cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
აშურ-რეშ-იში II
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
კიშლა (კანტემირის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანტემირის რაიონის სოფლები
დავით ნაჭყებია
დავით ნაჭყებია (დ. 21 ივნისი, 2000) — ქართველი ფეხბურთელი. თბილისის „მერანის“ თავდამსხმელი. მისი დებიუტი შედგა 2020 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 21 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 2000 კატეგორია:თბილისის მერანის ფეხბურთელები კატეგორია:ქართველი ფეხბურთელები
ბარბარა კარტლენდი
მერი ბარბარა ჰამილტონ კარტლენდი (Mary Barbara Hamilton Cartland; დ. 9 ივლისი, 1901 — გ. 21 მაისი, 2000) — ინგლისელი რომანისტი, მსოფლიოს მასშტაბით XX საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე ფართოდ გაყიდვადი და წარმატებული მწერალი, რომელიც ძირითადად სასიყვარულო ჟანრში მოღვაწეობდა. მის კალამს 723 წიგნი, მათ შორის 657 რომანი ეკუთვნის, რომლებიც მსოფლიოს 38 ენაზეა თარგმნილი. კარტლენდი გინესის რეკორდების წიგნშია შეყვანილი, როგორც ერთ წელიწადში გამოცემული ყველაზე მეტი რომანის ავტორი.
კარტლენდის ნაწარმოებებში მოქმედება ძირითათად XIX საუკუნის ვიქტორიანულ ეპოქაში ხდება. მწერლის ყველა რომანი დასურათებულია, მათი ილუსტრაციების უმრავლესობა ფრენსის მარშალს ეკუთვნის. სასიყვარულო რომანების გარდა ბარბარა კარტლენდის შემოქმედება პიესებს, ლექსებს, საგაზეთო სტატიებსა და ოპერეტებს მოიცავს. მწერალი საქველმოქმედო საქმიანობითაცაა ცნობილი, იგი გამოჩენილი ფილანტროპი იყო.
ოფიციალური ცნობების თანახმად, კარტლენდის ნამუშევრების 750 მილიონზე მეტი ეგზემპლარია გაყიდული, ხოლო სხვა წყაროების ცნობით, მწერლის წიგნების გაყიდვების რაოდენობა ორ მილიარდს აღემატება.
როგორც კარტლენდის აქციების მფლობელი, მწერალი ლონდონური საზოგადოების ერთ-ერთი გამოჩენილი ფიგურა გახდა. მისი ექსტრავაგანტული გარეგნობის დამახასიათებელ დეტალებს ვარდისფერი შიფონის კაბა, ბუმბულიანი ქუდი, ქერა პარიკი და მკვეთრი მაკიაჟი შეადგენდა. კარტლენდი ბრიტანეთის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მედია პერსონა იყო.
ადრეული ცხოვრება
ბარბარას მამა 1918 წელს, პირველ მსოფლიო ომში დაიღუპა, რის შემდეგაც მისი ოჯახი ლონდონში გადავიდა. ბარბარას ძმები 1940 წელს, მეორე მსოფლიო ომში დაიღუპნენ.
ქორწინება და ურთიერთობები
კარტლენდი დაცვის ოფიცერზე იყო დანიშნული, თუმცა მას შემდეგ, რაც სექსუალური ურთიერთობის შესახებ ცნობები პირველად მიიღო, ნიშნობა გააუქმა. ეს ფაქტი გარკვეულწილად წინააღმდეგობაში მოდის მის 1920-იანი წლების ნამუშევრებთან, რომლებშიც სექსუალური საკითხები გვხვდება, რაც ფართო განხილვის საგნად იყო. როგორც თავად კარტლენდმა აღნიშნა, მან 49 მამაკაცს უთხრა ცოლობაზე უარი, სანამ 1927 წელს ალექსანდრ ჯორჯ მაკკორქოდელზე დაქორწინდებოდა, რომელიც შოტლანდიელი ბრიტანეთის არმიის ოფიცერი იყო. 1929 წელს მათ ქალიშვილი, რეინ მაკკორქოდელი, შეეძინათ. წყვილი 1933 წელს განქორწინდა. ჯორჯ მაკკორქოდელი 1964 წელს გულის შეტევით გარდაიცვალა.
1936 წელს ბარბარა კარტლენდი ყოფილი მეუღლის ბიძაშვილზე, ჰიუ მაკკორქოდელზე, დაქორწინდა. წყვილს ორი ვაჟი შეეძინა, იენი და გლენი. ჰიუ მაკკორქოდელი 1963 წელს გარდაიცვალა.
კარტლენდი ახლო მეგობრობას ინარჩუნებდა ლორდ ლუის მაუნტბეტენთან, რომლის სიკვდილიც მისთვის „ცხოვრების უდიდესი სევდა“ იყო. მაუნტბეტენი მწერალს ხელს უწყობდა საქველმოქმედო საქმიანობაში, აგრეთვე ეხმარებოდა შემოქმედებით საკითხებშიც.
კარტლენდის რომანების დიდი თაყვანისმცემელი იყო ახალგაზრდა დაიან სპენსერი, რომელსაც მწერალი თავისი წიგნების პირველ ეგზემპლარებს უგზავნიდა. კარტლენდი დაიანას ქორწინებას არ დასწრებია, მოგვიანებით კი ღიად აკრიტიკებდა მის განქორწინებას. მწერალმა აღნიშნა: „ერთადერთი წიგნები, რომელსაც დაიანა კითხულობდა, ჩემი რომანები იყო, რომლებმაც მასზე არცთუ კარგი ზეგავლენა მოახდინა.“
კარიერა
გაზეთში Daily Epxress ერთი წლის მანძილზე მესვეტედ მუშაობის შემდეგ, კარტლენმა 1923 წელს თავისი პირველი სოციალური თრილერის ჟანრის რომანი „ჯიგსოუ“ გამოაქვეყნა, რომელიც ბესტსელერი გახდა. მან პიესების წერაც დაიწყო, რომელთა შორის ერთ-ერთი, „სისხლიანი ფული“ (1926), ლორდი ჩამბერლეინის კაბინეტმა აკრძალა.
1920-იან და 1930-იან წლებში კარტლენდი ლონდონის საზოგდოებაში სილამაზით, ენერგიული ქარიზმატულობითა და წვეულებების გამართვით გახდა ცნობილი. იგი მოდურ ჩაცმულობას დიდ ყურადღებას აქცევდა და დიზაინერი ნორმან ჰარტნელის ერთ-ერთი პირველი კლიენტი იყო.
1950 წელს კარტლენდი მწერალმა ჯორჯეტ ჰეიერმა პლაგიატიზმში დაადანაშაულა მას შემდეგ, რაც მკითხველებმა კარტლენდის ადრეულ ისტორიულ რომანებში აღმოაჩინეს მსგავსება ჰეიერის რომანების პერსონაჟთა სახელებს, ხასიათებს, დიალოგებსა და სიუჟეტურ ხაზებს შორის. კერძოდ, კარტლენდის რომანში „A Hazard of Hearts“ (1949) ჰეიერის რომანების, „Friday's Child“ (1944) და „The Knave of Hearts“ (1950), პერსონაჟებს ვხვდებით. ჰეიერმა განაცხადა: „მთავარი პერსონაჟები და მოვლენათა უმრავლესობა აღებულია უშუალოდ ჩემი რომანიდან „These Old Shades“, რომელიც პირველად 1926 წელს გამოქვეყნდა, ხოლო სხვა პერსონაჟები და მოვლენები ჩემი ოთხი სხვადასხვა რომანიდანაა აღებული.“ ჰეიერმა კარტლენდის ადვოკატებს პლაგიატიზმის შესახებ დეტალური ანალიზი წარუდგინა, თუმცა ამ დავას სასამართლომდე არ მიუღწევია.
1950-იან წლებში კარტლენდმა დაქორწინებული ცხოვრების სახელმძღვანელო დაწერა, რომელიც ირლანდიაში აიკრძალა. 1976 წელს კარტლენდმა 23 რომანი დაწერა, რითაც გინესის რეკორდების წიგნში შევიდა.
1990-იან წლებში, როცა კარტლენდის წიგნების მილიარდზე მეტი ეგზემპლარი იყო გაყიდული, ჟურნალმა ვოგი მას „რომანტიკის ჭეშმარიტი დედოფალი“ უწოდა. კარტლენდი ცნობილი სახე გახდა ბრიტანულ მედიაში, სადაც იგი განიხილავდა სიყვარულის, ქორწინების, პოლიტიკის, რელიგიის, ჯანმრთელობისა და მოდის საკითხებს. მისი გარეგნობის დამახასიათებელი დეტალები ვარდისფერი კაბა და ბუმბულიანი ქუდი იყო.
კარტლენდის კალამს არაერთი ცნობილი ადამიანის ბიოგრაფია ეკუთვნის, მათ შორის არიან შვედეთის დედოფალი კრისტინა, რუმინეთის მეფე კაროლ II, ინგლისისა და შოტლანდიის მეფე ჩარლზ II, ელისაბედ ბავარიელი, ჟოზეფინ ბოარნე და დიანა დე პუატიე.
საპატიო ჯილდოები
1991 წელს დედოფალმა ელისაბედ II-მ ბარბარა კარტლენდს 70-წლიანი ლიტერატურული, პოლიტიკური და სოციალური მოღვაწეობისთვის ბრიტანეთის იმპერიის ორდენი მიანიჭა.
