cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლატერალური ნიშანი
ორივე რეგიონი
იქ, სადაც ფარვატერის მიმართულება ორ ან რამდენიმე შტოდ იყოფა, სახეშეცვლილი ლატერალური ნიშნებია აღმართული. მათ ძირითადი ფარვატერის მაჩვენებლები (უპირატესი გასასვლელის მაჩვენებლები; Preferred channel marks) ეწოდებათ. მარცხენა და მარჯვენა ძირითადი ფარვატერების მაჩვენებელ ნიშნებს ლატერალური ნიშნების ანალოგიური ფორმა და ძირითადი ფერი აქვთ, თუმცა დამატებით ჰორიზონტალური ზოლი აქვთ, რომელიც ძირითადი ფარვატერის მიმართულებაზე მიუთითებს.
სქოლიო
კატეგორია:საზღვაო ნავიგაცია
Cephalotes jamaicensis
Cephalotes jamaicensis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
ბახალინი
ბახალინი (Бахалин) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 8 კაცს.
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
100 უდიდესი ბრიტანელი
100 უდიდესი ბრიტანელი — BBC-ის ეთერში 2002 წელს გასული გადაცემა. იგი დაფუძნებული იყო ბრიტანელი საზოგადოების იმ საყოველთაო გამოკვლევაზე, რომლის მიხედვითაც დადგინდა ბრიტანეთის ისტორიაში 100 ყველაზე გამოჩენილი მოღვაწის ვინაობა. პროგრამა „უდიდესი ბრიტანელები“ შეიცავს ასევე ტოპ-ათეულსაც, რომლის არც ერთი წევრი გადაცემის დროისთვის უკვე არ იყო ცოცხალი.
ფომინსკოე (ხაროვსკის რაიონი)
ფომინსკოე (Фоминское) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 27 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ჰელ ეშბი
ჰელ ეშბი (Hal Ashby დ. 2 სექტემბერი, 1929, ოგდენი — გ. 27 დეკემბერი, 1988, მალიბუ) — ამერიკელი კინორეჟისორი და მემონტაჟე. სანამ რეჟისორის კარიერას დაიწყებდა, მუშაობდა მემონტაჟედ, თანამშრომლობდა რეჟისორ ნომრან ჯევინსონთან და მის ერთ-ერთ ფილმში მიღებული აქვს ოსკარი საუკეთესო მონტაჟისთვის. თავისი საუკეთესო ფილმები 1970-იან წლებში გადაიღო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამერიკელი კინორეჟისორები კატეგორია:დაბადებული 2 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1929 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1988 კატეგორია:XX საუკუნის ამერიკელი ბიზნესმენები
მისიმიელთა აჯანყება
მისიმიელთა აჯანყება 555 — ბიზანტიელთა ბატონობის წინააღმდეგ მიმართული აჯანყება. საბაბი გახდა ბიზანტიელი სარდლის სოტერიქეს თავხედური მოქცევა: სოტერიქე მისიმიელთა ქვეყანაში მივიდა, რათა კავკასიონის ჩრდილოეთით მცხოვრებ ბიზანტიის მოკავშირე ტომებისათვის განკუთვნილი ფული დაერიგებინა. მისიმიელებს ეჭვი აღეძრათ, რომ სოტერიქე ეგრისის საზღვარზე მდებარე ციხე ბუქლოოსს ალანებს გადასცემდა. ამის გამო მას 2 წარჩინებული მიუგზავნეს და წასვლა მოსთხოვეს. სოტერიქემ მისიმიელთა წარგზავნილები ჯოხით აცემინა, რითაც მთელი ხალხი შეურაცხყო. იმავე ღამეს მისიმიელები თავს დაესხდნენ ბიზანტიელთა ბანაკს და ყველანი გაჟლიტეს, შემდეგ ირანელების მხარეზე გადავიდნენ და მათ დახმარება სთხოვეს. ბიზანტიელებმა სასტიკად ჩაახშვეს აჯანყება და მისიმიელები ისევ მათ დაემორჩილდნენ. ბიზანტიელებმა ვერ გაბედეს სოფლებში რაზმი ჩაეყენებინათ და ცენტრალურ ეგრისში დაბრუნდნენ. მისიმიელები კი კვლავ ძველებური ცხოვრების აღდგენა-განახლებას შეუდგნენ.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს აჯანყებები
გიორგი ბაბილოძე
გიორგი იოსების ძე ბაბილოძე (დ. 20 აპრილი, 1911, სოფ. ტარა, ომსკის ოლქი ― გ. 19 აგვისტო, 1990, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (სპორული ტანმოვარჯიშე). ქართველ ტანმოვარჯიშეთა ძველი თაობის წარმომადგენელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1947), საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი (1957), საკავშირო კატეგორიის მსაჯი (1940), საქართველოს ფიზკულტურისა და სპორტის დამსახურებული მუშაკი (1971).
ბიოგრაფია
1937 წელს დაამთავრა ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტი, ხოლო 1947 წელს ფიზკულტურის ცენტრალური საკავშირო ინსტიტუტის ფილიალი. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი ორძელზე (1939). ამავე წელს გაიმარჯვა პროფკავშირთა საკავშირო ასპარეზობაში და მიიღო აბსოლუტური ჩემპიონის პირველი ოქროს მედალი.
1940 წელს იგი იყო საკავშირო ჩემპიონატის ოქროს ლაურეატი რგოლებზე ვარჯიშში. 1934 წელს გაიმარჯვა საქართველოს ტანმოვარჯიშეთა ნაკრების პირველი საკავშირო ჩემპიონატის გუნდურ ასპარეზობაში. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი (1932), საკავშირო პროფკავშირების აბსოლუტური ჩემპიონი მრავალჭიდში (1939). მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 20 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1911 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 აგვისტო კატეგორია:გარდაცვლილი 1990 კატეგორია:ქართველი სპორტული ტანმოვარჯიშეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატები
მისური (მრავალმნიშვნელოვანი)
მისური შეიძლება აღნიშნავდეს:
იუსტი
მინი|250პქ|აღმოსავლეთ ფრიზის კუნძულები ინი|250პქ|მინი|კუნძულის თანამგზავრული ფოტო ინი|250პქ|მინი|კუნძულის აეროფოტო მინი|250პქ|სანაპირო ზამთარში იუსტი (Juist) — გერმანიის კუთვნილი კუნძული ჩრდილოეთის ზღვაში, აღმოსავლეთ ფრიზის კუნძულების შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულებს — ბორკუმს (დასავლეთით), მემერტსა (სამხრეთ-დასავლეთით) და ნორდერნაის (აღმოსავლეთით) შორის. ამავე დროს, იგი მუნიციპალიტეტის სტატუსს ატარებს ქვემო საქსონიის მხარის აურიხის რაიონის შემადგენლობაში.
იუსტის სიგრძე 17 კმ-ია, სიგანე 500 მ-დან 1 კმ-მდე, მთლიანი ფართობი კი 16,43 კმ². კუნძულზე ორი სოფელია, მთავარი სოფელი იუსტი და ლოოგი.
მოსახლეობა
2010 წლის მონაცემებით, კუნძულის მოსახლეობა 1 700 ადამიანს შეადგენს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გერმანიის კუნძულები
გეორგი (საქსონიის მეფე)
გეორგი (Georg; დ. 8 აგვისტო, 1832, დრეზდენი, გერმანია — გ. 15 ოქტომბერი, 1904, დრეზდენი, გერმანია) — ვეტინთა დინასტიის წარმომადგენელი. საქსონიის მეფე 1902-1904 წლებში. მეფე იოჰანისა და დედოფალ ამალია ავგუსტა ბავარიელის ვაჟი. საქსონიის უკანასკნელი მეფის, ფრიდრიხ ავგუსტ III-ის მამა.
ბიოგრაფია
გეორგი დაიბადა 1832 წლის 8 აგვისტოს დრეზდენში. იგი იყო საქსონიის მეფე იოჰანისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ამალია ავგუსტა ბავარიელის შუათანა ვაჟი. დედის მხრიდან იგი ბავარიის მეფე მაქსიმილიან I-ის შვილიშვილი იყო.
გეორგი თავის უფროს ძმასთან, კრონპრინც ალბერტთან ერთად აქტიურ სამხედრო კარიერას მისდევდა. 1866 წელს ისინი ერთად მონაწილეობდნენ ავსტრია-პრუსიის ომში, 1870 წელს კი საფრანგეთ-პრუსიის ომშიც პრუსიელთა მხარეს. იგი იბრძოდა სედანის ბრძოლაში, მონაწილეობდა პარიზის ალყაში და დაესწრო ფრანკფურტის ზავის დადებასაც.
1873 წელს საქსონიის მეფე მისი ძმა, ალბერტი ხდება, თუმცა მას თავის ცოლთან, დედოფალ კაროლასთან შვილები არ ჰყავდა, რითაც გეორგი ტახტის პირველ მემკვიდრედ გვევლინება. მრავალწლიანი ლოდინის შემდეგ, 1902 წლის 19 ივნისს გეორგი საქსონიის მეფე ხდება, თუმცა მისი მმართველობა დიდ ხანს არ გაგრძელებულა.
