cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
მადამ დიუ ბარი
ბრილიანტის ყელსაბამი
მინი|ბრილიანტის ყელსაბამი, რომელიც ლუი XV-მ მადამ დიუ ბარისთვის დაამზადებინა 1772 წელს, პარიზელმა იულველირმა ლუი XV-ის დაკვეთით უძვირფასესი ბრილიანტის ყელსაბამი დაამზადა. მას სურდა, რომ ეს ყელსაბამი დიუ ბარისთვის ეჩუქებინა. თავის მხრივ, მეფე ცდილობდა, რომ დიუ ბარს მსგავსი ძვირფასეულობებით მაინც დაეჩრდილა სამეფო კარის ქალები, რომლებიც მას არაფრად თვლიდნენ. სწორედ ეს გახდა მიზეზი, რის გამოც მეფემ მისთვის ორ მილიონ ლივრიანი ყელსაბამის ჩუქება მოისურვა. ყელსაბამის დამზადებას იმდენად დიდი ხანი დასჭირდა, რომ ლუი XV ვერც კი მოესწრო მის დასრულებას და შესაბამისად არც საფასური ჰქონდა გადახდილი, რასაც საბოლოოდ დიდი სკანდალი მოჰყვა, რომელშიც ჩათრეულ იქნენ მარი ანტუანეტი და ჟანა დე ლა მოტ-ვალუა (მეფე ანრი II ვალუას უკანონო შთამომავალი). ლუი XV-ის გარდაცვალების შემდეგ, გაკოტრების პირას მყოფმა იულველირმა ყიდვა დიუ ბარს შესთავაზა, თუმცა უმეფოდ იგი უსახსრებოდ იყო, ამიტომაც ახალ დედოფალ მარი ანტუანეტს შესთავაზა, თუმცა მან ასეთი ძვირადღირებული სამკაულის ყიდვის უფლება თავს ვერ მისცა. იულველირმა მეფის დებსა და მამიდებსაც შესთავაზა, მაგრამ ასევე უარი მიიღო. საბოლოოდ, ღამით უცნობი ქალი მივიდა იულველირთან, თანხა მიუტანა და უთხრა, რომ დედოფალმა გადაიფიქრა. ცხადია ამან ძალიან გაახარა იგი, თუმცა შემდეგში დიდი სკანდალი მოჰყვა. როგორც აღმოჩნდა, დედოფალს არ უყიდია ყელსაბამი და რეალურად კარდინალმა დე როანმა იყიდა, იმისათვის, რომ შემდგომში დედოფლისთვის დაებრალებინა. მიზეზი ის იყო, რომ ხალხი ქვეყნის გაკოტრებაში ბრალს ისედაც მარი ანტუანეტს სდებდა და ასეთი ძვირადღირებული ყელსაბამის ყიდვის ამბავი ბოლო წვეთი აღმოჩნდა ფრანგებისთვის, რასაც დიდი რევოლუციის დაწყება მოჰყვა.
ლუი XV-ის გარდაცვალება და გაძევება
მარცხნივ|მინი|349x349პქ|დიუ ბარი 1783 წელს დროთა განმავლობაში, რაც ლუი XV ხანში შედიოდა, სულ უფრო მეტს ფიქრობდა სიკვდილზე და ეშინოდა, რომ განსაწმენდელში მოხვდებოდა, ამიტომაც სიცოცხლეშივე შეუდგა თავისი ცოდვებისაგან განწმენდას, ამიტომაც დიუ ბარს თანდათან ჩამოშორდა. სულ მალე მეფეს სახადი შეეყარა. ვინაიდან იმ ეპოქაში ეს განუკურნებელი სენი იყო, ლუი ფიქრობდა, რომ ეს მისი აღსასრული იყო. იგი მთელ დღეებს თავის საწოლში ატარებდა, სადაც მის გვერდით მადამ დიუ ბარი და მისი ქალიშვილები: მარი ადელაიდა, ვიქტორია და სოფი იყვნენ. 1774 წლის 4 მაისს, მეფემ დიუ ბარს ვერსალის დატოვება შესთავაზა, რათა ინფექცია არ გადასდებოდა. ჟანამ დატოვა მეფის პალატები, თუმცა არა სასახლე. ამის შემდეგ ლუის ოთახში სასულიერო პირები შევიდნენ, მისი აღსარება ჩაიბარეს და გარდაცვალებისთვის მზადება დაიწყეს. ამავე წლის 10 მაისს, ლუი XV გარდაიცვალა, რის შემდეგაც საფრანგეთის მეფე მისი შვილიშვილი ლუი XVI გახდა, ხოლო დედოფალი მარი ანტუანეტ ავსტრიელი. ტახტზე ასვლისთანავე, მარი ანტუანეტმა, რომელსაც დიდი გავლენა ჰქონდა თავის ქმარზე, ვერსალიდან გააძევა მადამ დიუ ბარი და იგი მო-ენ-ბრიეს სააბატოში გადაასახლა. მონაზვნები, რომლებმაც იცოდნენ, რომ იგი ყოფილი კურტიზანი და სამეფო ფავორიტი იყო, მას თბილად არ შეხვედრიან. თუმცა, ისინი მალე დაუახლოვნენ და მიეჩვივნენ მას, მათ შორის აბატისაც.
გადასახლებაში ცხოვრება
მონასტერში გატარებული ერთწლიანი ტყვეობის შემდეგ, მადამ დიუ ბარს ნება მიეცა მეზობელ ქალაქში გასულიყო ხოლმე, ოღონდ მზის ჩასვლამდე უნდა დაბრუნებულიყო უკან. ამ ამბიდან ერთ თვეში, მას სააბატოს სამუდამოდ დატოვების ნებაც მიეცა, ოღონდ იმ პირობით, რომ ვერსალსა და სხვა სამეფო რეზიდენციებს ათი მილის რადიუსში არ უნდა მიახლოვებოდა. ამის შემდეგ, მან თავის ძველი ნაცნობის, მადამ დე ლა გარდის ვაჟთან დაიწყო ურთიერთობა და მასთან ერთად ლუვესიენის შატოში დასახლდა. სწორედ აქ გაატარა მან შემდგომი რამდენიმე წელი, სადაც გარდის ვაჟის გარდა, კიდევ ჰქონდა რომანი ჰენრი სეიმურსა და ლუი ბრისაკთან. დროთა განმავლობაში, ჰენრი სეიმურს მობეზრდა ჟანასთან ურთიერთობა და მიატოვა იგი. ჰენრიმ მიტოვებისას მას თავისი პორტრეტი და წერილი გაუგზავნა, სადაც ინგლისურად ეწერა: „თავი დამანებე“. მისგან განსხვავებით, ბრისაკი დიუ ბარის ერთგული იყო, მიუხედავად იმისა, რომ მან მისი და სეიმურის ურთიერთობის შესახებ იცოდა. 1789 წელს დაიწყო საფრანგეთის დიდი რევოლუცია, რამაც კატასტროფული შედეგი მოიტანა არა მხოლოდ არისტოკრატებისთვის, არამედ მათთან დაახლოებული პირებისთვისაც. ამ დროს, აჯანყებული ხალხის ბრბომ დააპატიმრა და პარიზის ციხეში გამოკეტა ბრისაკი. ერთხელ, გვიან ღამით, ჟანა მთვრალი ხალხის ხმამ გააღვიძა, რომლებიც მისი შატოსკენ მიდიოდნენ და ღია ფანჯრებიდან შეიდოდნენ. ბრბო მალევე შევარდა მის საძინებელში, სადაც დიუ ბარი შიშისაგან გაქვავებული იყო. მათ იგი მალევე დააპატიმრეს და ბრისაკის მსგავსად ციხეში გამოკეტეს.
დაპატიმრება, სასამართლო და სიკვდილით დასჯა
მინი|362x362პქ|მადამ დიუ ბარი მიჰყავთ სიკვდილით დასასჯელად თავის გადასარჩენად, დიუ ბარი და მისი მონა, ზამორი იაკობინელთა ჯგუფს შეუერთდნენ და რევოლუციონერთა მხარდამჭერები გახნდნენ. ამან დიუ ბარს ვერ უშველა, რადგან იგი თვით საფრანგეთის მეფის საყვარელი იყო, ე.ი. სხვა არისტოკრატთა მსგავსად „ქვეყნის მტერი“ იყო, ამიტომაც რაც არ უნდა გაეკეთებინა, თავს ვერ გადაირჩენდა. ამის სამაგიეროდ, მან კეთილშობილება გამოიჩინა და ზამორი მონობისგან გაანთავისუფლა.
ზამორის განთავისუფლება დიუ ბარს კარგად არ დაბრუნებია. მან მის წინააღმდეგ მისცა ჩვენება, რომლის მიხედვითაც ჟანა ქვეყნიდან დროულად გაქცეულ არისტოკრატებს ეხმარებოდა. 1792 წელს, ზამორის მიერ მიცემული ჩვენების საფუძველზე, 1793 წელს დიუ ბარი საბოლოოდ დააპატიმრეს. ჯერ კიდევ 1792 წელს მიუსაჯა რევოლუციურმა სასამართლომ ღალატისათვის სიკვდილით დასჯა, თუმცა მას ამ დროისათვის ჯერ კიდევ ჰქონდა შერჩენილი ლუის ნაჩუქარი ძვირფასეულობა და მოსამართლის მოსყიდვით გადაირჩინა თავი. თუმცა, ამავე ხერხით ვერ დაიძვრინა თავი მეორე სასამართლო პროცესზე, რომელმაც მას კვლავ სიკვდილით დასჯა მიუსაჯა.
