cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ფლორიდა-კისი
250px|მინიატიურა|თანამგზავრული ფოტო 250px|მინიატიურა|ქოქოსის პალმები ტროპიკულ კუნძულ [[ისლამორადა (ფლორიდა)|ისლამორადაზე]] ფლორიდა-კისი (Florida Keys) — მარჯნის კუნძულებისგან შემდგარი არქიპელაგი აშშ-ის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. იწყება ფლორიდის ნახევარკუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთ წვერთან, მაიამიდან 24 კილომეტრით სამხრეთით და წარმოქმნის რკალს, რომელიც მიმართულია სამხრეთ-სამხრეთ-დასავლეთით და შემდეგ კი-უესტის მიმართულებით, რომელიც მისი შემადგენელი უკიდურესი დასავლეთით მდებარე დასახლებული კუნძულია. კუნძულები განლაგაბულია ფლორიდის სრუტის გასწვრივ, აღმოსავლეთიდან აკრავს ატლანტის ოკეანე, დასავლეთით — მექსიკის ყურე, კიდეზე კი ფლორიდის უბე. კი-უესტიდან კუბამდე უახლოესი წერტილი 140 კილომეტრშია. ფლორიდა-კისი განლაგებულია ჩრდილოეთ განედის 23,5-25,5 გრადუსებს შორის, სუბტროპიკულ სარტყელში. კუნძულების კლიმატი კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციის სკალის მიხედვით განისაზღვრება როგორც ტროპიკული. კუნძულების 95%-ზე მეტი შედის მონროს ოლქის შემადგენლობაში, თუმცა ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარე მცირე ნაწილი მოქცეულია მაიამი-დეიდის ოლქში, მათ შორისაა კუნძული ტოტენ-კი. ხმელეთის მთლიანი ფართობი 356 კმ²-ია. 2000 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 79 535 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე — 223,66 ადამიანს. თუმცა, მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი საკმაოდ მცირე, არაელში ცხოვრობს, სადაც სიმჭიდროვე შესაბამისად მაღალია. მათ შორისაა კუნძული კი-უესტი, სადაც თავმოყრილია მოსახლეობის 32%.
ქალაქი კი-უესტი მონროს ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია. ოლქი შედგება კონტინენტური ნაწილისაგან, რომელიც მთლიანად მოქცეულია ევერგლეიდის ეროვნული პარკის შემადგენლობაში და მომცრო კუნძულებისგან (კი).
საბარკლეთის ნიში
საბარკლეთის ნიში — არქიტექტურული ძეგლი ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ საბარკლეთში, „ქვემო კარა“. აგებულია XX საუკუნეში.
ძველი ეკლესიის ადგილას ადგილობრივ მოსახლეობას აუგია ნიში. წყობაში გამოყენებულია ეკლესიის ქვები. ქვა ფლეთილია.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ხარისა
დღეს, სომხურ ოჯახებში შენარჩუნებულია ძველთაძველი სამზარეულო ტრადიციები. აქ ყველაზე ხშირად ტოლმას ამზადებენ, თუმცა საკმაოდ პოპულარული კერძია „ხარისა“, რომელიც მოხარშული პურის მარცვლებისგან და ქათმისგან კეთდება. ეს არის სქელი ფაფა, რომელიც დამზადებულია კორკოტისგან (გამხმარი ან შემწვარი ხორბალი) და ცხიმიანი ხორცით, ჩვეულებრივ, ქათმის ან ცხვრისგან. მწვანილით ხორცს ანაცვლებენ ხარისაში, როდესაც სომხური რელიგიური დღეებია და მარხვის პერიოდში. მისი მომზადება საკმაოდ დიდ დროს მოითხოვს. კერძი სარიტუალო დანიშნულებასაც კი ატარებდა. ქორწილები, ხალხური დღესასწაულები ამ კერძის გარეშე წარმოუდგენელი იყო. მთელი ღამით მოხარშვის შემდეგ, ტონერის ღუმელში დებდნენ, ძირითადად, კვირას დილით ჭამდნენ. ხარისა სომხური სამზარეულოს განუყოფელი ნაწილია დღესაც.
ხარისას ისტორიული და იდუმალი წარსული აქვს მუსალიერებისთვის. მუსა დაღის გმირული ბრძოლის დროს, ალყაში მოქცეული მუსალიერის მოსახლეობას ხორბლის და თხის ხორცი ჰქონდათ და ამით ამზადებდნენ წვნიანს. ხარისა იყო მათი ერთადერთი საკვები წყარო და მათი გადარჩენისთვის უმნიშვნელოვანესი კერძი.
კერძი უძველესი დროიდან თაობიდან თაობას გადაეცემა. სომხები განსაკუთრებით აღნიშნავენ აღდგომას („ზატიკ“). სწორედ ამ დროს ხდებოდა ტრადიციულად ხარისას მომზადება, ამ დროს სომხურ ოჯახებში ამზადებდნენ განსაკუთრებულად კერძს.
მომზადება
მისი მომზადება ხანგრძლივი, თუმცა ძალიან საინტერესო პროცესია. ხორბალს, ქათმის ან ცხვრის ხორცს წყალში ხარშავენ, ხის კოვზით ურევენ, სანამ ერთიან მასას მიიღებენ. დაგემოვნების დროს უმატებენ ერბოს ან კარაქს. ცნობილია, რომ ის დილის კერძია და ასე იტყვიან ხოლმე - „დილის კერძია, შუადღის შემდეგ არ იჭმევა“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: სომხეთი კატეგორია: სომხური სამზარეულო
ვოლოდიმირ სავონი
ვოლოდიმირ სავონი ((Володи́мир Андрійович Саво́н), ( Vladimir Savon) დ. 26 სექტემბერი, 1940 – გ. 31 მაისი, 2005) ― უკრაინელი მოჭადრაკე, დიდოსტატი (1973). 1969 წელს გახდა უკრაინის ჩემპიონი, ხოლო 1971 წელს სსრკ-ს. 1972 წლის საჭადრაკო ოლიმპიადაზე სსრკ-ს ნაკრების შემადგენლობაში ოქროს მედლის მფლობელი.
ბიოგრაფია
ვოლოდიმირ სავონი 1940 წელს ჩერნიჰივში დაიბადა. ჭადრაკის თამაში გვიან 13 წლისამ ისწავლა და 18 წლისა უკრაინის ჩემპიონატზე გამოვიდა. შეჯიბრზე ძლიერმა შემადგენლობამ მოიყარა თავი და მათ შორის მე-6-8 ადგილზე გავიდა. სავონმა 6 მოიგო, 2 წააგო, 13 ყაიმით დაასრულა.
1961 წელს 21 წლისამ სსრკ-ს ჩემპიონატზე იასპარეზა. 4 მოიგო, 9 წააგო, 7 ყაიმით დაასრულა და 21 მონაწილეს შორის მე-17-18 ადგილებს დასჯერდა.
1960 წლიდან 1967 წლამდე სსრკ-ს სტუდენთა ნაკრების შემადგენლობაში 6 მსოფლიოს ჩემპიონატზე იასპარეზა და ხუთჯერ ჩემპიონი გახდა. პირველად 1960 წელს მეორე სარეზერვო დაფაზე იჯდა და გუნდურ ვერცხლს დაეუფლა. ორ წელიწადში მეორე დაფაზე მოთამაშემ ორი ოქრო აიღო, გუნდური და ინდივიდუალური. მესამე დაფაზე იჯდა 1964 წელს და კვლავ გუნდური ოქრო მოიპოვა. პირველ დაფაზე თამაშობდა მომდევნო სამი წელიწადი და სამივეჯერ მსოფლიოს ჩემპიონი გახდა. 1965 წელს საკუთარ დაფაზეც საუკეთესო იყო და მეორე ინდივიდუალური ოქრო მოიგო.
სტუდენტთა ნაკრების პარალელურად სხვა საერთაშორისო შეჯიბრებებზეც გამოდიოდა და 1965 წელს ბუდაპეშტის ტურნირზე იმარჯვა. 1969 წელს ივანო-ფრანკივსკში უკრაინის 38-ე ჩემპიონატზე ოქროს მედალი აიღო. სავონმა 7 პარტია მოიგო, 7 ყაიმით დაასრულა, ერთი კი წააგო და პირველზე გენადი კუზმინთან ერთად გავიდა. ჩემპიონის გამოსავლენად ოთხი პარტია უნდა ეთამაშათ, თუმც ორგანიზატორებმა გადაწყვიტეს რომ ოქროს მედალი ორივე მოჭადრაკისთვის მიეცათ. მომდევნო წელს ორ ტურნირზე იმარჯვა, დებრეცენში და მოსკოვში.
