cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ნიკას აჯანყება
აჯანყება
მინი|მარჯვნივ|კონსტანტინოპოლის სასახლის კვარტალი და იპოდრომი ასეთ გამძაფრებულ ფონზე 532 წლის 11 იანვარს კვირადღეს, იპოდრომზე გამართული მორიგი რბოლებისას იფეთქა აჯანყებამ, რომელიც თავიდან პრასინების ინიციატივით დიწყო. მათმა წინამძღოლმა საჩივრით მიმართა იუსტინიანე I-ს, და ჩამოთვალა გრძელი სია იმ დანაშაულობებისა, რომლებიც ვენეტებს ჩადენილი ჰქონდათ პრასინების წინაშე, და მათდამი იმპერატორის მფარველობის გამო დაუსჯელი რჩებოდა. ამან იმპერატორი განარისხა და პრასინებს იუდეველები, მანიქეველები და სამარიტელები უწოდა. პრასინებიც, თავის მხრივ, არ ჩამორჩნენ და იმპერატორს ნესტორიანელების მფარველობაში დასდეს ბრალი. საშინლად შეურაცხყოფილმა იმპერატორმა დატოვა იპოდრომი და სასახლეში გადაინაცვლა. ამასთან, კონსტანტინოპოლის ეპარქს ევდემონს უბრძანა დაეპატიმრებინა და დაესჯა ბუნტის ინიციატორები. იმავე საღამოს ეპარქის მითითებით დააპატიმრეს ბუნტის რამდენიმე ორგანიზატორი. ამასთან, დაპატიმრებული იქნენ, როგორც ვენეტების, ასევე, პრასინების ლიდერები. ამით იმპერატორს უნდოდა ეჩვენებინა, რომ ის არცერთ პარტიას არ ემხრობოდა. სამ დატუსაღებულს მიესაჯა ჩამოხრჩობა. სასჯელის აღსრულებისას ერთი მათგანი მაშინვე გარდაიცვალა, ხოლო დანარჩენები ორჯერ ჩამოვარდნენ სახრჩობელიდან. ბრბომ მოახერხა და გადარჩენილები ეკლესიაში გადამალა. რათა შემდგომ შეეწყალებინათ, ძველი ტრადიციის თანახმად. ამასთან დიმების ლიდერები, რომლებიც ახალი შეტაკებების გეგმებს ადგენდნენ, სხვა რეალობის წინაშე აღმოჩნდნენ, რამდენადც ორივე პარტიის ქვედა ფენები გაერთიანდნენ, და შეთანხმდენენ, რომ 13 იანვარს, მორიგი რბოლებისას იმპერატორთან ეშუამდგომლათ გადარჩენილი ტუსაღების შეწყალების შესახებ. თუმცა, იმპერატორმა ისინი უპასუხოდ დატოვა. რამაც გამოიწვია ბუნტის გადაზრდა ანტისამთავრობო გამოსვლებში. ისინი შეესივნენ ქალაქს და ცეცხლს აძლევდნენ ყველაფერს. დაიწვა და განადგურდა ბევრი აქიტექტურული ნეგებობა, მათ შორის აია-სოფიას ბაზილიკა. მთელი ქალაქი ცეცხლის ალში იყო გახვეული. ამ დროს იმპერატორის განკარგულებაში იყო 3000-მდე მეომარი, ძირითადად გუთები და გერულები. იმპერატორმა დაავალა ველისარიუსს ჩაეხშო აჯანყება. მან სცადა მის ხელთ არსებული ძალებით აჯანყების ჩახშობა, თუმცა უშედეგოდ. აჯანყებულებმა სასტიკი შეიარაღებული წინაარმდეგობა გასწიეს. ამის შემდეგ იმპერატორმა სცადა მოლაპარაკება აჯანყებულებთან, რამაც ასევე, შედეგი ვერ გამოიღო. ბრბო ითხოვდა იუსტინიანე I-ის გადადგომას და იმპერატორად ანასტასიოს I-ის ერთ-ერთი ძმისშვილის არჩევას. რომლებიც ამ დროს სასახლეში იმყოფებოდნენ. იუსტინიანემ, იმის შიშით, რომ სიცოცხლისათვის არ გამოესალმებინათ, ყველა სენატორი და, მათ შორის, ანასტასიოს I-ის ძმისშვილებიც სასახლიდან დაითხოვა. 18 იანვარს ბრბომ იმპერატორად კორონაცია მოუწყო ანასტასიოს I-ის ერთ-ერთ ძმისშვილს იპატიუსს.
აჯანყების ჩახშობა
ახალი იმპერატორის იპატიუსის კორონაცია მოხდა იპოდრომზე, სადაც შეკრებილი იყო 50000-მდე აჯანყებული. ისინი ბჭობდნენ სასახლის შტურმით აღებაზე. იუსტინიანე, უკვე მზად იყო გასაქცევად. როდესაც სიმტკიცე გამოიჩინა დედოფალმა თეოდორამ, რის შემდეგაც იუსტინიანემ უბრძანა ველისარიუსს და მუნდუსს კიდევ ერთხელ ეცადათ აჯანყების ჩახშობა. მართლაც მათ, ისარგებლეს რა, კვამლში გახვეული ქალაქით და ხელთ არსებული ბარბაროსული შენაერთებით შეუმჩნევლად მიუახლოვდნენ იპოდრომს და ორი მხრიდან დაესხნენ თავს აჯანყებულებს. ამან გამოიწვია პანიკა და ატყდა საშინელი ხოცვა-ჟლეტა. სხვადასხვა წყაროების მონაცემებით დაიღუპა 35-45 ათასამდე აჯანყებული. იუსტინიანემ სრული გამარჯვება მოიპოვა.
კიტამურა ტოკოკუ
კიტამურა ტოკოკუ (დ. 29 დეკემბერი, 1868, ოდავარა, კანაგავას პრეფექტურა ― გ. 16 მაისი, 1894) — იაპონელი პოეტი და პუბლიცისტი, მგზნებარე ტრიბუნი. ჟურნალ „ბუნგაკუკაის“ („ლიტერატურის სამყარო“, 1893-1898) ირგვლივ შემოიკრიბა ახალგაზრდა პოეტები. კიტამურას შემოქმედება გამსჭვალულია აბსოლუტური მონარქიის წინააღმდეგ ბრძოლის პათოსით. „მსოფლიო სევდის“ ბაირონისეული მოტივები ჟღერს მის პოემაში „ზღაპრული ქვეყნის სიმღერები“ (1891). აქვს პეიზაჟური ლექსებიც („თოვა“, 1892; „ციცინათელა“, 1893; „მძინარე პეპელა“, 1893). წერდა პუბლიცისტურ სტატიებს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1868 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1894
ჩვეულებრივი ასფურცელა
ჩვეულებრივი ასფურცელა (Tanacetum vulgare) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. აქვს სწორმდგომი და ზედა ნაწილში დატოტვილი ღერო. ფოთლები მორიგეობით განლაგებული, ფრთისებრგანკვეთილი, დაკბილულკიდეებიანი და საერთო მოხაზულობით წაგრძელებულია. აქვს ძლიერი დამახასიათებელი სუნი. საყვავილე კალათები შეკრებილია ბრტყელ ფარისებრ ყვავილედებში; ყვავილები ყვითელია, ყველა მილისებრი. ყვავის ივლის-აგვისტოში.
გვხვდება როგორც სარეველა — გზების გასწვრივ, მზიან ადგილებში, მინდვრებზე, იშვიათად ბუჩქებს შორის. მთელ მცენარეზე, განსაკუთრებით კი ყვავილებზე, განლაგებულია ჯირკვლები, რომლებიც ეთეროვან ზეთს შეიცავს. ამიტომ, საყვავილე კალათები მნიშვნელოვნად მდიდარია მისით (1,5–2%), ვიდრე ფოთლები (0,2%). ამას გარდა, მცენარე შეიცავს ფლავონოიდებს და ფენოლკარბონის მჟავებს.
მრავალწლიანი და მრავალმხრივი კვლევების შედეგად დამტკიცებულია მისი ყვავილების ჭიის საწინააღმდეგო მოქმედება. ამას გარდა, დადგენილია მისი სასიკეთო მოქმედება ღვიძლისა და ნაღვლის ბუშტის, ასევე ნაწლავების მწვავე დაავადებების დროს. ასფურცელას იღებენ ნაყენის ან ფხვნილის სახით. აგროვებენ გაფურჩქნულ ყვავილედებს. ახმობენ ჩრდილში, აბრუნებენ ფრთხილად, რათა ყვავილები არ გასცვივდეს.
მოხევურად ეწოდება ხოროშანი, ხინაი.
სქოლიო
კატეგორია:ასფურცელა
იოანე (მაისურაძე)
ათონის მთაზე
სიყრმიდანვე ბერ–მონოზნური ცხოვრებისაკენ მიდრეკილი და სიწმინდის მაძიებელი ვასილი 1903 წლიდან ათონის მთაზე იწყებს მოღვაწეობას, წმ. იოანე ღვთისმეტყველის სავანეში. უბრალოებით, ძმათა მსახურებით და სათნოებით გამორჩეული ახალგაზრდა მოღვაწე მალე აღკვეცეს მონოზვნად და წმ. იოანე ღვთისმეტყველისადმი მისი უსაზღვრო სიყვარულის ნიშნად იოანე უწოდეს. მალე მონოზონი იოანე მღვდლად აკურთხეს, რამაც კიდევ უფრო წარმოაჩინა მისი პიროვნება. ღვთის უსაზღვრო სიყვარულითა და მოყვასისადმი უანგარო მსახურებით აღჭურვილი წმინდა მამა ყოველნაირად ცდილობდა სათნოყოფოდა ღმერთს და მოყვასისათვისაც  სასარგებლო ყოფილიყო მისი ცხოვრება. ათონის მთიდან უკანონოდ გამოდევნისა და შემდგომში ათეისტური ხელისუფლების მიერ სასიკვდილოდ გაწირვის მიუხედავად, მამა იოანე ყოველთვის საოცარ კაცთმოყვარეობას იჩენდა გარშემომყოფთადმი. წმინდა იოანემ 17 წელი დაჰყო ათონზე, შემდეგ კი, დროთა მძიმე ვითარებიდან გამომდინარე, 1920–1921 წლებში სხვა ქართველ ბერებთან ერთად, იძულებული გახდა დაეტოვებინა წმინდა მთა.