გამეფებისას იგი უკვე 70 წლის იყო და მისი ცოლიც აღარ იყო ცოცხალი. იგი გარდაიცვალა 1904 წლის 15 ოქტომბერს დრეზდენში, 72 წლის ასაკში. ამის შემდეგ ტახტი მისმა ვაჟმა, ფრიდრიხ ავგუსტ III-მ დაიკავა, რომელიც 1918 წელს ჩამოაგდეს ტახტიდან, რითაც იგი საქსონიის ისტორიაში უკანასკნელი მონარქი გახდა.
ქორწინება და შვილები
მარცხნივ|მინი|311x311პქ|მარია ანა პორტუგალიელი და მათი პირველი ქალიშვილი, პრინცესა მარია იოჰანა, 1860 წელი 1859 წლის 11 მაისს ლისაბონში გეორგმა ცოლად შეირთო ინფანტა მარია ანა პორტუგალიელი, პორტუგალიის მეფე პედრუ V-ის უმცროსი და, დედოფალ მარია II-ისა და მეფე ფერნანდუ II-ის ქალიშვილი, რომელთანაც რვა შვილი შეეძინა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 8 აგვისტო კატეგორია:დაბადებული 1832 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1904 კატეგორია:ვეტინები კატეგორია:საქსონიის მეფეები
ელსიეგო
ელსიეგო  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ბასკეთის ავტონომიური გაერთიანების ალავის პროვინციის რიოხა-ალავესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 16,32 კმ². მოსახლეობა — 1001 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ალავის მუნიციპალიტეტები კატეგორია:ალავის ქალაქები
ბელუნოს პროვინცია
ბელუნო (Provincia di Terni) -— პროვინცია იტალიაში, უმბრიის რეგიონში. ტერნის პროვინცია შეიქმნა 1927 წელს. პროვინციას ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება პერუჯას პროვინცია.
მიტარბი (მრავალმნიშვნელოვანი)
მიტარბი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ლალი კაკულია
ლალი კაკულია (დ. 28 სექტემბერი, 1948) — ქართველი მუსიკოსი, პედაგოგი და ფილოლოგი.
ლალი კაკულია დაიბადა ქალაქ თბილისში. 1969 წელს დაამთავრა თბილისის III მუსიკალური სასწავლებელი, 1972 წელს ი. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, 1972 წელს კი ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1975-1979 წლებში იყო საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის უფროსი რეფერენტი და უფროსი კონსულტანტი. 1979-1991 წლებში კი ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის სამეცნიერო საბჭოს და მუსიკალური ისტორიის კათედრის ლაბორანტი. 1987-1994 წლებში გრამფირფიტების ფირმა „მელოდიას“ სამხატვრო საბჭოს წევრი. 1987 წლიდან ჟურნალ „Советская музыка“-ს მიწვევით გაიარა საკვალიფიკაციო კურსი. 1974-2006 წლებში იყო თბილისის III მუსიაკლური სასწავლებლის პედაგოგი. 1993-2005 წლებში ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის უფროსი მასწავლებელი. 1991-2006 წლებში მუშაობდა თბილისის კონსერვატორიის მეცნიერ თანამშრომლად. 2005-2006 წლებში კი ასისტენტ-პროფესორად. კონსერვატორიის დოქტორანტი, 2013 იყო წლიდან მუსიკის ისტორიის მიმართულების მასწავლებელი. 2006-2009 წლებში კი მუსიკალური კოლეჯის პედაგოგი. ლალი კაკულია იყო მუსიკისმცოდნე-ისტორიკოსი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1948 კატეგორია:დაბადებული 28 სექტემბერი კატეგორია:ქართველი მუსიკოსები კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:ქართველი ფილოლოგები
ხაენის პროვინცია (პერუ)
ხაენი — პროვინცია პერუში, კახამარკის რეგიონში. დედაქალაქია ხაენ-დე-ბრაკამოროსი. პროვინციაში ცხოვრობს 179 699 ადამიანი. პროვინციის ფართობი შეადგენს 5 232,57 კმ²-ს.
პროვინცია ადმინისტრაციულად იყოფა 12 რაიონად.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კახამარკის რეგიონის პროვინციები
Relics (პინკ ფლოიდის ალბომი)
Relics (რელიკვიები), ქვესათაურით A Bizarre Collection of Antiques & Curios — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის 1971 წლის კომპილაციური ალბომი. იგი გამოირჩევა იმით, რომ გარდა მოგვიანებით სხვადასხვა კრებულებში შეტანილი სიმღერების გარდა, შეიცავს როჯერ უოტერსის იშვიათ სიმღერას „Biding My Time“. ალბომის გარეკანზე გამოსახულია ნიკ მეისონის მიერ დახატული ნივთების კომპოზიცია. მოგვიანებით, CD-ის გარეკანის დიზაინისთვის ნიკ მეისონმა იგივე კომპოზიცია გადაიტანა მსგავსი, რეალისტური კონსტრუქციის სახით.
ისტორია
ალბომი თავის დროზე იშვიათ გამოცემად იქცა, რადგან ჯგუფის ნებართვის გარეშე გამოიცა და მალევე ამოიღეს გაყიდვიდან.
დისკის The Early Singles გამოცემამდე (1992), Relics ცნობილი იყო იმით, რომ შეიცავდა პინკ ფლოიდის პირველ სინგლებს, „Arnold Layne“ და „See Emily Play“. დისკში ასევე შეტანილია როჯერ უოტერსის „Biding My Time“, რომელიც სრულდებოდა 1969 წლის კონცერტებზე. მას კონცერტებიდან მსმენელი იცნობდა, როგორც Work/Afternoon.
დისკმა ბრიტანულ რეიტინგში #34 ადგილს მიაღწია, ხოლო ამერიკულში - #153 ადგილს. მეორე ბრიტანული გამოცემა #48 ადგილზე გავიდა.
მხარე 2
Capitol-ის აუდიოკასეტის გამოცემაში (4N-16234) სიმღერების თანმიმდევრობა განსხვავდება.
ყდა
ალბომის გარეკანის ავტორია ნიკ მეისონი. მისივე აღიარებით, ეს მისი ერთადერთი ნორმალური ნამუშევარია.
როდესაც ალბომი გამოვიდა კომპაქტ დისკის სახით, დიზაინერ სტორმ თორგერსონის ჩანაფიქრით, ნიკ მეისონმა შექმნა გარეკანის ახალი ვერსია, რომელზეც ორიგინალზე გამოსახული ყველა ობიექტი გადატანილია რეალური სახით - ანუ დამზადებულია რეალური საგნებისგან.
სქოლიო
კატეგორია:პინკ ფლოიდის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:1971 წლის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:EMI Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Capitol Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:Harvest Records-ის კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ები-როუდის სტუდიებში ჩაწერილი ალბომები კატეგორია:ალბომები ნორმან სმითის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები დეივიდ გილმორის პროდიუსერობით კატეგორია:ალბომები ჯო ბოიდის პროდიუსერობით კატეგორია:B-მხარეების კომპილაციური ალბომები კატეგორია:ალბომები Hipgnosis-ის გარეკანის დიზაინით
ბარიბალი
ლიტერატურა
კატეგორია:დათვი
Cephalotes integerrimus
Cephalotes integerrimus — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ბართლომე
ბართლომე, საქართველოს კათოლიკოსი VI საუკუნის დასასრულსა და VII საუკუნის დასაწყისში, ქართლის ერისმთავრების გვარამისა და სტეფანოზ I-ის დროს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართლის კათოლიკოსები
პარიზის ზავი (1783)
right|thumb|250px| პარიზის ზავი, ავტ. ბენჯამენ უესტი. ჯონ ჯეი, ჯონ ადამსი, ბენჯამენ ფრანკლინი, ჰენრი ლორენსი, და  უილიამ  თემფლ ფრანკლინი. ბრიტანეთის წამომადგენელმა უარი განაცხადა მხატვრის წინ პოზირებაზე და ამიტომ ნახატი დღემდე დაუსრულებელია. პარიზის ზავი — სამშვიდობო ხელშეკრულება, რომელსაც ხელი მოაწერეს 1783 წლის 3 სექტემბერს. ამ ზავით ფორმალურად დამთავრდა ომი ამერიკასა და დიდი ბრიტანეთის სამეფოს შორის.
ხშირად ამ ზავს მოიხსენიებენ როგორც პარიზის მეორე ზავი, პირველი იყო 1763 წლის ხელშეკრულება. კიდევ რამდენიმე ხელშეკრულება იწოდება პარიზის ზავის სახელით (იხ. პარიზის ზავი).
მოკლე მონახაზი
ზავში შედიოდა შემდეგი ნაწილები:
შეთანხმება
დოკუმენტს ხელი მოაწერეს დევიდ ჰარლტლიმ (ბრიტანეთის პარლამენტის წევრი და მეფე ჯორჯ III-ის წარმომადგენელი), ჯონ ადამსმა, ბენჯამინ ფრანკლინმა და ჯონ ჯეიმ (აშშ-ს წარმომადგენლები).
Dorylus brevis
Dorylus brevis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dorylus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
პარიზის ზავი (1783)
შეთანხმება
3 სექტემბერს ბრიტანეთმა ასევე ხელი მოაწერა შეთანხმებას საფრანგეთთან, ესპანეთთან და ნიდერლანდებთან, ეს პროცესი ადრე იყო შეთანხმებული. ხელშეკრულების მიხედვით ბრიტანეთმა აღიარა ესპანეთის უფლება იმ ტერიტორიებზე რომელიც ესპანელებმა ომის დროს დაიპყრეს. საფრანგეთთან გამყარდა და განახლდა სხვა ადრინდელი ხელშეკრულებები და ნიუფაუნდლენდში თევზჭერის უფლება მიეცათ. ხოლო ნიდერლანდებთან ბრიტანეთმა კუნძული სუმატრა დათმო.