1971 წელს ლეგინგრადში (ახლანდელ სანკტ-პეტერბურგში) სსრკს ჩემპიონი გახდა. მან 9 პარტია მოიგო, 12 ყაიმით დაასრულა და უახლოეს მდევრებს 1,5 ქულით აჯობა. საერთაშორისო ოსტატმა უძლიერესი კონკურენტები ჩამოიტოვა, მომავალი მსოფლიოს ჩემპიონი ანატოლი კარპოვი, ორი ექს-ჩემპიონი ვასილი სმისლოვი და მიხაილ ტალი. მარკ ტაიმანოვმა და ბერნარდ კაფერტიმ თავიანთ წიგნში, რომელიც საბჭოთა კავშირს ჩემპიონატს შეეხებოდა, სავონის გამარჯვება ასე შეაფასეს: „ბოლო ათწლეულის ყველაზე ნაკლებადსავარაუდო შედეგი.“
1972 წელს სექტემბერ-ოქტომბერში სკოპიეში სსრკ-ს ნაკრების შემადგენლობაში ოლიმპიადაზე იასპარეზა და გუნდური ოქროს მედალი აიღო. იგი სარეზერვო დაფაზე თამაშობდა და 3 მოიგო, 2 წააგო, 2 კი ყაიმით დაასრულა. იმავე წელს სოხუმის საერთაშორისო ტურნირზე მეორეზე გავიდა, მიხაილ ტალის შემდეგ. 1973 წელს პეტროპოლისში საერთაშორისო ზონალურ ტურნირზე გამოვიდა, 5 მოიგო, 3 წააგო, 8 ყაიმით დაასრულა და 18 მონაწილეს შორის მერვე ადგილზე გავიდა. იმავე წელს დიდოსტატის წოდება მიიღო. ორ წელიწადში ვილნიუსში ზონალურ ტურნირზე თავიდან პირველ-მეოთხე ადგილები გაიყო, თუმც შემდეგ დამატებით მატჩ-ტურნირზე ვერ იყოჩაღა და მომდევნო ეტაპზე ვერ გავიდა. 1977 წელს ლიუბლიანის ტურნირი მოიგო, პორტოროჟში კი მეორე იყო ბენტ ლარსენის შემდეგ. 1991 წელს სსრკ-ს ბოლო ჩემპიონატზე წარუმატებლად გამოვიდა, 8 წააგო, სამი ყაიმით დაასრულა და 64 მონაწილეს შორის 58-ე ადგილს დასჯერდა. მომდევნო წელს ალუშტას ტურნირზე იასპარეზა და მესამე ადგილზე გავიდა. სავონმა მწვრთნელობა დაიწყო, თუმც ხანდახან ტურნირებზე თამაშობდა. ბოლოს სატკაში, დსთ-ს ვეტერანთა ტურნირზე იმარჯვა.
გარდაიცვალა 2005 წელს, 65 წლისა ხარკივში.
ჯონ ეტკინსონ ჰობსონი
ჯონ ეტკინსონ ჰობსონი (John Atkinson Hobson; დ. 6 ივლისი, 1858, დერბი — გ. 1 აპრილი, 1940, ლონდონი) — ინგლისელი ეკონომისტი და რეფორმისტი.
ვოლოდიმირ სავონი
განათლება
ხარკოვის კარაზინის ეროვნულ უნივერსიტეტში ეკონომიკური ფაკულტეტი დაამთავრა.
ჯონ ეტკინსონ ჰობსონი
1887-1897 წლებში ოქსფორდისა და ლონდონის უნივერსიტეტებში კითხულობდა პოლიტეკონომიის კურსს. ჰობსონის ძირითადი შრომებია „თანამედროვე კაპიტალიზმის განვითარება“ (1894) და „იმპერიალიზმი“ (1902). ვ. ი. ლენინმა შრომაში „იმპერიალიზმი, როგორც კაპიტალიზმის უმაღლესი სტადია“ ჰობსონის იმპერიალიზმიდან გამოიყენა ფაქტობრივი მასალა და ზოგიერთი დასკვნა. ამასთან ერთად უარყო მისი მთლიანი კონცეფცია იმპერიალიზმის შესახებ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ინგლისელი ეკონომისტები კატეგორია:დაბადებული 6 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1858 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 აპრილი კატეგორია:გარდაცვლილი 1940
ვოლოდიმირ სავონი
გამოსარჩევი პარტიები
1971 წელს სსრკ-ს ჩემპიონატი, მეორე ტური: იური ბალაშოვი 0:1 ვლადიმირ სავონი
მეტოქეებმა ბენონის დაცვა გაითამაშეს. სავონმა მსუბუქი ფიგურებით იერიშებს მიმართა, ბალაშოვმა შეტევა მოიგერია და თავად ლაზიერის ფლანგიდან დაარტყა. სავონმა e ხაზზე პაიკის გაყვანა დაიწყო, თანდათან უპირატესობაც მოიპოვა და 48-ე სვლაზე იმარჯვა.
1.d4 Nf6 2.c4 c5 3.d5 e6 4.Nc3 exd5 5.cxd5 d6 6.Nf3 g6 7.e4 Bg7 8.Be2 0-0 9.0-0 Bg4 10.Bf4 Re8 11.Qc2 Na6 12.h3 Bxf3 13.Bxf3 Qb6 14.b3 Nd7 15.a3 Bd4 16.Rad1 Ne5 17.Be2 Rac8 18.Na4 Qd8 19.Bb5 Rf8 20.Bh6 Nc7 21.Bxf8 Nxb5 22.Bh6 Nxa3 23.Qc1 Nb5 24.Be3 Nd7 25.Rde1 Qe7 26.Bxd4 Nxd4 27.Re3 b5 28.Nc3 Nxb3 29.Qa3 Nd4 30.Qxa7 b4 31.Qa6 Rb8 32.Na4 Nc2 33.Re2 b3 34.Rb1 Kg7 35.Nc3 Nd4 36.Re3 Nc2 37.Re2 Nd4 38.Re3 Rb6 39.Qf1 Nc2 40.Rg3 Nf6 41.Qd3 Rb4 42.f4 Rd4 43.Qe2 c4 44.e5 dxe5 45.fxe5 Ne4 46.Nxe4 Qxe5 47.Rf1 Rxe4 48.Qf3 f5 0-1
1971 წელს სსრკ-ს ჩემპიონატი, მეცამეტე ტური, ვლადიმირ სავონი 1:0 რომან ჯინჯიხაშვილი
მეტოქეებმა სიცილიური დაცვა გაითამაშეს, მსუბუქი ფიგურების გავითარებას შეუდგნენ და გაცვლებს მიმართეს. ვლადიმირმა ლაზიერის ფლანგიდან შეუტია, შავ მეფეს დაცვა მოუშალა და 27-ე სვლაზე დაამარცხა. ''1.e4 c5 2.Nf3 e6 3.d4 cxd4 4.Nxd4 Nf6 5.Nc3 d6 6.g4 h6 7. Rg1 Nc6 8. Be3 a6 9.h3 Bd7 10.f4 Qc7 11.Qd2 b5 12.Bd3 Nxd4 13.Bxd4 Bc6 14.Qe2 e5 15.Nd5 Nxd5 16.exd5 Bxd5 17.fxe5 0-0-0 18.0-0-0 Qc6 19.Rgf1 dxe5 20.Bxe5 f6 21.Bf5+ Kb7 22.Rxd5 Rxd5 23.Be4 Bc5 24.Rd1 Ka7 25.Bxd5 Qe8 26.Be6 fxe5 27. Qxe5'' 1-0
სქოლიო
კატეგორია:მოჭადრაკეები კატეგორია:ჭადრაკი კატეგორია:უკრაინელი მოჭადრაკეები კატეგორია:ჭადრაკის დიდოსტატები კატეგორია:26 სექტემბერი კატეგორია:1940 წელი სპორტში კატეგორია:უკრაინელი სპორტსმენები
ერნსტ ტელმანი
215px|მინი|ერნსტ ტელმანი ერნსტ ტელმანი (Ernst Thälmann; დ. 16 აპრილი, 1886 — გ. 18 აგვისტო, 1944) — გერმანელი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე, ვაიმარის რესპუბლიკის არსებობის უდიდეს დროში გერმანიის კომუნისტური პარტიის ლიდერი, ადოლფ ჰიტლერის ერთ-ერთი მთავარი პოლიტიკური მოწინააღმდეგე. 1933 წელს იგი გესტაპომ დააპატიმრა, რის შემდეგაც ტელმანმა 11 წელი გაატარა პატიმრობაში, სანამ 1944 წელს ჰიტლერის ბრძანებით სასიკვდილო განაჩენი არ მიიღო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 16 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1886 კატეგორია:გარდაცვლილი 18 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1944 კატეგორია:გერმანელი პოლიტიკოსები კატეგორია:გერმანელი კომუნისტები კატეგორია:რაიხსტაგის დეპუტატები (ვაიმარის რესპუბლიკა) კატეგორია:რევოლუციონერები კატეგორია:ნოემბრის რევოლუციის მონაწილენი კატეგორია:რეპრესირებულები
ლერი აბულაძე
ლერი აბულაძე (დ. 19 იანვარი, 1999, ხულო) — ქართველი მოჭიდავე (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), საქართველოს ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2019), ახალგაზრდებს შორის საქართველოს და ევროპის ჩემპიონი (2018, 2017), ჭაბუკებს შორის მსოფლიოს ჩემპიონი და ვერცხლის პრიზიორი (2016, 2014), ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონი და ასევე ვერცხლის პრიზიორი (2015, 2016).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 19 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1999 კატეგორია:ქართველი მოჭიდავეები ბერძნულ-რომაულ სახეობაში კატეგორია:ქართველი მსოფლიო ჩემპიონები კატეგორია:ხულოს მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
რაგნარ ფრიში
რაგნარ ანტონ კიტილ ფრიში (Ragnar Anton Kittil Frisch; დ. 3 მარტი, 1895, ოსლო — გ. 31 იანვარი, 1973, იქვე) — ნორვეგიელი ეკონომისტი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ეკონომიკის დარგში (1969). დაამთავრა ოსლოს უნივერსიტეტი, იქვე დაიცვა დისერტაცია და შემდეგ ამავე უნივერსიტეტის პროფესორი გახდა. ლექციებს კითხულობდა იელისა (1930) და სორბონის უნივერსიტეტებშიც (1933). ეკონომეტრიკული საზოგადოების პრეზიდენტი (1949). 1978 წლიდან მის პატივსაცემად ეკონომეტრიკულმა საზოგადოებამ დააწესა ფრიშის მედალი.