იოანე - ბეთანიის მონასტრის წინამძღვარი
გამოჯანმრთელებული მამა იოანე ბეთანიის მონასტერში გადავიდა, სადაც ჯერ კიდევ ცხოვრობდა მისი ბავშვობის მოძღვარი,  მღვდელმონოზონი სპირიდონი. მალე, სავანის წინამძღვრობა მამა იოანემ გადაიბარა. 1924 წელს ბეთანიის მონასტერში მოღვაწეობა დაიწყო მამა გიორგიმ. მას შემდეგ ეს ორი წმიდა მამა მთელი ცხოვრება ერთად მოღვაწეობდა მონასტერში. 1954 წელს ბეთანიელ ბერებს შეუერთდა მამა ვასილ ფირცხალავა, რომელიც მოწამეობრივად აღესრულა 1960 წელს. მამა იოანე ბავშვობიდანვე იყო შრომას შეჩვეული; მან მალე შესძლო მოეწყო სამონასტრო მეურნეობა და მონასტერში სულიერი რჩევა–დარიგებისათვის მისულ ხალხს კარგი ტრაპეზითაც უმასპინძლდებოდა. მიუხედავად მძიმე ღვაწლისა, მამა იოანე მონასტერში ამოსული ხალხის გასამხნევებლად თვითონაც მხიარულობდა.
იოანე და ბავშვები
იოანეს ძალიან უყვარდა ბავშვები და მათთვის ტკბილეული ყოველთვის ჰქონდა გადანახული. ბავშვები იმდენად გათამამებულები იყვნენ მასთან, რომ იოანე ნათლისმცემლის ხსენების დღეს, მამა იოანეს მიერ მრევლის დალოცვისა და წმინდა აიაზმის სხურების შემდეგ, ბავშვებმა მთლიანად გაწუწეს ღირსი მამა. ბავშვების ასეთი საქციელით უხერხულობაში ჩავარდნილ მშობლებს მამა იოანემ მხიარულად მიმართა, დღესასწაულია და ასეა საჭიროო.
ცხოვრება
მამა იოანე ძალიან მკაცრად ცხოვრობდა. მთელ დღეს შრომობდა, ეძინა მხოლოდ ფიცარზე და მთელი ღამეები ლოცულობდა. მასთან მყოფნი ვერ ხვდებოდნენ, როდის ისვენებდა წმ. მამა ან საიდან ჰქონდა მას ასეთი მხნეობა.
სასწაულები
ცნობილია, მამა იოანეს ლოცვით აღსრულებული მრავალი სასწაული რომელთა გამომჟღავნებას ღირსი მამა ყოველთვის ერიდებოდა. მან და მამა გიორგიმ ლოცვით განკურნეს ყრუ–მუნჯი, მათთან მოჰყავდათ სხვადასხვა უკურნებელი სენით დაავადებული ადამიანები. ბეთანიაში რამდენიმე დღით დარჩენის შემდეგ ავადმყოფები სასწაულებრივად იკურნებოდნენ.
ბოლო წლები
მამა იოანე მონასტრის ყველაზე მძიმე სამუშაოს ასრულებდა და ძალიან წუხდა მამა გიორგიზე, რომელსაც სუსტი ჯანმრთელობა ჰქონდა. ცხოვრებისეულმა ტანჯვამ და გამუდმებულმა შრომამ მისი ჯანმრთელობა შეარყია და ხანმოკლე ავადმყოფობის შემდეგ, 1957 წელს, 75 წლის ასაკში გარდაიცვალა. საქართველოს მართლმადიდებლურმა ეკლესიამ მამა იოანე და მამა გიორგი წმიდანებად შერაცხა და მათი ხსენების დღე დააწესა    21 სექტემბერს (ძველი სტილით 8 სექტემბერს). წმ. მამები დაკრძალულნი არიან ბეთანიის მონასტრის ეზოში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ბერები კატეგორია:ქართველი საეკლესიო მოღვაწეები კატეგორია:ქართველი წმინდანები კატეგორია:XX საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები კატეგორია:ცხინვალში დაბადებულები
ალბერ კამიუ
ალბერ კამიუ (Albert Camus; დ. 7 ნოემბერი, 1913 — გ. 4 იანვარი, 1960) — ფრანგი მწერალი და ფილოსოფოსი, აბსურდის ფილოსოფიის წარმომადგენელი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში (1957).
თეო
თეო – ბერძნული წარმოშობის ქალის სახელი, მისი მნიშვნელობაა "ღმერთი", "ღვთაება". თეო-ს (ასევე თეკლე-ს) კნინობითია ქართულში თეკო.
ალბერ კამიუ
ადრეული წლები
დაიბადა მონდოვიში, ალჟირი, ფრანგ ალჟირელთა ოჯახში. დედა წარმოშობით ესპანელი იყო. მამა, ლუსიენი, მარნის ბრძოლაში დაიღუპა 1914 წელს პირველი მსოფლიო ომის დროს. ბავშვობა კამიუმ ალჟირის ღარიბ უბანში, ბელკურში გაატარა. ის დედამ გაზარდა, რომელიც დამლაგებლად მუშაობდა და წერა-კითხვის უცოდინარი იყო
თეო
კატეგორია:ქალის სახელები
ალბერ კამიუ
ადრეული წლები
1923 წელს კამიუ ლიცეუმში ირიცხება, შემდეგ კი ალჟირის უნივერსიტეტში. ახალგაზრდობაში იყო ფეხბურთელი, მეკარე და თეატრალური დასის წევრი, თუმცა 1930 წელს ტუბერკულოზით დაავადების გამო უნივერსიტეტის საფეხბურთო გუნდიდან წასვლა და საღამოს განყოფილებაზე გადასვლა მოუწია. 1935 წელს ფილოსოფიის ბაკალავრის ხარისხს იღებს, 1936 წლის მაისში კი იცავს სამაგისტრო თეზისს პლოტინუსსა და ნეოპლატონიზმზე.
1934 წელს კამიუ საფრანგეთის კომუნისტურ პარტიაში შედის, უფრო ესპანეთის პოლიტიკური სიტუაციის გამო, ვიდრე მარქსიზმ-ლენინიზმის დოქტრინის იდეების მხარდაჭერით. 1936 წელს ალჟირის კომუნისტური პარტია ჩამოყალიბდა, რომლის მიზანი ალჟირის საფრანგეთისგან განთავისუფლება იყო. კამიუ უერთდება ალჟირის სახალხო პარტიას (Le Parti du Peuple Algérien), რის გამოც მას კომუნისტ ამხანაგებთან უთანხმოება მოუხდა. შედეგად, ის ტროცკისტად გამოაცხადეს.
1934 წელს კამიუ ცოლად სიმონ ჰის, ცნობილ ნარკომანს, ირთავს, თუმცა მათი ქორწინება მალევე წყდება სიმონის ღალატის გამო. 1935 წელს ის აფუძნებს „მშრომელთა თეატრს“ (Théâtre du Travail, მოგვიანებით გადაერქვა Théâtre de l'Equipe), რომელმაც 1939 წლამდე იარსება. ამავე პერიოდში ის სოციალისტურ გაზეთებში მუშაობს და მათთვის პუბლიკაციებს წერს, ძირითადად გლეხთა მწირ ცხოვრებაზე. საფრანგეთის ჯარში ის ტუბერკულოზის გამო არ ჩარიცხეს.
1940 წელს კამიუ ცოლად ირთავს ფრანსინ ფორს, პიანისტსა და მათემატიკოსს. 1945 წლის 5 სექტემბერს მათ ტყუპები - კათერინ და ჟან კამიუები შეეძინათ. ამავე წელს კამიუ იწყებს მუშაობას ჟურნალში Paris-Soir (საღამოს პარიზი). მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში კამიუ პაციფისტია, თუმცა ის პარიზში იმყოფებოდა ვერმახტის დროს. 1941 წლის 15 დეკემბერს კამიუ გაბრიელ პერის დახვრეტის მომსწრე გახდა, რამაც დასაბამი მისცა მის გერმანელთა წინააღმდეგ ამხედრებას. მომდევნო წლებში პარი-სუას დანარჩენ თანამშრომლებთან ერთად ბორდოში გადადის. ამავე წელს ის ასრულებს თავის პირველ წიგნებს - „უცხო“ და "სიზიფეს მითი". 1942 წელს ცოტა ხნით ორანში, ალჟირში, ბრუნდება.
