cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ცენტრალური ლიტვის რესპუბლიკა
სიმბოლიკა
ცენტრალური ლიტვის რესპუბლიკის გერბი მიიღეს 1920 წლის 12 ოქტომბერს, ესაა მეწამული ფარი, რომლის მარჯვენა მხარეს გამოსახულია ვერცხლისფერი არწივი (პოლონეთის ტრადიციული ჰერალდიკური სიმბოლო) და თეთრ ცხენზე ამხედრებული ვერცხლისფერი მხედარი (ლიეტუვის ტრადიციული ჰერალდიკური სიმბოლო). დროშა წარმოადგენს მთლიან მეწამულ ნაჭერს, რომელზეც ცენტრში დატანილია გერბი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლიეტუვის ისტორია კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ომებსშორისი პერიოდის ყოფილი სახელმწიფოები
ფლორიჩენი
ფლორიჩენი (Floriceni) — სოფელი მოლდოვაში, სოროკის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 195 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 221 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სოროკის რაიონის სოფლები
ბაიმლი (აღსუ)
ბაიმლი (Bəyimli) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	  331 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
გრანდ-ბოურგი
გრანდ-ბოურგი (Grand Bourg) — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს ბუენოს-აირესის პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 85 159 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბუენოს-აირესის პროვინციის ქალაქები
რენე გილი
რენე გილი (René Ghil; ნამდვილი სახელი და გვარია რენე გილბერტი; დ. 27 სექტემბერი 1862 — გ. 15 სექტემბერი, 1925) — ფრანგი პოეტი, სამეცნიერო პოეზიის თეორეტიკოსი. თავისი იდეების ფორმულირება მოახდინა სამეცნიერო თხზულებაში „ტრაქტატი სიტყვის შესახებ“ („Traité du verbe“), რომელიც პირველად გამოსცა ოცდაოთხი წლის ასაკში, 1886 წელს.
მისი პირველი წიგნი იყო „სულისა და სისხლის ლეგენდა“ (1885 წ.), რომლის ვრცელი წინასიტყვაობაც მიიჩნეოდა სამეცნიერო პოეზიის მანიფესტად. ამით მის მეცნიერულ კვლევასა ჩაეყარა საფუძლველი ლექსმცოდნეობაში. თუმცა კი ამ ადრეული ექსპერიმენტით ის არ დაკმაყოფილებულა; არაერთხელ დაუბრუნდა ამ საკითხს და მხოლოდ 1887 წელს მისცა თავის თეორიას დასრულებული სახე.
რენე გილი იყენებდა ემილ ზოლას მაგალითს, რომელმაც სცადა გაეერთიანებინა ლიტერატურა თანამედროვე მეცნიერების მიღწევებთან და გაემართლებინა თავისი „ექსპერიმენტული რომანი“ კლოდ ბერნარის სამეცნიერო გამოკვლევების საფუძველზე.
რენე გილი სარგებლობდა თავისი დროის სამეცნიერო მიღწევებით ვერსიფიკაციული პრობლემების გადასაჭრელად. მას შემდეგ, რაც არსებობდა მხატვარი იმპრესიონისტების თეორიულად ჩამოყალიბებული გამოცდილება წერილობითი სახით და, ამას გარდა, ჰელმჰოლცსაც დაწერილი ჰქონდა შრომები ოპტიკაზე, გილმა გადაწყვიტა გამოეყენებინა მისი იდეები „ბგერით შეგრძნებებზე“ თავის თეორიაში „სიტყვათა ინსტრუმენტაციისთვის“ (Instrumentation Verbale).
მიუხედავად იმისა, რომ გილის ფილოსოფიური მსჯელობა ლოგიკურად არასრულყოფილი იყო, მაინც დადებითი გავლენა მოახდინა ახალ პოეტიკაზე. ამან კიდეფ უფრო მეტად გაამწვავა პრობლემა სიტყვიერი მასალისა და პოეტური გამოხატულების ურთიერთმიმართების შესახებ (ლექსში ფონეტიკის სიმბოლურობის კრიტიკა და ბოლოს ამ ჰიპოთეზის ფიასკო).
ამ ერთიანობის რეალიზებას გილი ცდილობდა სისტემატური თანმიმდევრობით თავისი წიგნების ციკლში, რომელთაგანაც „ტრაქტატი სიტყვის შესახებ“ ითვლებოდა     მხოლოდ შესავლად. თუმცა კი უნდა ითქვას ისიც, რომ არც ეპოქის დეკადენტური განწყობა და არც გილის ტალანტი არ აკმაყოფილებდა ამ მოთხოვნებს.
გილი სისტემატურად თანამშრომლობდა ფრანგულ ჟურნალებთან: „საფრანგეთის მერკური“ („Mercure de France“) და „წერილები ლიტერატურაზე“ („Ecrits pour l’art“).
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი პოეტები
შიბენიკი
შიბენიკი — ისტორიული ქალაქი სამხრეთ ხორვატიაში, ცენტრალურ დალმაციაში. შიბენიკ-კნინის ჟუპანიის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2011 წლის აღწერის მიხედვით, ქალაქური მოსახლეობა შეადგენს 34 302 ადამიანს, რის მიხედვითაც მეათე ქალაქია ხორვატიაში.
სახელი
ხორვატულად ქალაქს Šibenik-ი ჰქვია, ლათინურად — Sebenicum, იტალიურად — Sebenico, სერბულად — Шибеник, უნგრულად — Sibenik, ალბანურად — Shibeniku, გერმანულად კი — Sibennig.
სქოლიო
კატეგორია:ხორვატიის ქალაქები
მოლდოვის ოპერისა და ბალეტის ეროვნული თეატრი
მოლდოვის ოპერისა და ბალეტის ეროვნული თეატრი (Teatrul Naţional de Operă şi Balet "Maria Bieșu" din Republica Moldova) — მდებარეობს კიშინოვში, ის არის აღმოსავლეთ ევროპის ბალეტისა და ოპერის ერთ-ერთი წამყვანი თეატრი. თეატრის შენობა მდებარეობს შტეფან დიდის ბულვარზე. 2012 წელს მას მიენიჭა ცნობილი მოლდოველი ოპერის მომღერლის მარია ბიეშუს სახელი.
მოლდოვის ეროვნული ოპერა 1940-იანებში წელს დაარსდა და 1956 წელს ის გახდა პროფესიული ორგანიზაცია. შემდეგი წლიდან იწყება მოლდოვური პროფესიული ბალეტის ისტორია, როდესაც 1957 წელს მოლდოველმა მოცეკვავეების ჯგუფმა ლენინგრადში მიიღო შესამამისი ცოდნა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მოლდოვური კულტურა კატეგორია:ოპერა კატეგორია:ბალეტი კატეგორია:სსრკ-ის კულტურა
მამხუტის ქვედა ეკლესია
მამხუტის ქვედა ეკლესია — არქიტექტურული კომპლექსი, ძეგლი ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ მამხუტში (ყოფილი სარაჩლო), სოფლის მოშორებით, ზღვის დონიდან 688 მეტრ სიმაღლეზე. ეკლესია აგებულია VI-VII საუკუნეებში.
ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, შვერილ აფსიდიანი. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია ქვა და დუღაბი. სამშენებლო წყობა თარაზულია. ეკლესია გადახურულია კრამიტით. შენობა დგას ორსაფეხურიან მაღალ ცოკოლზე. სარკმლები შემულია თავსართებით; სამხრეთის კედლის დასავლეთ ნაწილში მდებარე კარი — სწორკუთხა ანუ არქიტრავულია. შესასვლელი შიგნიდან თაღოვანია. სამხრეთი კედლისა და საკურთხევლის სარკმლები თაღოვანია; შენობის ფასადი სრულდება კარნიზით (იგივე ლავგარდანი). აფსიდი ნალისებურია; აფსიდი ერთი ან ორი საფეხურით ამაღლებულია. ეკლესიის შიდა გადახურვა თაღოვან-კამაროვანი და ცილინდრულია. აფსიდის სრულდება თაღოვანი კონქით. დარბაზის გადახურვა კამაროვანი შეისრულია. იატაკი — მიწისაა. ძეგლი საკმაოდ დაზიანებულია, მინიჭებული აქვს დაზიანების პირველი კატეგორია.
ეკლესია რესტავრირებულია. აღსანიშნავია, ინტერიერის მაღალი, აზიდული, კლასიკური პროპორციები; კედლის პერანგის ლამაზი, მოხდენილი წყობა; აფსიდის, სარკმლის თაღისა და კონქის თაღის ნალისებური მოყვანილობა. ეკლესიას კბილანა ლავგარდანი შემოუყვება.
მამხუტის ქვედა ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
სოფია ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელი
სოფია ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელი (Sophie Amalie von Braunschweig-Lüneburg, Sophie Amalie af Braunschweig-Lüneburg; დ. 24 მარტი, 1628 — გ.  20 თებერვალი, 1685) — ჰანოვერის დინასტიის წარმომადგენელი. დანიისა და ნორვეგიის დედოფალი 1648-70 წლებში როგორც ფრედერიკ III-ის მეუღლე. მეფე კრისტიან V-ის დედა. მას დიდი გავლენა ჰქონდა დანიურ კულტურასა და პოლიტიკაზე, მისი ბრძანებით ააგეს პირველი დანიური ოპერა.
