cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ბელგრადი
ისტორია
ქალაქის საწყისი კელტების ეპოქიდან იღებს სათავეს, რომელთაც მდინარეების დუნაისა და სავას შესართავთან დასახლება სინგიდუნუმი დააარსეს. მჩქეფარე წარსულში, ბელგრადი 40 ლაშქრის მიერ იყო დაპყრობილი, 38-ჯერ კი ფერფლიდან ხელახლა იქნა აგებული. ქალაქის ძველი კედლები რომაელებისა და კელტების, გოთებისა და ფრანკების, სლავებისა და თურქების მნახველნი არიან.
ტიზი-უზუს პროვინცია
200პქ|მინი|მარჯვნივ|ტიზი-უზუს მდებარეობა ალჟირში ტიზი-უზუ (არაბ. ) — პროვინცია (ვილაიეთი) ალჟირში. მისი დედაქალაქია ტიზი-უზუ. პროვინციის ფართობია 3,568 კმ². 2008 წლის მონაცემებით, პროვინციაში ცხოვრობს 1,119,646 ადამიანი.
ბელგრადი
ისტორია
სერბული დასახელებით ბელგრადი პირველად IX საუკუნეში იხსენიება. IX—X სს ბელგრადს ბულგარელები ფლობდნენ, XI—XII სს ბიზანტიას ექვემდებარებოდა, შემდგომ კი ისევ ბულგარელებს, უნგრელებსა და სერბებს. 1247 წლისთვის უნგრეთის სასაზღვრო სიმაგრეა, სადაც 1456 წელს უნგრელი მხედართმთავრის იანოშ ჰულიადის ჯარმა თურქეთის სულთნის ლაშქარი დაამარცხა. 1521 წელს ბელგრადს თურქები იპყრობენ. ავსტრია-თურქეთს შორის მომხდარი ომებისას ბელგრადი სამჯერ გადავიდა ავსტრიელთა ხელში (1688—1690, 1717—39, 1789—91). 1806 წელს თურქეთის მონობისგან გათავისუფლებული ბელგრადი სერბეთის სამთავროს (1882-დან კი სამეფოს) დედაქალაქი გახდა. 1813-1830 წწ თურქები აკონტროლებენ, რომლებიც ქალაქის ცენტრში მდებარე სიმაგრეში 1867 წლამდე რჩებიან. პირველი მსოფლიო ომის დროს ბელგრადი ავსტრიის ჯარებმა ორჯერ აიღეს (18 ნოემბერს—2 დეკემბერს 1914 და 26 სექტემბერს 1915—18 ოქტომბერს 1918). 1918 წლის 1 დეკემბერს ბელგრადი სერბთა, ხორვატთა და სლოვენთა სამეფოს დედაქალაქი გახდა. 1941 წლის 13 იანვარს ფაშისტურმა გერმანიამ დაიპყრო, 1944 წლის 20 ოქტომბერს საბჭოთა ჯარმა და იუგოსლავიის სახალხო-გამათავისუფლებელმა ჯარმა გაათავისუფლა. 1945 წლის ნოემბერში ბელგრადი იუგოსლავიის ფედერალური სოციალისტური რესპუბლიკის დედაქალაქი გახდა.
ტიზი-უზუს პროვინცია
პროვინცია იყოფა 12 რაიონად და 67 კომუნად (ან მუნიციპალიტეტად).
ბელგრადი
ჰავა
ჰავა — ზომიერად კონტინენტური. იანვრის საშუალო ტემპერატურა −3-დან +9 °C-მდე, ივლისისა +18-დან +25 °C-მდე.
ტიზი-უზუს პროვინცია
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალჟირის პროვინციები
ბელგრადი
ტრანსპორტი
ბელგრადს უმაღლესი დონის სატრანსპორტო მნიშვნელობა აქვს როგორც მსხვილ სარკინიგზო კვანძს და ძირითადი ავტომაგისტრალებისა და სამდინარო გზების გადამკვეთ ადგილს. აქვეა უდიდესი აეროპორტი.
არქიტექტურა
ბელგრადი არქიტექტურულად მდიდარი ქალაქია, ერთიანობაში კი ცენტრალურ ევროპულ ქალაქს ჩამოჰგავს. ქალაქში ყველაზე ძველი შენობა XIX საუკუნით თარიღდება. მართალია, ბელგრადი ევროპის ერთ-ერთი უძველესი ქალაქია, მაგრამ, ურიცხვმა ომებმა სერბეთის დედაქალაქს უძველესი იერი დაუკარგა. XIX საუკუნეში იწყება ბელგრადში დასავლური არქიტექტურის ჭარბად გამოჩენა და თურქული ბატონობის შემდეგ აღმოსავლური ტიპის ქალაქის „გადასავლურება“. ბელგრადში სწრაფად ჩნდება ნეოკლასიციზმი და აკადემიური ხელოვნება.
სქოლიო
კატეგორია:სერბეთი კატეგორია:სერბეთის ქალაქები კატეგორია:ევროპის დედაქალაქები
ჩხაკოურა
ჩხაკოურა — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში, ნაბეღლავის თემში (სოფლები: თავპანტა, ნაბეღლავი, ქვაბღა, ჩხაკოურა). მდებარეობს მდინარე გუბაზეულის ხეობაში, ზღვის დონიდან 910 მ., ჩოხატაურიდან 33 კმ, საჯავახოდან 51 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეცხოველეობა. ამჟამად მოსახლეობის შემოსავლის ძირითადი წყარო არის მეცხოველეობა. სოფელში არის საჯარო სკოლა.
