბჭოთა კავშირი მოიარა: კამჩატკიდან კალინინგრადამდე და უამრავი მეგობარი შეიძინა. სწორედ, ერთ-ერთი ასეთი მოგზაურობის შემდეგ დაწერა ბულატ ოკუჯავამ თავისი ცნობილი სიმღერა ,,Грузинская песня’’ (,,Виноградная косточка’’), რომელიც მიხეილ ქვლივიძეს მიუძღვნა. პოეტი ბავშვობიდანვე სრულყოფილად ფლობდა რუსულს, მაგრამ ლექსი ამ ენაზე არასოდეს არ დაუწერია. ამავე დროს, იგი თავისი და სხვა ქართველი პოეტების ლექსების შესანიშნავ ბწკარედებს აკეთებდა, რამაც შესაძლებელი გახადა ქართული პოეზიის თარგმნა რუსულ, პოლონურ, უნგრულ, იტალიურ და სხვა ენებზე.
1962-1966 წლებში, მიხეილ ქვლივიძე, ერთადერთი ქართველი პოეტი, ევროპის მწერალთა კავშირის წევრი გახდა. 1960-1965 წლებში იგი რედაქტორად მუშაობდა საკავშირო გამომცემლობაში ”Советский писатель’’. ამ პერიოდის მისი ლიტერატურული საქმიანობა მხოლოდ ლექსებით არ შემოიფარგლებოდა, იგი წერდა კრიტიკულ სტატიებსა და საბავშვო წიგნებს, ძალიან ბევრს თარგმნიდა, განსაკუთრებით, პოლონელ და უნგრელ პოეტებს. მან შეადგინა და პოლონეთში გამოსცა ,,ძველი ქართული პოეზიის ანთოლოგია’’, ხოლო უნგრეთში - ,,თანამედროვე ქართული პოეზიის ანთოლოგია’’. 1970-1971 წლებში მიხეილ ქვლივიძე დაჯილდოვდა მედლებით პოლონური და უნგრული კულტურის წინაშე დამსახურებისთვის. 1982 წელს, ქართველი პოეტი სამშობლოში დაბრუნდა და მუშაობა დაიწყო ,,მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურული ერთიერთობის მთავარ სარედაქციო კოლეგიაში’’, რუსული რედაქციის გამგედ. კოლეგიის შექმნის იდეა ოთარ ნოდიას ეკუთვნოდა. ეს იყო უნიკალური ორგანიზაცია, რომლის მეშვეობითაც მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნები ქართულ კულტურას ეცნობოდნენ. მთარგმნელობითი საქმიანობა ქვლივიძის შემოქმედების მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო. მან არაერთი პიესა თარგმნა, რომელიც წარმატებით იდგმებოდა საქართველოს თეატრებში.
კინემატოგრაფია
პოეტის ცხოვრებასა და მოღვაწეობაში მნიშვნელოვანი ადგილი კინოს ეკავა. 1962 წლიდან იგი კინოსტუდია ,,ქართული ფილმის’’ სასცენარო საბჭოს წევრი იყო. 1965 წელს, მან მთავარი როლი შეასრულა რეჟისორ გიჟიმყრელის მოკლემეტრაჟიან ფილმში ,,გრიბოედოვის საჩუქარი’’. იგი რუსულ ენაზე თარგმნიდა და ახმოვანებდა ქართულ ფილმებს. მისი თარგმანითაა ცნობილი თ. აბულაძის ფილმები: ,,ნატვრის ხე’’ და ,,მონანიება’’, თ.ბაბლუანის ,,უძინართა მზე’’, ნანა ჯანელიძის ,,იავნანა’’ და მრავალი სხვა.
1992-1995 წლებში მიხეილ ქვლივიძე კითხულობდა ლექციებს საქართველოს სახელმწიფო უნივერსიტეტსა და კულტურის უნივერსიტეტში. 1995 წელს დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით. 1998 წელს მიენიჭა თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება. 2001 წელს პოეტს გადაეცა საქართველოს ჟურნალისტთა ფედერაციის პრემია პუბლიცისტურ-პოეტური ქმნილებებისათვის. იგი ხშირად და სიამოვნებით მართავდა შეხვედრებს მკითხველებთან, კითხულობდა ლექციებს.
პირადი ცხოვრება
1951 წელს მიხეილ ქვლივიძე დაოჯახდა, ცოლად შეირთო ლილი გრომეკო. 1952 წელს პირველი ქალიშვილი შეეძინა, რომელსაც დედის სახელი - თამარი - დაარქვა. 1954 წელს ოჯახი საცხოვრებლად მოსკოვში გადავიდა. 1956 წელს მათ მეორე ქალიშვილი - ნატა - შეეძინათ.
1980 წელს გარდაიცვალა პოეტის მეუღლე ლილი გრომეკო. 1982 წელს მიხეილ ქვლივიძე მეორედ დაქორწინდა, ცოლად შეირთო მედეა შალამბერიძე. 1984 წელს მათ ვაჟიშვილი - გიორგი - შეეძინათ.
გარდაიცვალა 2005 წლის 20 ივლისს. დაკრძალულია თბილისში, საბურთალოს სასაფლაოზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:თბილისის საპატიო მოქალაქეები (1998) მ
361
თარიღი უცნობია
*
სტავრონიკიტას მონასტერი
სტავრონიკიტას მონასტერი (Μονή Σταυρονικήτα) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე. წმინდა მთის თანამედროვე იერარქიაში მეთხუთმეტე ადგილზეა. მონასტერი წმინდა მთაზე ყველაზე პატარაა. იგი ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთით, ივერიის მონასტერსა და პანტოკრატორის სავანეს შორის მდებარეობს.
იგი X-XI საუკუნეში დაუარსებია ვინმე ნიკიფორე ნიკიტას (სტავრონიკიტას), იმპერატორ ციმისხიოსის ოფიცერს. XII საუკუნეში მეკობრეების თავდასხმებმა მონასტერი ძალიან დაასუსტა, XIII საუკუნეში ის ყუთლუმუშის მონასტერს დაემორჩილა, ხოლო XVI საუკუნეში ფილოთეოსის სავანის გამგებლობაში გადავიდა. 1533 წელს ჰერომერის იღუმენმა გრიგოლმა სტავრონიკიტა გამოისყიდა და შეუდგა მის აღორძინებას. იმავე წელს, საპატრიარქოს ბრძანებით, სავანე სტავროპიგიალურად აღიარეს. 1541 წელს მონასტრის აღსადგენად კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა იერემიამ უხვად გაიღო ფინანსები, უზრუნველყო საშემოსავლო სახლებით კასანდრასა და ლემნოსის კუნძულზე. მონასტერი კვლავ საერთო საცხოვრებლის წესდებას დაუბრუნდა. ტაძარი, რომლის მშენებლობა დამთავრდა 1546 წელს, ნაკურთხია წმინდა ნიკოლოზის სახელზე და მოხატულია თეოფანეს მიერ. სავანეში ინახება მის მიერ დაწერილი ათორმეტ დღესასწაულთა ხატები.
1607 წელს მონასტრის დიდი ნაწილი ხანძარმა ფერფლად აქცია.
XVIII საუკუნეში მოლდოვლახელმა დიდებულმა ალექსანდრე გიკმა სავანეს უბოძა წმინდა მოციქულთა მონასტერი ბუქარესტში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის მონასტრები
ჯენეს ბრძოლა
ჯენეს ბრძოლა — სამხედრო შეტაკება მალის იმპერიის ძალებსა და ტომბუქტუში არსებულ მაროკოს ვილაიეთს შორის. ამ ბრძოლის შედეგად დასრულდა მალის დიდი იმპერიის არსებობა და საფუძველი ჩაეყარა დასავლეთ აფრიკის პატარა სახელმწიფოების წარმოქმნას.
ისტორია
XV და XVI საუკუნეების განმავლობაში მალის იმპერია თითქმის მუდმივი დაღმასვლის პერიოდში იმყოფებოდა. მისი ყველა პერიფერიული ვასალური ტერიტორია დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ იქცა, ზოგიერთი კი მალის სუვერენიტეტს აპროტესტებდა, მათგან აღსანიშნავია სონგაის იმპერია. 1591 წელს სონგაის იმპერია დაამარცხა ტონდიბის ბრძოლაში მაროკოს საექსპედიციო ძალებმა. მაროკოელების მიერ დენთის ისეთი იარაღის გამოყენების წყალობით, როგორიცაა მუშკეტი და ქვემეხი, სონგაის ძალამ უკან დაიხია აღმოსავლეთით ნიგერიის გასწვრივ, სადაც მათ შექმნეს პატარა, მაგრამ მაინც მტკიცე დენდის სამეფო. როდესაც სონგაის იმპერია გზას აღარ უღობავდა, მალის იმპერიის მმართველმა მანსა მაჰმუდ IV-მ გადაწყვიტა თავისი მომაკვდავი იმპერიის აღდგენა. ამ გრანდიოზული გეგმის პირველი ნაბიჯი იყო ჯენეს ქალაქ-სახელმწიფოს ხელში ჩაგდება, რომელიც აკონტროლებდა სავაჭრო სფეროს შიდა ნიგერის ხეობაში.
