იაპონიის_ქალაქების_კულტურა_ედოს_პერიოდში
ქალაქი ედო
მინი|306x306პქ|ქალაქი ედოს რუკა ქალაქი ედო (თანამედროვე ტოკიო) პირველი შოგუნის, ტოკუგავა იეიასუს ბრძანებით აშენდა. სამურაის უბანი ჩამოყალიბდა ედოს ციხე-სიმაგრის გაფართოებითა და გარე ზონის მოსახლეობის ნაწილის, ფერმერების, იძულებით, გადასულიყვნენ მეზობელ სოფლებში საცხოვრებლად. ვაჭრები და ხელოსნები კი აიძულეს უფრო შორეულ რეგიონებიდან ქალაქის კიდეებში გადმოსულიყვნენ, რომელიც თხრილების ამოვსებით წარმოიქმნა და ამავდროულად არხებიც გაიჭრა, რომელიც ნავით მიმოსვლას უზრუნველყოფდა და ამავდროულად ქალაქურ მხარესაც ქმნიდა. 1657 წლის დიდი ხანძრის შემდეგ, საქალაქო უბანმა გაფართოება დაიწყო, უფრო და უფრო მეტი ადამიანი მოდიოდა ედოსკენ. ეს უკვე ედოს პერიოდის გვიანი პერიოდის დასაწყისი იყო, როდესაც ქალაქი ნამდვილ სატახტო ქალაქად იქცა უზარმაზარი მოსახლეობით. ამავე პერიოდის იაპონიაში დაიწყო სწრაფი ურბანიზაციის პერიოდი, შენდებოდა გზები, სახლები, სამთავრობო ნაგებობები, რაც საკმაოდ მარჯვე შრომას მოითხოვდა. დაიწყო სხვადასხვა საჭირო მასალისა თუ საქონლის ბიზნესი. 1743 წლის ჩანაწერების მიხედვით, ქალაქის მოსახლეობას საშუალოდ 310000 მამაკაცი და 215000 ქალი ქმნიდა, ამ მონაცემთა ჯამი კი უტოლდებოდა სამურაების რიცხვს. ამიტომაც, სავარაუდოა, რომ იმ პერიოდში ედოს მოსახლეობა მილიონსაც კი აჭარბებდა. მე-18 საუკუნის მსოფლიოს ერთ-ერთი საქალაქო პოპულაციით, ედოს მოსახლეობა არ იყო კარგად დაბალანსებული მამრობით და მდედრობით სქესებით, რამეთუ, ამ უკანასკნელთა რიცხვი მამაკაცების რაოდენობაზე 1,5-ჯერ მეტი იყო. ამის მიზეზად კი ედოში დასაქმების იმედით ჩამოსული მარტოხელა მამაკაცების დიდი ტალღა ითვლებოდა. ედოს საქალაქო ცხოვრებაში, დიდი დაწესებულებისთვის მომუშავე ახალგაზრდა, უცოლშვილო ადამიამიანები სამსახურში მცხოვრები „კადრები“ იყვნენ. ედოში, ამ პერიოდის განმავლობაში ბევრმა დატოვა ოჯახი. ამიტომაც, ადგილობრიც საფერმერო სოფლებში მომუშავეთა შემოდინების დონე უზარმაზარი იყო. ამხელა პოპულაციის მხარდასაჭერად, კვება, ბუნებრივია, ყოველდღიური უნდა ყოფილიყო. გარდა იმ საკვებისა, რომელსაც დამსაქმებელი უზრუნველყოფდა, შესაძლებელი იყო მათ სამუშაოს გარეთაც ეჭამათ. თუმცაღა, სამურაების კლასს, შოგუნთან ერთად, ძალიან კომპექსური და მასშტაბური მოთხოვნილებები ჰქონდა, როცა საქმე კვებაზე მიდგებოდა. შედეგად, ქალაქი ვაჭრებსა და ხელოსნებს იყენებდა, რათა დაეკმაყოფილებინათ მაღალი კლასის ყოველდღიური ცხოვრება და ამავდროულად ჰქონოდათ ტექნოლოგიური მონოპოლიაც. საკვები მარაგის სისტემის ზრდამ, რასაც მოსახლეობის ზრდაც დაემატა, მოსახლეობის შესამჩნევად დიდი ნაწილი გადავიდა საკვების ინდუსტრიის მომსახურების სფეროში. ედოს საზოგადოება მეტწილად აგრარულ სექტორში მუშაობდა და თავდაპირველად გლეხები 90%-ს შეადგენდნენ. ადრე ერთი საფერმერო გაერთიანება რამდენიმე ოჯახისა და მსახურებისაგანაც კი შედგებოდა, თუმცა, მალე პრობლემები წარმოიშვა მიწების ინსპექტირებისა და ოფიციალური რეგისტრაციის შესახებ, ამიტომაც მალე მსგავსი მეორნეობები ცალკეულ ოჯახთა საქმიანობის სფეროდ იქცა. კანონის მიხედვით, გლეხებს არ შეეძლოთ საკუარ მიწას მოშორებოდნენ და მიწას მათთვის ისეთივე სავალდებულო სახე ჰქონდა, როგორც გადასახადების გადახდას. თუმცაღა, რეალობა მაინც შედარებით განსხვავებული იყო და არაერთ გლეხს შეუცვლია საცხოვრებელი მაღალი გადასახადებისგან თავის დაღწევის თუ უბრალოდ ცხოვრების გაუმჯობესების მიზნით. საკმაოდ მალე სასოფლო მეურნეობა იმდენად მოძლიერდა, რომ გელხური ცხოვრება აღარ იყო ისეთი მოსაწყენი, როგორც ერთი შეხედვით ჩანდა. ისინი ხშირად ერთობოდნენ სასოფლო ფესტივალებით ან ისეს ან სხვა ტაძრებშიც გეგმავდნენ მსვლელობებს, თუმცაღა ეს ყოველივე მეწილად გასართობი მიზნით იგეგმებოდა.