სქოლიო
კატეგორია:ნორვეგიელი ეკონომისტები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ეკონომიკაში კატეგორია:დაბადებული 3 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1895 კატეგორია:გარდაცვლილი 31 იანვარი კატეგორია:გარდაცვლილი 1973 კატეგორია:ნორვეგიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები
ნათურა Filament LED
ნათურა Filament LED (ინგლ. LED filament) — შუქ-დიოდურ ჩხირებიანი LED ნათურა, რომელიც ვიზუალურად ჩვეულებრივ ვარვარის ნათურას ჰგავს. შუქდიოდური ჩხირები (ძაფები) ნათურაში მიმაგრებულია დენგამტარ მავთულებზე, ელექტროდებზე, რომლებიც თავისმხრივ მიმაგრებულია მინის იზოლატორზე, ვარვარის ნათურის ანალოგიურად. ასეთ ნათურებს უმეტესად აქვთ ტიპური, გავრცელებული ცოკოლი და გამოიყენება ვარვარის ნათურებისთვის განკუთვნილ სანათ მოწყობილობებში.
ისტორია
შუქ-დიოდური ჩხირებიანი ნათურა პირველად 2008 წელს დამზადდა, იაპონური კომპანია Ushio Lighting-ის მიერ, ტრადიციული ვარვარის ნათურის იმიტაციის მიზნით. მოგვიანებით ბევრმა სხვა კომპანიამაც დაიწყო მსგავსი ცვლად დენზე მომუშავე ნათურების დამზადება, რომლებიც იყო სხვადასხვა კონფიგურაციის, სიმძლავრისა და ცოკოლის მქონე.
კონსტრუქცია
შუქ-დიოდური ძაფი (ჩხირი) შედგება მინის ფუძისგან, რომელიც დაფარულია ლუმინოფორით და ლუმინოფორებისა და ვერცხლისწყლის ნარევით. მსგავსი შუქ-დიოდები წყვილ-წყვილადაა ჩართული მიმდევრობით, რითაც ძაბვა ნაწილდება 2-2 შუქ-დიოდზე. ეს ამცირებს ენერგოდანახარჯებს, იძლევა შუქ-დიოდის მაღალ ვოლტაჟზე მუშაობის საშუალებას და ზრდის მის ეფექტურობას.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია: ნათურები კატეგორია: LED ნათურები
ბეჟან ხურციძე
ბეჟან ხურციძე (დ. 15 ივლისი, 1947, ვანი — გ. დეკემბერი, 2015 ) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.
დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი მანქანათმშენებლობის მრეწველობის მართვისა და ორგანიზაციის სპეციალობით. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი, № 53 ვანის ოლქის მაჟორიტარი. 1999-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ვანის მაჟორიტარი) საარჩევნო ბლოკი: საინიციატივო ჯგუფი. 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ვანის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი, იგივე ოლქის მაჟორიტარი, საარჩევნო ბლოკიდან „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:გარდაცვლილი 2015 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:საქართველოს VII მოწვევის პარლამენტის წევრები კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ვანში დაბადებულები ბეჟან
რიხარდ მიულერი
ცხოვრება
1985 წელს დაამთავრა ბრატისლავის მუსიკალური ხელოვნების უმაღლესი სასწავლებელი, საფილმო და სატელევიზიო დრამატურგიისა და სცენარისტის სპეციალობით. 1984 წელს დააარსა ჯგუფი "ბანკეტი". 1992 წელს დაიწყო მისი სოლო კარიერა. 1990-იან წლებში დაიწყო ნარკოტიკების მიღება. 2000 წლის მარტში სატელევიზიო გამოსვლისას აღიარა მარიხუანას დადებითი ზემოქმედება მასზე და ასევე კოკაინისა და ჰეროინის მოხმარება. ამ გამოსვლის გამო მოგვიანებით სლოვაკეთის პოლიციამ მას ბრალი დასდო ტოქსიკომანიის პროპაგანდაში. ასევე უარყოფითი რეაქცია გამოიწვია მისმა გამოსვლამ 2000 წლის მარტში ზლინში, როცა ჯგუფ IMT Smile-თან ერთობლივი კონცერტისას იგი სცენაზე შიშველი გამოვიდა და პერვიტინს ითხოვდა. მომღერალი ასევე დიდი ხანია განიცდის ბიპოლარულ აფექტურ აშლილობას, რისი გამოვლენის მიზეზიც სავარაუდოდ ნარკოტიკების მოხმარებაა. რამდენიმეჯერ სცადა თვითმკვლელობა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სლოვაკი მომღერლები კატეგორია:სლოვაკი მუსიკოსები
ჯაფარის დაბრუნება (1994)
ჯაფარის დაბრუნება (ასევე ალადინი: ჯაფარის დაბრუნება ან ალადინი 2:ჯაფარის დაბრუნება) - 1994 წლის "Walt Disney Pictures and Animation"-ის სტუდიის მიერ შექმნილი ამერიკული ანიმაციური ფანტასტიკური, მუსიკალური და სათავგადასავლო ფილმი. 1992 წლის "ალადინის" პირველი გაგრძელება და "ალადინის" მოტივით შექმნილი ანიმაციური სერიალის პილოტური ეპიზოდი. გამოვიდა 1994 წლის 20 მაისს, რაც მას პირველ ამერიკულ ფილმად ხდის, რომელიც პირდაპირ DVD ფორმატში გამოვიდა. ორიგინალური ფილმის როლების რეპრიზა შეასრულეს გილბერტო გოტფრიდმა, ჯონათან ფრიმანმა, სკოტ ვეინერმა და ლინდა ლარკინმა, ჯეისონ ალექსანდრემ და დენ კასტელანეტა (რობინ უილიამსის ნაცვლად ჯინის როლში) ახალი როლები შეასრულეს. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმმა ძირითადად უარყოფითი შეფასებები მიიღო, გაიყიდა ფილმის 15 მილიონი კოპია, მან შეაგროვა დაახლოებით 300 მილიონი $ 5 მილიონი $-ის ბიუჯეტით, რაც მას ერთ-ერთ ყველაზე გაყიდვად სახლის ფორმატში გამოშვებულ ფილმად ჰქმნის.
სიუჟეტი
პირველი ფილმის მსგავსად ფილმის მოქმედების ადგილია გამოგონილი არაბული სამეფო აგრაბა. პირველი ფილმის მოვლენებიდან ერთი წელი გავიდა. ალადინი და აბუ სასახლეში დასახლდნენ პრინცესა ჟასმინთან და მამამისთან, სულთანთან ერთად. ალადინი მაინც თავგადასავლებს დაეძებს, კრიმინალურ დაჯგუფებას ებრძვის და მათ ნაძარცვს აბრუნებს. ამ დროს უდაბნოში იაგო - დატყვევებული ჯაფარის მოსამსახურე - ლამპარიდან გარბის. ის დაიღალა ჯაფარის უმადურობით და არ ანთავისუფლებს მას, იაგო ბრუნდენა სასახლეში ალადინთან დამეგობრების და სასახლეში ცხოვრების გაგრძელების იმედით. ალადინთან და აბუსთან დაპირისპირების დროს, სამივეს თავს ესხმიან ქურდები; იაგო უნებლიედ ალადინის ცხოვრებას გადაარჩენს. მადლობის ნიშნად, ალადინი იაგოს სასახლეში დარჩენას უშვებს და სულთანის დაჯერებასაც ჰპირდება.
ამასობაში ქურდების ლიდერი აბის მალი ჯაფარის ლამპარს პოულობს. ჯაფარისთვის ეს დაბრუნების შანსია - ის აბის მალს მაპიპულირებს და პირველ ორ სურვილს ტყუილად ახარჯინებს, შემდეგ კი ალადინზე შურისძიებაში დახმარებას სთხოვს განსაკუთრებული მესამე სურვილის სანაცვლოდ. აბის მალი თანახმაა, მასაც სურს შურისძიება ალადინზე. სასახლეში კი მსოფლიოში მოგზაურობის შემდეგ ჯინი ბრუნდება. ვახშამზე იაგო ჩნდება, ალადინი არწმუნებს დანარჩენებს მის კეთილ ზრახვებში და იაგოს დროებით ტოვებენ სასახლეში ალადინის ზედამხედველობის ქვეშ. სასახლეში ჯაფარი ჩნდება და იაგოს მანიპულირებს, ის მეგობრებს ატყუებს და ჯაფარის მახეში მიჰყავს. იაგო ათავისუფლებს მეგობრებს და ანადგურებს ჯაფარს ლამპართან ერთად. იაგო სასახლეში რჩება, ალადინი და ჟასმინი კი სამოგზაუროდ მიდიან.
