cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
არნოლდ შონბერგი
თორმეტტონიანი პერიოდი
ეთან ჰაიმოს მიხდვით, შონბერგის დოდეკაფონიური ნამუშევრების გაგება რთული აღმოჩნდა ახალი სისტემის „ჭეშმარიტად რევოლუციური ბუნების“, ამ სისტემის „წესების“ და „გამონაკლისების“ შესახებ ადრეული ავტორების მიერ გავრცელებული დეზინფორმაციის (რომლებსაც „ძალიან მცირე რამ ჰქონდათ საერთო შონბერგის მუსიკის ყველაზე მნიშვნელოვან თვისებებთან“), კომპოზიტორის ჩაკეტილობის და 1970 წლამდე მისი მონახაზების და ხელნაწერების ფართოდ მიუწვდომლობის გამო. თავისი სიცოცხლის განმავლობაში, შონბერგი გახდა ობიექტი „ისეთი კრიტიკის და შეურაცხყოფისა, რომელიც გვიანდელი გადმოსახედიდანაც კი შოკისმომგვრელია“.
შონბერგმა გააკრიტიკა იგორ სტრავინსკის ახალი ნეოკლასიკური მიმართულება თავის ლექსში „ახალი კლასიციზმი“ (Der neue Klassizismus) (სადაც ის ლანძღავს ნეოკლასიციზმს და ირიბად მოიხსენიებს სტრავინსკის, როგორც „პატარა მოდერნსკი (Der kleine Modernsky)“. ეს ლექსი მან მოგვიანებით ტექსტად გამოიყენა თავისი სამი სატირიდან, Op. 28, მესამეში.
შონბერგის კომპოზიციის სერიული მეთოდი თორმეტი ნოტით ერთ-ერთი ცენტრალური და სადავო საკითხი გახდა ამერიკელ და ევროპელ მუსიკოსებს შორის XX საუკუნის შუა და ბოლო ხანებში. 1940 წლიდან მოყოლებული, ისეთმა კოპოზიტორებმა, როგორიც არიან პიერ ბულეზი, კარლჰაინც შტოკჰაუზენი, ლუიჯი ნონო და მილტონ ბებიტი, შონბერგის მემკვიდრეობა სულ უფრო და უფრო რადიკალური მიმართულებებით განავრცეს. შეერთებული შტატების უდიდეს ქალაქებში (მაგალითად, ლოს-ანჯელესში, ნიუ-იორკში და ბოსტონში) შონბერგის მუსიკის მნიშვნელოვანი პერფორმანსებია გამართული, რაც ძირითადად ბებიტის და ფრანკო-ამერიკელი დირიჟორის და პიანისტის, ჟაკ-ლუი მონოს თაოსნობით და ზრუნვით ხდებოდა. შონბერგის მოსწავლეები გავლენიანი პედაგოგები იყვნენ უმთავრეს ამერიკულ უნივერსიტეტებში: ლეონარდ შტაინი სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტში, ლოს-ანჯელესის კალიფორნიის უნივერსიტეტში და კალიფორნიის ხელოვნების ინსტიტუტში; რიჩარდ ჰოფმანი ობერლინში; პატრიცია კარპენტერი კოლუმბიაში; ლეონ კირხნერი, რუდოლფ კოლიში და ერლ კიმი ჰარვარდში. შონბერგთან ასოცირებულმა მუსიკოსებმა ძირეული გავლენა მოახდინეს აშშ-ში თანამედროვე მუსიკის შესრულების პრაქტიკაზე (მაგალითად, ლუის კრასნერი, იუჯინ ლენერი და რუდოლფ კოლიში ახალი ინგლისის კონსერვატორიაში, ედუარდ შტოიერმანი და ფელიქს გალიმირი ჯულიარდის სკოლაში). ევროპაში, გერმანიის და ავსტრიის გარეთ შონბერგის მუსიკალური მემკვიდრეობის გავრცელებაში მოზრდილი წვლილი შეიტანა ჰანს კელერის, ლუიჯი რონიონის და რენე ლეიბოვიცის ნაშრომებმა. მისი მოსწავლე და ასისტენტი მაქს დოიჩი, რომელიც მოგვიანებით მუსიკის პროფესორი გახდა, ასევე იყო დირიჟორი, რომელმაც ჩაწერა შონბერგის სამი „შედევრი“ Orchestre de la Suisse Romande-თან ერთად. ჩანაწერს, რომელიც 2013 წელს, მისი გარდაცვალების შემდეგ გამოიცა, თან ახლავს დოიჩის ლექციები სამივე ნაწარმოების შესახებ.
კრიტიკა
1920-იან წლებში ერნსტ კრენეკმა გააკრიტიკა თანამედროვე მუსიკის ერთ-ერთი მიმართულება (სავარაუდოდ, შონბერგის და მისი მოსწავლეების), როგორც „თვითგანდიდება ერთი ინდივიდისა, რომელიც ზის თავის სტუდიაში და იგონებს წესებს, რომლის მიხედვითაც შემდეგ ნოტებს წერს“. შონბერგი ამ მეტაფორით განაწყენებული დარჩა და პასუხად თქვა, რომ კრენეკს „მსმენელებად მხოლოდ მეძავები სურს“.
ალენ შონი აღნიშნავს, რომ კომპოზიტორის ცხოვრებისეული ვითარებებიდან გამომდინარე, შონბერგის მუსიკას, ჩვეულებრივ, იცავენ და არა უსმენენ და ძნელია მისი განცდა იმ იდეოლოგიისგან განცალკევებით, რომელიც მის გარშემო არსებობს. რიჩარდ ტარუსკინი ამტკიცებს, რომ შონბერგმა ჩაიდინა „პოეტური შეცდომა“, ჩათვალა რა, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი (ან ერთადერთი, რასაც მნიშვნელობა აქვს) ხელოვნების ნაწარმში, არის მისი შექმნის პროცესი, ის, რასაც შემქმნელი დებს მასში და რომ მსმენელის სიამოვნება არ უნდა იყოს კომპოზიტორის უპირველესი მიზანი. ტარუსკინი ასევე აკრიტიკებს მოსაზრებას, რომ კომპოზიტორის მნიშვნელობა უნდა იზომებოდეს მისი გავლენით სხვა ხელოვანებზე, გაზვიადებულ წარმოდგენას ტექნიკურ ინოვაციებზე და კრიტიკოსების ზედმეტ ყურადღებას სტრუქტურასა და კომპოზიტორის ოსტატობაზე.
პუბლიკასთან ურთიერთობა
1977 წელს, კრისტოფერ სმოლმა აღნიშნა, რომ „მუსიკის ბევრი მოყვარული დღესაც კი სიძნელეებს აწყდება შონბერგის მუსიკასთან“. მან კომპოზიტორის მოკლე ბიოგრაფია მისი გარდაცვალებიდან მეოთხედი საუკუნის შემდეგ დაწერა. ნიკოლას კუკის მიხედვით, რომელიც ამას სმოლიდან დაახლოებით 20 წლის შემდეგ წერს, შონბერგი ფიქრობდა რომ ეს ვერგაგება „უბრალოდ გარდამავალი, თუმცაღა, უცილობელი ფაზა იყო. მუსიკის ისტორია, მისი თქმით, აჩვენებდა, რომ მსმენელი ვერასოდეს ეგუებოდა უცხოს, მაგრამ დროთა განმავლობაში ეჩვეოდა მას და სწავლობდა მის დაფასებას... თავად შონბერგი მოუთმენლად ელოდა დროს, როცა, მისივე სიტყვებით, ვაჭრის ბიჭები დაუსტვენდნენ სერიულ მუსიკას თამაშის დროს. თუ ეს შონბერგს მართლა სჯეროდა, (რაშიც, ძნელია, დარწმუნებულნი ვიყოთ), მაშინ საქმე გვაქვს მუსიკის ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე სევდიან მომენტთან, რადგან სერიალიზმმა ვერ მიაღწია პოპულარობას; გაშინაურება, რომელსაც ასე ელოდნენ ის და მისი თანამედროვენი, არასოდეს მომხდარა.“
ბენ ერლი (2003) ამბობს, რომ შონბერგი, რომელსაც თაყვანს სცემენ ექსპერტები და რომელსაც „სტუდენტების თაობებს“ ასწავლიან, პუბლიკას კვლავ არ უყვარს. მიუხედავად 40-წლიანი ადვოკატობის და „მრავალი წიგნისა, რომლებიც ცდილობენ მისი რთული რეპერტუარი არა-სპეციალისტ აუდიტორის აუხსნან“, სახელდობრ ბრიტანეთში, „ამ სახის მუსიკის პოპულარიზაციის მცდელობები, თამამად შეიძლება ითქვას, რომ ჩავარდა.“
შონბერგის თანამედროვე და მსგავსად ახლებური შეხედულებების კომპოზიტორის, დებიუსის 2018 წელს დაწერილ ბიოგრაფიაში, სტივენ უოლში აკრიტიკებს მოსაზრებას, რომ შეუძლებელია „შემოქმედი იყოს ერთდროულად რადიკალურიც და პოპულარულიც“. უოლში ასკვნის, რომ „შონბერგი შეიძლება ჩაითვალოს პირველ დიდ კომპოზიტორად, რომელიც არაა შესული რეპერტუაში დაბადებიდან თითქმის საუკუნე-ნახევრის მერეც“.
თომას მანის „დოქტორი ფაუსტი“
ადრიან ლევერკუნი, თომას მანის რომანის, „დოქტორი ფაუსტის“ (1947) მთავარი გმირი, კომპოზიტორია, რომლის მიერ თორმეტტონიანი მეთოდის გამოყენება შონბერგის ინოვაციების პარალელს წარმოადგენს. შონბერგს ეს არ მოსწონდა და რომანის გამოქვეყნების შემდეგ, მასსა და მანს შორის ამის თაობაზე მიმოწერაც იყო.