ისტორია
სოფელში 1877-1878 წლებში რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს დასახლდნენ აჭარლები. XX საუკუნის დასაწყისში სოფელში აშენდა მეჩეთი. 1930-იან წლებში სახელმწიფომ მოითხოვა მეჩეთის დაშლა, რაზეც მოსახლეობამ უარი განაცხადა და მეჩეთი ფუნქციონირებას აგრძელებდა ფარულად. მეჩეთი ამჟამად ფუნქციონირებს.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 223 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფლები
თედორე ხიტრუკი
მინი|მარჯვნივ თედორე ხიტრუკი (Фёдор Хитру́к; 18 აპრილი (1 მაისი), 1937 — 3 დეკემბერი, 2012 ) — რუსი ანიმატორი, რეჟისორი, სცენარისტი, პედაგოგი და მთარგმნელი. იყო სსრკ-ის სახალხო არტისტი (წოდება მიენიჭა 1987 წელს). აგრეთვე სსრკ-ის ორი სახელმწიფო პრემიის (1976, 1982) და გდრ-ის ეროვნული პრემიის ლაურეატი. 1949 წლიდან იყო საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი.
ხიტრუკი ცნობილია, როგორც მთელი რიგი საბჭოთა ანიმაციური ფილმების რეჟისორი. მათ შორის არის „ერთი დანაშაულის ამბავი“, „ბონიფაციუსის არდადეგები“, „ფილმი, ფილმი, ფილმი“, „ვინი პუჰი“, „ლომი და ხარი“ და სხვა.
სქოლიო
კატეგორია:რუსი ანიმატორები კატეგორია:რუსი სცენარისტები კატეგორია:რუსი მთარგმნელები კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 2012 კატეგორია:რუსი რეჟისორები კატეგორია:რუსი პედაგოგები
იოზეფ სიგერ-ჰრონსკი
იოზეფ სიგერ-ჰრონსკი ( Jozef Cíger-Hronský ; დ. 1896 წლის 23 თებერვალი, ზვოლენი, ავსტრია-უნგრეთი (ახლანდელი ბანსკობისტრიცკის რეგიონი, სლოვაკეთი ) — გ. 1960 წლის 13 ივლისი, ლუჰანი, არგენტინა ) — სლოვაკი მწერალი, დრამატურგი, მასწავლებელი, პუბლიცისტი, მდივანი და ორგანიზაცია ორგანიზაცია  „მატიცა სლოვენსკას“ ერთ-ერთი ლიდერი.
აჭარისწყალი
აჭარისწყალი — მდინარე საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე, ჭოროხის მარჯვენა შენაკადი. იგი სათავეს იღებს არსიანის ქედზე, მიედინება ვიწრო, ღრმა ხეობაში, შესართავთან ფართოვდება. აჭარისწყლის სიგრძე 90 კმ-ია, მდინარის აუზის ფართობი — 1540 კმ². მდინარე საზრდოობს სხვადასხვა წყაროებით, ძირითადად წვიმის წყლებით. ახასიათებს ადიდება მთელი წლის განმავლობაში. აჭარისწყალზე არის აწჰესი — აჭარისწყლის ჰიდროელექტროსადგური.
იოზეფ სიგერ-ჰრონსკი
ბიოგრაფია
იოზეფ სიგერ-ჰრონსკი დაიბადა 1896 წელს  ცენტრალური სლოვაკეთის ქალაქ ზვოლენში საშუალო შეძლების დურგლების ოჯახში.
აჭარისწყალი
სქოლიო
კატეგორია:აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მდინარეები კატეგორია:ჭოროხის შენაკადები კატეგორია:აჭარისწყალი
იოზეფ სიგერ-ჰრონსკი
ბიოგრაფია
მომავალმა მწერალმა დაწყებითი განათლება მიიღო ზვოლენის (1902–1907) და კრუპინეს (1907–1910) საჯარო სკოლებში. 1914 წლამდე სწავლობდა უნგრეთის ქალაქ ლევიცეს პედაგოგიურ სკოლაში,  რომლის დამთავრების  შემდეგ  შეუდგა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. მუშაობდა მასწავლებლად სხვადასხვა ადგილას. თუმცა პირველი მსოფლიო ომის დროს იძულებული გახდა შეეწყვიტა მუშაობა, ვინაიდან 1917-1918 წლებში გააგზავნეს იტალიის ფრონტზე, სადაც  მსახურობდა ქვეითად.
მისი პირველი პროზაული ნაწარმოები  გამოიცა 1920-იან წლებში (ნოველების და მოკლე პროზის სახით). პედაგოგიურ საქმიანობასთან ერთად 1928-1945 წლებში მუშაობდა საბავშვო ჟურნალ Slniečko (მზე) -ს რედაქტორად. 1933 წელს გახდა „მატიცა სლოვენსკას“ მდივანი, მოგვიანებით,  1940 წელს  კი — მისი ლიდერი, ამ პოსტზე 1945 წლამდე დარჩა.
1930-იანი წლების ბოლოს შეუერთდა გლინკას სლოვაკეთის სახალხო პარტიას (ľudáci).. 1944 წელს, სლოვაკეთის ეროვნული აჯანყების შემდეგ, დააპატიმრეს, მაგრამ გარკვეული პერიოდის შემდეგ გაათავისუფლეს ციხიდან.
სლოვაკეთის პირველი რესპუბლიკის დამარცხების შემდეგ დევნის შიშით, ის ემიგრაციაში წავიდა ავსტრიაში, შემდეგ იტალიაში და საბოლოოდ დასახლდა არგენტინაში, სადაც მუშაობდა დიზაინერად ტექსტილის ქარხანაში.
არგენტინაში ყოფნის პერიოდში  ჩამოაყალიბა  „მატიცა სლოვენსკა“ საზღვარგარეთ (Zahraničná Matica slovenská). ის იყო უცხოეთში მყოფი სლოვაკეთის ეროვნული საბჭოს თავმჯდომარე და უცხოეთში  სლოვაკეთის მწერალთა და ხელოვანთა ასოციაციის საპატიო თავმჯდომარე.
შემოქმედება
მარცხნივ|მინი|200x200პქ| ერთობლივი საფლავი ჯ. ციგერ-გრონსკი და პოეტი სტეფან კრჩმერი მარტინის სახალხო სასაფლაოზე იოზეფ სიგერ-ჰრონსკი ლირიკული პროზის წარმომადგენელია. ის არის ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი საბავშვო მწერალი სლოვაკეთში.