1793 წლის 8 დეკემბერს, მადამ დიუ ბარი პარიზში ეშაფოთზე აიყვანეს და გილიოტინაზე თავი მოჰყვეთეს. ამ დროს იგი 50 წლის იყო. ამ დროისათვის, უკვე სიკვდილით იყნენ დასჯილნი მეფე ლუი XVI, დედოფალი მარი ანტუანეტი, პრინცესა დე ლამბალი, ასევე სიკვდილი ჰქონდა მისჯილი პრინცესა ელიზაბეტს, დოფინი ლუი და პრინცესა მარი ტერეზა კი დილეგებში იყვნენ, სამეფო ოჯახის სხვა წარმომადგენლები კი ქვეყნიდან იყვნენ გაქცეულები. როგორც ცნობილია, როცა იგი ეშაფოთზე ავიდა და გილიოტინა დაინახა წამოიძახა: „შენ აპირებ რომ მომკლა !, რატომ?“. შეშინებულმა დიუ ბარმა მოწყალების თხოვნა დაიწყო და ხალხს შველას ევედრებოდა. საბოლოოდ კი მან თავის ჯალათს უთხრა „De grâce, monsieur le bourreau, encore un petit moment!“, ანუ „კიდევ ერთი წამი, ბატონო აღმსრულებელო, გევედრებით !“. იგი დაკრძალეს პარიზში, წმინდა მადლენის სახელობის სასაფლაოზე.
მიუხედავად იმისა, რომ მისი უზარმაზარი ქონების დიდი ნაწილი ფრანგული მთავრობის მიერ იქნა კონფისკირებული, ნაწილმა, მისი ძვირფასეულობიდან მოახერხა გადარჩენა. ისინი საფრანგეთიდან ინგლისში გაიტანეს და 1795 წელს აუქციონზე გაყიდეს.
საჭმელი
მისი ტრაგიკული აღსასრულის შემდეგ არაერთ საჭმელს დაერქვა მის პატივსაცემად სახელი „დიუ ბარი“. აღსანიშნავია, რომ ყველა კერძს, სახელად „დიუ ბარი“, აქვს კრემისებრი თეთრი სოუსი და ასევე უმეტესობას აქვს ყვავილოვანი კომბოსტო. ყვავილოვანი კომბოსტო ერთგვარად დიუ ბარის საყვარელი მაქმანებიანი კაბების დიზაინს წააგავს და სწორედ ამის სიმბოლოდაა, ხოლო თეთრი კრემისებრი სოუსი იმ დროში გავრცელებული მაღალი, თეთრი ვარცხნილობების სომბოლოა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 19 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1743 კატეგორია:გარდაცვლილი 8 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1793 კატეგორია:ფრანგი კურტიზანები და მეძავები კატეგორია:სამეფო საყვარლები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სტატისტიკის ორგანო
სტატისტიკის ორგანო — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სტატისტიკური სამსახური განვითარების ანალიზისათვის, რომლის შექმნა იმთავითვე დადგა დღის წესრიგში. „აგრარულ რეფორმასთან დაკავშირებული სტატისტიკის შედგენის“ შესახებ კანონპროექტის საკითხის განხილვა დაიწყო 1918 წლის 5 ნოემბერს საქართველოს პარლამენტში. იმავე წლის 15 ნოემბერს პარლამენტის მიერ მიღებული კანონით, მიწათმოქმედების სამინისტროსთან შეიქმნა სტატისტიკის დროებითი ბიურო.
მისი საშტატო განრიგი თავდაპირველად განისაზღვრა შემდეგნაირად: გამგე და თითო-თითო სტატისტიკოსი, ინსტრუქტორი და კონტროლიორი. სტატისტიკის ბიუროს დაევალა: 1917 წლის საადგილმამულო და სასოფლო-სამეურნეო აღწერის მასალების მომზადება: მიწის ფონდის აღრიცხვა, მიწის ფონდის განაწილების ნორმების განსაზღვრა და სხვა. ამგვარად, საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში თავდაპირველად შეიქმნა სტატისტიკის სპეციალური სამსახური განსაზღვრული ფუნქციებით, დაფინანსებით, მაგრამ არა დამოუკიდებელი უწყების სახით, არამედ ერთ-ერთი სამინისტროს შემადგენლობაში. სტატისტიკური ორგანოს სტატუსის ამაღლების მიზნით, 1919 წლის 25 ივლისს დამფუძნებელმა კრებამ მიიღო კანონი „ცენტრალური სასტატისტიკო კომიტეტის დაარსების“ შესახებ, რომლის მიხედვით დაარსდა „რესპუბლიკის ცენტრალური სასტატისტიკო“ კომიტეტი. დამფუძნებელ კრებაზე დიდი კამათი გამოიწვია ამ ორგანოს დაქვემდებარების საკითხმა. იურიდიული და თვითმმართველობის, ასევე საფინანსო-საბიუჯეტო კომისიები და დამფუძნებელი კრების ცალკეული წევრები მოითხოვდნენ „კომიტეტის“ მთავრობის დაქვემდებარებაში ყოფნას, რაც „კომიტეტს“ მეტ თავისუფლებას მისცემდა. მიუხედავად ამისა, გადაწყდა, „კომიტეტის“ მიწათმოქმედების სამინისტროს დაქვემდებარებაში დატოვება. ეს მოტივირებული იყო აგრარული რეფორმის წარმატებით დასრულების მიზნით. დამტკიცებული „დებულების“ მიხედვით, სტატისტიკურ კომიტეტს განესაზღვრა სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის სტატისტიკური სამუშაოების წარმართვა. კომიტეტის თავმჯდომარეს ნიშნავდა და ათავისუფლებდა რესპუბლიკის მთავრობა.
კომიტეტი ოთხი განყოფილებისაგან შედგებოდა:
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
ემილ კონსტანტინესკუ
ემილ კონსტანტინესკუ (Emil Constantinescu, 19 ნოემბერი 1939, ბენდერი, მოლდოვა) – რუმინელი პოლიტიკოსი, ქვეყნის პრეზიდენტი 1996–2000 წლებში.
პროფესიიით გეოლოგი. 1966 წლიდან ასწავლიდა ბუქარესტის უნივერსიტეტის გეოლოგიურ ფაკულტეტზე. 1989 წლის რუმინეთის რევოლუციის შემდეგ ჩამოაყალიბა პოლიტიკური გაერთიანება – მოქალაქეთა კავშირი. 1992 წელს აირჩიეს ბუქარესტის უნივერსიტეტის პრეზიდენტად. 1996-2000 წლებში კი რუმინეთის პრეზიდენტია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 1939
სიუ
სიუ (დაკოტა; თვითწოდება dakhota, lakhota, nakhota — მშვიდობის დამყარებელნი, გაერთიანებულები) — სიუს ჯგუფის ინდიელები აშშ-ის ჩრდილოეთსა (ნებრასკა, მინესოტა, სამხრეთ და ჩრდილოეთ დაკოტა, მონტანა) და კანადის სამხრეთში (სასკაჩევანი და მანიტობა). აშშ-ში მათი რაოდენობა აღწევს 113,7 ათას ადამიანს (2002 წლის აღწერით), კანადაში კი — 3 ათასი (2001 წლის აღწერით). საუბრობენ სიუს ენაზე (ლაკოტა), ახალგაზრდები ფლობენ ასევე ინგლისურ ენასაც. 70 %-ზე მეტი არის ქრისტიანი (კათოლიკები, ანგლიკანელები, ინდეპენდეტები და ა. შ.), შემონახულია ასევე ტრადიციული რწმენებიც.
სიუს ტომის ცნობილი ინდიელები არიან: ბახალა — სანტის ბელადი, რომელმაც დიდი წვლილი შეიტანა სიუს აჯანყებაში; მჯდომარე ხარი — ჰუნკპაპის ბელადი, ლითლ-ბიგჰორნის ბრძოლის ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა, დიდი ფეხი — მინეკონჟუს ბელადი, გარდაიცვალა ვუნდედ-ნის წყაროს ბრძოლაში, შეშლილი ცხენი — ოგლალას ბელადი, გამოირჩეოდა ბრძოლებში განსაკუთრებული სიმამაცით, წითელი ცა — ოგლალას ბელადი, წითელი ცის ბრძოლის მთავარი ფიგურა, ჩარლზ ისტმენი — ექიმი და მწერალი.
სქოლიო
კატეგორია:ინდიელები კატეგორია:სიუს ხალხი
შავი ავსტრალორპი
შავი ავსტრალორპი — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. გამოყვანილია ავსტრალიაში ინგლისური შავი ორპინგტონის საფუძველზე. შეფერილია შავად, დასდევს მუქი მწვანე ელფერი. მამლის ცოცხალი მასაა 3,5–3,9 კგ, დედლისა 2,5–2,9 კგ. კვერცხმდებლობა 150–180 კვერცხი წელიწადში. კვერცხის მასა 55–62 გ; ნაჭუჭი ყავისფერია. ჯიში ძირითადად ავსტრალიასა და აშშ-შია გავრცელებული. სსრკ-ში (რსფსრ) პირველად 1946 წელს შეიყვანეს. გამოიყენება შეჯვარებებში მაღალი კვერცხმდებლობის ჰიბრიდული კვერცხისმდებელი ქათმების გაუმჯობესების მიზნით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქათმის ჯიშები
პიელონეფრიტი
პიელონეფრიტი — თირკმლის მენჯის, ფიალებისა და თირკმლის პარენქიმის ინტერსტიციული ქსოვილის ინფექციურ-ანთებითი დაავადება. თირკმლის დაავადებათა შორის როგორც სიხშირით, ასევე სიმძიმით პირველ ადგილზეა, ხოლო ინფექციურ-ანთებით დაავადებებს შორის ზედა სასუნთქი გზების ანთების შემდეგ მეორეა. ქალები ავადდებიან 5-ჯერ უფრო ხშირად, ვიდრე მამაკაცები.