ლიტერატურული კარიერა
thumb|220px|ალბერ კამიუ ომის წლებში კამიუ ფრანგული წინააღმდეგობის მოძრაობას, „კომბატს“ უერთდება, რომელიც იატაკქვეშა გაზეთს უშვებს. ეს ჯგუფი ნაცისტების წინააღმდეგ შეთქმულებებს აწყობდა და კამიუს კოდური სახელი „ბოშარი“ იყო. კამიუ გაზეთის რედაქტორი ხდება 1943 წელს და როცა მოკავშირეები პარიზში შევიდნენ კამიუ ბოლო ბრძოლებს აშუქებდა. 1947 წელს ის კომბატიდან წავიდა, ვინაიდან გაზეთი უბრალო კომერციულ გამოცემად გადაიქცა. სწორედ ამ პერიოდში ხვდება ის ჟან-პოლ სარტრს.
ომის შემდეგ კამიუ სარტრის ანტურაჟის წევრი და პარიზის სენ-ჟერმენის ბულვარზე კაფე დე ფლორის ხშირი სტუმარი ხდება. ამავე პერიოდში ის აშშ-შიც მოგზაურობს ფრანგულ ეგზისტენციალიზმზე ლექციების წასაკითხად. მიუხედავად პოლიტიკური მემარცხენეობისა მის მიერ კომუნისტური დოქტრინის მძაფრი კრიტიკა კომუნისტური პარტიებიდან უარყოფით გამოძახილს იწვევს და სარტრსაც ანაწყენებს.
1949 წელს კამიუს ტუბერკულოზი გაურთულდა და ორი წელი განკერძოებულად სანატორიუმში გაატარა. 1951 წელს ის აქვეყნებს „ამბოხს“, ფილოსოფიურ ანალიზს ამბოხსა და რევოლუციაზე, რომელშიც ხაზგასმით უარყოფს კომუნიზმს. წიგნმა მრავალი მისი კოლეგა და თანამედროვე გაანაწყენა საფრანგეთში და სარტრთან მისი საბოლოო განხეთქილების საბაბი გახდა. მწვავე კრიტიკამ ის დეპრესიაში ჩააგდო და პოლიტიკისგან თავის ასარიდებლად პიესების თარგმნას იწყებს.
კამიუს ყველაზე მნიშვნელოვანი წვლილი ფილოსოფიაში იყო მისი იდეა აბსურდზე - სამყაროს არსში ჩაწვდომის სურვილსა და ამის განხორციელების შეუძლებლობას შორის არსებული განხეთქილების შედეგი, რაც მან „სიზიფეს მითში“ აღწერა და შემდგომში მრავალ სხვა ნამუშევარში განავითარა. ამის გამო მრავალი კრიტიკოსი მას ახასიათებს არა როგორც ეგზისტენციალისტს, არამედ - აბსურდისტს (ორივე განსაზღვრებას თავად კამიუ უარყოფდა).
1950-იან წლებში კამიუ ადამიანთა უფლებების საკითხებიტ ინტერესდება. 1952 წელს ის ტოვებს სამსახურს იუნესკოში, გაეროს მიერ ფრანკოს ესპანეთის წევრად ცნობის გამო. 1953 წელს ის ერთ-ერთი იმ მცირე მემარცხენეთაგანი იყო, რომელმაც მწვავედ გააკრიტიკა აღმოსავლეთ ბერლინში მუშათა გაფიცვის ჩახშობის საბჭოთა მეთოდი. 1956 წელს მან იგივე მეთოდები გააპროტესტა უნგრეთში.
1954 წელს ალჟირში დამოუკიდებლობისთვის ომის დაწყება კამიუსთვის მორალური დილემა გახდა. ის თავს პიედ-ნუარს მიაკუთვნებდა და იცავდა საფრანგეთის მთავრობას იმ მოსაზრებით, რომ ჩრდილოეთ აფრიკის კოლონიის აჯანყება ახალი არაბული იმპერიალიზმის განუყოფელი ნაწილი იყო, რომელსაც სათავეში ეგვიპტე და ანტი-დასავლური ისტერია ედგა რუსეთის მხარდაჭერით, რათა „ევროპა ალყაში მოექციათ და ამით აშშ-ს იზოლაცია მოეხდინათ“. მიუხედავად იმისა, რომ კამიუ ალჟირის ფართო ავტონომიისა და ფედერაციის მომხრეც იყო, მას მიაჩნდა, რომ პიედ-ნუარებსა და არაბებს ერთად თანაცხოვრება შეეძლოთ. ფართომასშტაბიანი ომის დაწყების შემდეგ ის პოლიტიკურ კულუარებში სიკვდილმისჯილ ალჟირელთა დახმარებისთვის იღვწის.
1955-56 წლებში კამიუ ლ'ექსპრესისთვის მუშაობს. 1957 წელს მას ნობელის პრემიას ანიჭებენ ლიტარატურაში, ოფიციალურად არა მისი რომანისთვის „ვარდნა“ (La Chute), არამედ სიკვდილის დასჯის პრაქტიკის წინააღმდეგ დაწერილი ესსესთვის „Réflexions Sur la Guillotine“ (შეხედულებანი გილიოტინაზე). სტოკჰოლმის უნივერსიტეტში ლექციით გამოსვლისას სტუდენტებთან საუბარში ის ალჟირის საკითხში უმოქმედებას ალჟირში მცხოვრები დედის გამო ხსნის. ეს კიდევ უფრო რადიკალურ გამიჯვნას იწვევს მისდამი ფრანგ მემარცხენე ინტელექტუალებში.
thumb|left|250px|კამიუს მონუმენტი ქ. ვილებლევინში, ავტოვარიის ადგილას. კამიუ გარდაიცვალა 1960 წლის 4 იანვარს ავტოავარიაში სენთან, ქალაქ ვილებლევინში. კამიუს ადრე უთქვამს, რომ ყველაზე აბსურდული სიკვდილი ავტოკატასტროფაში დაღუპვა იქნებოდა. დაკრძალულია ლურმარენის სასაფლაოზე, ლურმარენში, ვოკლუზი, პროვანს-ალპ-კოტ დ'აზური, საფრანგეთი.
კამიუს ორი ნაწარმოები მისი სიკვდილი შემდეგ გამოქვეყნდა. პირველი იყო „უცხოს“ ადრეული ვარიანტი სათაურით „ბედნიერი სიკვდილი“ და 1970 წელს დაიბეჭდა. მეორე ნაშრომი იყო მისი დაუმთავრებელი რომანი „პირველი ადამიანი“. ეს იყო მისი ავტობიოგრაფიული ნაშრომი საკუთარ ბავშვობაზე ალჟირში და 1995 წელს გამოქვეყნდა.
აბსურდი
აბსურდის ფილოსოფიის ამოსავალი წერტილი სამყაროს აბსურდულობის შეცნობაა. კამიუს მსოფლმხედველობის და აბსურდის მისეული გაგება ჩამოყალიბდა „სიზიფეს მითში“. ადამიანი თავისი მონოტონური ცხოვრების რომელიღაც მომენტში ფხიზლდება და უამრავს შეკითხვას უსვამს საკუთარ თავს ცხოვრებაზე, არსებობაზე, მაგრამ პასუხის ნაცვლად აბსურდის კედლებს აწყდება. ეს აბსურდი წარმოიქმნება კონფლიქტისგან, რომელიც ადამიანის მისწრაფებებსა და ობიექტურ რეალობას შორის არსებობს. გამოსავალს ზოგი იმედში ხედავს, ზოგი - რელიგიაში, ზოგიც - თვითმკვლეობაში. კამიუ თვითმკვლელობას უარყოფს, თუმცა აღიარებს, რომ ყველა ჯანსაღ ადამიანს უფიქრია ამაზე. მას მოჰყავს გალილეოს მაგალითი, რომელმაც ფილოსოფიური ჭეშმარიტება მაშინვე უარყო, როგორც კი საქმე მისი სიცოცხლის ხელყოფას შეეხო და დასძენს, რომ სწორადაც მოიქცა. თვითმკვლელობა აღიარებაა იმისა, რომ ინდივიდის ცხოვრება აუტანელი ან გაუგებარი გახდა, ე.ი. ცხოვრება აღარ ღირს. კამიუ თვითმკვლელობას უპირისპირებს საღ აზრს, აბსურდის შეცნობასა და აღიარებას, რასაც ამბოხი მოჰყვება. აბსურდის შეცნობის მაგალითია სიზიფე. მან იცის, რომ ქვა ყოველთვის ისევ დაგორდება, მაგრამ მაინც ააქვს. სიზიფე თავს აღწევს აბსურდულობას იმით, რომ შეცნობილი აქვს იგი. კამიუ აცხადებს, რომ ადამიანი, რომელიც შეიცნობს აბსურდს, უნდა შეეცადოს გარდაქმნას იგი აზრებად და დააფიქსიროს მხატვრულ შემოქმედებაში. სწორედ ხელოვნებაა ხსნის ერთადერთი გზა.
ანარქიზმი
კამიუ არასოდეს მალავდა მის დადებით დამოკიდებულებას ანარქიზმის მიმართ. ანარქისტული იდეები თავს იჩენს მის პიესებსა და ნოველებში, მაგალითისთვის la peste, L’Etat de siege, ან Les Justes. კამიუ პირველად ანარქისტებით მოიხიბლა 1938 წელს, როდესაც მუშაობდა ჟურნალისტად გაზეთში „L’Alger Republicaine“. ანარქისტმა ანდრე პრადომანომ ის წარმოადგინა „ანარქისტ სტუდენტთა ყრილობაზე“ 1948 წელს, როგორც მათი მომხრე და ანარქისტულ იდეებს ნაზიარები ადამიანი. კამიუ ასევე მხარს უჭერდა „Groupes de Liaison Internationale“, რომლებიც მხარს უჭერდნენ ფაშიზმის და სტალინიზმის მოწინააღმდეგეთ და უარყვეს ამერიკული კაპიტალიზმი. ეს ჯგუფები შეიქმნა 1947-48 წლებში და განზრახული ჰქონდათ, მატერიალურად დახმარებოდნენ ავტორიტარული რეჟიმის მსხვერპლთ. კამიუ დარჩა ამ გაზეთის მეგობარი და მატერიალური მხარდამჭერი სიკვდილის ბოლომდე.