ადრეული წლები
სოფია ამალია დაიბადა 1628 წლის 24 მარტს გეტინგენში. იგი იყო ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგ გეორგისა და მისი ცოლის, ჰერცოგინია ანა ელეონორა ჰესენ-დარმშტადტელის ქალიშვილი.
1643 წლის 1 ოქტომბერს, გლუქსბურგის სასახლეში შედგა სოფია ამალიასა და დანიის მეფე კრისტიან IV-ის შუათანა ვაჟის, პრინცი ფრედერიკის ქორწინება. ამის შემდეგ, ახლად დაქორწინებულები ბრემენში ცხოვრობდნენ. 1646-47 წლებში ისინი ფლენსბურგში გადასახლდნენ. მას შემდეგ, რაც მეფე კრისტიანის უფროსი ვაჟი გარდაიცვალა, ტახტის მემკვიდრედ ფრედერიკი გამოცხადდა, რის გამოც ისინი კოპენჰაგენში გადასახლდნენ.
1648 წლის 28 თებერვალს, კრისტიან IV-ის გარდაცვალების შემდეგ მეფე ფრედერიკ III გახდა, სოფია ამალია კი დანიისა და ნორვეგიის დედოფლად გვევლინება. ახალ მეფე-დედოფალს მეტად მტკიცე ქორწინება ჰქონდათ, რომელშიც რვა შვილი შეეძინათ. მათი შვილებიდან აღსანიშნავია მომავალი მეფე კრისტიან V და შვედეთის დედოფალი ულრიკა ელეონორა დანიელი.
დედოფალი
მარცხნივ|მინი|313x313პქ|მეფე ფრედერიკ III და დედოფალი სოფია ამალია ახალ დედოფალს უყვარდა ნადირობა და მიუხედავად იმისა, რომ მის სამეფოს ეკონომიკურად უჭირდა, იგი მაინც სრულფასოვნად და ფუფუნებაში ცხოვრობდა. მას უყვარდა იშვიათი და ძვირადღირებული ნივთები. სოფია ამალიას აგრეთვე ძალიან მოსწონდა მოდა, თეატრი, ოპერა, ორგანიზებას უწევდა მასკარადებს. შეიძლება ითქვას, რომ მან დანიის სამეფო კარზე ნამდვილი ფრანგული ცხოვრების წესი შეიტანა, რამაც გამოაცოცხლა სასახლე და არისტოკრატია. დედოფალი სამეფო კარის ცხოვრების ცენტრალურ ფიგურად იქცა.
დანიის სამეფო კარმა ფრანგული და გერმანული სამეფო კარებიდან აიღო მოდელი. 1649 წლიდან დედოფალზე დიდი მითქმა-მოთქმა დაიწყო. მან კოპენჰაგენში ჩაიყვანა გერმანელი პასტორები, ფრანგული ორკესტრი და ასევე ფრანგი ბალეტის მასწავლებელი. სამეფო კარისათვის დაიქირავა იტალიელი სოპრანო, ხოლო მასზე ლექსების საწერად ესპანელი პოეტები. 1655 წელს, დედოფალმა თავის შვილებთან ერთად თვითონ გამართა თეატრალური წარმოდგენა, რომელსაც დანიური არისტოკრატიის ნაღები ესწრებოდა. მართალია მისი ამ ქმედებების გამო დანიური კულტურა აღორძინებას განიცდიდა, მაგრამ ისედაც გაკოტრებული ეკონომიკა კიდევ უფრო უარეს დღეში ჩავარდა.
პოლიტიკური გავლენები
მარცხნივ|მინი|312x312პქ|დედოფალი სოფია ამალია 1678 წელს ფრედერიკ III-ის მეფობა აღსანიშნავია იმით, რომ მასზე დიდწილად გავლენას დედოფალი სოფია ამალია და მათი უფროსი ვაჟი, პრინცი კრისტიანი ახდენდნენ. 1650 წელს სოფია ამალიამ სამეფო კარიდან გააძევებინა ფრედერიკის საყვარელი ლეონორა კრისტინა ულფელდი, რომელიც სერიოზულ საფრთხეს უქმნიდა სამეფო წყვილს. აგრეთვე ცნობილია, რომ დედოფლის ბრძანებით სამეფო კარი დაატოვებინეს მეფის ნახევარ-დებსაც, რომლებიც მეფე კრისტიან IV-ს თავის მეორე ცოლისგან ჰყავდა, რომელზეც დედოფლის გარდაცვალების შემდეგ მალულად იქორწინა. ცნობილია, რომ სოფია ამალიას აინტერესებდა პოლიტიკაც, რის გამოც იგი ქმარს ყოველთვის თან დაჰყვებოდა ოფიციალური ვიზიტებისას.
ითვლება, რომ 1657 წელს დანია-შვედეთის ომი სწორედ მისი წაქეზების გამო დაიწყო. სოფია ამალიას სურდა დანია საფრანგეთის მსგავს სახელმწიფოდ ექცია, რის გამოც სურდა აბსოლუტური მმართველობა დაემყარებინა. ამის გამო დანიელმა არისტოკრატებმა შვედეთის მეფეს შეაფარეს თავი, რასაც ომის დაწყება მოჰყვა. 1658 წელს შვედებმა კოპენჰაგენს შემოარტყეს ალყა, მაგრამ ამაოდ. როგორც ცნობილია, ალყის დროს დედოფლის ბრძანებით დიდი მასკარადი გაუმართავთ სამეფო კარზე, რაც იმის დემონსტრაცია იყო, რომ კოპენჰაგენი არ დაეცემოდა და ამაზე დანიელები არც კი ღელავდნენ. 1662 წლიდან, თავისი მიზნის მისაღწევად, მთელი დანიის მასშტაბით უამრავი დიდებულის ქონების კონფისკაცია მოხდა. 1663 წელს, მისი ბრძანებით დააპატიმრეს ფრედერიკის ყოფილი საყვარელი ლეონორა კრისტინა. დედოფლის განუზომელი ძალაუფლება 1665 წელს, ახალი კონსტიტუციის შემოღების შემდეგ შემცირდა. გამწარებულმა დიდებულებმა მას არა მხოლოდ ჩამოართვეს უფლებების უმეტესობა, არამედ ოდესმე რეგენტად დანიშვნის შანსიც წაართვეს. ამის გამო, მან თავისი ვაჟისა და ქალიშვილების პოლიტიკურად დაქორწინება განიზრახა. იგი ფიქრობდა, რომ უცხოელი მოკავშირეების შეძენით დააშინებდა დიდებულებს და აღიდგენდა პოზიციებს. 1670 წელს მისი ქმარი გარდაიცვალა და მეფე მისი ვაჟი კრისტიან V გახდა, რითაც მან საბოლოოდ დაკარგა თავისი ძალაუფლება.
უკანასკნელი წლები
დედა-დედოფალი სოფია ამალია მთელი ძალებით ცდილობდა საფრანგეთის მეფესა და საღვთო რომის იმპერატორთან ალიანსის შექმნას, მაგრამ ამაოდ. აღსანიშნავია, რომ იგი გამუდმებით ეჩხუბებოდა თავის რძალს, ახალ დედოფალ შარლოტა ამალია ფონ ჰესენ-კასელს სამეფო ეტიკეტის საკითხზე.
1673 წელს დასრულდა სოფია ამალიას სასახლის მშენებლობა, რომელიც მან 1669 წელს დაიწყო. მას ამალიენბორგის სასახლე ეწოდა, სადაც დასახლდა იგი და გაატარა თავისი უკანასკნელი წლები. ამის შემდეგ იგი სამეფო კარზე სულ უფრო იშვიათად, მხოლოდ მნიშვნელოვან ღონისძიებებზეღა ჩნდებოდა.
სოფია ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელი გარდაიცვალა 1685 წლის 20 თებერვალს, 56 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს როსკილეს კათედრალში, ფრედერიკ III-ის გვერდით.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 24 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1628 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1685 კატეგორია:ჰანოვერის დინასტია კატეგორია:დანიის დედოფლები კატეგორია:ნორვეგიის დედოფლები კატეგორია:დედა დედოფლები
ლი სინ მანი
ლი სინ მანი (이승만; დ. 26 მარტი, 1875 — გ. 19 ივლისი, 1965) — კორეის რესპუბლიკის დროებითი მთავრობის პირველი მეთაური და კორეის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტი (1948-1960 წწ.). ქვეყნის მეთაურად აირჩიეს სამჯერ. მისი მმართველობა მიმდინარეობდა კორეის გაყოფის ფონზე. კორეა გაიყო სამხრეთ, პროამერიკულ და ჩრდილოეთ, პროსაბჭოურ ნაწილებად. მისი მმართველობის პრეიოდში მიმდინარეობდა კორეის ომი.
ლი სინ მანი იყო მკაცრი ანტიკომუნისტი და ძლიერი მმართველი. მისი მმართველობა 1960 წელს დასრულდა არჩევნების ფალსიფიკაციის გამო მასობრივი მღელვარების შედეგად.
ადრეული წლები
ლი სინ მანი დაიბადა 1875 წლის 26 მარტს გლეხის ოჯახში. კორეის სამეფოს პროვინცია ხვანხედოში. იგი ხუთ და-ძმას შორის ყველაზე უმცროსი იყო. ლი სინ მანი 2 წლის იყო, როდესაც მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა სეულში. დედაქალაქში მან მიიღო იმ პერიოდის კორეისათვის ტრადიციული განათლება, შისწავლა ჩინური ენა და ლიტერატურა.