ლევერკუნი, რომლის პერსონაჟიც შეიძლება ნიცშეზე იყოს დაფუძნებული, სულს ეშმაკს მიჰყიდის. მწერალი შონ ო'ბრაიენის კომენტარით, „ჰიტლერის აჩრდილქვეშ დაწერილი „დოქტორი ფაუსტი“ განიხილავს ნაციზმის აღზევებას, თუმცა, მისი კავშირი პოლიტიკურ ისტორიასთან ბუნდოვანია.“
პიროვნული თვისებები და არამუსიკალური ინტერესები
შონბერგი საკმაოდ ნიჭიერი ფერმწერი იყო. მისი ნახატები საკმარისად კარგად იქნა მიჩნეული იმისთვის, რომ ფრანც მარკის და ვასილი კანდინსკის ნამუშევრების გვერდით გამოეფინათ. შონბერგი, მათთან ერთად, ექსპრესიონისტული ჯგუფის, „ლურჯი მხედარის“ წევრი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 13 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1874 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1951 კატეგორია:ამერიკელი კომპოზიტორები კატეგორია:ავსტრიელი კომპოზიტორები
კორეის უნივერსიტეტი
კორეის უნივერსიტეტი (고려대학교) — კერძო კვლევითი უნივერსიტეტი სეულში, სამხრეთ კორეაში, რომელიც 1905 წელს დაარსდა.
უნივერსიტეტი სამხრეთ კორეაში უძველეს და ყველაზე პრესტიჟულ უმაღლეს საგანმანათლებლო დაწესებულებად მიიჩნევა. უნივერსიტეტს 20 000-ზე მეტი საბაკალავრო და 10 000-ზე მეტი საბაკალავრო პროგრამის სტუდენტი, ხოლო 280 000-ზე მეტი კურსდამთავრებული ჰყავს. სასწავლებელი 81 დეპარტამენტისა და 19 კოლეჯისგან შედგება.
კორეის უნივერსიტეტი ერთ-ერთი უდიდესი კვლევითი ცენტრია სამხრეთ კორეაში. უნივერსიტეტი ქვეყანაში პირველი საგანმანათლებლო დაწესებულებაა, რომელმაც სტუდენტებს აკადემიური პროგრამები სხვადასხვა სფეროებში შესთავაზა, როგორებიცაა სამართალი, ეკონომიკა და ჟურნალისტიკა. მაღალი რეპუტაციით გამოირჩევა სამართლის კოლეჯი, რომლის საბაკალავრო სამართლის პროგრამაც ქვეყანაში საუკეთესოდ მიიჩნევა. კორეის უნივერსიტეტი 115 კვლევითი ინსტიტუტისგან შედგება, მათ შორისაა უცხო ენების ინსტიტუტი, საერთაშორისო განათლების ინსტიტუტი, საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტი და სხვა მრავალი.
2018 წელს კორეის უნივერსიტეტი ქვეყანაში მეოთხე საუკეთესო უმაღლეს სასწავლებლად დასახელდა. რაც შეეხება მსოფლიო მასშტაბებს, 2018 წელს კორეის უნივერსიტეტი მსოფლიო უნივერსიტეტებს შორის 90-ე ადგილზე მოხვდა, ხოლო 2019 წელს შედეგი გააუმჯობესა და 86-ე ადგილზე გადაინაცვლა. ამასთანავე 2016-2017 წლებში უნივერსიტეტმა აზიის მასშტაბით მე-16 ადგილი დაიკავა.
ისტორია
სასწავლებელი, რომელიც დღეს კორეის უნივერსიტეტის სახელწოდებითაა ცნობილი, 1905 წელს, როგორც ბოსუნის კოლეჯი, სახელმწიფო ხაზინდრის, ლი იონგ იკის მიერ დაარსდა. როგორც ეროვნული აკადემიური ინსტიტუტი, კოლონიურ პერიოდში უნივერსიტეტი ეროვნული სიამაყის სიმბოლოდ მიიჩნეობდა.
ბოსუნის კოლეჯის დაარსებიდან მალევე ხელი მოეწერა კორეა-იაპონიის პროტოკოლს, რის შემდეგაც კოლეჯის დამაარსებელი, ლი იონგ იკი, გადასახლებაში წავიდა, რათა იაპონიის წინააღმდეგ საპროტესტო მოძრაობას სათავეში ჩასდგომოდა. მისმა გადასახლებამ კოლეჯს დაფინანსებას პრობლემები შეუქმნა. საბედნიეროდ, კოლეჯის ფინანსური კრიზისი კორეელი ნაციონალისტის, რელიგიური და პოლიტიკური მოძრაობის ლიდერის, სონ ბიონგ ჰის ხელშეწყობით მოგვარდა, რომელმაც სასწავლებლის ხელმძღვანელობა ითავა.
სტიპენდიები
კორეის უნივერსიტეტი სტიპენდიებს, გრანტებსა და ჯილდოებს კორეის უნივერსიტეტის ფონდის ეგიდით გასცემს, რომელიც უნივერსიტეტთან ერთად 1905 წელს დაარსდა. უნივერსიტეტი სტუდენტებს 245 სხვადასხვა სახის სტიპენდიას სთავაზოებს, რომელთა საერთო ღირებულებაც 11.5 მილიარდზე მეტი ვონია. სტიპენდიათა რაოდენობა თუ ხანგრძლივობა დონორების სურვილის მიხედვით განისაზღვრება. სტიპენდიანტ სტუდენტებს სხვადასხვა კრიტერიუმების მიხედვით არჩევენ, მათ შორისაა აკადემიური მოსწრება და საშუალო ქულა.
გამოჩენილი კურსდამთავრებულები
2009 წლისთვის, კორეის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულთა რიცხვი დაახლოებით 280 000 ცოცხალ ადამიანს ითვლიდა. გამოჩენილ კურსდამთავრებულებს შორის არიან იურისტები, ფიზიკოსები, ინჟინრები, მკვლევარები და ოლიმპიური ათლეტები, რომლებმაც თავიანთც სამოღვაწეო ასპარეზზე, როგორ ეროვნული, ისე მსოფლიო მასშტაბის პოპულარობა მოიპოვეს. ასევე კორეის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულთა რიგში მრავალი ცნობილი პოლიტიკოსია, მათ შორისაა სამრეთ კორეის მე-10 პრეზიდენტი, ლი მიონ ბაკი და სეულის 34-ე მერი, ო სე-ჰუნი.
სქოლიო
კატეგორია:სეულის უნივერსიტეტები
ცაბაძეები
ცაბაძეები — ქართული გვარი, რომლის ფუძეს წარმოადგენს საკუთარი სახელი „ცაბა“. ცაბა-დან აგრეთვე ნაწარმოებია გვარები: ცაბაურაშვილი, ცაბაური, ცაბაშვილი, ცაბეკია, ცაბოლაშვილი, ცაბოშვილი, ცაბულაშვილი, ცაბურაშვილი, ცაბუტაშვილი, ცაბუტაძე. ყველა ეს გვარი ცაბაძეებისაგან დამოუკიდებლად წარმოშობილი გვარია, ამდენად, არც ერთი მათგანი ცაბაძეების გვარს არ ენათესავება.
ისტორია
ცაბაძეების გვარი მომდინარეობს შიდა ქართლის სოფელ საციხურიდან (ქარელის მუნიციპალიტეტი). ჯერ კიდევ 1715 წელს შედგენილ „რუისის სამწყსოს დავთარში“ საციხურის მცხოვრებთა შორის იხსენიება დათუნა წაბაძე, რომლის შთამომავლებიც მოგვიანებით უკვე ცაბაძეებად იხსენიებიან (ჩანს, რომ წაბაძე არის ცაბაძის თავდაპირველი ფორმა).
გვარის ფორმა „ცაბაძე“ დოკუმენტურად დასტურდება XVIII საუკუნის მეორე ნახევრიდან. ამ დროისათვის შედგენილ სხვადასხვა სახის საბუთებში და მოსახლეობის აღწერის დავთრებში (რომელთა დედნებიც დაცულია სახელმწიფო არქივისა და ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ფონდებში) იხსენიებიან: გლახა, დავით, ივანე, ვასილ, ზაქარია, ნინია, შიო ცაბაძეები. ყველა მათგანი შიდა ქართლის მკვიდრია.
სოციალური მდგომარეობით ცაბაძეები ხერხეულიძეების კუთვნილი ყმა-გლეხები იყვნენ. საციხურიდან ძველი დროიდანვე გადასახლებულან ზემო იმერეთის სოფელ ბაჯითში (საჩხერის მუნიციპალიტეტი), ფრონის ხეობის ზემო ნაწილის სოფელ წირეთში (ამჟამად ნაბაკევი, თუმცა ამ სოფლიდან ცაბაძეები მალევე გადასახლდნენ თბილისში), ლიახვის ხეობის სოფლებში მარანაში (ამ სოფლიდან ცაბაძეები უკანვე საციხურში დაბრუნდნენ საცხოვრებლად), თერგვისში (ამ სოფელში დღემდე ცხოვრობენ), კეხვში, ქალაქ გორსა და ცხინვალში.
ზემო იმერეთსა და ლიახვის ხეობაში ცაბაძეების გადასახლების მიზეზი, როგორც ჩანს, ფრონის ხეობის სოფლებზე ლეკების გამუდმებული თავდასხმებია. XVIII საუკუნეში აღნიშნული რეგიონი მოსახლეობის დიდმა ნაწილმა დატოვა. ამ მხრივ კი იმერეთი და ლიახვის ხეობა შედარებით უსაფრთხო იყო.