კამიუს წიგნმა „ამბოხებული ადამიანი“ (1951) წელს გამიჯნა ის მემარცხენე კომუნისტური იდეოლოგიისგან. მის მიმართ აგრესიით განეწყვნენ კომუნისტური პარტიის როგორც წევრები, ასევე მიმდევრებიც. წიგნის მთავარი თემაა, თუ როგორ მივიღოთ რევოლუცია ტერორისა და ძალადობრივი მეთოდების გარეშე.
ბიბლიოგრაფია
thumb|ალბერ კამიუს საფლავის ქვა.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი მწერლები კატეგორია:ალჟირელი მწერლები კატეგორია:ფრანგი დრამატურგები კატეგორია:ფრანგი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 1913 კატეგორია:გარდაცვლილი 1960 კატეგორია:ფრანგი ანარქისტები კატეგორია:ფრანგი ათეისტები კატეგორია:ფრანგი ჰუმანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი ფილოსოფოსები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი რომანისტები კატეგორია:ფრანგი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:XX საუკუნის ათეისტები კატეგორია:XX საუკუნის ესეისტები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები კატეგორია:XX საუკუნის ფრანგი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:ალბერ კამიუს რომანები კატეგორია:ანარქო-კომუნისტები კატეგორია:ანარქო-პაციფისტები კატეგორია:ანარქო-სინდიკალისტები კატეგორია:ანტიკაპიტალისტები კატეგორია:ანტიფაშისტები კატეგორია:კონტინენტური ფილოსოფოსები კატეგორია:ფრანგი კომუნისტები კატეგორია:ფრანგი მარქსისტები კატეგორია:ფრანგი პაციფისტები კატეგორია:ფრანგი სოციალისტები კატეგორია:მემარცხენე ლიბერტარიანელები კატეგორია:ლიბერტარიანელი სოციალისტები კატეგორია:მოდერნისტი მწერლები კატეგორია:მამაკაცი ესეისტები კატეგორია:ალჟირის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
ინტიფადა
ამჟამად, სიტყვა "ინტიფადა" ყველაზე ხშირად გაგებულია, როგორც პალესტინელი არაბების შეიარაღებული ბრძოლა დასავლეთ სანაპიროსა და ღაზას სექტორში ისრაელის წინააღმდეგ (საიდანაც ისრაელი მთლიანად გავიდა 2005 წელს). ინტიფადა არაბეთ-ისრაელის კონფლიქტის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ასპექტია 1980-იანი წლების მეორე ნახევრიდან დღემდე.
ინტიფადა შააბანია (1991)
1991 წლის შიიტების აჯანყება სადამ ჰუსეინის რეჟიმის წინააღმდეგ ცნობილია  „ინტიფადა შააბანია“-ს სახელწოდებით.
2004
2004 წელს რადიკალმა შიიტმა ლიდერმა მუკტადა ალ-სადრმა ორგანიზება გაუწია მისი მიმდევრების აჯანყებას ერაყში აშშ- ს შეჭრის წინააღმდეგ, რომელსაც მან ”ერაყის ინტიფადა” უწოდა.
სხვა
ინტიფადას უწოდებენ ერაყში სუნიტების მასობრივ დემონსტრაციებს პროამერიკული შიიტური დიქტატურის წინააღმდეგ.
ლიბანის ინტიფადა (2011)
2011 წლის ლიბანის ბუნტი, იგივე ლიბანის ინტიფადა —  მოვლენები, რომლებიც მოხდა ლიბანში არაბული გაზაფხულის გავლენით. მომიტინგეების ძირითადი მოთხოვნა დავიდა ლიბანში კონფესიონალიზმის პოლიტიკის წინააღმდეგ მიმართულ პოლიტიკური რეფორმებზე. საპროტესტო გამოსვლები 2011 წლის დასაწყისში დაიწყო და წლის ბოლოსთვის თითქმის დასრულდა.
პირველი ინტიფადა
1987 წლის 9 დეკემბერი ითვლება პირველი ინტიფადას დასაწყისად. ამ ინტიფადას ზოგჯერ "ქვების ომს" უწოდებენ, რადგან ომის დასაწყისში პალესტინელები ძირითადად იყენებდნენ ქვებს და თვითნაკეთ იარაღებს ისრაელის წინააღმდეგ. ინტიფადა ოფიციალურად დასრულდა ისრაელსა და პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციას შორის ოსლოს შეთანხმების ხელმოწერით (1993 წლის აგვისტო), რის შედეგადაც 1994 წელს შეიქმნა პალესტინის ეროვნული ადმინისტრაცია.
ინტიფადას დასაწყისიდან ოსლოს შეთანხმების ხელმოწერამდე მოკლეს 111 ისრაელელი ("ბეცელემი" ) და 2000-ზე მეტი პალესტინელი; მათგან 1100-მდე მოკლულები იყვნენ ისრაელელების მიერ და 1000— შიდა კონფლიქტის შედეგად (Palestinian Human Rights Monitoring Group-პალესტინის ადამიანის უფლებათა დამკვირვებელი ჯგუფი).
მეორე ინტიფადა
დაიწყო 2000 წლის სექტემბერში.
შარონის ტაძრის მთაზე ვიზიტის შემდეგ პალესტინელებს შორის არეულობა დაიწყო, რის შედეგადაც ქვები ისროლეს დასავლეთის კედლის მიმართულებით. ისრაელის პოლიციამ საპასუხოდ გამოიყენა ცრემლსადენი გაზი და რეზინის ტყვიები. დაშავდა 25 პოლიციელი და 3 პალესტინელი. ამავდროულად, შარონის ტაძრის მთაზე ვიზიტის წინა დღესაც კი, ისრაელის მესაზღვრე სასიკვდილოდ დაიჭრა ტერაქტის შედეგად ნეცარიმის გზაჯვარედინზე.
R. Baroud (International Socialist Review) ირწმუნება, რომ ისრაელის მიზანი იყო ინტიფადის პროვოცირება სამშვიდობო პროცესის დასრულების მიზნით.
რიგი სხვა წყაროების აზრით, ინტიფადას დასაწყისი იასერ არაფატის გადაწყვეტილება იყო, რომელმაც წინასწარ დაიწყო ამისათვის მზადება (იხ. Al-Aqsa Intifada # მოსაზრებები ინტიფადას დაწყების მიზეზების შესახებ).
2000 წლის დეკემბერში იმად ფალონიმ, იმ დროს PA კომუნიკაციების მინისტრმა თქვა, რომ ”ინტიფადა წინასწარ იყო დაგეგმილი არაფატის დაბრუნების შემდეგ ივლისში, შარონის ვიზიტამდე დიდი ხნით ადრე”. 2000 წლის სექტემბერში ჰამასის ლიდერმა მაჰმუდ ალ-ზაჰარამ ასევე განაცხადა, რომ როდესაც არაფატი 2000 წელს მიხვდა, რომ კემპ დევიდის შეთანხმებით ვერ შესრულდა მისი მოთხოვნები,  ისეთ ორგანიზაციებს, როგორიცაა ჰამასი, ფათჰი, ალ-აქსას წამებულთა ბრიგადები, უბრძანა ისრაელის წინააღმდეგ "სამხედრო ოპერაციები"  დაეწყოთ.
ფათჰის ლიდერმა მარუან ბარღუტიმ აღწერა მისი როლი ინტიფადაში: "მე ვიცოდი, რომ სექტემბრის ბოლოს დემონსტრაციების ბოლო თარიღი იყო, მაგრამ როდესაც შარონი ალ-აქსას მეჩეთში ავიდა, მივხვდი, რომ ეს იყო  ყველაზე შესაფერისი მომენტი ინტიფადას დასაწყებად  ... შეუძლებელი იყო, რომ შარონი ალ-ჰარამ ალ-შარიფში მისულიყო და, მშვიდობიანად წამოსულიყო ... ვცადეთ შეტაკებების მოწყობა. ჩვენ ხელს გვიშლიდა ის უთანხმოება, რომელიც იმ დროს სხვა ფრაქციებთან წარმოიშვა ... როდესაც შარონი წავიდა, მე დავრჩი და კიდევ ორი ​​საათის განმავლობაში განვიხილეთ, თუ როგორი რეაგირება უნდა მოგვეხდინა არა მხოლოდ იერუსალიმში, არამედ სხვა ქალაქებში.“..
ისრაელისა და პალესტინის დანაკარგები მეორე ინტიფადას პერიოდში
დაღუპული პალესტინელი  მოქალაქეების დიდი უმრავლესობა ახალგაზრდა მამაკაცია. ეს აიხსნება იმით, რომ  ისინი იყვნენ თვითმკვლელები. მათი სურვილი იყო, რომ გამხდარიყვნენ "წმიდა მოწამეები" და სამოთხეში წასულიყვნენ.
2008 წლის დეკემბერში, ღაზას სექტორში ფართომასშტაბიანი სამხედრო ოპერაციის —"ჩამოსხმული ტყვიის"  დაწყებით, რადიკალური ჰამასის მოძრაობის ლიდერებმა PNA- ს მოსახლეობას "მესამე ინტიფადასკენ" მოუწოდეს.