პოლიტიკაში მოსვლა
1896 წელს ლი სინ მანი შეუერთდა რეფორმების პოლიტიკურ მოძრაობას „დამოუკიდებლობის კლუბს“ (Independence Club). 1894-1895 წლების იაპონია-კორეის ომის დროს კორეა ფაქტობრივად იაპონიის პროტექტორატის ქვეშ მოექცა. ლი სინ მანი აქტიურად მონაწილეობდა ნახევრაკუნძულის ანტიიაპონურ მოძრაობაში, რის გამოც დააპატიმრეს და დაადანაშაულეს 1899 წლის 9 იანვრის აჯანყებაში მონაწილეობისათვის. მან წარუმატებლად სცადა გაქცევა, რის გამოც აწამეს და მიუსაჯეს სამუდამო პატიმრობა. პატიმრობაში ყოფნის დროს კითხულობდა წიგნებს, რომლებსაც საიდუმლოდ აწვდიდნენ მეგობრები და დიპლომატები. მოგვიანებით, საპატიმროში, ლი სინ მანმა განაცადა, რომ ქრისტიანი გახდა. პატიმრობაში ყფნის დროს მან დაიწყო პოლიტიკური მანიფესტის „დამოუკიდებლობის სულის“ წერა.
მოღვაწეობა ემიგრაციაში
რუსეთ-იაპონიის ომის დაწყების შემდეგ ლი სინ მანი ციხიდან გაათავისუფლეს. მოგვიანებით იგი აშშ-ში გაემგზავრა. 1904 წელს ჩავიდა ვაშინგტონში, სადაც აშშ-ის გენერალურ მდივან ჯონ ჰეისა და პრეზიდენტ თეოდორ რუზველტს შეხვდა. ლი სინ მანი შეეცადა დაერწმუნებინა აშშ-ის პოლიტიკური ელიტა ჩარეულიყო კორეის საქმეებში და აღედგინა მისი დამოუკიდებლობა. მისი მისია წარუმატებლად დასრულდა, 1905 წელს დაიდო იაპონია-კორეის ხელშეკრულება პროტექტორატის შესახებ, რომელმაც აღიარა კორეის დამოუკიდებლობა იაპონიის მფარველობაში. მოლაპარაკებების წარუმატებლად დასრულების შემდეგ ლი სინ მანი აშშ-ში დარჩა და გააგრძელა განათლება. 1907 წელს მან ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტის ხელოვნების ბაკალავრის ხარისხი მიიღო. 1910 წელს ჰარვარდის უნივერსიტეტის ხელოვნების მაგისტრია, ამავე წელს გახდა პრინსტონის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის დოქტორი. იგი იკვლევდა ისტორიის, პოლიტიკის, საერთაშორისო ურთიერთობების, ქრისტიანული თეოლოგიიისა და სამართლის საკითხებს.
ლი სინ მანი კორეაში დაბრუნდა 1910 წლის დასასრულს და გახდა ახალგაზრდა ქრისტიანთა ასოციაციის გენერალური მდივანი. ამავე წელს იაპონიამ დაიპყრო კორეა და დაიწყო ადგილობრივი ქრისტიანების დევნა. სამშობლოში 15-თვიანი ცხოვრებების შემდეგ ლი სინ მანი კვლავ აშშ-ში გაემგზავრა. 1912 წელს იგი ჰავაიში გაემგზავრა, სადაც დააარსა ქრისტიანული სკოლა კორეელი ემიგრანტებისთვის.
1919 წლის 13 აპრილს შანხაიში ჩამოყალიბდა კორეის დროებითი მთავრობა. მის პირველ პრეზიდენტად (მთავრობის მეთაურად) აირჩიეს ლი სინ მანი და ეს თანამდებობა ეკავა 6 წლის განმავლობაში. 1925 წელს იმპიჩმენტის შედეგად გადადგა თანამდებობიდან. ტანამედბობიდან გადადგომის შემდეგ ცხოვრობდა აშშ-ში, ნიუ-იორკში, ვაშინგტონში, ჰავაიზე. მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა ამერიკაში კორეელთა სათვისტომოს ცხოვრებაში. 1934 წელს მეორედ იქორწინა ავსტრიელ ფრანცისკა დონერზე, რომელიც მოგვიანებით მეუღლის მდივნად იწყებს მუშაობას.
მეორე მსოფლიო ომში იაპონიის დამარცხების შემდეგ ლი სინ მანი ამერიკის საჰაერო ძალებმა გადაიყვანეს ტოკიოში და პირადად შეხვდა გენერალ მაკარტურს. 1945 წელს მაკარტურის პირადი თვითმფრინავით ჩაიყვანეს სეულში.
ხელისუფლებაში მოსვლა
კორეაში იაპონიის მმართველობის დასრულების შემდეგ აშშ-მ უარი თქვა ეღიარებინა, როგორც 1945 წელს შექმნილი კორეის სახალხო რესპუბლიკის ლეგიტიმურობა, ისე საზღვარგარეთ მოქმედი კორეის დროებითი მთავრობის ლეგიტიმურობა. კორეის ნახევარკუნძულის ამერიკული ზონის სამართავად აშშ-მ 8 სექტემბერს შექმნა ამერიკის სამხედრო მთვრობა არჩიბალდ არნოლდის მეთაურობით. აღნიშნული მთავრობა დიდი პრობლემებს წინაშე აღმოჩნდა, საჭირო გახდა კორეელებში ავტორიტეტის მქონე ადამიანის ხელისუფლებაში მოყვანა. აშშ-მ არჩევანი ლი სინ მანზე შეაჩერა.
ლი სინ მანი სხვა პოლიტემიგრანტებთან ერთად დაბრუნდა სეულში და კიმ გიუ სიკთან ერთად ჩამოაყალიბა სამხრეთული ნაწილის დროებითი საკანონმდებლო ორგანო და დროებითი მთავრობა.
კორეის ომი
როგორც ლი სინ მანი, ასევე ჩრდილოეთ კორეის ლიდერი კიმ ირ სენი ცდილობდნენ კორეა გაეერთიანებინათ თავისი ხელისუფლების ქვეშ. 1948 წელს მიღებული ორივე კორეის კონსტიტუცია ადასტურებდა, რომ მტავრობის სურვილი იყო აღედგინა ხელისუფლება ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე. 1949 წელს სსრკ-მა და აშშ-მა გაიყვანეს თავიანთი ძალები ქვეყნიდან. აშშ-მ უარი თქვა სამხრეთ კორეის მძიმე ტექნიკით შეიარაღებაზე, ამავდროულად სსრკ-მ და ჩინეთმა დაიწყეს ჩრდილოეთ კორეის აქტიური შეიარაღება, რამაც გამოიწვია ჩრდილოეთის სწრაფი სამხედრო გაძლიერება. 1950 წელს კორეის სახალხო არმიამ ყველა კომპონენტში გადააჭარბა სამხრეთ კორეის შეიარაღებულ ძალებს.
1950 წლის 25 ივნისს ჩრდილოეთ კორეის სამხედრო ძალებმა გადალახეს საზღვარი. დაიწყო კორეის ომი. 28 ივნიის აიღეს სეული. აგვისტოს შუა ხაანებში ცრდილოეთ კორეის სამხედრო ძალები აკონტროლებდნენ სამხრეთ კორეის ტერიტორიის 90 %-ს. 20 აგვისტოს ჩრდილოეთ კორეის წინსვლა შეჩერდა. 1950 წლის სექტემბრიდან დაიწყო სამხრეთ კორეისა და გაეროს ძალების წინსვლა. 23 სექტემბერს დაიბრუნეს სეული. ოქტომბერში მიაღწიეს 38-ე პარალელს, ხოლო ამავე თვეში აიღეს ფხენიანი. 5 დეკემბერს ჩრდილოეთ კორეელებმა ჩინელების დახმარებით დაიბრუნეს ფხენიანი, ხოლო 1951 წლის 4 იანვარს კვლავ აიღეს სეული. მარტის შუა რიცხვებში სეული სამხრეთ კორეელთა კონტროლს დაუბრუნდა.
1953 წლის 27 ივლისს დაიდო სამშვიდობო ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც საზღვარი გაავლეს 38-ე პაალელზე, ხოლო მის გასწვრივ ჩამოყალიბდა დემილიტარიზებული ზონა.
ომის შემდეგ
მიუხედავად ომისა კორეაში პოლიტიკური ცხოვრება გრძელდებოდა. 1951 წელს ლი სინ მანმა ჩამოაყალიბა ლიბერალური პარტია. 5 აგვისტოს ლი სინ მანი აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად (74,6 %). შემდეგი საპრეზიდენტო არჩევნები გაიმართა 1956 წელს, სადაც მოსალოდნელი, დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვა მოქმედმა პრეზიდენტმა. მორიგ საპრეზიდენტო არჩევნებს, რომელიც 1960 წელს გაიმართა, მოჰყვა აპრილის რევოლუცია, რომლის შედეგადაც ლი სინ მანმა თანამდებობა დატოვა. სამხრეთ კორეის პირველი რესპუბლიკა დასრულდა, დაიწყო მეორე რესპუბლიკის პერიოდი.