პიელონეფრიტი გამომწვევი მიზეზების მიხედვით იყოფა პირველადად და მეორეულად.
პირველადი პიელონეფრიტის გამომწვევი მიზეზია ჰემატოგენური (სისხლის) გზით გავრცელებული ინფექცია, ხოლო მეორეულის უროლოგიური პათოლოგიები, რომლებიც თანდართული აღმავალი ინფექციის პირობებში იწვევს შარდის პასაჟის დარღვევას: შარდ-კენჭოვანი დაავადება, საშარდე სისტემის განვითარების ანომალიები, პროსტატის ჰიპერტროფია, შარდის ბუშტ-შარდსაწვეთის რეფლუქსი და სხვ.
პირველადი პიელონეფრიტი უფრო ხშირია და მეტწილად ქალებში გვხვდება, მეორეული კი- მამაკაცებში.
მიმდინარეობის მიხედვით არჩევენ მწვავე (სეროზული, ჩირქოვანი) და ქრონიკულ პიელონეფრიტს. იმის მიხედვით, ცალი თირკმელია დაავადებული თუ ორივე, პიელონეფრიტი შეიძლება იყოს ცალმხრივი, იშვიათად ორმხრივი.
მწვავე პიელონეფრიტი
თირკმლის პარენქიმაში განვითარებული ცვლილებების მიხედვით განასხვავებენ მწვავე ჩირქოვანი პიელონეფრიტის შემდეგ ფორმებს: აპოსტემატოზურ პიელონეფრიტს, კარბუნკულსა და თირკმლის აბცესს.
გამომწვევი მიზეზები და განვითარების მექანიზმი
მწვავე პირველადი პიელონეფრიტის გამომწვევი ბაქტერიული ფლორიდან უმთავრესად გვხვდება ნაწლავის ჩხირი, შემდეგ სტაფილოკოკი, ენტეროკოკი, იშვიათად კლებსიელდა.
მეორეული მწვავე პიელონეფრიტის მიზეზი ძირითადად ნაწლავის ჩხირია, რომელიც უმეტესად სხვა მიკრობებთან - ენტეროკოკთან, სტაფილოკოკთან, პროტეუსსა და ფსეუდომონასთან ერთად იწვევს დაავადების განვითარებას.
მწვავე პიელონეფრიტი ხშირია გოგონებსა და ორსულ ქალებში, აგრეთვე შესაძლოა განვითარდეს უროლოგიურ დაავადებათა კვლევის, სადიაგნოსტო და სამკურნალო მანიპულაციების (შარდსაწვეთის კათეტერიზაცია, აღმავალი ურეთროპიელოგრაფია და სხვ.) დროს.
დიაგნოსტიკა
მწვავე პიელონეფრიტის დიაგნოზი ემყარება ანამნეზს (ავადმყოფის გამოკითხვას), სისხლის და შარდის საერთო ანალიზს, თირკმლების ულტრაბგერით გამოკვლევას (ექოსკოპიას).
მკურნალობა
პირველადი ჰემატოგენური პიელონეფრიტის მკურნალობის ძირითადი მეთოდია ანტიბიოტიკოთერაპია (ცეფალოსპორინები, ამინოგლიკოზიდები, ლუსფანიმალიდები, ფთორქინოლების ჯგუფი), ორგანიზმის იმუნური სისტემის სტიმულაცია, ვიტამინოთერაპია, ნახშირწყლებით მდიდარი საკვებისა და სითხის ჭარბად მიღება. მეორეული პიელონეფრიტის მკურნალობისას მნიშვნელოვანია, პირველ რიგში, შარდის პასაჟის აღდგენა და პარალელურად ანტიბიოტიკოთერაპია.
ქრონიკური პიელონეფრიტი
ქრონიკული პიელონეფრიტი ქრონიკულად მიმდინარე თირკმლის ინტერსტიციული ქსოვილის ბაქტერიული ანთებაა. დაავადების გამომწვევი მიზეზების მიხედვით ქრონიკული პიელონეფრიტი შეიძლება იყოს პირველადი და მეორეული. დაავადებულთა 25%-ში ქრონიკული პიელონეფრიტი ცალმხრივია, უფრო ხშირად მარჯვენამხრივი. დანარჩენ შემთხვევაში- ორმხრივი, ორივე თირკმლის სხვადასხვა ხარისხის დაზიანებით. ქრონიკული პიელონეფრიტის გამომწვევ ბაქტერიულ ფლორას მიეკუთვნება ნაწლავის ჩხირი, პროტეუსი, ენტეროკოკი, ფსეუდომონა, კლებსიელლა, ენტერობაქტერია და სხვ.
ქრონიკული პიელონეფრიტის დროს ინფექციური პროცესი თირკმლების სტრუქტურული ელემენტების ატროფიას, ანუ განლევას, განაპირობებს. ზოგჯერ დააავადება თირკმლების პროგრესირებადი უკმარისობით რთულდება, რომლის საბოლოო სტადიაზე საჭირო ხდება დიალიზი ან თირკმლის ტრანსპლანტაცია.
მკურნალობა
ეფექტიანი მკურნალობის აუცილებელი პირობაა საშარდე გზების ობსტრუქციის (დახშობის) მოხსნა და ანტიბაქტერიული თერაპია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ანთება კატეგორია:თირკმლის დაავადებები კატეგორია:ნეფროლოგია
კრიუჩევკა
კრიუჩევკა (Крючевка; Крючевка) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. მიეკუთვნება რუსკო-იურმაშის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 33 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ იურმაშიდან 4 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 11 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:უფის რაიონის სოფლები
სერგო კუსევიცკი
დირიჟორი და გამომცემელი
ბერლინში მან ორმაგ-ბასზე რეციდივების მიღება; ორწლიანი საკუთარ სახლში სტუდენტურ ორკესტრთან ვარჯიშის შემდეგ მან დაიქირა ბერლინის ფილარმონია და როგორც დირიჟორი, შედგა თავისი პროფესიონალი დებიუტი (1908). კონცერტში შედიოდა სერგეი რაჩმანინოფის ფორტეპიანოს კონცერტი ნომერი 2 (კომპოზიტორთან ერთად ფორტეპიანოზე). მომდევნო წელს ის და მისი ცოლი დაბრუნდნენ რუსეთში; მოსკოვში მათ საკუთარი ორკესტრი დააარსეს.
პირადი ცხოვრება
კუსევიცკის მეორე მეუღლე ნატალია გარდაიცვალა 1942 წელს; მან მეუღლის პატივსაცემად შექმნა კუსევიცკის მუსიკალური ფონდები. 1947 წლის ბოლოს, იგი ოლღა ნაუმოვაზე (1901–1978, ატალიას დისშვილი) დაქორწინდა. ნაუმოვა წყვითან ერთად 18 წლის განმავლობაში ცხოვრობდა და მათ მდივნად მუშაობდა. ოლღა ნაუმოვა იყო გამორჩეული პოლიტიკოსისა და საჯარო მოხელის ალექსანდრე ნაუმოვის ქალიშვილი, რომელიც როსეთის საიმპერატორო კაბინეტში რომელიც სოფლის მეურნეობის მინისტრად მსახურობდა. მას აღწედნენ როგორც მშვიდსა და რბილი-საუბრის ტონის მქონეს. ლეონარდ ბერნშტეინი და აარონ კოპლანდი მას ახლო მეგობრად თვლიდნენ.
სერგო კუსევიცკი გარდაიცვალა 1951 წლის 4 ივნისს, ბოსტონში. დაკრძალულია მეუღლე ნატალიასთან ერთად ლენოქსში მდებარე ეკლესიის გორაკ-სასაფლაოზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 26 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1874 კატეგორია:გარდაცვლილი 4 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1951 კატეგორია:რუსი დირიჟორები კატეგორია:რუსი კომპოზიტორები
კლერკი
კლერკი (clerc) — საფრანგეთში, ბელგიასა და ნიდერლანდებში საქმის მწარმოებელი, სტაჟიორი, რომელიც ნოტარიუსად ემზადება. ინგლისსა და აშშ-ში მოსამსახურე სავაჭრო-სამრეწველო საწარმოში, ნოტარიუსის ან ადვოკატის კანტორაში. შუა საუკუნეებში საფრანგეთსა და ინგლისში - სასულიერო პირი.
ხრისტიან დე ვეტა
250პქ|მინი|ხრისტიან დე ვეტახრისტიან დე ვეტა (Christiaan Rudolf de Wet ; დ. 7 ოქტომბერი, 1854, ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფო — გ. 5 თებერვალი, 1922, დევეტსდორფი) — სამხრეთ აფრიკელი პოლიტიკოსი, გენერალი ბურების მეორე ომში.