1840-იან წლებში იმერეთში შედგენილ აღსარების მთქმელთა სიებში დოკუმენტურად დასტურდება ცაბაძეების გვარის მოსახლეობა სოფელ ბაჯითში.
არსებობს მოსაზრება, რომ ცაბაძეების გვარი წარმოშობილია არა საციხურში, არამედ ბაჯითში, თუმცა საისტორიო და ეთნოგრაფიული მასალების უმეტესი ნაწილი ამ გვარის საციხურიდან წარმოშობაზე მეტყველებს.
1818 წლის კამერალური აღწერის სიების მიხედვით საციხურში ცხოვრობდა (მარანადან დაბრუნებული) ცაბაძეების 6 (გიორგი, გაბრიელი, თამაზი, ნინია, ნინია, გიორგი) კომლი, წირეთში - 1 (გლახა) და თერგვისში - 1 (გიორგი) წარმომადგენელი. ამ რვა ოჯახიდანაა გამრავლებული შიდა ქართლელი ცაბაძეების გვარი.
ცაბაძეების გვარში ბევრი გამოჩენილი პიროვნებაა აღზრდილი. მათ შორის არიან: კომპოზიტორები - გიორგი (გოგი) და კახა ცაბაძეები, მსახიობები - როზა და ელისო ცაბაძეები, რეჟისორი - ალექსანდრე (ალეკო) ცაბაძე, მხატვარი ირაკლი ცაბაძე, სპორტსმენი ლევან ცაბაძე, პროფესორები ვალერიან და თეიმურაზ ცაბაძეები, წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები - ევსევი, ვასილ, ივანე და მიხეილ ცაბაძეები და სხვა.
ამჟამად ცაბაძეები განსახლებულნი არიან:
ამჟამად საქართველოს მასშტაბით დაფიქსირებულია 1055 სული ცაბაძე. ამათგან ყველაზე კომპაქტურად განსახლებულნი არიან შემდეგ 10 მუნიციპალიტეტში: თბილისი - 318, ქარელი - 258, საჩხერე - 140, რუსთავი - 71, გორი - 70, ხაშური - 49, ქუთაისი - 21, აბაშა - 20, ბორჯომი - 12 და სოხუმი - 12.
*
ჯეფ გოლდბლუმი
ჯეფრი ლინ გოლდბლუმი (Jeffrey Lynn Goldblum, ; დ. 22 ოქტომბერი, 1952) — ამერიკელი მსახიობი და მუსიკოსი. მონაწილეობა აქვს მიღებული მისი დროის ყველაზე შემოსავლიან ფილმებში: „იურული პარკი“ (1993) და „დამოუკიდებლობის დღე“ (1996), ისევე როგორც სიკველებში: „დაკარგული სამყარო: იურული პარკი (1997), „იურული სამყარო: დაცემული სამეფო“ (2018) და „დამოუკიდებლობის დღე: აღორძინება“ (2016).
ჯეფ გოლდბლუმი დაიბადა უესტ-ჰომსტედში, პენსილვანიაში, რუსი და ავსტრიელი ამიგრანტების ოჯახში. დედამისი, შირლი, რადიოწამყვანი იყო, ხოლო მამამისი, ჰაროლდი კი ექიმი. როდესაც გოლდბლუმს 17 წელი შეუსრულდა, სამსახიობო კარიერის დასაწყებად გადავიდა ნიუ-იორკში. მისი დებიუტი შედგა ბროდვეის მიუზიკლში „ორი ვერონელი აზნაური“, ხოლო 1974 წელს გადაიღეს ფილმში „სიკვდილის სურვილი“.
მისი ადრეული ფილმებია: „სხეულის გამტაცებელთა შემოჭრა“ (1978), „დიდი იმედგაცრუება“ (1983), „ღამეში“ (1985). იგი ფართო საზოგადოებისთვის ცნობილი გახდა დეივიდ კრონენბერგის ფილში „ბუზი“ მონაწილეობით, რისთვისაც გადაეცა სატურნის ჯილდო კატეგორიაში „საუკეთესო მსახიობი კაცი.
გოლდბლუმს, აგრეთვე მონაწილეობა აქვს მიღებული სხვადასხვა ფილმებში: „აყლაყუდა“ (1989), „პუდრი“ (1995), „ეგვიპტის პრინცი“ (1998), „კატები ძაღლების წინააღმდეგ“ (2001), „იგბი დაბლა მიექანება“ (2002), „ცხოვრება წყალქვეშ“ (2004), „გაცოცხლებული ადამი“ (2008), „უიქენდი პარიზში“ (2013), „სასტუმრო გრანდ ბუდაპეშტი“ (2014) და „თორი: რაგნაროკი“ (2017). იგი, აგრეთვე გამოჩნდა რამდენიმე ტელესერიალში, მათ შორის ტელესერიალის „კანონი და წესრიგი: კრიმინალური განზრახვა“ მეცხრე და მეათე სეზონებში
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 22 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი კინომსახიობები კატეგორია:ამერიკელი თეატრის მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ტელემსახიობები კატეგორია:ამერიკელი ვიდეო თამაშების მსახიობები კატეგორია:ამერიკელი გამხმოვანებლები კატეგორია:ამერიკელი პიანისტები
G-ცილასთან დაკავშირებული რეცეპტორი
G-ცილასთან დაკავშირებული რეცეპტორი არის პლაზმურ მემბრანასთან დაკავშირებული რეცეპტორი, რომელიც G-ცილად წოდებული ცილის დახმარებით მოქმედებს. მრავალი განსხვავებული ცილა იყენებს G-ცილასთან დაკავშირებული რეცეპტორს, მათ შორის საფუარის შეწყვილების ფაქტორები, ეპინეფრინი და სხვა მრავალი ჰორმონი და ნეიროტრანსმიტერი. ეს რეცეპტორები განსხვავდებიან სასიგნალო მოლეკულებისა და უჯრედის შიგნით სხვადასხვა G-ცილების შესაცნობი დაკავშირების საიტებით. რეცეპტორული ცილები საგრძნობლად მსგავსნი არიან. თითოეულ მათგანს აქვს მემბრანის გამჭოლი 7 a სპირალი.
G-ცილასთან დაკავშირებული რეცეპტორული სისტემები უკიდურესად ფართოდ გავრცელებული და განსხვავებული ფუნქციების მქონეა, მათ შორისაა მათი როლი ემბრიონულ განვითარებასა და სენსორულ აღქმებში. მაგალითად, ადამიანებში, როგორც მხედველობა, ასევე ყნოსვა დამოკიდებულია ასეთ ცილებზე.
G-ცილის სისტემები მონაწილეობს ადამიანის მრავალ დაავადებაში, ბაქტერიული ინფექციების ჩათვლით. დღეს გამოყენებული მედიკამენტების 60%-ზე მეტი თავიანთ ეფექტებს ავლენენ G-ცილის სასიგნალო გზაზე მოქმედებით.
G-ცილის მოქმედება
მემბრანის ციტოპლაზმურ მხარეზე თავისუფლად მიმაგრებული G-ცილა მოქმედებს როგორც მოლეკულური ჩამრთველი, რომელიც ან ჩართულია, ან კიდევ გამორთული, იმისდა მიხედვით, გუანინის ორი ნუკლეოტიდიდან, რომელი არის მასთან მიმაგრებული, გდფ თუ გტფ. სწორედ ამის გამო ჰქვია G-ცილა. როცა გდფ დაკავშირებულია G-ცილასთან, იგი არააქტიურია.
როდესაც შესაბამისი სასიგნალო მოლეკულა უკავშირდება რეცეპტორს უჯრედგარე მხარეზე, რეცეპტორი აქტივდება და ფორმას იცვლის, მისი ციტოპლაზმური მხარე შემდეგ უკავშირდება არააქტიურ G-ცილას და იწვევს გდფ-ის გტფ-ით შეცვლას, რაც G-ცილას ააქტივებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცილები
კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელი
კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელი (Caroline von Brandenburg-Ansbach, Caroline of Brandenburg-Ansbach; დ. 1 მარტი, 1683, ანსბახი, საღვთო რომის იმპერია — გ. 20 ნოემბერი, 1737, ლონდონი, დიდი ბრიტანეთი) — ჰოენცოლერნთა დინასტიის წარმომადგენელი. დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის დედოფალი 1727-1737 წლებში როგორც ჯორჯ II-ის მეუღლე.
იგი იყო ბრანდენბურგ-ანსბახის ლანდგრაფ იან ფრიდრიხისა და მისი მეუღლის, ლანდგრაფინია ელეანორა ერდმურტა საქსენ-ეისნახელის ქალიშვილი. კაროლინა ჯერ კიდევ ძალიან პატარა იყო, როდესაც ორივე მხრიდან დაობლდა, რის გამოც იგი მამის ბიძაშვილის, პრუსიის მეფე ფრიდრიხ I-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ სოფია შარლოტა პრუსიელის მეურვეობის ქვეშ იზრდებოდა. პრუსიის სამეფო კარზე მან საოცარი განათლება მიიღო და მალევე ძალიან დაახლოვდა სოფია შარლოტასთან, რომლისგანაც მიიღო ლიბერალური და ჰუმანისტური მსოფლმხედველობა, რაც მთელი მისი ცხოვრების მანძილზე თან სდევდა.