Dorylus brevis
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
პარიზის ზავი (1783)
შეთანხმება
ამერიკის კონტინეტალურმა კონგრესმა ზავის რატიფიკაცია მოახდინა 1784 წლის 4 იანვარს, ხოლო ბრიტანეთმა 1784 წლის 9 აპრილს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:1783 კატეგორია:აშშ-ის ისტორია კატეგორია:ამერიკის რევოლუციური ომი კატეგორია:XVIII საუკუნის სამშვიდობო ხელშეკრულებები კატეგორია:პარიზის ხელშეკრულებები
NGC 846
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გალაქტიკები კატეგორია:ანდრომედას თანავარსკვლავედი
ბირლოჟნიცა
ბირლოჟნიცა (Бърложница) — სოფელი ბულგარეთში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს 88 კაცს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბულგარეთის სოფლები
Cephalotes insularis
Cephalotes insularis — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Cephalotes-ის გვარიდან.
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
საქაშეთი
საქაშეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ვარიანის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 710 მეტრი, გორიდან 18 კილომეტრი.
ისტორია
1784 წლის 23 მარტს სულეიმან ფაშამ ქართლს სამი ათასი ლეკი შემოუსია და სხვა სოფლებთან ერთად მთლიანად აიკლო საქაშეთი.
1905 წლის 18 ნოემბერს სოფლის მოედანზე ჩატარდა მიტინგი, რომელსაც მეზობელი სოფლების გლეხობაც ესწრებოდა. მიტინგის გადაწყვეტილებებში შეიტანეს მოთხოვნები: საპატიმროებიდან გაეთავისუფლებინათ პოლიტიკური პატიმრები; სარატოვის, ჩერნიგოვის, ტამბოვის და სხვა გუბერნიებში, პოლონეთის სამეფისნაცვლოში გაეუქმებინათ სამხედრო წესები; გაეყვანათ სოფლებიდან კაზაკებისა და ჯარის ნაწილები; მოეწვიათ სრულიად რუსეთისა და განაპირა მხარეების დამფუძნებელი კრებები; გადაეცათ გლეხებისათვის საზოგადოებრივ მფლობელობაში მიწა; დაესაჯათ თანამდებობის პირები, რომლებმაც ააწიოკეს და ააოხრეს გორის მაზრის სოფლები.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 883 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ელგუჯა ბუბუტეიშვილი
ელგუჯა ბუბუტეიშვილი (დ. 13 მაისი, 1947) — ქართველი ბიზნესმენი და მეწარმე.
1972 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ქიმიური ფაკულტეტი. 1989–1991 წლებში იყო მრავალდარგობრივი ფირმა „ოქროს საწმისის“ პრეზიდენტი. 1992 წელს საქართველოს არქიტექტურისა და მშენებლობის სამინისტროს ტრესტის „საქკომუნრემმშენის“ ტრესტის მმართველი. 1992–1995 წლებში საწარმო გაერთიანების „თბილთამბაქოს“ გენერალური დირექტორი. 1995 წლიდან შპს „ბემბის“ გენერალური დირექტორი, ხოლო ამავე წლიდან „ბემბის“ სამართალმემკვიდრის შპს „დავით სარაჯიშვილი და კომპანიის“ პრეზიდენტი. 1996 წელს ელგუჯა ბუბუტეიშვილმა გამორჩეული ქართველი სტუდენტებისათვის დააწესა დავით სარაჯიშვილის სახელობის სტიპენდია. იგი დასახელებული იყო საქართველოს ათ საუკეთესო ბიზნესმენს შორის. ელგუჯა ბუბუტეიშვილი არის 30–იან წლებში ჭიათურის შავი ქვის ცნობილი მრეწველის ნესტორ ბუბუტეიშვილის მემკვიდრე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1947 კატეგორია:დაბადებული 13 მაისი კატეგორია:ქართველი ბიზნესმენები კატეგორია:ქართველი მეწარმეები
აკამანტი
აკამანტი თეზევსის ძე
აკამანტი იყო თეზევსისა და ფედრას ვაჟი. დემოფონტეს ნახევარძმა. ვერგილუსს აღუნიშნავს, რომ აკამანტი ტროას ცხენში იმყოფებოდა.
აკამანტი ევსორეს ძე
ტროელების დასახმარებლად მისული თრაკიელი ბელადი.
აკამანტი ანტენორის ძე
ტროელი მეომარი, ანტენორისა და თეანოსის ვაჟი.
კატეგორია:ბერძნული მითოლოგია კატეგორია:ტროის ომის მონაწილეები კატეგორია:ილიადას პერსონაჟები კატეგორია:ტროელები
ევროტური
ევროტური (EuroTrip) — 2004 წლის კომედიური ჟანრის ფილმი. ფილმში მოქმედება ხდება აშშ-სა და თითქმის მთელ ევროპაში. სკოტ ტომასი თავის მეგობრებთან ერთად მიემგზავება ევროპაში, რადგან ნახოს გოგონა რომელსიც ინტერნეტში გაიცნო და შეურაცხყოფა მიაყენა. სკოტი გერმანიაში კეძოდ ბერლინში მიდის რადგან მას ბოდიში მოუხადოს, მაგრამ ყველაფერი ისე არ გამოდის როგორც მას და მის მეგობარ კუპერს სურთ და იწყება ევროტური.
სიუჟეტი
სკოტ ტომასი შორდება თვის მეგობარ გოგონა ფიონას სკოლის დასრულებისთვის მიძღვნილ წვეულებაზე. ის ელაპარაკება კომპიუტერით თავის გერმანელ მეგობარ მაიკს რომელიც სკოტს ბიჭი ჰგონია.
მაიკი მას მისწერს, რომ იგი მასთან სიამოვნებით დაკავდებოდა სექსით. სკოტი ჩათვლის, რომ მიკი ცისფერია და ეუბნება, რომ მას ცხოვრებაში აღარ დაეკონტაქტოს, გულგატეხილი სკოტი იძინებს. მეორე დღეს იგი იღვიძებს და ხედავს თუ როგორ ათვალიერებს მის ელექტრონულ ფოსტას მისი ძმა ბერტი. ბერტი სკოტს ეუბნება, რომ მას შეეშალა და ეს მაიკი კი არა მიკაა და უხსნის, რომ გერმანიაში მიკა გოგონებს ქვიათ. სკოტი ბრაზდება და თავის მეგობარ კუპერს თხოვს რომ გერმანიაში წაყვეს, რადგან მიკის ბოდიში მოუხადოს. ისინი პირდაპირი რეისით ვერ გაფრინდნენ ბერლინში და ლონდონის ბილეთი აიღეს. ლონდონში ჩასვლისთანავე მათ დალევა მოისურვეს და შევიდნენ ბარში სადაც მხოლოდ მანჩესტერ იუნაიტედის ფანები სვამდნენ. ფანებმა ესენი მალე დაიძმობილეს, დაათვრეს და გათიშეს. გამოფხიზლებულები აღმოჩდნენ ავტობუსში რომელიც არა ბერლინში არამედ პარიზში მიდიოდა.
სქოლიო
კატეგორია:2004 წლის ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები
გრიგოლ ბაბილოძე
გრიგოლ ბაბილოძე (დ. 8 აპრილი, 1908, სოფ. თხინვალი, ოზურგეთის მაზრა ―   გ.   15 ივნისი, 1981, ბათუმი)  — ქართველი პედაგოგი, პედაგოგიკის მეცნიერებათა კანდიდატი (1958).
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი პედაგოგები კატეგორია:დაბადებული 8 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 15 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1981 კატეგორია:ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
Dorylus burmeisteri
Dorylus burmeisteri — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Dorylus-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Dorylinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ერვანდუნები
ერვანდუნები (Երվանդունիներ) — ირანული წარმოშობის მეფეთა და მმართველთა დინასტია ძველ სომხეთში, ხანგამოშვებით მართავდა ქვეყანას ძვ. წ. VI საუკუნის დასაწყისიდან ძვ. წ. III საუკუნის ბოლომდე. სახელი ეწოდა გვარში გავრცელებული სახელისაგან „ერვანდ“ (ბერძნ. „ორონტას“, „ორონტეს“) მიხედვით. პირველად გამეფდა ურარტუს დაცემის შემდეგ (ძვ. წ. VI საუკუნის დასაწყისი), მის ცენტრალურ რაიონში შექმნილ სომხეთის სამეფოში, რომელსაც მალე არმე-შუფრიაც შეუერთდა. ძვ. წ. VI საუკუნის I ნახევრიდან ძვ. წ. IV საუკუნის 30-იან წლებამდე ეს სამეფო ჯერ მიდიის, შემდეგ აქემენიდური სპარსეთის შემადგენლობაში იყო. ამ დროს ერვანდუნები სომხეთს განაგებდნენ როგორც მიდიელებისა და სპარსელების ადგილობრივი მმართველები და სატრაპები.