მალის იმპერიის ძალები
მანსა მაჰმუდ IV-მ დაიწყო დარჩენილი პროვინციების გაერთიანება იმ ჯგუფებთან ერთად, რომლებიც ადრე მალის იმპერიის ვასალები იყვნენ. მან გაგზავნა ელჩი თავის პროვინციებში ბინდუკუში (ბენდუგუ), კალასა და სიბირიდუგუში. მათგან მხოლოდ ორი მეთაური დაპირდა მომავალ ბრძოლებში დახმარებას. მანსამ მაინც შეძლო მნიშვნელოვანი არმიის შეკრება და ჯენესკენ გაემართა მისი მომაკვდავი იმპერიის აღორძინების იმედით.
ვილაიეთის ძალები
ჯენეს სავაჭრო საწარმო ექვემდებარებოდა ტომბუქტუს მაროკოულ ვილაიეთს, რომელსაც მაროკოს საექსპედიციო ძალები მართავდნენ. არ არსებობს დეტალები იმის შესახებ, თუ რა სახის ჯარები იმყოფებოდნენ იქ, როდესაც მანსამ პირველად დაიწყო ლაშქრობა ჯენესკენ. საპასუხოდ, ფაშა ამარმა გაგზავნა ძალები ალ-მუსტაფა ალ-ფილისა და ალი ბინ აბდ ალაჰ ალ-ტილიმსანის მეთაურობით.
გარღვევა სანუნადან
მაროკოს დამხმარე რაზმი ჩავიდა მდინარის მეშვეობით. ისინი 26 აპრილს მივიდნენ, იპოვეს მანსა მაჰმუდ IV და მისი არმია, დაბანაკებული სანუნას ქვიშის სანაპირო ზოლზე, რომელიც ჩადიოდა მდინარეში, სადაც ნავები უნდა შესულიყვნენ ქალაქში. დამხმარეებს ქალაქში შესვლა მოუწიათ. მათი იარაღის გამოყენებით, რასაც არაბული ჩანაწერები მასიურ დაბომბვას უწოდებენ, შეძლეს მანსას არმიის მოგერიება. ვილაიეთის ჯარები ქალაქში შევიდნენ, მაგრამ მალის იმპერიის ჯარი ჯერ კიდევ დაბანაკებული იყო და დამარცხებულად არ მიიჩნეოდა.
შუადღის შეტევა
ჯენეს შიგნით, საიდ მანსურს ურჩიეს თავდასხმა განეხორციელებინა მანსას ძალებზე მაშინვე, სანამ კიდევ ვინმე მიუახლოვდებოდა მათ მისადგომებს. თავის მრჩეველებთან კონსულტაციის შემდეგ მან თქვა:"„ჩვენი შეხვედრა მათთან პარასკევს შუადღის ღვთისმსახურების შემდეგ იქნება.“" თავისი სიტყვის თანახმად დაიწყო ბრძოლა. ეს იყო მალის იმპერიის არმიის სრული განადგურება, რომელმაც დიდძალი მსხვერპლი განიცადა. ბრძოლის დასასრულს მანსა მაჰმუდ IV იძულებული გახდა, გაქცეულიყო.
ბრძოლის დასასრული
მალის დამარცხებამ ჯენესთან დაასამარა დროებითი ალიანსი და მალის იმპერიამ შეწყვიტა პოლიტიკური კუთხით არსებობა რეგიონში. მანსა მაჰმუდ IV გადავიდა ნიანში და გარდაიცვალა 1610 წელს. მალის იმპერია შთანთქა ბამანას იმპერიამ, რომლისთვისაც ტომბუქტუს ვილაიეთსაც კი უნდა გადაეხადა ხარკი. მიუხედავად ამისა, არც ერთი შემდგომში წარმოშობილი ძალა არ მიახლოვებია მალის ან სონგაის ჰეგემონიას. დასავლეთ აფრიკა XIX საუკუნემდე გადაიქცა რეგიონად, რომელსაც მართავდნენ პატარა და ნაკლებად ცენტრალიზებული სახელმწიფოები.
მარცხის მიზეზები
მაჰმუდ IV-ის დამარცხებას ჯენესთან რამდენიმე მიზეზს მიაწერენ. დეტალები მწირია ორივე არმიის შესახებ. მიზეზებად სახელდება: არასანდო მოკავშირეები, არასანდო პროვინციები და შეიარაღება.
არასანდო მოკავშირეები
ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული არის ჰამად ამინა, მასინას მეთაური, რომელმაც უღალატა მანსას. ამინა მას დაპირდა მხარდაჭერას ჯენესკენ სვლაში, მაგრამ წავიდა მაროკოელებთან, რომლებთანაც მას უკვე ჰქონდა მეფე-ვასალის ტიპის ურთიერთობა. მან ურჩია მაროკოელებს, თუ რას უნდა ელოდონ მანდინკა-ბამანას ძალებისგან და საკუთარ ძალებს არ დართო ნება, რომ დახმარებოდნენ მანსას ბრძოლაში.
არასანდო პროვინციები
გარდა ამინას ღალატისა, მალის დამარცხების კიდევ ერთი მიზეზი შეიძლება იყოს მისი უუნარობა, მოეპოვებინა პროვინციებში მცხოვრები მებრძოლების მხარდაჭერა. მაჰმუდ IV-მ ვერ შეძლო იმ დროისათვის არსებული ორი გავლენიანი რაზმის მეთაურის კეთილგანწყობის მოპოვება.
შეიარაღება
მეორე მხრივ, ვილაიეთის ჯარისკაცები იყვნენ შეიარაღებულნი დენთის იარაღით მალის იმპერიის წინააღმდეგ. ჯარი კი დამოკიდებული იყო ტრადიციულ ქვეით და ცხენოსან ძალებზე. იარაღის გამოყენებამ გადაარჩინა განადგურებას ვილაიეთის დამცავი პოზიციები.
სქოლიო
კატეგორია: XVI საუკუნის ბრძოლები კატეგორია: მაროკოს ისტორია
კლიტემნესტრა
ლიტერატურა
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია
მოციქულთასწორი
მოციქულთასწორი (Ισαπόστολος, aequalis apostolis) — იმ წმინდანთა სახელწოდება, რომლებმაც განსაკუთრებული წვლილი შეიტანეს სახარების ქადაგებისა და ქრისტიანობაზე ხალხების მოქცევის საქმეში.
სქოლიო
კატეგორია:წმინდანები
გურგენის აჯანყება
გურგენის აჯანყება — ქართლის აჯანყება ირანის წინააღმდეგ გურგენის წინამძღოლობით. გაიმართა VI საუკუნის 70-იანი წლებში. გურგენი მოხსენიებული ჰყავს ბიზანტიელ ჟამთააღმწერელს თეოფანეს (არის მოსაზრება, რომ გურგენი იგივე გუარამი უნდა იყოს). აჯანყება დაიწყო 571 წელს სომხეთში. მალე მას ქართველებიც შეუერთდნენ. აჯანყების მეთაურებმა მფარველობა სთხოვეს კეისარ იუსტინე II-ს (565-578). კეისრის თანხმობის შემდეგ სომხებმა ქ. დვინში გაანადგურეს ირანის დამსჯელი ლაშქარი და მოკლეს მისი მეთაური მარზჰანი სურენი: ქართველებმა დაამარცხეს ირანელთა სარდალი გოლონ-მიჰრანი. აჯანყება ბიზანტია-ირანის ომში გადაიზარდა და ცვალებადი წარმატებით მიმდინარეობდა. 579 ირანის შაჰმა ჰორმიზდ IV-მ თავის მხარეზე გადაიბირა აჯანყების მეთაურები. მან გურგენი ირანზე დაკიდებულ ქართლის მთავრად ცნო. მართალია, იმხანად ქართლი ირანის მორჩილებისაგან ვერ გათავისუფლდა, მაგრამ აჯანყების პერიოდში წარმოიშვა ქართლის ერისმთავრის ხელისუფლება, რაც ადრინდელი ფეოდალური ქართული სახელმწიფოს შექმნას ნიშნავდა.
