cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იოჰანეს ვილჰელმ იენსენი
იოჰანეს ვილჰელმ იენსენი (Johannes Vilhelm Jensen; დ. 20 იანვარი, 1873 — გ. 25 ნოემბერი, 1950) — დანიელი მწერალი, რომელიც ხშირად განიხილება, როგორც მეოცე საუკუნის პირველი დანიელი მწერალი. 1944 წელს მას ნობელის პრემია გადაეცა ლიტერატურის დარგში. მისი ერთ-ერთი და, მარია კრისტინ იენესენი, ასევე, კარგად ცნობილი ავტორი და, ზოგჯერ საკამათოდ, ადრეული პერიოდის ფემინისტი იყო.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1873 კატეგორია:გარდაცვლილი 1950 კატეგორია:დანიელი ნობელის პრემიის ლაურეატები კატეგორია:დანიელი რომანისტები კატეგორია:დანიელი დრამატურგები კატეგორია:დანიელი მწერლები კატეგორია:დანიელი ესეისტები კატეგორია:XX საუკუნის დანიელი დრამატურგები კატეგორია:დანიელი მამაკაცი პოეტები კატეგორია:დანიელი მამაკაცი დრამატურგები კატეგორია:XX საუკუნის დანიელი პოეტები კატეგორია:მამაკაცი ესეისტები კატეგორია:XX საუკუნის ესეისტები კატეგორია:XX საუკუნის დანიელი რომანისტები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ანბანის მიხედვით
მილოშ ცრნიანსკი
მილოშ ცრნიანსკი (Милош Црњански / Miloš Crnjanski; დ. 16 ოქტომბერი, 1893, ჩონგრადი — გ. 30 ნოემბერი, 1977, ბელგრადი) — სერბი მწერალი და პოეტი, ექსპრესიონიზმის მიმდევარი. ის ასევე იყო დიპლომატი და ჟურნალისტი.
ბიოგრაფია
მილოშ ცრნიანსკი დაიბადა ჩონგრადში, ავსტრია-უნგრეთის იმპერიაში (თანამედროვე უნგრეთი), ღარიბთა ოჯახში, რომლებიც მოგვიანებით ტემეშვარში (თანამედროვე ტიმიშოარა, რუმინეთი). დაწყებითი სკოლა მან პანჩევოში დაასრულა, ხოლო გრამატიკის სკოლაში ტიმიშოარაში სწავლობდა. ამის დასრულების შემდეგ დაიწყო სწავლა რიეკას საექსპორტო აკადემიაში 1912 წელს, ამავე წლის შემოდგომაზე კი ცრნიანსკიმ მათემატიკისა და ფილოსოფიის შესწავლა დაიწყო ვენაში.
პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში, ცრნიანსკი გავრილო პრინციპის მიერ ფრანც ფერდინანდის სარაევოში მკვლელობის გამო დევნილად იქცა. საპატიმროში გაგზავნის ნაცვლად, ის მიიყვანეს ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის არმიაში და გალიციის ფრონტზე გაგზავნეს რუსების წინააღმდეგ საბრძოლველად. ამ ბრძოლაში 1915 წელს მილოში დაშავდა. ის ვენაში, ჯარისკაცების საავადმყოფოში გადაიყვანეს, მაგრამ ომის მიწურულს იტალიის ფრონტზე გაამწესეს. ომის შემდეგ ცრნიანსკიმ დაიწყო ედარებადი ლიტერატურის შესწავლა ბელგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. მილოშმა სწავლა შეწყვიტა და ვენაში, მიუნხენსა და პარიზში გაემგზავრა. 1921 წლის ზამთარი და ზაფხული მან საფრანგეთსა და იტალიაში გაატარა.
thumb|მარცხნივ|ცრნიანსკი და იუგოსლავიის საელჩოს წევრები [[რომი|რომში, 1939 წელი]] 1922 წელს ფილოსოფიის ფაკულტეტის დასრულების შემდეგ ცრნიანსკი ასწავლიდა ბელგრადის მეოთხე გრამატიკულ სკოლაში და როგორც მისი სტატიებიდან ირკვევა, მხარს უჭერდა „რადიკალურ მოდერნიზმს“. მის სტატიებს ვხვდებით გაზეთებში, როგორებიცაა: Ideje, Politika და Vreme, სათაურით „მწვავე ლიტერატურული და პოლიტიკური დებატები“.
1928 წელს ნახევრად დიპლომატიურ თანამდებობაზე მუშაობისას მან ერთი წელი გაატარა ბერლინში, მას შემდეგ, რაც იუგოსლავიის მთავრობის ცენტრალრუ პრეს ბიუროს შეუერთდა.
მილოშ ცრნიანსკი შეუერთდა იუგოსლავიის სამეფოს დიპლომატიურ სამსახურს და მუშაობდა გერმანიასა (1935-1938) და იტალიაში (1939-1941), მანამ სანამ მეორე მსოფლიო ომის გამო ინგლისში არ გადაიყვანეს. ლონდონში ყოფნისას ის არაერთ თანამდებობაზე მუშაობდა და საბოლოოდ გახდა არგენტინული პერიოდული გამოცემა El economist-ის ლონდონის კორესპოდენტი. ამ პერიოდში მან დაწერა „მიგრაციის მეორე წიგნი“ (Druga knjiga Seoba) და „მზუხარება ბელგრადზე“ (Lament nad Beogradom). მილოში ცრნიანსკი ბელგრადში 20 წლიანი გადასახლების შემდეგ, 1965 წელს დაბრუნდა და ცოტა ხნის შემდეგ გამოაქვეყნა „შეგროვებული ნაშრომები 10 ტომად“ (Sabrana dela u 10 tomova). 1971 წელს მან მიიღო პრესტიჟული სერბული ლიტერატურული ჯილდო (Ninova nagrada / Нинова награда) წიგნისთვის Roman o Londonu.
ცრნიანსკი 84 წლის ასაკში გარდაიცვალა ბელგრადში, 1977 წლის 30 ნოემბერს. ის დაკრძალულია პატივსაცემი მოქალაქეების ხეივანში, ბელგრადის ახალ სასაფლაოზე.
მილოშ ცრნიანსკი მეცნიერებისა და საზოგადოების მიერ სერბული ლიტერატურის კლასიკოსად ითვლება.
შემოქმდება
კრინანსკის პირველ წიგნებში გადმოცემული იყო ის, რომ ომს არანაირი შედეგი არ მოაქვს. მან საფუძველი ჩაუყარა ადრეულ ავანგარდისტულ მოძრაობას სერბულ ლიტერატურაში, ამის მაგალითია მილოშის მიერ 1920 წელს შექმნილი „სუმატრას განმარტება“ (Lament nad Beogradom).
მისი ნამუშევრების ნაწილი თავად ავტორმა გაანადგურა, ხოლო რომანის, „დონ კიხოტის ვაჟის“ ხელნაწერები სტამბაში დასაბეჭდად გაგზავნის შემდეგ დაიკარგა. ამბობენ, რომ მისი ზოგიერთი ნამუშევარი ლონდონში მოიპარეს. მან ასევე დაწერა მრავალი ესე, სტატია და სხვა სახის ტექსტი.
სქოლიო
კატეგორია:სერბი პოეტები კატეგორია:სერბი მწერლები კატეგორია:დაბადებული 26 ოქტომბერი კატეგორია:დაბადებული 1893 კატეგორია:გარდაცვლილი 1977 კატეგორია:გარდაცვლილი 30 ნოემბერი კატეგორია:ექსპრესიონისტი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის პოეტები კატეგორია:მოდერნისტი მწერლები
მალხალაფი
მალხალაფი (Malxələf) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში.
სქოლიო
კატეგორია: ლაჩინის რაიონის სოფლები
ოსკარის 58-ე დაჯილდოება
ოსკარის 58-ე დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით 58-ე დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით. ცერემონია გაიმართა 1986 წლის 24 მარტს დოროთი ჩენდლერის პავილიონში, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია და მასში მონაწილეობა მიიღეს 1985 წელს გამოსულმა ფილმებმა. ოსკარის დაჯილდოებას აშშ-ში გადასცემდა ABC.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიები
ხრაბროვოს საერთაშორისო აეროპორტი
ხრაბროვოს საერთაშორისო აეროპორტი (Аэропорт Храброво) (IATA:KGD, ICAO: UMKK) — საერთაშორისო აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ კალინინგრადიდან ჩრდილოეთით 24 კმ-ში, სოფელ ხრაბროვოსთან ახლოს.
სქოლიო
კატეგორია:რუსეთის აეროპორტები კატეგორია:საერთაშორისო აეროპორტები
აკაკი წერეთლის სახლი
აკაკი წერეთლის სახლი — სახლ-მუზეუმი, მდებარეობს იმერეთში, საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფელ სხვიტორში. დაარსდა 1940 წელს. სასახლე რომელშიც, აკაკი წერეთელი დაიბადა და გარდაიცვალა, მისმა მამამ როსტომ წერეთელმა ააშენა 1834 წელს. სახლ-მუზეუმის ასაშნებლად გამოიყენეს კვერეთის კლდისა და ჭიათურის ქვები. სახლის მშენებლობაში ქართველებთან ერთად დიდი წვლილი მიუძღვით ბერძენ მშენებლებს, რომლებიც იმ პერიოდში საჩხერეში მუშობდნენ.