კაროლინა ძალიან ცდილობდა აღმზრდელთათვის იმედები არ გაეცრუებინა და კარგი საპატარძლო ყოფილიყო. მას შემდეგ, რაც ესპანეთის შესაძლო მეფესა და ავსტრიის ერცჰერცოგ კარლ VI-ზე დაქორწინებაზე კაროლინამ უარი თქვა, იგი დააქორწინეს დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის მეფე ჯორჯ II-ზე. ქორწინებიდან მათ სულ რვა შვილი შეეძინათ, რომელთაგან შვიდმა სრულწლოვანებამდე მიაღწია.
1714 წლიდან კაროლინა სამუდამოდ გადასახლდა ბრიტანეთში სადაც ქმრის სტატუსიდან გამომდინარე, იგი უელსის პრინცესა გახდა. როგორც უელსის პრინცესა, იგი მხარს უჭერდა თავის ქმარს მეფე ჯორჯ I-ის წინააღმდეგ მიმართული პოლიტიკის გატარებაში. 1717 წელს კაროლინა და მისი მეუღლე სამეფო კარიდან გააძევეს. კაროლინამ სამეფო კარზე ბევრი მოკავშირე გაიჩინა, მათ შორის პოლიტიკოსი რობერტ უოლპოლი, რომლის წყალობითაც 1720 წელს სახალხოდ მოხდა მეფე ჯორჯ I-ის, კაროლინასა და მისი ქმრის შერიგება.
1727 წელს ტახტზე მისი მეუღლე ჯორჯ II ავიდა, რითაც კაროლინა სამი სახელმწიფოს დედოფალი და ქვეყნის უძლიერესი ქალი გახდა. კაროლინასა და ჯორჯის უფროსი ვაჟი ფრედერიკი უელსის პრინცი გახდა, თუმცა ტახტზე ასვლა მან ვერასდროს შესძლო. ისევე როგორც თავის დროზე კაროლინასა და ჯორჯს ჰქონდათ მეფესთან პრობლემები, ასევე იყო მათი ვაჟი ფრედერიკი და მისი მეუღეც, რომელთა საბოლოოდ დაშოშმინება კვლავ რობერტ უოლპოლმა მოახერხა. დედოფალ კაროლინას დიდი გავლენა არ ჰქონია პოლიტიკაზე, იგი მხოლოდ რამდენიმე რეფორმის გატარებისას ჩაერია ქმრის საქმეში. როდესაც იგი გარდაიცვალა, 1737 წელს, მას მთელი არისტოკრატია მწარედ გლოვობდა, ჯორჯი კი დარჩენილი ცხოვრების მანძილზე გლოვობდა მას, რის გამოც მეორე ქორწინებაზე კატეგორიული უარი განაცხადა.
ადრეული ცხოვრება
კაროლინა დაიბადა 1683 წლის 1 მარტს ანსბახში. იგი იყო ბრანდენბურგ-ანსბახის ლანდგრაფ იან ფრიდრიხისა და მისი მეორე ცოლის, ლანდგრაფინია ელეანორა ერდმურტა საქსენ-ეისნახელის ქალიშვილი. მამამისი იყო ერთ-ერთი ყველაზე პატარა გერმანული ქვეყნის მმართველი. იგი 32 წლის ასაკში გარდაიცვალა, მაშინ როცა კაროლინა მხოლოდ 3 წლის იყო. კაროლინა დედამისთან ერთად მის მშობლიურ ეისნახში დაბრუნდნენ, ტახტზე კი კაროლინას უფროსი ძმა ავიდა. 1692 წელს კაროლინას დედა, ელეანორა ერდმურტა მეორედ გათხოვდა საქსონიის კურფიურსტ ვილჰელმ ფრიდრიხზე და მასთან გადავიდა დრეზდენში. ელეანორას თან შვილების წაყვანის ნება არ დართეს, რის გამოც მცირეწლოვანი კაროლინას დატოვება მოუხდა, თუმცა მისი მეორე ქორწინება უამისოდაც საკმაოდ უიღბლო აღმოჩნდა. ქორწინებიდან ორ წელიწადში ელეანორას მეორე მეუღლეც დაიღუპა, თუმცა იგი კვლავ დრეზდენში დარჩა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1696 წელს. ორივე მხრიდან დაობლებული კაროლინა და მისი ძმა ფრიდრიხი კვლავ ანსბახში დაბრუნდნენ, სადაც ტახტზე მათი ნახევარ-ძმა იჯდა. კაროლინას თავის ნახევარ ძმასთან ძალიან დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა, რის გამოც იგი თავის ბიძასთან, პრუსიის მეფე ფრიდრიხ I-ის სამეფო კარზე გადასახლდა ბერლინში. მალევე მასზე მეურვეობა მიიღეს ფრიდრიხ I-მა და მისმა ცოლმა, დედოფალმა სოფია შარლოტა პრუსიელმა, რომელიც მანამდე კაროლინას დედის ახლო მეგობარი იყო.
ქორწინება
გონიერი და მიმზიდველი ქალი, კაროლინა ძალიან ცდილობდა, რომ კარგი საცოლე ყოფილიყო. ჰანოვერის ქვრივმა დედოფალმა სოფია პფალცელმა მას "გერმანიის ყველაზე ლამაზი პრინცესა" უწოდა. თავდაპირველად იგი ითვლებოდა ავსტრიის ერცჰერცოგ კარლ ჰაბსბურგის საცოლედ, რომელიც ამ პერიოდში ესპანეთის მომავალ მეფედ მოიაზრებოდა და შემდგომში საღვთო რომის იმპერატორიც გახდა. კარლთან ოფიციალური საქორწინო მოლაპარაკებები 1703 წელს წამოიწყო ფრიდრიხ I-მა. თუმცაღა მთელი რიგი მოლაპარაკებების შემდეგ, 1704 წელს ქორწინებაზე უარი თავად კაროლინამ თქვა, რადგან იგი ლუთერანი იყო, კარლზე დასაქორწინებლად კი კათოლიციზმის მიღება დასჭირდებოდა. მომდევნო წელს, მშობლიურ ჰანოვერში სტუმრობისას დედოფალი სოფია დაიღუპა. ამ ამბავმა კაროლინა პირდაპირი მნიშვნელობით გაანადგურა, მან განაცხადა კიდეც, რომ იმედი ჰქონდა მალე მიჰყვებოდა დედოფალს.
1705 წლის ივნისში, განსვენებულ დედოფალ სოფია შარლოტას ძმა, ჰანოვერის მეფე ჯორჯ I ანსბახის სამეფო კარს ეწვია, რათა საიდუმლოდ შეეთვალიერებინა და გაეცნო სილამაზითა და გონიერებით სახელგანთქმული პრინცესა კაროლინა, რათა შემდგომში იგი თავის ვაჟზე დაექორწინებინა. ჯორჯი სიყვარულით იყო დაქორწინებული და ბედნიერი ოჯახიც ჰქონდა, ამიტომაც სურდა, რომ თავისი ვაჟიც ასე დაექორწინებინა. პრინც ჯორჯ ავგუსტს მოეწონა თავისი საცოლე. ჯორჯ ავგუსტს სამი უნაყოფო ბიძა ჰყავდა, ოჯახში კი ერთადერთი ვაჟი იყო, რის გამოც მამამისმა მას აუცილებლად დაქორწინება უბრძანა. ამიტომაც მან განიზრახა მთელს იმპერიაში თავისი სილამაზით, გონიერებითა და ხასიათის თვისებებით სახელგანთქმული ანსბახის პრინცესაზე ქორწინება. თავის მხრივ თავად კაროლინაც ერთობ კმაყოფილი დარჩა საქმროთი, ამასთან იგი ხომ ჰანოვერის ტახტის მემკვიდრეც იყო და გარდა ჰანოვერისა, იგი დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის დედოფალ ანას უახლოესი ნათესავი და მისი ტახტის რიგით მეორე მემკვიდრე იყო თავისი მამის, მეფე ჯორჯ I-ის შემდეგ.
1705 წლის 22 აგვისტოს კაროლინა ჰანოვერში გაემგზავრა რათა ჯორჯ ავგუსტზე დაქორწინებულიყო. ისინი რამდენიმე დღეში დაქორწინდნენ ჰორენჰეუზენის სასახლეში. მომავალი წლის მაისში გამოაცხადეს, რომ კაროლინა ორსულად იყო, რის შემდეგაც 1707 წლის 20 იანვარს მან თავისი პირველი შვილი, პრინცი ფრედერიკი (გერმანელებისთვის ფრიდრიხი) გააჩინა. ბავშვის გაჩენიდან რამდენიმე თვეში კაროლინა ჯერ წითურით, შემდეგ კი პნევმონიით დაავადდა. მას ბავშვი სასწრაფოდ მოაცილეს, თუმცა თავად ჯორჯი გვერდიდან არ სცილდებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ დიდი ალბათობით მასსაც შეიძლებოდა შეჰყროდა ეს განუკურნებელი სენები. მიუხედავად ამისა კაროლინაც და ჯორჯიც გადარჩნენ და მომდევნო შვიდი წლის განმავლობაში კაროლინამ კიდევ სამი შვილი — ანა, ამელია და ქეროლაინი — გააჩინა, რომელთაგან ყველა ჰანოვერში დაიბადა.