აქემენიდური სპარსეთის დაცემის შემდეგ, ერვანდუნები დამოუკიდებელი სომხეთის მეფეები გახდნენ. ძვ. წ. III საუკუნის შუა წლებში სომხეთს გამოეყო წოფქ-კომაგენეს სამეფო, სადაც გამეფდა ერვანდუნების ერთ-ერთი შტო. ყველა ეს სამეფო სელევკიდებმა დაიპყრეს ძვ. წ. III საუკუნის ბოლოს. ამის შემდეგ ერვანდუნები აღარ ჩანან სომხეთის სახელმწიფოთა სათავეში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის ისტორია კატეგორია:სომხეთის სამეფო დინასტიები კატეგორია:დინასტიები
ჰაიტონ კოიკუსელი
ჰაიტონ კოიკუსელი (აგრეთვე ჰეთუმი, ჰეტუმი, სომხურად ცნობილი როგორც Հեթում Պատմիչ ჰეტ ოუვმ პატიმიჩ ,,ჰეთუმ ისტორიკოსი";  დ.1240 - გ. 1310/1320 ) — შუა საუკუნეების სომეხი დიდგვაროვანი, ბერი და ისტორიოგრაფი.
ჰეიტონი არის ავტორი La Flor des estoires de la terre d'Orient (,,აღმოსავლეთის ისტორიის ყვავილი"; ლათ. Flos historiarum terre Orientis), ისტორიოგრაფიული ნაშრომი აზიის ისტორიის შესახებ, რომელიც განსაკუთრებით მუსლიმანებს ეხება. წიგნი ეხება დაპყრობებს და მონღოლთა შემოსევას, რაც მან პაპ კლემენტ V- ის თხოვნით დაწერა 1307 წელს, როდესაც იგი პუატიეში იმყოფებოდა. ძველი ფრანგული ორიგინალი ტექსტი ჩაწერა ერთმა ნიკოლას ფოლკონმა, რომელმაც ასევე მოამზადა ლათინური თარგმანი. ნაშრომი ფართოდ გავრცელდა გვიან შუა საუკუნეებში და მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა აღმოსავლეთის შეხედულებების ჩამოყალიბებაში.
ბიოგრაფია
როგორც კილიკიაში სომეხი ჰეთუმიდების დინასტიის გავლენიანი წევრი, ჰეიტონი იყო თავადი კორიკიის მმართველის, ოშინის ვაჟი (გ. 15 იანვარი, 1265) და მეფე ჰეთუმ I- ის და სმბატ სპარაპეტის უმცროსი ძმა (გ. 1298 წლის შემდეგ) მემატიანე და სამეფოს კონსტანტი (დ. 1276). სავარაუდოდ დაიბადა 1230- დან 1245 წლებში იგი დაინიშნა ქალაქ კორიკუსის მმართველად.
1299 წელს ის იმყოფებოდა პარიზში. 1305 წელს შეუერთდა პრემიმონსტრატენზიელთა ბრძანებას კვიპროსში, ბელაპასის სააბატოში. კვიპროსის ქრონოლოგია მიანიშნებს, რომ ჰეიტონი აიძულეს გადასახლებულიყო 1294 წელს, რადგან მან შეთქმულება გამართა თავისი უმცროსი ბიძაშვილის, მეფე ჰეთუმ II– ის წინააღმდეგ. 1307 წლისთვის იგი იყო პუატიეში, პაპ კლემენტ V– ის მთავარ რეზიდენციაში. სწორედ აქ შექმნა მან თავისი ისტორია პაპის თხოვნით. პუატიეში მისი პოლიტიკური მიზანი იყო დახმარების მოპოვება ტვიროსის ამალრიკისთვის, რის შედეგადაც კვიპროსის მეფე ჰენრი II-ს ტახტიდან ჩამოაგდებდნენ. მას სხვა მიზანიც ჰქონდა, როგორიცაა მონღოლებთან ალიანსში ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობის ადვოკატირება. 1307 წელს ჰეთუმ II- ის მკვლელობის შემდეგ, ჰეიტონი დაბრუნდა კილიკიან სომხეთში, სადაც დატოვა სამონასტრო ცხოვრება, იგი გახდა კონსტებლი, შეიარაღებული ძალების მეთაური. მისი გარდაცვალების თარიღი უცნობია; იგი ბოლოს დაფიქსირდა, როგორც ცოცხალი იყო 1309 წელს, რა დროსაც მოქმედებდა ამალრიკის სახელით.
ჰეიტონის ქალიშვილი იზაბელი (1282-1310) დაქორწინდა ლეონი II- ის ვაჟზე და კილიკიანი სომხეთის მეფეზე ოშინზე. 1307 წლიდან 1320 წლამდე. მისი ვაჟიშვილი კორიკუსი გახდა კილიკიელი სომხეთის მეფე 1320 წლიდან, რაც სავარაუდოდ მიუთითებს იმაზე, რომ ჰეიტონი ამ პერიოდში ცოცხალი აღარ უნდა ყოფილიყო.
La Flor des estoires de la terre d'Orient
საფრანგეთში ყოფნისას ჰეიტონმა შეადგინა შუა საუკუნეების ერთ-ერთი პირველი აზიის გეოგრაფიული აღწერა, La Flor des Estoires d'Orient (ლათ. Flos Historiarum Terre Orientis, ,,აღმოსავლეთის ისტორიების ყვავილი”). ნაშრომი შედგება არათანაბარი სიგრძის ოთხი წიგნისგან, ძირითადი ნაწილი არის მესამე წიგნი, რის შემდეგაც ზოგჯერ მთელ ნაშრომს მოიხსენიებენ როგორც "თარტარის ისტორია", რომელშიც მოცემულია მონღოლებისა და მათი შემოსევების ისტორია.
მონღოლების ისტორიას ჰეიტონი ასათაურებს როგორც Estarires des Tartars (,,ტარტართა ისტორია"), როგორც მისი წყარო იმ დროისთვის, მანგკე ხანის მეფობამდე (1250-იანი წლები), ხოლო ბოლოდროინდელი მოვლენებისათვის, - ბიძია, მეფე ჰეთუმ I და საკუთარ გამოცდილებებზე დაყრდნობით. დასავლეთის წყაროებიდან ის ასევე იშველიებს ჯვაროსნული ლაშქრობების ისტორია და, სავარაუდოდ, იგი იყენებს ჯოვანი და პიან დელ კარპინის და მარკო პოლოს მოგზაურობებსაც.
პირველ წიგნში აღწერილია აზიის გეოგრაფია, რომელიც იყოფა კათეის (ჩინეთი), ტარსის (უიგურთა), თურქესტანის, ხვარაზმიას, კუმანიის, ინდოეთის, სპარსეთის, მედიის, სომხეთის, საქართველოს, ქალდეას, მესოპოტამიის, ,,თურქთა მიწად” (სელჩუკები) და სირიად.
მე -2 წიგნში მოცემულია ,,სარაცინების ბატონობა", ანუ მე -7 საუკუნის მუსლიმთა დაპყრობები და შემდგომი ხალიფატები.
წიგნი 3, ცნობილი როგორც ,,თარტარის ისტორია", მოგვითხრობს მონღოლეთის იმპერიის აღზევებისა და ახლო აღმოსავლეთში ბოლოდროინდელი მოვლენების შესახებ, განსაკუთრებით სომხეთის სამეფოს ისტორიასა და მონღოლეთის ილხანობასთან ურთიერთობის შესახებ. ინფორმაცია დაწყებულია 1236 წლიდან.
მე -4 წიგნში განხილულია ქრისტიანული სამყაროს შემოთავაზებული მოკავშირეობა მონღოლთა იმპერიასთან წმინდა ქვეყნებში განახლებული ჯვაროსნული ლაშქრობის დასრულებამდე. სამუშაოები მთავრდება ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობის გეგმით, რომელიც ჰეიტონის შემოთავაზებით უნდა მოეწყო ილხანებთან ალიანსში. ჰეიტონის მიერ ილხანიდების ამ ალიანსის პოპულარიზაცია და ასევე გარკვეულ პარტიებთან კავშირი სომხეთისა და კვიპროსის რთულ პოლიტიკაში, ამ ნაშრომს საკმაოდ ტენდენციურს ხდის.