ლეო ჭეიშვილი
ლეო ჭეიშვილი (დ. 1905, კულა — გ. 1 ნოემბერი, 1990) — ქართველი ქიმიკოსი, მეცნიერი, პოეტი, მხატვარი.
ბიოგრაფია
1926 წელს, ლეო ჭეიშვილი, მამის რჩევით, უნივერსიტეტის მეორე კურსიდან გამოვიდა და სწავლის გასაგრძელებლად გერმანიაში გაემგზავრა. სამშობლო 1926 წლის 14 იანვარს დატოვა, როგორც აღმოჩნდა სამუდამოდ. პირველ ხანებში მამა ფულს უგზავნიდა. როცა ეს შეუძლებელი გახდა თავს მხაზველობითი საქმიანობით ირჩენდა და გაჭირვების მიუხედავად შეუპოვრად განაგრძობდა სწავლას. ევროპაში ცხოვრების ათი წელი ნიჭიერმა ახალგაზრდამ მიზანმიმართულად გამოიყენა — ბერლინ-შარლოტენბურგის უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებელი დაამთავრა და 1935 წელს დოქტორ-ინჟინრის ხარისხის მოსაპოვებლად სადოქტორო დისერტაციაც დაიცვა. ამის შემდეგ კაიზერ ვილჰელმის სახელობის ქიმიის ინსტიტუტში მიიწვიეს, რომელიც დღეს მაქს პლანკის სახელს ატარებს. ათი წელი იმუშავა მან ცემენტის, კერამიკისა და მატერიის სტრუქტურათა რენტგენის სხივებით გამოკვლევის დარგში, დაწერა და გამოაქვეყნა 12 სამეცნიერო ნაშრომი. აქვე აიღო პატენტი მაღალი ცეცხლგამძლე მასალების ტექნოლოგიის შემუშავებისათვის. მანვე გამოიგონა ვიბრაციული ვისკოზიმეტრი.
ემიგრაციაში ლეო ჭეიშვილი დაუახლოვდა ემიგრანტი მწერლების, აკაკი და თამარ პაპავების ოჯახს, სადაც დიდი სითბო და სიყვარული იპოვა. 1938 წელს, პარიზში, ჯვარი დაიწერა მათ უფროს ქალიშვილ ტურფა პაპავაზე  და ამ ოჯახის წევრიც გახდა. 1941 წელს პაპავების უმცროსი გოგონა, მზიაც, გვარად ჭეიშვილს გაჰყვა ცოლად. ოღონდ — საშა ჭეიშვილი — გურული ჭეიშვილი გახლდათ, წარმოშობით სოფელ ასკანიდან.
ყველანი ერთ დიდ ოჯახად ცხოვრობდნენ გერმანიაში. მათთან იყრიდა თავს ევროპაში მიმოფანტული მთელი ქართული პოლიტიკური ემიგრაცია. ხშირი სტუმრობის ერთ–ერთი მიზეზი 1937 წელს ბერლინში შეძენილი სიონის ეკლესიიდან გატაცებული საკურთხევლის გადასაფარებელი იყო. ქართველები მის სანახავად პაპავებთან, როგორც ეკლესიაში ისე დადიოდნენ.
ლეო ჭეიშვილისთვის მეორე მსოფლიო ომი ფსიქოლოგიურად ძნელი გადასატანი გამოდგა. იგი ჯერ 21 წლისაც არ იყო, როდესაც გერმანიაში ჩავიდა, მისი აზროვნება ამ ქვეყანაში ჩამოყალიბდა. ახლა კი, ერთ მხარეზე იდგა საბჭოეთი, რომლის ნაწილს საქართველოც წარმოადგენდა, ხოლო მეორე მხარეს — გოეთესა და კანტის, ნიცშესა და ვაგნერის ქვეყანა. პაპავა–ჭეიშვილებისთვის ახალი ლტოლვილობის ხანა დაიწყო. შიმშილი, უსახლკარობა, გადაბუგული ქალაქიდან ქალაქში, სოფლიდან სოფელში ხეტიალი. ოჯახს თუ რამე გააჩნდა ომმა გაუნადგურა. იმ დროს, როცა საბჭოთა ჯარები ბერლინს მიადგნენ, ისინი სოფელ ფლადუნგენის სკოლის შენობაში იყვნენ თავშეფარებულნი. მამაკაცები ადგილობრივ გლეხებთან ერთად შრომობდნენ ლუკმა–პურისთვის. სწორედ ამ სოფელში მოუსწრო მათ ომის დამთავრებამ.
1947 წელს ლეო ჭეიშვილი გერმანიიდან ცოლ-შვილთან ერთად საცხოვრებლად საფრანგეთში გადასახლდა, სადაც მუშაობდა პარიზის პორცელანის ქარხნის ტექნიკურ დირექტორად. ომით დანგრეულ ევროპაში ჭირდა ცხოვრება. მძიმე ეკონომიკური და დაძაბული პოლიტიკური ვითარების გამო 1948 წლიდან ლტოლვილთა დიდი ნაკადი მიაწყდა ამერიკას. პაპავა–ჭეიშვილების დიდმა ოჯახმაც იქითკენ აიღო გეზი.
თავდაპირველად არგენტინაში ჩავიდნენ, რადგან ამერიკის შეერთებულ შტატებში ლეგალურად წასვლა რთულ და ხანგრძლივ პროცედურას ითვალისწინებდა. არგენტინა კი იყო ერთადერთი ქვეყანა, რომელიც ყოველგვარი ფორმალურობის გარეშე ღებულობდა ახალ ემიგრანტებს ევროპიდან. გარდა ამისა, ქართველი პოლიტიკური ემიგრანტებისთვის სამხრეთ ამერიკის ეს სახელმწიფო იმითაც იყო მნიშვნელოვანი, რომ 1919 წლის 13 სექტემბერს პირველმა არგენტინამ დაუჭირა მხარი საქართველოს რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის იურიდიულ აღიარებას.
არგენტინაში ორთავე ჭეიშვილმა სამსახური ადვილად იშოვა. იმ პერიოდში ამ ქვეყანაში ორი თუ სამი ქართველი ცხოვრობდა. 50-იანი წლების შუა ხანებში არგენტინის ქართველთა კოლონია უკვე 40-მდე ოჯახს ითვლიდა. იმ პერიოდში სამხრეთ ამერიკის თითქმის ყველა ქვეყანაში ცხოვრობდნენ ევროპიდან წამოსული ქართველი ემიგრანტები, მაგრამ ლიტერატურულ–კულტურული საქმიანობა მხოლოდ არგენტინასა და ჩილეში მიმდინარეობდა, რაც თამარ და აკაკი პაპავების, ვიქტორ ნოზაძისა და ავთანდილ მერაბაშვილის დამსახურება იყო.
ლეო ჭეიშვილი 1948 წლიდან 1960 წლამდე, როგორც სილიკატური ქიმიის დარგის აღიარებული სპეციალისტი, ხელმძღვანელობდა მინერალოგიის ინსტიტუტს, სადაც გამოყენებული მასალების, ჭიქურებისა და ფერების (ჭიქურის როგორც ზედა, ისე ქვედა ფერების) კომპოზიცია მის მიერ იქნა დამუშავებული. ასევე მან შექმნა საგნების მოდელები და დეკორაციების ნიმუშებიც.
1960 წლიდან ლეო ჭეიშვილმა მეცნიერული მოღვაწეობა ამერიკის შეერთებულ შტატებში გააგრძელა. იგი პროფესორის თანამდებობაზე მიიწვიეს პენსილვანიის უნივერსიტეტში, როგორც მთავარი მეცნიერ-მკვლევარი კერამიკისა და მინის დამუშავების დარგში. იგი წლების განმავლობაში მონაწილეობდა უცხოეთში საერთაშორისო კონფერენციებსა და სიმპოზიუმებში. არის 37 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. მადრიდში, 1968–1969 წლებში გამოქვეყნებული, ესპანურ ენაზე დაწერილი მისი რამდენიმე გამოკვლევა საქართველოს პარლამენტის ეროვნულ ბიბლიოთეკაშია დაცული.
ტურფა პაპავასა და ლეო ჭეიშვილს ხუთი შვილი შეეძინათ: უფროსი ქალიშვილი ნინო — 1939 წელს დაიბადა, მისი მომდევნო ტურფა-მარიამი(პუსი) — 1942 წელს, მზია — თამარი (ზიკუნა) — 1944 წელს. არგენტინაში კიდევ ორი შვილი შეეძინათ: 1950 წელს — მაყვალა და 1953 წელს — დავითი.
ოჯახურმა ბედნიერებამ და სამსახურში პირადმა წარმატებებმა ვერ იხსნა ლეო ჭეიშვილი ნოსტალგიის მძიმე სენისაგან. ,,დაო ეთერ! გული ტირის საყვარელო ჩემი მიწისათვის. რა ვქნა ჩემი ბედი ასეთი ყოფილა — ცრემლი, მწუხრი, ტანჯვა და წამება“, — წერდა დას ეთერ ჭეიშვილ-ყიფიანისას, — ,,ყველა ჩემს მდგომარეობაში ბედნიერად ჩათვლიდა თავს. ქართველი მეუღლე, ხუთი ჯანმრთელი შვილი, ორი უსაყვარლესი შვილიშვილი. ყოველთვის მაღალი ,,პოსტები” ქარხნებში, უნივერსიტეტში თუ სამეცნიერო ინსტიტუტებში, მაგრამ მერწმუნე ჩემო გულის ნაწილო დაო, რომ არა ვარ ბედნიერი, ვარ წამებული და მაქვს უფრო მძიმე ჯვარი, ვიდრე ქრისტე ნაზარეველს. ამიტომ არის, რომ ჩემი ბარათები თქვენდამი სავსეა მწუხრით და სევდით” (12,7, 1971. ლომას–დე–სამორა).