ბიოგრაფია
დე ვეტა წარმოშობით იყო ჰუგენოტების ოჯახიდან. 1889–1898 წლებში იყო ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფოს პარლამენტის წევრი. ბურების მეორე ომის დასაწყისში იგი არნოლდ კრონიეს დანაყოფში კომენდანტის ასისტენტად დანიშნეს. 1900 წელს ბრიტანელების წინააღმდეგ ბრძოლაში გამოჩენილი სიმამაცისა და გამჭრიახობისათვის იგი ორანჟის არმიის მეთაური ხდება. 1900 წლის 24 ნოემბერს ერთ-ერთ ბრძოლაში მან ტყვედ ჩაიგდო 450 ბრიტანელი. 1901 წლის 25 დეკემბერს მან ხელში ჩაიგდო ბრიტანელთა ბანაკი. ხრისტიანის ძმა პიტერ დე ვეტა ასევე ბურების გენერალი იყო, მაგრამ ერთ-ერთ ბრძოლაში ტყვედჩავარდნილი მოგვიანებით ბრიტანელებს შეუერთდა და იბრძოდა თავისი ძმის წინააღმდეგ. მიუხედავად ხრისტიანის წარმატებებისა 1902 წლის 11 მაისს იგი იძულებული გახდა იაკობ დე ლა რეისა და ლუი ბოტასთან ერთად ევროპულ ემიგრაციაში წასულიყო. 1907 წელს ხრისტიან დე ვეტა დაბრუნდა სამშობლოში და სოფლის მეურნეობის მინისტრის პოსტი დაიკავა. პირველ მსოფლიო ომში იგი ცდილობდა მოეწყო გერმანელების მხარდასაჭერად აჯანყება. ამის გამო იგი 1914 წელს მთავრობამ 6 წლით დააპატიმრა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 7 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1854 კატეგორია:გარდაცვლილი 5 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1922 კატეგორია:სამხედრო მოღვაწეები კატეგორია:სამხრეთ აფრიკელი პოლიტიკოსები
სამი სახალხო პრინციპი
მინი|სუნ იატსენი — სამი სახალხო პრინციპის ავტორი მინი|ლოზუნგი «ჩინეთს გააერთიანებს „სამი სახალხო პრინციპი“» განთავსებული [[ტაივანი|ტაივანის ერთ-ერთ კუნძულზე. ჩინეთის კუთვნილ საპირისპირო ნაპირზე განთავსებულია ლოზუნგი «ჩინეთს გააერთიანებს „ერთი ქვეყანა, ორი სისტემის“» პოლიტიკა.  ]] სამი სახალხო პრინციპი (სანმინის დოქტრინა, ჩინ. 三民主義) — პოლიტიკური დოქტრინა, რომელიც შეიმუშავა ჩინელმა პოლიტიკოსმა და ფილოსოფოსმა სუნ იატსენმა. პოლიტიკური ფილოსოფიის ნაწილი, რომელიც მიმართული იყო ჩინეთის დამოუკიდებელ და ძლიერ სახელმწიფოდ ქცევისკენ.
„სამი სახალხო პრინციპის“ იდეა სუნ იატსენს აშშ-ში ყოფნის დროს მოაფიქრდა და შეიცავს ამერიკული პოლიტიკური აზროვნების ელემენტებს. სუნ იატსენი ამბობდა, რომ შთაგონებული იყო აბრაამ ლინკოლნის გეტისბურგის მიმართვით. ასევე სუნ იატსენზე დიდი გავლენა იქონია კონფიციანელობის იდეოლოგიამ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩინეთი კატეგორია:სინხაის რევოლუცია კატეგორია:პოლიტიკური თეორიები კატეგორია:სოციალური ფილოსოფია კატეგორია:სახელმწიფო იდეოლოგიები
მიხეილ ლომიზე
მიხეილ გრიგორის ძე ლომიზე (Михаил Григорьевич Ломизе; დ. 21 სექტემბერი, 1933 — გ. 2 ივლისი, 2021) — საბჭოთა და რუსი გეოლოგი. გეოლოგია-მინერალოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1981), მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოლოგიური ფაკულტეტის დინამიკური გეოლოგიის კათედრის პროფესორი (1985). აკადემიკოს ვიქტორ ხაინის მოწაფე.
ბიოგრაფია
მიხეილ ლომიზე დაიბადა 1933 წლის 21 სექტემბერს ქალაქ თბილისში, მოსამსახურის ოჯახში. 1956 წელს წარჩინებით დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოლოგიური ფაკულტეტი და ჩააბარა ასპირანტურაში დინამიკური გეოლოგიის კათედრაზე. 1963 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „ჩრდილო-დასავლეთ კავკასიის მეზოზოური ეფუზიური ვულკანიზმი და მისი კავშირი ტექტონიკასთან“. 1962–67 წლებში იყო უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, 1967–69 წლებში უფროსი ლექტორი, 1969–83 წლებში დოცენტი, ხოლო 1985 წლიდან დინამიკური გეოლოგიის კათედრის პროფესორი. 1981 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერაცია თემაზე: „გეოსინკლინური ვულკანიზმის ტექტონიკური ვითარება“ (კავკასიის, კარპატებისა და ანდების მაგალითზე).
სხვადასხვა დროს იყო: გეოლოგიური ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე (1982–87), გეოდინამიკური პროექტის სამუშაო ჯგუფის თავმჯდომარე (1975–80), სსრკ-ის უმაღლესი და საშუალო სპეციალური განათლების სამინისტროს სამეციერო-მეთოდური საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე უმაღლესი გეოლოგიური განათლების მიმართულებით (1981), მეცნიერ-მდივანი (1971 წლიდან), მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოლოგიური ფაკულტეტის სამეცნიერო საბჭოს წევრი სადოქტორო და საკანდიდატო დისერტაციების დაცვის საკითხში გეოლოგიისა და გეოტექტონიკის დარგში, სსრკ-ის უმაღლესი საატესტაციო კომისიის ექსპერტი. მიხეილ ლომიზეს გამოქვეყნებული აქვს 160-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. მისი ინტერესების სფერო მოიცავს: ტექტონიკასა და ნაოჭა ოლქების გეოდინამიკას. მის კვლევებს თან ახლდა მრავალრიცხოვანი საველე სამუშაოები კავკასიონსა და მცირე კავკასიონზე, კარპტებში, ანდებში (ჩილე), ისლანდიაში, ტიან-შანზე, აგრეთვე სამარშრუტო დაკვირვებები სხვადასხვა რეგიონში. კითხულობდა ლექციებს გეოტექტონიკისა და ნაოჭა ოლქების პალეოტექტონიკის დარგში.
სქოლიო
კატეგორია:საბჭოთა გეოლოგები კატეგორია:რუსი გეოლოგები
ლა-კაპილიის რაიონი
ლა-კაპილიის რაიონი (Distrito de La Capilla) — რაიონი პერუში, მოკეგუის რეგიონის ხენერალ-სანჩეს-სეროს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 800 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 525 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 776.04 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოკეგუის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ხენერალ-სანჩეს-სეროს პროვინციის რაიონები
ტყვარჩელის იტალიურ-ქართული კონცენსია
ტყვარჩელის იტალიურ-ქართული კონცენსია — ტყვარჩელის ქვანახშირის მოპოვების და მისი ეკონომიკური რესურსის გამოყენებას საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკისათვის დიდი მნიშვნელობა ენიჭებოდა. აზერბაიჯანის საბჭოთა რუსეთის ოკუპაციის შემდეგ, საქართველოს ისედაც არასტაბილურად მომარაგება სათბობი რესურსებითა და ნავთობით საბოლოოდ მოიშალა და შეწყდა.
სატრანსპორტო საშუალებათა, განსაკუთრებით კი რკინიგზის ფუნქციონირებისათვის ქვანახშირს სასიცოცხლო მნიშვნელობა ჰქონდა. გარდა ამისა, ტყვარჩელის ქვანახშირის მარაგები და საექსპორტო პოტენციალი ქვეყნის ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესების წინაპირობა შეიძლება გამხდარიყო. ტყიბულის საბადო, რომელიც უკვე საშუალო დატვირთვით ფუნქციონირებდა, ბევრად ნაკლები ხარისხის ქვანახშირის მწარმოებელი იყო და მისი მარაგები ქვეყნის შიდა მოთხოვნებსაც ვერ აკმაყოფილებდა. დამოუკიდებლობის გამოცხადების დღიდან საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა ცდილობდა ქვეყანაში მნიშვნელოვანი საგარეო ინვესტიციების მოზიდვას. 1920 წლის დასაწყისში იტალიის სავაჭრო-სამრეწველო მისია ეწვია საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის ყოფილი მოადგილის, კონტის, მეთაურობით. მისიამ საქართველოსთან მიაღწია სავაჭრო-სამრეწველო შეთანხმებას. 1920 წლის ფინანსთა და ვაჭრობა-მრეწველობის მინისტრი კონსტანტინე კანდელაკი ევროპაში გაემგზავრა მსხვილი ფინანსური რესურსების მოსაზიდად. 1920 წლის ბოლოს ტყვარჩელის ქვანახშირის საბადოების ექსპლუატაციის შესახებ შეთანხმება იქნა მიღწეული იტალიურ კონცესიასთან. 1921 წლის დასაწყისში კი შეთანხმება ოფიციალურად გაფორმდა. შეთანხმების თანახმად, იტალიურ კონცესიას ტყვარჩელის საბადოები 45-წლიანი ვადით გადაეცა. ხელშეკრულების თანახმად, კონცესიონერი ვალდებული იყო, მოპოვებული ნახშირიდან გარკვეული წილი უფასოდ მიეცა სახელმწიფოსათვის, ხოლო საჭიროების შემთხვევაში წარმოების 25 % თვითღირებულების ფასში მიეყიდა.