მუზეუმში დაცულია აკაკი წერეთლის, მისი ნათესავებისა და წინაპრების პირადი ნივთები — XIX საუკუნის ფრანგული, გერმანული, იტალიური წარმოების ავეჯი, ბიბლიოთეკა, სადაც ინახება სხვადასხვა პერიოდის ქართული, ფრანგული, რუსული გამოცემის წიგნები, აქსესუარები და ტანსაცმელი, სულხან-საბა ორბელიანის ლექსიკონი, პოეტისა და სხვა საზოგადო მოღვაწეების ხელნაწერები და პირველ ნახევარში გადაწერილი „ქართლის ცხოვრება“.
აკაკი წერეთლის გარდაცვალების შემდეგ, მისი ცოლ-შვილი (პოლონური წარმოშობის ნატალია ბაზილევსკაია და ერთადერთი ვაჟი ალექსანდრე.) პარიზში გაემგზავრა, ხოლო სახლ-მუზეუმი საპატრონოდ კოტე აბდულიშვილს გადაეცა, რომელიც აკაკის საქმეთა მმართველი იყო. აკაკის სახლ-მუზეუმს ყურადღებას შექმნილ მწერალთა ფედერაციასთან ერთად, ადგილობრივი მოსახლეობაც აქცევდა.
პოეტის სახლ-მუზეუმის სარეაბილიტაციო სამუშაოები 2018 წლის 2 თვის განმავლობაში მიმდინარეობდა, სადაც ავთენტური იერსახით პოეტის საგვარეულო სახლი აღდგა, შეიცვალა შენობის აივანი და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იმერეთის მხარის მუზეუმები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები იმერეთის მხარეში კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
აღაბეილი (აღსუ)
აღაბეილი (Ağabəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	528  კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
პალომარი
პალომარი (Palomar, El Palomar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ვალიე-დე-ალბაიდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 8 კმ². მოსახლეობა — 567 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
კარსნის მინის სახელოსნო
1918 წელს ძეგლი გათხარა გ. ლემლეინმა. მოპოვებული მასალა ინახება სანქტ-პეტერბურგის ერმიტაჟის მუზეუმში.
ფერდობის ძირში, თიხის ფენის ქვეშ აღმოჩნდა 0,75 მეტრის სისქის კულტურული ფენა, თიხა ღორღი, აგურის ნატეხები, თიხის წითელი, შავი და თეთრი ჭურჭლის ნამტვრევები. ორიოდე მეტრით ზემოთ, აღმოჩნდა თხელი კულტურული ფენა, თიხისა და მინის ჭურჭლის ნამტვრევები, მინის სამაჯური, დიდძალი წიდა, მინის სადუღი ქოთნების ნატეხები, მინის წვეთები და ძაფები.
ტყეში, ფერდობის თავზე, შევაკებაზე გამოვლინდა ორმოები.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
მილშტეტერ-ზეე
მილშტეტერ-ზეე (Millstätter See) — ტბა ავსტრიაში, კარინტიის ფედერალურ მიწაზე. ფართობი 13.3 კმ². მაქსიმალური სიღრმე 142 მ. იგი წარმოადგენს კარინტიის ფედერალურ მიწის ერთ-ერთ ყველაზე დიდ ტბას. საკმაოდ დიდი ტურისტული პოპულარობით სარგებლობს. წყლის ზედაპირის მაქსიმალური ტემპერატურა 25 °C-მდე აღწევს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ავსტრიის ტბები
ქალაქი (ორდუბადი)
ქალაქი (Kələki) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ორდუბადის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	 463  კაცი.
ჯონ ჯეიმზ ოდიუბონი
ჯონ ჯეიმზ ოდიუბონი (John James Audubon; დ. 26 აპრილი, 1785, სან-დომინგო, ახლანდ. ჰაიტი — გ. 27 იანვარი, 1851, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი ნატურალისტი, ორნითოლოგი, მხატვარ-ანიმალისტი. თითქმის 12 წლის მანძილზე იკვლევდა ფრინველებს მთელი ამერიკის ტერიტორიაზე და კლავდა მათ, რათა შემდეგ დაეხატა. მრავალწლიანი მუშაობის შედეგი გახდა ნაშრომი „ამერიკის ფრინველები“ („Birds of America“, 1827–1838) — დიდი ზომის (ესტამპი 99×66 სმ) ხუთი ჩინებული ალბომი, რომელიც მოიცავს 500 სხვადასხვა სახეობის ფრინველის 1000-ზე მეტ გამოსახულებას. მოგვიანებით ამ გამოცემის ბაზაზე ოდიუბონმა სხვა თანაავტორებთან ერთად მოამზადა ამერიკის ფრინველებზე მიძღვნილი სხვა თანამდევი ნაშრომები („ორნითოლოგიური ბიოგრაფია“, „ამერიკის ფრინველთა მიმოხილვა“, „ამერიკის ფრინველები“ — 1844 წელს შესრულებული 7-ტომეული), აგრეთვე წიგნი „ჩრდილოეთ ამერიკის ცოცხლადმშობი ოთხფეხიანები“ 3 ტომად. მის სახელს ატარებს გარემოსდაცვითი ორგანიზაცია „ოდიუბონის ეროვნული საზოგადოება“.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკელი ნატურალისტები კატეგორია:ამერიკელი ორნითოლოგები კატეგორია:ამერიკელი მხატვრები კატეგორია:XIX საუკუნის ამერიკელი მწერლები კატეგორია:ამერიკელი ილუსტრატორები კატეგორია:ამერიკის ფილოსოფიური საზოგადოების წევრები
გევორქიანის სემინარია
გევორქიანის თეოლოგიური სემინარია (Գևորգյան Հոգևոր Ճեմարան Gevorkyan Hogevor Č̣emaran)ასევე ცნობილი, როგორც გევორქიანის სემინარია (Գևրգյան Ճեմարան Gevorkyan Č̣emaran) — სომხური სამოციქულო ეკლესიის თეოლოგიური უნივერსიტეტი-ინსტიტუტი, რომელიც კათოლიკოს გევორქ IV-ის მიერ 1874 წელს აიგო. სემინარია მდებარეობს ქალაქ ვაღარშაპატში, ეჩმიაძინის მონასტრის კომპლექსში.
გევორქიანის სემინარია მიიჩნევა უძველეს უნივერსიტეტად თანამედროვე სომხეთში.
ისტორია
გევორქიანის სემინარიის დამაარსებლად კათოლიკოსი გევორქ IV (1866-1884) ითვლება. 1872 წლის ზაფხულში მან არქიმანდრიტებს: გევორქ სურენიანს, ვაჰან ბასთანიანს, ვაჰრამ მანკუნისა და არისტაკეს სედრაქიანს მოუხმო, რათა ისტორიული სკოლა სემინარიად გადაეკეთებინათ.
სემინარიის პირველმა კურსდამთავრებულებმა სწავლა 1885-1886 სასწავლო წელს დაასრულეს. საწავლო პროცესის გასაუმჯობესებლად კათოლიკოსმა მარკარ I-მა (1885-1891) სემინარიაში მასწავლებლად ეპისკოპოსი მალაქაი ორმანიანი მოიწვია.
სომხთა გენოციდის დროს ეჩმიაძინის კომპლექსს ლტოლვილთა დიდი რაოდენობა მაიწყდა. სომეხი ერის ტრაგიკული მდგომარეობის გამო კათოლიკოსმა გევროქ I-მა და ეპისკოპოსმა გარეგინ ჰოვსეპიანციმ სემინარია დროებით დახურეს. სემინარია 1921 წლამდე სემინარიის ხელახლა გახსნის ღონისძიებები არ დაწყებულა. სემინარიის აღდგენის პროცესში დიდი წვლილი შეიტანეს კათოლიკოსმ ხორენ I-მა და არქიეპისკოპოსმა გარეგინ ჰოვსეპიანციმ. გევორქიანის სემინარია ხელახლა 1945 წლის 1 ნოემბერს გაიხსნა.
ამჟამინდელი მდგომარეობა
გევორქიანის სემინარიის განახლების სამუშაოები 1999 წელს განხორციელდა, როდესაც სომხეთის კათოლიკოსი გარეგინ II გახდა. კათოლიკოსმა გარეგინმა სტუდენტთა რაოდენობის გაზრდა გადაწყვიტა, რაც ადმინისტრაციული და აკადემიური პერსონალის რაოდენობის ზრდასაც მოითხოვდა. კათოლიკოსის ზედამხედველობით სემინარიის საგანმანათლებლო პროცესი ძირეულად შეიცვალა. განათლების მაღალი დონის უზრუნველსაყოფად სემინარიაში პროფესორები, დოქტორები და მეცნიერებათა კანდიდატები მიიწვიეს.
2001-2002 წლებში გევორქიანის თეოლოგიურ სემინარიას უმაღლესი რელიგიური საგანმანათლებლო ინსტიტუტის სტატუსი (თეოლოგიური უნივერსიტეტი) მიენიჭა. სომხეთის რესპუბლიკის განათლების სამინისტრომ სემინარიას რელიგიური უნივერსიტეტის სტატუსი მიანიჭა. 2002 წელს სემინარიის ოთახები განახლდა. 2003-2004 სასწავლო წლიდან ახალი საკლასო ოთახები ამოქმედდა.