2017 წლის 12 დეკემბერს, პალესტინის მოძრაობა ჰამასმა გამოაცხადა მესამე ინტიფადას დაწყება მას შემდეგ, რაც აშშ მიიღო გადაწყვეტილება იერუსალიმის ისრაელის დედაქალაქად ცნობის შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:საპროტესტო მოძრაობები კატეგორია:საპროტესტო მოძრაობები ახლო აღმოსავლეთში კატეგორია:ინტიფადა
პაპელ-პამპის მუნიციპალიტეტი
პაპელ-პამპის მუნიციპალიტეტი (Papel Pampa) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის გალბერტო-ვილიაროელის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 7 637 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 853 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
პეტენის დეპარტამენტი
გეოგრაფია
მინი|250პქ|მარცხნივ|საბორნე გადაზიდვა მდინარე პასიონზე, ქალაქ საიაკსჩესთან მინი|250პქ|მარცხნივ|[[ტიკალის ცენტრალური აკროპოლისი]] დეპარტამენტს აღმოსავლეთით ბელიზი ესაზღვრება, დასავლეთით და ჩრდილოეთით — მექსიკა, სამხრეთით კი გვატემალის ალტა-ვერაპასისა და ისაბალის დეპარტამენტები. მექსიკასთან დასავლეთი საზღვარი ძირითადად მიუყვება მდინარე უსუმასინტასა და მის შენაკად სალინასს მიუყვება.
ისტორია
პეტენის დეპარტამენტი გვატემალის მთავრობის 1866 წლის 8 მაისის დადგენილების საფუძველზე შეიქმნა.
1960-იანი წლებიდან, გვატემალის მთავრობა, ნებისმიერ მოქალაქეს სთავაზობდა სამოსახლო მიწებს პეტენში და ჰონორარად $25-ს უხდიდა. ფლორესსა და ტიკალში მცირე აეროპორტების აშენების შემდეგ განვითარება იწყო ტურიზმმა. 1970-იანი წლებიდან ტიკალიდან გზა გაიხსნა ბელიზის მიმართულებით. პირველი მოასფალტებული გზა დეპარტამენტში 1982 წელს დაიგო.
1990-იანი წლებიდან პეტენში მრავალი ახალმოსახლე შევიდა, რამაც სამხრეთ ნაწილში დეფორესტაცია გამოიწვია.
მუნიციპალიტეტები
პეტენის დეპარტამენტი 12 მუნიციპალიტეტისგან შედგება:
სქოლიო
კატეგორია:გვატემალის დეპარტამენტები
სხვილისი
სხვილისი (ან ქვემო სხვილისი) — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ზემო სხვილისი, ივლიტა). მდებარეობს ახალციხის ქვაბულში, მდინარე ფოცხოვისწყლის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1020 მეტრი, ახალციხიდან 5 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1033 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
პანტა (მრავალმნიშვნელოვანი)
პანტა შეიძლება აღნიშნავდეს:
ლამაზი გორა
ლამაზი გორა — მთა საქართველოში, იმერეთის მხარეში, ბაღდათის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ განშტოების, მდინარეების სულორისა და წაბლარასწყლის (რიონის აუზი) წყალგამყოფ ლობოროტის ქედის ბოლოზე. სიმაღლე 2174 მ. აგებულია შუაეოცენური ვულკანოგენური წყებით. თხემი უტყეოა, კალთები ტყიანი.
სქოლიო
კატეგორია:იმერეთის მხარის მთები
პრევეზის ნომი
პრევეზის ნომი (Πρέβεζα) — ნომი საბერძნეთში, ეპიროსის რეგიონში. ჩრდილოეთით ესაზღვრება იანინის ნომს და ტესპროტიას, აღმოსავლეთით — არტის ნომს. სამხრეთით ესაზღვრება იონიის ზღვა და ამვრაკიკოსის ყურე (Αμβρακικός).
ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი პრევეზა.
მუნიციპალიტეტები
პერიფერიული ერთეული პრევეზა იყოფა 3 მუნიციპალიტეტად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის ნომები
ვესტ-აილენდი (ქოქოსის კუნძულები)
ვესტ-აილენდი (West Island) — ავსტრალიის კუთვნილი გარე ტერიტორიის ქოქოსის კუნძულების დედაქალაქი. ავსტრალიიდან დაშორებულია 2100 კილომეტრით. მოსახლეობა — 133 კაცი (2011). ის ორი დასახლებული კუნძულიდან ერთ-ერთია (მეორეა სოფელი ბანტამი — 421 კაცი (2011) ჰოუმ-აილენდის კუნძულზე). მოსახლეობის დიდი ნაწილი მალაელია.
სქოლიო
კატეგორია:ქოქოსის კუნძულების ქალაქები კატეგორია:ოკეანეთის დედაქალაქები
სერა-დე-კოლსეროლა
სერა-დე-კოლსეროლა (Serra de Collserola) — მთის ქედი ესპანეთში, მდინარე ბესოსსა და ლიობრეგატს შორის. მიეკუთვნება კატალონიის სანაპირო ქედს.
მთა ბარსელონას ვალესის ვაკისგან გამოყოფს. უმაღლესი მწვერვალია ტიბიდაბო (512 მ). მასივის გეოგრაფიულ საზღვრებს წარმოადგენს მდინარე ლობრეგატისა და ბესოსის ხეობები, ბარსელონის ვაკე და ვალესის აუზი.
1987 წელს, მთაზე შეიქმნა დაცული ტერიტორია — კოლსეროლის პარკი, რომლის ფართობიც 84,65 კმ²-ია. იგი მსოფლიოს უდუდესი მეტროპოლიური პარკია, რვაჯერ დიდი ვიდრე პარიზის ბულონის ტყე, და 22-ჯერ დიდი ვიდრე ნიუ-იორკის ცენტრალ-პარკი.
როჭო
როჭო (Lyrurus) — ფრინველთა გვარი ქათმისნაირთა რიგისა. აერთიანებს 2 სახეობას: ჩვეულებრივი როჭო (Lyrurus tetrix), რომელიც გავრცელებულია ევროპასა და აზიის ტყისა და ტყე-ველის ზონებში და კავკასიური როჭო, რომელიც ბინადრობს დიდი და მცირე კავკასიონის მთიანეთში. მამალი ჩვეულებრივი როჭო შავია, ლურჯი და მწვანე ბზინვარება დაკრავს, ფრთაზე თეთრი „სარკე“ აქვს, კუდის გარეთა ბუმბულები ქნარს მოგვაგონებს. დედალი მომცრო და ჭრელია. ბუდობს შერეულ და ფოთლოვან ტყეებში. გაზაფხულზე მამლები ტიხრიხებენ. პოლიგამიური ფრინველებია. ბუდეს იკეთებს მიწაზე, დედალი დებს 4-14 კვერცხს, ინკუბაცია გრძელდება 19-25 დღე. იკვებება მცენარეული საკვებით — კვირტებით, ყლორტებით, კენკრით, ნაყოფით; ზამთარში გუნდებად ნომადობენ. ძვირფასი სანადირო-სარეწაო ფრინველია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქათმისნაირნი
სეკვოია
სეკვოია (Sequoia) — მარადმწვანე წიწვოვანი ხეების გვარი ტაქსოდიუმისებრთა ოჯახისა. ერთადერთი თანამედროვე სახეობა — მარადმწვანე სეკვოია (Sequoia sempervirens) — მაღალი, (სიმაღლე 110 მ, დიამეტრი 5-8 მ-მდე) ერთსახლიანი ხეა. გაშლილი და ლამაზი ვარჯი აქვს. ბრტყელ წიწვებს ქვევიდან ორი თეთრი ზოლი გასდევს და ტოტებზე ორმხრივადაა გაწყობილი.
ველურად იზრდება კალიფორნიასა და სამხრეთ ორეგონის მთებში, სადაც ქმნის ტყეებს. დეკორატიული მცენარეა. მოშნებულია ბაღ-პარკებში დასავლეთი ევროპის სამხრეთ ნაწილში. (საქართველოში — სოხუმი, ბათუმი, ზუგდიდი, ქუთაისი, წინანდალი და სხვაგან). სწრაფმზარდია. ცოცხლობს 2000 წელზე მეტს. ნამარხი სეკვოია ნაპოვნია ევროპასა და აზიაში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტაქსოდიუმისებრნი
სუამი
250პქ|მინი| სუამის სამდივნო კიევში ჯაბა ლაბაძის ფოტო მინი|250პქ მინი|250პქ|საფოსტო მარკა - სუამის სამიტი, 22-23 მაისი, 2006. კიევი დემოკრატიისა და ეკონომიკური განვითარების ორგანიზაცია (სუამი) — სახელმწიფოთაშორისი ორგანიზაცია, რომელიც შეიქმნა 1997 წლის ოქტომბერში ყოფილი საბჭოთა კავშირის რამდენიმე რესპუბლიკის მიერ — საქართველო, უკრაინა, აზერბაიჯანი და მოლდოვა (1999 წლიდან 2005 წლის ჩათვლით მასში აგრეთვე შედიოდა უზბეკეთი). ორგანიზაციის სახელი მასში გაერთიანებულ სახელმწიფოთა სახელებისგან შემდგარი აკრონიმია. უზბეკეთის გასვლამდე მას ეწოდებოდა სუუამის ქვეყნები.