ფოლკერ შლონდორფი
ფოლკერ შლონდორფი (Volker Schlöndorff დ. 31 მარტი, 1939) — გერმანელი კინორეჟისორი. 1960-იანი და 70-იანი წლების გერმანული ახალი ტალღის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. სხვადასხვა დროს მოღვაწეობდა გერმანიაში, აშშ-სა და საფრანგეთში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანელი კინორეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 1939 კატეგორია:დაბადებული 31 მარტი
ემლიქლი
ლიტერატურა
კატეგორია:ქვემო ქართლის მხარის მთები კატეგორია:სამცხე-ჯავახეთის მხარის მთები კატეგორია:საქართველოს ვულკანები
ქალთა VII საჭადრაკო ოლიმპიადა
'''24 ოქტომბერი - 11 ნოემბერი 1976. ჰაიფა, ისრაელი'''
ისტორია
აღთქმულ მიწაზე 23 ქვეყნის გუნდი შეიკრიბა. მათ ჯერ ქვეჯგუფებში გაარკვიეს ურთიერთობა, ხოლო შემდეგ ფინალურ ტურნირში გაითამაშეს ოლიმპიური მედლები. ჰაიფაში ერთი მნიშვნელოვანი სიახლე იყო. ფიდემ ქალთა გუნდებს მესამე დაფაც დაუმატა და ამიერიდან გუნდები სამ დაფაზე ხვდებოდნენ ერთმანეთს.
ტურნირის მათვარი ფავორიტები მასპინძლები იყვნენ. მათ პირველ დაფაზე, ყოფილი საბჭოთა მოჭადრაკე, მსოფლიოს სამგზის ვიცე-ჩემპიონი, ალა კუშნირი თამაშობდა. ყოფილი საბჭოელები იყვნენ ლიუბოვ კრისტოლი და ოლღა პოდრაჟანსკაიაც. ძლიერი გუნდი ჰყავდათ ნიდერლანდელებსაც, რომელთაც ყოფილი რუმინელი, ალექსანდრა ნიკოლაუ, ახლა უკვე ვან დერ მიიე, ედგათ სათვეში. ყოფილი ჩეხი, იანა მალიპეტროვა (ახლა ჰარტსონი) თამაშობდა ინგლისელთა პირველ დაფაზე. სწორედ ამ გუნდებს შორის უნდა წარმართულიყო ბრძოლა. მაგრამ, ბრძოლა არ შედგა. მასპინძელთა უპირატესობა აშკარა იყო და ჩემპიონობაც მათ დარჩათ.
ტექნიკური შედეგები
პირველი ეტაპი
I ქვეჯგუფი: 1.🇮🇱 - 9 2. 🇦🇺 -5,5 3. 🇦🇷 - 5,5 4.🇨🇴 - 5,5 5. 🇦🇹 -4,5
II ქვეჯგუფი: 1.🇳🇱 -12,5 2. -9,5 3. 🇫🇮 - 8,5 4. 🇨🇦- 7,5 5. 🏴󠁧󠁢󠁷󠁬󠁳󠁿 - 4,5 6. 🇯🇵 - 2,5
III ქვეჯგუფი: 1.🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 -12,5 2.🇪🇸 -10,5 3.🇫🇷 -8 4.🇮🇹 -7 5.🇸🇪 -5,5 6. 🇳🇿 -1,5
IV ქვეჯგუფი: 1.🇺🇸 -11,5 2.🇩🇪 - 9,5 3. undefined -8,5 4. 🇮🇪 -7,5 5.🇨🇭 - 7 6. - 1
ფინალური ეტაპი
XVII - XXIII ადგილები 17. 🇨🇭 - 12 18. 🇦🇹 - 12 19. 🇸🇪 - 11,5 20. 🇯🇵 -11 21. - 7,5 22. 🏴󠁧󠁢󠁷󠁬󠁳󠁿 -6,5 23. 🇳🇿 - 2,5
I-VIII ადგილები
! style="background: #ddffdd;"|ა ! s! style="background: #ddffdd;"|გუნდები ! s! style="background: #ddffdd;"|1 ! s! style="background: #ddffdd;"|2 ! s! style="background: #ddffdd;"|3 ! s! style="background: #ddffdd;"|4 ! s! style="background: #ddffdd;"|5 ! s! style="background: #ddffdd;"|6 ! s! style="background: #ddffdd;"|7 ! s! style="background: #ddffdd;"|8 ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ
ჩემპიონის შედეგები მატჩების მიხედვით
! style="background: #ddffdd;"| ! s! style="background: #ddffdd;"|🇦🇷 ! s! style="background: #ddffdd;"|🇦🇺 ! s! style="background: #ddffdd;"|🇨🇴 ! s! style="background: #ddffdd;"|🇦🇹 ! s! style="background: #ddffdd;"|🇩🇪 ! s! style="background: #ddffdd;"|🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 ! s! style="background: #ddffdd;"| ! s! style="background: #ddffdd;"|🇪🇸 ! s! style="background: #ddffdd;"|🇺🇸 ! s! style="background: #ddffdd;"|🇦🇺 ! s! style="background: #ddffdd;"|🇳🇱 ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|+ ! s! style="background: #ddffdd;"|= ! s! style="background: #ddffdd;"|-
პრიზიორთა შემადგენლობა და შედეგები
🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿
🇪🇸
პეპიტა ფერერ-ლუკასი 5,5 (+3=5-3), ნიუვეს გარსია-ვისენტე 9,5 (+8=3-0), მარია დელ პინო გარსია-პარდონი 5 (+3=4-2), ტერეზა კანელა 2 (+1=2-1).
საუკეთესო შედეგები დაფების მიხედვით
! style="background: #ddffdd;"|პირველი დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მეორე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|მესამე დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
! style="background: #ddffdd;"|სათადაროგო დაფა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქვეყანა ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ ! s! style="background: #ddffdd;"|პ ! s! style="background: #ddffdd;"|%
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საჭადრაკო ოლიმპიადები 07
ვახაუ
ვახაუ (Wachau) — ხეობა ავსტრიაში, ქვემო ავსტრიის ფედერაციულ მხარეში, მდინარე დუნაის გაყოლებაზე. წარმოადგენს ავსტრიის დაბლობის უმთავრეს ტურისტულ დესტინაციას. მდებარეობს ქალაქ მელკსა და კრემსს შორის. ხეობის სიგრძე 40 კმ-ია, იგი ჯერ კიდევ პრეისტორიულ ხანაში ყოფილა დასახლებული. ტურისტებს შორის ყველაზე პოპულარული ადგილია დურნშტაინი, სადაც ინგლისის მეფე რიჩარდ IV ლომგული ავსტრიის ჰერცოგ ლეოპოლდ V-ის მიერ იქნა დატყვევებული.
ხეობაში უამრავი უძველესი მონასტერი, ციხესიმაგრე და ნაგრევებია, რომლებიც შერწყმულია ქალაქებსა და სოფლებთან. ასევე გაშენებულია ვენახები, წარმოადგენს მნიშვნელოვან სასოფლო-სამეურნეო ცენტრს.
2000 წელს, იუნესკომ „ვახაუს კულტურული ლანდშაფტი“ მისი არქიტექტურული და აგრონომიული ისტორიის გამო მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
რესურსები ინტერნეტში
მინი|900პქ|მარცხნივ| მდინარე დუნაი და ვახაუს ხეობა
კატეგორია:ავსტრიის გეოგრაფია კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ავსტრიაში
Вахау (Саксония)
ისმაილი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ისმაილი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ბრძანებითი წინადადება
ბრძანებითი წინადადება — წინადადების ერთ-ერთი სახე, რომელიც მოითხოვს მთქმელის ნება–სურვილის შესრულებას. ბრძანებითი წინადადება შინაარსისა და წარმოთქმის მიხედვით მრავალფეროვანია. იგი გარდა საკუთრივ ბრძანებისა შეიძლება გამოხატავდეს მოწოდებას, თხოვნას, დალოცვას, წყევლას, გაფრთხილებას, გამხნევებას, მიწვევა-მიპატიჟებას, რჩევა–დარიგებას, აკრძალვას.. იგი ძირითადად ორგვარია: წართქმითი და აკრძალვითი.
ბრძანებითი წინადადება აკრძალვითია, თუ წინადადებაში არის უარყოფითი ნაწილაკები ნუ ან არ, ცალკე ან ამ ნაწილაკის შემცველი სიტყვები: ნუღარ, ნურსად, ნურვინ, არსად, არვინ და სხვ. აკრძალვითი ბრძანებითი წინადადება ორგვარია: ნუ ნაწილაკიანი და არ ნაწილაკიანი.
ბრძანებითი წინადადების ბოლოს ძახილის ნიშანი დაისმის.
კატეგორია:წინადადება
ალიტუსი (ქალაქი)
ალიტუსი (Alytus, Olita, Олита) — ქალაქი სამხრეთ ლიეტუვაში. ალიტუსის მაზრისა და ალიტუსის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით მე-6 ქალაქი ლიეტუვაში.