სქოლიო
კატეგორია:სომეხი ისტორიკოსები კატეგორია:სომეხი მწერლები კატეგორია:სომეხი დიპლომატები
ფილიპოვო (ხაროვსკის რაიონი)
ფილიპოვო (Филиппово) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ხაროვსკის რაიონში. სოფელი შედის ხაროვსკის სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, მოსახლეობა 2002 წლის მონაცემებით 4 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ხაროვსკის რაიონის დასახლებული პუნქტები
დელფო
დელფო (Δελφοί) — ძველბერძნული ქალაქი და საერთო ბერძნული რელიგიის ცენტრი ფოკიდაში. პარნასის მთის ძირას მდებარეობდა განთქმული დელფოს სამისნო და აპოლონის ტაძარი. ლეგენდის თანახმად ქალაქს სახელი დაერქვა აპოლონის შვილის, დელფოსის პატივსაცემად. გზაჯვარედინზე მდებარეობამ და მორწმუნეთა განუწყვეტელმა ნაკადმა განაპირობა დელფოს უდიდეს, სამრეწველო-სავაჭრო და კულტურულ ცენტრად გადაქცევა. უძველესი ტაძარი აქ აუშენებიათ ძვ. წ. IX საუკუნეში. ერთ-ერთი მითის მიხედვით ეს ადგილი თვითონ ამოირჩია აპოლონმა და მისი სურვილის თნახმად ტაძარი ააგეს ლეგენდარულმა ხუროთმოძღვრებმა: ტროფინიოსმა და აგამედემ. სულ მალე დელფოში დიდი სიმდიდრე დაგროვდა. ტაძრის მნიშვნელობა კიდევ უფრო გაიზარდა კოლონიზაციის პერიოდში. ბერძენთ არც ერთ კოლონიას არ შეეძლო საბერძნეთიდან წასვლა დელფოს სამისნოს რჩევისა და ამასთან დაკავშირებით უდიდესი შესაწირავის გარეშე. მოგვიანებით დელფოს სამისნოს გავლენა საბერძნეთის საზღვრებს გარეთაც გავრცელდა. ძვ. წ. VI საუკუნეში დელფოს სამისნო დაიწვა და უახლოეს დროში ხელახლად აშენეს. ამის შემდეგ არაერთგზის დაინგრა დელფოს სამისნო თავდამსხმელებისაგან, ბოლოს კი, დაახლოებით ახ. წ. 390 წელს, სამუდამოდ გაანადგურა იმპერატორმა თეოდოსიუს პირველმა.
სქოლიო
კატეგორია:საბერძნეთის არქეოლოგიური ძეგლები კატეგორია:ძველბერძნული ქალაქები კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საბერძნეთში
დინამიტი
დინამიტი (δυναμις) — მაღალბრიზანტული ფეთქებადი ნივთიერება, რომელიც წარმოადგენს ნიტროეთერების და ფლეგმატიზატორების ნარევს. 1859 წელს შექმნა ალფრედ ნობელმა, ტრინიტროგლიცერინის და კაჟმიწის (კიზელგურის) შერევის შედეგად. გამოიყენებოდა სამხედრო და სამთო-მომპოვებელ საქმეში. დღესდღეობით, პრაქტიკული გამოყენებიდან გამოდევნილია ამონიტების მიერ, რომელთა წარმოებაც გაცილებლად იაფი ჯდება.
შემადგენლობა და დამზადება
სტანდარტული დინამიტი 62% ტრინიტროგლიცერინი ან მისი ნარევი ეთილენგლიკოლდინიტრატთან, დაბალაზოტიანი ნიტროცელულოზა-3%, კალიუმის ან ნატრიუმის ნიტრატი-27%, ხის ფქვილი-8%.
დამზადებისას ჯერ იღებენ „მგრგვინავ ლაბას“, რომელიც წარმოადგენს ნიტროეთერების და კოლოქსილინის ნარევს, ინგრედიენტების გამხსნელში გახსნით და გამხსნელის აორთქლებით (ხშირად გამხსნელი ეთილის სპირტის და დიეთილის ეთერის 1-1-ზე ნარევია მასებით), შემდეგ მგრგვინავ ლაბას ფლეგმატიზატორებს ურევენ.
დეტონატორი
მიუხედავად იმისა, რომ უმრავლეს შემთხვევაში დინამიტი ჟელესებრი მასაა, თხევადი ნიტროეთერების თვისებების გამო (კერძოდ დეტონაციის ორი რეჟიმის ქონა), მისი დეტონაციისთვის ძლიერი დეტონატორების გამოყენებაა მიზანშეწონილი. ძირითდად იყენებენ  кд-8 (კაფსულ-დეტონატორი 8).
კატეგორია:ფეთქებადი ნივთიერებები კატეგორია:ფეთქებადი ნივთიერებები
IRB-ის 20-წლამდელთა მსოფლიო ალაფი 2012
IRB-ის ოცწლამდელთა მსოფლიო ალაფი 2012 – რაგბის რიგით მეხუთე ტურნირი 20 წლამდე მორაგბეთა ნაკრებებს შორის რომლის ორგანიზატორია რაგბის საერთაშორისო საბჭო (IRB). ტურნირის მასპინძელია აშშ. ტურნირის ყველა მატჩი გაიმართება ქალაქ სოლტ-ლეიკ-სიტიში მურეი რაგბი პარკზე.
ჯგუფური ეტაპი
ყველა დრო მოცემულია თბილისის დროით
ჯგუფი B
!width="200"|გუნდი !width="20"|თ !width="20"|მ !width="20"|ფ !width="20"|წ !width="20"|ლ !width="20"|გატ !width="20"|გაშ !width="25"|სხ !width="20"|ბქ !width="20"|ქ
რესურსები ინტერნეტში
2012 IRB-ის ოცწლამდელთა მსოფლიო ალაფი IRB-ის ოცწლამდელთა მსოფლიო ალაფი
იადრანკა კოსორი
იადრანკა ვლასავლევიჩ-კოსორი (Jadranka Kosor; დ. 1 ივლისი, 1953, პაკრაცი) — ხორვატი სახელმწიფო მოღვაწე, განათლებით ჟურნალისტი. 2009 წლის ივლისიდან ხორვატიის პრემიერ-მინისტრი.
2002 წლიდან ხორვატიის დემოკრატიული კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე იყო. 2003 წელს ხდკ-ს საპარლამენტო უმრავლესობაში მოსვლის შემდეგ დაიკავა ოჯახის, ვეტერანთა და თაობათა შორის სოლიდარობის საქმეთა მინისტრის თანამდებობა და ამასთან პრემიერ-მინისტრის მოადგილის პოსტს ითავსებდა.
ივო სანადერის გადადგომის შემდეგ დაიკავა მისი ადგილი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1953 კატეგორია:ხორვატიის პრემიერ-მინისტრები კატეგორია:ხორვატი პოლიტიკოსები კატეგორია:ხორვატი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ხორვატი პოლიტიკოსი ქალები კატეგორია:ქალი პრემიერ-მინისტრები
ფუხაანთუბანი
ფუხაანთუბანი, ფუხაანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ატენის თემი), მდინარე ტანის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 725 მეტრი, გორიდან 12 კილომეტრი.
საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს 1951 წლის 3 ოქტომბრის დადგენილებით, გაერთიანდნენ ატენის სასოფლო საბჭოს სოფლები — ატენი და ფუხაანთკარი და ატენი ეწოდათ.
სქოლიო
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ქვაქვეშიები
ქვაქვეშიები (Cottinae) — თევზების ქვეოჯახი ქვაქვეშიასებრთა ოჯახისა. სხეული ხშირად შიშველია, ჩვეულებრივ დაფარულია ქერცლით ან ეკლებით (დიდი ძვლოვანი ჯავშნით მთლიანად დაფარულები არ არიან); თვალები დიდია და თავის ზედა მხარეზეა განლაგებული; აქვთ გვერდითი ხაზი; მუცლის ფარფლები (1 სახეობას არ აქვს) 1 ეკლითა და 2–5 რბილი სხივითაა წარმოდგენილი (ჩვეულებრივ 2–3 რბილი სხივით); ანალურ ფარფლში ეკლები არ არის; ზრდასრულებს საცურავი ბუშტი არ აქვთ.
ქვაქვეშიების მრავალი ნომინალური გვარი განიხილებოდა Cottus-ის ქვეგვარად. შესაძლოა, რომ მრავალი გვარი Psychrolutidae-ს ოჯახსაც ეკუთვნოდეს. ცნობილია 62-მდე გვარი და 256-მდე სახეობა.
გვარები
მინი|[[Micrenophrys lilljeborgii]] მინი|[[Leptocottus armatus]]
სქოლიო
კატეგორია:ქვაქვეშიასებრნი
იოვანა იანკოვიჩი
კატეგორია:დაბადებული 1981
გაიოზ ბერელაშვილი
გაიოზ ადამის ძე ბერელაშვილი (დ. 1892 — გ. 1 ოქტომბერი, 1937) — ქართველი ტანმოვარჯიშე, საქართველოში სპორტული ტანვარჯიშის ერთ-ერთი ფუძემდებელი.
სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ქიმიურ ფაკულტეტზე. 1912 წელს თბილისის ტანმოვარჯიშეთა ნაკრები გუნდის შემადგენლობაში მიიღო მონაწილეობა „სოკოლის“ (პრაღა) მე-6 საიუბილეო შეკრებაში („მოფრენში“), სადაც პირველი ადგილი დაიკავა. 1917 წელს დათო ჯავრიშვილთან ერთად შექმნა ტანვარჯიშული საზოგადოება „ამირანი“, რომლის ბაზაზე („სოკოლის“ საზოგადოებასთან ერთად) 1918 წლის 25 აგვისტოს ჩამოყალიბდა ქართული ტანვარჯიშული საზოგადოება „შევარდენი“. 1921 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ჯერ მე-11 წითელი არმიის, შემდეგ კი — ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის ფიზიკური მომზადების ინსპექტორი. 1937 წლის 2 ივლისს დააპატიმრეს და 1 ოქტომბერს „კონტრრევოლუციური სამხედრო ნაციონალისტური ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1956 წელს დანაშაულის შემადგენლის არარსებობის გამო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1892 კატეგორია:გარდაცვლილი 1 ოქტომბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1937 კატეგორია:ქართველი ტანმოვარჯიშეები კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
ბერიაშვილი
საკუთარი სახელი ბერიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
აფხაზთა სამეფო
აფხაზთა სამეფო — ერთ-ერთი ქართული ფეოდალური სამეფო VIII საუკუნის ბოლოდან (დაახლ. 798) X საუკუნის 70-იანი წლების ბოლომდე (დაახლ. 978). წარმოიქმნა დასავლეთ საქართველოს (ეგრისისა და აფხაზეთის) გაერთიანების შედეგად. წყაროებში ხშირად აფხაზთა მეფეები ეგრისის მეფეებად, ხოლო „აფხაზთა სამეფო“ ეგრისის სამეფოდ იწოდება, ამიტომ ლიტერატურაში მას ეგრის-აფხაზეთის სამეფოსაც უწოდებენ.