პაპავა–ჭეიშვილების დიდი ოჯახი ცხოვრობდა ბუენოს–აირესთან მდებარე პატარა ქალაქ ლომას–დე სამორაში. მათ სახლში მუდამ ქართული სული ტრიალებდა. მშობლებმა იზრუნეს, რომ შვილებს დედაენა სცოდნოდათ, მათ კი, თავის მხრივ, შემდეგ თაობას ჩაუნერგეს ქართული ენის სიყვარული და პატივისცემა. ჭეიშვილების ოჯახში იყრიდა თავს იქაური ქართველობაც და საქართველოდან ჩასული სტუმრებიც. ბატონი ლეო იყო არგენტინელი ქართველების სათვისტომოს პრეზიდენტი, იგი ყოველი წლის 26 მაისს — საქართველოს დამოუკიდებლობის დღეს რადიოთი მთელ არგენტინას მოუთხრობდა საქართველოს ისტორიის, ლიტერატურის, წარსულისა და დღევანდელობის შესახებ.
1964 წელს, არგენტინაში ჩასული სუხიშვილების ანსამბლის წყალობით ლეო ჭეიშვილმა იპოვა თავისი უმცროსი და, ეთერი, და იმ დღიდან მათ ხშირი მიწერ–მოწერა ჰქონდათ.
1974 წლის 12 აგვისტოს ეთერ ჭეიშვილი და მისი ქალიშვილი ნანა ყიფიანი პირველად ჩავიდნენ ჭეიშვილებთან. ეს დღე ბატონი ლეოსთვის განსაკუთრებით ბედნიერი იყო.
ერთი წლით ადრე, 1973 წლის აგვისტოში, მზია-თამარი (ზიკუნა) ესტუმრა დედ–მამის სამშობლოს. „აგერ ოთხი კვირა შესრულდება, რაც ზიკუნა დაბრუნდა ჩვენთან. ახლაც, ამდენი დღეების შემდეგ, ვიმყოფები ისეთი ძლიერი განცდების ქვეშ, რომ მხოლოდ ცრემლები მშველიან ავიტანო ის, რაც ჩვენმა გოგონამ თან ჩამოგვიტანა. აბა, ვინ აღწერს ყოველივე ამას. ეს მხოლოდ სიჩუმით უნდა გადაიტანო, გადახარშო, მოინელო, რომ არ დაიხრჩვე“. — აღნიშნავდა ლეო ჭეიშვილი (ლომას-დე-სამორა. 28, 9, 1973).
ემიგრანტულ ჟურნალ „კავკასიონში“ ხშირად იბეჭდებოდა სამშობლოს სიყვარულითა და მონატრების სევდით გაჟღენთილი ლეო ჭეიშვილის ლექსები. ბევრს ხატავდა. მისი ფერწერული ტილოები და გრაფიკული ნამუშევრები უხვად ამშვენებდა და დღესაც ამშვენებს შვილებისა თუ ახლობელთა ოჯახების კედლებს. ყველაზე მეტად გატაცებული იყო გრაფიკით. ბატონი ლეოს დასურათებულია სამხრეთ ამერიკაში გამოცემული აკაკი პაპავას ყველა წიგნი. მამის ნიჭი და გატაცება გამოჰყვა უფროს ქალიშვილს, ნინოს, რომელიც პროფესიონალი მხატვარი და მრავალი გამოფენის ავტორი გახლავთ არგენტინაში. მისი დასურათებულია სანტიაგო–დე–ჩილეში დაბეჭდილი გუსტავო დე ლა ტორეს მიერ ესპანურად თარგმნილი „ვეფხისტყაოსნის“ წიგნის პერსონაჟთა ილუსტრაციების გარკვეული ნაწილი.
ლეო ჭეიშვილი გარდაიცვალა 85 წლის ასაკში, 1990 წლის 1 ნოემბერს. ანდერძის თანახმად მისი ფერფლად ქცეული ნეშტი სამშობლოში გადმოსვენებამდე დროებით იქვე დაკრძალეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართველი ქიმიკოსები კატეგორია:ქართველი პოეტები კატეგორია:ქართველი მხატვრები
მუშტი-კრივი
მუშტი-კრივი — სპორტის ხალხური სახეობა, საქართველოში უფრო ქალაქის მოსახლეობაში, ხელოსანთა და წვრილ ვაჭართა შორის იყო გავრცელებული. არსებობდა
მუშტი-კრივის ნაირსახეობები — კრივი ცალიხელით, ხის ხმლებით, შურდულებით და ა.შ. თბილისის უბნებსა და მიმდებარე სოფლებს მოკრივეთა საკუთარი დასები გამოჰყავდათ. მუშტი-კრივი მთავრდებოდა ბრძოლის ველიდან ერთ-ერთი მხარის გაძევებით, ანდა რომელიმე ფალავნის გახწევით მეტოქის განლაგების ბოლომდე. კრივში შეჯიბრების დროს ქალაქი ორ ნაწილად იყოფოდა. ავდარის ჩრდილოეთი ნაწილი, ჩუღურეთი, კუკია, გარეთუბანი, მთაწმინდა და ქალაქის ნაწილი სიონიდან ფეთხაინამდე იყო ზემო უბანი, ხარფუხი, ავლაბარი და შავი სოფელი — ქვემო უბანი. მცირე მასშტაბის კრივი ხშირად იმართებოდა სალაყბოზე, ჭირიან თხევში, ნახშირის უბანში და სხვა ადგილებში. კრივი ყეენობის ერთ-ერთი დამამთავრებელი ეპიზოდი იყო.
XIX საუკუნეში თბილისში კრივის ორი სახეობა იყო განსაკუთრებით პოპულარული: ჩვეულებრივი მუშტი-კრივი და „სალდასტის კრივი“ არის ხის ხმლებით ბრძოლა, თავისებური სამხედრო თამაში. პირველი, როგორც წესი, ტარდებოდა ზაფხულობით, ქალაქის ქუჩებში,მეორე კი — ზამთრობით, ქალაქ გარეთ, ბოტანიკური ბაღის, მახლობლათ, და ბახნის ხევში.
მსგავსი შერკინებები ხშირად არაორგანიზებულად ტარდებოდა, იყო მსხვერპლიც. ამის გამო XIX საუკუნეში ხელისუფლებამ რამდენიმეჯერ სცადა მისი აკრძალვა, საბოლოოდ მუშტი-კრივი ოფიციალურად აიკრძალა საუკუნის დასასრულს.
ლიტერატურა
კატეგორია:სპორტის სახეობები
ელ-გრანადო
ელ-გრანადო (El Granado) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის ანდევალოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 98 კმ². მოსახლეობა — 532 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
ჰენრი მორგენთაუ
ჰენრი მორგენთაუ უმცროსი (Henry Morgenthau Jr.; 11 მაისი, 1891 — 6 თებერვალი, 1967) — შეერთებული შტატების ხაზინის მდივანი ფრანკლინ რუზველტის ადმინისტრაციის უმეტესი პერიოდის განმავლობაში. მან უდიდესი როლი ითამაშა ახალი გარიგების შედგენასა და დაფინანსებაში. 1937 წლის შემდეგ, ჯერ კიდევ მაშინ, როცა ხაზინის მმართველი იყო, მთავარი როლი შეასრულა მეორე მსოფლიო ომში შეერთებული შტატების მონაწილეობის დაფინანსებაში, ძალიან დიდი იყო მისი მნიშვნელობა საგარეო პოლიტიკის ფორმირებაში.
ჰენრი მორგენთაუ რობერტ მ. მორგენთაუსა და ჰენრი მორგენტაუ III-ს მამა იყო. რობერტი იყო მანჰეტენის საოლქო რწმუნებული 35 წლის განმავლობაში, ხოლო ჰენრი მორგენთაუ III ამერიკელი ავტორი და ტელევიზიის პროდიუსერი. ჰენრი მორგენთაუმ განაგრძო ხაზინის მდივნობა ჰარი ტრუმენის პრეზიდენტობის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში. 1945 წლის 27 ივნისიდან 1945 წლის 3 ივლისამდე, სახელმწიფო მდივნის ედუარდ სტეთინიუსის გადადგომის შემდეგ, პრეზიდენტობის კანდიდატი იყო. მორგენთაუ იყო პირველი და ერთადერთი ებრაელი, რომელმაც პირველმა მიიღო საპრეზიდენტო ხაზი მემკვიდრეობით. მინი|
ადრეული წლები
მორგენთაუ დაიბადა ნიუ – იორკის გამოჩენილ ებრაულ ოჯახში. მისი მშობლები იყვნენ ჯოზეფინეს (სიქესი) და ჰენრი მორგენთაუს უფროსი, რომელიც უძრავი ქონების მაგნატი და დიპლომატი იყო. ისინი გერმანიაში დაიბადნენ. მორგენთაუს სამი და ჰყავდა. იგი დაესწრო ფილიპსის ექსტერის აკადემიას, მოგვიანებით გადავიდა დუიტის სკოლაში. შემდეგ მან კორნელიის უნივერსიტეტში შეისწავლა არქიტექტურა და სოფლის მეურნეობა. 1913 წელს იგი შეხვდა და დაუმეგობრდა ფრანკლინსა და ელეონორა რუზველტს. 1922 წელს იგი მოხვდა ამერიკული სოფლის მეურნეობის ჟურნალში, რამაც სახელი გაუთქვა რეკონსტრუქციის, კონსერვაციისა და სამეცნიერო მეურნეობის საქმეში. 1929 წელს რუზველტმა, ნიუ – იორკის გუბერნატორმა, იგი დანიშნა ნიუ-იორკის სახელმწიფო სოფლის მეურნეობის მრჩეველთა კომიტეტის თავმჯდომარედ და დაიკავა ადგილი სახელმწიფო კონსერვაციის კომისიაში.