მდებარეობა
ქალაქი მდებარეობს მდინარე ნემანის ორივე ნაპირზე. ვილნიუსიდან 105 კილომეტრი, კაუნასიდან 69 კილომეტრი.
მოსახლეობა
2002 წელს ქალაქში ცხოვრობდა 77 ათასი კაცი, რომელთაგან 94, 7 % ლიეტუველია, 2, 8 % კი - რუსი.
რადიანტი
thumb|342px|[[მეტეორთა ნაკადი და მისი რადიანტი (აღნიშნულია წრით)]]
ალიტუსი (ქალაქი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიეტუვის ქალაქები
რადიანტი
რადიანტი (radiantis— სხივის მატარებელი) — წერტილი ცაზე, რომელიც გვგონია მეტეორთა ნაკადის ცენტრი, როდესაც დედამიწა კვეთს მეტეორთა სხეულების მოძრაობის ორბიტას მზის გარშემო.
რადგან მეტეორთა სხეულების ტრაექტორიები, რომლებიც მიეკუთვნებიან ერთ ნაკადს, სივრცეში თითქმის პარალელურია, და პერსპექტივის გამო ამ მეტეორთა კვეთა ხდება ცის პატარა მონაკვეთზე, რომლის ცენტრს ეწოდება რადიანტი.
რადიანტების მაგალითი
როგორც წესი, პერიოდულ მეტეორთა ნაკადებს ეწოდება თანავარსკვლავედების სახელები, რომლებშიც მდებასეობს მათი რადიანტები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მეტეორული ნაკადები
ძახილის წინადადება
ძახილის წინადადება — წინადადების ერთ-ერთი სახეა, რომელსაც ახლავს მთქმელის დიდ გრძნობა: გაკვირვება–განცვიფრება, აღტაცება, ნატვრა, დანანება, მწუხარება და სხვ. ინტონაციურად მრავალფეროვანია. ძახილის წინადადება ზოგჯერ ფორმით უკუთქმითია, შინაარსით წართქმითი.
კატეგორია:წინადადება
გრიგორიატის მონასტერი
გრიგორიატის მონასტერი (Μονή Οσίου Γρηγορίου) —  მამათა მონასტერი ათონის მთაზე. ათონის მონასტრების იერარქიაში 1574 წლიდან მონასტერი მე-17 ადგილზეა.
მონასტერი მდებარეობს ნახევარკუნძულის სანაპიროზე. აქ მოხვედრა შეიძლება მხოლოდ გემით დაფნიდან. სავანე XIV საუკუნეში დააარსა გრიგოლ განდეგილმა. მონასტერი დიონისიატისა და პანტოკრატორის თანამედროვეა. გრიგორიატის დამაარსებლის შესახებ მხოლოდ ის ვიცით, რომ იგი გრიგოლ სინელის მოწაფე იყო. ინფორმაციის ნაკლებობის მიზეზი გახდა 1500 და 1762 წლების ხანძრები, გარდა ამისა, მონასტერი არაერთხელ გამხდარა მსხვერპლი მეკობრეების თავდასხმისა. სავანეს აღადგენდნენ მართლმადიდებელი ხელმწიფეების დახმარებებით, მათ შორისაა მოლდავეთის მმართველი იოანე სტეფანე დიდი. მან უდიდესი როლი ითამაშა სავანის აღორძინებაში და ამიტომაც ითვლება მის მეორე დამაარსებლად. 1762 წელს ხანძრით განადგურებული გრიგორიატი აღდგა იღუმენ იოაკიმეს ხელმძღვანელობით. 1851 წელს აშენდა წმინდა გიორგის ეკლესია, 1851 წელს - წმინდა ნიკოლოზისა. მონასტერში დაცულია 279 ხელნაწერი, მათ შორის 11 პერგამენტია. გარდა ამისა, ინახება დაახლოებით 6000-მდე ნაბეჭდი წიგნი. მონასტრის სიწმინდეებიდან აღსანიშნავია ცხოველმყოფელი ჯვრის ნაწილი, წმინდანთა ნაწილები, წმინდა ჭურჭელი და სამოსი. გრიგორიატს აქვს 7 ტაძარი თავის ტერიტორიაზე და 6 - ტერიტორიის გარეთ. მონასტრის დაქვემდებარებაშია სამი კაფიზმა და ექვსი კელია. კელია - პატარა უდაბნოა, აქ არის 1-2 ბერის საცხოვებელი და პატარა ტაძარი. კელიის მცხოვრებნი თვითონ ირჩენენ თავს. კაფიზმა, კელიისგან განსხვავებით, მონასტრის სრულ უზრუნველყოფაზეა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის მონასტრები
კოდორის ქედი
კოდორის ქედი — ქედი ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში, აფხაზეთის კავკასიონის სამხრეთი ტოტი, რომელიც მდინარე კოდორის აუზს გამოჰყოფს მდინარეების ენგურის, ღალიძგის, მოქვისა და სხვა აუზებისაგან. შედგება ორი მონაკვეთისაგან, რომლებიც ერთმანეთს უკავშირდება ხოჯალის მთის მასივში. ერთი მონაკვეთი კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედიდან ხოჯალის მთამდე სამხრეთ-დასავლეთისკენ, 30 კმ სიგრძისაა და დაგვირგვინებულია მოგუაშირხის მწვერვალით. მის შუა ნაწილში, მდინარეების საკენისა და ნენსკრის წყალგამყოფზე მდებარეობს ხიდას უღელტეხილი. კოდორის ქედის ამ მონაკვეთს სვანეთ-აფხაზეთის ქედი ეწოდება. მეორე ნაწილი ხოჯალის მთიდან მდინარე კოდორის ქვემო დინებამდე განედურადაა გაწოლილი 51 კმ სიგრძეზე და ცნობილია ფანავის ქედის სახელით.
კოდორის ქედი აგებულია პალეოზოური კრისტალური კომპლექსით, ქვედაიურული ფიქლებით, ბაიოსის პორფირიტული წყებითა და ცარცული კირქვებით. ქედის დასაწყისში მყინვარებია. შემოსილია მდელოებითა და წიწვიანი ტყით, რომელიც მთავარი ქედიდან ხიდის უღელტეხილამდე ვრცელდება. გარდა ამისა, წიწვიანები ქმნიან განცალკევებულ „კუნძულს“ ხოჯალის მასივზე. ამ უკანასკნელის დასავლეთით ისპობა ჯერ ნივალური ზონა, შემდეგ ალპური. ფანავის ქედის დასავლეთი ნახევარი მთლიანად ტყიან ზონაშია მოქცეული. კოდორის ქედის სამხრეთ შტოებზე მდებარეობს ტყვარჩელის ქვანახშირის საბადო.
ლიტერატურა
კატეგორია:აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ქედები
ქარარი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ქარარი შეიძლება აღნიშნავდეს:
362
თარიღი უცნობია
*
ბრემ სტოკერი
აბრაჰამ (ბრემ) სტოკერი (Abraham „Bram“ Stoker; დ. 8 ნოემბერი, 1847, დუბლინი, ირლანდია — გ. 20 აპრილი, 1912, ლონდონი ) — ირლანდიელი მწერალი და მოთხრობების ავტორი, რომლის ყველაზე განთქმული ნაწარმოებია 1897 წელს გამოსული გოთიკური რომანი „დრაკულა“.
ბიოგრაფია
მინი|მარცხნივ|150პქ|„დრაკულას“ პირველი გამოცემის გარეკანი (1897) ბრემ სტოკერი დაიბადა 1847 წლის 8 ნოემბერს, ქალაქ დუბლინში, ირლანდია, პროტესტანტულ ოჯახში. მისი მშობლები იყვნენ აბრაჰამ სტოკერი (1799-1876) და შარლოტა მატილდა ბლეიკ თორნლი (1818-1901). ის იყო მესამე შვიდი დედმამიშვილიდან (უფროსი თორნლი სტოკერი, განთქმული ქირურგი).
ბავშვობაში, შვიდ წლამდე, ავადმყოფობის გამო ვერ დადიოდა. თუმცა მან შეძლო ადვადმყოფობის გადალახვა და დუბლინის უნივერსიტეტში სწავლისას გახდა კარგი ფეხბურთელი და მსუბუქი ათლეტი.
სწავლის დამთავრების შემდეგ სტოკერი მსახურობდა სახელმწიფო სამსახურში და პარალელურად მუშაობდა ჟურნალ „The Evening Mail“-ის ჟურნალისტად და თეატრალურ კრიტიკოსად. ამ პერიოდში ის დაუმეგობრდა ინგლისელ მსახიობ ჰენრი ირვინგს. 1878 წელს ირვინგმა შესთავაზა მას თეატრ „ლიცეუმის“ დირექტორობა. სტოკერი დათანხმდა შემოთავაზებას და გადავიდა ლონდონში. 27 წლის განმავლობაში სტოკერი იყო ირვინგის მენეჯერი ამ უკანასკნელის გარდაცვალებამდე (1905).