წლებთან ერთად სახელმწიფოსათვის უფასოდ მიცემული ნახშირის მოცულობა იზრდებოდა და 20 წლის შემდეგ საერთო მოცულობის 20 %-ს შეადგენდა. ხელშეკრულების დადებიდან 30 წლის შემდეგ სახელმწიფოს კონცესიის გამოსყიდვის უფლება ენიჭებოდა. ხელშეკრულების თანახმად, კონცენსიის სარგებლობაში გადადიოდა საბადოსთან არსებული ინფრასტრუქტურა. მინისტრი კანდელაკი მიღწეულ შეთანხმებას საქართველოსათვის ეკონომიკური თვალსაზრისით ყველაზე მომგებიან გარიგებად აფასებდა, თუმცა ოპოზიციური პარტიები აპროტესტებდნენ „ხალხის სიმდიდრის“ უცხო კაპიტალისტებისათვის გადაცემას. დამფუძნებელ კრებაში კონცესიასთან დადებული შეთანხმების განხილვას ცხარე დებატები მოჰყვა, საბოლოო ჯამში, შეთანხმებას მხარი არ დაუჭირეს ესერებმა და ფედერალისტებმა, შეთანხმების პირობები მოიწონეს სოციალ-დემოკრატებმა და ეროვნულ-დემოკრატებმა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
პაველ-ბანიის თემი
პაველ-ბანიის თემი (Община Павел баня) — თემი ცენტრალურ ბულგარეთში. შედის სტარა-ზაგორის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 14 612 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 518.68 კმ²-ს. მოიცავს 13 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პაველ-ბანია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტარა-ზაგორის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ჯეფერსონის მემორიალი
ჯეფერსონის მემორიალი (Jefferson Memorial) — აშშ-ის მესამე პრეზიდენტის, თომას ჯეფერსონისადმი მიძღვნილი მომორიალური კომპლექსი. მდებარეობს აშშ-ის დედაქალაქ ვაშინგტონში. მემორიალი დააპროექტა ჯონ პოულ რასელმა და აგებულია ნეოკლასიციზმის სტილში. მშენებლობა დაიწყო 1939 წელს და დასრულდა 1943 წელს. მოგვიანებით, 1947 წელს დაიდგა პრეზიდენტის ბრინჯაოს ქანდაკება.
მემორიალს განაგებს აშშ-ის ნაციონალური პარკების სამსახური. 2004 წელს ამერიკის არქიტექტორების ინსტიტუტმა, მემორიალს, სიაში „აშშ-ის 150 პოპულარული არქიტექტურული შენობა-ნაგებობა“ მეოთხე ადგილი მიუჩინა. .
სქოლიო
კატეგორია:ძეგლები აშშ-ში
ოთხკუთხა კოშკი (იჩერი-შეჰერი)
მინი|ოთხკუთხა ციხე
ოთხკუთხა კოშკი (აზერბ. Dördbucaqlı qala) — აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოს ციხის კედლების კოშკი, ქალაქის ისტორიული ნაწილის იჩერი-შეჰერის მიმდებარედ. აღნიშნული კშკი  მდებარეობს ციხის გალავნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, კიჩიკ გალას ქუჩის მახლობლად, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია ისმაილის შენობის უკან. კოშკი აგებულია XV საუკუნეში.
ბაქოში თავდაცვითი საფორტიფიკაციო ნაგებობების მშენებლობის დროს აშენდა ბრწყინვალე კოშკები, როგორც ციხესიმაგრის კედლების განუყოფელი ნაწილი, თავდაცვის სისტემის სიდიადის, სიძლიერისა და გამარტივების მიზნით.
შუა საუკუნეების წყაროების თანახმად, ბაქოში იყო 70-მდე ნახევრად კოშკი და ერთი ოთხკუთხა კოშკი, რომელიც ციხის გალავნის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს. შუა საუკუნეებში ამ კოშკს იყენებდნენ ჩრდილოეთიდან ციხის კედლების თავდაცვითი შესაძლებლობების გასაძლიერებლად, აგრეთვე კოშკს ჰქონდა სხვა დანიშნულებაც, იგი გამოიყენებოდა იარაღის საცავისთვის. ბაქოს ჩრდილოეთ ნაწილის თავდაცვის კიდევ უფრო გასაძლიერებლად, ციხის კედლების ხედით ბრწყინვალების გაზრდით. ამ მართკუთხა ციხეს „დონჯონსაც“ უწოდებენ.
ძეგლი იჩერი-შეჰერის სახელმწიფო ტექნიკურმა უნივერსიტეტმა კაპიტალური რემონტი ჩაატარა 2014 წელს, შემდეგ კი „იჩერი-შეჰერის ტრადიციული ხელოვნების ცენტრის“ ფუნქციონირება დაიწყო სახელწოდებით „Art Tower“.
არქიტექტურა
აღნიშნული კოშკი აფშერონის კლასიკური თავდაცვის სისტემის ერთ-ერთი მაგალითია. ძეგლი შედგება ოთხი იარუსისგან, რომელთაგან სამი დახურულია და ერთი ღია. კოშკის სიმაღლე 16 მეტრია, კედლების სისქე კი 2 მეტრი. კოშკი აშენდა ციხის ჩრდილოეთ კედლების შიდა ნაწილზე, ორმაგი ციხის კარიბჭემდე მიმავალ მიწისქვეშა გზაზე, რომელიც შექმნილია მეომრების კომფორტული გადაადგილებისთვის.
სქოლიო
კატეგორია: ბაქოს კოშკები კატეგორია: ბაქოს ღირსშესანიშნაობები კატეგორია: აზერბაიჯანული არქიტექტურა
ესეისის ხოცვა
250px|მინიატიურა ესეისის ხოცვა (Masacre de Ezeiza) — შეიარაღებული დაპირისპირება არგენტინაში ულტრამემარჯვენე ძალებსა და მემარცხენე რადიკალებს შორის ხუან პერონთან შეხვედრის დროს. გამოიწვია მასობრივი სისხლისღვრა და პერონისტული მოძრაობის შეუქცევადი გაყოფა.
1973 წლის გაზაფხულზე საბოლოოდ გადაწყდა 1955 წლის სამხედრო გადატიალების შედეგად გაძევებული გენერლის ხუან პერონის სამშობლოში დაბრუნება. იგი არგენტინაში ჯერ კიდევ საკმაოდ პოპულარულ პოლიტიკოსად რჩებოდა და უკვე გადაწყვეტილი იყო ქვეყნის მეთაურად მისი არჩევა. 15 ივნისს არგენტინის პრეზიდენტი ექტორ კამპორა ესპანეთში გაფრინდა, რათა პერონთან ერთად დაბრუნებულიყო სამშობლოში. არგენტინაში საზეიმო დახვედრისთვის ემზადებოდნენ.
ამ დროისათვის პერონიზმის მიმდევრები - ხუსტისიალისტები - რამდენიმე დაპირისპირებულ ჯგუფებად იყვნენ დაყოფილი. მემარცხენე რადიკალებს მონტეროსები ეწოდებოდათ, ხოლო ულტრამემარჯვენეები ანტიკომუნისტები იყვნენ და მათ შორის სასტიკი ბრძოლა მიმდინარეობდა. თუმცა ორივე დაჯგუფება პერონს მიიჩნევდა თავის ლიდერად. თავად პერონის ინტერესები 1970-იანი წლების დასაწყისში მემარჯვენეებისაკენ გადაიხარა.
პრეზიდენტი ექტორ კამპორა მემარცხენეებს მიეკუთვნებოდა. მათი პოზიციები ახლოს იყო გევარიზმთან. მემარჯვენეების სათავეში იდგა პერონის პირადი მდივანი ხოსე ლოპეს რეგა, სოციალური უზრუნველყოფის მინისტრი კამპორას მთავრობაში.
გენერალთან შეხვედრის ცერემონიას დიდი პოლიტიკური მნიშვნელობა ჰქონდა. ხუან პერონი არგენტინაში დაბრუნდა 1973 წლის 20 ივნისს. მას ასობით ათასი (ზოგიერთი მონაცემებით სამი მილიონი) ადამიანი დახვდა. შეხვედრის ორგანიზებას, რომელიც ესეისის აეროპორტში გაიმართა, ხელმძღვანელობდნენ მემარჯვენე იდეების მქონე სამხედრო პირები. მემარცხენეები სკანდირებდნენ „პერონი, ევიტა, სოციალისტური სამშობლო“, ხოლო მემარჯვენეები პასუხობდნენ „პერონი, ევიტა, პერონისტული სამშობლო“. სროლები და მასობროვი დაპირისპირება დაიწყო 20 ივნისის დილიდან, გრძელდებოდა მთელი დღის განმავლობაში და ღამით დასრულდა. პერონის დასახვედრად მოსული მშვიდობიანი მოსახლეობა სასტიკი ხოცვა-ჟლეტის მომსწრე გახდა. შეტაკების შედეგად ოფიციალურ მონაცემებზე დაყრდნობით გარდაიცვალა 13 (სხვა მონაცემებით - 16) და დაიჭრა 365 (სხვა ინფორმაციით - 200) ადამიანი.
გამოკვეთილი გამარჯვებული აღნიშნულ დაპირისპირებაში არ გამოკვეთილა. მემარჯვენეებმა კარგი შეიარაღება, ორგანიზაცია და დისციპლინა აჩვენეს, ხოლო მემარცხენეებმა მასობრივი ენთუზიაზმი.
ესეისის ხოცვა აღიქმება, როგორც ულტრამემარჯვენეების მიერ ინიცირებული აქცია. მოგვიანებით გამჟღავნდა, რომ აქციაში მონაწილეობდა არგენტინის სპეცსამსახურებიც.
სქოლიო
კატეგორია:ცივი ომი კატეგორია:არგენტინის ისტორია
ტუმაუინი
ტუმაუინი (ოფიციალურად ტუმაუინის მუნიციპალიტეტი; Bayan ng Tumauini) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 70 743 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 46 ბარანგაის.