ჯორჯ ავგუსტსა და კაროლინას ძალიან ბედნიერი და სიყვარულით აღსავსე ქორწინება ჰქონდათ, თუმცა ჯორჯმა მაინც გაიჩინა საყვარელი, რაც იმ ეპოქაში სრულიად ჩვეულებრივი მოვლენა იყო. კაროლინამ კარგად იცოდა ქმრის ღალატების შესახებ, თუმცა არაფერს იმჩნევდა. ჯორჯი მას ჯერ სუფოლკის ჰერცოგინია ჰენრიეტა ჰოვარდთან, 1735 წლიდან კი ამელია ვონ ვალმოდენთან ღალატობდა. ჰენრიეტა ჰოვარდი კაროლინას ფრეილინებს შორის შედიოდა და მან ჯორჯთან რომანი 1731 წლიდან გააბა, 1734 წელს კი მას ვაჟიც გაუჩინა. თუმცაღა თავისი დედისა და ქმრისგან განსხვავებით, კაროლინა ქორწინების ერთგულებით გამოირჩეოდა. მსგავსი ქმედებებით იგი არასდროს ქმნიდა უხერხულ სიტუაციებს და არც კი ფლირტაობდა სხვა მამაკაცებთან. როგორც თავად ამბობდა, ერჩია მის ქმარს ისევ მისსავე ფრეილინებთან ეღალატა და ქმარზე კონტროლი შეენარჩუნებინა, ვიდრე სხვა ქალებთან წასულიყო და შემდგომ მასთან ებრძოლა ქმრისთვის.
1714 წელს ქვრივი დედოფალი სოფია პფალცელი გარდაიცვალა, რის გამოც დედოფალ ანას ტახტს კაროლინა და მისი ქმარი კიდევ უფრო მიუახლოვნენ, მაგრამ ამ დროს ტახტზე პრეტენზია განაცხადა ანას დევნილობაში მყოფმა ძმამ. სოფიას გარდაცვალებიდან რამდენიმე კვირაში თავად ანაც გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ინგლისის პარლამენტმა მეფედ კაროლინას მამამთილი ჯორჯ I გამოაცხადა. ამის შემდეგ კაროლინა და ჯორჯ ავგუსტი დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის ტახტის მემკვიდრეები, ანუ უელსის პრინცი და პრინცესა გახდნენ.
უელსის პრინცესა
მინი|380x380პქ|კაროლინა 1716 წელს ზემოთ აღნიშნული მოვლენებიდან გამომდინარე, 1714 წლის სექტემბერში ჯორჯ ავგუსტი ინგლისში გადასახლდა, ოქტომბერში კი მას კაროლინა და მათი შვილებიც მიჰყვნენ. მისი მოგზაურობა იწყებოდა ეტლით ჰანოვერიდან ჰააგამდე, ჰააგადან კი უკვე ხომალდით ჩავიდა საპორტო ქალაქ მარგატეში, ეს იყო პირველი და უკანასკნელი შემთხვევა, როცა იგი ხომალდზე ავიდა. კაროლინასა და ჯორჯის ვაჟი ფრედერიკი ჰანოვერში დარჩა, სადაც მას მამისა და ბაბუის არ ყოფნისას ქვეყნის მართვა ევალებოდა, ამავდროულად კი კერძო მასწავლებლები მის განათლებაზე ზრუნავდნენ.
1714 წელს ჯორჯ I-ის ტახტზე ასვლით, კაროლინა და ჯორჯი უელსის პრინცთან და პრინცესასთან ერთად, ავტომატურად გახდნენ კორნუოლის ჰერცოგი და ჰერცოგინია. კაროლინა ინგლისის ისტორიაში პირველი ქალი იყო, რომელმაც უელსის პრინცესობა იმავე დროს მიიღო როცა მისი ქმარი პრინცი გახდა. ისინი ბოლო ორასი წლის მანძილზე პირველი უელსის პრინცი და პრინცესა იყვნენ, მას შემდეგ რაც 1502 წელს პრინცი არტურ ტიუდორი გარდაიცვალა უელსს პრინცი აღარ ჰყოლია, წინამორბედი პრინცესა კი მისი ცოლი კატალინა არაგონელი იყო. უელსის პრინცესა ეს იყო ინგლისის ტახტის მემკვიდრის ანუ მომავალი დედოფლის წოდება, რამაც კაროლინა ქვეყნის ყველაზე ძლევამოსილ ქალაქ აქცია და ვინაიდან ამ დროს ჯორჯ I-ის ცოლი გარდაცვლილი იყო, ქვეყნის პირველი ქალბატონი სწორედ კაროლინა გახდა. ჯორჯ ავგუსტი და კაროლინა ერთად ცდილობდნენ ინგლისური ენის, ტრადიციების, ხალხისა და ისტორიის შესწავლას. ვინაიდან მათ მთელი ცხოვრება გერმანიაში გაატარეს და წარმოშობითაც გერმანელები იყვნენ, სხვა ქვეყნების შესახებ მაინც და მაინც დიდი ცოდნა არ ჰქონდათ. ამრიგად ყოველთვის ცდილობდნენ ჰანოვერის ინტერესების დაცვას, რაც ბრიტანელებში დიდ უკმაყოფილებას იწვევდა, რამაც თანდათანობით მეფის ძალაუფლების დაკნინება გამოიწვია.
ინგლისში ჩასვლიდან ორ წელიწადში კაროლინამ მკვდარი ვაჟი გააჩინა, რის შემდეგაც იგი სასოწარკვეთილებაში ჩავარდა. ასეთ მდგომარეობაში მყოფი პრინცესა მალე დაუმეგობრდა ბუკინგემის გრაფინიას, რომელმაც შესძლო მისი დეპრესიიდან გამოყვანა. ამ ამბიდან სულ რაღაც ერთ წელიწადში კაროლინამ ჯანმრთელი ვაჟი გააჩინა, სახელად ჯორჯ უილიამი, რამაც მას საკუთარი თავის რწმენა გაუმყარა. 1717 წლის ნოემბერში, როდესაც ახალშობილი მონათლეს, კაროლინას ქმარმა კი მეფის წინააღმდეგ შეთქმულების მოწყობა სცადა. ამით განრისხებულმა ჯორჯ I-მა თავისი ვაჟი და მემკვიდრე სამეფო სასახლიდან გააძევა, თუმცა მის ცოლ-შვილს დარჩენის ნება დართო. თავდაპირველად კაროლინამ შვილებთან დარჩენა მოისურვა, მაგრამ შემდეგ განაცხადა, რომ მისი ადგილი მისი ქმრის გვერდით იყო, რის გამოც უელსის პრინცი და პრინცესა მალევე გადავიდნენ ლეიცესტერის სასახლეში, მათი შვილები კი სამეფო კარზე დარჩნენ აღსაზრდელად. შვილების გარეშე ქალაქის გარე უბანში ცხოვრება კაროლინას ძალიან უჭირდა, რის შემდეგაც მცირე ხნის შემდეგ მან თავი მოიავადმყოფა, რის გამოც მეფემ მას შვილების ნახვის ნება დართო. 1718 წლის თებერვალში ჩვილი ჯორჯ უილიამი მძიმედ დაავადდა, რის შემდეგაც მეფემ იგი კენსინგტონის სასახლეში გაუშვა, რათა მშობლებს იქ ენახათ, კაროლინასა და ჯორჯ ავგუსტს კი სამეფო კარზე მისვლა აუკრძალათ. 17 თებერვალს ბავშვი გარდაიცვალა, რის მიზეზადაც გამწარებულმა კაროლინამ მეფე დაადანაშაულა, მან განაცხადა, რომ ბავშვი დედასთან განშორების გამო დაიღუპა, თუმცა მოგვიანებით ექიმებმა დაადგინეს, რომ ჯორჯ უილიამი დაბადებიდანვე გულის მანკიანი ბავშვი იყო და დედასთან დაშორება არაფერ შუაში იყო მის გარდაცვალებასთან. ამავე წლის ასევე თებერვალში ორსული კაროლინა თავისი სასახლის ბაღში სეირნობისას მძიმედ დაეცა და ნაადრევი მშობიარობით მკვდარი გოგონა გააჩინა. 1721-23 წლებში კაროლინამ კიდევ სამი ბავშვი გააჩინა — ფილიპე, მერი და ლუიზა.
ლეიცესტერის სასახლე მალევე გადაიქცა მეფის მტრებისა და ოპოზიციონერთა თავშეყრის ადგილად. სწორედ აქ დაუმეგობრდა კაროლინა გავლენიან პოლიტიკურ ფიგურას — რობერტ უოლპოლს. კაროლინამ უოლპოლის მეშვეობით სამეფო კარზე თავისი გავლენები აღიდგინა, რის შემდეგაც იგი 1720 წლიდან მოყოლებული კაროლინას ქმრისა და მეფეს შორის ურთიერთობების დათბობაზე მუშაობდა. კაროლინას უკვე წლები არ ენახა თავისი უფროსი შვილები, რომლებიც მეფის კარზე ცხოვრობდნენ, ამიტომაც მიიჩნევდა, რომ ამ მოლაპარაკებებით იგი მათ დაბრუნებას შესძლებდა, თუმცა ამას ჯერჯერობით შედეგი არ მოჰყოლია. ჯორჯ ავგუსტი პოლიტიკურად იზოლირებული იყო. იგი მიიჩნევდა, რომ უოლპოლმა გააცურა და ამით მას მხოლოდ თავად სურდა მეფესთან დაახლოვება. თუმცაღა მიუხედავად ამისა 1720 წელს პრინცისა და მეფის საბოლოო შერიგება მაინც მოხერხდა, რის შემდეგაც კაროლინა სამეფო კარსა და შვილებს დაუბრუნდა. მიუხედავად ამისა, ჯორჯ I შვილს ძველებურად აღარ ენდობოდა, რის გამოც ჯორჯ ავგუსტს პოლიტიკასა და მნიშვნელოვან საკითხებს არ აკარებდა და ასევე ყოველთვის პირად კონტროლზე ჰყავდა აყვანილი.