ირვინგთან მეგობრობა დაეხმარა მას შესულიყო ლონდონის მაღალ საზოგადოებაში. აქ მან გაიცნო ართურ კონან დოილი და ჯეიმზ უისლერი. სტოკერი დაქორწინებული იყო ფლორენს ბელკომბზე, ვისზეც ოსკარ უაილდი იყო შეყვარებული და ვისთანაც სტოკერი ახლოს მეგობრობდა.
მიუხედავად იმისა, რომ ბრემი არის უამრავი ნაწარმოების ავტორი, წარმატება მას მოუტანა განთქმულმა რომანმა „დრაკულა“, გამოცემული 1897 წელს, რომლის შთაგონების წყაროდ იქცა ჯოზეფ ლეფანიუს გოთიკური რომანი „კარმილა“ (1872). რომანზე ის მუშაობდა დაახლოებით 8 წელიწადი და სწავლობდა ევროპულ ფოლკლორს და ლეგენდებს ვამპირების შესახებ.
ბრემ სტოკერი გარდაიცვალა 1912 წლის 20 აპრილს, პროგრესირებადი დამბლის შედეგად.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1847 კატეგორია:გარდაცვლილი 1912 კატეგორია:ბრემ სტოკერი კატეგორია:დრაკულა კატეგორია:ირლანდიელი მწერლები კატეგორია:ირლანდიელი საშინელებათა ჟანრის მწერლები კატეგორია:ირლანდიელი ანგლიკანები კატეგორია:XIX საუკუნის ირლანდიელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ირლანდიელი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ირლანდიელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ირლანდიელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:ირლანდიელი ფენტეზი მწერლები კატეგორია:გოთიკური ჟანრის მწერლები
კითხვით-ძახილის წინადადება
კითხვით–ძახილის წინადადება — წინადადების ერთ-ერთი სახეა, რომელშიც კითხვასთან ერთად გადმოიცემა ძლიერი გრძნობა. კითხვით-ძახილის წინადადების ბოლოს ორო ნიშანი დაისმის: კითხვის და ძახილის. მაგ: კაცმა კაცი როგორ უნდა მოკლას?!
კატეგორია:წინადადება
მისუძუ კანეკო
მისუძუ კანეკო (金子 みすゞ; დ. 11 აპრილი, 1903 — გ. 10 მარტი, 1930) — იაპონელი პოეტი და კომპოზიტორი.
დაიბადა მეთევზეთა სოფელ სენძაკში, რომელიც ამჟამად იამაგატუს პრეფექტურის ქალაქ ნაგატოს ნაწილია. კანეკოს მშობლიური სოფლის არსებობა ზღვის ნობათზე იყო დამოკიდებული, განსაკუთრებით კი იაპონური ქაშაყზე. ამიტომაცაა, რომ ზღვისა და თევზაობის სცენები ხშირად გვხვდება მის პოეზიაში.
ბიოგრაფია
კანეკოს, როგორც საბავშვო ლექსების ავტორის კარიერა რეალურად 20 წლის ასაკში დაიწყო, როდესაც მან მუშაობა დაიწყო წიგნის მაღაზიაში. მაღაზია იმდენად პატარა იყო, რომ კანეკო მისი ერთადერთ გამყიდველი და მენეჯერი იყო. მაღაზია მდებარეობდა ქალაქ სიმონოსეკში, კუნძულ ჰონშიუს უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში. კანეკომ აქ აღმოაჩინა, რომ რამდენიმე ცნობილი საბავშვო ლიტერატურული ჟურნალი თავის მკითხველებს სთხოვდა, გაეგზავნათ რედაქციაში საკუთარი ლექსები და მოთხრობები. კანეკომ რედაქციაში რამდენიმე ლექსი გაგზავნა, საიდანაც ხუთი მათგანი ერთდროულად ოთხ ჟურნალში დაუბეჭდეს 1923 წლის სექტემბერში. მომდევნო ხუთი წლის განმავლობაში კანეკომ კიდევ 51 ლექსი გამოაქვეყნა.
1926 წელს მშობლებმა კანეკო ძალდატანებით გაათხოვეს ადამიანზე, რომელიც მას არ უყვარდა. ქმარმა აუკრძალა კანეკოს პუბლიკაცია. ამავე დროს ის ცოლს გამუდმებით ღალატობდა ისე, რომ ქალიშვილის დაბადებამაც ვერ გამოასწორა. მალე ქმარი ვენერიული სენით დაავადდა და ცოლიც დააინფიცირა. კანეკომ ეს უკვე ვეღარ აიტანა და 1930 წელს განქორწინება მოითხოვა. თავდაპირველად, ყოფილმა მეუღლემ ნება დართო კანეკოს, ქალიშვილი დამოუკიდებლად აღეზარდა, მაგრამ მერე გადაიფიქრა და მოინდომა შვილზე მზუნველობა საკუთარ თავზე აეღო. პროტესტის ნიშნად, კანეკომ თავი მოიკლა, მაგრამ სიკვდილის წინ დაწერა წერილი, სადაც ითხოვდა, რომ მისი შვილი ბებიას, კანეკოს დედას გაეზარდა.
კანეკოს გარდაცვალებიდან რამდენიმე წელიწადში იაპონიაში მილიტარიზმის ეპოქა დადგა და ლიტერატურის ტალანტები დავიწყებას მიეცა. თუმცა, გავიდა წლები და კანეკოს ერთმა ლექსმა საოცარი შთაბეჭდილება მოახდინა იაპონელ პოეტ სეცუო იაძიკიზე და მან გადაწყვიტა მოეძებნა კანეკოს ნათესავები. 1982 წელს, 16 წლიანი ძებნის შემდეგ მან ტოკიოში იპოვა კანეკოს ძმა, რომელსაც შენახული ჰქონდა თავისი დის 512 ხელნაწერი ლექსი, სამ რვეულში ჩაწერილი. მთელი ეს კოლექცია ექვს ტომად გამოსცა 1984 წელს, რამაც კანეკოს დიდი პოპულარობა მოუტანა იაპონიაში. პოეტ სეცუო იაძიკის დამსახურებით და დიდი ძალისხმევით ქალაქ ნაგატოში, გაიხსნა მუზეუმი, რომელსაც თავად ხელმძღვანელობს, ხოლო კანეკოს ნაწარმოებები მსოფლიო კულტურის ნაწილი გახდა. მისი ლექსები 14 ენაზეა თარგმნილი.
აღიარება
2009 წლის 10 მარტს იუნესკომ მოაწყო მრგვალი მაგიდა, სადაც განიხილეს იაპონელი ქალების პრობლემები და მიღწევები ქვეყნის საზოგადოებრივ და კულტურულ ცხოვრებაში. იაპონელ ქალთა პოეზია წარდგენილი იყო კანეკოს ლექსებით.
შემოქმედების მაგალითი
წარმოგიდგენთ მისუძუ კანეკოს ერთ ლექსს, რომელიც იასუჰირო კოჯიმას პწკარედული თარგმანის მიხედვით მხატვრულად თარგმნა მარიამ წიკლაურმა.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონელი პოეტები
ტოლბაჩიკი
ტოლბაჩიკი (Толбачик) — ვულკანური მასივი კამჩატკის ნახევარკუნძულზე. სიმაღლე 3682 მ. მის შემადგენლობაში შედის ბასრი ტოლბაჩიკი (ყველაზე მაღალი კონუსი), ბრტყელი ტოლბაჩიკი (მოქმედი, სიმაღლე 3140 მ), დახრილი გუმბათი. სულ 120-ზე მეტი გვერდითი კონუსია. აგებულია ბაზალტებითა და ანდეზიტებით. მწვერვალზე კრატერია (დიამეტრი 2 კმ). მიეკუთვნება ჰავაის ტიპის ვულკანს. ტოლბაჩიკი აქტიური ვულკანია, ცნობილია მისი ამოფრქვევები 1740, 1769, 1788-1790, 1793, 1904, 1931, 1939-1941, 1954, 1975-1976 წწ. უკანასკნელი ამოფრქვევა დაფიქსირდა 2012 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუსეთის ვულკანები
გამბელის რეგიონი
გამბელის რეგიონი (ጋምቤላ) — ეთიოპიის რეგიონი. მისი დედაქალაქია გამბელა. ადრე მისი სახელი იყო რეგიონი 12. მოსახლეობა — 396 000 ადამიანი (2014 წელი), ფართობი — 29 782,82 კმ². მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში, სამხრეთი სუდანის საზღვართან. რეგიონს ესაზღვრება ორომიის რეგიონი და სამხრეთის ერების, ეროვნებების და ხალხების რეგიონი.