სტრუქტურა
გეორქიანის სემინარიის მმართველი ორგანო აკადემიური საბჭოა. სემინარიის საგანმანათლებლო მეთოდთა კომიტეტს საკონსულტაციო როლი აქვს. კომიტეტის წევრებს აკადემიური საბჭოს ინიციატივით კათოლიკოსი ირჩევს. 2015 წლის ნოემბერში სემინარიაში კულტურის კომიტეტის ჩამოყალიბდა.
ამჟამად სემინარიაში ფუნქციონირებს ბიბლიის კვლევათა, ისტორიული თეოლოგიის, ქრისტიანული დოქტრინის, პრაქტიკული თეოლოგიის, ფილოლოგიისა და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა განყოფილებები. სემინარიაში ზემოთ ჩამოთვლილი სფეროების საბაკალავრო, სამაგისტრო და სადოქტორო პროგრამები ფუნქციონირებს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის უნივერსიტეტები კატეგორია:1874 წელს დაარსებული საგანმანათლებლო დაწესებულებები კატეგორია:არმავირის პროვინციის შენობა-ნაგებობები
სათოვლის ნამოსახლარი
სათოვლის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ სათოვლეში, ჩრდილო-დასავლეთით, 1 კილომეტრზე, მშრალი დიდრიყის ხევის ორივე ნაპირზე. თარიღდება ძვ. წ. I ათასწლეულის I ნახევრით, ადრინდელი განვითარებული და გვიანდელი ფეოდალური ხანით.
ნამოსახლარზე 1981 წელს მცხეთის მუდმივმოქმედმა არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ მცირე არქეოლოგიური გათხრები ჩაატარა ძეგლზე. გამოვლინდა ნაგებობის კედლების ფრაგმენტები, სხვადასხვა პერიოდის თიხის ჭურჭელი, აგრეთვე ქვიშაქვის ფილებით ნაგები აღმოსავლეთი და სამხრეთისაკენ დამხრობილი ქვაყუთი, რომელიც გაძარცული იყო.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთის მუნიციპალიტეტის არქეოლოგიური ძეგლები
ტაგანროგის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო
ტაგანროგის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო (Церковь Константина и Елены) — მართლმადიდებლური სამლოცველო ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს ტაგანროგის აჯანყების მოედანზე, ძველი რკინიგზის სადგურის შენობის წინ. აგებულია 2012 წელს.
ისტორია
ახალი სამლოცველოს აგება გადაწყვიტეს ვაგზლის მოედნის წინ, რესტორან „დღე და ღამესა“ და ორთქმავლის ძეგლს შორის. სამლოცველო აკურთხეს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, რომლის ხსენების დღეც, 4 ნოემბერი, გახდა სახალხო ერთობის დღე.
ტაგანროგის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის სამლოცველო ააგეს ტაგანროგის ოლქის სამღვდელო პირის ალექსი ლისიკოვის ინიციატივით და კომპანია „ლემაკსის“ პრეზიდენტის ლეონიდ მატუსევიჩის მხარდაჭერით.
სამლოცველოს სიმბოლური საძირკვლის ჩაყრის ცერემონიალი გაიმართა 2011 წლის 24 მაისს. ცერემონიალში მონაწილეობა მიიღო ქალაქის მერმა ნიკოლაი ფედიანინმა.
2012 წელს საზეიმო ვითარებაში დაადგეს გუმბათი.
ტაგანროგის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის სამლოცველო ააგეს ტაგანროგელი დიზაინერის ვლადიმირ ელიტენკოს პროექტის მიხედვით. კანკელი დაამზადეს პალეხელმა ხელოსნებმა.
სამლოცველოს ჩრდილოეთი და სამხრეთი კედლები ბარელიეფებითაა გაფორმებული. ეკლესიის მხატვრობა შეასრულა ტაგანროგელმა მხატვარმა ნატალია კრასნოვსკაიამ, ვიტრაჟები გააფორმა როსტოველმა სპეციალისტმა მიხაილ აბრამენკომ.
სამლოცველო აკურთხეს 2012 წლის 19 ნოემბერს, პავლე ტაგანროგელის დაბადებიდან 220-ე წლისთავზე. ეკლესია აკურთხა მიტროპოლიტმა მერკურიმ, მან ლეონიდ მატუსევიჩის გადასცა პავლე ტაგანროგელის I ხარისხის ორდენი, ხოლო თავად კომპანია „ლემაკსი“ დააჯილდოვა მთავარეპისკოპოსის სიგელით.
სქოლიო
კატეგორია:ტაგანროგის ძეგლები კატეგორია:ტაგანროგის ღირსშესანიშნაობები
ავსტრიის საჰერცოგო
ავსტრიის საჰერცოგო — სახელმწიფო საღვთო რომის იმპერიაში. წარმოიქმნა 1156 წელს „Privilegium Minus“-ის თანახმად. ყოფილი ბავარიის საჰერცოგოსაგან აღმოსაცლეთით მდებარე მარკა.
გეოგრაფია
თავდაპირველად, საჰერცოგოს ტერიტორიას მცირე ადგილი ეკავა. ის წარმოადგენდა დაახლოებით, თანამედროვე ავსტრიის ქვემო ნაწილს. ის განლაგებული იყო ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ დუნაის სანაპიროებზე, ენსის აღმოსავლეთით. ისტორიულად, ეს იყო კაროლინგების ავარიის მარკა.
დროზენდორფი, რაბსი, ლა და სხვა ციხესიმაგრეები მდინარე ტაიას მახლობლად, მანხარტსბერგის ქედით გაყოფილი ჩრდილოეთის ისტორიული ოლქები ვალდვირტელი (გერმ. Waldviertel) და ვაინვირტელი (გერმ. Weinviertel) წარმოადგენდა ბოჰემიასა და მორავიის მარკასთან საზღვარს, რომელიც ჩეხი პრჟემისლოვიჩების დინასტიას ეკუთვნოდა.
უნგრეთუს სამეფოსთან აღმოსავლეთის საზღვარი პერიოდულად იცვლებოდა მორავიის ვაკეებისა და ვენის აუზის მიმართულებით. დუნაის მარჯვენა მხარეს უნგრეთთან საზღვარი რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში გაედინებოდა მდინარე ლაითზე. სამხრეთით ავსტრია ესაზღვრებოდა შტირიას, რომელმაც 1180 წელს მიიღო საჰერცოგოს სტატუსი.
ისტორია
თანამედროვე ავსტრია ძირითადად ასოცირდება ჰაბსბურგების დინასტიასთან, თუმცა 1246 წლამდე ამ მიწებს ფლობდნენ ბაბენბერგები. ავსტრიის მარკგრაფი ლეოპოლდ IV მხარს უჭერდა ჰოენშტაუფენებს ველფების სახლის წინაარმდეგ ბრძოლაში. როცა მისი ნახევარძმა, ჰერცოგი ჰენრი X  გერმანიის მეფე კონრად III-მ  გადააყენა,  ბავარიის ტახტზე ავიდა ლეოპოლდი. ლეოპოლდ IV-ის უმცროსი ძმა და მემკვიდრე, ჰენრი იაზომირგოტი აგრძელებდა ბრძოლას ველფებთან, მაგრამ საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორ ფრიდრიხ I-ის ტახტზე ასვლით, იძულებული გახდა დაეთმო ბავარია ჰაინრიხ ლომისათვის. კომპენსაციის მიზნით, ფრიდრიხ I-მა 1756 წლის 17 სექტემბერს გამოსცა „Privilegium Minus“-ი, რომლითაც ავსტრიის მარკის სტატუსი აამაღლა საჰერცოგომდე.
ახლადმოვლენილი ავსტრიის ჰერცოგი დამკვიდრდა ვენაში, მომავალი ჰოფბურგის სასახლის ადგილას. პარალელურად, მან დააარსა შოტლანდიური მონასტერი, როგორც პირადი მონასტერი, სადაც დამკვიდრდნენ ირლანდიელი ბერები. ხელსაყრელ სავაჭრო გზების გადაკვეთაზე – დუნაის გასწვრივ კრემსიდან და მაუტერნიდან ვენაში და ვენიდან უნგრეთისა და ბიზანტიისაკენ – არსებობამ ავსტრია ააყვავა. ბაბენბერგების დინასტია მოკლე დროში გახდა ერთ-ერთი ყველაზე უძლიერესი დინასტია. დინასტიის სიძლიერემ პიკს მიაღწია მმართველების – ლეოპოლდ V-ის (1177—1194) და ლეოპოლდ VI დიდებულის (1194—1230) დროს. 1186 წელს დაიდო სანქტ-პეტერბურგის ხელშეკრულება ჰერცოგ ოტოკარ IV-სთან, რომლის თანახმად, ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ შტირია შეუერთდებოდა ავსტრიას. ეს მოხდა 1192 წელს და 1918 წლამდე შტირია რჩებოდა ავსტრიის სახელმწიფოსთან პირადი უნიით. საჰერცოგოს ტერიტორია გაიზარდა აგრეთვე, ბავარიული მიწებით - დასავლეთით ენსიდან ტრაუნის სანაპიროზე ზემო ავსტრიის მომავალი ადმინისტრაციული ცენტრის ქალაქ ლინცის ჩათვლით.