კაროლინას ინტელექტი ბევრად აღემატებოდა მისი ქმრისას, თუმცა მას მაინც უყვარდა ჯორჯ ავგუსტი. მან თავის სასახლეში საკმაოდ დიდი და მდიდარი ბიბლიოთეკა გააკეთა, ამას გარდა ხელს უწყობდა განმანათლებლობას, ასევე ფიზიკისა და ფილოსოფიის განვითარებას. გარდა ამისა, იგი ეწეოდა დიდ საქველმოქმედო საქმიანობასაც, რომელიც არა მხოლოდ ღარიბებისა და ობლების მატერიალურად დახმარებას, არამედ მათ საფუძვლიანად მკურნალობასაც ითვალისწინებდა (ცხადია იმ დონეზე, როგორც მაშინ იყო მედიცინა განვითარებული). იგი ასევე დიდ დროს უთმობდა ხელოვნებასა და მის მფარველობას, ასევე ძალიან უყვარდა ფილოსოფია და ტექნიკური საგნები, რის გამოც იგი უამრავ ფილოსოფოსს, მათემატიკოსსა და ფიზიკოსს აფინანსებდა, რამაც ამ საგნების განვითარება გამოიწვია. ცნობილია, რომ იგი გარდაცვალებამდე იყო დაინტერესებული განათლების გაღრმავებით.
დედოფალი და რეგენტი
მარცხნივ|მინი|290x290პქ|1727 წელს მოჭრილი ბრიტანული მონეტა დედოფალ კაროლინას გამოსახულებით 1727 წლის 11 ივნისს მისი მამამთილის, ჯორჯ I-ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე მისი ქმარი ჯორჯ II ავიდა, რითაც კაროლინა დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის დედოფალი გახდა. მათი კორონაცია 1727 წლის 11 ოქტომბერს შედგა უესტმინსტერის სააბატოში. კაროლინა გახდა ბრიტანეთის ისტორიაში პირველი დედოფალი, რომლის კორონაციაც შედგა, ვინაიდან ბოლო დედოფალი, რომლის კორონაციაც იყო, ეს იყო ანა დანიელი, 1603 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ უოლპოლმა ჯორჯი და მამამისი თავის დროზე შეარიგა, ჯორჯი მას მაინც არ ენდობოდა. გარდა ამისა უოლპოლი პარლამენტში უმრავლესობას წარმოადგენდა ჯორჯ II კი უმცირესობაში იყო. იმის გამო, რომ უოლპოლი ზედმეტად არ გათავხედებულიყო, მეფემ მას წლიურად 100, 000 ფუნტის გადახდა დააკისრა, რაც სასახლეების რესტავრაციას მოხმარდა. თუმცაღა სამეფო კარზე უოლპოლს დიდი გავლენა ჰქონდა. იგი მალევე ძალიან დაუახლოვდა კაროლინას, იმდენადაც კი, რომ მას "დედოფლის მინისტრს" უწოდებდნენ. მომდევნო ათი წლის მანძილზე იგი დიდ გავლენას ახდენდა კაროლინაზე, დედოფალი კი თავის მხრივ საკმაოდ ძლიერ გავლენას ჰფლობდა მეფეზე, რომელსაც უოლპოლისთვის სასარგებლო გადაწყვეტილებების მიღებას აიძულებდა. დედოფალი კაროლინა, ისევე როგორც მისი აღმზრდელი, პრუსიის დედოფალი სოფია შარლოტა, ლიბერალური პოლიტიკის მატარებელი იყო. მან მხარი დაუჭირა იაკობინელთა პარტიას (სტიუარტთა დინასტიის მომხრეებს), ასევე პრესის, და სიტვის თავისუფლებას პარლამენტში. მინი|დედოფალი კაროლინა 1735 წელს მომდევნო რამდენიმე წლის მანძილზე კაროლინა და ჯორჯი ხელჩარჩულ ბრძოლაში იყვნენ ჩაბმულები თავიანთი ვაჟის, უელსის პრინც ფრედერიკის წინააღმდეგ. საბოლოოდ ფრედერიკის გაუთავებელი ამბოხებისგან თავის დასახწევად ის მეფე-დედოფალმა დროებით გერმანიაში გადაასახლეს. იგი ჰანოვერიდან 1728 წელს დაბრუნდა, მას შემდეგ რაც სრულწლოვანი გახდა, რადგან მისი მშობლები მის შედარებით დაჭკვიანებას ივარაუდებდნენ. მართალია იგი ამბოხებს აღარ აწყობდა, თუმცა საკმაოდ დიდი ვალები ჰქონდა, რაც გაუთავებელი აზარტული თამაშების ბრალი იყო. ფრედერიკი მამის რელიგიურ მრსწამრსს უპირისპირდებოდა და აცხადებდა, რომ სამეფო ხელისუფლების გავლენა მცირე იყო. 1728 წელს კაროლინა და ფრედერიკი დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის რეგენტებად დაინიშნენ, ვინაიდან 1729 წლის მაისამდე ჯორჯ II ჰანოვერში იმყოფებოდა. კაროლინას რეგენტობისას მოხდა დიპლომატიური ინცინდენტი პორტუგალიასთან, როდესაც ბრიტანული გემები უნებართვოდ შეიჭრნენ პორტუგალიის აკვატორიაში, თუმცა რეგენტმა დედოფალმა ძალზედ წარმატებული მოლაპარაკებები აწარმოა და პორტუგალიასა და ესპანეთთან სევილიის ხელშეკრულება გააფორმა. 1732 წელს კაროლინა ოთხი თვით კვლავ იქნა დანიშნული რეგენტად, ვინაიდან მეფე კვლავ ჰანოვერში იმყოფებოდა. მისი ამ რეგენტობის პერიოდში ბრიტანეთში სასჯელაღმსრულებელ სისტემაში დიდი რეფორმა გატარდა და ჯალათებს ადამიანების ჩვენების მისაცემად წამება აეკრძალათ. 1733 წლის მარტში ბრიტანეთის მინისტრები ერთხმად მოითხოვდნენ უოლპოლის თანამდებობიდან მოხსნას. მართალია დედოფალი მათ თავგამოდებით ეწინააღმდეგებოდათ, მაგრამ სრულიად უშედეგოდ.
1714 წლიდან მოყოლებული, კაროლინამ მთელი თავისი დარჩენილი ცხოვრება ინგლისის სამხრეთში — ლონდონსა და მის შემოგარენში გაატარა. დედოფალი განაგრძობდა, მხატვრების, მწერლებისა და ინტელექტუალების საქმიანობის ხელშეწყობას. იგი ყიდულობდა უამრავ და უძვირფასეს საიულველირო საქონელს, ასევე ძალიან უყვარდა უცხო ნივთების, იშვიათი ხელოვნების ნიმუშების, პორტრეტებისა და მინიატურული ტილოების შეგროვება. ასევე მისი დაფინანსებით გააშენეს სამეფო სასახლის გარშემო უდიდესი და ულამაზესი ბაღები. 1728 წელს მისი რეგენტობისას აღმოჩენლ იქნა ლეონარდო და ვინჩისა და ჰანს ჰოლბეინის უიშვიათესი ტილოები, რომლებიც უილიამ III-ის მმართველობისას გადამალეს.
1734 წელს კაროლინას უფროსი ქალიშვილი, პრინცესა ანა ცოლად შერთეს ორანჟის პრინც ვილჰელმ IV-ს, რის შემდეგაც ახალდაქორწინებული წყვილი ვილჰელმის სამშობლოში, ანუ ჰოლანდიაში გადასახლდა. კაროლინა ხშირად მონატრებითა და მწუხარებით აღსავსე წერილებს აგზავნიდა ჰოლანდიაში. მალევე ანამ მშობლიური მხარისადგმი დიდი მონატრება იგრძნო, რის გამოც როცა მისი ქმარი საბრძოლველად გაემგზავრა, ანა კვლავ ინგლისში დაბრუნდა, თუმცა იგი მალევე უკან დაბრუნდა მამისა და ქმრის მოთხოვნით.
ბოლო წლები
მარცხნივ|მინი|302x302პქ|დედოფალი კაროლინა 1735 წელს 1735 წლის შუა ხანებში, როდესაც ჯორჯი ჰანოვერში დაბრუნდა, რეგენტად კვლავ კაროლინა და ფრედერიკი დანიშნა. ჩვეულებისამებრ, მთელი ძალაუფლება კაროლინამ აიღო ხელში, თუმცა ამ რეგენტობის დროს ძალაუფლების წართმევამ ფრედერიკი განსაკუთრებით გაანაწყენა. 1736 წელს კაროლინამ და ჯორჯმა ფრედერიკი პრინცესა ავგუსტა საქსენ-გოთაზე დააქორწინეს. ქორწინებიდან მალევე ჯორჯი ჰანოვერში დაბრუნდა, კვლავ რეგენტად დანიშნულმა დედოფალმა კი თავისი მოვალეობების შესრულებას მიჰყო ხელი. როგორც რეგენტმა, კაროლინამ შოტლანდიელი კაპიტანი ჯონ პორტეუსი გაასამართლა ედინბურგში განხორციელებული უდანაშაულო ხალხის მასობრივი ხოცვისთვის. ჯონი მალევე ციხეში გამოკეტეს, სადაც იგი მალევე მოკლეს. მიუხედავად იმისა, რომ იგი კრიმინალი იყო, ამ ამბავმა მთავრობის დიდი აღშფოთება და უკმაყოფილება გამოიწვია. ამ ამბავმა ჰანოვერამდე, მეფე ჯორჯ II-ის ყურამდეც ჩააღწია, რომელმაც ინგლისში დაბრუნება გადაწყვიტა და გაემგზავრა კიდეც, თუმცა გზაში თავს მოულოდნელად ძლიერი შტორმი დაატყდა, რის გამოც მისი ხომალდი დაიკარგა. ხმა გავრცელდა, რომ მეფე დაიღუპა, თუმცა სანამ მის გვამს არ იპოვნიდნენ კაროლინა უარს ამბობდა ამის აღიარებაზე და რეგენტობას განაგრძობდა. მიუხედავად ამისა, ამ ამბავმა დედოფალი გაანადგურა, რასაც მისი ვაჟის ინტენსიური საყვედურები და პრეტენზიები ემატებოდა. მალევე ფრედერიკმა დედის მმართველობის დამხობა და ტახტზე ასვლა მოისურვა, თუმცა 1737 წლის იანვარში, ყველასდა მოულოდნელად ჯორჯი დაბრუნდა.