ახალი გარიგება
1933 წელს რუზველტი გახდა პრეზიდენტი, მორგენთაუ კი დაინიშნა ფედერალური მეურნეობის საბჭოს გუბერნატორად. მორგენთაუ ჩართული იყო ფულთან დაკავშირებული გადაწყვეტილებების მიღებაში. რუზველტმა გამოთქვა აზრი, რომ ვალუტის გასამყარებლად, გაიზარდოს ოქროს ფასი და შეიცვალოს დეფლაცია. იდეას მხარი დაუჭირა კორნელის უნივერსიტეტის პროფესორმა, ჯორჯ უორენმა.
1934 წელს, როდესაც უილიამ ვუდინი გადადგა ჯანმრთელობის გაუარესების გამო, რუზველტმა მორგენთაუ დანიშნა ხაზინის მდივნად; კონსერვატორებიც დაამტკიცა. მორგენთაუ მკაცრი მონეტარი იყო. პრეზიდენტი რუზველტი, მორგენთაუ და ფედერალური სარეზერვო თავმჯდომარე მარინერ სტოდარდ ეკლსი ერთობლივად ინახავდნენ კომუნალური გადასახადების პროცენტს, რათა დაეფინანსებინათ მასიური სახელმწიფო ხარჯები და შემდგომში მოეხდინათ გადაიარაღება, მეორე მსოფლიო ომში აშშ-ს მმონაწილეობის დროს.
კამპანია კორუფციის წინააღმდეგ
მორგენთაუმ გამოიყენა ხაზინის უფროსის თანამდებობა, ორგანიზებული დანაშაულისა და მთავრობის კორუფციის გამოსაძიებლად. სახაზინო დაზვერვა და სხვა სააგენტოები (შეერთებული შტატების ცნობილი ფრაგმენტული ფედერალური სამართალდამცავი სისტემა ხაზინას დეპარტამენტში მხოლოდ ხუთი იყო) არ იყო კოორდინირებული მათი ძალისხმევით; სუპერ-სააგენტოს შექმნის მცდელობები ჰქონდა ჯ. ედგარ ჰოვერს, რომელიც შიშობდა, რომ FBI დაჩრდილული იქნებოდა. მიუხედავად ამისა, მორგენთაუმ შექმნა კოორდინატორი ხაზინის სააგენტოებისთვის.
IRS- ის კრიმინალური გამომძიებლების ყოფილმა ხელმძღვანელმა ელმერ ლინკოლნ ირეიმ, რომელიც ხელმძღვანელობდა მნიშვნელოვან გამოძიებებს, მათ შორის ალ კაპონის დევნას, თანამდებობა დაიკავა 1937 წელს. კორუფციის ოფიციალურმა გამოძიებამ გამოიწვია პოლიტიკური კანდიდატის, თომას პენდერგასტის დაცემა. მაფიასთან დაკავშირებულ სროლას და ოფიციალურ კორუფციას მოჰყვა წარმატებული გამოძიება პენდერგასტისა და ადგილობრივი მაფიის ხელმძღვანელის ჩარლზ კეროლოს წინააღმდეგ. სხვა ოფიციალური პირები, ისევე როგორც განგსტერები, ზოგიერთ შემთხვევაში ნასამართლევნი იყვნენ მორგენთაუს გამოძიების გამო.
მორგენთაუს გეგმა
1944 წელს მორგენთაუმ გეგმა წარადგინა ომისშემდგომი გერმანიისთვის, რომელსაც მოუწოდებდა დაეტოვებინა მძიმე ინდუსტრია. გერმანია უფრთხილდებოდა თავის მდიდარ მეურნეობას აღმოსავლეთში. ამასთან, სტალინი დაჟინებით მოითხოვდა ოდერ-ნეისის საზღვარს, რამაც ამ მეურნეობის ტერიტორიები გერმანიის გარეთ გაიტანა.
1944 წლის 16 სექტემბერს, მეორე ქვებექის კონფერენციაზე, რუზველტმა და მორგენტამ დაარწმუნეს, თავდაპირველად ძალიან იმედგაცრუებული ბრიტანეთის პრემიერ მინისტრი, უინსტონ ჩერჩილი, რომ დასთანხმებოდა მორგენტაუს გეგმას. ამისათვის დიდი ალბათობით, 6 მილიარდი დოლარის ოდენობით სესხი-იჯარის ხელშეკრულება გამოიყენეს. ჩერჩილმა გადაწყვიტა, რომ შეეზღუდა მორგენტაუს წინადადება, მემორანდუმის ახალი ვერსიის შემუშავებით, რომელიც დასრულდა ორი ქვეყნის ხელმოწერით.
გეგმას ეწინააღმდეგებოდნენ რუზველტის კაბინეტში, უპირველეს ყოვლისა ჰენრი სტიმსონი. როდესაც გეგმამ გაჟონა პრესაში, რუზველტისადმი საზოგადოებრივი კრიტიკა დაიწყო. პრეზიდენტის პასუხი ამ ყველაფერზე იყო პრეტენზიების უარყოფა. ამ მოვლენების შემდეგ, მორგენთაუ დიდი ხნით ემხრობოდა რუზველტს.
გერმანიის პროპაგანდის მინისტრმა, გებბელსმა, გამოიყენა გეგმა, რათა ხელი შეეწყო გერმანელ ხალხისთვის, რომ შეენარჩუნებინათ თავიანთი პოზიცია ომის მცდელობებში, რათა მათი ქვეყანა არ გადაქცეულიყო „კარტოფილის ველებად“. გაძლიერდა გერმანიის წინააღმდეგობა. იმის იმედით, რომ მორგენთაუ შეეჩვეოდა და მიიღებდა გერმანიის გეგმას, რუზველტის სიძემ, პოლკოვნიკ ჯონ ბოეტიგერმა, რომელიც მუშაობდა შეერთებული შტატების ომის დეპარტამენტში, აუხსნა მორგენთაუს, თუ როგორ მოუწია ამერიკულ ჯარებს ხუთი კვირის განმავლობაში ბრძოლა, რომელთაც სასტიკი წინააღმდეგობა გაუწიეს ააჩენის დაპყრობას და პრეტენზია გამოთქვეს მორგენთაუს გეგმის თაობაზე.
1945 წლის 10 მაისს ტრუმენმა ხელი მოაწერა აშშ-ს საოკუპაციო დირექტივას — JCS 1067. მორგენთაუმ განუცხადა თავის თანამშრომლებს, რომ ხაზინისთვის ეს დიდი დღე იყო. დირექტივა, რომელიც ძალაში იყო ორი წლის განმავლობაში, აშშ-ს საოკუპაციო ძალებს მიმართავდა, ,, არ გადაედგა ნაბიჯები გერმანიის ეკონომიკური რეაბილიტაციისკენ".
ოკუპირებულ გერმანიაში მორგენტაუმ დაუტოვა პირდაპირი მემკვიდრეობა ადამიანებს, რომლებსაც OMGUS- ში ჩვეულებრივ „მორგენთაუს ბიჭებს“ უწოდებენ. ესენი იყვნენ აშშ-ს სახაზინო თანამდებობის პირები, რომლებიც გენერალ დუაიტ ეიზენჰაუერმა „ისესხა“ ოკუპაციის არმიისთვის. ამ ხალხმა უზრუნველყო, რომ JCS 1067-ს ინტერპრეტაცია რაც შეიძლება მკაცრად შესრულებულიყო. ისინი ყველაზე აქტიურები იყვნენ ოკუპაციის პირველ გადამწყვეტ თვეებში.
მორგენთაუს მემკვიდრეობა ასევე იქნა ნაჩვენები გერმანიის განიარაღების შენარჩუნების გეგმებში.
1945 წლის ოქტომბერში მორგენთაუმ გამოაქვეყნა წიგნი სახელწოდებით ,,გერმანია არის ჩვენი პრობლემა", რომელშიც მან დეტალურად აღწერა და მოტივაცია გაუწია მორგენთაუს გეგმას. 1945 წლის ნოემბერში ამერიკის შეერთებული შტატების საოკუპაციო ზონის სამხედრო გუბერნატორმა, გენერალმა, დუაიტ იზენჰაუერმა განახორციელა წიგნის 1000 უფასო ასლის გადაცემა ოკუპირებულ გერმანიაში ამერიკელ სამხედრო მოსამსახურეებზე. ისტორიკოსი სტივენ ამბროსი მივიდა დასკვნამდე, რომ, მიუხედავად ეიზენჰაუერის მოგვიანო ქმედებებისა, ეს მოქმედება არ იყო მორგენტაუს გეგმის დამტკიცება.