VII-VIII საუკუნეებში, ეგრისის დასუსტების პერიოდში, გაძლიერდა აბაზგიის სამთავრო, რომელშიც გაერთიანდნენ აბაზგები, აფშილები, სანიგები, მისიმიელები. ამ ტომთა ერთობლიობას ქართული წყაროები აფხაზებს უწოდებენ, ხოლო აბაზგიის მთავარს — აფხაზთა მთავარს ან აფხაზთა ერისთავს. VIII საუკუნეში აფხაზი მთავრები გახდნენ არაბთა წინააღმდეგ ბრძოლის ორგანიზატორები დასავლეთ საქართველოში.
VIII საუკუნის II ნახევარში მთელი საქართველოს მასშტაბით გაძლიერდა გამაერთიანებელი ტენდენციები. ამ დროს ქართლში არაბებმა ქართლის ერისმთავართა ხელისუფლება დიდად შეავიწროვეს. ქართლის ერისმთავართა ხელისუფლება უფრო რეალური ეგრისში იყო. მათი და აფხაზეთის მთავრების მოქმედება შეთანხმებული ჩანს აფხაზეთ-ეგრისის გაერთიანების საქმეში. ჯუანშერის ცნობით, ამ პერიოდში ქართლის ერისმთავართა სახლს მამაკაცი მემკვიდრე არ ჰყავდა. ერისმთავარმა არჩილმა თავისი გარდაცვლილი ძმის მირის ასული გურანდუხტი ცოლად შერთო აფხაზთა მთავარს ლეონ I-ს. ამით ლეონი ქართლის ერისმთავრის ვასალი გახდა და სიძობით დაიმკვიდრა ეგრისი. არჩილმა მას გადასცა ბიზანტიის იმპერატორისაგან მირისთვის გამოგზავნილი გვირგვინი, რაც სიმბოლურად და რეალურად ეგრის-აფხაზეთის გაერთიანებას ნიშნავდა.
ამრიგად ლეონ I-ის ხელისუფლების ქვეშ გაერთიანდა აფხაზთა სამთავრო და ეგრისი (ლაზეთი). ეგრის-აფხაზეთის სამთავრო გადაიჭიმა ნიკოფსიიდან ჭოროხის ხეობამდე. ამ ეტაპზე ეგრის-აფხაზეთის გაერთიანებას მხარს უჭერდა ბიზანტიის იმპერიაც, რადგან აფხაზთა ძლიერი სამთავრო არაბთა სახალიფოს წინააღმდეგ მებრძოლ რეალურ ძალად ესახებოდა.
ლეონ I-ის ძმისშვილმა ლეონ II-მ (778-792 წწ.) ისარგებლა ბიზანტიის იმპერიის დასუსტებით, დაიხმარა თავისი ნათესავი (პაპა დედის მხრიდან) ხაზართა ხაკანი, განთავისუფლდა იმპერიის ვასალობისაგან, გააერთიანა მთელი დასავლეთ საქართველო ლიხის მთამდე და მიიღო აფხაზთა მეფის ტიტული. დასავლეთ საქართველოს გაერთიანების საქმეში ლეონ I და ლეონ II ეყრდნობოდნენ დასავლეთ საქართველოს ქართული მოსახლეობისა და მმართველი წრეების ცენტრალიზაციის მომხრე ნაწილს, აგრეთვე აფხაზეთის სამთავროს ძალებსაც. ამ პროცესში ძირითადი ძალა ქართული მოსახლეობა იყო, რომლის როლმა და მნიშვნელობამ განაპირობა ის გარემოება, რომ ამ სახელმწიფოს დედაქალაქი გახდა ეთნიკურად ქართველი მოსახლეობის შუაგულში მდებარე რეზიდენცია, ძველი ქართული სახელმწიფოებრიობისა და კულტურის ცენტრი ქუთაისი. ლეონ II იმიტომ იწოდა აფხაზთა მეფედ, რომ დინასტია აფხაზეთიდან (აფხაზთა სამთავროდან) იყო გამოსული. აფხაზთა მეფეების ეთნიკური კუთვნილება არ არის ცნობილი. ზოგი მათ აფხაზებად თვლის, ზოგი ქართველებად, ზოგი ბერძნებად. მიუხედავად მათი ეთნიკური კუთვნილებისა, ამ მეფეთა სახელმწიფოებრივი პოლიტიკა აშკარად ქართული იყო. პოლიტიკური მრწამსით, სახელმწიფოებრივი მოღვაწეობით, კულტურით ისინი ქართველები იყვნენ.
„აფხაზთა სამეფოს“ მოსახლეობის უმრავლესობა, ქართველები (ქართები, მეგრელები, სვანები) იყვნენ. მნიშვნელოვან წილს შეადგენდნენ აფხაზები და კავკასიის სხვა ხალხები და ტომები (მაგ. ჯიქები). სახელმწიფო და მოსახლეობის დიდი უმრავლესობის სალაპარაკო ენა ქართული იყო.
ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობით „აფხაზთა სამეფო“ დაყოფილი იყო 8 ადმინისტრაციულ ერთეულად: აფხაზეთის, ცხუმის, ეგრისის (ცენტრი ბედია), სვანეთის, რაჭა-ლეჩხუმის, გურიის, ვაკე იმერეთის (ცენტრი ქუთაისი) და არგვეთის (ცენტრი შორაპანი).
ბიზანტიის იმპერია ცდილობდა თავისი სიუზერენიტეტის აღდგენას დასავლეთ საქართველოში, მაგრამ ყველა მისი ცდა (IX საუკუნის 30-40-იანი წლები) უშედეგოდ დამთავრდა. შემდეგ იმპერიამ ტაქტიკა შეიცვალა და ცდილობდა დასავლეთ საქართველოზე თავისი გავლენა შეენარჩუნებინა. ამ მიზნით ის აქტიურად ერეოდა ტახტის მემკვიდრეთა შორის ბრძოლაში, ზოგჯერ კი თვითონაც აღვივებდა მას. მაგ., 868 წელს მეფე გიორგი I-ის მემკვიდრეებს ტახტი წაართვეს შავლიანებმა. 20 წლის მანძილზე „აფხაზთა სამეფო“ ტახტი ივანე და ადარნასე შავლიანებს ეკავათ. გიორგის ვაჟი ბაგრატი ბიზანტიის იმპერიაში გაიქცა, რომლის დახმარებითაც 881 წელს ტახტი დაიბრუნა. იმპერია აქტიურად ჩაება X საუკუნის 60-იან წლებში მეფე გიორგი II-ის შვილებს შორის ატეხილ ბრძოლაში, მაგრამ თავისი გავლენის აღდგენა ვეღარ მოახერხა.
აქტიურად იბრძოდა „აფხაზთა სამეფო“ არაბთა სახალიფოს წინააღმდეგაც. მას შემდეგ რაც არაბთა სახალიფო იძლებული შეიქნა საბოლოოდ აეღო ხელი დასავლეთ საქართველოს დამორჩილებაზე, აფხაზთა მეფეები ხშირად თავად ებრძოდნენ ხალიფის სარდლებს აღმოსავლეთ საქართველოში, მაგ., 853 წელს ბუღა თურქის წინააღმდეგ აფხაზთა მეფეც იბრძოდა თავისი ლაშქრით.
დასავლეთ საქართველო ეკლესიურად თავიდან კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოში შედიოდა, რის გამოც მღვდელმსახურება ბერძნულ ენაზე სრულდებოდა. მცხეთის საკათალიკოსო ტახტი ქართულ მოსახლეობაზე და ქართულ ენაზე დაყრდნობით ცდილობდა დასავლეთ საქართველო თავის სამწყსოში შეეყვანა, მაგრამ ვიდრე იქ ბიზანტია ბატონობდა, კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოსთან დაპირისპირება ძნელი იყო. პოლიტიკური დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ აფხაზთა მეფეებმა მცხეთის ტახტის ხელშეწყობით იწყეს აქტიური ძალისხმევა ეკლესიის კონსტანტინოპოლისაგან გამოსაყოფად და მცხეთის საკათალიკოსოსთან შესაერთებლად. ამ პროცესებისათვის ხელსაყრელ პირობას ქმნიდა ის გარემოება, რომ დასავლეთ საქართველოს აღმოსავლეთი ნაწილი ეკლესიურად მცხეთის ტახტს ექვემდებარებოდა.