ჰერცოგი ლეოპოლდ V მონაწილეობდა მესამე ჯვაროსნულ ლაშქრობაში და აკრის ალყაში, რომლის დროსაც კონფლიქტი მოუვიდა რიჩარდ ლომგულთან და დაბრუნდა სახლში. ავსტრიის გავლით ინგლისში დაბრუნებისას რიჩარდ ლომგული შეიპყრეს დიურნშტაინის ციხეში და მხოლოდ დიდი გამოსასყიდის გადახდის შემდეგ გაათავისუფლეს. მიღებული თანხა ჰერცოგმა გამოიყენა უნგრეთის საზღვართან მდებარე ვინერ-ნოიშტადტის ციხესიმაგრის მშენებლობისათვის.
ლეოპოლდ V-ის ვაჟი, ლეოპოლდ VI, ავსტრიისა და შტირიის ერთპიროვნული მმართველი 1198 წელს დაქორწინდა ბიზანტიელ დიდებულ თეოდორა ანგელოსზე. მათი ქალიშვილი მარგარიტა ფონ ბაბენბერგი 1225 წელს გახდა გერმანიის მეფე ჰენრი VII-ის მეუღლე, რომელიც იმპერატორ ფრიდრიხ II-ის ვაჟიშვილი იყო. ვენის სასახლეში ხშირი სტუმრები იყვნენ ცნობილი მინეზინგერები, მათ რიცხვში რეინმარ ფონ ჰაგენაუ და ვალტერ ფონ დერ ფოგელვაიდე, რომელთა წყალობით, განვითარდა პოეზია შუაგერმანულ ენაზე. ერთ-ერთი ვერსიით, ავსტრიულ მიწებზე დაიბადა ეპიკური პოემა „სიმღერა ნიბელუნგებზე”.
მომდევნო ჰერცოგი, ლეოპოლდ VI-ის უმცროსი ვაჟი, ფრიდრიხ II მეომარი ტახტზე ასვლისას 1230 წელს აღმოჩნდა კონფლიქტში ჩათრეული არა მხოლოდ ავსტრიის დიდებულებთან, არამედ მეზობელი სახელმწიფოების მეფეებთან, კერძოდ: ჩეხეთის მეფე ვაცლავ I-თან, უნგრეთის მეფე ანდრაშემ II-სთან, აგრეთვე, თვით იმპერატორ ფრიდრიხ II-სთან, რომელიც მან დაადანაშაულა ავსტრიის ტახტზე ჰენრი VII-ის მხარდაჭერაში. იმპერატორ ფრიდრიხ II-ს გამოუცხადა ოპალა (სახელმწიფო დამნაშავის კანონგარეშედ გამოცხადების ფორმა) და განდევნა ვენიდან 1236 წელს. მოგვიანებით, იმპერატორთან დავა დარეგულირდა, მაგრამ სასაზღვრო დავები გრძელდებოდა და 1246 წელს მდინარე ლაითთან ბრძოლაში ჰერცოგი ფრიდრიხ II მეომარი მოკლულ იქნა. ამით, ბაბენბერგთა მამრობითი ხაზი შეწყდა.
პრჟემისლ II ოტოკარი
ბაბენბერგთა დინასტიის შემდეგ ავსტრია ანარქიამ მოიცვა. «Privilegium Minus»-ის თანახმად, ავსტრიის სამეფო ტახტზე მამრობითი მემკვიდრეების არარსებობის შემთხვევაში ტახტი უნდა გადასცემოდა ქალთა ხაზით მემკვიდრეს. ვლადისლავ მორავიელმა სასწრაფოდ გამოაცხადა თავისი პრეტენზია ტახტზე, თუმცა 1247 წლის იანვარში გარდაცვალების გამო, მან ვერ მოასწრო ტახტზე ასვლა. იმავე დროს იმეპრატორმა «Privilegium Minus»-ის დარღვევით თავისი ჯარები შეიყვანა საჰერცოგოში. დაქვრივებული ჰერცოგინია ჰერტრუდა თავისი მომხრეებით გაიქცა უნგრეთში და რომის პაპს ინოკენტი IV-ს სთხოვა დახმარება. რომის პაპის ზეგავლენით ჰერტრუდა 1248 წელს ცოლად გაჰყვა ბადენის მარკგრაფს ჰერმან VI-ს, რომელიც პაპმა აკურთხა ავსტრიისა და შტირიის ჰერცოგად. (14 სექტემბერი, 1248 წელი).
ჰერმანის გარდაცვალების შემდეგ სიტუაციის გამოყენება სცადა ჩეხეთის მეფემ პრჟემისლ II ოტოკარმა. 1250 წელს ის შეიჭრა ავსტრიის მიწებზე და მიიღო აღიარება ადგილობრივი მთავრებისაგან. ხელისუფლების განმტკიცების მიზნით ოტოკარი 1252 წელს დაქორწინდა მარგარიტა ფონ ბაბენბერგზე, რომელიც მეფეზე 30 წლით უფროსი იყო. უნგრეთის მეფე ბელა VI შეეცადა ოტოკარისათვის წინააღმდეგობის გაწევას თავისი ბიძაშვილის, დანიელ გალიციელის ვაჟზე, რომან დანილოვიჩზე ჰერტრუდას მესამედ დაქორწინებით და შეიჭრა შტირიაში. თუმცა უნგრეთის ჯარებმა მარცხი განიცადა 1260 წელს კრესენბურნის ბრძოლაში და ოტოკარი გახდა ბოჰემიის, მორავიის, ავსტრიის, და შტირიის ერთპიროვნული მფლობელი.
1269 წელს ოტოკარის მფლობელობაში გადავიდა სამხრეთის მიწები: კარინტიას საჰერცოგო, კრაინას მარკა, ვინდის მარკა. მას უკვე მთლიანად ემორჩილებოდა ცენტრალური ევროპის სახელმწიფოები, რომელიც გადაჭიმული იყო პოლონეთის საზღვრებიდან ჩრდილოეთით სუდეტებში და სამხრეთით ადრიატიკის ზღვამდ. 1273 წელს ოტოკარი შეეცადა რომის მეფედ გახდომას, მაგრამ ჰაბსბურგების დინასტიის წარმომადგენელ რუდოლფ Iთან ბრძოლაში დამარცხდა. რუდოლფ I ჰაბსბურგი ფაქტობრივად გერმანიის მეფე გახდა მეფობებს შორის პერიოდში. ის დაეუფლა ოტოკარის მიერ დაპყრობილ ტერიტორიებს იმპერატორის ტიტულის გამოყენებით. თავად ოტოკარი 1278 წელს მორავიის ველზე ბრძოლაში მოკლეს. ავსტრიის საჰერცოგოს ტერიტორია გადაეცა რუდოლფ I-ის ვაჟებს, რომლებმა ტერიტორია დაუმატეს თავის სამფლობელოებს შვაბიაში.
ჰაბსბურგთა დინასტია
შემდეგი 640 წელი ავსტრიას მართავდნენ ჰაბსბურგები. XIV-XV სს. მათ დაიწყეს ავსტრიისა და შტირიის მიმდებარე ტერიტორიების შემოერთება. 1335 წელს უკვე საჰერცოგოს ტერიტორიას შეადგენდნენ კარინტიის საჰერცოგო და კრაინა, ხოლო 1363 წელს ტიროლის საგრაფო. ეს ტერიტორიები მოგვიანებით ცნობილი გახდა, როგორც ჰაბსბურგთა მემკვიდრეობა.
XIII-XIV სს. საჰერცოგოსათვის რთული და არეული პერიოდი იყო. რუდოლფ IV-ის ხანმოკლე მმართველობის შემდეგ, მისმა ძმებმა - ალბრეხტ III-მ და და  ლეოპოლდ III-მ 1379 წელს ნოიბერგის ხელშეკრულებით  შუაზე გაიყვეს საჰერცოგოს ტერიტორია. ალბრეხტს წილად ხვდა ავსტრია, ხოლო ლეოპოლდმა მიიღო მთელი დანარჩენი მიწები. 1402 წელს მოხდა ხელმეორე გაყოფა. ლეოპოლდის სამფლობელოების საზღვრებში ერნესტმა მიიღო ზემო ავსტრია შტირია, კარინტია და კრაინა), ხოლო ფრიდრიხ IV-მ — ტიროლი და წინა ავსტრია.
1438 წელს ავსტრიის ჰერცოგი ალბრეხტ V არჩეულ იქნა საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორის სიგიზმუნდის მემკვიდრედ და თუმცა მისი მმართველობა გრძელდებოდა მხოლოდ წელიწადს, ჰაბსბურგებმა თავისი ტიტული აამაღლეს იმპერატორის ტიტულამდე. ჰერცოგ ერნესტის ვაჟმა, საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორმა ფრიდრიხ III-მ კვლავ გააერთიანა ჰაბსბურგთა მიწები. აგრეთვე, ფრიდრიხ III-მ აღიარა ჯერ კიდევ მამამისის მიერ გამოცხადებული ავსტრიის საერცჰერცოგო, რითაც 1453 წელს ოფიციალურად გახდა სახელმწიფო.
ლიტერატურა
კატეგორია:გერმანიის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ავსტრიის ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ისტორიული სახელმწიფოები კატეგორია:ევროპის ისტორიული სახელმწიფოები
პინეტი
პინეტი  — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ვალიე-დე-ალბაიდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 12 კმ². მოსახლეობა — 157 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
ადოლფ IV (ბერგის გრაფი)
ადოლფ IV (Adolphe IV von Berg; დ. 1220 წ. — გ. 1259 წლის 22 აპრილი) — ბერგის გრაფი 1243 წლიდან. ჰენრიხ IV ლიმბურგისა და ერმენჰარდ ფონ ბერგის შვილი.