იოზეფ სიგერ-გრონსკის ყველაზე ცნობილი ნაწარმოებია რომანი „იოზეფ მაკი“, რომელშიც ავტორი ცდილობდა შეექმნა მითი სლოვაკეთის შესახებ. მწერალი ცნობილი გახდა ცხოველების შესახებ ზღაპრებით ("მამაცი კურდღელი", "მამაცი კურდღელი აფრიკაში", "ბუდკაჩიკი და დუბკაჩიკი", "სამი ჭკვიანი ბავშვი"). იგი ავტორია ბავშვებისთვის შექმნილი  პირველი მხატვრული და ისტორიული სლოვაკური ნაწარმოებისა  — მოთხრობები „ფალკონერი ტომაშის“ შესახებ.
მწერლის ნაწარმოებები ითარგმნა მრავალ ენაზე, მათ შორის ინგლისურ, გერმანულ, პოლონურ და რუსულ ენებზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 23 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1896 კატეგორია:გარდაცვლილი 13 ივლისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1960 კატეგორია:სლოვაკი მწერლები კატეგორია:სლოვაკი პუბლიცისტები კატეგორია:სლოვაკი დრამატურგები კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები
პირველი არხი — განათლება
2020 წლის 26 მარტიდან, მეორე არხმა სახელი შეიცვალა და „პირველი არხი – განათლების“ სახელით დაიწყო მაუწყებლობა. საქართველოში ახალი ტიპის კორონავირუსული დაავადების გავრცელების გამო შექნილი ვითარებიდან გამომდინარე, ქვეყანაში გაურკვეველი ვადით დაიხურა სკოლები და სასწავლო დაწესებულებები. საქართველოს საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა, განათლების სამინისტროსთან ერთად, მოამზადა პროექტი „ტელესკოლა“, რომელიც ითვალისწინებს საშუალო სკოლის მოსწავლეებისთვის სასკოლო პროგრამით გათვალისწინებული გაკვეთილების ჩატარებას. ტელეგაკვეთილები მეორე არხის ბაზაზე შექმნილ ტელეარხის, „პირველი არხი – განათლების“ ეთერში 2020 წლის 30 მარტიდან გადის. ვიდეოგაკვეთილები ვრცელდება საზოგადოებრივი მაუწყებლის ონლაინპლატფორმებითაც.
300
თარიღი უცნობია
*
ირან-ოსმალეთის ომი (1514-1555)
ფონი
მარცხნივ|მინი|[[ბაიაზიდ II]] XV საუკუნის ბოლოს ანატოლიის რეგიონში ყიზილბაშთა შიიტური მომთაბარე ტომების მოძლიერება იწყება. საუკუნის ბოლოს, სახელდობრ 1499 წელს, იწყება ტომის გააქტიურება 一 ისინი ანადგურებენ შირვანის სამეფოს და დროებით ეუფლებიან ბაქოსა და შამახას. ყიზილბაშთა მეთაურმა, ისმაილმა 1503 წელს დაამარცხა აყ-ყოიუნლუს სახელმწიფო და დაპყრო თანამედროვე ირანისა და ერაყის ტერიტორიები. მალევე, ისმაილი თავად ქმნის ახალ შიიტურ სახელმწიფოს, მოგვიანებით ცნობილი, როგორც სეფიანთა იმპერია, და თავადვე ხდება მისი რიგით პირველი შაჰი.სეფიანებსა და ოსმალებს შორის ურთიერთობა საწყისივე მომენტიდან დაიძაბა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც 1501 წელს შაჰ ისმაილმა გამოსცა ერთგვარი ბრძანება. ამ განკარგულების მიხედვით, რომელიც ეფუძნებოდა საკმაოდ მკაცრ, შიიტურ წეს-ჩვეულებებს, პირველი სამი ისლამის ხალიფა შეჩვენებული იქნებოდა. ერთ-ერთი ევროპელი ისტორიკოსის თანახმად, მსგავსი შიდარელიგიური უთანხმოების გამო, ჯერ კიდევ სულთანი ბაიაზიდი და შაჰ ისმაილი ერთმანეთს, დამცინავი ტონით, ღორებს უგზავნიდნენ, რომელთაგან ერთს ბაიაზიდი, მეორეს 一 ისმაილი ერქვა, ადრესატისდა შესაბამისად. რამდენიმე წლის განმავლობაში მსგავსი არადიპლომატიური გზავნილების გაცვლა მიმდინარეობდა ორ სახელმწიფოს შორის. 1511 წელს ანატოლიის სამხრეთ აღმოსავლეთ ნაწილში სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარე თეკეს პროვინცია ყიზილბაშთა აჯანყების სამიზნედ იქცა 一 ადგილობრივმა სეფიანურმა ტომებმა, რომელთაც სათავეში ჰასან ხალიფა, იგივე შაჰკულუ („შაჰის მონა“), ედგა, პრაქტიკულად განდევნეს ოსმალები მცირე აზიიდან. 1511 წლის 21 აპრილს ბურსას გამგებელმა იანიჩართა მეთაურის მისამართით გაგზავნა წერილი, რომლის მიხედვითაც თუ არმია ქალაქთან არ გამაგრდებოდა, რეგიონი განადგურდებოდა მომთაბარეთა მიერ. შაჰკულუს წინააღმდეგ არსებულ კამპანიაში მეთაურად დიდი ვეზირი ხადიმ ალი ფაშა დაინიშნა. მალევე, ქუთაჰიას მახლობლად იგი უერთდება შეჰზადე ბაიაზიდის ლაშქარს, თუმცა დანარჩენ აჯანყებულებთან გაერთიანება ვერ მოესწრო 一 სივასთან ჯერ კიდევ ნაადრევად გამართულიყო აჯანყებულთა და ოსმალთა შორის შეტაკება, რომელსაც ორივე მხარის მხედართმავარი 一 როგორც ხადიმ ალი ფაშა, ისე შაჰკულუ 一 შეეწირა. ყიზილბაშთაგან გაქცეულთა უდიდესმა ნაწილმა თავი აღმოსავლეთ სპარსეთს შეაფარა. 1512 წელს, შიდა პოლიტიკური არეულობისა და უფლისწული სელიმის აჯანყების შედეგად შედეგად, ოსმალეთის ტახტიდან ბაიაზიდ II გადადგა და ქვეყნის მომავალი მისმა ვაჟმა 一 სელიმმა ჩაიბარა. შეჰზადე აჰმედმა, რომელიც იმ დროისთვის კონიაში იმყოფებოდა, საკუთარ ძმაზე მასიური შტურმის მიტანა განიზრახა, რადგან მას საკუთარი მამა ძალაუფლებისთვის, ჯერ გადაეყენებინა, შემდეგ კი 一 მოეკლა. ამრიგად, მან დახმარება ანატოლიის მიდამოში არსებულ არაერთ სახელმწიფო მეთაურს სთხოვა, მათ შორის შაჰ ისმაილსაც.