ბიზანტიის გავლენა, ბერძნული კულტურა ღრმად იყო შეჭრილი დასავლეთ საქართველოში. პოლიტიკური ჰეგემონიის დაკარგვის შემდეგ ბიზანტიის იმპერიის დასაყრდენს დასავლეთ საქართველოში არსებული ბერძნული საეპისკოპოსოები წარმოადგენდა. სწორედ მათი გაუქმებით დაიწყო კონსტანტინოპოლის საეკლეიო ბატონობის აღმოფხვრა. გაუქმებულ იქნა ფოთის, გუდაყვის და სხვა ბერძნული კათედრები. მათ ნაცვლად აფხაზთა მეფეები ახალ ქართულ საეპისკოპოსოებს აარსებდნენ. აფხაზთა მეფის გიორგი II-ის დროს დაარსდა ჭყონდიდის საეპისკოპოსო, ლეონ III-ის დროს – მოქვის, ბაგრატ III-ის დროს ბედიის საეპისკოპოსო (გუდაყვის ბერძნული საეპისკოპოსოს ნაცვლად). ამ ახალ საეპისკოპოსოებში წირვა-ლოცვა მოსახლეობისათვის გასაგებ ქართულ ენაზე სრულდებოდა. IX საუკუნეში დასავლეთ საქართველო ეკლესიურად საბოლოოდ მცხეთის ტახტს დაექვემდებარა. „აფხაზთა სამეფოში“ სახელმწიფო მმართველობისა და მღვდელმსახურების ენა ქართული იყო. ამრიგად საქართველოს პოლიტიკურ გაერთიანებას წინ მისი საეკლესიო გაერთიანება უსწრებდა.
დასავლეთ საქართველოს გაერთიანებამ, პოლიტიკური დამოუკიდებლობის მოპოვებამ შექმნა საფუძველი სამეურნეო დაწინაურებისათვის, ვაჭრობის განვითარებისათვის. „აფხაზთა სამეფოში“ განვითარების მაღალ დონეს მიაღწია ქართულმა ფეოდალურმა კულტურამ, რასაც მოწმობენ ამ პერიოდის ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლები: მარტვილის, ბედიის, მოქვის, ბიჭვინთის და სხვა ტაძრები. ქართული კულტურის კერებად იქცა ახალი ქართული საეპისკოპოსო კათედრები, იქ შეიქმნა ქართული ჰაგიოგრაფიული და ჰიმნოგრაფიული ნაწარმოებები. აფხაზთა მეფეების კარზე დაიწერა მნიშვნელოვანი ქართული ისტორიული დოკუმენტი, აფხაზეთის მეფეთა გენეალოგიური ნუსხა, „აფხაზთა მეფეთა დივანი“. დასავლეთ საქართველოს ქართულმა ქრისტიანულმა ეკლესიამ მნიშვნელოვანი ძალა მოიპოვა. X საუკუნის 20-იან წლებში აფხაზთა მეფე გიორგი II აქტიურად მონაწილეობდა ჩრდილოეთ კავკასიაში ალანთა (ოსთა) შორის ქრისტიანობის გავრცელებასა და დამკვიდრებაში.
„აფხაზთა სამეფოს“ არსებობის პერიოდში გაფართოვდა ტერმინების „აფხაზისა“ და „აფხაზეთის“ მნიშვნელობა. საკუთრივ აფხაზსა და აფხაზეთთან ერთად„აფხაზი“ დასავლელ ქართველს, „აფხაზეთი“ კი დასავლეთ საქართველოს აღნიშნავდა. ამდენად „აფხაზთა სამეფო“ იყო ერთიანი დასავლურ-ქართული სახელმწიფო, ხოლო „აფხაზთა მეფე“, ამ სახელმწიფოს მეთაური. ქართული ქვეყნების ერთ სახელმწიფოდ გაერთიანების შემდეგ ტერმინების „აფხაზთა მეფე“ და „აფხაზთა სამეფო“ მნიშვნელობა კიდევ უფრო გაფართოვდა. რადგან საქართველოს ერთიანი მონარქიის მეფეთა ტიტულატურაში პირველ ადგილზე მათ მიერ ყველაზე ადრე მიღებული „აფხაზთა მეფის“ ტიტული იდგა, მათ ხშირად აფხაზთა მეფეებს უწოდებდნენ, ხოლო ერთიან საქართველოს „აფხაზთა სამეფოს“.
IX საუკუნის დასაწყისიდან „აფხაზთა სამეფო“ აქტიურად ჩაება დიდ ეროვნულ მოძრაობაში და პოლიტიკურ ბრძოლაში, რომელიც ქართულ სამეფო-სამთავროთა შორის მიმდინარეობდა და რომლის მიზანი ქართული ქვეყნების ერთ ეროვნულ სახელმწიფოდ, საქართველოს სამეფოდ გაერთიანება იყო.
აფხაზთა მეფეებს, როგორც ქართლის ერისმთავრების შთამომავლებს (ქალის ხაზით), თავისი ლეგიტიმური უფლებები ჰქონდათ ყველა ქართული ქვეყნის და საკუთრივ ქართლის მიმართ. „აფხაზთა სამეფო“ აქტიურად ჩაება შიდა ქართლისათვის ბრძოლაში. IX საუკუნის დასაწყისში აფხაზთა მეფე თეოდოს II აშოტ ბაგრატიონის მოკავშირე იყო და მასთან ერთად იბრძოდა კახთა ქორეპისკოპოსს გრიგოლს შიდა ქართლისათვის. მაგრამ IX საუკუნის II ნახევრიდან დასავლეთ საქართველოს მეფეები უკვე საკუთარი ხელისუფლების დამყარებისათვის იბრძვიან შიდა ქართლში. აფხაზთა მეფემ გიორგი I-მა (861-868 წწ.) დაიპყრო შიდა ქართლი და იქ თავისი ერისთავი დანიშნა. გიორგის გარდაცვალების შემდეგ ტახტისათვის ბრძოლამ დროებით დაასუსტა „აფხაზთა სამეფო“, მაგრამ შავლიანთა სახლის წარმომადგენლებიც აქტიურად მონაწილეობდნენ საერთო ქართულ საქმეებში.
X საუკუნის 10-იან წლებში, როდესაც საქართველოში აზერბაიჯანის ამირა აბუ ლ-კასიმ აბუსაჯის ძე შემოიჭრა, აფხაზთა მეფემ ისევ დაკარგა შიდა ქართლი, რომელიც შემდეგ გიორგი II-მ დაიბრუნა და იქ ერისთავად უფროსი შვილი კონსტანტინე დააყენა. ქართლის აზნაურთა რჩევით, კონსტანტინე განუდგა მამას (923 წ.), მაგრამ გიორგიმ დაამარცხა მეამბოხე შვილი და მის მაგიერ ქართლის ერისთავად ლეონი, შემდგომში მეფე ლეონ III (957-967 წწ.) დააყენა.
ლეონ III-ის დროს „აფხაზთა სამეფომ“ დაიწყო ბრძოლა შიდა ქართლის იმ ნაწილისათვის (მდ. ქსნიდან არაგვამდე), რომელიც კახთა ქორეპისკოპოსებმა IX საუკუნის დასაწყისში მიიტაცეს. შეიძლება ამის საკომპენსაციოდ ქორეპისკოპოსმა კვირიკე II-მ კონსტანტინეს ჰერეთს ლაშქრობა შესთავაზა, რის შედეგადაც აფხაზთა მეფის ხელში გადავიდა ალაზნის გასწვრივ დიდ სავაჭრო გზაზე მდებარე არიშისა და გავაზის ციხეები.
X საუკუნის 60-იან წლებში აფხაზთა მეფეები ჯავახეთშიც ფლობდნენ. ჯავახეთზე გადიოდა საქართველოს თითქმის ყველა მხარის დამაკავშირებელი გზები. მათ ფლობას დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა აფხაზთა მეფეებისათვის, რომლებიც საქართველოს გაერთიანებას ისახავდნენ მიზნად.
საქართველოს გაერთიანებისათვის გაჩარებულ დიდ ეროვნულ ბრძოლაში დასავლეთ საქართველოს მეფეთა ჰეგემონობა აშკარად ისახებოდა. მართალია, ბრძოლა დაძაბული იყო, თუმცა შიდა ქართლს ძირითადად აფხაზთა მეფეების ერისთავები განაგებდნენ. საბოლოოდ შინაფეოდალურმა აშლილობამ, ბრძოლამ ტახტის მოსურნეებს შორის თავის შედეგი გამოიღო. „აფხაზთა სამეფო“ დასუსტდა და ერთიანი ქართული სახელმწიფოს შექმნისათვის ბრძოლის მნიშვნელოვან ეტაპზე აფხაზთა მეფეებმა ჰეგემონობა დაკარგეს.
975 წელს „აფხაზთა სამეფოს“ უკანასკნელი მეფის, ძმებთან ტახტისათვის ბრძოლაში თვალებდათხრილი თეოდოს III-ის დისშვილი, მამის ხაზით ქართველთა სამეფოს სახლის მემკვიდრე ბაგრატ ბაგრატიონი შიდა ქართლის გამგებლად, ხოლო 978 წელს აფხაზეთის მეფედ აკურთხეს. მართალია ამ აქციის იდეური სულისჩამდგმელი ქართლის ერისთავი იოანე მარუშისძე იყო, მაგრამ რეალურად ეს დიდი ისტორიული მნიშვნელობის ღონისძიება დავით III დიდი ბაგრატიონის პოლიტიკური ავტორიტეტისა და სამხედრო ძალის მეშვეობით განხორციელდა. სათავე დაედო ერთიანი ქართული ფეოდალური სახელმწიფოს შექმნას და მისი პირველი მეფე ბაგრატ ბაგრატიონი გახდა.