ბიოგრაფია
1234 წელს ადოლფი მონაწილეობდა ჯვაროსნულ ლაშქრობაში შტედინგების წინააღმდეგ. 1243 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ, მემკვიდრეობით მიიღო ბერგის საგრაფო.
კონრად ფონ ჰოჰშტადენთან (კელნის არქიეპისკოპოსი), თავისი ცოლის ძმასთან ერთად, ადოლფმა მხარი დაუჭირა ვილჰელმ ჰოლანდიელის კანდიდატურას საღვთო რომის იმპერატორის არჩევნებზე. ჯილდოდ კი მიიღო რემაგენი, რატი, მეტმანი და დუისბერგი.
ადოლფ IV ფონ ბერგი გარდაიცვალა 1259 წლის 22 აპრილს ჭრილობისგან, რომელიც მიიღო ნოისის ტურნირზე.
ქორწინება და შვილები
ადოლფი დაქორწინდა მარგარიტაზე, გრაფ ლოთარ I ფონ ჰოჰშტადენის ქალიშვილზე. მათი შვილები იყვნენ:
ახუნდოვი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ახუნდოვი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ანდრეას კეპკე
ანდრეას კეპკე (Andreas Köpke; დ. 12 მარტი, 1962, კილი) — გერმანელი ვეტერანი ფეხბურთელი, გერმანიის ეროვნული ნაკრების მეკარე. არის გერმანიის წლის ფეხბურთელი (1993) ევროპის ჩემპიონი (1996) და ევროპის საუკეთესო მეკარის ტიტულის მფლობელი (1996).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 12 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1962 კატეგორია:გერმანელი ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ბუნდესლიგის ფეხბურთელები კატეგორია:გერმანიის ნაკრების ფეხბურთელები კატეგორია:1990 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1994 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:1998 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონები ფეხბურთში
სომანეთი
სომანეთი — ნასოფლარი დღევანდელი ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. მდებარეობდა შიდა ქართლის ვაკეზე, ჭერათხევის ხეობაში, სოფელ ვაყის აღმოსავლეთით.
ქართულ და სპარსულენოვან საისტორიო წყაროებში XVII საუკუნიდან მოიხსენიება. ვახუშტი ბატონიშვილი სომანეთის შესახებ აღნიშნავს:
სომანეთი ავალიშვილების მამულია. 1633 წელს, თეიმურაზ I სომანეთს, აბისსთან ერთად, ზაქარია ავალიშვილს აძლევს. სიგელიდან ირკვევა, რომ ზაქარია ავალიშვილი თემურაზ მეფეს ხლებია იმერეთში და სამეფო კართან ერთად „მრავალი ჭირი და განსაცდელი, ერთგულობა და სამსახური“ თავს უდვია. „ერთგულობისა და ჭირნახულობის სანაცვლოდ“ თეიმურაზმა ზაქარია ავალიშვილს უბოძა მანამდე „...სამკუიდროდ მეფეთაგან მიცემული სოფელი სომანეთი და აბისი“.
ამ დოკუმენტიდან ჩანს, რომ სომანეთი 1633 წლამდეც ავალიშვილებისა იყო. ეს დასტურდება როსტომ მეფის მიერ ზაქარია ავალიშვილისათვის 1637 წელს მიცემული წყალობის წიგნიდანაც, რომელშიც ნათქვამია:
ამავე სიგელის სპარსულ ტექსტშიც აღნიშნულია, რომ „...სოფელი სომანეთი ძველი დროიდანვე ზაქარია-ბეგის იყო“. 1656 წელს, როსტომ მეფემ ზაქარიასი და მისი შვილის - ავალის ნაქონი სოფელი სომანეთი უწყალობა ავთანდილ შანშეან-მარტიროზაშვილს.
მაგდალენა ბავარიელი
ბიოგრაფია
1607 წელს მიუნხენის სამეფო კარზე ავსტრიის ერცჰერცოგი მატიასი ჩავიდა და მაგდალენას ხელი ითხოვა თავისი ძმის, საღვთო რომის იმპერატორ რუდოლფ II-ისათვის, რომელიც უკვე შუა ხნის კაცი იყო და ცოლ-შვილი ჯერაც არ ჰყავდა, რაც იმ ეპოქაში ერთობ უჩვეულო იყო, განსაკუთრებით მონარქისთვის. მაგდალენა დასთანხმდა შეთავაზებას, თუმცა მისმა ძმამ, კურფიურსტმა მაქსიმილიან I-მა უარი თქვა მის ამ ქორწინებაზე, რადგან არ სურდა გაძლიერებულ ჰაბსბურგებს ბავარიაზეც ჰქონოდათ პრეტენზიები. სულ მალე, 1608 წელს, მატიასი კვლავ დაბრუნდა მიუნხენში და მეორედ ითხოვა მისი ხელი, ოღონდ ამჯერად თავისი მეორე ძმის, ტიროლის გრაფ ლეოპოლდ V-ისთვის, თუმცა მაქსიმილიანისგან კვლავ უარი მიიღო.
სომანეთი
აქ 1728 წელს დაფიქსირებულია 20 კომლი, რომლებიც იხდიან ყველა საოსამლო გადასახადს 7540 ახჩის ოდენობით.
მაგდალენა ბავარიელი
ბიოგრაფია
ცნობილია, რომ თავად მატიასს დიდად არ მოსწონდა მაგდალენა და მას „გულცივს“ უწოდებდა, თუმცა ლეოპოლდმა ეს არ დაიჯერა და 1609 წელს თვითონ ჩავიდა მიუნხენში მისი ხელის სათხოვნელად, თუმცა სასიძო ამ ჯერად უკვე თავად მაგდალენამ დაიწუნა და უარი ამრიგად უთხრა: „მირჩევნია მონაზვნად აღვიკვეცო, ვიდრე თქვენზე დავქორწინდე“.
სომანეთი
XVIII საუკუნის 90-იან წლებში იოანე ბატონიშვილის მიერ ალისწყლის ხეობაში დაფიქსირებულია სოფელი სომანეთი, როგორც მოსახლე სოფელი. მოიშალა XIX საუკუნეში.
მაგდალენა ბავარიელი
ბიოგრაფია
საბოლოოდ, 1613 წლის 11 ნოემბერს მიუნხენში, ძმის გავლენით მაგდალენა დაქორწინდა ნოიბურგის პფალცგრაფ ვოლფგანგ ვილჰელმზე, რომელიც მას გარე ბიძაშვილად ერგებოდა და მაქსიმილიანთანაც ახლო, მეგობრული ურთიერთობა ჰქონდა. აღსანიშნავია, რომ ლუთერან ვოლფგანგს ბავარიის პრინცესაზე დასაქორწინებლად კათოლიკედ მონათვლა დასჭირდა. მათი ქორწილი ერთობ პომპეზური იყო, რომელსაც ევროპის 17 მონარქი ესწრებოდა. მაგდალენას მამამ მზითვში 50,000 გმუნდენი გაატანა, ძმისგან საქორწინო საჩუქრის სახით კი მან დამატებით 30,000 ფლორინი მიიღო.
სომანეთი
სომანეთში მდებარეობს ეკლესია, რომელიც თარიღდება გვიანფეოდალური ხანით.
მაგდალენა ბავარიელი
ბიოგრაფია
ნოიბურგის სასახლეში გადასვლასთან ერთად იქ მაგდალენამ კათოლიკური ეკლესია გახსნა და იეზუიტებიც ჩაიყვანა. სულ მალე მაგდალენას დავალებით იეზუიტებმა კათოლიკობაზე მოაქციეს მისი მამამთილი, პფალცგრაფი ფილიპ ლუდვიგიც. ამრიგად, ვიტელსბახების დინასტიის ნოიბურგის შტო კვლავ დაუბრუნდა კათოლიკურ ეკლესიას. ცნობილია ისიც, რომ თავის პფალცსაგრაფოში მაგდალენას დიდი გავლენა და ავტორიტეტი ჰქონდა, რაც მას ეხმარებოდა, რომ ბავარიისათვის სასიკეთო პოლიტიკა ეწარმოებინა და ძმას დახმარებოდა.
სომანეთი
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
მაგდალენა ბავარიელი
ბიოგრაფია
პფალცგრაფინია მაგდალენა ბავარიელი გარდაიცვალა 1628 წლის 25 სექტემბერს ნოიბურგში, 41 წლის ასაკში, სრულიად მოულოდნელად. მის შემდეგ მისი ქმარი კიდევ ორჯერ დაქორწინდა. აღსანიშნავია, რომ მაგდალენას შვილიშვილები იყვნენ: საღვთო რომის იმპერატრიცა ელეონორ მაგდალენა, პფალცის კურფიურსტი იოჰან ვილჰელმი, კურფიურსტ კარლ III ფილიპი, პორტუგალიის დედოფალი მარია სოფია, ესპანეთის დედოფალი მარია ანა, პარმის ჰერცოგინია დოროთეა სოფია და პოლონეთის პრინცესა ჰედვიგ ელიზაბეთ ნოიბურგელები.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 4 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1587 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1628 კატეგორია:ვიტელსბახები კატეგორია:ბავარიის პრინცესები
ქაშვეთი (ნასოფლარი)
ქაშვეთი — ნასოფლარი დღევანდელი ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. მდებარეობდა თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, სოფლების, თაგვეთისა და კოდიწყაროს შორის. ცნობილია დამპალას სახელწოდებითაც.