ისტორია
თანამშრომლობა საქართველოს, უკრაინას, აზერბაიჯანსა და მოლდოვას შორის სუამის ფარგლებში დაიწყო საკონსულტაციო ფორუმით, რომელიც 1997 წლის 10 ოქტომბერს შედგა სტრასბურგში. 1999 წლის აპრილში ორგანიზაციას უზბეკეთიც შეუერთდა და მას სუუამი დაერქვა.
2001 წლის 6-7 ივნისს გამართულ იალტის სამიტზე მოხდა სუუამის ქარტიის ხელმოწერა, რაც ორგანიზაციის ფორმალურად შექმნის თარიღად ითვლება.
2002 წელს უზბეკეთმა გამოაცხადა, რომ ორგანიზაციიდან გამოსვლას გეგმავდა და მას შემდეგ სუამის სამიტებსა და შეხვედრებს იგნორირებას უწევდა.
მომდევნო წლებში ორგანიზაცია სტაგნაციას განიცდის: 2004 წლის იალტის შეხვედრას ხუთი წევრიდან მხოლოდ ორი ესწრებოდა. თუმცა ბოლოდროინდელმა ფერადმა რევოლუციებმა საქართველოსა და უკრაინაში და მოლდოვაში პრო-დასავლური და ანტი-რუსული მმართველი პარტიის გაძლიერებამ სუამის წევრებს შორის თანამშრომლობა და კოორდინაცია უფრო აქტუალური გახადა, რამაც ბევრი ანალიტიკოსის აზრით შესაძლებელია სუამის მნიშვნელობის გაზრდას შეუწყოს ხელი.
სუამის ბოლო სამიტი კიშინიოვში, მოლდოვა, შედგა 2005 წლის 22 აპრილს. უზბეკეთის პრეზიდენტი ისლამ კარიმოვი და ასევე მოწვეული პოლონეთის პრეზიდენტი შეხვედრაზე არ გამოჩენილან. თუმცა დამკვირვებლების როლში იყვნენ რუმინეთის პრეზიდენტი ტრაიან ბესესკუ და ლიეტუვის პრეზიდენტი ვალდას ადამკუსი, აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტის ევრაზიის სპეციალური წარმომადგენლის სტივენ მანისა და ეუთოს გენერალური მდივნის იან კუბისის თანდასწრებით. რუსეთის ელჩმა კიშინიოვში უკმაყოფილება გამოთქვა რუსეთის წარმომადგენლის არმოწვევის გამო.
2005 წლის 5 მაისს უზბეკეთმა საბოლოოდ ოფიციალურად განაცხადა ორგანიზაციიდან გასვლის შესახებ, რის შემდეგაც მას ისევ სუამი ჰქვია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები
კოტოკუ დენძირო
მინი|კოტოკუ დენძირო კოტოკუ დენძირი (ლიტერატურული ფსევდონიმი - სიუსუი) (დ. 23 სექტემბერი, 1871, ნაკამურა, ჰატის მაზრა, პრეფექტურა კოტი — გ. 24 იანვარი, 1911) — იაპონიის სოციალისტური მოძრაობის მოღვაწე, პუბლიცისტი. 1901 ს. კატაიმასთან ერთად მონაწილეობდა იაპონიაში პირველი სოციალ-დემოკრატიული პარტიის (სიაკაი მინსიუტო) შექმნაში. ერთ-ერთმა პირველმა თარგმნა იაპონურ ენაზე კ. მარქსისა და ფ. ენგელსის თხზულებები. დაწერა წიგნი "სოცისლიზმის არსი" (1903), რომელშიც შეეცადა თანამიმდევრულასდ გადმოეცა მარქსისტული მოძღვრება. 1905-1906 ემიგრაციაში იყო აშშ-ში, სადაც განიციდა "მსოფლიოს ინდუსტრიულ მუშათა" ორგანიზაციის ანარქისტ-სინდიკალისტ მოღვაწეთა გავლენა. იაპონიაში დაბრუნების შემდეგ კოტოკუ გამოდიოდა რეფორმიზის წინააღმდეგ იაპონიის სოციალისტურ მოძრაობაში, მაგრამ დაუშვა ანარქისტ-სინდიკალისტური შეცდომები. კოტოკუს ცილი დასწამეს იმპერატორის წინააღმდეგ შეთქმულების მომზადებაში, დააპატიმრეს და სიკვდილით დასაჯეს.
ზაბულონი და სოსანა
ღირსი ზაბულონი და სოსანა — წმინდა მოციქულთასწორი ნინოს მშობლები (IV). საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანნი, ხსენების დღე ახალი სტილით 2 ივნისი (20 მაისი).
წმინდა ზაბულონი დაიბადა კაბადოკიაში დაახ. 280 წელს. წმინდა ზაბულონის მშობლები ღრმადმორწმუნე ქრისტიანები იყვნენ. ამ დროს კაბადოკიაში მრავლად ცხოვრობდნენ ქართველური ტომები. მეცნიერთა ვარაუდით წმინდა ზაბულონი ქართველთა ტომიდან იყო. ფიქრობენ, რომ წმინდა დიდმოწამე გიორგი წმინდა ზაბულონის დისშვილი იყო. როგორც წყაროები გვამცნობენ, წმინდა გიორგის წამების დროს რომში ჩავიდა „კაცი ვინმე მთავართა შესაბამი, მონა ღვთისა სახელით ზაბულონი“ და რომის იმპერატორის არმიაში დაიწყო სამსახური, მან მალე გაითქვა სახელი, როგორც ნიჭიერმა მხედარმა და უბადლო მეომარმა. ფრანგებთან ბრძოლის დროს „მოსცა უფალმან ძალი ზაბულონს“, შეიპყრო ფრანგთა მეფე და მთავარნი და რომის იმპერატორს მიჰგვარა. იმპერატორმა სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანა ტყვეებს.
წმინდა ზაბულონის ქადაგების გავლენით სიკვდილის წინ ტყვეებმა ქრისტიანული ნათლისღება ითხოვეს. ზაბულონმა იმპერატორს სთხოვა შეესრულებინა ტყვეთა ბოლო სურვილი. სიკვდილმისჯილებს „მისცეს ნათელი ხელსა ქვეშე ზაბულონისა“. წმინდა ზაბულონმა თავისი ნათლულების შეწყალება ითხოვა და იმპერატორმა მიჰმადლა მას მისი სულიერი შვილების სიცოცხლე.
წმინდა ზაბულონის ღვაწლით მთელი მაშინდელი საფრანგეთი ეზიარა ქრისტეს წმინდა ნათელს. IX საუკუნის უცნობი ქართველი ჰიმნოგრაფი წმინდა ნინოს შესხმისას წერს: „ზაბულონ მამამან მისმან ფრანგნი უკუე მოაქცივნა მახვილითა, ხოლო ნეტარმან ნინო მოაქცივნა ქართველნი, ჯვრითა ცხოველითა“.
წმინდა ზაბულონი იერუსალიმში წავიდა წმინდა ადგილების მოსალოცად. იქ მან მთელი მონაგები გლახაკებს დაურიგა და იერუსალიმის პატრიარქ იუბენალთან დაიწყო მსახურება. პატრიარქმა ფრანგთა „მამასა და ემბაზს“, „ღვთისმოშიშებითა და სიბრძნით სრულ“ ზაბულონს თავისი და, სოსანა მიათხოვა. წმინდა ზაბულონი და სოსანა ზაბულონის სამშობლოში - კაბადოკიაში წავიდნენ. აქ მათ შეეძინათ ქალიშვილი ნინო, რომელსაც ღვთისმოშიშებითა და სიყვარულით ზრდიდნენ „მსახურებასა შინა გლახაკთასა“.
როდესაც ნინო თორმეტი წლის გახდა, მშობლებმა ყველაფერი გაყიდეს და იერუსალიმში წავიდნენ. ზაბულონმა პატრიარქ იუბენალისგან აიღო კურთხევა და უდაბნოში წავიდა სამოღვაწეოდ, „სადა ყოფა მისი უწყის ღმერთმან“. წმინდა სოსანა - „დედა იგი წმიდა ნინოსი მისცა პატრიარქმან მსახურად გლახაკთა დედათა და უძლურთა“. ცნობა წმინდა ნინოს მშობლების შესახებ მხოლოდ ქართულმა წყაროებმა შემოგვინახა.
1996 წლის 10 (23) დეკემბერს საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდის სხდომაზე მიღებულ იქნა განჩინება:
„სახელითა მამისათა და ძისათა და წმიდისა სულისათა, ამინ!
საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდი განაჩინებს, რათა წმინდა ნინოს მშობლები მოციქულთა სწორის აღზრდისათვის და ღვთივსათნო მოსაგრე ცხოვრებისათვის შერაცხილ იქნენ წმინდანთა დასში და ეწოდოთ: ზაბულონს - ღირსი მამა ზაბულონი და სოსანას - ღირსი დედა სოსანა“.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი წმინდანები კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
დოფინეს ალპები
დოფინეს ალპები (Alpes du Dauphiné) — დასავლეთ ალპების მთების ჯგუფი სამხრეთ-აღმოსავლეთ საფრანგეთში. მდებარეობს საფრანგეთის ისტორიული ოლქის — დოფინეს ტერიტორიაზე. აღმოსავლეთით გამოეყოფა კოტის ალპებს გალიბიეს უღელტეხილის მეშვეობით, ჩრდილო-აღმოსავლეთით გრაის ალპებს მდინარე არკის ხეობით, დასავლეთით შემოზღუდულია მდინარეების დრაკისა და იზერის ხეობებით. მრავალი მწვერვალი აღწევს ზღვის დონიდან 3000 მ-ს; უმაღლესი მწვერვალია ბარ-დეზ-ეკრენი (4102 მ). აღსანიშნავია აგრეთვე მწვერვალი მეჟე (3983 მ), რომელსაც „გიგანტურ სფინქსს“ უწოდებენ.