სქოლიო
კატეგორია:ისაბელას მუნიციპალიტეტები
რუმინეთის დროშა
რუმინეთის დროშა — რუმინეთის რესპუბლიკის ეროვნული სიმბოლო გერბთან და ჰიმნთან ერთად. დროშა წარმოადგენს მართკუთხედის ფორმის ველს, რომელიც შედგება სამი ვერტიკალური ზოლისაგან: ლურჯი – დროშის ტარის მხარეს, ყვითელი – შუაში და წითელი – განაპირას.
ისტორია
დროშა მიღებულია საფრანგეთის დროშის აშკარა გავლენით 1840-იან წლებში, თუმცა დროშის ფერები უფრო ადრე დასტურდება, კერძოდ ის გვხვდება ვლახეთის გოსპოდარის მიჰაი გულადის პერიოდში (1593–1601 წწ.).
2013 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვითაც რუმინეთის დროშას ცენტრში დაემატება გერბი.
26 ივნისს ყოველწლიურად აღინიშნება დროშის დღე.
სქოლიო
კატეგორია:რუმინეთის ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
Rucka Rucka Ali
Rucka Rucka Ali  (დ. 27 იანვარი, 1987) — ამერიკელი რეპერი, მომღერალი, სატირისტი. ინტერნეტში ცნობილი გახდა თავისი პაროდიებით ცნობილი მომღერლების სიმღერებზე. ითვლება ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ არტისტად, რომელმაც მოღვაწეობა YouTube-ზე დაიწყო, სადაც მან 100 მილიონზე მეტი ნახვა მოაგროვა ისეთი პაროდიებით, როგორიცაა „Ching Chang Chong“, „Ima Korean“, „Justin the Beaver“ და „Ebola (La La)“. გამოუშვა ექვსი სოლო ალბომი.
არტისტი თავისი პაროდიების ტექსტებში შოკ-კონთენთს და ნაციონალურ სტერეოტიპებს ხშირად აქცევს ყურადღებას. ბარაკ ობამაზე, ოსამა ბინ ლადენზე, დონალდ ტრამპზე, One Direction-ზე, კიმ ჩენ ირზე და კიმ ჩენ ინზე მან ორზე მეტი ვიდეო გამოუშვა.
Ima Korean
2010 წლის ივნისში, BBC-ის ინფორმაციით, პორთჩესტერის სკოლაში ბრიტანელმა მოსწავლეებმა კორეელ მოსწავლეს ეს ვიდეო აჩვენეს. საბოლოოდ, უკანასკნელმა ეს შეურაცხმყოფელად ჩათვალა. სკოლის დირექტორმა ბოდიში მოუხადა მოსწავლის დედას და განაცხადა, რომ ვიდეო, სავარაუდოდ, რასისტული იყო (Probably Racist). 2011 წელს არტისტმა გამოუშვა ალბომი „Probably Racist“.
მასტერსი 1988 (სნუკერი)
მასტერსი 1988 (Masters 1988, აგრეთვე ცნობილია, როგორც Benson and Hedges Masters 1988 — სპონსორის სახელწოდების მიხედვით) — სნუკერის პროფესიონალური არარეიტინგული ტურნირი. ტარდებოდა 1988 წლის 24 იანვრიდან 31 იანვრამდე Wembley Conference Centre-ში, ლონდონში. ტურნირის გამარჯვებული გახდა სტივ დეივისი, რომელმაც ფინალში დაამარცხა მაიკ ჰალეტი ანგარიშით 9:0. დღემდე მასტერსის ისტორიაში ეს ერთადერთი ფინალია, რომელშიც დაფიქსირდა „მშრალი“ გამარჯვება.
სქოლიო
კატეგორია:მასტერსი (სნუკერი) კატეგორია:1988 წელი სნუკერში
არმენ სარქისიანი
არმენ სარქისიანი (Արմեն Վարդանի Սարգսյան; დ. 23 ივნისი, 1953, ერევანი, სომხეთის სსრ) — სომეხი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, დიპლომატი, ფიზიკოსი. სომხეთის პრეზიდენტი 2018-2022 წლებში. სომხეთის რიგით მე-4 პრემიერ-მინისტრი 1996-1997 წლებში.
ბიოგრაფია
არმენ სარქისიანი დაიბადა 1953 წლის 23 ივნისს სომხეთის სსრ-ში. 1970-1976 წლებში სწავლობდა ერევნის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტზე. 1992-1993 წლებში იყო სომხეთის ელჩი დიდ ბრიტანეთში, ხოლო 1995-1996 წლებში — ბელგიაში, ვატიკანში და ლუქსემბურგში. 1996 წლის 4 ნოემბერს პრეზიტენტმა ლევონ ტერ-პეტროსიანმა იგი დანიშნა სომხეთის პრემიერ-მინისტრად.
სომხეთის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე იგი 1997 წლის 20 მარტამდე დარჩა.
არმენ სარქისიანი არ არის არც ერთი პოლიტიკური პარტიის წევრი. ის გაერთიანებულია ორგანიზაციაში, რომელიც იცავს დემოკრატიას, ადამიანის უფლებებსა და კანონის უზენაესობას.
2018 წლის 2 მარტს აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად.
2022 წლის 23 იანვარს გადადგა თანამდებობიდან.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:სომხეთის პრეზიდენტები კატეგორია:სომხეთის პრემიერ-მინისტრები
სუმგაითის ტექნოლოგიური პარკი
სუმგაითის ტექნოლოგიური პარკი (Sumqayıt Texnologiyalar Parkı) დაარსდა 2009 წელს აზერბაიჯანის ქალაქ სუმგაითის ჩრდილოეთით, სოფელ ჰაჯი-ზეინალაბდინში. პირველი ტექნოპარკი სამხრეთ კავკასიასა და აზერბაიჯანში. ტექნოპარკის ფართობი 250 ჰექტარია.
პარკის გახსნის ცერემონია გაიმართა 2009 წლის 22 დეკემბერს. 12 ქარხნის საწარმოო და სამშენებლო ობიექტებში 2000-ზე მეტი ადამიანია დასაქმებული, რომელთა დაგეგმილი რაოდენობაა 10 000.
რიკ ჯაფა და ამანდა სილვერი
რიკ ჯაფა და ამანდა სილვერი — ამერიკელი კინოპროდიუსერები და სცენარისტები, ცოლ-ქმარი.
ისინი ყველაზე მეტად განთქმულები არიან კომერციულად წარმატებული ფილმის „აჯანყება მაიმუნების პლანეტაზე“ სცენარისტობითა და პროდიუსერობით, რისთვისაც ნომინირებული იყვნენ სატურნის ჯილდოზე. ისინი, აგრეთვე არიან ფილმების „მაიმუნების პლანეტა რევოლუცია“ და „ბრძოლა მაიმუნების პლანეტისთვის“ თანაპროდიუსერები და თანასცენარისტები.
მათი სხვა ცნობილი ნამუშევრებია „იურული სამყარო“ და „ზღვის გულში“. 2013 წელს ცნობილი გახდა, რომ ისინი იქნებიან ჯეიმზ კამერონის „ავატარი 3“-ის თანასცენარისტები, რომლის გამოსვლა დაგეგმლია 2021 წლისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი სცენარისტები კატეგორია:ამერიკელი პროდიუსერები
სომხეთის საფოსტო ინდექსები
thumb|300px| სომხეთის ორციფრიანი [[საფოსტო ინდექსი|საფოსტო ზონები (განსაზღვრავს საფოსტო ინდექსის პირველ ორ ციფრს) ]] სომხეთის საფოსტო ინდექსები წარმოადგენს ოთხი რიცხვისაგან შემდგარ ციფრულ კოდს.
ისტორია
1970 წელს მთელი სსრკ-ის ტერიტორიაზე, სომხეთის სსრ-ის ჩათვლით, შემოიღეს ექვსნიშნა საფოსტო ინდექსები (37NNNN). 2006 წლის 1 აპრილიდან დამოუკიდებელ სომხეთში NNNN ფორმატის ოთხნიშნა საფოსტო ინდექსების გამოყენება დაიწყეს. პირველი ორი ციფრი რესპუბლიკის რაიონს აღნიშნავს, ხოლო ბოლო ორი იგივე დარჩა, რაც საბჭოთა დროს იყო.
სქოლიო
სომხეთი კატეგორია:სომხეთის ფოსტა
ვიტორიას ბრძოლა
ვიტორიას ბრძოლა — ნახევარკუნძულის ომის უდიდესი ბრძოლა. გაიმართა 1813 წლის 21 ივნისს ესპანეთის ქალაქ ვიტორიასთან, ართურ უელსლის ხელმძღვანელობით ბრიტანეთ-ესპანეთ-პორტუგალიის გაერთიანებულ არმიასა და საფრანგეთის არმიას შორის, რომელსაც ხელმძღვანელობდნენ ჟოზეფ ბონაპარტი და მარშალი ჟან ბატისტ ჟურდანი. ბრძოლამ ბოლო მოუღო ფრანგების ხუთწლიან ბატონობას ესპანეთში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნაპოლეონის ომების ბრძოლები კატეგორია:გაერთიანებული სამეფოს ბრძოლები კატეგორია:საფრანგეთის ბრძოლები კატეგორია:ესპანეთის ბრძოლები კატეგორია:პორტუგალიის ბრძოლები
რადნევოს თემი
რადნევოს თემი (Община Раднево) — თემი ცენტრალურ ბულგარეთში. შედის სტარა-ზაგორის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 20 667 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 545.15 კმ²-ს. მოიცავს 23 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რადნევო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სტარა-ზაგორის ოლქის თემები კატეგორია:ბულგარეთის თემები
ბუქარესტის უნივერსიტეტი
ბუქარესტის უნივერსიტეტი (რუმინ. Universitatea din București) — რუმინეთის უმსხვილესი უნივერსიტეტი.