ვახუშტი და იოანე ბატონიშვილებიი ამ სოფელს არცერთი სახელწოდებით არ იცნობენ, არც ისტორიულ წყაროებსა და დოკუმენტებში გვხვდება.
1925 წელს ქაშვეთში 29 კომლი ცხოვრობდა. აქ სახლობდენ გვარები: გოგალაძე, ციცქიშვილი, გურული, ლომიძე, ხაჩიძე, ცინაძე, მუმლაძე. სოფელი მოიშალა XX საუკუნის 50-იანი წლების ბოლოს, როცა მოსახლეობა გადაასახლეს ცხრამუხაში.
ქაშვეთში მდებარეობს წმინდა გიორგის ეკლესია, რომელიც XIX საუკუნის 90-იან წლებშია აშენებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ხაშურის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარები
წაღვლის მეორე სამაროვანი
წაღვლის მეორე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ წაღვლის სამხრეთით, 1,5 კილომეტრზე, სოფელ კლდისწყაროსთან დამაკავშირებელი გზის აღმოსავლეთით, ვენახებში, ადგილ ყვირილაკარში. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს და ადრინდელი რკინის ხანით. სამაროვანზე შემთხვევით აღმოჩნდა ბრინჯაოს შუბისპირი, ორთითი, კაჟის ნამგლის ჩასართი და კვირისტავი. მოპოვებული მასალა ინახება სოფელ წაღვლის საჯარო სკოლის მხარეთმცოდნეობის კაბინეტში.
ცისთვალა
ცისთვალა (Scilla) — მცენარეთა გვარი სატაცურისებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი ბოლქვიანი ბალახებია. საყვავილე ღერძზე ერთი ან რამდენიმე ორსქესიანი, ზარისებრი, კაშკაშა ლურჯი, თეთრი, ცისფერი, მეწამული ან ვარდისფერი ყვავილი აქვს.
60-მდე სახეობა გავრცელებულია ხმელთაშუა ზღვისპირეთის ქვეყნებში. საქართველოში 8 სახეობა გვხვდება, მათგან ერთი სახეობა ენდემია. ცისთვალა ძირითადად გაზაფხულზე ყვავილობს.
იზრდება ბალახოვან ფერდობებზე, ბუჩქნარებში, ტყეებში, ტყის პირებზე, სუბალპურ და ალპურ მდელოებზე. საქართველოს ტყეებსა და ბუჩქებში უფრო ფართოდ ციმბირული ცისთვალაა (S. sibirica) გავრცელებული. ცისთვალა დეკორატიული მცენარეა, ამ მხრივ განსაკუთრებით საყურადღებოა S. rosenii.
ლიტერატურა
*
ჯოვანი ალფონსო ბორელი
ჯოვანი ალფონსო ბორელი (Giovanni Alfonso Borelli; დ. 28 იანვარი, 1608 — გ. 31 დეკემბერი, 1679) — იტალიელი ფიზიოლოგი, ფიზიკოსი და მათემატიკოსი.
ბორელს ეკუთვნის ნაშრომები ფიზიკის, მედიცინის, ასტრონომიის, გეოლოგიის, მათემატიკის, მექანიკის დარგებში. ის ცნობილია როგორც ბიომექანიკის დამაარსებელი. ერთ-ერთი პირველი მეცნიერი, რომელმაც განიხილა პლანეტების გადაადგილების დინამიკა და გაუკვალა ნიუტონს გზა მსოფლიო მიზიდულობის კანონის აღმოსაჩენად.
აღალარბეილი (აღსუ)
აღალარბეილი (Ağalarbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —  	 882 კაცი.
ჯოვანი ალფონსო ბორელი
ბიოგრაფია
ბორელი დაიბადა 28 იანვარს კასტელ-ნუოვოში, ნეაპოლის რეგიონში. მამა, მიგელ ალონსო, ესპანელი ქვეითი ჯარისკაცი იყო, დედა კი იტალიელი, ლაურა პორელო (ალტერნატიულად, პორელი ან ბორელი). მოგვიანებით ჯოვანი თავის ნაშრომებს დედის გვარზე (ბორელი) აწერდა ხელს.
აღალარბეილი (აღსუ)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
ჯოვანი ალფონსო ბორელი
ბიოგრაფია
ბორელი განათლების მისაღებად გაემგზავრა რომში, სადაც სწავლობდა მედიცინას და მათემატიკას გალილეო გალილეის მოსწავლესთან, ბენედეტო კასტელისთან (ტორიჩელთან ერთად). 1635 წლიდან მუშაობდა მესინის უნივერსიტეტში, 1649 წელს გახდა მათემატიკის პროფესორი. 1640 წელს კი პირადად გაიცნო გალილეო გალილეი ფლორენციაში.
1656 წელს ბორელმა ჩაიბარა მათემატიკის კათედრა პიზის უნივერსიტეტში. სწორედ აქ გაიცნო ექიმი მარჩელო მალფიგი, რომელმაც ერთ-ერთმა პირველმა დაიწყო მიკროსკოპის გამოყენება. ბორელიც დაინტერესდა ამ მიმართულებით და საკმაოდ ღირებული შედეგებიც მიიღო.
ბორელი და მალფიგი ორთავე დელ ჩიმენტოს აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებლები და წევრები იყვნენ. სწორედ აკადემიაში მოღვაწეობისას ჯოვანი პირველად დაინტერესდა ბიომექანიკით. აღსანიშნავია, რომ ის ბიომექანიკის მამადაა აღიარებული. ბორელის მოღვაწეობა დელ ჩიმენტოს აკადემიაში იყო დროებითი და მისი წამოსვლის შემდეგ აკადემია მალე დაიშალა.
1668 წელს ბორელი დაბრუნდა მესინაში, მაგრამ ბრალი დასდეს პოლიტიკურ შეთქმულებაში მონაწილეობაში, და ის მალევე იძულებული გახდა გაქცეულიყო ქალაქიდან. ცხოვრების დარჩენილი ნაწილი გაატარა სიღარიბეში, მუშაობდა რა სკოლის მათემატიკის მასწავლებლად რომში. სწორედ რომში გაიცნო შვედეთის ყოფილი დედოფალი კრისტინა, რომელსაც დიდი წვლილი მიუძღვის ბორელის წიგნის „De Motu Animalium“ გამოქვეყნებაში. ეს წიგნი ბორელის გარდაცვალების შემდეგ 1680 წელს გამოიცა.
ბიომექანიკა
ბორელი მიიჩნევა ბიომექანიკის ფუძემდებლად. მისი ორტომიანი ნამუშევარი "De Motu Animalium" განიხილავს ცხოველთა ორგანიზმს მათემატიკური მექანიკური თეორიების გამოყენებით. განსაკუთრებული ყურადღებით გამოიკვლია კუნთები. მაგალითად, გულს განიხილვდა როგორც ტუმბოს სარქველებით, სიარულის პროცესს კი როგორც სიმძიმის ცენტრის მიზანმიმართულ გადაადგილებას, წოსაწორობის აღდგენის წესების თანხლებით.
ბორელმა გამოიკვლია სხეულის დინამიკა და სტატიკა, შეაფასა ძალა, რომელსაც კუნთები ანვითარებენ სხვადასხვა აქტივობების დროს (სირაული, სირბილი, ხტომა, სიმძიმეების აწევა). მან განიხილა აგრეთვე ჩიტების ფრენა, თევზების ცურვა და ა.შ. ეს ნაშრომი არაერთხელ გამოიცემოდა და დიდი გავლენა მოახდინა თეორიულ მედიცინაზე.
ასტრონომია
ბორელმა განაგრძო გალილეოს მიერ აღმოჩენილი იუპიტერის მთვარეების სისტემატური შესწავლა. თავის წიგნში "Theory of the Medicean Planets" (1666) მან გააკეთა იმ მომენტისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი დასკვნა, რომ მათთვის, ისევე როგორც პლანეტებისთვის, სრულდება კეპლერის კანონები. ამავე წიგნში ერთ-ერთმა პირველმა ჩამოაყალიბაბა არასრული, მაგრად პრინციპულად სწორი ვერსია მსოფლიო მიზიდულობის კანონისა, შესთავაზა რა, რომ პლანეტების გადაადგილება ხორციელდება მზის მიზიდულობასა და ზოგიერთი ცენტრიდანული ძალის წონასწორობას შორის.
სქოლიო
კატეგორია:იტალიელი ფიზიოლოგები კატეგორია:იტალიელი ფიზიკოსები კატეგორია:იტალიელი მათემატიკოსები
მონტენეგროს დროშა
მონტენეგროს დროშა — მონტენეგროს ერთ-ერთი ეროვნული სიმბოლო. მიიღეს 2004 წლის 12 ივლისს. დროშა არის სწორკუთხა ფორმის მეწამული ფერის ნაჭერი, ოქროსფერი საზღვრით. ცენტრში გამოსახულია სახელმწიფო გერბი. დროშის პროპრციებია 1:2.