რეგიონში მდებარეობს გამბელის ეროვნული პარკი, რომელიც 5061 კმ²-ზეა გადაჭიმული და რეგიონის 19,6 %-ს შეადგენს.
გეოგრაფია
გეოგრაფიული პირობები და კლიმატი ედრება მეზობელი სამხრეთ სუდანისას და განსხვავდება დანარჩენი ეთიოპიისგან. თითქმის მთელი ტერიტორია დაფარულია მუსონური ტროპიკული ტყეებით. კლიმატი ნოტიოა, გვალვიანი სეზონების გარეშე.
მოსახლეობა
2007 წლის მონაცემებით რეგიონის მოსახლეობა შეადგენს 306 916 ადამიანს, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს — 25,37 %-ს. მოსახლეობის საშუალო სიმჭიდროვეა — 10,31 ად./კმ². რეგიონში აღრიცხულია 65 445 ცალკეული მეურნეობა, ასე რომ, საშუალოდ 4,6 ადამიანი მოდის ერთ მეურნეობაზე. ძირითადი ეთნიკური ჯგუფებია: ნუერი — 46,65 %, ანუაკი — 21,17 %, ამჰარები — 8,42 %, კაფიჩო — 5 %, ორომოები — 4,83 %, კამბატა — 1,44 % და სხვა. ძირითადი ენებია: ნუერი — 48,35 %, ანუაკი — 22,02 %, ამჰარული — 11,11 %, ორომოს ენა — 4,85 %, კაფა — 4,65 %, შაკაჩო — 2,48 %, კამბატა — 1,47 % და ტიგრინიული ენა — 1,32 %. რეგიონის მთელი მოსახლეობის 70 % — პროტესტანტია; 16,8 % — მართლმადიდებელი ქრისტიანი; 4,9 % — მუსლიმი; 3,4 % — კათოლიკე; მოსახლეობის დაახლოებით 3,8 % მიეკუთვნება ტრადიციულ აფრიკულ რელიგიებს.
1994 წლის აღწერის მონაცემებით რეგიონის მოსახლეობა შეადგენს 181 862 ადამიანს, ქალაქის მოსახლეობა — 15,08 %. ცხოვრების დონე საკმაოდ დაბალია. განათლების დონე შეადგენს 57,5 %-ს მამაკაცებში და 22,8 %-ს ქალებში. ბავშვთა სიკვდილიანობა შეადგენს 92 ბავშვს 1000 დაბადებულიდან (რაც, ქვეყნის საშუალოზე მაჩვენებელზე მაღალია — 77 ბავშვი 1000 დაბადებულზე).
ადმინისტრაციული დაყოფა
რეგიონი დაყოფილია 3 ადმინისტრაციულ ზონად.
სქოლიო
კატეგორია:ეთიოპიის რეგიონები
საქართველოს სსრ სახელმწიფო ჰიმნი
საქართველოს სსრ სახელმწიფო ჰიმნი — საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სახელმწიფო ჰიმნი 1944—1991 წლებში. მუსიკის ავტორი — ოთარ თაქთაქიშვილი. ტექსტის ავტორები — გრიგოლ აბაშიძე და ალექსანდრე აბაშელი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს სახელმწიფო ჰიმნები კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო სიმბოლოები
ხიმშიაშვილი
საკუთარი სახელი ხიმშიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ქართული გვარები
ეთიოპიის რეგიონების დროშები
ქვემოთ ნაჩვენებია ეთიოპიის რეგიონების დროშები.
იხილეთ აგრეთვე
კატეგორია:ეთიოპიის რეგიონები
წითელი გაზელი
წითელი გაზელი ან წითელი ქურციკი (Eudorcas rufina) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ძროხისებრთა ოჯახის სამფერა გაზელის გვარისა. გავრცელებული ინფორმაციით იგი გადაშენებულია, მაგრამ ზუსტი ცნობა არ არსებობს. უწინ მას აერთიანებდნენ გაზელის გვარში, სანამ სამფერა გაზელი ქვეგვარიდან გვარის სტატუსამდე დაწინაურდებოდა. სავარაუდოდ გავრცელებული იყო კარგად გასარწყავებულ რაიონებში, ჩრდილოეთ აფრიკის ატლასის მთებში; უდაბნოში მისი გავრცელების ვარაუდი დაუშვებელია ხასხასა წითელი ფერის გამო.
წითელი გაზელის ჩანაწერები არ არსებობს. იგი ცნობილია XIX საუკუნეში ალჟირის, ორანის და ჩრდილოეთი ალჟირის ბაზრებზე შეძენილი სამი ნიმუშიდან. ისინი შემონახულია ლონდონის და პარიზის მუზეუმებში. ზოგიერთი ადამიანი, როგორიც ჯონათან კინგდონია მას წითელშუბლა გაზელის (E. rufifrons ან G. rufifrons) ქვესახეობად განიხილავს.
სქოლიო
კატეგორია:სამფერა გაზელი
მანჩესტერის სამხატვრო გალერეა
მანჩესტერის სამხატვრო გალერეაში შესვლა შესაძლებელია კვირაში შვიდი დღის განმავლობაში. მასში განთავსებულია მრავალი ადგილობრივი და საერთაშორისო მნიშვნელობის ნამუშევარი და აქვს 25000 -ზე მეტი ნივთის კოლექცია. 2014 წლის აპრილში გამოქვეყნებული მონაცემების თანახმად, მუზეუმს წელიწადში ნახევარ მილიონზე მეტი ადამიანი ეწვია.
მანჩესტერის სამეფო ინსტიტუტი
მარჯვნივ|მინი|238x238პქ| ჯორჯ ჯორჯ ნორტკოტის მურა ([[1826), გალერეის მიერ შეძენილი პირველი ნახატი]] სამეფო მანჩესტერის ინსტიტუტი იყო მეცნიერული საზოგადოება, რომელიც ჩამოყალიბდა 1823 წელს. ის განთავსებული იყო ხელოვნების გალერეის მთავარი გალერეის შენობაში, მოსლის ქუჩაზე. კოლექციისთვის შეძენილი პირველი ობიექტი, ჯეიმზ ნორტკოტის A Moor (ცნობილი ფერადკანიანი მსახიობის ირა ოლდრიჯის პორტრეტი), ინსტიტუტმა შეიძინა 1827 წელს.
სამეფო მანჩესტერის ინსტიტუტმა თავისი გალერეები საზოგადოებისთვის გახსნა მისი ჩამოყალიბებიდან ათი წლის შემდეგ და შემდგომ მრავალჯერ გამოფინა ხელოვნების კოლექციები. ინსტიტუმა, წლების განმავლობაში, მრავალი სახვითი ხელოვნების ნიმუში შეაგროვა. 1820-იანი წლებიდან 1882 წლამდე, ინსტიტუტის შენობა და კოლექციები პარლამენტის აქტით გადაეცა მანჩესტერ სიტის საბჭოს და გახდა მანჩესტერის სამხატვრო გალერეა. დაწესებულება საბჭოს იმ პირობით გადაეცა, რომ მომედვნო ოცი წლის განმავლობაში, ყოველწლიურად 2000 ფუნტი დაიხარჯებოდა მუზეუმის ხელოვნებაზე. მე-19 საუკუნის ბოლოსთვის მუზეუმი ფლობდა სახვითი ხელოვნების შთამბეჭდავ კოლექციას, რომელსაც დაემატა მდიდარი მრეწველების საჩუქრები და ანდერძები.
1913 წლის 3 აპრილს გალერეას თავს დაესხნენ ლილიან უილიამსონი, ეველინ მანესტა და ენი ბრიგსი. სულ ოთხი ნახატი დაზიანდა. უილიამსონი სამი თვით გაუშვეს ციხეში, მანესტა კი ერთით.
მმართველობა
გალერეას მართავს მანჩესტერ სიტის საბჭო, რომელიც ასევე პასუხისმგებელია Platt fields park-ისა და Fallowfield-ის დაცვაზე. გალერეების დირექტორია ალისტერ ჰადსონი, რომელიც ასევე მართავს მანჩესტერის უნივერსიტეტის ვიტვორთის სამხატვრო გალერეას. ჰადსონი მუზეუმების დირექტორი 2018 წელს გახდა, უნივერსიტეტსა და ქალაქის საბჭოს თანამშრომლობის შედეგად.
გალერეის ბიუჯეტს აკონტროლებს ქალაქის საბჭო, მაგრამ ასევე აფინანსებს Manchester Art Gallery Trust, საქველმოქმედო ორგანიზაცია, რომელიც მხარს უჭერს მუზეუმის ხარისხიან მუშაობას. ამჟამად გალერეა ღიაა ყოველდღე და ყოველი თვის პირველ ოთხშაბათს იხსნება საღამოს 9 საათამდე.