ბაიაზიდის მეფობის ბოლო წლებში, საკუთარი მამისადმი სელიმისგან მსგავსა გამოწვევამ მრავალი ოსმალი სარდალი აიძულა, გადაბირებულიყო სეფიანთა მხარეს. მას შემდეგ, რაც სელიმმა მსგავსი ყველა მოღალატე სიკვდილით დაასჯევინა, ირანთან საომარი მოქმედებებისთვის მზადებაც დაიწყო. ომის დაწყებამდე სელიმი ეძებდა სხვადასხვა საბაბსა, რათა ომი გაეჩაღებინა. თავდაპირველად, სულთანმა სეფიანებს სთხოვა, გადმოეცათ მისთვის საკუთარი ძმისშვილი, შეჰზადე მურადი, რომელიც ოსმალეთიდან გაქცეულიყო, რაზეც შაჰმა ცივი უარი შეუთვალა. ამ ყველაფერთან ერთად სელიმს დიარბაქირზეც ჰქონდა პრეტენზია. ყველაფერი იქითკენ გადაიზარდა, რომ სელიმი საომარ სამზადისს შეუდგა.
ომისთვის მზადება
მინი|[[ისმაილ I]] საომარი სამზადისის ფონზე სელიმმა ევროპულ სახელმწიფოებთან ხელშეკრულებების გაფორმებაც დაიწყო (უნგრეთი და პოლონეთი), ასევე მამლუქებთან, იმ იმედით, რომ ორ ფრონტზე საომარ საფრთხეს თავიდან აიცილიბდა. ვინაიდან უნგრეთთან მოლაპარაკება საკმაოდ რთული აღმოჩნდა, ოსმალებმა უნგრეთის ელჩი მძევლად აიყვანეს და სელიმის ლაშქრობებში თან წაიყვანეს, რათა ეჩვენებინათ მისთვის ოსმალეთის სულთნის რეალური ძალა. მიუხედავად იმისა, რომ მამლუქებმა თავდაპირველად ნეიტრალური მხარე დაიჭირეს, მოგვიანებით სეფიანთა მხარეს გადავიდნენ. ისლამური კანონის თანახმად, მუსლიმთა მიერ ომის წამოწყების ერთადერთი მისაღები არგუმენტი რელიგიური თვალსაზრისისაა: „საჭიროა, წმინდა კანონის განმტკიცება ან მისი დარღვევების შეჩერება“. შესაბამისად, ოსმალეთის მხარეს სჭირდებოდა ერთგვარად ოფიციალური ნებართვა, რომელიც გამოხატული იქნებოდა რელიგიური საზოგადოების მოსაზრებით იმასთან დაკავშირებით, რომ მათმა პოტენციურმა მეტოქემ „ჭეშმარიტ გზას გადაუხვია“. მეცნიერი და ისტორიკოსი, ქემალფაშაზადე, რომელიც მოგვიანებით შეიჰ ულ-ისლამის პოსტსაც იკავებს, ამ მხრივ, ყველაზე შორს წავიდა და ყიზილბაშთა წინააღმდეგ ომი „წმინდა ომად“ გამოაცხადა, რომლის სიდიადეც, თითქმის, არამუსულმან სახელმწიფოებთან გალაშქრებასაც კი უტოლდება. სპარსეთისკენ მიმავალ გზაზე წინააღმდეგობის შესასუსტებლად სელიმმა მცირე აზიის ჩრდილო-ცენტრალურ მხარეში ჩინოვნიკები გაგზავნა, რათა იქ მცხოვრები ყიზილბაშები ოფიციალურად დავთარში მოეთავსებინათ 一 ანუ, თანამედროვე ენაზე, აღწარმოება ჩაეტარებინათ. რეგისტრირებული 40000-მდე ყიზილბაშიდან ათასობით დახოცეს და ამდენივე დააპატიმრეს. სელიმი ასევე ხურავს ყველანაირ ბარიერს ირანთან და გადაწყვეტს, რომ აუკრძალოს მათ ორივე მიმართულებით ვაჭრობა 一 ეს კი, თავის მხრივ, უარყოფითად მოქმედებდა ირანზე, რომელსაც სპარსული აბრეშუმის ექსპორტი დასავლეთში შეერყა და ხელი შეუშალა დასავლეთიდან იარაღის, ლითონისა და სანელებლების იმპორტს ირანში.