კრიტიკა
ფილმმა უმეტესად ნეგატიური შეფასება მიიღო. ფილმების შეფასების ვებსაიტზე "Rotten Tomatoes" ფილმის რეიტინგია 3.91/10. "Entertainment Weekly"-ს ჟურნალისტმა სტივ დეილმა აღნიშნა, რომ ფილმი "დისნეის სახელს ატარებს და "ალადინის" ფასი ადევს, მაგრამ პირველივე დაბალი ხარისხის კადრიდან ჩანს, რომ ფილმი არ არის თავისი წინამორბედივით კრეატიული და ხარისხიანი, მასში არ იყო ჩადებული იმდენივე დრო, ზრუნვა და სიყვარული".
წყაროები
კატეგორია:ფილმები კატეგორია:ანიმაცია
ელ-პუჩი
ელ-პუჩი (El Puig, El Puig de Santa Maria) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-ნორტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 26,83 კმ². მოსახლეობა — 8718 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ვალენსიის ქალაქები
შალვა თევზაძე
შალვა თევზაძე, იგივე სანდრო იბერიელი, (Şanver Akın; დ. 16 მარტი, 1945, სინოპის ვილაეთი, აიანჯიკის რაიონი, სოფელი მესტანი) — ჟურნალისტი, მწერალი, ისტორიული გამოკვლევების ავტორი.
ბიოგრაფია
შალვა თევზაძე, იგივე შანვერ აქინი დაიბადა აიანჯიკის ერთ-ერთ ქართულ სოფელში, 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს ოსმალეთში გადასახლებულ ქართულ ოჯახში, 1945 წელს.
ზემო ბოლის მარანი
ზემო ბოლის მარანი — არქიტექტურული ძეგლი ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ბოლში. აგებულია XIX საუკუნეში.
შალვა თევზაძე
ბიოგრაფია
1965 წელს საცხოვრებლად შვედეთში გადავიდა. სტოკჰოლმის უნივერსიტეტში პედაგოგიკასა და სკანდინავურ ენებს ეუფლებოდა. დაამთავრა ამავე უნივერსიტეტის უმაღლესი პედაგოგიური სასწავლებელი (Lärarhögskolan). მუშაობდა მასწავლებლად, კორესპონდენტად, მოღვაწეობდა პროფკავშირში.
ზემო ბოლის მარანი
მარანი, რომელიც ზაქარია ეკალაძის კარ-მიდამოშია, რიყის ქვითაა ნაგები. გეგმით მართკუთხედია. გადახურვის კონსტრუქცია ხისაა. ორ სვეტზე გადასულია ორი კოჭი, მათზე დაწყობილია კვადრატული კვეთის ძელები, რომელზედაც ფიცრული გადახურვაა მოწყობილი.
სათავსოს დასავლეთი კედლის მთელ სიგრძეზე მოწყობილია საწნახელი, საიდანაც გამოდიოდა მილი, რომელიც დაკავშირებულია ყველაზე მოზრდილ ქვევრთან 92160 ლ.0. საინტერესოდაა მოწყობილი საწნახლის კედელი. აქ განლაგებულია 5 თახჩა, მათ შორის 5 მცირე კვადრატული ნიშაა. გარდა ამისა, გრძივ კედლებში მოწყობილია თახჩები და ნიშები.
შალვა თევზაძე
ბიოგრაფია
1973 წელს თურქეთში მცხოვრები ქართველებისათვის მოამზადა ქართული ენის მოკლე სახელმძღვანელო. გამოსცა ჟურნალ „ჩვენებურის“ (1977-1979) პირველი ხუთი ნომერი. ჟურნალის უკანასკნელი ნომერი (ერთდროულად მოიცავდა მე-6 და მე-7 ნომრებს) სტამბოლში აჰმედ ოზქანის მიერაა გამოცემული.
ზემო ბოლის მარანი
აღმოსავლეთ კედელში იყო შესასვლელი, რომელიც ამჟამად ამოშენებულია. ამავე კედელშია გეგმით ნახევარწრიული ბუხარი; მის ორივე მხარეს სათოფურებია გაჭრილი.
სამხრეთ კედელში ადრე გასასვლელი იყო, ახლა მასზე მიჯრით სახლია მიშენებული. ამავე კედელში ახალი შესასვლელია გაჭრილი და აქედან მარანში ჩასვლა ხის კიბით ხდება.
შალვა თევზაძე
ბიოგრაფია
შანვერ აქინი, რომელიც ქართულად შალვა თევზაძის სახელსა და გვარს იყენებდა, 1991 წელს შვედურ და ინგლისურ ენებზე გამოსცემდა ჟურნალს „Nyeter från Georgien“ („სიახლეები საქართველოდან“) და „News from Georgian Republic„, მაგრამ ამ გამოცემების სიცოცხლე ხანმოკლე აღმოჩნდა. შანვერ აქინს საკუთრი წიგნები გამოცემული აქვს სანდრო იბერიელის ფსევდონიმით. ის არის რეჟისორი ლევან აკინის მამა.
ზემო ბოლის მარანი
იატაკი დატკეპნილი მიწისაა. გადახურვა ადრე ბანიანი ყოფილა, ახლა ცალფერადაა. საბურავად გამოყენებულია კრამიტი.
ლიტერატურა
კატეგორია: ახალგორის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
შალვა თევზაძე
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი მწერლები კატეგორია:თურქი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 16 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1945 კატეგორია:ქართველები თურქეთში
ომარ ხუციშვილი
ომარ ხუციშვილი (დ. 6 ივნისი, 1954) — ქართველი პოლიტიკოსი.
1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ლანჩხუთის მაჟორიტარი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 6 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1954 კატეგორია:საქართველოს III მოწვევის პარლამენტის წევრები ო
მალაი (აღდაში)
მალაი (Malay) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღდაშის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღდაშის რაიონის სოფლები
პუსოლი
პუსოლი (Puzol, Puçol) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის უერტა-ნორტეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,06 კმ². მოსახლეობა — 19 737 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ვალენსიის ქალაქები
ფერდინანდ ჰოდლერი
მინიატიურა|ფერდინანდ ჰოდლერი ფერდინანდ ჰოდლერი (Ferdinand Hodler; დ. 14 მარტი, 1853, ბერნი — გ. 19 მაისი, 1918, ჟენევა) — შვეიცარიელი ფერმწერი. მოდერნის სტილის ერთ-ერთი უდიდესი წარმომადგენელი.
1871–1876 წლებში სწავლობდა ჟენევაში ბარტელემი მენთან, უმთავრესად იქვე მუშაობდა. ცდილობდა მასშტაბურად აესახა „ზოგადსაკაცობრიო“ თემები, რაც ადამიანისა და ოსმოსის ერთმანეთთან შერწყმის იდეის განხორციელების საშუალებას მისცემდა. ჰოდლერის შემოქმედებიათვის დამახასიათებელია პლასტიკურობა, კოლორიტის ლაკონიური დეკორატიულობა („ღამე“ 1890, „დღე“ 1898–1900, „იენელი სტუდენტების გამოსვლა 1813“ 1908), ქმნიდა აგრეთვე პორტრეტებს, პეიზაჟებს.
ლიტერატურა
კატეგორია:შვეიცარიელი მხატვრები კატეგორია:დაბადებული 14 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1853 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1918
დადიანეთის ღვთისმშობლის ეკლესია
დადიანეთის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საფორტიფიკაციო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დადიანეთში, უბანი „წინდადიანეთი“. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში.
ეკლესია სხვადასხვა ზომის უხეშად დამუშავებული ქვითაა ნაგები. ალაგ-ალაგ წყობაში გამოყენებულია ფიქალი.
დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობისაა, აღმოსავლეთით აქვს სწორკუთხა საკურთხეველი, რომლის ცენტრში გაჭრილია არქიტრავული სარკმელი. სამხრეთით ერთი სწორკუთხა ნიშაა.
ეკლესიიდან შემორჩენილია აღმოსავლეთი, სამხრეთი და დასავლეთი კედლები, რომელთა სიმაღლე 2-2,5 მეტრს აღწევს.
სამხრეთის არქიტრავულ შესასვლელს ნაოთხალები აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კონსოლასანი (მინას-ჟერაისი)
კონსოლასანი (Consolação) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაჟუბის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 727 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.99 კმ²-ზე. ფართობი 86 388 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
წინანდლის ნათლისმცემლის ეკლესია (XVI-XVII საუკუნე)
წინანდლის ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ წინანდლის ჩრდილოეთ მონაკვეთში, ნათლისმცემლის უბანში. სავარაუდოდ, თარიღდება XVI-XVII საუკუნით. გადაკეთებულია XVIII საუკუნეში.
ეკლესიის გეგმის გარეგან სწორკუთხედში ჩაწერილია გვერდიგვერდ განლაგებული ორი, დამოუკიდებელი, ერთმაბეთისგან კედლით გამიჯნული, ცალნავიანი სივრცე. რეებიც გამმიჯნავ კედელში მოწყობილი, თაღოვანი კარით უკავშირდება ერთმანეთს.