მისი გადადგომის შემდეგ, სხვა გამოჩენილ პირებთან ერთად, მაგალითად, ელეონორა რუზველტთან, მორგენთაუ რამდენიმე წლის განმავლობაში დარჩა როგორც ჯგუფის აქტიური წევრი, რომელიც კამპანიას უწევდა გერმანიას „მკაცრი მშვიდობისთვის“. საბოლოო ჯამში, სრულად ინდუსტრიული და დენაცისტური თანამედროვე გერმანიის, ევროპაში ინტეგრაციის პოლიტიკა, იყო მიღებული პოლიტიკა, როგორც ეს აღწერილია ფრანკ კაპრას 1945 წლის გავლენიან მოკლე ნაშრომში „აქ არის გერმანია“.
ბრეტონ ვუდსი
მორგენთაუ პირველად დანიშნა აშშ-ს პრეზიდენტმა ფრანკლინ რუზველტმა ბრეტონ ვუდსის კონფერენციის დროებით პრეზიდენტად, რომელმაც ჩამოაყალიბა ბრეტონ ვუდსის სისტემა, საერთაშორისო სავალუტო ფონდი და რეკონსტრუქციისა და განვითარების საერთაშორისო ბანკი (მსოფლიო ბანკი). 1944 წლის 1 ივნისს დაწყებული პლენარული სხდომის დროს მექსიკის დელეგაციის ხელმძღვანელმა ედუარდო სუარესმა იგი დანიშნა კონფერენციის მუდმივ პრეზიდენტად. ეს შუამდგომლობა ბრაზილიის უფროსმა დელეგატმა, არტურ დე სუზა კოსტამ მიიღო და მას მხარი დაუჭირა კიდევ რამდენიმე დელეგაციამ, მაგალითად, კანადამ და საბჭოთა კავშირმა.
შემდგომი კარიერა და მემკვიდრეობა
1945 წელს, როდესაც ჰარი ტრუმენი გახდა პრეზიდენტი, მორგენთაუმ ისურვა თანამდებობიდან გადადგომა. ტრუმენმაც მაშინვე დაადასტურა ეს გადაწყვეტილება. მან ცხოვრების დარჩენილი ნაწილი ებრაელ ქველმოქმედებთან მუშაობას დაუთმო, ისრაელის ფინანსური მრჩეველიც გახდა. ტალ შაჰარი, ისრაელის ზაზავი (სოფლის მეურნეობის საზოგადოება) იერუსალიმის მახლობლად, რომელიც 1948 წელს შეიქმნა, მორგენთაუს პატივსაცემად დაერქვა სახელი (მორგენტაუ (თანამედროვე მართლწერა Morgentau) გერმანულად ნიშნავს „დილის გველს“ და ასევე ასე ნიშნავს „ტალ შაჰარს“ ებრაულად).
მორგენთაუმ თავისი დღიური გადასცა ფრანკლინ რუზველტის საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკასა და მუზეუმს. გარდაიცვალა 1967 წელს ნიუ – იორკში, პაუცეფში. მისი ვაჟი რობერტ მორგენტაუ იყო ნიუ – იორკის საოლქო რწმუნებული 1975 წლიდან 2009 წლამდე.
ჰენრი მორგენთაუს ხელმოწერა
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 11 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1891 კატეგორია:გარდაცვლილი 6 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ბიზნესმენები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი არამხატვრული მწერლები კატეგორია:კორნელის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:აშშ-ის ხაზინის მდივნები კატეგორია:ნიუ-იორკელი მწერლები
ანჰედონია
ანჰედონია (ἀν- ან- „გარეშე“ და ἡδονή - „ჰედონე“ - „სიამოვნება“) — სიამოვნების განცდის შეუძლებლობა საქმიანობებისგან, რომლებიც ჩვეულებრივ სიამოვნების მომგვრელია, მაგალითად: ვარჯიში, მუსიკის მოსმენა, სექსუალური აქტივობა, სოციალური კავშირების დამყარება. ანჰედონიის აქამდე არსებულ განმარტებებში დიდი მნიშვნელობა ეთმობოდა მხოლოდ სიამოვნების მიღების შეუძლებლობას, ახალ განმარტებებში კი ყურადღება ეთმობა სიამოვნების მომგვრელი ქცევების ისეთ ასპექტებს, როგორიცაა მოტივაცია და/ან სურვილი რაიმე აქტივობის განხორციელებისა (მოტივაციური ანჰედონია).
ლიტერატურა
კატეგორია:ფსიქოლოგია კატეგორია:დეპრესია
მიკაელა-ბასტიდასის რაიონი
მიკაელა-ბასტიდასის რაიონი (Distrito de Micaela Bastidas) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის გრაუს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3508 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 255 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 11.39 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 110.14 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:გრაუს პროვინციის რაიონები
სტანისლავ ავგუსტ პონიატოვსკი
სტანისლავ ავგუსტ პონიატოვსკი (Stanisław August Poniatowski; დ. 17 იანვარი, 1732, ვოლჩინი  — გ. 12 თებერვალი, 1798, სანქტ-პეტერბურგი) — პოლონეთის უკანასკნელი მეფე და ლიტვის დიდი სამთავროს უკანასკნელი მთავარი 1764–1795 წლებში.
სტანისლავ პონიატოვსკისა და კონსტანცია პონიატოვსკის მეოთხე შვილი. მიიღო შესანიშნავი განათლება და ბევრს მოგზაურობდა დასავლეთ ევროპაში. დიდი ხანი დაჰყო ინგლისში და კარგად გაეცნო საპარლამენტო მმართველობას. 1752 წელს ორატორული ნიჭის გამო ყურადღება მიაქციეს ჟეჩ პოსპოლიტის სეიმში. 1755–1756 წლებში ცხოვრობდა რუსეთში, როგორც ინგლისის ელჩ ვილიამსის პირადი მდივანი, ხოლო 1757–1762 წლებში სამეფო კარზე აკრედიტებული იყო როგორც საქსონიის ელჩი.
მეფე ავგუსტ III-ის გარდაცვალების შემდეგ, 1764 წელს რუსეთის იმპერატრიცა ეკატერინე II-ის აქტიური მხარდაჭერის შემდეგ პოლონეთის მეფედ აირჩიეს. 1795 წელს ტახტიდან გადადგა მესამე დანაწილების დროს.
ცხოვრების უკანასკნელი წლები გაატარა სანქტ-პეტერბურგში. გარდაიცვალა 1798 წელს. დაკრძალულია ეკატერინე ალექსანდრიელის ტაძარში.
ლიტერატურა
კატეგორია:პოლონეთის მეფეები კატეგორია:ლიტვის დიდი მთავრები კატეგორია:დაბადებული 17 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1732 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1798 კატეგორია:ტახტიდან გადამდგარი მონარქები
ლგბტ
thumb|[[აკრონიმი „ლგბტ“ დაამკვიდებული იქნა ლგბტ გამომცემლობების, პრაიდ აღლუმების, და მსგავსი ღონისძიებების მიერ, მაგალითად ისეთი, როგორიცაა ბოლონიის პრაიდი 2008 წელს.]] ლგბტ (LGBT) — აკრონიმი, რომელიც ინგლისურ ენაში ლესბოსელი, გეი, ბისექსუალი და ტრანსგენდერი ადამიანების აღსანიშნავად შეიქმნა. ტერმინი 1990-იანი წლებიდან გამოიყენება და „ლგბ“ აბრევიატურის ადაპტაციაა, რომელმაც 1980-იანი წლების მეორე ნახევრიდან სიტყვა „გეი“ ჩაანაცვლა; ეს უკანასკნელი იმ დროს სრულიად ლგბტ საზოგადოების აღმნიშვნელ ტერმინად გამოიყენებოდა. ეს ცვლილება გამოწვეულ იქნა გავრცელებული აზრით, რომლის მიხედვითაც „გეი საზოგადოება“ არ მოიცავდა ყველა არსებულ სექსუალურ იდენტობას. აშშ-ში და სხვა ინგლისურენოვან ქვეყნებში ეს აბრევიატურა შემდგომში ფართოდ გავრცელდა სხვადასხვა სექსუალური იდენტობის მქონე ადამიანთა თვითაღნიშვნისთვის და მიღებულ იქნა სექსუალობაზე და გენდერულ იდენტობაზე დაფუძნებული საზოგადოებრივი ცენტრის უმრავლესობის და მედიის მიერ. ლგბტ აგრეთვე გამოიყენება ისეთ ქვეყნებშიც, რომელთა ენებში ეს აბრივიატურა მრავალმნიშვნელოვანია, მაგალითად საფრანგეთში.