გარდაცვალება
ლი სინ მანი ინსულტის შედეგად გარდაიცვალა ჰონოლულუში 1965 წლის 19 ივლისს 90 წლის ასაკში. გარდაცვალებიდან ერთი კვირის შემდეგ მისი ცხედარი სეულში გადაასვენეს და ეროვნულ სასაფლაოზე დაკრძალეს. ლი სინ მანის ყოფილ საპრეზიდენტო სასახლეში დღეს მისი მემორიალური მუზეუმი მოქმედებს.
სქოლიო
კატეგორია:სამხრეთ კორეის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 26 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1875 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1965
იუტა საქსონიელი
იუტა საქსონიელი (Jutta af Sachsen; დ. 1223 — გ. 2 თებერვალი, 1267) — ასკანიების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის დედოფალი 1239-1250 წლებში როგორც მეფე ერიკ IV-ის მეუღლე. საქსონიის ჰერცოგ ალბრეხტ I-ის ასული.
ბიოგრაფია
იუტა დაიბადა 1223 წელს გერმანიაში. იგი იყო საქსონიის ჰერცოგ ალბრეხტ I-ისა და მისი მეუღლის, აგნეს ავსტრიელის ქალიშვილი. 1239 წელს იგი მიათხოვეს დანიის უმცროს მეფე ერიკ IV-ს, რითაც იგი დანიის უმცროსი დედოფალი გახდა. მას შემდეგ, რაც 1242 წელს მისი მამამთილი, მეფე ვალდემარ II გარდაიცვალა, ერიკი გახდა მთავარი მეფე და შესაბამისად იუტაც დანიის ერთადერთ დედოფლად იქცა.
დედოფალ იუტას ცხოვრების შესახებ არც თუ ისე ბევრი ცნობა არსებობს. ცნობილია, რომ იგი ჩართული იყო დანიელ ბერმონაზვნებთან კონფლიქტში, რომელთაც საბოლოოდ ჩამოართვა ხორბლის მოსავალი და თავის მამულებში წაიღო. ასევე მისი ხელმოწერა ფიქსირდება ერიკ IV-ის დაკრძალვის დოკუმენტზე, იმის თაობაზე, რომ დედოფალმა მას უკანასკნელი სურვილი შეუსრულა და ბერის სამოსით დაკრძალა. მისი დედოფლობა დანიაში სულ 8 წელს გაგრძელდა და 1250 წელს, მაშინ დასრულდა, როცა მეფე ერიკი მოკლეს. ცნობილია, რომ დაქვრივების შემდეგ იუტამ ქალიშვილები დანიაში დატოვა და თავად საქსონიაში დაბრუნდა.
უცნობია თარიღი, თუმცა ცნობილია, რომ გერმანიაში ჩასული იუტა მეორედ დაქორწინდა მაგდებურგის ბურგრაფ ბურხარდ VIII-ზე. იგი მისი პირველი ცოლი გახდა და გაუჩინა პირველი ქალიშვილი. იუტა გარდაიცვალა 1267 წლის 2 თებერვალს, მისი საფლავის ადგილი უცნობია.
შვილები
პირველი ქმრისგან:
მეორე ქმრისგან:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1223 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1267 კატეგორია:ასკანიები კატეგორია:დანიის დედოფლები კატეგორია:ხელახლა დაქორწინებული სამეფო კონსორტები
შიო არაგვისპირელის სახლი
შიო არაგვისპირელის სახლი — ისტორიული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თანდილაანთკარის ცენტრალურ ნაწილში. აგებულია XIX საუკუნის I ნახევარში. აქ დაიბადა და ბავშვობის წლები გაატარა ცნობილმა ქართველმა მწერალმა შიო არაგვისპირელმა. სახლი ერთსართულიანია, ერთოთახიანი. ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. აღმოსავლეთით ხის აივანი აქვს, მასზე სამხრეთიდან ორსაფეხურიანი კიბეა მიდგმული. აივანზე გამოდის ოთახის კარი და ფანჯარა. სახლს ღარიანი კრამიტის ორფერდა სახურავი აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის ძეგლები
Union of the Snake
Union of the Snake — ინგლისური როკ-ჯგუფ Duran Duran-ის სიმღერა და სინგლი. გამოვიდა 1983 წელს. შეტანილია ჯგუფის მესამე სტუდიურ ალბომში Seven and the Ragged Tiger.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Duran Duran-ის სიმღერები კატეგორია:1983 წლის სინგლები კატეგორია:1983 წლის სიმღერები
ბერესტეჩკო
ბერესტეჩკო (Берестечко) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ვოლინის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 3896 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ვოლინის ოლქის ქალაქები
მარინუს ანტონ დონკი
მარინუს ანტონ დონკი (Marinus Anton Donk; დ. 14 აგვისტო, 1908 — გ. 2 სექტემბერი, 1972) — ნიდერლანდელი მიკოლოგი და ბოტანიკოსი. სპეციალიზებული იყო სოკოების ტაქსონომიასა და ნომენკლატურაზე. მიკოლოგმა როლფ ზინგერმა დაახასიათა იგი როგორც „თანამედროვე მიკოლოგიის ერთ-ერთი გამორჩეული ფიგურა“.
ნიდერლანდების ეროვნული ჰერბარიუმის დირექტორი და ნიდერლანდების მეცნიერებისა და ხელოვნების სამეფო აკადემიის წევრი (1954-1960). 1959 წელს დონკმა რუდოლფ არნოლდ მას გესტერანუსთან ერთად დააარსა მიკოლოგიური ჟურნალი „Persoonia“.
მისი სტანდარტული საავტორო ბოტანიკური შემოკლებაა Donk.
სქოლიო
კატეგორია:ნიდერლანდელი ბოტანიკოსები კატეგორია:ნიდერლანდელი მიკოლოგები კატეგორია:ნიდერლანდების მეცნიერებისა და ხელოვნების სამეფო აკადემიის წევრები
ლაკათხევის კოშკი
ლაკათხევის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ლაკათხევში, მდინარე ლაკათხევის მარცხენა ნაპირას, წყაროაშვილების ეზოში.
კოშკი ისტორიული ხადის სათავდაცვო სისტემის მნიშვნელოვანი საფორტიფიკაციო ნაგებობაა. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. კოშკი ზურგიანია, ხუთსართულიანი, ნაგებია ნატეხი ქვით. კოშკის ქვედა ნაწილი მასიურია. შესასვლელი პირველ სართულზეა, გვერდის კედელში, მიწიდან 4,5 მეტრზე. კარი სწორკუთხაა. დასავლეთით, მეორე სართულის სწორ კედელში გაჭრილია ასეთივე კარი, რომელიც კოშკზე ამ მხრიდან მოგვიანებით მიშენებული საცხოვრებელი ნაგებობის ბანზე გადიოდა. კოშკის მესამე, მეოთხე და მეხუთე სართულები ერთნაირია. სამივე სართულზე, დასავლეთით, თითო ვიწრო სარკმელია, რომლებსაც საფეხურებიანი რაფა აქვს. სართულშუა გადახურვა ქვის ფილებისაა და დაყრდობილია ყოველი მომდევნო სართულის კედლების შეთხელებით შექმნილ საფეხურზე. სართულიდან სართულზე მოსახვედრად გადახურვაში მცირე ღიობებია მოწყობილი.
მინაშენი გეგმით ტრაპეციის მსგავსი ორსართულიანი ნაგებობაა. განეკუთვნება XVIII საუკუნეს. პირველ სართულზე, ჩრდილო-აღმოსავლეთ კედელში, გაჭრილია ვიწრო სწორკუთხა კარი. ჩრდილო-დასავლეთ კედელში ორი ვიწრო სწორკუთხა სარკმელია, სამხრეთ-დასავლეთ კედელში - ორი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიში და ერთი სათოფური. მინაშენის მეორე სართული პირველის მსგავსია. შესასვლელი სამხრეთ-დასვლეთ კედელში აქვს. შესასვლელის ძირთან შემორჩენილია ხის კიბის საყრდენი ქვის კონსოლი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის კოშკები
თაიგერ შროფი
ალტ=თაიგერ შროფი|მინი|თაიგერ შროფიटाइगर श्रॉफ თაიგერ შროფი(ჰინდი टाइगर श्रॉफ, ინგლ. Tiger Shroff, ნამდვილი სახელი -ჯაი ჰამანტ შროფი დ. 2 მარტი, 1990, ბომბეი, ინდოეთი) - ინდოელი მსახიობი და საბრძოლო ხელოვნების ოსტატი. ცნობილი კინომსახიობი ჯეკი შროფის და პროდიუსერ აიშე დუტის ვაჟი. თაიგერ შროფი ინდოეთის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მსახიობია. ის 2018 წლიდან მოყოლებული არის Forbes India's Celebrity 100 სიაში.
ბიოგრაფია
მარცხნივ|მინი|მამასთან-ცნობილ მსახიობ [[ჯეკი შროფი|ჯეკი შროფთან ერთად.]] მინი თაიგერი დაიბადა 1990 წლის 2 მარტს მუმბაიში,  მსახიობის ჯეკი შროფისა და მისი მეუღლის, პროდიუსერის, ყოფილი მოდელისა და მსახიობის აიეშა დუტის ოჯახში. თაიგერს ჰყავს უმცროსი და - კრიშნა, რომელიც აღმასრულებელი პროდიუსერი და დირექტორის თანაშემწეა. მამა წარმომავლობით გუჯარათულ-თურქმენული, ხოლო დედა-ბელგიურ-ბენგალური ოჯახიდანაა. დაამთავრა ბომბეის ამერიკული სკოლა. მსახიობს ტაეკვონ-დოში მეხუთე ხარისხის შავი ქამარი აქვს. ის დაეხმარა ამირ ხანს, რომ ჩამდგარიყო  ფილმში "ბაიკერები 3" გადაღებისას  საჭირო ფიზიკური ფორმაში.