დოფინეს ალპები შეიცავს ეკრენის მასივს და ტაიფერის ქედს. განვითარებულია ალპინიზმი. პოპულარულია აგრეთვე სათხილამურო სპორტი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალპების ქედები კატეგორია:საფრანგეთის ქედები
სალიხოვო (აურგაზის რაიონი)
სალიხოვო (Сәлих) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 44 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია დავლეკანოვო, რომელიც დაშორებულია 42 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (90 %).
სქოლიო
კატეგორია:აურგაზის რაიონის სოფლები
პატაკამაიის მუნიციპალიტეტი
პატაკამაიის მუნიციპალიტეტი (Patacamaya) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის არომას პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 24 922 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 551 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-პასის დეპარტამენტის მუნიციპალიტეტები
ლაკარის ტბა
ლაკარის ტბა — მყინვარული წარმოშობის ტბა არგენტინაში, ნეუკენის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 630 მეტრზე, პატარა ქალაქ სან-მარტინ-დე-ლოს-ანდესის შემოგარენში. არგენტინის ანდების სხვა არაერთი ტბის მსგავსად, ამ ტბიდანაც ჩილეს ტერიტორიაზე გაედინება მდინარე (მდინარე უაუმი). 1902 წლამდე, ამ ტბას დაჟინებით მოითხოვდა ჩილე.
რესურსები ინტერნეტში
მინი|center|600პქ|ტბის პანორამა
თესპროტია
ტესპროტია (Θεσπρωτία) — ნომი საბერძნეთში, ეპიროსის რეგიონში. სამხრეთით ესაზღვრება იონიის ზღვა.
ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი იღუმენიცა.
მუნიციპალიტეტები
პერიფერიული ერთეული თესპროტია იყოფა 3 მუნიციპალიტეტად. მარცხნივ|200 პქ
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საბერძნეთის ნომები
დენ ბრაუნი
დენ ბრაუნი (Dan Brown; დ. 22 ივნისი, 1964, ექსეტერი, ნიუ-ჰემფშირი, აშშ) — ამერიკელი მწერალი. ძირითადად წერს თრილერებს. მისი ყველაზე გახმაურებული რომანია „და ვინჩის კოდი“ (2003).
დენ ბრაუნმა მოღვაწეობა ინგლისური ენის მასწავლებლად დაიწყო. ადრეულ ასაკში წერდა სიმღერების ტექსტებს და ხშირ შემთხვევაში თავად ასრულებდა მათ. 1994 წელს გამოვიდა მისი პირველი რომანი „ანგელოზები და დემონები“, სადაც პირველად გამოჩნდა მისი გმირი, იკონოლოგი და სიმბოლოების ექსპერტი, რობერტ ლენგდონი. დენ ბრაუნის განცხადებით, მას წერა მას შემდეგ დაუწყია, რაც კუნძულ ტაიტიზე ყოფნისას სიდნი შელდონის რომანი „განკითხვის დღის შეთქმულება“ წაუკითხავს და გადაწყვიტა, უკეთესი რომანი დაეწერა.
1996 წელს მწერალმა თავის დრო ახალ ნაწარმოებს დაუთმო. 1998 წელს დღის გამოვიდა მომდევნო რომანი, „ციფრული ციხესიმაგრე“. დენ ბრაუნის ნაწარმოებები თავდაპირველად დიდი პოპულარობით არ სარგებლობდნენ, მათი საშუალო ტირაჟი ათი ათას ეგზემპლარს არ აღემატებოდა და მას ლიტერატურული სამყარო არ იცნობდა. წარმატება მან 2003 წელს მოიპოვა, რომან „და ვინჩის კოდის“ გამოსვლის შემდეგ. რომანი დაწერიდან რამდენიმე თვის შემდეგ მყისვე მოექცა ბესტსელერების სიის სათავეში. ნიუ–იორკ ტაიმსის ბესტსელერების სიაში პირველი ადგილი რომანს რამდენიმე კვირის განმავლობაში ეკავა. დღესდღეობით გაყიდულია წიგნის 60 მილიონ ეგზემპლარზე მეტი და ზოგიერთი კრიტიკოსი ამ რომანს მსოფლიოში ერთ–ერთ ყველაზე პოპულარულ წიგნად ასახელებს. 2005 წელს დენ ბრაუნი, ჟურნალ ტაიმის გამოკითხვით, მსოფლიოს 100 ყველაზე გავლენიან ადამიანთა სიაში მოხვდა. ჟურნალმა „ფორბსმა“ კი იგი 2005 წლის გამოჩენილ ადამიანთსა სიაში მე–12 ადგილას განაწესა.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ამერიკელი აგნოსტიკოსები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი რომანისტები კატეგორია:ამერიკელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის ამერიკელი მამაკაცი მწერლები
ტატანისი
ტატანისი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში (სვირის თემში).
მდებარეობს ახალციხის ქვაბულში, ზღვის დონიდან 1300 მეტრი, ახალციხიდან 10 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 93 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფლები
როჭოსებრნი
როჭოსებრნი (Tetraoninae, ძველად Tetraonidae) — ფრინველთა ოჯახი ქათმისნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძე 30–110 სმ, მასა 0,4–4,5 კგ აღწევს. ოჯახში 8–9 გვარის 20-დე სახეობაა. გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, ჩრდილოეთ ამერიკაში. სქესმწიფობას აღწევენ 1–2 წლის ასაკში. ტყის ბინადრებია, ზოგიერთი ცხოვრობს ტუნდრაში, ველსა და ტყე-ველზე, პოლიგამიური და მონოგამიური ფრინველებია. დებენ 4–16 კვერცხს. იკვებებიან მცენარეული საკვებით (მართვები მწერებითაც). სარეწაო ფრინველებია.
სქოლიო
კატეგორია:ხოხბისებრნი
რსდმპ კავკასიის კავშირის ყრილობა (მრავალმნიშვნელოვანი)
რსდმპ კავკასიის კავშირის ყრილობა შეიძლება აღნიშნავდეს:
პალეჩუკოს მუნიციპალიტეტი
პალეჩუკოს მუნიციპალიტეტი (Pelechuco) — მუნიციპალიტეტი ბოლივიაში, ლა-პასის დეპარტამენტის ფრანს-ტამაიოს პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 5 468 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 2 437 კმ²-ია.
მუნიციპალიტეტი თავის მხრივ კანტონებად იყოფა.
რსდმპ კონფერენცია (მრავალმნიშვნელოვანი)
რსდმპ კონფერენცია შეიძლება აღნიშნავდეს:
საბანჩი (აურგაზის რაიონი)
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 8 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 21 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (78 %).
სქოლიო
კატეგორია:აურგაზის რაიონის სოფლები
ვარჰამერ 40000
მარჯვნივ|220პქ ვარჰამერ 40000 (Warhammer 40,000, არაოფიც. W40K) — სამაგიდო თამაში, შექმნილი კომპანია „Games Workshop“-ის მიერ 1987 წელს.
სამხედრო-ტაქტიკურ თამაშში, რომელიც ამ სამყაროში მიმდინარეობს ხორციელდება ბატალიები 41-ე ათასწლეულის გამოგონილი მსოფლიოს არმიებს შორის. გამოყენებულია ფუტურისტული ჯარისკაცების, მონსტრების და სამხედრო ტექნიკის მინიატურული ფიგურები.
Warhammer 40,000 წარმოადგენს თავდაპირველი „ვარჰამერის“ სამეცნიერო ფანტასტიკურ ალტერნატივას, თუმცა სამყარო არ შემოიფარგლება მკაცრი სამეცნიერო ფანტასტიკით და ტექნოფანტასტიკისკენ იხრება.
ამ მსოფლიოს მთავარი რასები არიან: საიმპერიო გვარდია, ქაოსი, ორკები, ელდარები, ბნელი ელდარები, ნეკრონები, ტაუ, ტირანიდები, კოსმოდესანტები. ყოველ რასას საკუთარი დამახასიათებელი თვისებები და ბრძოლის ტაქტიკა აქვს, საკუთარ ისტორიასთან ერთად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინიატურული თამაშები
Games Workshop
გივათაიმი
გივათაიმი (גִּבְעָתַיִם — „ორი ბორცვი“) — ქალაქი ისრაელში, თელ-ავივის რაიონში, შედის გუშ-დანის აგლომერაციაში.
დაარსდა 1922 წელს, ქალაქის სტატუსი მიიღო 1959 წელს.
2004 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობაა - 47 900 ადამიანი. უმეტესობა ევროპიდან გადასახლებული ებრაელები არიან. ცხოვრების დონე ერთ-ერთი მაღალია ისრაელის მასშტაბით.