ზოგიერთ ვარიაციაში ტერმინს ასობგერა ქ ემატება მათ აღსანიშნავად, ვინც საკუთარ თავს ქვიარად თვლის. ტერმინები ლგბტქ და „ქვიარი“ ხშირად ურთიერთშენაცვლებადია და გამოიყენება სექსუალური ორიენტაციის, გენდერული იდენტობისა და გენდერული თვითგამოხატვის მქონე ადამიანთა მრავალფეროვნების ხაზგასასმელად. ქვიარი არის ე.წ. ქოლგა ტერმინი. ის ლგბტქ+ საზოგადოების ნებისმიერ წარმომადგენელს შეიძლება ესადაგებოდეს. ტერმინი უფრო ზოგადი და მრავლის მომცველია, ანუ გამოიყენება არა მხოლოდ ექსკლუზიურად ლესბოსელ, გეი, ბისექსუალ ან ტრანსგენდერ ადამიანთა აღსანიშნავად, არამედ არაჰეტეროსექსუალ ან არასისგენდერი ადამიანთა აღსანიშნავადაც. ტერმინი ლგბტქ 1996 წლიდანაა დარეგისტრირებული.
რიგ შემთქვებში ასობგერა ქ ასევე შეიძლება გამოიყენებოდეს ტერმინ „Questioning“-ის აღსანიშნავადაც და გულისხმობს იმ პირებს, ვინც საკუთარ სექსუალურ ორიენტაციასა და/ან გენდერულ იდენტობას ეჭვის ქვეშ აყენებს.
ის თუ რამდენად ღიად აღიარებენ ან არ აღიარებენ საკუთარ იდენტობას ლგბტ პირები დამოკიდებულია მათ სახცოვრებელ გარემოში არსებული ლგბტ უფლებების მდრომარეობაზე.
სქოლიო
კატეგორია:ლგბტ კატეგორია:ლგბტ ტერმინები
ბალაპანი (ბაშკირეთი)
ბალაპანი (Балапан; Балапан) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ზილაირის რაიონში. მდებარეობს მდინარე ბუზავლიკის მარცხენა სანაპიროზე. მიეკუთვნება მატრაევის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ ზილაირიდან განლაგებულია 62 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სიბაიდან 108 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 119 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ზილაირის რაიონის სოფლები
მუკის რაიონი
მუკის რაიონი (Distrito de Muqui) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ხაუხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 322 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 171 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 100 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 11.74 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ხაუხის პროვინციის რაიონები
აკიტანია (ბოიაკა)
აკიტანია (Aquitania) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3.216 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 087 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 18.36 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 876 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჩიუნე სიგიჰარა
ჩიუნე სუგიჰარა (დ. 1 იანვარი, 1888 — გ. 31 ივლისი, 1986 კამაკურა, იაპონია) — იაპონელი დიპლომატი. ჩიუნე სუგიჰარა ერთ-ერთი გამოჩენილი იაპონელი დიპლომატია, იაპონიის ისტორიაში, რომელიც წარმოადგენდა იაპონიის იმპერიის საკონსულოს ლიეტუვაში მეორე მსოფლიო ომის დროს. სწორედ აღნშნულ პერიოდში, ჩიუნემ ისარგებლა თავისი თანამდებობით და დაეხმარა ათასობით იუდეველს გასულიყვნენ ქვეყნიდან. მან გამოუწერა ებრაელებს სატრანზიტო ვიზები იაპონიის მიმართულებით გასამგზავრებლად, რითაც საფრთხეში ჩააგდო საკუთარი კარიერა და ოჯახის უსაფრთხოება.
ბიოგრაფია
ჩიუნე სუგიჰარა დაიბადა საშუალო კლასის ოჯახში 1900 წლის 1 იანვარს იაპონიის ჩუბუს რეგიონის ქალაქ იაცუში. მამამისი ცნობილი ექიმი გახლდათ, ხოლო მისი დედა სამურაების კლასის შთამომავალი. 1919 წელს სასწავლებელის დამთავრების შემდეგ მის მამას უნდოდა მასაც მედიცინა ესწავლა, მაგრამ მან ჩააბარა ვასედას უნივერსიტეტში ინგლისური ლიტერატურის ფაკულტეტზე. ცოტა ხნის შემდეგ გაიარა გამოცდა საგარეო საქმეთა სამინისტროს საგარეო ურთიერთობების საკითხში მუშაობის დასაწყებად. სამინისტრომ პირველად იგი ჩინეთში გააგზავნა, სადაც მან მაღალ დონეზე შეისწავლა გერმანული და რუსული ენები, რაც დაეხმარა განევითარებინა თავისი დიპლომატიური კარიერა და გამხდარიყო სამინისტროში საბჭოთა კავშირთან ურთიერთობის სფეროს ხელმძღვანელი.
მოგვიანებით მიიღო ვიცე მინისტრის თანამდებობა მანჩრურიაში, მაგრამ მოუწია დაეთმო ეს პოსტი საკუთარი ღირსების გამო, ვინაიდან არ ეთანხმებოდა იმ სასტიკ შეთანხმებას, რომელიც დაკავშირებული იყო ჩინელების წინააღმდეგ.
როდესაც დაბრუნდა იაპონიაში იქორწინა იუკიკო კიკუჩი-სთან, რის შემდეგაც გაგზავნილი იქნა იაპონიის დიპლომატიურ ცენტრში ფინეთში ქალაქ ჰელსინსკში.
1939 წლის მარტში კი ჩიუნე სიგიჰარა გააგზავნეს კაუნაში (ლიეტუვა), რომელიც მდებარეობდა სტრატეგიულ ადგილზე ნაცისტურ გერმანიასა და საბჭოთა კავშირს შორის, რათა დაეფუძნებინა იაპონიის საკონსულო. ომის წინ კაუნას მოსახლეობა 120000 – მოსახლეს შეადგენდა, რომლის მეოთხედი ნაწილი იუდეველები გახლდნენ. ლიეტუვა ამ მომენტში იუდეველებისათვის მშვიდობისა და წარმატების საოცნებო ადგილს წარმოადგენდა.
ლიტველი ებრაელების უმრავლესობა აგრძელებდა მშვიდ ცხოვრებას და ვერ აცნობიერებდა იმ რისკს, რაშიც ცხოვრობდნენ და არ უშინდებოდნენ იმას, რაც ხდებოდა მეზობელ პოლონეთში, რომ ათასობით იუდეველს სასტიკად ხოცავდნენ, ვერ წარმოედგინათ, რომ XX საუკუნეში შეიძლებოდა მსგავსი რამ მათთანაც მომხდარიყო.
სიტუაციების ცვლილება დაიწყო 1940 წლის შუაწელს, როდესაც საბჭოელები შეიჭრნენ ლიეტუვაში. ახლა უკვე მეტისმეტად გვიანი იყო იმისათვის, რომ მიეტოვებინათ ეს ქვეყანა.
ამ საშინელი დიპლომატიური სიტუაციის დროს სუგიჰარა ჩიუნე ებრაელთათვის გადაიქცა სიცოცხლის გადარჩენის საკვანძო პიროვნებად. მასზე იყო დამოკიდებული ათასობით ებრაული ოჯახის ბედიღბალი.
სუგიჰარამ მეუღლესთან ერთად საბოლოოდ მიიღო ურთულესი გადაწყვეტილება დახმარებოდა ათასობით ლტოლვილს, თუნდაც საკუთარი კარიერის და ოჯახის მომავლის სანაცვლოდ და გამოეწერა ვიზები თითოეული მათგანისათვის.
1940 წლის 31 ივლისიდან-28 აგვისტომდე, 29 დღის განმავლობაში თავის მეუღლესთან ერთად ხელით წერდა სატრანზიტო ვიზებს. აღშსანიშნავია, რომ საბოლოოდ მან დაახლოებით ექვსი ათასი ვიზა გასცა, რისი დაწერა და ხელმოწერაც შეძლო. შედაგად კი საბჭოელებმა აიძულეს დაეხურა საკონსულო და დაეტოვებინა ლიეტუვა.
როცა მატარებელი გადიოდა, სუგიჰარამ მოასწრო და გადასცა ერთ მის მეგობარს საკონსულო ბეჭედი და ოფიციალური დოკუმენტები, რათა გაეგრძელებინა და მოესწრო კიდევ მეტი იუდეველის გადარჩენა.
მათმა კი, ვინც მოახერხეს ამ ვიზის მიღება, გაემართნენ მოსკოვისკენ და იქიდან წავიდნენ ვლადივასტოკში, რომელიც ახლოს არის იაპონიის კუნძულებთან. იქიდან კი მრავალი გაემგზავრა იაპონიაში, სადაც ცოტა ხნის შემდეგ გადავიდნენ შანგაიში (ჩინეთი).
მიუხედავად სუგიჰარას დაუმორჩილებლობისა, იაპონიის ხელისუფლებამ ჩათვალა, რომ ის საჭირო ადამიანს წარმოადგენდა მისი დიპლომატიური უნარების გამო და არ დაითხოვა სამსახურიდან, იგი აგრძელებდა იქ მუშაობას მეორე მსოფლიო ომის 1945 წელს დასრულებამდე. იაპონიის დამარცხების შემდეგ კი მოუწია ნულიდან დაეწო თავისი ცხოვრება.