2017 წელს თაიგერ შროფისმონაწილეობით გამოვიდა ფილმი Munna Michael,  სიუჟეტის მიხედვით,  მთავარი გმირი მაიკლ ჯექსონის დიდი გულშემატკივარია. რეალურ ცხოვრებაში, 2014  წელს, თაიგერმა გადაიღო ვიდეო, სადაც მან შეასრულა მაიკლ ჯექსონის ცეკვა, და ასევე იმავე ნომრებით გამოვიდა რამდენიმე კინო პრემიაზე. მისი პარტნიორი იყო ნიდჰი აგერვალი, მოდელი და გამოცდილი მოცეკვავე, რომლისთვისაც ხსენებული ფილმი კინო დებიუტი იყო. ფილმმა უარყოფითი შეფასებები მიიღო კრიტიკოსების მხრიდან და ჩავარდა გაქირავებაში..
2018 წელს გამოვიდა მეამბოხე 2, სადაც თაიგერს პარტნიორობას დიშა პატანი უწევდა. კრიტიკოსების უარყოფითი შეფასების მიუხედავად, რამდენიმე დღეში  ფილმი  ბლოკბასტერი გახდა.2019 წელს, თაიგერმა ითამაშა  ფილმში „სტუდენტი- წელი 2“ ,რომელიც 2012 წლის ამავე სახელწოდების ფილმის გაგრძელებაა.
ფილმმა კომერციული წარმატება და კრიტიკოსების მოწონება დაიმსახურა.თაიგერი მონაწილეობს  Fighters- ში რიტიკ როშანთან ერთად. მსახიობს ასვე მონაქწილეობა უნდა მიეღო  რემბოს ინდურ რიმეიკმი, რომლის პირველი აფიშა 2017 წელს გამოვიდა, მაგრამ დაკავებული იყო სხვა ფილმში, რის  გამოც გადაღებები გადაიდო.
პირადი ცხოვრება
2016 წლიდან თაიგრი ხვდება მსახიობ დიშა პატანს თაიგერ შროფი ვეგეტარიანელია და  მისდევს ჯანსაღი ცხოვრების წესს.
სქოლიო
კატეგორია:მსახიობები კონტინენტის მიხედვით კატეგორია:მსახიობები ეროვნების მიხედვით კატეგორია:ინდოელი მსახიობები
ბიჯო
ბიჯო (Bico) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	1 860 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
მონტე-ჩინგოლო
მონტე-ჩინგოლო (Monte Chingolo) — ქალაქი არგენტინაში. მდებარეობს ბუენოს-აირესის პროვინციაში. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 85 060 კაცს.
Radiohead: Daydreaming-ის საიდუმლო
Radiohead: Daydreaming-ის საიდუმლო — ამერიკელი ვიდეო ესეისტის და რეჟისორის რიში კანერიას ვიდეო ანალიზი, Radiohead-ის მუსიკალურ ვიდეოზე „Daydreaming“, რომელიც გააკეთა სტუდია Ragang Cinema-მ 2016 წელს. ვიდეო გაკეთებულია ინტერნეტ რესურსებზე დაყრდნობით და ავტორის პირადი ინტერპრეტაციების მიხედვით. ვიდეო ანალიზში საუბარია ვიდეო კლიპის ვიზუალურ მხარეზე, ტექსტის შინაარსზე და Daydreaming-ის პარალელებზე Radiohead-ს მთელ დისკოგრაფიასთან და ჯგუფის ვოკალისტის, ტომ იორკის, პირად ცხოვრებასთან. ვიდეო კლიპში ჯგუფის ვოკალისტი სხვადასხვა სიტუაციებში, სივრცესა და დროში მოძრაობს და მისი ხანგრძლივობა 6:24 წუთია. სიმღერა შესულია Radiohead-ის 2016 წლის ალბომ A Moon Shaped Pool-ში მეორე სიმღერად.
სქოლიო
კატეგორია:Radiohead
Trilogy (Emerson, Lake & Palmer-ის ალბომი)
Trilogy — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ Emerson, Lake & Palmer-ის მესამე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1972 წლის 6 ივლისს. ალბომის გარეკანი Hipgnosis-მა შექმნა.
სქოლიო
კატეგორია:ალბომები Hipgnosis-ის გარეკანის დიზაინით კატეგორია:ალბომები გრეგ ლეიკის პროდიუსერობით
წყლის მრავალძარღვა
შეიცავს 10-მდე სახეობას, რომელიც გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყელსა და ავსტრალიაში, წყალსატევების წყალმარჩხ სანაპიროებზე, დაჭაობებულ მდელოებზე და ჭაობებში. საქართველოში 2 სახეობა იზრდება; მათგან ფართოდ არის გავრცელებული Alisma plantago-aquatica.
ხალხურ მედიცინაში წყლის მრავალძარღვას გამხმარი ფესურების ფხვნილს ხმარობენ წყალმანკის, ბუასილისა და ე. წ. წყლის შიშის სამკურნალოდ, ფოთლის ნახარშს - შარდმდენ საშუალებად. ნედლი მცენარე წამლავს საქონელს (გარდა თხისა). წყლის მრავალძარღვა დეკორატიული მცენარეა.
ლიტერატურა
კატეგორია:წყლისმრავალძარღვასებრნი
New Moon on Monday
„New Moon on Monday“ — ინგლისური როკ-ჯგუფ Duran Duran-ის სიმღერა. გამოვიდა სინგლის სახით 1984 წელს. შეტანილია ჯგუფის მესამე სტუდიურ ალბომში Seven and the Ragged Tiger.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:Duran Duran-ის სიმღერები კატეგორია:1984 წლის სინგლები კატეგორია:1983 წლის სიმღერები
უოლტერ ჩენდლერი
უოლტერ ჩენდლერი (დ. 8 დეკემბერი, 1867, მისისიპი – გ. 16 მარტი, 1935 ნიუ-იორკი) — ამერიკელი კონგრესმენი, დამოუკიდებელი საქართველოს პირველი ლობისტი.
ბიოგრაფია
ისტორიასა და იურისპრუდენციას სწავლობდა ჰაიდელბერგისა და ბერლინის უნივერსიტეტებში. ცხოვრობდა და ადვოკატობას ეწეოდა ნიუ-იორკში. მრავალჯერ იყო არჩეული აშშ-ის კონგრესში რესპუბლიკური პარტიიდან (1913-1919; 1921-1923 წლებში.) შემდგომში კვლავ ადვოკატობას მიჰყო ხელი. კონგრესმენობის პერიოდში იცავდა ებრაელი უმცირესობის ინტერესებს. 1919 წლიდან იცავდა ბალტიისპირეთის სამივე რესპუბლიკის ინტერესებს და იყო მათი ლობისტი. ამ პერიოდში, ქართულ-აზერბაიჯანული დელეგაციების თხოვნით, აზერბაიჯანისა და საქართველოს ლობისტობაც იკისრა. 1920 წლის 25 დეკემბერს ვრცელი სტატია გამოაქვეყნა „ნიუ იორკ ტაიმსში“ სათაურით: ავტორი კავკასიასა და ბალტიისპირეთს ბოლშევიზმის წინააღმდეგ აღმართულ ბურჯებს უწოდებდა, რომლებიც მისგან იცავდნენ დანარჩენ კაცობრიობას.
ჩენდლერმა შეძლო მნიშვნელოვანი როლი შეესრულებინა აშშ-ის მიერ ბალტიისპირეთის სამივე რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის ცნობის პროცესში, მაგრამ იგივე ვერ შეძლო საქართველოსათვის. როგორც ჩენდლერის საპასუხოდ წერდა 1921 წლის „ნიუ იორკ ტაიმსის“ სარედაქციო წერილის ავტორი: ჩენდლერი საქართველოს ინტერესებს მისი გასაბჭოების შემდეგაც იცავდა. გარდა კონგრესისა, ცდილობდა წითელი ჯვრისა და სხვა ჰუმანიტარულ ორგანიზაციებში გაეწია ლობირება საქართველოსთან დაკავშირებული საკითხებისათვის. ასეთ საკითხებს მიეკუთვნებოდა: საზღვარგარეთ მყოფ ქართველ სტუდენტთა დახმარება; ოკუპირებულ საქართველოს მოსახლეობისათვის ხორბლის გაგზავნა და ა.შ. ჩენდლერის თხოვნით, 1921 წლის დეკემბერში ევროპიდან ვაშინგტონში სამუშაოდ ჩავიდა ზურაბ ავალიშვილი, რომელიც შეხვდა აშშ-ის ვაჭრობის მინისტრს, ჰერბერტ ჰუვერს (მომავალ პრეზიდენტს). ამ შეხვედრის შედეგად საქართველო მოხვდა რუსეთის იმპერიის იმ რეგიონთა შორის, რომელმაც მიიღო აშშ-ის 20-მილიონიანი პროდუქტით დახმარების ნაწილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 8 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1867 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1935 კატეგორია:აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრები
ჰოროხივი
ჰოროხივი (Горохів) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ვოლინის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 9186 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ვოლინის ოლქის ქალაქები
სუტო მამოიანი
სუტო მამოიანი (დ. 2 დეკემბერი, 1981) — უკრაინელი პოლიტიკოსი. უკრაინის IX მოწვევის უმაღლესი რადის წევრი 2019 წლის 29 აგვისტოდან. „ოპოზიციური პლატფორმა — სიცოცხლისათვის“-ის წევრი.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 2 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1981 კატეგორია:უკრაინის მე-9 მოწვევის უმაღლესი რადის წევრები
ყარაბულაყი (ყუბის რაიონი)
ყარაბულაყი (Qarabulaq) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ყუბის რაიონის სოფლები
გოთური ენა
thumb|right|[[ულფილას ვერცხლის კოდექსის გვერდი — ბიბლია გოთურ თარგმანში (Мк 3:26-32)]] გოთური ენა (𐌲𐌿𐍄𐌹𐍃𐌺𐍉𐍂𐌰𐌶𐌳𐌰, Gutisko razda) — გუთების ენა. განეკუთვნება გერმანიკული ენების აღმოსავლეთ ჯგუფს.