წარმოება
მარცხნივ|მინი|[[სელიმ I]]
სულეიმანის პირველი კამპანია
ტახტზე ასვლის შემდეგ, სულეიმანმა ფარულად გაგზავნა ელჩები თავრიზში, რომლებსაც დაევალათ დაედგინათ, რა მდგომარეობაში იმყოფებოდა იმ დროს სპარსეთი. შაჰ ისმაილი ამ დროს შაიბანიდთა წინააღმდეგ ომით გართულიყო, ამიტომ სულეიმანმა ცოტა ხნით მიატოვა აგრესიული ოსმალური პოლიტიკა ანატოლიაში და დასავლეთისკენ გადაიწია. 1524 წელს შაჰ ისმაილი გარდაიცვალა, ტახტი კი მის ათი წლის ვაჟმა 一 თამაზმა დაიკავა. სპარსეთში ძალაუფლებისთვის ბრძოლა ყიზილბაშ ამირებს შორის გაძლიერებულიყო. 1528 წელს ბაღდადის გუბერნატორმა განაცხადა, რომ იგი სულეიმანის ქვეშევრდომი იყო, თუმცა იგი მალევე გაანეიტტრალეს და სეფიანთა ძალაუფლება კვლავ აღდგა. ამ დროს, აზერბაიჯანის გუბერნიის სპარსელი გუბერნატორი სულთნის მხარეს, ხოლო ბითლისის ქურთი ამირა 一 შაჰის მხარეს იჭერს. 1533 წელს სულეიმან I აფორმებს საზავო ხელშეკრულებას ავსტრიის ერცჰერცოგ ფერდინანდ ჰაბსბურგთან. მალე, ოსმალური არმია, პარგელი იბრაჰიმ-ფაშას სარდლობით, კვლავ აწარმოებს საომარ მოქმედებებს აღმოსავლეთში. სერასკირმა ზამთარი ალეპოში გაატარა, ხოლო 1534 წლის ზაფხულში თავრიზი აიღო. 1535 წელს შაჰ თამაზი იძულებული გახდა მოეხსნა ვანის ალყა და აზერბაიჯანში გადახვეწილიყო. ოსმალთა და სეფიანთა არმია ქალაქ დარჯაზინის მიდამოებში გადაეკვეთა ერთმანეთს, სადაც სპარსელთა არმიამ შთამბეჭდავი გამარჯვება მოიპოვა. სულეიმანი, რომელიც ჯარს საკმაოდ აკლდა, იძულებული გახდა, არმიის უკან დახევის ბრძანება გაეცა. მოგვიანებით, იგი მეჰმედ ფაშას და სინან ფაშას ანატოლიაში გზავნის, თავიანთი რაზმითურთ, რათა შეაჩერონ სეფიანელთა დევნა, თუმცა ეს საკმარისი ვერ აღმოჩნდა 一 ღაზი ხან ზულქადარისა და შაჰ თამაზის არმიებმა ოსმალეთის არმია გაანადგურეს, რის შედეგადაც, ეს უკანასკნელნი იძულებულები გახდნენ, დაეთმოთ თითქმის ყველა მიწა, რომელიც მათ გასულ წელს მოსტაცეს სპარსებს.
სულეიმანის მეორე კამპანია
მას შემდეგ, რაც 1547 წელს ჰაბსბურგებთან მორიგი ზავი დაიდო, რუსტემ ფაშას თანხლებით, სულთანი მორიგი ანტიირანული კამპანიის სათავეში დგება. ამჯერად, ყველაფრის თავი და წამომწყები გახლდათ შაჰ თამაზის ძმის, ელქას მირზას მორიგი მცდელობა, ყირიმიდან, კერძოდ ფეოდოსიიდან გამოქცეული ოსმალეთის მოკავშირე გამხდარიყო და დახმარებოდა მას საკუთარი ძმის წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში. შაჰი მრავალგზის ეცადა, დაეყოლიებინა სულთანი, რათა მას მისთვის საკუთარი ძმა გადაეცა, თუმცა ამაოდ. 1548 წელს სულეიმანმა ელქას მირზას აცნობა, რომ მორიგი ბრძოლის წამოწყებას ლამობდა. მიუხედავად იმისა, რომ ოსმალთა ჯარი თავრიზს მიუახლოვდა, მარაგის ნაკლებობის გამო, მას ქალაქის მიტოვება მოუწია. უკვე ცხადი გახდა, რომ ელქას მირზა არ სარგებლობდა ადგილობრივი მოსახელობის მხარდაჭერით და არ ცდილობდა საკუთარი ძმისთვის ძალაუფლების წართმევას. სულთნის არმიამ, ახალი იერიშით, ალყა ისპაჰანს შემოარტყა. მიუხედავად იმისა, რომ შემდეგი რამდენიმე წლის განმავლობაში ოსმალეთის არმიამ გარკვეულ წარმატებას მიაღწია, სულეიმანი შინ ვერაფრით დაბრუნდა, გარდა საზღვრისპირა ქალაქ ვანის აღებისა და დიდი ნადავლის ჩაგდებისა. რაც შეეხება ელქას მირზას, ის შაჰ თამაზის ბრძანებით სიკვდილით დასაჯეს.
სულეიმანის მესამე კამპანია
ხელახალი დაკარგვის შიშის არსებობის გამო, ოსმალეთს აღმოსავლეთ საზღვარზე ომი არ აწყობდა, ამიტომ შაჰ თამაზმა დრო იხელთა და ცოტა ხნის წინ დაკარგული ტერიტორიების დაბრუნება განიზრახა. ამის საპასუხოდ, სულეიმანმა დამატი რუსტემ-ფაშას სარდლობით გაგზავნა არმია ირანის საზღვართან. თუმცა, რუსტემ ფაშამ, იმის მაგივრად, რომ საომარი საქმისთვის მიეხედა, ერთი ვერსიით, ჰიურემ სულთანთან ერთად წააქეზა შეჰზადე მუსტაფა, ირანელთა დახმარებით მამის ტახტი ჩაეგდო ხელთ. როგორც კი ეს ამბავი სულეიმანის ყურამდე მივიდა, იგი თავად ჩავიდა ბანაკში და შვილი სიკვდილით დასჯის განკარგულება გასცა. ამან კიდევ უფრო გაამწვა სიტუაცია ანატოლიის ოსმალურ რეგიონში, სადაც იანიჩართა მორიგი აჯანყება მოეწყო. თუმცა, 1554 წელს სულთანმა დატოვა ალეპოს ბანაკი, დაიძრა აღმოსავლეთისკენ და მიაღწია ყარაბაღს. ამჯერად, ოსმალებმა სპარსელებს მიბაძეს და იმ მიწების გადაწვა დაიწყეს, რომელთა დარბევასაც სპარსელები გეგმავდნენ.