ისტორია
დაარსებულია 1864 წელს პრინც ალექსანდრ იოან კუზეს დეკრეტით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის უნივერსიტეტები კატეგორია:განათლება ბუქარესტში
კუმლეკული
კუმლეკული (Кумлекуль; Ҡомлокүл) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, უფის რაიონში. მიეკუთვნება კრასნოიარის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ უფიდან განლაგებულია 33 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ უფიდან 33 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 748 ადამიანი. მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:უფის რაიონის სოფლები
ლოკეს რაიონი
ლოკეს რაიონი (Distrito de Lloque) — რაიონი პერუში, მოკეგუის რეგიონის ხენერალ-სანჩეს-სეროს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 256 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 206 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 254.45 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოკეგუის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ხენერალ-სანჩეს-სეროს პროვინციის რაიონები
ჯონ შვარცმანი
ჯონ შვარცმანი (John Schwartzman; დ. 18 ოქტომბერი, 1960) — ამერიკელი კინოოპერატორი, რომლის ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებია „იურული სამყარო“, „საოცარი ადამიანი ობობა“, „კლდე“ და „ფავორიტი — ამ უკანასკნელისთვის მიიღო ოსკარის ნომინაცია საუკეთესო ოპერატურისთვის.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 18 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1960 კატეგორია:ამერიკელი კინოოპერატორები
ფაუსტი
მინი|369x369პქ|ჟან-პოლ ლორანის დოქტორი ფაუსტი ფაუსტი — კლასიკური გერმანული ლეგენდის პროტაგონისტი. ის არის ძალიან წარმატებული მეცნიერი, მაგრამ ჯერ კიდევ უკმაყოფილო საკუთარი ცხოვრებით. რასაც ის მიჰყავს ეშმაკთან გარიგებმდე, რომლის მიხედვითაც საკუთარ სულს ცვლის შეუზღუდავ ცოდნასა და ამქვეყნიურ სიამოვნებაზე. ფაუსტის ლეგენდა გახდა საფუძველი უმრავი ლიტერატურული, თეატრალური, კინომატოგრაფიული და მუსიკალური ნამუშევარისა, რომლებიც ახდენენ მის რეინტერპრეტაციას საუკუნეების განმავლობაში. „ფაუსტი“ და ზედსართავი „ფაუსტისეული“ მიემართება სიტუაციას, რომელშიც ამბიციური ადამიანი უარს ამბობს მორალურ ღირებულებებზე იმისათვის, რომ მიაღწიოს წარმატებასა და მოიხვეჭოს ძალაუფლება განსაზღვრული პერიოდით.
ფაუსტი ადრეული წიგნებიდან - ისევე როგორც  ბალადები, დრამები, ფილმები და თოჯინათა თეატრები, რომლებიც მისგან წამოიშვა - არის სამუდამოდ დაწყევლილი, იმიტომ, რომ ის ადამიანს ამჯობინებს უსაზღვრო ცოდნას; „მან წმინდა წერილი გადადო კარს მიღმა სამუშაო მაგიდის ქვეშ, უარი თქვა თეოლოგიის დოქტორის წოდებაზე, რადგან ამჯობინა მედიცინის დოქტორის სტილი“. პიესები და კომიკური თოჯინათა თეატრები დაფუძნებული ამ ლეგენდის მოტივებზე იყო ძალიან პოპულარული მთელ გერმანიაში XVI საუკუნეში და ხშირად ფაუსტი და მეფისტოფელი დაჰყავდათ ვულგარული მხიარულების ფიგურებამდე. ამ ისტორიას პოპულარიზაცია გაუწია ინგლისში ქრისტოფერ მარლოუმ, რომელიც მას მისცა კლასიკური ფორმა საკუთარ პიესაში, დოქტორი ფაუსტის ტრაგიკული ისტორია (პუბლიკაციის თარიღი არის დებატის საგანი, მაგრამ, როგორც ჩანს ეს იყო 1587 წლის ირგვლივ) .ამ ისტორიის გოეთესეულ ვერსიაში 200 წლის შემდეგ, ფაუსტი ხდება უკმაყოფილო ინტელექტუალი, რომელიც საკუთარ ცხოვრებაში მიისწაფის „უფრო მეტისკენ, ვიდრე მიწიერი ხორცი და სასმელია“.
ისტორიის შეჯამება
ფაუსტი მოწყენილი და დეპრესიულია საკუთარი მეცნიერული ცხოვრებით. ახალი  ცხოვრების დაწყების მცდელობების შემდეგ ის მოუხმობს ეშმაკს დამატებითი ცოდნისა და ჯადოქრული ძალებისთვის, რომლის მეშვეობითაც მას შეეძლება ცხოვრების ნეტარებით დატკბობა და სამყაროს ცოდნის შეძენა. პასუხად, ეშმაკის წარმომადგენელი, მეფისტოფელი გამოჩნდება. ის დებს შეთანხმებას ფაუსტთან: მეფისტოფელი მოესახურება ფაუსტს საკუთარი ჯადოქრული ძალებით განსაზღვრული წლების განმავლობაში, მაგრამ ვადის გასვლის შემდეგ, ეშმაკი პრეტენზიას გამოთქვამს ფაუსტის სულზე და ფაუსტი იქნება შინაგანად დამონებული. ვადაში ძირითადად ადრეულ ამბებში განისაზღვრებოდა 24 წლით, ერთი წელი ყოველი ერთი საათისთვის დღეში.
გარიგების ვადების განმავლობაში ფაუსტი იყენებს მეფისტოფელს სხვადასხვა გზით. ისტორიის უამრავ ვერსიაში, განსაკუთრებით გოეთეს დრამაში, მეფისტოფელი ეხმარება ფაუსტს მოხიბლოს ლამაზი და უცოდველი გოგო, როგორც წესი, სახელად გრეტხენი, ვისი ცხოვრებაც სრულიად ინგრევა, როდესაც ის აჩენს ფაუსტის ბუშ ვაჟს. თუმცა გრეტხენს საკუთარი უდანაშაულობა გადაარჩენს ბოლოში და ის შედის სამოთხეში სიკვდილით დასჯის შემდეგ. გოეთეს ინტერპრეტაციაში ფაუსტს გადაარჩენს ღმერთი, გამოისობით მისი მუდმივად სწარფვისა - კომბინაციაში გრეტხენის ღმერთისთვის ვედრებასთან. თუმცა ადრეულ ისტორიებში, ფაუსტი არის სამუდამოდ გახრწნილი და სჯერა, რომ შეუძლებელია მისი ცოდვების მიტევება; როდესაც ვადა გადის, ეშმაკს ის მიჰყავს ჯოჯოხეთში.
წყაროები
მინი|390x390პქ|მიშელ ელვირო ანდრიოლის პან ტვარდოვსკი და ეშმაკი. ლეგენდა პოლონური ფოლკლორიდან შეიცავს ბევრ მსგავსებას ფაუსტის ისტორიასთან.|მარცხნივსიმონ მოგვის ცხოვრების ბევრი ასპექტიის ექო ისმის ფაუსტის ლეგენდების ქრისტოფერ ეუბინისა და იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთეს ინტერპრეტაციებში. ჰანს ჯონასი წერს: „რა თქმა უნდა მცირე რაოდენობა მარლოუსა და გოეთეს პიესების თაყვანისმცემლებისა ვარაუდობს, რომ მათი გმირი არის შთამომავალი გნოსტიკური სექტანტისა და მშვენიერი ელენე, გამოწვეული მისი ხელოვნებით, იყო ერთ დროს დაცემული რწმენაში და მისი სულიერი ამაღლების გზით უნდა გადარჩენილიყო კაცობრიობა“. თქმულებას ფაუსტის შესახებ ბევრი მსგავსება აქვს თეოფილეს ლეგენდასთან, რომელიც ჩაწერილია XIII საუკუნეში -  მწერალ გათიერ დე კოენსის Les Miracles de la Sainte Vierge, სადაც, წმინდა ფიგურა გარიგებას დებს მიწისქვეშეთის სამყაროს მცველთან, მაგრამ გადარჩევა საკუთარი ვალის გადახდისგან საზოგადოებისთვის წმინდა ქალწულის შეწყალების გამო. მოქმედება, სადაც ის უმორჩილებს საკუთარ თავს ეშმაკს, ხდება ნოტრ-დამის კათედრალის ტიმპანის ჩრდილოეთით, პარიზში.
ფაუსტის სახელის და პერსონის  წარმომავლობა რჩება გაურკვეველი, თუმცა ზოგიერთი წყარო ლეგენდარულ ფაუსტს იოჰან ფუსტთანაც (1400-1466) აკავშირებს, იოჰან გუტენბერდის ბიზნეს პარტნიორთან, ან გვთავაზობენ რომ ფუსტი არის ფაუსტის ერთ-ერთი წყარო მრავალთაგან. სხვები მიიჩნევენ, რომ ის ეფუძნება იოჰან გეორგ ფაუსტის (1480-1540) ფიგურას, ჯადოქარი და ალქიმიკოსი, სავარაუდოდ ნითლინგენიდან, ვურთემბერგიდან, რომელმაც მიიღო ხარისხი უსასრულობისა ჰეიდელბერგის უნივერსიტეტში 1509 წელს. ისეთი მეცნიერებმა, როგორებიც არიან ფრანკ ბარონი და ლეო რუიქბი, შეაფასეს ბევრი წინა მოსაზრება.