ძირითადად ცნობილია IV—VI საუკუნეების წერილობითი ძეგლებით, რომელთაგანაც უმნიშვნელოვანესია ბიბლიის თარგმანი, რომელიც მიეწერება ვესტგუთ ეპისკოპოს ულფილას — გოთური ანბანის სავარაუდო შემქმნელს. VI საუკუნიდან მოყოლებული გოთური ენა თანდათან კარგავს აქტუალურობას, იტალიასა და ესპანეთში ვიწროვდება რომანული ენებით, ხოლო ყირიმში — ბერძნულით. საბოლოოდ გაქრა IX საუკუნის დასაწყისში.
იგი ერთადერთი აღმოსავლეთგერმანული ენაა, რომლის აღდგენაც შესაძლებელია არსებული წყაროებით, რადგან სხვები — კერძოდ კი ვანდალური ენა და ბურგუნდიული ენა — ცნობილები არიან მხოლოდ ისტორიულ ქრონიკებში დაფიქსირებული საკუთარი და გეოგრაფიული პუნქტების სახელწოდებებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:შუა საუკუნეების ენები კატეგორია:გოთური ენა
ვაგიფ მუსტაფაევი
ვაგიფ ბეჰბუდ ოღლი მუსტაფაევი (Vaqif Behbud oğlu Mustafayev) (დაიბადა 1953 წლის 28 აგვისტოში, ბაქოში, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) - საბჭოთა და აზერბაიჯანელი მსახიობი, კინორეჟისორი და სცენარისტი; აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2005 წ.), აზერბაიჯანის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, კინოსა და ტელევიზიის ევროპული აკადემიის წევრი, ევრაზიის ტელევიზიისა და რადიოს აკადემიის ვიცე პრეზიდენტი, აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი.
მოკლემეტრაჟიანი ფილმი "ასეც უნდა იყოს!" (1982) - პრიზი "საუკეთესო სარეჟისორო მუშაობისთვის" მოსკოვის ახალგაზრდა კინემატოგრაფისტთა საკავშირო ფესტივალზე (1984).
ონგ ტენ ჩეონგი
ონგ ტენ ჩეონგი (დ. 22 იანვარი, 1936, სინგაპური — გ. 8 თებერვალი, 2002, სინგაპური) — სინგაპურის სახელმწიფო, პოლიტიკური და პროფკავშირელი მოღვაწე, ბიზნესმენი, არქიტექტორი, ქალაქ-სახელმწიფო სინგაპურის პრეზიდენტი 1993 წლის 2 სექტემბრიდან 1999 წლის 1 სექტემბრამდე. სინგაპურის პირველი პრეზიდენტი, რომელიც მოსახლეობამ პირდაპირი კენჭისყრით აირჩია.
ვაგიფ მუსტაფაევი
გაბროვოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე ფილმმა "არამზადა" (1988) - მიიღო პრიზი "ჩაპლინის ოქროს ლერწამი" (1989). ფილმს ასევე მიენიჭა სორენტოს ნეაპოლის საერთაშორისო კინოფესტივალის მთავარი ჯილდო - ვიტორიო დე სიკას ოქროს მედალი. გარდა ამისა, ფილმმა მოიპოვა მრავალი ჯილდო და ჯილდო საერთაშორისო კინოფესტივალებზე იაპონიაში, კანადაში, შეერთებულ შტატებსა და სხვა ქვეყნებში.
ონგ ტენ ჩეონგი
ბიოგრაფია
დაიბადა საშუალო შესაძლებლობის მქონე ჩინურ ოჯახში. 1955 წელს წარმატებით დაამთავრა ჩინური უმაღლესი სკოლა (ამჟამად ხვა ჩუნგის ინსტიტუტის უმაღლესი სკოლა), შენდეგ კი ადეილაიდის უნივერსიტეტი. სპეციალობით არქიტექტორია. 1961 წელს მიიღო ბაკალავრის ხარისხი. თავდაპირველად სპეციალობით მუშაობდა ჯერ ავსტრალიაში, ხოლო შემდეგ სინგაპურში. 1965 წელს კოლომბოს გეგმის მიერ მიიღო გრანტი რათა სწავლა გაეგრძელებინა ლივერპულის უნივერსიტეტში და 1967 წელს იქვე მიიღო ქალაქთმშენებლობის მაგისტრის ხარისხი. 1971-1975 წლებშიმუშაობდა სახელმწიფო მმართველობის ორგანოებში. მოგვიანებით დაკავდა საკუთარი ბიზნესით, მეუღლესთან ერთად შექმნა ფირმა „Ong & Ong Architects“-ი.
ვაგიფ მუსტაფაევი
1991 წელს გადაღებულმა მხატვრულმა ფილმმა „გარეთ“ მოიპოვა ორი პრიზი პრიზით თბილისში (საქართველოში) ოქროს არწივის კინოფესტივალზე, ასევე თურქულ-ისლამური კულტურული ცენტრის ოქროს მედლით ანკარაში (თურქეთი).
ონგ ტენ ჩეონგი
ბიოგრაფია
ონგ ტენ ჩონგმა პოლიტიკური კარიერა დაიწყო 21 წლის ასაკში. იყო სახალხო მოძრაობის პარტიის აქტივისტი, რომლის სიის მიხედვითაც 1972 წლიდან 21 წლის განმავლობაში ზედიზედ ირჩევდნენ პარლამენტის დეპუტატად. გაიმარჯვა 1972, 1976, 1980, 1984 და 1988 წლების არჩევნებში. 10975 წლიდან ეკავა კავშირის სამინისტროს სახელმწიფო მდივნის თანამდებობა.
ვაგიფ მუსტაფაევი
რუსეთის კინემატოგრაფიული ხელოვნებისა და მეცნიერების ეროვნულმა აკადემიამ ვაგიფ მუსტაფაევს დააჯილდოვა "ოქროს მედალი" კინოში განსაკუთრებული წვლილისთვის.
ვოლოდიმირი (უკრაინა)
ვოლოდიმირი (Володимир; ყოფ. ვოლოდიმირ-ვოლინსკი) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ უკრაინაში, ვოლინის ოლქის ვოლოდიმირ-ვოლინსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 38 200 მცხოვრები (2020). მდებარეობს მდინარე ლუგის (დასავლეთის ბუგის შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. რკინიგზის სადგური.
ონგ ტენ ჩეონგი
ბიოგრაფია
1985-1990 წლებში ეკავა ვიცე პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა ლი კუან იუს მთავრობაში, ხოლო 1990 წლიდან 1993 წლამდე გო ჩოკ ტონგის მთავრობაში.
ვოლოდიმირი (უკრაინა)
ისტორია
პირველად, როგორც „ვოლოდიმირი“, იხსენიება 988 წელს მატიანეში „გარდასულ წელთა ამბები“, წარმოადგენდა კიევის მთავრის ვლადიმირ სვიატოსლავის ძის ერთ-ერთი ვაჟის — ვსევოლოდ ვლადიმირის ძის სამფლობელოს. იყო ვლადიმირ-ვოლინის სამთავროს ცენტრი. მდებარეობდა კიევი – კრაკოვი – პრაღა – რეგენსბურგის მნიშვნელოვან სავაჭრო გზაზე. დაახლოებით 1199 წელს შევიდა გალიჩ-ვოლინის სამთავროში. XII საუკუნეში მოიცავდა დეტინეცსა (შიდა ციხეს; შემორჩენილია მიწაყრილები და თხრილები) და გამაგრებულ ქალაქს (მატიანეებში ცნობილია კიევისა და გრიდშის კარიბჭეები) საერთო ფართობით დაახლ. 80 ჰა. XIII საუკუნეში ცნობილია გერმანელთა, სუროჟელთა, ნოვგოროდელთა სავაჭრო კოლონიები. 1240 წელს ააოხრეს თათარ-მონღოლთა შემოსევების დროს. 1259 წელს მათი მხედართმთავრის ბურუნდაის (გამოგზავნა ყაენმა ბერქამ) ბრძანებით გადაწვეს და დაანგრიეს. XIV საუკუნიდან იყო ლიტვის დიდი სამთავროს შემადგენლობაში. 1431 წელს მიიღო მაგდებურგის უფლება. 1569 წლიდან რეჩ პოსპოლიტის ნაწილი და მნიშვნელოვანი ეკონომიკური ცენტრი იყო. დროებით დაკნინდა XVII–XVIII საუკუნეებში. 1648 წელს დაიპყრო ბოგდან ხმელნიცკის არმიამ, მაგრამ ანდრუსოვოს ზავით (1667) გადავიდა რეჩ პოსპოლიტის ხელში. 1795 წელს რეჩ პოსპოლიტის მესამე დანაწილების დროს დასავლეთი ვოლინის შემადგენლობაში მყოფი ქალაქი გადაეცა რუსეთის იმპერიას. 1795–1919 წლებში იყო ვოლინის გუბერნიის სამაზრო ქალაქი (მანამდე — ვოლინის სამეფისნაცვლოსი). 1919 წელს დაიპყრო პოლონეთმა, 1921 წელს, პოლონეთ-საბჭოთა რუსეთის ომის (1920) შემდეგ, პოლონეთისათვის მისი კუთვნილების საკითხი განამტკიცა რიგის საზავო ხელშეკრულებამ. 1939 წელს სსრკ-ის შემადგენლობაში გადავიდა (იხ. მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტი) და უკრაინის სსრ-ის ვოლინის ოლქში შევიდა. 1941 წლის 23 ივნისს დაიკავეს ნაცისტური გერმანიის ჯარებმა. 1941 წლის სექტემბერში აქ შეიქმნა საკონცენტრაციო ბანაკი „შტალაგ-365“, სადაც მოთავსებული ჰყავდათ წითელი არმიის სამხედრო ტყვე ჯარისკაცები და ოფიცრები. სხვადასხვა შეფასებით, დაიღუპა რამდენიმე ათეული საბჭოთა სამხედრო ტყვე. სსრკ-ის სამხედრო ნაწილებმა დაიკავეს 1944 წლის 20 ივლისს ლვოვ-სანდომირის ოპერაციის დროს.