შენობის კედლების წყობაში გამოიყოფა ორი, ქრონოლოგიურად განსხვავებული, სამშენებლო ფენა თავდაპირველი ნაწილი რიყის ქვითაა ამოყვანილი. მოგვიანებით აღდგენილ ნაწილებში, რიყის ქვასთან ერთად, გამოუყენებიათ კვადრატული აგურიც. ამ დროისაა ორივე ეკლესიის კედლების ზედა ნაწილები, შიგნითა და გარეთა გადახურვა, ფასდების მორთულობის ელემენტები და დასავლეთ კედელზე დაშენებული სამრეკლო. ორივე ეკლესიას შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. მათ შორის მთავარი ეკლესიის შესასვლელი ბრტყელი თაღითაა გადახურული სამხრეთით ეკლესიისა კი ნახევარწრიულით. გარდა ამისა, სამხრეთით ეკლესიას სწორკუთხა შესასვლელი სამხრეთიდანაც ჰქონია, რითიც მოგვიანებით ამოუშენებიათ. მთავარი, ჩრდილოეთით მდებარე სივრცე რამდენადმე ფართოა და მაღალი. აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით, რაშიც განიერი, ოდნავ შეისრული თაღით დასრულებული სარკმელია და შეისრულთაღოვანივე, ორი ნიშაა. თითო, თაღოვანი სარკმელი ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში და დასავლეთ კედელშიცაა. საკურთხევლის ბაქანი ეკლესიის იატაკის მიმართ ამღლებულია საფეხურით. იგი აფსიდის მხრების ხაზიდან დაახლოებით 1 მეტრით წინ არის წამოწეული და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს მოწყობილი. აფსიდი გადახურულია აგურით გამოყვანილი კონქით. აგურისაა კონქის თაღიც, რომელიც ოდნავ შეისრულია. შეისრული მოყვანილობისაა კამარაც. აფსიდის მხრებს შორის, თაღის ქუსლების დონეზე, გადებულია ხის ძელი, რითიც ხის კანკლის გასამართავად იყო განკუთვნილი. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორ-ორი, მარტივი პილასტრია, რეებიც შესაბამისს კედლებს კამარის ქუსლის დონემდე აუყვება. ამჟამინდელი კამარა მხოლოდ გრძივ კედლებზეა დაყრნოდბილი, რადგან მისი აგებისას საბჯენი თაღები აღარ აღუდგენიათ.
ხის კანკელი, როგორც ჩანს, ამ ეკლესიაშიც იყო მოწყობილი კონქის თაღის ქუსლების დონეზე შემორჩენილია თავხის ბუდეები. შენობის განახლების დროს სამხრეთით ეკლესიის თავზე სამალვი მოუწყვიათ და ორივე ეკლესია საერთო, ორქანობიანი სახურავით გადაუხურავთ. სამალავში შესასვლელი დასავლეთიდანაა, კედლების ზემოთა ნაწილში. სამალავი განათებული იყო ერთადერთი. ვიწრო სარკმლით აღმოსავლეთიდან, რის გარეთა ღიობი ფრონტონის არეში გამოსახული. შეღრმავებული ჯვრის შეულ მკლავშია მოთავსებული. ჯვრის ქვემოთ მეორე შეღრმავებული ჯვრის გამოსახულებაა.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლარგვისის მეორე ნიში
ლარგვისის მეორე ნიში — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელი ლარგვისის მიდამოებში. აგებულია ადრე XIX საუკუნეში.
ნიში მდებარეობს ნასოფლარ ხრომისწყაროს ჩრდილოეთ განაპირას. იგი მცირე ზომისაა და სხვადასხვა ზომის კლდოვანი ქვითაა ნაშენი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
რიგის ხელშეკრულება (1920)
რიგის ხელშეკრულება, ასევე ცნობილია როგორც ლატვიისა და საბჭოთა კავშირის სამშვიდობო ხელშეკრულება, 1920 წლის 11 აგვისტოს ლატვიის რესპუბლიკასა და საბჭოთა რუსეთს შორის დაიდო, რამაც ლატვიის დამოუკიდებლობისთვის ომი ოფიციალურად დაასრულა.
სქოლიო
კატეგორია:ლატვიის ისტორია კატეგორია:XX საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები
მორის დელაჟი
მორის დელაჟი (Moris Charles Delage; დ. 13 ნოემბერი, 1879 — გ. 21 სექტემბერი, 1961) — ფრანგი კომპოზიტორი, პიანისტი, მორის რაველის მოწაფე, ორიენტალიზმის მიმდევარი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ფრანგი კომპოზიტორები
კატეგორია:დაბადებული 13 ნოემბერი კატეგორია:დაბადებული 1879 კატეგორია:გარდაცვლილი 21 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1961 კატეგორია:ფრანგი პიანისტები
Polyrhachis
Polyrhachis — ჭიანჭველასებრნთა გვარის ფორმიცინების ქვეოჯახი, რომელიც მოიცავს ტროპიკულ და სუბტროპიკულ სახეობებს, სპეციალიზებულები არიან ხეზე ბინადრობაში. არსებობს დაახლოებით 600 სახეობა.
გავრცელება
გვხვდება ტროპიკებში და სუბტროპიკებში (პანტროპიკული არეალი): ავსტრალია, აფრიკა, სამხრეთი აზია. ორი სახეობა გვხვდება პალეარქტიკის ოლქში. არ ბინადრობენ ევროპაში და ამერიკაში.
აღწერა
საშუალო ზომის ჭიანჭველებია (5—15 მმ).
ეკოლოგია
ბინადრობენ ხეებზე, ზოგიერთები აბრეშუმზე, რომლებიც ბუდეების გასაკეთებლად გამოყოფენ ლარვას (როგორც ჭიანჭველა Oecophylla-ები). აღმოჩენილია Polyrhachis sokolova-ს მცურავი სახეობა, რომელსაც შეუძლია მანგროს ტყეების ლამებში წყალქვეშ ცხოვრება წყლის მოქცევის დროს.
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ვ. ბარნოვის 9ა)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ვასილ ბარნოვის ქუჩაზე (№ 9ა). შენობა ნაგებია აგურით. სართულნახევრიანია, ოთხოთახიანი. ფასადზე მემორიალური დაფაა წარწერით:
თელავის საცხოვრებელი სახლი (ე. ახვლედიანის 8)
თელავის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი თელავში. მდებარეობს ელენე ახვლედიანის ქუჩაზე (№ 8) თარიღდება XIX საუკუნით.
ნოტარიალური საბუთის თანახმად, სახლი 1885 წლიდან ეკუთნოდა ვინმე როსტომოვს, რომელმაც 1920 წელს იგი სამხრეთის აკადემიას გადასცა. 1921 წელს შენობაში საბავშვო ბაღი განთავსდა მომდევნო ხანებში კი სხვადასხვა უწყებები. ამჟამადა შენობაში ისევ საბავშვო ბაღია განთავსებული. სახლი ერთსართულიანია ნაგებია აგურით აქვს სარდაფი მთავარი ქუჩისპირა ფასადის ცენტრში, ხის სადარბაზო კარიარომლის ორივე მხარეს, სიმეტრიულად, სამ-სამი სარკმელია განლაგებული. სარკმლების ძირის დონეზე, აგურით გამოყვანილი თაროა, სარდაფის სართული ლავგარდნითაა გამოყოფილი. სადარბაზო კარის გვერდებზე თითო პილასტრია, რომელიც ფასადს მთელ სიმაღლეზე აუყვება. ფასადი დასრულებულია მავგარდნით და მაღალი პარაპეტით. შენობა გადახურულია თუნუქით სახლს გვერდიდიან და ეზოს მხრიდან აქვს თანამედროვე მინაშენები.
ლიტერატურა
კატეგორია:თელავის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული ძეგლები
ჰოისალა
ლიტერატურა
კატეგორია:ინდოეთის დინასტიები კატეგორია:ინდოეთის სახელმწიფოები კატეგორია:ინდოეთის ისტორია კატეგორია:დინასტიები
დაშა მედოვაია
დაშა მედოვაია (Даша Медова; დ. 23 ოქტომბერი, 1990, ხერსონი, დაბადების სახელი: დარინა კობეცი) — უკრაინელი მოდელი, მომღერალი, ტელეწამყვანი და სიმღერების ავტორი. 2013–2014 წლებში იყო ჯგუფ „Nu Virgos“-ის („VIA Gra“) წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:უკრაინელი მოდელები კატეგორია:უკრაინელი მომღერლები
აშაღი-ასქიფარა
აშაღი-ასქიფარა (Aşağı Əskipara) — სოფელი ამიერკავკასიაში. აზერბაიჯანის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის თანახმად შედის ყაზახის რაიონის შემადგენლობაში. სომხეთის ადმინსტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით სოფელი შედის ტავუშის პროვინციაში. სოფელს ფაქტობრივად აკონტროლებს სომხური მხარე.