სეფიანთა იერიში
მინი|300x300პქ|სურათზე ღია მწვანე და მუქი ლურჯი ფერით ნაჩვენებია ომის შედეგად [[ოსმალეთის იმპერია|ოსმალეთის იმპერიის მიერ მიერთებული მიწები.]] შაჰ თამაზის ძალაუფლება სერიოზულად დააზიანა მის ქვეყანაში არსებულმა ათწლიანმა სამოქალაქო ომმა, რომელიც მისი ტახტზე ასვლის შემდეგ, 1524 წელს დაიწყო. ძალაუფლების ხელახალმა აღდგენამ განაპირობა სოლიდარობისა და ნდობის გრძნობის თანდათანობითი გაღვივება სეფიანთა მმართველ ელიტას შორის, რომელიც შაჰ ისმაილის მმართველობის დროს გამქრალი იყო. 1540 წლისთვის შაჰმა დაასრულა სამოქალაქო ომი, ბოლო მოუღო შიდა განხეთქილებას და მოახერხა ყიზილბაშთა რეგიონების ერთ ჭერქვეშ გაერთიანება. სამოქალაქო ომის შემდეგ ყიზილბაშების გაერთიანებამ სეფიანთა ირანს საშუალება მისცა, მომდევნო ოცი წლის განმავლობაში ეწარმოებინათ დამპყრობლური პოლიტიკა კავკასიაში. უფრო მეტიც, შიდა გაერთიანებამ ირანს საშუალება მისცა, ახალი ძალებით დასხმოდა თავს ოსმალეთს და იერიში ოსმალთა 1553-1554 წლების თავდასხმაზეც მიეტანა. მსგავსი მიდგომა იქცა ერთგვარ გადახვევად ომის წმინდა თავდაცვითი ბუნებიდან, რომელსაც ირანელები წინა ოპერაციებისას იცავდნენ. ამ მოვლენამ დაარწმუნა სტამბოლი, რომ ხანგრძლივი კონფლიქტი ჩიხში შევიდა და რომ გაუთავებელი ომი უნდა დამთავრებულიყო, ეს კი 1555 წლის ამასიის ზავით აისახა.
სქოლიო
კატეგორია:ირან-ოსმალეთის ომები კატეგორია:XVI საუკუნის ბრძოლები
საკონდიტრო ომი
საკონდიტრო ომი (Guerra de los pasteles, ასევე „პირველი  ფრანგული  ინტერვენცია მექსიკაში“) — საფრანგეთის ჯარების შეჭრა მექსიკაში 1838 წელს.
1838 წელს საფრანგეთის მეფე ლუი-ფილიპს მფარველობის თხოვნით მიმართა ფრანგმა კონდიტერმა რემონტელმა. იგი ამტკიცებდა, რომ მისი მაღაზია 1828 წელს არეულობის დროს გაანადგურეს მექსიკელმა ოფიცერ-მოროდიორებმა. საფრანგეთმა თავისი მოქალაქისთვის მოითხოვა 600 000 პესო მორალური ზიანის ასანაზღაურებლად. ეს თანხა უკიდურესად მაღალი იყო მუშის საშუალო დღიურ ხელფასთან შედარებით, რომელიც დაახლოებით ერთ პესოს შეადგენდ ამასთან ერთად მექსიკამ  მილიონობით დოლარის ოდენობის კრედიტის დეფოლტი გამოაცხადა.
საფრანგეთმა ვალების დაბრუნება მოითხოვა. მას შემდეგ, რაც გადახდა ვერ მიიღო, მეფემ გაგზავნა ფლოტი შარლ ბოდენის მეთაურობით, რათა დაებლოკა მექსიკის ყველა პორტი იუკატანიდან რიო გრანდემდე, დაბომბა მექსიკის ციხე სან-ხუან დე ულუა, დაიპყრო ვერაკრუსის პორტი. 1838 წლის დეკემბრისთვის  პრაქტიკულად მთელი მექსიკის ფლოტი დაიპყრო ვერაკრუსში. მექსიკამ ომი გამოუცხადა საფრანგეთს.
სავაჭრო მარშრუტებს მოწყვეტილმა მექსიკელებმა  იმპორტი გადაიტანეს კრისტის კორპუსში, ტეხასში და შემდეგ მექსიკაში. შედეგად, საფრანგეთმა დაბლოკა ტეხასის პორტები და ტეხასის რესპუბლიკის ბატალიონმა დაიწყო პატრულირება ყურეში მექსიკელი კონტრაბანდისტების საქმიანობის აღკვეთის მიზნით. ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა ფრანგების დასახმარებლად შხუნა „ვუდბერი“ გაგზავნა. ტეხასელებთან მოლაპარაკების შემდეგ, საფრანგეთი პირობა დადო, რომ არ შეიჭრებოდა ტეხასის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე ან მის აკვატორიაში.
დიდი ბრიტანეთის დიპლომატიური ჩარევით, პრეზიდენტი ანასტასიო ბუსტამანტე საბოლოოდ დათანხმდა დავალიანების გადახდას და 1839 წლის 9 მარტს ფრანგებმა გაიყვანეს ჯარები.
ანტონიო ლოპეს დე სანტა-ანას მონაწილეობა
მექსიკის მთავრობამ ანტონიო ლოპეს დე სანტა-ანას მიანდო არმიის მეთაურობა და უბრძანა მას, ყველანაირად დაეცვა ერის ინტერესები.
ვერაკრუსში საფრანგეთის დაცვასთან შეტაკებისას სანტა ანა დაიჭრა მკლავში და ფეხში. ტერფი მოტეხილი ჰქონდა, შედეგად კიდურის ნაწილი დაკარგა. ამპუტირებული ფეხი  მან სრული სამხედრო პატივით დაკრძალა. ეს ფაქტი გაბრიელ გარსია მარკესმა თავის  ლექციაში აღნიშნა.
მშვიდობის აღდგენა
საფრანგეთმა ჯარები 1839 წლის 9 მარტს სამშვიდობო ხელშეკრულების ხელმოწერის შემდეგ გაიყვანა. როგორც აღნიშნული ხელშეკრულების ნაწილი, მექსიკის მთავრობა დათანხმდა 600,000 პესოს ანაზღაურებას საფრანგეთის მოქალაქეებისთვის, ხოლო საფრანგეთმა მიიღო დაპირებები სამომავლო სავაჭრო ვალდებულებების შესახებ სამხედრო ანაზღაურების ნაცვლად. თუმცა ეს თანხა არასოდეს გადაუხდიათ, რაც შემდგომში 1861 წელს მექსიკაში საფრანგეთის მეორე ინტერვენციის ერთ-ერთი მიზეზი გახდა.