პერსონაჟი პოლონური ფოლკლორიდან სახელად პან ტვარდოვსკი წარმოადგენს მსგავსება ფაუსტთან. პოლონური ისტორია, როგორც ჩანს, შეიქმნა დაახლოებით იგივე დროს, როცა მისი გერმანული ანალოგი, თუმცა დღემდე გაურკვეველია აქვს თუ არა ამ ორ თქმულებას ერთი წარმომავლობა თუ მხოლოდ ერთმანეთზე იქონიეს გავლენა. ისტორიკოსი იოჰან გეორგ ფაუსტი სწავლობდა კრაკოვში რაღაც დროის განმავლობაში და შეიძლება გახდა შთაგონების წყარო პოლონური ლეგენდის პერსონაჟისა.
პირველი ცნობილი ბეჭდური წყარო ფაუსტის ლეგენდისა არის პატარა ბუკლეტის სახის მასალა, სათაურით Historia von D. Johann Fausten და გამოქვეყნებულია 1587 წელს. წიგნი ახლიდან დარედაქტირდა XVI საუკუნის ისტორიით. იგივე პერიოდის მსგავსი წიგნებია: 1725 წელს ფაუსტის ასეთი მცირე სახის წიგნაკები ფართოდ იყო მიმოქცევაში და არც ახალგაზრდა გოეთეს დაუტოვებია წაუკითხავი.
ისტორიასთან დაკავშირებული ადგილები
შტაუფენი, ქალაქი გერმანიის უკიდურეს სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ითვლება ფაუსტის გარდაცვალების ადგილად (გ.1540); სცენები ასახულია შენობებსა და ა.შ. ერთადერთი ისტორიული წყარო  ამ ტრადიციისა არის პასაჟი Chronik der Grafen von Zimmern-ში, რომელიც დაიწერა დაახლოებით 1565 წელს, 25 წლის შემდეგ ფაუსტის სავარაუდო გარდაცვალებიდან. ეს ქრონიკები არის ძირითადად ითვლება საიმედოდ და XVI საუკუნეში ჯერ კიდევ იყო ოჯახური კავშირები ლორდ სტაუფენსა და გრაფ ზიმერნს შორის დონაუსშინგენის ახლოს.
ქრისტოფერ მარლოუს თქმულების ორიგინალში, ვიტენბურგი, სადაც ფაუსტი სწავლობდა, ასევე წერია, როგორც  ვერტენბერგი. ამან კი გამოიწვია სპეკულაციები იმის შესახებ თუ სად ხდებოდა მისი ისტორია. ზოგიერთი მეცნიერი გვთავაზობს ვურტებურგის საჰერცოგოს, სხვები - ალუზიას მარლოუსეული კემბრიჯისა, მაგრამ ვიტენბერგის ადგილმდებარეობა, სავარაუდოდ, არის ისტორიული დედაქალაქი ვურტემბერგისა, რაც დღეს არის შტუტგარტში.
მარლოუს „დოქტორი ფაუსტუსი“
თავდაპირველმა მოკლე გამოცემებმა ფაუსტისა, გერმანიაში აქტიური მიმოქცევის პარალელურად, საკუთარი გზა იპოვა ინგლისში, სადაც 1592 წელს ინგლისური თარგმანი გამოიცა. ქრისტოფერ მარლოუმ გამოიყენა ეს ნამუშევარი, როგორც საფუძველი მისი უფრო ამბიციური პიესისა - დოქტორი ფაუსტის ტრაგიკული ისტორია (გამოცემული 1604 წელს). მარლოუმ ასევე გამოიყენა ჯონ ფოქსის წიგნი „Martyrs“.მინი|299x299პქ|მარლოუს ფაუსტუსი ჰანტინგტონის ბიბლიოთეკაში, [[სან-მარინო|სან მარინო, კალიფორნია]]
„გოეთეს ფაუსტი“
იხილეთ სტატია: გოეთეს ფაუსტი
კიდევ ერთი ძალიან მნიშვნელოვანი ვერსია ამ ლეგენდისა არის გერმანელი ავტორის, იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთეს ფაუსტი. პირველი ნაწილი, რომელიც არის ერთ-ერთი ყველაზე ახლო ვერსია თავდაპირველ ლეგენდასთან, გამოქვეყნდა 1808 წელს, ხოლო მეორე ნაწილი 1832 წელს.
გოეთეს ფაუსტი ართულებს მარტივ ქრისტიანულ მორალს ლეგენდის ორიგინალისა. ჰიბრიდი პოემისა და პიესისა, გოეთეს ორი ნაწილი „ჩაკეტილი დრამასა“ არის ეპიკური, რამდენადაც ეს შესაძლებელია. ის ერთად უყრის თავს ქრისტიანულ, შუა საუკუნეების, რომაულ, აღმოსავლურ, ელინურ პოეზიას, ფილოსოფიასა და ლიტერატურას. მარცხნივ|მინი|484x484პქ|[[იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთე|გოეთეს „ფაუსტის“ ჰარი კლერკის ილუსტრაცია]] კომპოზიციასა და ლეგენდის საკუთარი ვერსიის დაზუსტებას გოეთეს ცხოვრების 60 წელი დასჭირდა (თუმცა არა უწყვეტად). საბოლოო ვერსია გამოქვეყნდა მისი სიკვდილის შემდეგ და მიჩნეული ერთ-ერთ უდიდეს ნაწარმოებად გერმანულ და მსოფლიო ლიტერატურაში.
ამბავი შეეხება ფაუსტის ბედს მისი ცხოვრების აზრის ძიებაში. სწავლისგან და მისი ცოდნის, ძალისა და ცხოვრების სიამოვნების შეზღუდულობისგან იმედდაკარგული, ის მიიქცევს მეფისტოფელის სახით წარმოდგენილი ეშმაკის ყურადღებას, რომელიც დებს შეთანხმებას ფაუსტთან, რომ ის კმაყოფილებით აღავსებს ცხოვრებას (სიამოვნებისგან იტყვის "წამო შეჩერდი"); მოსაზრება, რომ ფაუსტი არის თავდაჯრებული და გაუტეხელი, გამოკვეთილია მის რწმენაში, რომ არასდროს არ დადგება მის ცხოვრებაში სიხარულისა და ბედნიერების ზენიტი. ეს არის უდიდესი განსხვავება გოეთეს „ფაუსტისა“ და მარლოუსი; ფაუსტი არის არის ის, ვინც გარიგების ინიციატორია.
პირველ ნაწილში, მეფისტოფელი ფაუსტს სხვადასხვა სიტუაციებს გამოაცდევინებს, რომელებიც მთავრდება გრეტხენთან, უდანაშაულო ახალგაზრდა ქალთან, ეროტიკული ურთიერთობით. გრეტხენი და მისი ოჯახი ინგრევა მეფისტოფელის ცბიერებითა და ფაუსტის ლტოლვებით. ამბის პირველი ნაწილი სრულდება ტრაგიკულად ფაუსტისთვის, რადგან ის რჩება მწუხარებაში მარტო საკუთარ სირცხვილთან, იმის მიუხედავად გრეტხენი იმქვეყნად გადარჩება.
მეორე ნაწილი იწყება მიწის სულით, რომელიც მიუტევებს ფაუსტს (და მთელ დანარჩენ კაცობრიობას) და პროგრესირდება ალეგორიულ პოეზიაში. ფაუსტი და მისი ეშმაკი მოგზაურობენ და მანიპულირებენ პოლიტიკისა და კლასიკური ღმერთებისა სამყაროში, ხვდებიან ტროას ელენეს (პერსონიფიცირებულ სილამაზეს). საბოლოოდ, ომისა და ბუნების შეზღუდვაში წარმატების მიღწევის შემდეგ, ფაუსტი გამოცდის განსაკუთრებით მომენტს ბედნიერებისა.
მეფისტოფელი ცდილობს მიითვისოს ფაუსტის სული, როდესაც ის იღუპება მისი ბედნიერების მომენტში, მაგრამ გაუცრუვდება იმედები და გაბრაზდება, როდესაც ანგელოზები ჩაერევიან ღვთის მადლის გამო.იმის მიუხედავად, რომ ეს მადლი არის „უსასყიდლო“ და არ ამართლებს ფაუსტის შეცდომებს, რომელიც მეფისტოფელთან ერთად დაუშვა, ანგელოზები ამტკიცებენ, რომ მადლი გარდმოვიდა მხოლოდ ფაუსტის ცხოვრებაში დაუსრულებელი სწრაფვისა და გრეტხენის სრული მიტევების გამო. საბოლოო სცენაში ფაუსტის სული გაივლის სამოთხისკენ გზას და მივა დანიშნულების ადგილას ღმერთთან შუამავალი „ქალწულის, დედის, დედოფლის...“  თანდასწრებით. ღვთისმშობელი ამის გამო, ამარცხებს მეფისტოფელს, რომელსაც ფაუსტი ჩააკვდა ხელში და გაუჩნდა აზრი, რომ სამუდამოდ „ჩალაგამოვლებული დარჩება“.
ბულგაკოვის „ოსტატი და მარგარიტა“
ფაუსტის ისტორია ჩაქსოვილია დოქტორ მიხეილ ბულგაკოვის საუკეთესო ნოველაში, „ოსტატი და მარგარიტა “ (1928-1940), სადაც მარგარიტა არის მოდელირებული გრეტხენზე და ოსტატი - ფაუსტზე. სხვა პერსონაჟებიც ნოველაში თუნდაც ვოლანდიც მოდელირებულია ფაუსტზე (რომლის აღწერა გვახსენებს მეფისტოფელს).