ისტორია
ყარაბაღის ომის დროს სოფელი გადავიდა სომხეთის შეიარაღებული ძალების კონტროლის ქვეშ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყაზახის რაიონის სოფლები
მემარცხენე ლიბერტარიანიზმი
მემარცხენე ლიბერტარიანიზმი,    აგრეთვე ცნობილი როგორც ეგალიტარული ლიბერტარიანიზმი,  მემარცხენე-ფრთის ლიბერტარიანიზმი ან სოციალური ლიბერტარიანიზმი — პოლიტიკური ფილოსოფია და ლიბერტარიანიზმის მიმდინარეობა, რომელიც ხაზს უსვამს როგორც ინდივიდუალურ თავისუფლებას, ისე სოციალურ თანასწორობას. მემარცხენე ლიბერტარიანიზმი წარმოადგენს პოლიტიკური და სოციალური თეორიის მიმართ რამდენიმე ურთიერთდაკავშირებულ, მაგრამ განსხვავებულ მიდგომას. კლასიკური გამოყენებით, იგი მოიცავს მემარცხენეობის ანტიავტორიტარულ ფორმებს, როგორიცაა ანარქიზმი, განსაკუთრებით სოციალური ანარქიზმი, რომლის მიმდევრებიც მას უბრალოდ ლიბერტარიანიზმს უწოდებენ. ამერიკის შეერთებულ შტატებში იგი წარმოადგენს ლიბერტარიანული მოძრაობის მემარცხენე ფრთას და აკადემიურ ფილოსოფოსებთან ჰილელ შტაინერთან, ფილიპ ვან პარიასთან და პიტერ ვალენტინთან ასოცირებულ პოლიტიკურ პოზიციებს, რომელიც აერთიანებს თვითმფლობელობას ბუნებრივი რესურსებთან ეგალიტარულ/თანასწორუფლებიან მიდგომასთან. ეს კეთდება იმისათვის, რათა განასხვავონ ლიბერტარიანული შეხედულებები საკუთრებისა და კაპიტალის ბუნების შესახებ ჩვეულებრივ მემარცხენე-მემარჯვენე ან სოციალისტურ-კაპიტალისტური შეხედულებებისგან.
სოციალისტური მემარცხენე ლიბერტარიანელები ეწინააღმდეგებიან კაპიტალიზმს და წარმოების საშუალებებზე კერძო საკუთრებას. სხვა მემარცხენე ლიბერტარიანელები სკეპტიკურად უყურებენ ან სრულად ეწინააღმდეგებიან ბუნებრივი რესურსებზე კერძო საკუთრებას, მემარჯვენე-ლიბერტარიანებისგან განსხვავებით ამტკიცებენ, რომ არც პრეტენზია და არც ბუნებრივ რესურსებთან საკუთარი შრომის შერევა არაა საკმარისი კერძო საკუთრების სრული უფლების მოსაპოვებლად და ბუნებრივი რესურსების შენარჩუნება უნდა მოხდეს თანასწორუფლებიანი/ეგალიტარული ფორმით, საკუთრების გარეშე ან კოლექტიური საკუთრებაში. ის მემარცხენე ლიბერტარიანელები, რომლებსაც უფრო ზომიერი მიდგომა აქვთ კერძო საკუთრების ინსტიტუტთან, მხარს უჭერენ საკუთრების სხვადასხვა ნორმებსა და თეორიებს, როგორიცაა მაგალითად უზუფრუქტი, ან პირობას, რომ ადგილობრივ ან თუნდაც გლობალურ საზოგადოებას შესთავაზონ კომპენსაცია, ასეთია მაგალითად შტაინერ-ვალენტინის სკოლა.
The A.V. Club
The A.V. Club — საიტი, რომელზეც ქვეყნდება მიმოხილვები, ინტერვიუები და სხვა რუბრიკები, დაკავშირებული კინოფილმებთან, მუსიკასთან, ტელევიზიასთან, წიგნებთან, ვიდეო თამაშებთან და მასობრივი კულტურის მედიის სხვა ელემენტებთან. შეიქმნა 1993 წელს, როგორც The Onion-ის დამატება. 2005 წელს მოხდა The A.V. Club-ის საიტის დიზაინის შეცვლა და ოპტიმიზაცია და რესურსის წარმატებამ იმატა. განსხვავებით The Onion-ისგან, რესურსი არ შეიცავს სატირული ხასიათის მასალებს.
მემარცხენე ლიბერტარიანიზმი
ბაზარზე ორიენტირებული მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი, მათ შორის პიერ-იოზეფ პრუდონის მუტუალიზმი და სამუელ კონკინ III-ის აგორიზმი, მიემართება მემარცხენეობის ისეთ პრობლემებს, როგორიცაა სოციალური კლასი, ეგალიტარიანიზმი, ინვაირონმენტალიზმი, გენდერი, იმიგრაცია და სექსუალური იდენტობა თავისუფალი ბაზრის ანტიკაპიტალიზმის პარადიგმაში. მიუხედავად იმისა, რომ ლიბერტარიანიზმი ამერიკის შეერთებულ შტატებში ასოცირებული გახდა კლასიკურ ლიბერალიზმთან და მინარქიზმთან, ხოლო მემარჯვენე ლიბერტარიანიზმი უფრო ცნობილია, ვიდრე მემარცხენე ლიბერტარიანიზმი, ამ ტერმინის პოლიტიკური გამოყენება თავდაპირველად ასოცირდებოდა მხოლოდ ანტიკაპიტალიზმთან, ლიბერტარიანულ სოციალიზმთან და სოციალურ ანარქიზმთან და მსოფლიოს უმეტეს ნაწილში მსგავსი ასოციაციები კვლავ დომინირებს.
The A.V. Club
საიტის სახელწოდება მომდინარეობს სკოლის აუდიოვიზუალური კლუბებისგან.
მემარცხენე ლიბერტარიანიზმი
განმარტება
thumb|A libertarian group diagram ადამიანები, რომლებიც ხასიათდებიან როგორც მემარცხენე-ლიბერტარიანები ან მემარჯვენე-ლიბერტარიანები ჩვეულებრივ საკუთარ თავს უბრალოდ ლიბერტარიანელებს, ხოლო მათ ფილოსოფიას ლიბერტარიანიზმს უწოდებენ. ამის გათვალისწინებით, ზოგიერთი პოლიტოლოგი და მწერალი ლიბერტარიანიზმის ფორმების ორ ან მეტ ჯგუფად კლასიფიკაციას ახდენს მაგალითად მემარცხენე ლიბერტარიანიზმად და მემარჯვენე ლიბერტარიანიზმად   რათა განასხვავონ ლიბერტარიანული შეხედულებები საკუთრების უფლების და კაპიტალის შესახებ. შეერთებულ შტატებში, თავისუფალი ბაზრის ანტი-კაპიტალიზმის მომხრეებმა შეგნებულად დაახასიათეს თავი მემარცხენე-ლიბერტარიანელებად და მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმის ნაწილად.
ტრადიციულად, ლიბერტარიანელი იყო ტერმინი, რომელიც გამოიყენა ფრანგმა ლიბერტარიანელმა კომუნისტმა და Le Libertaire რედაქტორმა ჟოზეფ დეჟაკმა რათა აღენიშნა მემარცხენე პოლიტიკის ფორმა, რომელსაც ხშირად იყენებდნენ that has been frequently used to refer to ანარქიზმსა    და ლიბერტარიანულ სოციალიზმზე საუბრისას XIX საუკუნის შუა წლებიდან გვიან პერიოდამდე. სებასტიან ფაურმა, კიდევ ერთმა ფრანგმა ლიბერტარიანელმა კომუნისტმა, დაიწყო ახალი Le Libertaire-ის გამოცემა 1890-იანი წლების შუა პერიოდში მაშინ, როდესაც საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკამ მიიღო ე.წ. სასტიკი კანონები (lois scélérates) რომელმაც აკრძალა საფრანგეთში ანარქისტული გამოცემები. ლიბერტარიანის შემდგომი პოპულარიზება მოხდა ლიბერტარიანელი სოციალისტის ბენიამინ ტაკერის მიერ 1870-იანი წლების ბოლოს და ადრეულ 1880-იან წლებში.
როგორც ტერმინი, მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი გამოიყენებოდა სხვადასხვა პოლიტიკურ-ეკონომიკურ ფილოსოფიაზე საუბრისას, რომლებიც ხაზს უსვამენ ინდივიდუალურ თავისუფლებას. XX საუკუნის შუა წლებში მემარჯვენე ლიბერტარიანელის თანამედროვე განვითარებასთან ერთად ის შეუთანხმდა ტერმინს the term ლიბერტარიანელირათა ნაცვლად იმისა, რომ მხარი დაეჭირათ laissez-faire კაპიტალიზმისთვის და ძლიერი საკუთრების უფლებებისთვის, როგორიცაა მაგალითად მიწა, ინფრასტრუქტურა და ბუნებრივი რესურსები, მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი უფრო ხშირად იქნა გამოყენებული ამ ორი ფორმის განსასხვავებლად, განსაკუთრებით საკუთრების უფლებებთან მიმართებაში.
მაშინ, როდესაც მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი გულისხმობს laissez-faire კაპიტალიზმს, მაგალითად მიურეი როტბარდის ანარქო-კაპიტალიზმს და რობერტ ნოზიკის მინარქიზმს, სოციალისტური ლიბერტარიანიზმი ძალაუფლების ნებისმიერ კონცენტრაციას რამდენიმე ადამიანის ხელში (პოლიტიკურად თუ ეკონომიკურად) მიიჩნევს არაეთიკურად თავისუფლებასთან მიმართებაში და ამრიგად, მხარს უჭერს როგორც მთავრობის, ისე კაპიტალიზმის ერთდროულად გაუქმებას. ჯენიფერ კარლსონის თანახმად, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმი ლიბერტარიანიზმის დომინანტი ფორმაა შეერთებულ შტატებში, ხოლო მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი „დასავლეთ ევროპული დემოკრატიების პოლიტიკის უფრო მეტად გაბატონებული ასპექტი გახდა ბოლო სამი ათწლეულის განმავლობაში“. სოციალისტური ლიბერტარიანიზმი თავისი ორიგინალური მნიშვნელობით ეკუთვნის ფართო მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმს. მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი ასევე მოიცავს დეცენტრალისტს, რომელსაც სურს შეზღუდოს და გადასცეს სახელმწიფო ძალაუფლება სინდიკალისტს, რომელსაც ამ ყველაფრის გაუქმება სურს. ეს შეიძლება მოიცავდეს ფაბიანებსა და სოციალ დემოკრატებს, რომელთაც სურთ ეკონომიკის სოციალიზაცია, მაგრამ სახელმწიფოს როლს კვლავ შეზღუდულად ხედავენ.