1867 წელს მექსიკის გამარჯვებისა და 1870 წელს   საფრანგეთის მეორე იმპერიის დაშლის შემდეგ, მექსიკასა და საფრანგეთს დიპლომატიური ურთიერთობები არ აღუდგენიათ 1880 წლამდე, როდესაც ორივე ქვეყანამ უარი თქვა ომთან დაკავშირებულ პრეტენზიებზე.
სქოლიო
კატეგორია:მექსიკის ომები კატეგორია:XIX საუკუნის ომები კატეგორია:1838 წლის ომები კატეგორია:1839 წლის ომები
კუშიკაცუ
მინი|კუშიკაცუ კუშიკაცუ (串カツ), ასევე ცნობილი როგორც კუშიაგე (串揚げ) — იაპონური კერძი, ზეთში შემწვარი შამფურზე აცმული ხორცითა და ბოსტნეულით. იაპონურ ენაში კუში (串) აღნიშნავს შამფურებს, ხოლო კაცუ - ზეთში შემწვარ ხორცის ნაჭერს.
ინგრედიენტები
კუშიკაცუს დამზადება შეიძლება ქათმის ან ღორის ხორცით, ზღვის პროდუქტებითა და სეზონური ბოსტნეულით. მათ აცვამენ ბამბუკის კუშზე (შამფურზე), შემდეგ კი ამოავლებენ კვერცხში, ფქვილში და პანკოში (დაფშვნილი გახუხული პური) და დიდი რაოდენობით მცენარეულ ზეთში წვავენ. მას მიირთმევენ პირდაპირ ან ტონკაცუს სოუსით.
ხორცი
ძროხის ხორცი (gyūniku), ღორის ხორცი (butaniku) და ხრტილი (nankotsu), ძეხვი, ქათმის ნაწილები, მათ შორის tsukune (წვრილად დაჭრილი ქათამი), ტყავი (torikawa) და ცხენის ხორცი (baniku), ქათმის კვერცხი და იაპონური მწყერის კვერცხი.
ბოსტნეული
ხახვი, ბადრიჯანი, ბამბუკის ყლორტი, პომიდორი, კარტოფილი, ტკბილი კარტოფილი, ჩინური იამი, ბულგარული წიწაკა, ლოტოსის ფესვი, კოწახური, გოგრა, ბროკოლი, ასპარაგუსი, სოკო, ნიორი და შიშიტო წიწაკა.
ასევე, ხშირად მზადდება ზღვის პროდუქტების თანხლებით.
ოსაკა
სავარაუდოდ, კუშიკაცუს წარმოშობა უკავშირდება ოსაკას ცენტრს, შინსეკაის უბანს. კუშიკაცუს რესტორნები ამ კერძის ოსტატები არიან. კერძის პირველ მზარეულად ითვლება შინსეკაის პატარა კვების ბარის მფლობელი, რომელიც 1929 წელს გაიხსნა და მისი მენიუ საკმაოდ პოპულარული იყო ამ უბანში ფიზიკური შრომით მომუშავეებში. კერძი წარმოადგენდა შამფურზე აცმულ ხორცს, რომელიც სწრაფად მზადდებოდა, იყო მსუყე მაგრამ საკმაოდ იაფი.
ეს მენიუ მალევე გავრცელდა მთელს ოსაკაში და იაპონიის სხვა რეგიონებშიც, სადაც ჩამოყალიბდა სტანდარტი - შამფურზე ხორცი მარტო იწვება, დამატებითი ინგრედიენტების გარეშე, მაგრამ, ნაგოიასა და ტოკიოში, ხშირად, ხორცს ხახვის ან სხვა ინგრედიენტების თანხლებით წვავენ.
ოსაკას სტილის კუშიკაცუ საკმაოდ პატარა ზომისაა და მომხმარებლებიც მათ უფრო დიდი რაოდენობით ყიდულობენ, ვიდრე, მაგ. ტოკიოში. ოსაკაში, ასევე ხშირად იყენებენ წინასწარ შერეულ ფქვილისა და კვერცხის მასას (ტოკიოსგან განსხვავებით, სადაც პურის ნამცეცებსაც ამატებენ). მაღალი კლასის რესტორნები ოსაკაში მომხმარებელს სთავაზობს კუშიკაცუს ტოკიო-ნაგოიას სტილში. არსებობს ახალი ტიპის რესტორნებიც, რომელშიც მომხმარებლები თავად წვავენ კუშიკაცუს, სუფრასთან ღრმა ტაფაში, მცენარეული ზეთით. Kushinobō არის მაღალი კლასის ოსაკას სტილის კუშიკაცუს რესტორანი, რომელსაც რესტორნების ქსელი აქვს მთელი იაპონიის გარშემო და გამორჩეულია უნიკალური მომსახურების სტილით - სანამ მომხმარებელი იტყვის, რომ დანაყრდა, მიმტანები განაგრძობენ მათი მაგიდისთვის კუშიკაცუს უამრავი სახეობით მომსახურებას.
ტოკიო
მინი|ნაგოიას სტილის მისო კაცუ ტოკიოში, კუშიკაცუ მზადდება ღორის ხორცისგან, რომელთაც შამფურზე დაჭრილ ხახვთან ან პრასთან ერთად ათავსებენ. ხორცს ამოავლებენ კვერცხის, ფქვილისა და პანკოს გახუხული პურის ნამცეცებში და წვავენ მცენარეულ ზეთში - ბამბის თესლის, სოიოს, კანოლას ან რაპსის ზეთით. სუფრასთან, შამფურებს აწყობენ სქელი ყავისფერი სოუსით, ვუსტერშირის სოუსზე უფრო ტკბილით და მდოგვით, თუკი ტროტუარის სადგამზე აქვთ.