დამეგობრებული ქალაქები
გივათაიმს ჰყავს შემდეგი დამეგობრებული ქალაქები:
რსდმპ ყრილობა (მრავალმნიშვნელოვანი)
რსდმპ ყრილობა შეიძლება აღნიშნავდეს:
არტემ ერქომაიშვილი
ბიოგრაფია
1908 წელს მან მელქისედეკ ნაკაშიძესთან დაიწყო საგალობლების შესწავლა. არტემი ნაკაშიძეს ნესტორ კონტრიძემ წარუდგინა 1908 წლის შობა დღეს, წირვის შემდეგ. ნაკაშიძეს მოეწონა ყმაწვილის ნიჭი და მის მამას, გიგო ერქომაიშვილს, თხოვა, მომეცი ეს ბიჭი, წავიყვან ოზურგეთში და გალობას უფასოდ ვასწავლიო. ნაკაშიძესთან მასთან ერთად სწავლობდნენ დიმიტრი პატარავა და სამუელ ჩხიკვიშვილი. ერქომაიშვილმა ნაკაშიძისგან 1911 წლამდე 2000-მდე საგალობელი ისწავლა, რომელიც 1966 წელს მაგნიტოფონზე ჩაწერა კომპოზიტორმა და ფოლკლორისტმა კახი როსებაშვილმა, 2002 წელს კი ნოტებზე გადაიღო დავით შუღლიაშვილმა.
1911 წელს დაიწყო პედაგოგიური მოღვაწეობა, გაუშვეს სენაკის მაზრაში, მარტვილში, სიმღერა-გალობის სასწავლებლად. იქ ერქომაიშვილი დადიოდა სოფელ-სოფელ და ერთ სოფელში სამიდან ექვს თვემდე რჩებოდა. არტემა მოიარა შემდეგი სოფლები: თეკლათი, ნოსირი, წყემი, გეჯეთი, ძონძირი, ისულა, საკიზირიო, საოდიშარიო, საგამსახურდიო, კოტიანეთი, ნაქალაქევი, სუჯუნა, აბაშა, მარტვილი. ხელფასს აძლევდნენ 45 მანეთს ეკლესიის შემოსავლიდან. ერქომაიშვილმა სამეგრელოში დაჰყო 1917 წლამდე და შემდეგ დაბრუნდა გურიაში. 1925 წლამდე ხელმძღვანელობდა მამის ანსამბლს მაკვანეთში, ასევე მუშაობდა ზვანში, ციხისფერდში, კონჭკათში. 1918 წელს ვარლამ სიმონიშვილთან ერთად შექმნა გუნდი და მართავდა კონცერტებს საქართველოს სხვადასხვა ქალაქებში. 1921 წელს ერქომაიშვილმა ჩამოაყალიბა სიმონიშვილისგან დამოუკიდებელი 12-კაციანი გუნდი. ამ გუნდის შემადგენლობაში იყვნენ ერქომაიშვილის ბიძა გიორგი ბაბილოძე, მისი ძმები, ანანია და ვლადიმერ ერქომაიშვილები, ძმები დიმიტრი და ილარიონ პატარავები, ა. ბასილაშვილი, ს. ვაშალომიძე, ა. წივწივაძე და სხვები.
1924 წლიდან ხელმძღვანელობდა ბათუმში სანაპიროს მტვირთავთა გუნდს. გუნდში საკუთარი ოჯახის წევრებსაც იწვევდა. 1924 წელს გუნდმა თბილისში ფირფიტებზე ჩაწერა გურული ხალხური სიმღერები. იმავე წელს ბათუმის გუნდთან ერთად მონაწილეობდა გასტროლებში საქართველოს ქალაქებსა და ბაქოში.. 1927 წელს არტემ ერქომაიშვილმა ქუთაისში ჩატარებულ I რესპუბლიკურ ოლიმპიადაზე ბათუმის გუნდი გაიყვანა. ჟიურიმ გუნდს I ადგილი და უმაღლესი ჯილდო მიაკუთვნა. 1929 წელს გუნდი გამოვიდა თბილისში II რესპუბლიკურ ოლიმპიადაზე. ამის შემდეგ არტემ ერქომაიშვილის გუნდი მიიწვიეს ლენინგრადში, მოსკოვსა და ხარკოვში. გუნდის რეპერტუარის თვალსაჩინო ნიმუშები ჩაიწერეს ფონოგრაფზე და ინახება სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ფინოგრამარქივში.
1930 წელს კი მონაწილეობა მიიღო თბილისში, რუსთაველის თეატრში გამართულ გამარჯვებული გუნდების კონცერტში.ამ წლიდან გუნდი ბათუმის ქალაქის საბჭოს განკარგულებაში გადავიდა. 1931 წელს წარმატებით გამოვიდა თბილისში გამართულ ოლიმპიადაზე. 1934 წელს ერქომაიშვილის გუნდი წარმატებით გამოვიდა თბილისში, ოპერის თეატრში ამიერკავკასიის ხალხთა ხელოვნების ოლიმპიადაზე. 1935 წელს მონაწილეობდა რადიოფესტივალის საკავშირო გადაცემაში. 1936 წლიდან ამ გუნდს „აჭარის სახელმწიფო ეთნოგრაფიული გუნდი“ ეწოდა. იგი 1937-38 წლებში წარდგა მე-4 და მე-5 რესპუბლიკურ ოლიმპიადებზე. 1940 წელს გუნდმა კონცერტები გამართა საქართველოს სსრ-ს სხვადასხვა ქალაქებში. 1949 წელს გუნდი წარდგა მე-6 რესპუბლიკურ ოლიმპიადაზე.
1950 წელს ვარლამ სიმონიშვილის გარდაცვალების შემდეგ არტემი მიიწვიეს მახარაძის რაიონის სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლში ხელმძღვანელად. 1951 წელს ეს ანსამბლი ბრწყინვალედ გამოვიდა მე-7 რესპუბლიკურ ოლიმპიადაზე. 1951 წელს მიენიჭა ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. 1955 წელს სათავეში ჩაუდგა ლიხაურის მომღერალთა 40 კაციან გუნდს. 1966 წელს მან, როგორც საეკლესიო საგალობლების უკანასკნელმა მცოდნემ, კონსერვატორიაში გრიგოლ ჩხიკვაძის ხელმძღვანელობით 200-მდე საგალობლის ცალ-ცალკე ხმები ჩაწერა. ჩანაწერები დაცულია თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის ფოლკლორისტიკის კათედრის ლაბორატორიაში.
არტემ ერქომაიშვილი ცნობილია როგორც თვითმოქმედი კომპოზიტორი. ავტორია სიმღერებისა „პატარა ქართველი“, „მუშის სიმღერა“, „სიმღერა გურიაზე“, „ჩემი ბედი“, „სხვადასხვაგვარი სიყვარული“, „სიმღერა სამშობლოზე“. 1932 წელს გარდაიცვალნენ მომღერლები ნესტორ კონტრიძე, სამუელ ჩავლეიშვილი და გიორგი ბაბილოძე. ამასთან დაკავშირებით არტემ ერქომაიშვილმა შექმნა სიმღერა „დავკარგეთ სამი მომლხენი“.
გარდაიცვალა 1967 წლის 2 თებერვალს. დაკრძალულია მშობლიურ სოფელ მაკვანეთში.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:დაბადებული 26 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1887 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1967 კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:ქართველი ლოტბარები არტემ
პატრიცია რეჯიანი
პარტიცია რეჯიანი (Patrizia Reggiani; დ. 2 დეკემბერი, 1948) —იტალიელი დამნაშავე და ყოფილი სოციალისტი. იგი მსჯავრდებული იქნა მკვლელის დაქირავებისთვის, მისი ყოფილი ქმრის, მაურიციო გუჩის მოსაკლავად.
ადრეული ცხოვრება და ქორწინება მაურიციო გუჩისთან
როდესაც პატრიცია დაახლოებით 22 წლის იყო, გაიცნო მაურიციო გუჩი (Gucci-ს მოდის სახლის მემკვიდრე), წვეულებაზე, 1970 წელს. ორი წლის შემდეგ წყვილი დაქორწინდა და საცხოვრებლად ნიუ-იორკში გადავიდა. გუჩის მამამ, როდოლფო გუჩიმ, თავდაპირველად ქორწინება არ მოიწონა, რადგან თვლიდა, რომ პატრიციას ფულის გარდა მხედველობაში არაფერი ჰქონდა, თუმცა შემდეგ, მან თავის შვილსა და რძალს ნიუ-იორკში ძვირადღირებული პენტჰაუსი აჩუქა. პატრიცია აქტიურობდა ნიუ-იორკის სოციალურ წრეებში, ხშირად ჩნდებოდა წვეულებებსა და მოდის ღონისძიებებზე. იგი ჯეკი კენედი ონასისსაც კი დაუმეგობრდა. ქორწინებაშო ყოფნის დროს მან ორი ქალიშვილი გააჩინა: პირველი ქალიშვილი - ალესანდრა 1976 წელს დაიბადა, მეორე - ალეგრა კი 1981 წელს.
1982 წელს პატრიცია და მაურიციო მილანში დაბრუნდნენ. 1985 წელს გუჩიმ მას უთხრა, რომ მოკლე მივლინებით ფლორენციაში მიდიოდა. მეორე დღეს კი, მეგობარი გაუგზავნა და შეატყობინა, რომ არ დაბრუნდებოდა და ქორწინება დასრულებულიყო. 1993 წელს მაურიციომ დაიწყო პაოლა ფრანჩისთან შეხვედრა, რამაც პატრიციაში უკმაყოფილება და ეჭვი გამოიწვია. 1994 წელს იგი ოფიციალურად დაშორდა გუჩის. განქორწინების შეთანხმების ფარგლებში, გუჩი დათანხმდა პატრიციაზე გადაეხადა ყოველწლიური ალიმენტი 1,47 მილიონი დოლარის სახით. კანონის თანახმად, პატრიციას აღარ ჰქონდა გუჩის გვარის ტარების უფლება, მაგრამ იგი კანონს არ დაემორჩილა და განაცხადა: "მე მაინც ვგრძნობ თავს Gucci-დ".