სახელმძღვანელოს The Routledge Companion to Social and Political Philosophy განმარტების თანახმად მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმს მინიმუმ სამი განმარტება აქვს: "უძველესი გაგებით, ეს არის ზოგადად ანარქიზმის ან უფრო კონკრეტულად სოციალური ანარქიზმის სინონიმი. მოგვიანებით ის იქცა თავისუფალი ბაზრის ლიბერტარიანული მოძრაობის მემარცხენე ან კონკინიტური ფრთის ტერმინად და მას შემდეგ დაფარა მთელი რიგი პრო-ბაზრის, მაგრამ ანტიკაპიტალისტური პოზიციები, ძირითადად ინდივიდუალისტური ანარქიზმი, მათ შორის აგორიზმი და მუტუალიზმი, ხშირად იმ სიმპათიების გავლენით (მაგალითად, რადიკალური ფემინიზმის ან შრომითი მოძრაობის მიმართ), რომელსაც არ იზიარებენ ანარქო-კაპიტალისტები. მესამე გაგებით იგი ახლახან გამოიყენეს პოზიციაზე, რომელიც აერთიანებს ინდივიდუალურ საკუთრებას ბუნებრივი რესურსების თანასწორუფლებიან (ეგალიტარულ) მიდგომას; ამ პოზიციის მომხრეთა უმეტესობა არ არის ანარქისტი."
ფილოსოფიის სტენფორდის ენიკლოპედია მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმს მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმისგან განასხვავებს და ამტკიცებს: "ლიბერტარიანიზმი ხშირად განიხილება როგორც „მემარჯვენე“ დოქტრინა. ეს შეცდომა მინიმუმ ორი მიზეზითაა განპირობებული. პირველ რიგში, სოციალურ, და არა ეკონომიკურ, საკითხებთან მიმართებაში ლიბერტარიანიზმი „მემარცხენეა“. ის ეწინააღმდეგება კანონებს, რომლებიც ზღუდავს ზრდასრულთა შორის კონსენსუალურ და პირად სექსუალურ ურთიერთობებს (მაგ., გეი სექსი, ქორწინების გარეშე სექსი და დევიანტური სექსი), კანონებს, რომლებიც ზღუდავს ნარკოტიკების მოხმარებას, კანონები, რომლებიც აწესებს რელიგიურ შეხედულებებს ან პრაქტიკას ინდივიდებისთვის, და კანონებს სავალდებულო სამხედრო სამსახურის შესახებ. მეორე მხრივ, ლიბერტარიანიზმის უფრო მეტად ცნობილი ვერსიის, მემარჯვენე-ლიბერტარიანიზმის, გარდა არსებობს „მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმის“ ვერსიაც. ორივე მათგანი მხარს უჭერს სრულ უფლებას საკუთრებაზე, მაგრამ ისინი განსხვავდებიან იმ უფლებამოსილებებზე შეხედულებით, რაც აგენტებმა უნდა გამოიყენონ აუთვისებელი ბუნებრივი რესურსების (მიწა, ჰაერი, წყალი და ა.შ.) ასათვისებლად."
ტერმინოლოგია
როგორც ტერმინი, მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი გამოიყენება ზოგი პოლიტიკის ანალიტიკოსის, აკადემიკოსის და მედიის მიერ, განსაკუთრებით შეერთებულ შტატებში, რათა აჩვენონ კონტრასტი ლიბერტარიანულ ფილოსოფიასთან მიმართებით, რომელიც მხარს უჭერს თავისუფალი-ბაზრის კაპიტალიზმს კერძო საკუთრების ძლიერ უფლებებს, შეზღუდულ მთავრობასთან და თვით-საკუთრებასთან ერთად, რაც საერთო აქვს ლიბერტარიანიზმის ორივე ტიპს.
პიტერ ვალენტინი აღწერს მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმს როგორც ლიბერტარიანიზმის ტიპს, რომლის მიხედვითაც „მიუთვისებელი ბუნებრივი რესურსები ეკუთვნის ყველას თანასწორუფლებიანობის პრინციპით“. ანალოგიურად, შარლოტა და ლოურენს ბეკერები მიიჩნევენ, რომ მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი ყველაზე ხშირად გულისხმობს პოლიტიკურ პოზიციას, რომელიც ფლობს ბუნებრივ რესურსებს როგორც თავდაპირველ საერთო საკუთრებას.
სამუელ ედუარდ კონკინ III-ის მიმდევრები, რომლებმაც დაახასიათეს აგორიზმი როგორც მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმის ფორმა და საბაზრო ანარქიზმის მემარცხენე ფრთის სტრატეგიული განშტოება, იყენებენ როდერიკ თ. ლონგის მიერ გამოყენებულ ტერმინოლოგიას. როდერიკ თ. ლონგი აღწერს მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმს როგორც „ლიბერტარიანიზმის ინტეგრაციას, ან მე ვიტყოდი, რეინტეგრაციას იმ საკითხებთან, რაც ტრადიციულად მემარცხენე-ფრთის საზრუნავად მიიჩნევა. ეს მოიცავს მუშათა გაძლიერების, პლუტოკრატიის, ფემინიზმისა და სხვადასხვა სახის სოციალური თანასწორობის პრობლემებს“.
ენტონი გრეგორი ამტკიცებს, რომ ლიბერტარიანიზმი „შეიძლება გულისხმობდეს სხვადასხვა რაოდენობის განსხვავებულ და ზოგჯერ ურთიერთგამომრიცხავ პოლიტიკურ ორიენტაციებსაც კი“. იგი აღწერს მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმს, როგორც პირადი თავისუფლებით დაინტერესებულს, თანასწორუფლებიანობისადმი სიმპათიის მქონეს და სოციალური იერარქიის მოწინააღმდეგეს, რომელიც უპირატესობას ანიჭებს ლიბერალურ ცხოვრების წესს და უპირისპირდება მსხვილ ბიზნესს და ახალი მემარცხენეობის წინააღმდეგობას იმპერიალიზმისა და ომის მიმართ. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთმა ამერიკელმა ლიბერტარიანელმა, მაგალითად უოლტერ ბლოკმა, ჰარი ბრაუნმა, ლეონარდ ე. რედმა და მიურეი როტბარდმა შეიძლება უარყონ პოლიტიკური სპექტრი (განსაკუთრებით მემარცხენე-მემარჯვენე პოლიტიკური სპექტრი) როგორც მემარჯვენე, ისე მემარცხენე პოლიტიკურ ფრთასთან ნებისმიერი ასოციაციის უარყოფით, სხვა ამერიკელმა ლიბერტარიანელებმა, როგორებიც არიან კევინ კარსონი, კარლ ჰესი, როდერიკ ტ. ლონკგი და შელდონ რიჩმანი, დაწერეს ლიბერტარიანიზმის მემარცხენე ფრთის წინააღმდეგობის შესახებ ავტორიტარული მმართველობისადმი და ცდილობდნენ დაემტკიცებინათ, რომ ლიბერტარიანიზმი არის ძირეულად მემარცხენე პოზიცია. მანამდე იგივე თქვა თავად როტბარდმაც, რომელიც უარყოფდა სტატიზმის კავშირს მემარცხენეობასთან.
ფილოსოფია
მაშინ, როდესაც ყველა ლიბერტარიანელი პირადი ავტონომიის კონცეფციით იწყებს და ამაზე დაყრდნობით საუბრობს სამოქალაქო თავისუფლებებისა და სახელმწიფოს როლის შეზღუდვის ან გაუქმების სასარგებლოდ, მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი მოიცავს იმ ლიბერტარიანულ რწმენებს, რომლებიც ამტკიცებენ, რომ დედამიწის ბუნებრივი რესურსები ეკუთვნის ყველას თანასწორუფლებიანობის პრინციპით, როგორც საკუთრების გარეშე, ისე კოლექტიური საკუთრების ფორმით.
ტრადიციულად, მემარცხენე-ლიბერტარიანული სკოლები არის კომუნისტური და ბაზრის გაუქმების მომხრე, ისინი მხარს უჭერენ ფულის შრომითი ვაუჩერებით ან დეცენტრალიზებული დაგეგმვით სრულ ჩანაცვლებას. თანამედროვე მემარცხენე-ლიბერტარიანელები, მაგალითად ჰილელ შტაინერი, პიტერ ვალენტინი, ფილიპ ვან პარიჟი, მაიკლ ოცუკა და დევიდ ელერმანი თვლიან, რომ მიწის მითვისებამ სხვებისთვის „enough and as good“ უნდა დატოვოს ან დაბეგრილი უნდა იქნას საზოგადოების მხრიდან, რათა აანაზღაუროს კერძო საკუთრების გამონაკლისი ეფექტები. სოციალისტი ლიბერტარიანელები, მაგალითად ანარქისტები (მწვავე ანარქისტები, ინდივიდუალისტი ანარქისტები და სოციალ ანარქისტები) და ლიბერტარიანელი მარქსისტები (საბჭოს კომუნისტები, დე ლეონისტები და ლუქსემბურგისტები) ხელს უწყობენ უზუფრუქტს და სოციალისტური ეკონომიკის თეორიებს, მათ შორის კოლექტივიზმს, მუტუალიზმი და სინდიკალიზმს. ისინი აკრიტიკებდნენ სახელმწიფოს კერძო საკუთრების დამცველად ყოფნის გამო და თვლიან, რომ კაპიტალიზმი იწვევს ხელფასის მონობას.