მონტენეგროს დროშა 1918 წლამდე, დამოუკიდებლობის დაკარგვამდე იყო სამფეროვანი (წითელი, ცისფერი, თეთრი) და ზედ გამოსახული იყო სახელმწიფო გერბი. დროშა მიიღეს რუსეთის დროშის ანალოგიურად. 1918-1941 წლებში მონტენეგროს დროშა არ ჰქონია. გერმანული ოკუპაციის შემდეგ მისი დროშა იყო მეწამული ფერის ლომისა და არწივის გამოსახულებით. ჩერნოგორიის სოციალისტური რესპუბლიკის დროშაც წითელ-ლურჯ-თეთრ ფერებში იყო, თუმცა ზედ გერბის ნაცვლად ვარსკვლავი იყო გამოსახული. დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ 1993-2004 წლებში მოქმედებდა სამფეროვანი დროშა პროპორციით 1:3.
თანამედროვე დროშა მიიღეს 2004 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მონტენეგროს ეროვნული სიმბოლოები კატეგორია:მსოფლიოს ქვეყნების დროშები
კამპინა-ვერდი
კამპინა-ვერდი (Campina Verde) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ტრიანგულუ-მინეირუ-ი-ალტუ-პარანაიბის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფრუტალის შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 324 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.29 კმ²-ზე. ფართობი 3 650 749 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მინას-ჟერაისის შტატის მუნიციპალიტეტები
სამხრეთის კირქვიანი ალპები
სამხრეთის კირქვიანი ალპები (Alpi Sud-orientali) — ალპების მთათა სისტემის ნაწილი იტალიის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ავსტრიის სამხრეთითა და სლოვენიის ჩრდილო-დასავლეთში. იგი გადაჭიმულია ცენტრალური აღმოსავლეთი ალპების სამხრეთ ნაწილის დასავლეთიდან აღმოსავლეთამდე.
ლიტერატურა
კატეგორია:ალპების ქედები კატეგორია:იტალიის ქედები კატეგორია:ავსტრიის ქედები კატეგორია:სლოვენიის ქედები
მარიზა მილერი
მარიზა მილერი (დ. 6 აგვისტო, 1978) — ამერიკელი მოდელი და კინომსახიობი, მილერი ყველაზე უკეთ ცნობილია გაზეთ Sports Illustrated Swimsuit Issue-ის გარეკანზე გამოჩენით და Victoria's Secret-ისთვის პოზიორობით. ფოტოგრაფ მარიო ტესტინოსთან ფოტოსესიების შემდეგ სხვადსხვა ჟურნალებისთვის მაგალითად როგორიცაა ჟურნალი Vogue, მილერმა დიდი წარმატება მოიპოვა. 2007 წელს იგი გახდა ვიქტორია სეკრეტის ანგელოზი და გამოჩნდა 2008 წლის Sports Illustrated Swimsuit- ის გარეკანზე.
მარიზა მილერი ცნობილია კონტრაქტებით ისეთ კომპანიებთან, როგორიცაა მაგალითად ''Harley-Davidson. Harley-Davidson-ის კომპანიის პირველი სპიკერია კომპანიის ისტორიაში, და NFL''-ის პრესსპიკერი გახდა 2010 წელს. მილერს სექს სიმბოლოდ ითვლება, 2008 წელს ჟურნალ Maxim-ის 100 ყველაზე სექსუალური ქალის რეიტინგში პირველი ადგილი დაიკავა და 2010 წლის  FHM- ის გლობალურ რეიტინგში  "მსოფლიოში ყველაზე სექსუალური ქალები"  ასევე პირველი ადგილი დაიკავა. მოდელირების გარდა, მილერი არის კიბოსთან ბრძოლის ორგანიზაციის წევრი იყო. მილერის დებიუტი ფილმში შედგა 2013 წელს ფილმ  R.I.P.D.– ში (2013).
ადრეული ცხოვრება
მილერი დაიბადა,სანტა კრუზში, კალიფორნიაში,დაბადების სახელია მარიზა ლი ბერეტა. მილერს ორი უმცროსი და ჰყავს. მილერმა დაამთავრა საშუალო სკოლა მონტე ვიისტას ქრისტიანულ სკოლაში. მორცხვობის გამო, მას ხშირად ეცვა დიდი მაისურები, რომ დაემალა თავისი სხეული.
მილერი პირველად "აღმოაჩინეს" თექვსმეტი წლის ასაკში, სან – ფრანცისკოს კაფეში ორმა იტალიელმა სამოდელო აგენტმა, როდესაც მილერმა კაფის წინ ჩაიარა. დედასთან საუბრის შემდეგ, ის რამდენიმე თვის შემდეგ დედასთან ერთად გაფრინდა იტალიაში, მიუხედავად მისი "მორცხვი და კონსერვატიული" ხასიათისა. მილერმა ყურადღება 1997 წელს მიიპყრო, როდესაც იგი შიშველი გამოჩნდა ჟურნალ Perfect 10-ის პირველ ნომერში. მიუხედავად იმისა, რომ იგი ეშლი დენგფორდისა და მონიკა ჰანსენისგან ის მერე მესამე ადგილზე აღმოჩნდა Perfect 10- ის ჟურნალში მან კრიტიკოსების ყურადღება მაინც მიიპყრო. მილერი არაერთხელ გამოჩნდა ჟურნალის შემდეგ ნომრებში, მათ შორის 1998 წლის ზამთრისა და 1999 წლის აგვისტოს / სექტემბრის გამოცემებში.
ცხოვრების სტილი და ქორწინება
მარიზა მილერი დაქორწინდა ჯიმ მილერზე სერფერზე კალიფორნიდან 2000 წელს, ქორწილი შედგა ლოს-ანჯელსში. წყვილი 2002 წელს დაშორდა;განქორწინების შემდეგ მარიზამ განაგრძო გვარის მილერის გამოყენება. მარიზა მილერი 2006 წლის 15 აპრილს დაქორწინდა მუსიკალურ პროდიუსერზე გრიფინ გესზე. მილერს პროდიუსერთან ორი ვაჟი ჰყავს, გევინ ლი გესზი დაბადებული 2012 წლის 13 დეკემბერს და გრეისონ ლი გესზი დაბადებული  2015 წლის 29 მაისს.
ადრეული ასაკიდან უყვარდა მარიზას სერფინგი, და მისი დეიდა ასევე სერფერი იყო. 2004 წელს მან Kelly Slater Surf Invitational- ის სახელგანთქმულ ტურნირში მეორე ადგილი დაიკავა, მარიზა სპორტის შესახებ ამბობს: ”მე ვგრძნობ ჩემს აბსოლუტურ საუკეთესო - ფიზიკურ, გონებრივ და სულიერ მდგომარეობას, როდესაც მე ყოველდღე ვდგავარ სერფინგის დაფაზე”. მილერმა ასევე მოიგო ყველაზე ღირებული მოთამაშის ჯილდო მე -4 ყოველწლიურ Celebrity Beach Bowl– ში ჩემპიონატში. მარიზა მილერი საშუალო სკოლაში სწავლის დროს სკოლის ფრენბურთის ნაკრების წევრი იყო და ასევე მონაწილეობას  იღებდა კრივის ტურნირებში.
2009 წლის მდგომარეობით, მილერი არის კიბოსთან ბრძოლის ამერიკული  საზოგადოების წევრი. მისი ონლაინ მაღაზიიდან მიღებული შემოსავალი პირდაპირ მიდის საქველმოქმედო ორგანიზაციაში. მილერი ასევე გარემოსდაცვითი ორგანიზაცია Surfrider Foundation-ის წევრია, ორგანიზაციის მიზანის კლიმატის ცვლილებთან ბრძოლა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1978 კატეგორია:დაბადებული 6 აგვისტო კატეგორია:ამერიკელი მოდელები კატეგორია:ამერიკელი მსახიობები
აღალარბეილი (მრავალმნიშვნელოვანი)
აღალარბეილი  შეიძლება აღნიშნავდეს:
სუდანის დროშა
სუდანის დროშა (არაბ. علم السودان) — სუდანის სახელმწიფო და ეროვნული სიმბოლო გერბსა და ჰიმნთან ერთად. მიღებულია 1970 წლის 20 მაისს და შედგება სამი თანაბარი ზომის ჰორიზონტალური წითელი, თეთრი და შავი ზოლისა და მწვანე სამკუთხედისაგან. დროშა დაფუძნებულია არაბთა განმათავისუფლებელ დროშაზე, რომელსაც ასევე ემყარება ეგვიპტის, ერაყის, სირიისა და იემენის დროშები და რომელიც იყენებს პან-არაბულ ფერებს, რომელთა შორისაც მწვანე ნაკლებად მნიშვნელოვანია. 1969 წელს ჯაფარ ნიმეირის მიერ მოწყობილ სამხედრო გადატრიალებამდე გამოიყენებოდა ლურჯ-ყვითელ-მწვანე სამფეროვანი დროშა.
სიმბოლური მნიშვნელობა
დროშაზე წითელი ფერი აღნიშნავს დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლას, თეთრი — მშვიდობას, სინათლესა და ოპტიმიზმს, შავი — თავად ქვეყანას (სუდანი არაბულად „შავს” ნიშნავს). იგი ასევე აღნიშნავს მაჰდისტების აჯანყების მომწყობი ნაციონალისტების შავ დროშას. მწვანე კი განასახიერებს ისლამს, ასევე სიმდიდრესა და სოფლის მეურნეობას.
ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმი (საგურამო)
250პქ|მინი|მარჯვნივ|ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმი ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმი — ქართველი საზოგადო მოღვაწის, პუბლიცისტის, მწერლის ილია ჭავჭავაძის მუზეუმი მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ საგურამოში, რომელიც 1961 წელს დაარსდა გიორგი ლეონიძის მიერ.
შენობა ნაგებია აგურითა და რიყის ქვით დუღაბზე. დახურულია თუნუქით. ჩრდილოეთის მხრიდან სახლ-მუზეუმი ორსართულიანია, სამხრეთის მხარეს კი სამსართულიანი, სახლ-მუზეუმის ასეთი მშენებლობა განპირობებულია იმით, რომ შენობა რელიეფის შესაბამისადაა აშენებული. აღმოსავლეთის მხარეს მიდგმული აქვს კარიბჭე და ქვის კიბე. სახლს ჩრდილოეთით და სამხრეთით ყველა სართულზე ფართო აივნები აკრავს, სარკმლებს აქვს ხისავე დარაბები, კარ-ფანჯრებიც ხისაა, სართულები ერთმანეთს უკავშირდება შიდა კიბეებით. თითოეული ოთახი განათებულია რამდენიმე ფანჯრით. პირველი სართული შიდა ოთახებს უკავია, რომელიც ოჯახის წევრებისთვის იყო განკუთვნილი, მეორე სართულზე მისაღები ოთახი, სასადილო და სათამაშო ოთახებია განლაგებული დერეფანთან ერთად. მესამე სართულზე კი საძინებელი. ეზოში მდებარეობს ილიას სამეურნეო დანიშნულების ნაგებობები.
მუზეუმის სტაციონარულ ექსპოზიციაში წარმოდგენილია მწერლის მომერიალური ნივთები, XIX საუკუნის ქართული კულტურის წარმომადგენელთა ფოტოაპარატები, მწერლის ხელნაწერები, XIX საუკუნის ქართული და უცხოეთის სახვითი ხელოვნების ნიმუშები, რომელთა შორისაა: ფრანგი მხატვრის გარნიეს „ჟაკ დე მოლის მიღება ტამპლიერების ორდენში“, ლადო გუდიაშვილის, იაკობ ნიკოლაძის, უჩა ჯაფარიძის ნამუშევრები, საყოფაცხოვრებო ნივთები, ჭურჭელი, ავეჯი და სხვა.
ილიას გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ცოლმა ოლღა გურამიშვილმა საგურამოს სახლი წერა-კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებას გადასცვა, სადაც ჯერ დაწყებითმა სკოლამ დაიწყო ფუნქციონირება, შემდეგ კი სასოფლო-სამეურნეო სასწავლებელი გახდა.
2018 წლის, საქართველოს მთავრობის დადგენილების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სქოლიო
კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები
მალდივის რესპუბლიკის ტურიზმი
ტურიზმი მალდივის რესპუბლიკის ყველაზე დიდი ეკონომიკური ინდუსტრიაა. ტურიზმი მნიშნელოვან როლს თამაშობს საერთაშორისო შემოსავლების მიღებაში და ხელს უწყობს სამუშაო ადგილების შექმნას ქვეყნის მესამეულ სექტორში.
ისტორია
2018 წლისთვის მალდივის კუნძულებზე 130 ტურისტული ცენტრია. უცხოური დეველოპერების: Waldorf Astoria, Movenpick, Pullman and the Hard Rock Café Hotel, პროექტები სასტუმრო ოთახების ტევადობის გაზრდისთვის ახალ სამშენებლო ღონისძიებებს მართავენ. ველანას საერთაშორისო აეროპორტის ექსტენსიური განახლებები კი 2019 და 2020 წლებისთვის 7.5 მილიონი ვიზიტორის მიღების შესაძლებლობას მისცემს.
პუებლა-დელ-დუკი
პუებლა-დელ-დუკი (Puebla del Duc, La Pobla del Duc) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის ვალიე-დე-ალბაიდის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,87 კმ². მოსახლეობა — 2515 კაცი (2020 წ.).
მალდივის რესპუბლიკის ტურიზმი
ტურიზმის სექტორში დასაქმებულები და დამსაქმებლები
ტურიზმის ინდუსტრიაში დასაქმებულებს მალდივის რესპუბლიკის ტურიზმში დასაქმებულთა ასოციაცია წარმოადგენს. ასოციაცია დავობს იმასთან დაკავშირებით, რომ ტურიზმის ინდუსტრიაში დასაქმებულ 25 000 მუშას ცუდი პირობები და დაბალი ხელფასი აქვს (80-დან 235 აშშ დოლარამდე თვეში). დამსაქმებელთა ორგანიზაცია ცნობილია როგორც მალდივის რესპუბლიკის ტურიზმის ინდუსტრიის ასოციაცია.
პუებლა-დელ-დუკი
სქოლიო
კატეგორია:ვალენსიის მუნიციპალიტეტები
მალდივის რესპუბლიკის ტურიზმი
ჩამომსვლელთა რაოდენობა ქვეყნების მიხედვით
მალდივის კუნძულებზე ტურისტები შედარებით მცირე ხნით ჩადია, ძირითადად შემდეგი ქვეყნებიდან:
კლიმატის გავლენა
მალდივის რესპუბლიკის ეკონომიკაზე უმნიშვნელოვანეს გავლენას ახდენს კლიმატის ცვლილებები. ძლიერი შტორმები, მარჯნის რიფების განადგურება და სანაპიროს ეროზია (უკანასკნელ პერიოდში ზღვის დონის მატების გამო) ტურიზმის სექტორს დიდ საფრთხეს უქმნის.
კლიმატის ცვლილების შედეგად მალდივის რესპუბლიკა პირველ რიგში ზღვის დონის მატებისა და მარჯნის რიფების განადგურების საფრთხის წინაშე დგას. მსოფლიო ბანკის განცხადებით „სამომავლო პროექტები 2100 წლისთვის ზღვის დონის 10-დან 100 სმ-მდე მატებისთვის შესაბამისი ღონისძიებების გატარებას გულისხმობს“. ახალი ხელისუფლება ზღვის დონის მატების წინააღმდეგ საბრძოლველად გეოინჟინერიის პროექტების გამოყენებას ცდილობს, ნაცვლად მოსახლლეობის ამ ადგილებიდან გადაყვანისა. პროექტები ახალი კუნძულების მშენებლობას გულისხმობს, ასე რომ ამ კუნძულების მოსახლეობას გადაადგილება აღარ მოუხდება. მსგავსი კუნძულია - ჰულჰუმალი. პროექტები ზოგიერთი კუნძულის ბუნებრივად გაზრდის შესაძლებლობასაც ითვალისწინებს.
მსოფლიო ბანკის განცხადებით, „ზღვის ტემპერატურის მომატებაც საფრთხეს უქმნის მარჯნის რიფებს და მათ გათეთრებასა და სიკვდილს იწვევს. მარჯნის რიფების დამცავი ფუნნქციების გაუარესებამ კლიმატის ცვლილებით გამოწვეული საფრთხე კიდევ უფრო გაზარდა.
ეკოტურიზმი
მალდივის კუნძულებზე განვითარებულია ეკოტურიზმიც, რასაც ელექტროენერგიისა თუ სხვა საშუალებების მოხმარებასთანდ აკავშირებით ხელისუფლების მკაცრი პოლიტიკა უწყობს ხელს. უფრო მეტიც, მთავრობა მიზად ისახავს კუნძულის კურორტად გადაქცევამდე ბუნებრივი გარემოს კონსერვაცია მოახდინოს, რასაც ხელს უწყობს კანონებიც კუების ჭერის აკრძალვასთან, მარჯნის რიფების დაცვასთან და სხვ. დაკავშირებით.
ბუნებრივი გარემო
მალდივის კუნძულები ბუნებრივი გარემოთი გამოირჩევა. ტურიზმის სექტორი ქვეყნისთვის შემოსავლების ყველაზე დიდი წყაროა. უჩვეულო წყალქვეშა ხედებითა და სუფთა წყლის გამო მალდივის კუნძულები რეკრეაციული ყვინთვის დანიშნულების ადგილებს შორის მსოფლიო მასშტაბით ერთ-ერთი საუკეთესოა. მალდივის რესპუბლიკა წყალქვეშ ყვინთვის 60 ცენტრს მოიცავს. Agoda.com-ის მსოფლიო მასშტაბით გამოკითხვის მიხედვით მალდივის კუნძულები თაფლობის თვის გასატარებელად ყველაზე სასურველ ადგილად დასახელდა.
სქოლიო
კატეგორია:მალდვის რესპუბლიკის ტურიზმი მალდივის რესპუბლიკა
ვადიმ ჰეტმანი
ვადიმ  ჰეტმანი (უკრ. Вадим Петрович Гетьман;  დ. 11 ივლისი, 1935, სოფელი ორჟიცა, ორჟიციის რაიონი, პოლტავის ოლქი — გ. 22 აპრილი, 1998, კიევი) —   უკრაინელი  ეკონომისტი და ფინანსისტი, პოლიტიკოსი. უკრაინის ეროვნული ბანკის მეორე ხელმძღვანელი (1992-1993), უკრაინის გმირი. მოკლეს 1998 წლის აპრილში კიევში, საკუთარ სახლში. უკრაინის გენერალური პროკურატურის ინფორმაციით, დანაშაული უკრაინის ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა პავლო ლაზარენკომ შეუკვეთა.