განრისხებულმა ფრედერიკმა დახმარებისთვის პარლამენტს მიმართა და მას ფულადობრივი დახმარება სთხოვა, რათა მშობლების მმართველობა დაემხო და ტახტზე თავად ასულიყო. თუმცაღა პარლამენტმა მას დახმარება არ გაუწია და მისი კიდევ ერთი ამბოხის გეგმა ჩაიშალა. 1737 წლის ივნისში ფრედერიკმა მშობლებს პრინცესა ავგუსტას ფეხმძიმობა ახარათ. ამ ამბიდან ცხრა თვეში კი მომავალი მეფე ჯორჯ III დაიბადა, ჰემპტონის სასახლეში. თუმცაღა ბავშვი ფსიქიკურად არამდგრადი იყო. მიუხედავად ამისა კაროლინასა და ავგუსტას შორის ურთიერთობა ყოველთვის მეტად დაძაბული იყო. დედოფალი რძალს ყოველთვის ცუდად ეპყრობოდა და ამცირებდა, ხოლო როცა ავგუსტამ ვაჟი გააჩინა, კაროლინამ ბავშვს "საცოდავი, საზიზღარი პატარა თაგვი" უწოდა.
სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში დედოფალ კაროლინას ძალიან აწუხებდა გულისა და ფეხების ტკივილი, თუმცა უფრო მეტად თირკმელები აწუხებდა, რაც მას 1724 წელს მეათე ბავშვის გაჩენის შემდეგ დაეწყო. ამის გამო ექიმებმა დედოფალს მკაცრად აუკრძალეს ბავშვის კიდევ გაჩენა. 1737 წლის 9 ნოემბერს მან საშინელი ტკივილი იგრძნო მუცლის არეში, რაც როგორც აღმოჩნდა კენჭის გავლით იყო გამოწვეული. მეორე დღეს კი მცირე ნაწლავი გაუსკდა. ექიმებმა მას ანესთეზია გაუკეთეს და დიდი ხნის მანძილზე ცდილობდნენ მის გადარჩენას, თუმცა მდგომარეობა არ გაუმჯობესებულა. ოპერაციის შემდეგ მას აცნობეს, რომ რამდენიმე დღის სიცოცხლეღა ჰქონდა დარჩენილი. მასთან შესვლა პრინცმა ფრედერიკმა მოისურვა თუმცა ჯორჯმა არ შეუშვა. იგი უკანასკნელი დღეების მანძილზე მის სასთუმალთან იჯდა ჯორჯი. 19 ნოემბერს მას ნაწლავების გადახლართვა დაემართა, 20 ნოემბერს კი სენტ ჯეიმზის სასახლეში დედოფალი კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელი გარდაიცვალა, 54 წლის ასაკში.
გერბი
ცენტრი|მინი|272x272პქ|კაროლინას გერბი, რომელიც მან ჯერ ქორწინებით მიიღო, გვირგვინი და ირგვლივ ორნამენტები კი ტახტზე ასვლის შემდეგ მიიღო და გარდაცვალებამდე ატარებდა მას
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1683 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1737 კატეგორია:ჰოენცოლერნები კატეგორია:ჰანოვერის დედოფლები კატეგორია:ბრიტანეთის კონსორტები კატეგორია:უელსის პრინცესები
პრიორი
პრიორი (Priore, prior — უფროსი, წინამძღოლი) — კათოლიკური მამათა მონასტრის წინამძღვარი, აგრეთვე ცალკეულ რაინდთა ორდენებში განსაზღვრული იურისდიქციის ფარგლებში ადმინისტრაციული უფლებამოსილების მქონე პირის წოდება.
სქოლიო
კატეგორია:საეკლესიო წოდებები
მირ ტაკი მირი
მირ ტაკი მირი (مِيرتقى مِير; დ. 1724, აგრა — გ. 1810, ლაქნაუ) — ინდოელი პოეტი. წერდა ურდუ და სპარსულ ენებზე. ეკუთვნის ღაზალების 6 დივანი ურდუ ენაზე, ერთი სპარსულ ენაზე, ავტობიოგრაფია და პოეზიის ანთოლოგია, რამდენიმე კასიდა, მარსია და 20-ზე მეტი მასნავი, რომლებშიც უმღერა სიყვარულს, პოეზიას, ინდურ ბუნებას. ერთ-ერთ დივანში „დრაკონის წიგნში“ მწვავედ გააკრიტიკა საკარო პოეზია. მწუხარებითაა შეფერილი მისი სუფიური ლექსები. მირ ტაკი მირის პოეზიის საფუძველია ჰუმანიზმი, საყოველთაო სიყვარულის იდეა. მისი დახვეწილი ლექსები სავსეა პათოსით და მომხიბლაობით. თანამემამულეებმა მას პოეზიის ღმერთი უწოდეს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინდოელი პოეტები კატეგორია:დაბადებული 1724 კატეგორია:გარდაცვლილი 1810
ვერხნეარშინსკი
ვერხნეარშინსკი (Үрге Арша) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 119 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 74 კილომეტრით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (58%).
სქოლიო
კატეგორია:ბელორეცკის რაიონის სოფლები
ილია ნაკაიძე
ილია ამბაკოს ძე ნაკაიძე (დ. 4 ოქტომბერი, 1902, ბახვი, რუსეთის იმპერია — გ. უცნობია) — ქართველი აგროქიმიკოსი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1967), პროფესორი (1968), საქართველოს სსრ მეცნიერებათ დამსახურებული მოღვაწე (1983).
ბიოგრაფია
1932 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი, 1932-1945 წლებში მუშაობდა სასოფლო-სამეურნეო პროფილის დაწეებულებებში სხვადასხვა თანამდებობებზე. 1944 წელს გახდა სკკპ წევრი. 1945-1949 წლებში იყო ჩაის და სუბტროპიკული კულტურების საკავშირო სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ფიზიოლოგიური განყოფილების გამგე. 1949-1968 წლებში იყო საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის აგროქიმიური კათედრის დოცენტი, ხოლო 1969 წლიდან — პროფესორი.
ნაკაიძემ გამოიკვლია ვაზის ედაფური ქლოროზის გამომწვევი მიზეზები და შეიმუშავა მათ წინააღმდეგ ბრძოლის ღონისძიებები; შეისწავლა გერანის ზეთში მენთოლის ჭარბად დაგროვების მიზეზები და დასახა მათი თავიდან აცილების გზები. დაამუშავა ბოსტნეული კულტურების და სათიბების განოყიერების სისტემა და მათი წარმოებაში დანერგვის ღონისძიებანი. ეკუთვნის 9 მონოგრაფია და 5 სახელმძღვანელო. დაჯილდოებულია საპატიო ნიშნის ორდენით და მედლებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი აგრონომები კატეგორია:დაბადებული 1902 კატეგორია:დაბადებული 4 ოქტომბერი კატეგორია:ბახვში დაბადებულები კატეგორია:საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კურსდამთავრებულები
Pride (Yaki-da-ს ალბომი)
Pride — შვედური პოპ-ჯგუფ Yaki-Da-ს სადებიუტო სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1995 წელს. მისი წამყვანი სინგლი, „I Saw You Dancing“, მოხვდა Billboard Hot 100-ის 54-ე პოზიციაზე, ხოლო Billboard საცეკვაო ჩარტებში - #11 პოზიციაზე.
სქოლიო
კატეგორია:1995 წლის სადებიუტო ალბომები კატეგორია:Yaki-Da-ს ალბომები
ჩავინიის რაიონი
ჩავინიის რაიონი (Distrito de Chaviña) — რაიონი პერუში, აიაკუჩოს რეგიონის ლუკანასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 310 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 708 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 399.09 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აიაკუჩოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ლუკანასის პროვინციის რაიონები
ახკერპის სერაფიმ საროველის მონასტერი
მინი|წმინდა სერაფიმ საროველის ხის ეკლესია ახკერპის სერაფიმ საროველის მონასტერი — საქართვველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მოქმედი მამათა მონასტერი, მდებარე სოფელ ახკერპთან. მონასტერში 2014 წელს აშენებული ერთი ხის ტაძარია. მდებარეობს მარნეულისა და ჰუჯაბის ეპარქიაში. ეკლესია აშენდა ეპისკოპოს გიორგი (ჯამდელიანი) ლოცვა-კურთხევით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქართული ეკლესია-მონასტრები
კარლ ფონ ოსეცკი
ჟურნალ Die Weltbühne-ის მთავარი რედაქტორის, ოსეცკის გამოქვეყნებული სერია  1920-იანი წლების ბოლოს, დეტალურად  აღწერდა გერმანიის მიერ საჰაერო ძალების აღდგენით ვერსალის საზავო ხელშეკრულების  პირობების დარღვევებს და მფრინავთა სასწავლო წვრთნას საბჭოთა კავშირში. იგი 1931 წელს გაასამართლეს ღალატისა და ჯაშუშობისთვის და თვრამეტი თვით პატიმრობა მიუსაჯეს, მაგრამ ამნისტია შეეხო 1932 წლის დეკემბერში. ოსეცკი, ნაცისტური ძალის აღზევების შემდეგაც განაგრძობდა გერმანიის მილიტარისტული პოლიტიკის კრიტიკას. 1933 წლის რაიხსტაგის ხანძრის შემდეგ, ოსეცკი კვლავ დააპატიმრეს და გაგზავნეს ესტერვეგენის საკონცენტრაციო ბანაკში, ოლდენბურგთან ახლოს. 1936 წელს დაჯილდოვდა ნობელის პრემიით მშვიდობის განმტკიცებისთვის, მაგრამ პრიზის მისაღებად გამგზავრება ვერ შეძლო.