არქიტექტურა
მანჩესტერის სამხატვრო გალერეა განთავსებულია სამ დაკავშირებულ შენობაში. ქალაქის სამხატვრო გალერეის შენობა, შეიქმნა და აშენდა 1824–1835 წლებში. აქ თავდაპირველად განთავსებული იყო მანჩესტერის სამეფო ინსტიტუტი. შექმნილია არქიტექტორის, სერ ჩარლზ ბარის მიერ, ბერძნული იონური სტილით.
მეორე შენობა, ასევე ჩარლზ ბარის დიზაინით, აშენდა 1837 წელს, 1938 წელს შეიძინა მანჩესტერის საბჭომ. აშენებულია იტალიური პალაცოს სტილში
კოლექციები
მინი|GF Watts– ის კარგი სამარიელი კარებით შემოღობილი გალერეას აქვს სახვითი ხელოვნების კოლექცია, რომელიც შეიცავს 2000-ზე მეტ ზეთის ნახატს, 3000 აკვარელსა და სხვა ნამუშევრებს, 250 ქანდაკებას და 90 მინიატურას.. მას ეკუთვნის 13000 -ზე მეტი დეკორატიული ხელოვნების ნივთი, მათ შორის კერამიკა, მინა, მინანქარი, ავეჯი, ლითონის ნაწარმი, იარაღი და ჯავშანი, თოჯინების სახლები და მასთან დაკავშირებული ნივთები. მუზეუმის უძველესი ობიექტია ეგვიპტური კანოპიანი ქილა, რომელიც თარიღდება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 1100 წელით.
მანჩესტერის სამხატვრო გალერეა ყველაზე ძლიერია ვიქტორიანული ხელოვნების კოლექციაში, მუზეუმში ინახება პრერაფაელიტები და ვიქტორიანული დეკორატიული ხელოვნების ნივთები.
გალერეაში განთავსებულია ფრანგი იმპრესიონისტის, პიერ ადოლფ ვალეტის რამდენიმე ნამუშევარი, რომელიც მანჩესტერში მე-20 საუკუნის ადრეულ წლებში მოღვაწეობდა; იმავე ოთახში განთავსებულია მხატვრის, პოლ სეზანის ნახატები. მუზეუმში განთავსებულია ნახატი, სახელწოდებით პიკნიკი (1908), ბრიტანელი იმპრესიონისტი მხატვრის, ვინფორდ დიჰურსტის ნამუშევარი, რომელიც მანჩესტერში დაიბადა. ენ სვინერტონი, რომელიც დაიბადა ჰალმეში, კოლექციაში წარმოდგენილია 16 ნახატით.
გარდა ნახატებისა, მუზეუმში ინახება მინის, ვერცხლისა და ავეჯის კოლექციები, მათ შორის ვიქტორიანელი არქიტექტორისა და დიზაინერის უილიამ ბურჟესის მიერ შექმნილი ნივთები.
სქოლიო
კატეგორია:მუზეუმები კატეგორია:მუზეუმები მანჩესტერში კატეგორია:ინგლისის მუზეუმები კატეგორია:სამხატვრო კოლექციები კატეგორია:სამხატვრო მუზეუმები და გალერეები მანჩესტერში კატეგორია:1823 წელს დაარსებული მუზეუმები
ზემერინგის რკინიგზა
ზემერინგის რკინიგზა (Semmeringbahn) — სარკინიგზო ხაზი ავსტრიაში, რომელიც იწყება ქალაქ გლოგნიცში და ზემერინგის გავლით მიემართება ქალაქ მურცუშლაგში. ეს იყო ევროპაში აშენებული პირველი სტანდარტული სიგანის რკინიგზა. ამჟამად მიჩნეულია მსოფლიოში პირველ მთის რკინიგზად, რომელიც ურთულეს რელიეფზე წარმატებით იქნა გაყვანილი. იგი ამჟამადაც სრული დატვირთვით მუშაობს და შედის ავსტრიის ფედერალური რკინიგზის შემადგენლობაში.
რკინიგზის მშენებლობა 1848-1854 წლებში მიმდინარეობდა. პროცესში მონაწილეობას იღებდა 20 000 მუშა. პროექტი შეადგინა კარლ ფონ შეგამ. კონსტრუქცია მოიცავს 14 გვირაბს, 16 ვიადუკს და ასამდე ქვისა და 11 რკინის ხიდს. სადგურები და საზედამხედველო ნაგებობები გვირაბების გათხრისას გამოტანილი ნარჩენებისაგან აშენდა. სარკინიგზო ხაზის სიგრძე 41 კმ-ია.
1998 წელს, იუნესკომ ზემერინგის რკინიგზა მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიის არქიტექტურა კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ავსტრიაში
ძეგლისდება (გიორგი ბრწყინვალე)
ძეგლის დადება მეფეთ მეფის გიორგის მიერ — XIV საუკუნის, გიორგი V ბრწყინვალის მეფობის პერიოდში შედგენილი ქართული სამართლის წიგნი. განკუთვნილი იყო აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთისათვის, სადაც ამ დროისათვის სრული ანარქია სუფევდა. მეფე ადგილზე გაეცნო მდგომარეობას, რის შემდეგაც მოიწვია საკანონმდებლო კრება სპეციალური ნორმატიული დოკუმენტის შესადგენად. იგი შედგება პრეამბულისა და 46 („მვ“) მუხლისაგან. საოჯახო და სამოქალაქო სამართალს 4 მუხლი ეთმობა, დანარჩენი სისხლის სამართალია. ჩამოთვლილია სხვადასხვა სახის დანაშაული და მათი შესაბამისი სასჯელი, რომელთაგან აღსანიშნავია: გაძევება, მამულის ჩამორთმევა, ჯარიმა, ბეგარა, გაპარსვა და სხვ.
შედგენა
მას შემდეგ, რაც გიორგი V ბრწყინვალემ დასავლეთ საქართველო შემოიერთა, ძირითადი ყურადღება იმ პერიოდისათვის შედარებით ჩამორჩენილ კუთხეზე — აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთზე გადაიტანა. მთიულეთში ხელისუფლების ადგილობრივი ორგანოების წინააღმდეგ გამოსვლებს ჰქონდა ადგილი, გახშირებული იყო მკვლელობა და სხვა სახის დანაშაულები. ძეგლის შედგენის მიზეზად მის შესავალშიც მთიულეთში არსებული არეულობაა დასახელებული. როგორც წყაროებითაა ცნობილი, მეფე გიორგიმ პირადად შემოიარა მთიულეთი, იქიდან თბილისში ჩამოიყვანა წარმომადგენლები და მოიწვია დარბაზი, რომელზეც შედგენილ იქნა სამართლის წიგნი — „ძეგლის დადება“. ძეგლის შედგენის თარიღად ასახელებენ 1334-1335 წლებს.
მუხლები
ძეგლისდება 46 მუხლისაგან შედგება. ჩამოთვლილია შემდეგი სახის დანაშაულებები:
ამათგან სამოქალაქო სამართალს ეხება მხოლოდ ოთხი მუხლი: მე–16, მე–18, 27–ე და 45–ე. დანარჩენი 41 მუხლი კი სისხლის სამართლის დანაშაულებს განიხილავს.
შურისძიება
ძეგლის დადებით შურისძიება შეზღუდულია, თუმცა სრულად აკრძალული არაა. შურისძიება გარკვეულ შემთხვევაში დანაშაულად არ განიხილება და გამართლებულია. მაგალითად, ძეგლის მიხედვით, ვისაც ცოლი მოსტაცეს, უფლე ეძლევა ერთი წლის განმავლობაში მომტაცებელს უპასუხოს დაწვით, მოტაცებით ან დარბევით (მუხ. 22, 25, 29); სასამართლოში სამჯერ გამოძახებისა და სამჯერვე უარყოფითი პასუხის მიღების შემთხვევაში პირს უფლება აქვს თავს დაესხას მოპასუხეს (მუხ. 28); თუკი ვინმეს რამე მოპარეს, მან ამის შესახებ ხევისბერთან ან გამგებელთან უნდა განაცხადოს და მოითხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება. არ დაბრუნების შემთხვევაში მას შეუძლია იხმაროს ძალა, რაც თავდასხმად არ ჩაითვლება (მუხ. 54). შურისძიება და თვითგასწორება დაშვებულია, თუმცა იგი შეზღუდულია ერთი მხრივ დროით, მეორე მხრივ ხელისუფლებით. გარდა ამისა, თვითგასწორებას აქვს მხოლოდ პიროვნული ხასიათი და შურისძიება გვარზე არ გადადის, რაც გვაროვნული წყობილების დროს იყო დამახასიათებელი.