ოჯახის შესანახად მან დაიწყო კარდაკარ სიარული და ნათურების გაყიდვა. ხანდახან კი მთარგმნელად შოულობდა სამსახურს. ბოლოს კი გადაწყვიტა მოსკოვში გამგზავრებულიყო, სადაც თავისი ცხოვრების ბოლო 20 წელი გაატარა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1888 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1986 კატეგორია:იაპონელი დიპლომატები
ტიგლათფილესერ II
ტიგლათ-ფილესერ II — ასურეთის მეფე შუა ასურული პერიოდის დროს. ტიგლათ-ფილესერ II სამეფო ტახტზე აშურ-რეშ-იში II-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 967 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 935 წელს, მის შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე აშურ-დან II ავიდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ასურეთის მეფეები
ლეკა (კანტემირის რაიონი)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანტემირის რაიონის სოფლები
პაიმოგო
პაიმოგო (Paymogo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების უელვის პროვინციის ანდევალოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 214 კმ². მოსახლეობა — 1162 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
ეპიტაშვილი
საკუთარი სახელი ეპიტაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
Harvest (ნილ იანგის ალბომი)
Harvest — კანადელი მუსიკოს ნილ იანგის მეოთხე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1972 წლის 14 თებერვალს ლეიბლზე Reprise Records.
ალბომის ჩაწერაში მონაწილეობდნენ: ლონდონის სიმფონიური ორკესტრი (ორ სიმღერაში), დევიდ კროსბი, გრემ ნეში, ლინდა რონსტადტი, სტივენ სტილზი და ჯეიმზ ტეილორი. ჩანაწერი Billboard 200-ის სათავეში მოხვდა, სადაც ორი კვირის განმავლობაში იმყოფებოდა.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორი - ნილ იანგი.
სქოლიო
კატეგორია:ნილ იანგის ალბომები კატეგორია:1972 წლის ალბომები კატეგორია:Reprise Records-ის ალბომები
საქართველოს კოსმოსურ ნაგებობათა ინსტიტუტი
საქართველოს კოსმოსურ ნაგებობათა ინსტიტუტი — საქართველოს სამეცნიერო-კვლევითი და საპროექტო - საკონსტრუქტორო დაწესებულება. ინსტიტუტის გენერალური კონსტრუქტორი და გენერალური დირექტორია ე. მეძმარიშვილი, რომლის ხელმძღვანებლობით 1979 წელს შეიქმნა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სტუდენტთა ბიურო „მშენებლობა“, შემდგომში მათ კოსმოსურ ნნაგებობათა ინსტიტუტი ეწოდათ. ინსტიტუტის თეორიული და ექსპერიმენტული კვლევის, კონსტრუირებისა და პროექტირების სტრუქტურები განლაგებულია საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის შენობაში.
2000 წელს ევროპულმა კოსმოსურმა სააგენტომ აღიარა ქართული კოსმოსური ტექნოლოგიები. ამის საფუძველზე დიდი კოსმოსური რადიოტექნიკური სატელიტების მშენებლობისთვის დაიდო ხელშეკრულება რუსულ ქართულ და იტალიურ მხარეებს შორის. კოსმოსურ ნნაგებობათა ინსტიტუტი საძღვარგარეთ ურთიერთობებისთვის იყენებს მათ დაფუძნებულ კომპაია „საქართველოს პოლიტექნიკური ინტელიგენს“.
აქ აღიზარდა მრავალი მეცნიერებათა კანდიდატი და დოქტორი.
ლიტერატურა
კატეგორია:თბილისის განათლების ცენტრები
ლიტია
ლიტია (Litija; Littai ) — ქალაქი ცენტრალურ სლოვენიაში. ის მდებარეობს ისტორიულ რეგიონში ზედა კარნიოლაში, დედაქალაქ ლუბლიანადან სამხრეთით, მდინარე სავას ორივე ნაპირზე. ქალაქში დაახლოებით 6,500 ადამიანი ცხოვრობს.
სქოლიო
კატეგორია:სლოვენიის ქალაქები
რეჩნოი-ვოკზალი (მოსკოვის მეტრო)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
ბაშკირეთის ეროვნული პარკი
ბაშკირეთის ეროვნული პარკი (Башкирия (национальный парк), ბაშკ. Башҡортостан милли паркы) — ეროვნული პარკი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთში, რომელიც ფარავს ურალის მთების სამხრეთ ნაწილის ტყეებს. ეროვნული პარკში მდებარეობს მდინარე ნუგუში (ასევე ნუგუშის წყალსაცავის პოპულარული რეკრეაციული ზონა) და მდინარე ბელაია. პარკში წარმოდგენილია მდინარეების ღრმა ხეობები კარსტული ტოპოგრაფიით. დაცული ტერიტორია ცნობილია ხიდებით, რომლებიც მდინარე კუპერლიაზე არის გადებული. პარკი მდებარეობს ბაშკირეთის რესპუბლიკის (ასევე ცნობილი როგორც „ბაშკირია“) სამ რაიონში (მელეუზოვსკი, კურგაჩინსკი და ბურზიანსკი).
ისტორია
ბაშკირეთის რეგიონი ათასობით წლის განმავლობაში იყო დასახლებული: შულგან-ტაშში აღმოჩენილია პალეოლითის ხანით დათარიღებული ნახატები მღვიმეებში, რომლებიც რადიო-ქიმიური ანალიზის მიხედვით 13000-14000 წლით თარიღდება. ნახევრად მომთაბარე ბაშკირები ბაშკირეთის მკვიდრნი არიან და მღვიმეში აღმოჩენილ ობიექტებს თავიანთი კულტურის ნაწილად აცხადებენ..
ეს ტერიტორია კარგადაა ცნობილი ველური მეფუტკრეობით, როდესაც თაფლს აგროვებენ ხის ფუღუროებში. ეროვნული პარკის მეზობელი, ალტინ-სოლოკის ნაკრძალი სპეციალურად მეფუტკრეობის ტრადიციის დასაცავადაა შექმნილი და ითვლება, რომ თაფლს ასე 1500 წლის განმავლობაში ამზადებდნენ.
XX საუკუნეში ვოლგასა და ურალის მთებს შორის მოქცეული ბაშკირეთი რუსეთის ყველაზე ინდუსტრიულ და დასახლებულ რესპუბლიკად ჩამოყალიბდა. ბაშკირეთის ეროვნული პარკის მაღალმთიანი ტერიტორია და მასთან დაკავშირებული ნაკრძალები შედარებით ნაკლებად იქნა დასახლებული, რაც ზრდის მათ მნიშვნელობას როგორც დასვენების, ასევე ბუნების დაცვის მხრივ.
დღეს პარკი ცნობილია ზაფხულობით ნუგუშის წყალსაცავის რეკრეაციული მიზნებისთვის გამოყენებისთვის, საფეხმავლო ბილიკებითა და ცხენებით ჯირითით. ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს მღვიმეებიც. წყალსაცავი და პარკთან ახლო მდებარე ქალაქი მელეუზი ტურისტულად მნიშვნელოვანი ადგილებია.
კლიმატი და ეკორეგიონი
thumb|230 px| ნუგუშის წყალსაცავი, რომელიც პარკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს ბაშკირეთის ეროვნული პარკისთვის დამახასიათებელია ნოტიო კონტინენტური კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია (Dfb)). კლიმატის ამ სახისთვის დამახასიათებელია ტემპერატურის მკვეთრი ცვალებადობა, როგორც დღიურად, ასევე სეზონურად. ზაფხული შედარებით თბილია, ზამთარი კი ცივი და თოვილიანი.
ცხოველები
ბაშკირეთის ეროვნულ პარკში ბინადრობს 60-მდე ძუძუმწოვარი. წარმომადგენლობითი სახეობებია მურა დათვი, ხარირემი, მგელი, ფოცხვერი და თახვი. ნაკრძალის ტერიტორიაზე აღრიცხულია ამფიბიების 11, თევზების 30 და ფრინველების 150 სახეობა. მტაცებელ ფრინველებში შედის: ბეგობის არწივი და თეთრკუდა ფსოვი (ყველაზე დიდი არწივი, რომლის ფრთები 8 მეტრამდე იშლება). მდინარეების, ნუგუშისა და ბელაიას სათავეებში ბინადრობს ტაიმენი.
ირაკლი მერებაშვილი
1991 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მექანიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 2 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1963 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები ირაკლი
ბელენი (ბოიაკა)
ბელენი (Belén) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.723 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 471 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 59.24 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 143 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბოიაკის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები და ქალაქები
ჩრდილოეთის ალიანსი
220px|მინიატიურა|ჩრდილოეთის ალიანსის კონტროლირებადი ტერიტორიები 220px|მინიატიურა|ჩრდილოეთის ალიანსის დაჯგუფება [[ბაგრამის ავიაბაზაში]] ჩრდილოეთის ალიანსი (UIF, Jabha-yi Muttahid-i Islami-yi Milli bara-yi Nijat-i Afghanistan) —ავღანეთის გადარჩენის გაერთიანებული ისლამური ფრონტი, ცნობილი, როგორც ჩრდილოეთის ალიანსი — ალიანსი შეიქმნა 1992 წელს. ეს იყო დაჯგუფება, რომელმაც გააერთიანა ავღანეთის მთელი რიგი საველე მეთაურები.
ისტორია
მოჯაჰედების შვიდი პარტიიდან ერთ–ერთის საფუძველზე ჩამოყალიბდა ჯამიათ–ისლამი— პარტია, რომელსაც 1980–ან წლებში თავისი რეზიდენცია ჰქონდა პაკისტანის ქალაქ პეშავარში. ხოლო 1989 წლისათვის ჩამოყალიბდა, აგრეთვე, პარტია ხებზ–ე ვახდატი ("ერთობა"), რომელიც შეიქმნა ხაზართა ინტერესების დამცველი პარტიისა და მცირე შიიტური დაჯგუფებების შერწყმის შედეგად. შიიტური დაჯგუფებების ბაზა, მანამდე, ირანის დედაქალაქ თეირანში მდებარეობდა.