მრავალწლიანი წამების და სასტიკად მოპყრობის შემდეგ სხვადასხვა საკონცენტრაციო ბანაკებში, ოსეცკი დაავადდა ტუბერკულოზით და გარდაიცვალა 1938 წელს ბერლინის ჰოსპიტალში.
ადრეული წლები
ოსეცკი დაიბადა ჰამბურგში, იყო კარლ იგნატიუს ფონ ოსეცკის ვაჟი (1848–1891), პროტესტანტი ზემო სილეზიიდან. დედამისი, როზალი (née Pratzka), ერთგული კათოლიკე იყო, რომელსაც სურდა მის ვაჟს მიეღო სასულიერო წოდება და გამხდარიყო მღვდელი ან ბერი. მამამისი მუშაობდა სტენოგრაფად იურისტისა და სენატორის მაქს პრედოლის ოფისში, მაგრამ გარდაიცვალა, როდესაც ოსეცკი ორი წლის იყო. ოსეცკი მოინათლა როგორც კათოლიკე, ჰამბურგში, 1889 წლის 10 ნოემბერს.
რეალშულეს (გერმანული საშუალო სკოლის ფორმა) დაუსრულებლობის მიუხედავად, ოსეცკიმ შეძლო დაეწყო კარიერა ჟურნალისტიკაში, მისი სტატიების თემები მრავალფეროვანი იყო დაწყებული, თეატრის კრიტიკიდან ფემინიზმამდე და ასევე, ადრეული საავტომობილო მოტორიზაციის პრობლემები. მოგვიანებით მან თქვა, რომ მისმა წინააღმდეგობამ გერმანული მილიტარიზმის მიმართ, გერმანიის იმპერიის ბოლო წლების განმავლობაში, ვილჰელმ II- ის მმართველობის პერიოდში, იგი ჯერ კიდევ 1913 წელს ჩამოაყალიბა პაციფისტად.
იმ წელს იგი დაქორწინდა მაუდ ლიჩფილდ-ვუდსზე, მანჩესტერელ სუფრაჟისტზე, რომელიც იყო ბრიტანელი კოლონიური ოფიცრისა და ინდოელი პრინცესის შვილთაშვილის ქალიშვილი, დაიბადა ჰიდერაბადში. ოსეცკის და მის მეუღლეს ერთი ქალიშვილი შეეძინათ, როზალინდა. პირველი მსოფლიო ომის დროს ოსეცკი, თავისი ნების საწინააღმდეგოდ გაიწვიეს ჯარში. ომის დროს მიღებულმა გამოცდილებამ, სადაც ომის საშინელება შეაფასა, კიდევ უფრო მეტად დაარწმუნა თავის  პაციფიზმში. ვაიმარის რესპუბლიკის დროს (1919–1933), მისმა პოლიტიკურმა შეფასებებმა, დემოკრატიისა და პლურალისტური საზოგადოების მტკიცე მხარდამჭერის რეპუტაცია მოუპოვა.
გერმანიის არალეგალური გადაირაღების აღმოჩენა
1921 წელს გერმანიის მთავრობამ დააფუძნა Arbeits-Kommandos(სამუშაო რაზმები), რომელსაც ხელმძღვანელობდა მაიორი ბრუნო ერნსტ ბუქრუკერი. ოფიციალურად, მშრომელთა ჯგუფი, რომელიც აპირებდა სამოქალაქო პროექტებს დახმარებოდა, სინამდვილეში გერმანიამ გამოიყენა,  ვერსალის ხელშეკრულებით დადგენილი საჯარისო ძალების მკვეთრად გასაზრდელად, რაც ვერსალის საზავო ხელშეკრულების წესებს არღვევდა.
ბუქრუკერის შავი რაიხსვერი იღებდა ბრძანებებს გერმანული ჯარის საიდუმლო ჯგუფისგან, რომელიც ცნობილია როგორც Sondergruppe R, მასში შედიოდნენ კურტ ფონ შლაიხერი, ევგენ ოტი, ფედორ ფონ ბოკი და კურტ ფონ ჰამერშტაინი. ბუქრუკერის შავი რაიხსვერი ცნობილი გახდა იმით, რომ გერმანელთა მკვლელობებში დიდი პრაქტიკა არ ჰქონიათ, და ძირითადად მოკავშირეთა კონტროლის სიაში მუშაობდენენ ინფორმატორებად.
შავი რაიხსვერის მიერ ჩადენილი მკვლელობები გამართლდა ე.წ. Femegerichte-ს (საიდუმლო სასამართლო) სისტემისას, რომლის თანახმად, ფარული "სასამართლოები" ჩატარდა, მსხვერპლნი არ იყვნენ ინფორმირებული ბრალდებულის დამნაშავედ ცნობის შესახებ, შავი რაიხსვერი გაგზავნიდა კაცს სასამართლო განაჩენით გამოტანილი სასიკვდილო სასჯელის აღსასრულებლად. მათი აღსრულება უბრძანეს Sondergruppe R-ის ოფიცრებს.
მისი პასციფისტური ხედვა გამოვლინდა მაშინ, როდესაც ოსეცკი გახდა გერმანიის სამშვიდობო საზოგადოების მდივანი ( Deutsche Friedensgesellschaft ).
"უსახლკარო მარცხნივ"
მინი|223x223პქ| Weltbühne გარეკანი, 1929 წლის 12 მარტი 1920-იან წლებში ოსეცკი გახდა "უსახლკარო მარცხნივ" ერთ-ერთი ლიდერი, რომელიც ეყრდნობოდა გაზეთ Die Weltbühne, რომელიც უარყოფდა კომუნიზმს, მაგრამ, ამავდროულად აღმოაჩინეს, რომ სოციალ-დემოკრატები ძალიან არიან მიდრეკილნი ძველ წესრიგთან.
ოსეცკი ხშირად ჩიოდა, რომ ის ხალხი, ვინც ბიუროკრატიის შემადგენლობაში შედიოდა, სასამართლო სისტემა და კაიზერის ქვეშევრდომი სამხედროები, ( გერმანიის იმპერატორი ვილჰელმ II ) იყვნენ იგივე ვაიმარის რესპუბლიკის სამსახურში ჩამდგარი ადამიანები, რაც ხშირად მისთვის მთავარი საზრუნავი იყო, გაეფრთხილებინა საზოგადოება, რომ ამ ხალხს დემოკრატიასთან საერთო არაფერი ჰქონდათ და პირველივე შემთხვევისას რესპუბლიკის მმართველობაში დაბრუნდებოდნენ.
ამასთან დაკავშირებით, ოსეცკიმ Die Weltbühne– ს სტატისტიკური გამოკვლევის გამოქვეყნებას შეუწყო ხელი, 1923 წელს, სადაც ნაჩვენებია, რომ გერმანელი მოსამართლეები მიდრეკილნი იყვნენ უკიდურესად მკაცრი სასჯელების დაწესებისთვის, მათზე, ვინც მემარცხენეთა სახელით კანონებს არღვევდა, ხოლო ძალიან მსუბუქ სასჯელს იხდიდნენ ისინი, ვინც ჩადიოდა უამრავ ძალადობას სიმართლის სახელით. იგი ხშირად ადარებდა სოციალ-დემოკრატი ფელიქს ფეჰენბახის ბედს, რომელიც საეჭვო სასამართლოს შედეგად დააპატიმრეს, საიდუმლო დოკუმენტების გამოქვეყნებისთვის, რაც წარმოაჩენდა გერმანიის პასუხისმგებლობას პირველ მსოფლიო ომზე  და სამხედრო საზღვაო ფლოტის კაპიტან ჰერმან ერჰარდტს,  რომლის ხელმძღვანელობით ბერლინის ოკუპაციისას, რომელიც ცნობილია კაპ პუტჩის სახელით,  დახოცეს რამდენიმე ასეული მშვიდობიანი მოქალაქე და მისი ქმედებისთვის არასოდეს გაუსამართლებიათ. ამავე დროს, ოსეცკი ხშირად აკრიტიკებდა იმ რესპუბლიკელებს, რომლებიც დემოკრატიას ქადაგებდნენ ისე, რომ არ იცოდნენ სინამდვილეში რას გულისხმობდა დემოკრატია.
1927 წელს ოსეცკი წარადგინა კურტ ტუხოლსკიმ, პერიოდული გამოცემის Die Weltbthne- ის მთავარ რედაქტორად. 1932 წელს მან მხარი დაუჭირა ერნსტ ტელმანს გერმანიის პრეზიდენტობის კანდიდატად, თუმცა ჯერ კიდევ გერმანიის კომუნისტური პარტიისა და საბჭოთა კავშირის  პოლიტიკას მკაცრად აკრიტიკებდა.