ჟოზეფ დეჟაკი იყო პირველი, ვინც გააერთიანა ლიბერტარიანული იდეები ტერმინით ლიბერტარიანელი. მოგვიანებით მემარცხენე ფილოსოფოსები შეეცადნენ დაემატებინათ დეტალები მისი პოლიტიკური ფილოსოფიისათვის, რათა შეესწავლათ და დოკუმენტირებულეყოთ სახელმწიფოს არმქონე სოციალიზმთან დაკავშირებული თემები და დამოკიდებულებები. დეჟაკის შემთხვევაში, მას ლიბერტარიანულ კომუნიზმს უწოდებდნენ.
პერსონალური ავტონომია
მემარცხენე-ლიბერტარიანიზმი, როგორიაა ანარქიზმი, ითვალისწინებს თავისუფლებას, როგორც ავტონომიის ფორმას, რომელსაც Paul Goodman აღწერს როგორც „ამოცანის წამოწყების შესაძლებლობას და ამის გაკეთებას საკუთარი გზით, იმ ხელისუფლების განკარგულებების გარეშე, რომელმაც არ იცის რეალური პრობლემის და არსებული საშუალებების შესახებ“. ყველა ანარქისტი ეწინააღმდეგება პოლიტიკურ და სამართლებრივ ავტორიტეტს, მაგრამ კოლექტივისტური შტამები ასევე ეწინააღმდეგებიან კერძო საკუთრების ეკონომიკურ ავტორიტეტს. ეს სოციალური ანარქისტები ხაზს უსვამენ mutual aid მაშინ, როცა ინდივიდუალისტი ანარქისტები განადიდებენ ინდივიდუალურ სუვერენიტეტს.
სამოქალაქო თავისუფლებები
thumb|upright|left|ამერიკელი ანარქისტი ემა გოლდმანი, ანარქა-ფემინისტი, თავისუფალი სიყვარული და თავისუფალი აზროვნების აქტივისტი. მემარცხენე-ლიბერტარიანელები იყვნენ სამოქალაქო თავისუფლებების, მათ შორის თავისუფალი სიყვარულისა და თავისუფალი აზროვნების დამცველები და აქტივისტები. თავისუფალი სიყვარული გამოჩნდა ანარქა-ფემინიზმისა და ლგბტ უფლებების ადვოკატირების პარალელურად. ანარქა-ფემინიზმი განვითარდა რადიკალური ფემინიზმისა და ანარქიზმის სინთეზის შედეგად. ის პატრიარქატს ხედავს როგორც სავალდებულო მმართველობის ფუნდამენტურ გამოვლინებას. იგი შთაგონებული იყო ადრეული ფემინისტი ანარქისტების, მაგალითად ლუსი პარსონსის, ემა გოლდმანის, ვოლტერინ დე კლერისა და ვირჯინია ბოლტენის გვიანდელი XIX საუკუნის თხზულებებით. თავისუფალი სიყვარულის მომხრეები სექსუალურ თავისუფლებას განიხილავდნენ, როგორც ინდივიდუალური სუვერენიტეტის ნათელ, პირდაპირ გამოხატულებას დაგანსაკუთრებულად უსვამდნენ ხაზს ქალთა უფლებებს რადგან სექსუალური კანონების უმეტესობა ქალების მიმართ დისკრიმინაციულია: მაგალითად, ქორწინების კანონები და შობადობის საწინააღმდეგო, საკონტროლო მექანიზმები. სხვა რადიკალი ფემინისტების მსგავსად, ანარქა-ფემინისტები აკრიტიკებენ და მხარს უჭერენ ოჯახის, განათლებისა და გენდერული როლების შესახებ ტრადიციული წარმოდგენების გაუქმებას. თავისუფალი საზოგადოება (1895–1897 როგორც The Firebrand, 1897–1904 როგორც თავისუფალი საზოგადოება) იყო ანარქისტული გაზეთი შეერთებულ შტატებში, რომელიც მტკიცედ უჭერდა მხარს თავისუფალ სიყვარულს და ქალთა უფლებებს როდესაც აკრიტიკებდა comstockery, სექსუალური ინფორმაციის ცენზურას. ანარქა-ფემინიზმმა გამოთქვა მოსაზრებები და იმოქმედა სექსთან დაკავშირებული გარკვეული თემების გარშემო, როგორიცაა მაგალითად პორნოგრაფია, BDSM და სექს ინდუსტრია.
თავისუფალი აზროვნება არის ფილოსოფიური თვალსაზრისი, რომლის თანახმადაც მოსაზრებები უნდა ჩამოყალიბდეს არა ავტორიტეტის, ტრადიციის და დოგმების, არამედ მეცნიერების, ლოგიკისა და გონიერების საფუძველზე. შეერთებულ შტატებში თავისუფალი აზროვნება იყო ანტი-ქრისტიანული, ანტი-კლერიკალური მოძრაობა, რომლის მიზანიც იყო პიროვნებისთვის პოლიტიკური და სულიერი თავისუფლების მინიჭება რელიგიასთან დაკავშირებულ საკითხებზე გადაწყვეტილების მიღებისას. თავისუფლების ბევრი კონტრიბუტორი იყო გამოჩენილი ფიგურა როგორც აზროვნების, ისე ანარქიზმის დარგში. კატალონიელი ანარქისტმა და თავისუფალმა მოაზროვნემ ფრანჩესკ ფერერმა i Guàrdia დააარსა თანამედროვე ან პროგრესული სკოლები ბარსელონაში კათოლიკური ეკლესიის მიერ კონტროლირებადი საგანმანათლებლო სისტემის წინააღმდეგ. კატეგორიულად ანტი-კლერიკალ ფერერის სჯეროდა „განათლებაში თავისუფლების“, ანუ სახელმწიფოსა და ეკლესიის ავტორიტეტისგან თავისუფალი განათლების. ეკოლების მიზანი იყო „მუშათა კლასის განათლება რაციონალურ, სეკულარულ და იძულებისგან თავისუფალ გარემოში“.
მეოცე საუკუნის ბოლოს ავსტრიელმა ფროიდო-მარქსისტმა ვილჰელმ რაიხმა, რომელმაც მეოცე საუკუნის 40-იან წლებში თავის ერთ-ერთ წიგნში გამოიყენა ტერმინი სექსუალური რევოლუცია, გახდა სექსუალური თავისუფლების მუდმივი პროპაგანდისტი და მუშათა კლასის პაციენტებისთვის გახსნა სექს-კონსულტაციის უფასო კლინიკები ვენაში, (სექს-პოლი აღნიშნავს გერმანიის პლორეტარიატის სექსუალური პოლიტიკის საზოგადოებას). ელიზაბეტ დანტოს თანახმად, რაიხმა მას შესთავაზა „ფსიქოანალიტიკური კონსულტაციები, მარქსისტული რჩევები და კონტრაცეპტივები“ და ის „ემხრობოდა სექსუალურ ექსპრესიულობას ყველასთვის, ახალგაზრდებისა და დაუქორწინებლების ჩათვლით, შემწყნარებლობით, რომელიც მოაგვარებდა როგორც პოლიტიკური მემარცხენეობის, ისე ფსიქოანალიტიკოსების საკითხს“. კლინიკები მყისიერად გადაივსო დახმარების მაძიებელი ხალხით. 1970-იანი წლების დასაწყისში ინგლისელმა ანარქისტმა და პაციფისტმა ალექს კომფორტმა საერთაშორისო პოპულარობა მოიპოვა სექსის სახელმძღვანელოების, სექსის სიამოვნება და სექსის მეტი სიამოვნება, დაწერისთვის.
სახელმწიფო
ბევრი სოციალისტი მემარცხენე-ლიბერტარიანელი ანარქისტია და მიიჩნევს, რომ სახელმწიფო არსებითად არღვევს პირად ავტონომიას. ანარქისტებს სჯერათ, რომ სახელმწიფო იცავს კერძო საკუთრებას, რაც მათ შინაგანად საზიანოდ მიაჩნიათ, რადგანაც ის ახდენს არალეგიტიმური ძალაუფლების პრევენციას შემოწმებისა და სიფხიზლის მეშვეობით. რობერტ პოლ ვულფი მიიჩნევდა, რომ „მაშინ როცა 'სახელმწიფო არის ავტორიტეტი, მმართველობის უფლება', ანარქიზმი, რომელიც უარყოფს სახელმწიფოს, არის ისეთ ავტონომიაზე დამყარებული პოლიტიკური დოქტრინა, რომელშიც მხოლოდ ინდივიდია საკუთარი მორალური შეზღუდვების მოსამართლე“.