ეგრისისა და აფხაზეთის გაერთიანება
მინიატიურა|მარჯვნივ|[[ანაკოფიის ციხე, სადაც მურვან ყრუს ქართლის ერისმთავრებთან ერთად აფხაზეთის სამთავროს ჯარიც ებრძოდა.]] VI საუკუნეში ეგრისის ტერიტორიაზე ირანსა და ბიზანტიას ომის შედეგად ეგრისის სამეფო თანდათან დასუსტდა. ეგრისის შემდეგი დასუსტება არაბთა თავდასხმებმაც განაპირობეს. საუკუნის დასასრულისათვის მას გამოეყო აფხაზეთი (ბერძნული წყაროების აბაზგია), რომელიც უშუალოდ ბიზანტიის იმპერიის ხელისუფლებას დაუქვემდებარდა. აბაზგიის ერისთავები, არქონტები („ერისთავი ბერძენთა“, როგორც მათ ქართული წყარო უწოდებს) იმპერატორის ვასალები იყვნენ. მათ მხარს უჭერდა ბიზანტიის საიმპერატორო კარი, რადგან მის ინტერესებში არ იყო ერთიანი და ძლიერი დასავლურქართული სახელმწიფოს არსებობა, რომელსაც ის ადვილად ვერ უმორჩილებდა თავის ხელისუფლებას.
აფხაზთა ერისთავებმა საიმპერატორო კარის დახმარებით შეძლეს მეზობელ აფშილეთზე, სანიგეთსა და მისიმიანეთზე საკუთარი ხელისუფლების გავრცელება; ამიერიდან თანდათან ქრება მათი ხსენება საისტორიო წყაროებში და გაერთიანებულ სამთავროს აფხაზეთი, მის მცხოვრებთ კი აფხაზი ეწოდა. ეს არის „აფხაზეთისა“ და შესაბამისად, „აფხაზის“ ცნების პირველი გაფართოება.
VII საუკუნეში ეგრისის მეფის ხელისუფლება გაუქმებული ჩანს, ის წყაროებში უკვე არა მეფედ, არამედ პატრიკიოსად იწოდება, თუმცა არაა გამორიცხული, რომ პატრიკიოსი ეგრისის მეფის ბიზანტიური საკარისკაცო ტიტული იყოს.
მინიატიურა|მარცხნივ|ქართლის ერისმთავარი [[არჩილი, რომელმაც ძმის, მირის ანდერძის თანახმად, ძმისწული ლეონს მიათხოვა, რის შედეგადაც ამ უკანასკნელმა ეგრისი მზითვის სახით მიიღო.]] VIII საუკუნის 30-იან წლებში დასავლეთ საქართველოში შემოჭრილი არაბი სარდლის მურვან იბნ მუჰამადის (ქართული წყაროების მურვან ყრუ) წინააღმდეგ, აფხაზთა საერისთავოს ცენტრს, ანაკოფიის ციხეს, საკუთრივ აფხაზებთან ერთად, ეგრისის ლაშქარიც იცავდა ქართველთა ერისმთავრების (მეფეთა) სახლის წარმომადგენლების, მირისა და არჩილის სარდლობით, რომელნიც ამ დროს ეგრისში არიან დამკვიდრებულნი. მურვან ყრუ უკუაგდეს ანაკოფიიდან. მირი ბრძოლაში მიღებული ჭრილობით გარდაიცვალა. მას მხოლოდ ქალიშვილები დარჩნენ, არჩილს კი ამ დროს შვილი არ ჰყავდა. არჩილმა, მირის ანდერძის თანახმად, მისი ასულები გაათხოვა და ერთ-ერთი მათგანი ლეონ აფხაზთა ერისთავზე დააქორწინა; ამასთან ლეონი ვასალად შეიწყნარა. ამ დინასტიური ქორწინებით გაერთიანდა ორი დასავლურქართული ქვეყანა, აფხაზეთი და ეგრისი და შეიქმნა ერთიანი სახელმწიფო, რომელსაც მთავართა დინასტიის საკუთრივ აფხაზეთიდან წარმომავლობის გამო აფხაზეთი ეწოდა, ხოლო მის უზენაეს ხელისუფალს „მთავარი“ ერისთავის ნაცვლად. ასე მოიხსენიებს VIII საუკუნის 80-იან წლებში ამ ქვეყანას და მის ხელისუფალს VIII საუკუნის ქართველი მწერალი იოანე საბანისძე. ამიერიდან „აფხაზეთი“ მთელი დასავლეთი საქართველოა. ესაა ცნება „აფხაზეთის“ გაფართოების ახალი ეტაპი, ხოლო მისმა ხელისუფალმა, ადმინისტრაციის იერარქიაში ერთი საფეხურით მაღლა აიწია.
ისტორიკოსი საგანგებოდ მიუთითებს ხაზართა დახმარებაზე ლეონისადმი. რასაკვირველია, გადამწყვეტი მნიშვნელობა ნათესაურ კავშირს ვერ ექნებოდა. ცნობილია, რომ დინასტიური კავშირები, როგორც წესი, პოლიტიკურ ინტერესთა გათვალისწინებით მყარდებოდა. აფხაზთა მთავრისადმი ხაზართა დახმარება მათი ეკონომიკური და სტრატეგიული ინტერესებით იყო განპირობებული, რადგან ჩრდილოეთ კავკასიაში ამ დროს არსებული ხაზართა სახელმწიფო შავ ზღვას მხოლოდ დასავლეთ საქართველოზე გამავალი გზით უკავშირდებოდა.
წერილობით წყაროებში მინიშნებულია ფრიად საინტერესო დეტალები: არჩილის ძმისწულზე დაქორწინებისა და ეგრისის მეფე მირის კუთვნილი გვირგვინის მიღების შემდეგ ლეონ II ეგრისის ფაქტობრივი მფლობელი ხდება, მაგრამ ის ჯერ არ აცხადებს პრეტენზიას ეგრისზე. ის ანგარიშს უწევს ქართლის ერისმთავართა სახლის მფლობელობას ეგრისში და მხოლოდ ამ სახლის გადაშენებისა და შედარებით ხელსაყრელი მდგომარეობის შექმნის შემდეგ „დაიპყრა აფხაზეთი და ეგრისი ვიდრე ლიხამდე“. ზოგი ისტორიკოსი (უმთავრესად თანამედროვე აფსუა ისტორიკოსები) ცდილობს დაამკვიდროს თვალსაზრისი, რომ არაქართველმა, აფხაზმა ლეონმა დაიპყრო ეგრისი და შექმნა ერთიანი არაქართული სახელმწიფო „აფხაზეთი“.
ეს სამეფო ქართული — დასავლურქართული სახელმწიფო იყო. ქართულ წყაროებში მას „აფხაზეთს“, „აფხაზთა სამეფოს“ უწოდებენ, რადგან სამეფო დინასტია ქართული ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონიდან, საკუთრივ აფხაზეთიდან იყო გამოსული. სახელწოდება „აფხაზეთი“ ქართულიდან გავრცელდა სხვა ენებში. X საუკუნის სომეხი ისტორიკოსიიოანე კათალიკოსი მას ეგრისს, მის მცხოვრებთ — ეგრებს, ხოლო მეფეებს ეგრთა მეფეს უწოდებს. შუა საუკუნეების ქართული ეთნო-კულტურული კონცეფციით („ქართლის ცხოვრება“, ლეონტი მროველის „მეფეთა ცხოვრება“) აფხაზეთი ეგრისში შედის. ამ კონცეფციის თანახმად, როდესაც თარგამოსმა მემკვიდრეებს თავისი ქვეყანა გაუყო, ეგროსს ესაა დასავლეთ საქართველო, ეგრისი. ვახუშტი ბატონიშვილი კი აღნიშნავს: „ეგრისის ქვეყანა ანუ აფხაზეთისა“.
თანამედროვე ქართულ სამეცნიერო ლიტერატურაში მას დაუმკვიდრდა სახელწოდება „ეგრის-აფხაზეთი“, „ეგრის-აფხაზეთის სამეფო“, რადგან ამ დროს მასში ორი ქვეყანა, ეგრისი და აფხაზეთი გაერთიანდა, შეიქმნა ერთიანი დასავლურქართული სახელმწიფო. გაფართოვდა „აფხაზეთის“ ცნება და „აფხაზის“ მნიშვნელობა, ის მთელ დასავლეთ საქართველოს მოიცავს, თუმცა ამავე დროს არსებობს მასში შემავალი აფხაზეთის საერისთავო, უძველესი აფხაზეთი.
ტერიტორია, ადმინისტრაციული დაყოფა, მოსახლეობა
მინი|აფხაზთა სამეფოს რუკა აფხაზეთის სამეფო მოიცავდა მთელ დასავლეთ საქართველოს. მის ჩრდილოეთ საზღვარს კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედი წარმოადგენდა, ჩრდილო-დასავლეთით ის მოიცავდა სამხრეთ ჯიქეთს ნიკოფსიითურთ, დასავლეთი საზღვარი შავი ზღვა იყო, აღმოსავლეთი — ლიხის ქედი, სამხრეთი — ქალდეამდე (ან ქალდიის ჩათვლით).