სქოლიო
კატეგორია:ძველი ქართული სამართალი
ჯერალდ დარელი
ჯერალდ (ჯერი) მალკოლმ დარელი (Gerald "Gerry" Malcolm Durrell; დ. 7 იანვარი, 1925 — გ. 30 იანვარი, 1995) — ნატურალისტი, ზოოპარკის მეპატრონე, მწერალი, კონსერვაციონისტი (სახეობათა დამცველი) და ტელეგადაცემათა წამყვანი. მან დააფუძნა Durrell Wildlife Conservation Trust (დარელის სახელობის ველური ბუნების დაცვის ფონდი) და ასევე ზოოპარკი ჯერსის კუნძულზე (ამ ზოოპარკს დღეს Durrell Wildlife ეწოდება). თუმცა დარელი უფრო ცნობილია თავისი ავტობიოგრაფიული წიგნებით, რომლებშიც იგი გვევლინება, როგორც ცხოველების მოყვარული და კოლექციონერი. იგი იყო ნოველისტის, ლორენს დარელის ძმა.
ბიოგრაფია
დარელი დაიბადა ინდოეთში, ბიჰარის პროვინციაში. მისი მშობლებიც ინდოეთში დაიბადნენ, თუმცა წარმოშობით ინგლისელები და ირლანდიელები იყვნენ. იგი იყო ლუიზა ფლორენს დიქსის და ლორენს სამუელ დარელის მეოთხე შვილი. 1928 წელს, მამის სიკვდილის შემდეგ, ოჯახი ინგლისში საცხოვრებლად გადავიდა. ინგლისში დარელები ლონდონის სამხრეთ ნაწილში დასახლდნენ, სადაც ჯერალდი ვიკვუდის სკოლაში შევიდა სასწავლებლად. თუმცა იგი ხშირად სახლში რჩებოდა ავადმყოფობის გამო.
ცხოვრება კორფუზე
1935 წელს ოჯახი საბერძნეთში, კუნძულ კორფუზე გადასახლდა. აქ დარელმა ცხოველების შეგროვება და მოშინაურება დაიწყო. დარელები კორფუზე 1939 წლამდე დარჩნენ. ამ პერიოდში დარელი სახლში იღებდა განათლებას: მას, ძირითადად, ასწავლიდნენ ოჯახის მეგობრები და სხვადასხვა კერძო მასწავლებლები, რომლებიც უმეტესწილად ჯერალდის უფროსი ძმის, ლორენსის ამხანაგები იყვნენ. დარელის ერთ-ერთი მასწავლებლის მეგობარი, ბერძენი ექიმი, მეცნიერი, პოეტი და ფილოსოფოსი თეოდორ სტეფანიდასი, დარელის საუკეთესო მეგობარი და მენტორი გახდა. მისმა იდეებმა დიდი გავლენა მოახდინა ახალგაზრდა ნატურალისტზე. მათ ერთად გამოიკვლიეს კორფუს ფაუნა, რომლის ნიმუშებსაც დარელი ინახავდა კოლბებში და აბაზანაშიც კი ინახავდა. სტეფანიდასი არაერთხელ გვხვდება დარელის ყველაზე ცნობილი წიგნის „ჩემი ოჯახი და სხვა ცხოველები“ გვერდებზე. ამ წლებში დარელზე ასევე დიდი გავლენა მოახდინა ფრანგი ნატურალისტის, ჟან ჰენრი ფაბრის ნაწერებმა.
ინგლისში დაბრუნება
1939 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დაწყების გამო, დარელების ოჯახი ლონდონში ბრუნდება და ჯერალდი ერთ-ერთ ზოომაღაზიაში იწყებს მუშაობას. თუმცა მისი, როგორც მკვლევრის, მოღვაწეობა იწყება ომის შემდეგ, როდესაც ის სამუშაოს იწყებს ბერფორდშირში, უიპსნეიდის ზოოპარკში. აქ მან მიიღო პირველი პროფესიული მომზადება და დაიწყო დოსიეს შედგენა იშვიათ და გადაშენების პირას მყოფ ცხოველებზე („საერთაშორისო წითელი წიგნის“ შექმნამდე 20 წლით ადრე).
1947 წელს ჯერალდ დარელი სრულწლოვან გახდა და მამისგან მემკვიდრეობის ნაწილი მიიღო. ამ ფულით მან ორი ექსპედიცია მოაწყო კამერუნსა და გაიანაში. ამ ექსპედიციებმა დარელს შემოსავალი არ მოიტანა და 1950-იანების დასაწყისში ის ფულის გარეშე დარჩა. ავსტრალიის, აშშ-ს და კანადის ზოოპარკებმა მას სამუშაოზე უარი უთხრა. ამ დროს მისმა უფროსმა ძმამ, ლორენს დარელმა მას წერის დაწყება ურჩია.
მწერლის კარიერა
დარელის პირველმა ნაწარმოებმა „ნადირობა ბანჯგვლიან ბაყაყზე“ მოულოდნელი წარმატება მოუტანა ავტორს, ის რადიოშიც კი მიიპატიჟეს. მისი პირველი წიგნი „გადატვირთული კიდობანი“ (The Overloaded Ark, 1952) ეძღვნებოდა მოგზაურობას კამერუნში. ამ ნაწარმოებმა დაიმსახურა აღფრთოვანებული გამოხმაურებები როგორც მკითხველების, ასევე კრიტიკოსებისგან. ავტორმა მიიქცია მნიშვნელოვან გამომცემელთა ყურადღება, ხოლო დარელის ორი წიგნის — „გადატვირთული კიდობანი“ და „სამი ბილეთი მოგზაურობამდე“ (Three Singles To Adventure, 1953) – ჰონორარით მან 1954 წელს შეძლო ექსპედიციის ორგანიზება სამხრეთ ამერიკაში. თუმცა ამ დროს პარაგვაიში სამხედრო გადატრიალება მოხდა და ექსპედიციას თითქმის მთელი ცოცხალი კოლექციის მიტოვება მოუწია. დარელმა ეს მოგზაურობაზე აღწერა თავის წიგნში „მთვრალი ტყე“ (The Drunken Forest, 1955). მაშინ იგი ლორენს დარელის მოწვევით კორფუზე ისვენებდა. ნაცნობმა ადგილებმა დარელში ბავშვობის მოგონებები აღძრა. ასე გაჩნდა მისი ცნობილი ტრილოგია: „ჩემი ოჯახი და სხვა ცხოველები“ (My Family and Other Animals, 1955), „ფრინველები, ცხოველები და ნათესავები“ (Birds, Beasts and Relatives, 1969) და „ღმერთების ბაღები“ (The Gardens of The Gods, 1978). ტრილოგიის პირველ წიგნს წარმოუგენელი პოპულარობა ხვდა წილად. მარტო დიდ ბრიტანეთში „ჩემი ოჯახი და სხვა ცხოველები“ 30-ჯერ გამოიცა, ხოლო ამერიკის შეერთებულ შტატებში — 20-ჯერ.
ჯერალდ დარელი 30-ზე მეტი წიგნის ავტორია (თითქმის ყველა  ითარგმნა ათეულობით ენაზე. მან ასევე გადაიღო 35 ფილმი. სადებიუტო ოთხსერიანი ფილმი „ბაფუტში ხორცისათვის“, რომელიც 1958 წელს გამოვიდა, იყო ძალიან პოპულარული ინგლისში. 30 წლის შემდეგ დარელმა შეძლო ეწარმოებინა გადაღებები საბჭოთა კავშირში, სადაც მას საბჭოთა მხრიდან აქტიურ დახმარებას უწევდნენ. იქ მან გადაიღო 30-სერიანი ფილმი „დარელი რუსეთში“ და დაწერა იმავე სახელწოდების წიგნი, რომელიც დიდი ტირაჟით იბეჭდებოდა საბჭოთა კავშირში.
ჯერსის ცხოველთა დაცვის ფონდის დაარსება
1959 წელს დარელმა კუნძულ ჯერსიზე ზოოპარკი შექმნა, ხოლო 1963 წელს ზოოპარკის ბაზაზე დაარსდა ჯერსის გარეულ ცხოველთა დაცვის ფონდი. დარელის ძირითადი იდეა იყო ზოოპარკის პირობებში გარეული ცხოველების მოშენება და შემდეგ მათი განსახლება ბუნებრივ საცხოვრებელ პირობებში. ამჟამად ეს იდეა აღიარებული მეცნიერული კონცეფციაა. ჯერსის ფონდი რომ არა,დღეისათვის ცხოველთა ბევრი სახეობა დღეისათვის ფიტულების სახით მხოლოდ მუზეუმებში იქნებოდა შემონახული.
ჯერალდ დარელი გარდაიცვალა 71 წლის ასაკში, 1995 წლის 30 იანვარს, სისხლის მოწამვლისაგან, რთული ოპერაციის – ღვიძლის გადანერვიდან ცხრა თვის შემდეგ.
სქოლიო
კატეგორია:ბრიტანელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1925 კატეგორია:გარდაცვლილი 1995
363
თარიღი უცნობია
*