ახალშექმნილი ხელისუფლება (რომელშიც მასუდს ეკავა თავდაცვის მინისტრის პოსტი) აერთიანებდა თითქმის ყველა ძირითად პარტიას, მაგრამ ის აღმოჩნდა დღენაკლული, დაიშალა და დაიწყო შეტაკებები მტრულად განწყობილ პარტიებსა და ფრონტებს შორის. ამ შინაგან წინააღმდეგობებს დასასრული დაუდო მოძრაობა "თალიბანმა", რომელმაც 1996 წელს აიღო ქაბული.
მას შემდეგ, რაც მსოფლიო საზოგადოებრიობა შეშფოთდა თალიბანის მოქმედებით, ჩრდილოეთის ალიანსი აჰმად–შაჰ მასუდის მიერ იქნა რეორგანიზებული და აღდგენილი. მან მოახერხა ნდობის აღდგენა დასავლეთის მრავალ ქვეყანასა და მათ მოკავშირეებში, შეიძინა ახალი შეიარაღება და ავღანეთის ჩრდილოეთ ნაწილზე, ქვეყნის ტერიტორისს თითქმის 15%–ზე მოახერხა კონტროლის დამყარება. ეს იყო, ძირითადად, ტაჯიკებითა და უზბეკებით დასახლებული ტერიტორიები.
1999 წლისათვის ჩრდილოეთის ალიანსს უკვე მჭიდრო კავშირი ჰქონდა ცერეუ–სთან, რის შესახებაც მაშინდელი ხელმძღვანელი ჯორჯ ტენეტი წერდა თავის წიგნში "შტორმის ცენტრი", რომ 11 სექტემბრის ამბების შემდეგ, ორი წლის განმავლობაში ცერეუ–ს თავისი ჯგუფი ჰყავდა განლაგებული ავღანეთის ჩრდილოეთ რეგიონში ჩრდილოეთის ალიანსის კონტროლირებად ტერიტორიებზე, კეძოდ, პანჯერის ხეობაში, სადაც მათ მოახერხეს ხუთჯერ შეხვედროდნენ ალიანსის ხელმძღვანელებს, მათ შორის, უპირველეს ყოვლისა, მეთაურს აჰმად_შაჰ მასუდს.
ალიანსი აჰმად–შაჰ მასუდის გარდაცვალების შემდეგ
2001 წლის 9 სექტემბერს 2 ტერორისტი–თვითმკვლელი, ჟურნალისტის ნიღაბქვეშ, ინტერვიუს იღებდა აჰმად–შაჰ მასუდისაგან. მოულოდნელად პირდაპირ ტელეეკრანის წინ მოხდა აფეთქება. ასაფეთქებელი მოწყობილობა დამონტაჟებული იყო ერთ–ერთ ტელეკამერაში. აჰმად–შაჰი გარდაიცვალა, თუმცა ერთი კვირის განმავლობაში საზოგადოებას, მასუდის ახლო ნათესავბსაც კი, უმალავდნენ ამ ფაქტს მოწმეები. მაღალი თანამდებობის პირები ამტკიცებდნენ, რომ ავღანეთის მხედართმთავარი დაჭრილია, მაგრამ მისი სიცოცხლე არ არის საფრთხეში. ცნობები არ დადასტურდა. მასუდი მიღებული ჭრილობებით გარდაიცვალა. 2001 წლის 16 სექტემბერს ის დაკრძალეს პანჯშერის ხეობაში.
აჰმად–შაჰ მასუდის მემკვიდრე გახდა 44 წლის გენერალი მუჰამედ ფაჰიმხანი. ჯერ კიდევ 13 სექტემბერს, ის ოფიციალურად იქნა წარდგენილი სასწრაფოდ შეკრებილ სხდომაზე დუშანბეში, ირანის, რუსეთის, ინდოეთის, ტაჯიკეთის, უზბეკეთის ოფიციალური პირების წინაშე. მუჰამედ ფაჰიმხანი კარგად არის ცნობილი. მან დაამთავრა ქაბულის უნივერსიტეტის თეოლოგიური ფაკულტეტი, იბრძოდა ჯერ კიდევ საბჭოთა არმიის წინაარმდეგ. 1992 წელს დანიშნულ იქნა უშიშროების მინისტრად, ხოლო უკანასკნელ წლებში აჰმად–შაჰ მასუდის მრჩევლად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავღანეთის ისტორია კატეგორია:არაღიარებული სახელმწიფოები
ბორცვი (ფილმი)
ბორცვი (The Hill) — სიდნი ლუმეტის 1965 წლის ფილმი. მოქმედება ვითარდება მეორე მსოფლიო ომის დროს აფრიკაში, დამნაშავე სამხედროთათვის განკუთვნილ ბრიტანულ გამოსასწორებელ კოლონიაში.
პუებლა-დე-გუსმანი
სქოლიო
კატეგორია:უელვის მუნიციპალიტეტები
პატაიპამპის რაიონი
პატაიპამპის რაიონი (Distrito de Pataypampa) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის გრაუს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3952 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 022 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.43 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 158.91 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:გრაუს პროვინციის რაიონები
მუკიაუიოს რაიონი
მუკიაუიოს რაიონი (Distrito de Muquiyauyo) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ხაუხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 342 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 636 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 130 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 19.86 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხუნინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ხაუხის პროვინციის რაიონები
ლინგურა
ლინგურა (Lingura) — სოფელი მოლდოვაში, კანტემირის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 114 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 284 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კანტემირის რაიონის სოფლები
ქუიუბულაქი
ქუიუბულაქი (Kuyubulak) — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:შაბრანის რაიონის სოფლები
ვოდნი-სტადიონი (მოსკოვის მეტრო)
ვოდნი-სტადიონი (Водный стадион) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს ზამოსკვორეცკაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1964 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოსკოვის მეტროსადგურები
დავით მიქელაძე
ბიოგრაფია
დავით მიქელაძე დაიბადა 1843 წელს სამტრედიის რაიონის სოფელ კულაშში. მამამისი ალექსანდრე იყო თურქეთთან ბრძოლის მონაწილე, რუსეთის გვარდიის ბრძოლის მონაწილე, რუსეთის გვარდიის პოლკოვნიკი, ქუთაისის გუბერნიის თავადაზნაურობის პირველი წინამძღოლი (მარშალი) იყო. 1853 წელს შეიყვანეს ქუთაისის გიმნაზიაში, რომელიც 1863 წელს დაამთავრა. იმავე წელს გაგზავნეს პეტერბურგის უნივერსიტეტში, სადაც 1867 წლამდე დარჩა. 1864 წელს ი. მელიქიშვილთან და ვ. თულაშვილთან ერთად, პეტერბურგში დააარსა სტამბა, სადაც იბეჭდებოდა ქართული ჟურნალ–გაზეთები, წერდა სტატიებს და ლექსებს. 1867 წელს ივანე კერესელიძის „ცისკარში“ ბეჭდავს გონებამახვილურ სატირულ ლექსებს, მონაწილეობას ღებულობს „მამებისა და შვილების ბრძოლაში“, იცავს ახალი თაობის შეხედულებებს. 1870-იან წლებში უმაღლესი განათლების მისაღებად პარიზში გაემგზავრა, სადაც 1873 წლამდე დარჩა. ამ ხნის მანძილზე საქართველოსთან კავშირი არ გაუწყვეტია, კორესპონდენციებს უგზავნიდა „დროებას“. უცხოეთში მყოფი, მოწმე და ერთგვარი მონაწილეც გახდა მსოფლიო–ისტორიული მნიშვნელობის მოვლენებისა, რომელთა ცენტრში იყო პარიზის კომუნა და მისი გამოძახილი. 1886 წლიდან თანამშრომლობდა „ივერიაში“. 1899 წელს აკაკის „კრებულის“ მეორე ნომერში დაიბეჭდა მისი ოთხმოქმედებიანი დრამა „ხაფანგი“. 1900 წლიდან მუშაბდა შავი ქვის მრეწველთა საბჭოში. 1908 წელს თარგმნა და წიგნად გამოსცა ლევ ტოლსტოის ხუთმოქმედებიანი დრამა „მეუფება წყვდიადისა“, რომელიც შემდეგ ქართულ სცენეზე დაიდგა. 1910-1916 წლებში ქუათისის საადგილმამულო ბანკის დირექტრი იყო.
გარდაიცვალა 75 წლის ასაკში 1918 წელს, დაკრძალულია მწვანეყვავილას პანთეონში, ქუთაისში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1843 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1918 კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:ქართველი ჟურნალისტები კატეგორია:ქართველი საზოგადო მოღვაწეები დ
ფრენსის ვუდი
ფრენსის ვუდი (Frances Wood; დ. 25 დეკემბერი, 1883, ინგლისი, ლონდონი — გ. 12 ოქტომბერი, 1919) — ინგლისელი ქიმიკოსი და სტატისტიკოსი. მისი სახელი მიენიჭა სამეფო სტატისტიკური საზოგადოების მედალსაც.