ვაგიფ მუსტაფაევი
1999 წლიდან 2013 წლამდე ვაგიფ მუსტაფაევმა შექმნა 12 დოკუმენტური ფილმი აზერბაიჯანის ეროვნული ლიდერის, ჰეიდარ ალიევის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ.
ონგ ტენ ჩეონგი
ბიოგრაფია
1993 წლის 2 სექტემბერს იკავებს სინგაპურის რესპუბლიკის პრეზიდენტის თანამდებობას და ხდება სინგაპურის პირველი პრეზიდენტი, რომელიც პირდაპირი არჩევნების გზით აირჩია მოსახლეობამ და არა საკანონმდებლო ორგანომ.
ვოლოდიმირი (უკრაინა)
არქიტექტურა
დეტინეცში შემორჩენილია მიძინების ტაძარი — სამნავიანი, ერთგუმბათიანი, 6 საყრდენი ბოძით, იყო მთავართა აკლდამაც (1157–1160, ძველი ტაძრის ადგილზე; გადაკეთდა XVI და XVIII საუკუნეებში, თავდაპირველი სახით აღდგა 1896–1900 წლებში, არქ. გ. ი. კოტოვი). წმინდა ვასილის სახელობის 8-კონქიანი ეკლესია (XIII საუკუნის ბოლო – XIV საუკუნის დასაწყისი), ეპისკოპოსთა რენესანსის სტილის პალატები (XVI საუკუნე), ბაროკოს სტილის იოაკიმისა და ანას კოსტიოლი (1752). ფაშიზმის მსხვერპლთა ძეგლი „მგლოვიარე დედა“ (1965–1966, მოქანდაკე ე. ვ. ძინდრა და ტ. მ. ბრიჟი, არქ. ი. ი. ნაზარკევიჩი).
ვაგიფ მუსტაფაევი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 28 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ბაქოში დაბადებულები კატეგორია:აზერბაიჯანის დიდების ორდენის კავალრები კატეგორია:საქართველოს ღირსების ორდენის კავალრები კატეგორია:რუსეთის მეგობრობის ორდენის კავალრები
ონგ ტენ ჩეონგი
ბიოგრაფია
1999 წელს მეორე ვადით არ იყარა კენჭი მეუღლის გარდაცვალების გამო და მისი შემცვლელი გახდა სელაფან რამანათანი.
ვოლოდიმირი (უკრაინა)
ეკონომიკა
მომსახურების სფეროში დომინირებს ვაჭრობა და ტურისტული ბიზნესი. არის ავეჯისა და სამკერვალო ფაბრიკები, კვების მრეწველობის საწარმოები (საკონსერვო ქარხანა და სხვ.).
ონგ ტენ ჩეონგი
ბიოგრაფია
გარდაიცვალა 2002 წელს ონკოლოგიური დაავადებით.
ოჯახი
1963 წელს დაოჯახდა ლინგ სიუ მეიზე (1937-1999 წწ.), რომელთანაც შეეძინა ორი ბიჭი.
ვოლოდიმირი (უკრაინა)
სქოლიო
კატეგორია:ვოლინის ოლქის ქალაქები
ონგ ტენ ჩეონგი
ჯილდოები
წმინდა მიხეილისა და წმინდა გიორგის დიდი ჯვრის რაინდის ორდენი.
ხსოვნა
სინგაპურის ეროვნული უნივერსიტეტის ერთ-ერთ კათედრას ეწოდა ონგ ტენ ჩეონგის სახელი. ასევე მისი სახელი ეწოდა სინგაპურის შრომითი კვლევების ინსტიტუტს და ამჟამად ეწოდება ონგ ტენ ჩეონგის ლეიბორისტთა ინსტიტუტი. 2017 წლის აგვისტოში მთიანი ქედის ერთ-ერთ მწვერვალს ყაზახეთში ეწოდა ონგ ტენ ჩეონგის პიკი.
ჩინური თეატრი
300პქ|მინი|მარჯვნივ|ჩინური თეატრალური წარმოდგენა ჩინურ თეატრალურ ხელოვნებას საფუძველი ჩაეტარა ძირითადად სასიმღერო-საცეკვაო შემოქმედების მხატვრულ ფორმებში, საერო და რელიგიური რიტუალების ცეკვებსა და სიმღერებში, აგრეთვე ფორმაში „ბაი სი“ („ასი წარმოდგენა“), რომელიც შეიცავდა საცირკო ჟანრის ელემენტებს. ტანის პერიოდში (VII-X საუკუნეები), კულტურის მაღალი განვითარების დროს, აღმოცენდა სცენის სასიმღერო-საცეკვაო ფორმა - დაციუი. იგი წარმოადგენს ჩინეთის თეატრის ერთ-ერთ ფუძეს, რომელიც აერთიანებს ცეკვას, სიმღერას და პანტომიმას. VIII საუკუნის შუა პერიოდში ტანის იმპერატორ სიუან ძუნის კარზე შეიქმნა თეატრალური სკოლა „მსხლის ბაღი“ („ლიიუანი“), სადაც ამზადებდნენ მუსიკოსებს, მოცეკვავეებსა და მომღერლებს სამეფო წარმოდგენებისთვის. ეს სახელწოდება მიიღო აგრეთვე კარის სამსახიობო დასმაც. X-XII საუკუნეებში გაჩნდა პროფესიული სამსახიობო დასებიც. XIII საუკუნეს ეკუთვნის დრამა ძაძიუის აყვავება, ამ დრამისთვის დამახასიათებელია პიესის დაყოფა ოთხ მოქმედებად. ყოველი მოქმედება ერთ მელოდიაზე მიმდინარეობდა და ყოველ მოქმედებაში ერთი მომღერალი პერსონაჟი მონაწილეობდა. თეატრი შემდგომში ძირითადად პერიფერიებში ვითარდებოდა, სადაც იქმნებოდა პირველი ლოკალური თეატრალური ჟანრები: იიანის თეატრი (პროვინცია ძიანსი) და კუნციუი (მაზრა კუნშანი). იიანის თეატრი შედარებით დემოკრატიული იყო, იქმნებოდა სპექტაკლები საყოფაცხოვრებო თემ თემებზე. კუნციუი - არისტოკრატიისა და ინტელიგენციის საზოგადოების თეატრი, გამოირჩეოდა შემსრულებლის ვოკალური და საცეკვაო ტექნიკის ვირტუოზულობით. XVIII-XIX საუკუნეებში აღმოცენდა ადგილობრივი თეატრალური ჟანრები: ბანძი, ცინციანი იუეძიუი და სხვ.
XX საუკუნის დასაწყისში ფორმირდებოდა თანამედროვე დრამატული თეატრი. პირველი დრამატული დასი „გაზაფხულის ტირიფი“ („ჩუნლიუშე“) 1907 წელს შექმნეს ჩინელმა სტუდენტებმა, რომლებიც სწავლობდნენ იაპონიაში და იქ დგავდნენ ევროპელი დრამატურგების პიესებს. ამავე წელს ჩინეთში შეიქმნა პირველი პროფესიული დრამატურგიული თეატრი „გაზაფხულის მზე“ („ჩუნიანშე“). 1927 წელს შანხაიში პროგრესული თეატრის მოღვაწეები, დრამატული და თანამედროვე დრამატული და ტრადიციული თეატრის მსახიობები გაერთიანდნენ „აღმოსავლეთის საზოგადოებაში“ („ნანგოშე“). 1930 წელს აღმოცენდა მემარცხენე თეატრის მოღვაწეების ლიგა. 30-იან წლებში თანამედროვე დრამატული თეატრები დგამდნენ რუსეთის და დასავლეთ ევროპის დრამატურგთა პიესებს: ნ. გოგოლის „რევიზორი“, ა. ოსტროვსკის „ჭექა-ქუხილი“, მ. გორსკის „ფსკერზე“, ჰ. იბნესის „ნორა“ და სხვ.
ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის შექმნის შემდეგ (1949) თეატრის რეფორმის გატარებისათვის შეიქმნა კომიტეტი. 1952 წელს პირველ სრულიად ჩინეთის თეატრისა და დრამის დათვალიერებაზე წარმოადგინეს 150-ზე მეტი პიესა. 60-იანი წლების დასაწყისში კლასიკურ რეპერტუარს მძაფრად აკრიტიკებდნენ. გამოჩნდა ძინსის ჟანრის ნაწარმოებები, რომლებიც მიეძღვნა ქვეყნის პოლიტიკური და ეკონომიკური ცხოვრების „აქტუალურ პრობლემებს“. 1963-1964 წლებში დაისვა საკითხი თეატრის „რევოლუციაზე“, კლასიკური პიესები შეიცვალა „თანამედროვე რევოლუციური პიესებით“. ჩინეთის თეატრს დაუდგა მძიმე შემოქმედებითი კრიზისის ხანა, პროფესიული კოლექტივები მკვეთრად შემცირდა. 1964 წელს 20-ზე მეტი პროფესიული კოლექტივი მოქმედებდა, 1970 წელს კი მხოლოდ 9.
ჩინეთში 50-იან წლებში შეიქმნა პეკინის ქორეოგრაფიული სასწავლებელი; 1963 წელს - შანხაის ქორეოგრაფიული სასწავლებელი. 60-იან წლებში ჩამოყალიბდა მუშათა, გლეხთა და ჯარისკაცთა საბალეტო დასი. ჩინეთის საბალეტო ხელოვნებაში შერწყმულია ევროპული ბალეტისა და ჩინეთის ეროვნული ცეკვის ელემენტები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ჩინური თეატრი
სათხის ეკლესია
სათხის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის დაბა კაზრეთის სამხრეთით 4 კმ-ში, ტყეში. აგებულია X-XI საუკუნეებში.
პირველი ცნობა სათხის ეკლესიის შესახებ მოცემულია ალექსანდრე ჯაბაკურ-ორბელიანის ჩანაწერებში (1846 წ.), რომლებიც ექვთიმე თაყაიშვილმა გამოსცა 1951 წელს. ეკლესია და მისი წარწერები მოხსენიებული აქვს აგრეთვე ცნობილ ნუმიზმატს ნ. ბართლომეის ქართულ სიძველეებისადმი მიძღვნილ მ. ბროსეს გამოცემაში, რომელიც გამოიცა 1854 წელს. უფრო მნიშვნელოვანია ე. თაყაიშვილის ცნობები სათხის ეკლესიის შესახებ. ავტორი სათხეში 1896 წელს ყოფილა. მაშინ შეუმოწმებია და გადმოუღია წარწერები. მანვე 1900 წელს გადმოიტანა თბილისში სათხის კანკელის ნანგრევები.
ეკლესია წარმოადგენს დიდი ზომის (15X6,7მ) ერთნავიან შენობას, რომელსაც გარს ეკვრის დამატებითი სადგომები, სამხრეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით. ყველა ერთად გართულებული მოხაზულობის გეგმას იძლევა: მთავარი, შუა კორპუსის სწორკუთხედის აღმოსავლეთი ნაწილი გამოწეულია გვერდითი სადგომების მიმართ, დასავლეთით კი მათი კედლები ერთ ხაზზეა. დასავლეთ სადგომი, რომლისგანაც ჩვენამდე ნაწილია შემორჩენილი, გადაბმული წყობით ერთვის სამხრეთის მინაშენს (სტოას).
ნაგებობის გარეგანი, ზოგადად დამახასიათებელი ასახულობა სამხრეთ–დასავლეთიდან წარმოგვიდგება: ესაა უგუმბათო ნაგებობა, რომლის მთავარი წაგრძელებული კორპუსის მოცულობას სამხრეთით საფეხურად ეკვრის სტოა, შუაში გამოყოფილი შემაღლებული კარიბჭით, ხოლო დასავლეთით–სტოასთან კუთხით ორგანულად დაკავშირებული ფრონტონიანი სადგომი. ყველა სადგომს კამარა ჩაქცეული აქვს. სიძველისაგან ჟანგმოკიდებული კედლებიც არაა სრულად მოღწეული ჩვენამდე. მაგრამ არც შეკეთება–გადაკეთების კვალია სადმე.
მთავარი კორპუსის ფასადებზე ეკლესიის აშენების თანადროული ასომთავრული წარწერებია შემონახული. ყველა წარწერა თითქმის დაუზიანებლადაა ჩვენამდე მოღწეული. წარწერებში არაა აღნიშნული არც ერთი ისტორიულად ცნობილი პირი. მშენებლობას უთუოდ ხელმძღვანელობდა ხუროთმოძღვარი, რომელიც სამხრეთი ფასადის აღმოსავლეთ კუთხის ქვაზეა მოხსენებული: წარწერის ეპიგრაფიკის ანალიზი X-XI საუკუნეების მიჯნაზე მიგვანიშნებს.
ფასადებიდან შეუმკობელია ჩრდილოეთი. დანარჩენი ფასადების გაფორმებაში სრული მხატვრული მთლიანობაა. ეკლესია „მეორედ აღუშენებიათ 1662 წელს“, ამაზე გვამცნობს ეკვდერის აღმოსავლეთ ფასადზე ჩართული წარწერიანი ქვა, სადაც მოხსენიებულია ვინმე ზურაბაშვილი.
სათხის ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:ბოლნისის მუნიციპალიტეტის ტაძრები კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
The Snow Goose
2013 წელს ჯგუფმა გამოუშვა ალბომის კიდევ ერთი ვერსია, რომელზეც იგივე მასალა ხელახლა შეასრულა. მას აქვს განსხვავებული გარეკანიც, რომელზეც Music Inspired by The Snow Goose აღარ გამოიყენება.
სიმღერების სია
ყველა სიმღერის ავტორები - პიტერ ბერდენსი და ენდრიუ ლატიმერი.
სქოლიო
კატეგორია:Camel-ის ალბომები კატეგორია:1975 წლის ალბომები კატეგორია:Deram Records-ის ალბომები კატეგორია:კონცეპტუალური ალბომები კატეგორია:ალბომები დეივ ჰიჩკოკის პროდიუსერობით
The Reflex
„The Reflex“ — ინგლისური როკ-ჯგუფ Duran Duran-ის სიმღერა. გამოვიდა სინგლის სახით 1984 წელს. შეტანილია ჯგუფის მესამე სტუდიურ ალბომში Seven and the Ragged Tiger.
ოთხმეზური
საკუთარი სახელი ოთხმეზური შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
ზურნაზენ მუსტაფა-ფაშა
ზურნაზენ მუსტაფა-ფაშა (Zurnazen Mustafa Paşa; დ. უცნობია — გ. არზრუმი, ოსმალეთის იმპერია, 1666) — ოსმალეთის სახელმწიფო მოღვაწე, წარმოშობით ალბანელი, კაპუდან-ფაშა 1655-1656 წლებში, დიდი ვეზირი 1656 წლის 5 მარტს, 4 საათით. მასზე მცირე ხანს დიდი ვეზირის ბეჭედი არავის ჰკეთებია.
ზოგიერთ წყაროში მისი სახელი ამოღებულია ვეზირების სიიდან. 1650-იან წლებში მართავდა ქარამანისა და სილიფკეს სანჯაყებს. 1656 წელს, სულთან მეჰმედ IV-მ დიდი ვეზირის ბეჭედის მისაღებად მომავალი გაზი ჰუსეინ-ფაშას ნაცვლად დანიშნა დიდ ვეზირად, მაგრამ აჯაყნების შემდეგ, დაახლოებით 4 საათში მოუწია თანამდებობის დატოვება. ამის შემდეგ მას ჩააბარეს არზრუმის სანჯაყი, სადაც 10-წლიანი მმართველობის შემდეგ, 1666 წელს გარდაიცვალა.
ლიტერატურა
კატეგორია: ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირები კატეგორია: გარდაცვლილი 1666
ტრიქუეტრი
thumb|ტრიქუეტრი
ტრიქუეტრი (აგრეთვე ტრიქვეტრი, ტრიქუესტრი, ტრიქვესტრი,  — tri, სამი და quetrus, კუთხეების მქონე) — ცენტრალური და ჩრდილოეთ ევროპის ხალხების ძველი ორნამენტული და საკრალური სიმბოლო, რომლის წარმომავლობა და თანამედროვე გამოყენება მკვეთრად განსხვავდება. მაგალითად, X საუკუნის შემდეგ რუსეთში სიმბოლო გამოიყენებოდა ძირითადად როგორც ვარიაგთა სპეციფიკური ორნამენტული მოტივი.
მეჯილაურნის ეკლესია და კოშკი
მეჯილაურნის ეკლესია და კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მეჯილაურნიდან 1,5 კილომეტრზე, ხანდოსა და სოდევის ხევების შესართავთან, მთის თხემზე, ხელოვნურად გამაგრებულ ადგილზე.
ტრიქუეტრი
ლიტერატურა
კატეგორია:რელიგიური სიმბოლოები კატეგორია:რომანული ხელოვნება კატეგორია:გეომეტრიული ფიგურები