ნაგოია
ნაგოიასა და მის მიმდებარე ქალაქებში ადგილობრივ დელიკატესია დოტენი და მასთან ერთად შესაძლებელია კუშიკაცუს შეძენაც. ოსაკასა და ტოკიოს სტილისგან განსხვავებით, ნაგოიაში, ისინი კუშიკაცუს სქელ სოუსში ამოავლებენ ჭამამდე. ამ სახის კუშიკაცუს ეწოდება მისო კაცუ.
ჭამის მანერა
ზოგადად, კუშიკაცუს ჭამამდე თხელ სოუსში ამოავლებენ. იქიდან გამომდინარე, რომ რამდენიმე ადამიანი იზიარებს სოუსს, არაკულტურულადაა მიჩნეული ხორცის პირდაპირ სოუსში ჩადება (განსაკუთრებით, თუ მოკბეჩილია). ამის ნაცვლად, კომბოსტოს ნაჭერს იყენებენ ქვაბიდან სოუსის ამოსაღებად. ზოგიერთ რესტორანში ისინი ფუნჯს ან კოვზს ათავსებენ გაზიარებულ ქვაბში, რომ კუში გაანაწილონ.
უამრავ კუშიკაცუს რესტორანს აქვს ინგლისურენოვანი მითითება მენიუში იმაზე, რომ არ შეიძლება ხორცის პირდაპირ სოუსში ჩადება.
სქოლიო
კატეგორია:იაპონური სამზარეულო
ამაოების კოცონი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ამაოების კოცონი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ტესფაიე გებრე კიდანი
ტესფაიე გებრე კიდანი (Tesfaye Gebre Kidan დ. ივლისი, 1937 — გ. 2 ივნისი, 2004) — ეთიოპიის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ეთიოპიის პრეზიდენტი 1991 წელს. თანამდებობა ეკავა 1991 წლის 21 მაისიდან, 1991 წლის 28 მაისამდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ეთიოპიის პრეზიდენტები კატეგორია:ეთიოპიელი პოლიტიკოსები კატეგორია:დაბადებული 1937 კატეგორია:გარდაცვლილი 2 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2004
ლა-ფლორიდა (ჩილე)
ლა-ფლორიდა (La Florida) — სანტიაგოს ერთ-ერთი საქალქო კომუნა ჩილეში. შედის სანტიაგოს პროვინციისა და სანტიაგოს რეგიონის შემადგენლობაში.
კომუნის ფართობი – 70,8 კმ². მოსახლეობა — 395720 კაცი (2007), სიმჭიდროვე — 5589,27 ად/კმ².
Solenopsis pergandei
Solenopsis pergandei — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ალბინიზმი
მინიატიურა|ნეგროიდული წარმოშობის ალბინოსი ბავშვი ალბინიზმი (albus. — „თეთრი“; ასევე უწოდებენ აქრომიას, აქრომაზიას და აქრომატოზს) — კანის, თმის, თვალის ფერადი გარსის პიგმენტაციის თანდაყოლილი არქონა ადამიანებსა და ცხოველებში; მცენარეებში — მწვანე შეფერილობის უქონლობა, ზოგჯერ მხოლოდ ცალკეულ მონაკვეთებზე (ჭრელფოთლობა).
განარჩევენ სრულ და ნაწილობრივ ალბინიზმს. პიგმენტაციის ნაწილობრივ ან სრულად არმქონე ადამიანს ან ცხოველს ალბინოსი ეწოდება.
წარმოქმნის პრინციპები
დღესდღეობით მიიჩნევა, რომ ალბინიზმის მიზეზად ფერმენტ თიროზინაზის არქონა (ბლოკადა) გვევლინება, რომელიც მელანინის — ქსოვილის შეფერილობაზე პასუხისმგებელი განსაკუთრებული ნივთიერების — ნორმალური სინთეზისთვის არის აუცილებელი.
ლიტერატურა
კატეგორია:პიგმენტაციის დარღვევა კატეგორია:მუტაცია
პატადაკალი
პატადაკალი (კანად. ಪಟ್ಟದ್ಕಲ್ಲು) — სოფელი ინდოეთის კარნატაკის შტატში. მდებარეობს მდინარე მალაპრაბჰას სანაპიროზე, ქალაქ ბადამიდან 22 კმ-ში. ცნობილია თავისი ისტორიული ტაძრებით.
ტაძრების VIII საუკუნის კომპლექსი ინდუიზმის ვერსალას სტილის არქიტექტურის ყველაზე ძველ მაგალითს წარმოადგენს. 1987 წელს ისინი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
პატადაკალი სამხრეთ ინდოეთის ჩალუკიის დინასტიის დედაქალაქს წარმოადგენდა, სადაც ტაძრების ეს კომპლექსი ახ.წ. VII-VIII საუკუნეებში აშენდა. სულ ათი ტაძარია, რომლებიც შემოსაზღვრულია მრავალი პატარა შენობითა და სალოცავებით.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ინდოეთში
ფოსტალიონი ყოველთვის ორჯერ რეკავს (1981 წლის ფილმი)
ფოსტალიონი ყოველთვის ორჯერ რეკავს (The Postman Always Rings Twice) — 1981 წლის ფილმი, რომელიც წარმოადგენს ამავე სახელწოდების მეოთხე ადაპტაციას. კრიტიკოსებმა ფილმი დაიწუნეს. განსაკუთრებით კი მისი დასასრული გააკრიტიკეს და ის სუსტად მიიჩნიეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:1981 წლის ფილმები კატეგორია:დრამატული ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:რომანებზე დაფუძნებული ფილმები კატეგორია:კრიმინალური დრამები
ბორჯ-ბუ-არერიჯის პროვინცია
200პქ|მინი|მარჯვნივ|ბორჯ-ბუ-არერიჯის მდებარეობა ალჟირში ბორჯ-ბუ-არერიჯი (არაბულად: ولاية برج بوعريريج) — პროვინცია (ვილაიეთი) ალჟირში. ქვეყნის დედაქალაქ ალჟირიდან დაშორებულია 200 კილომეტრით. მისი დედაქალაქია ბორჯ-ბუ-არერიჯი. სხვა მნიშვნელოვანი დასახლებებია ბირ-კასად-ალი და გლელა. პროვინციის ფართობია 4,115 კმ². 2008 წლის მონაცემებით, პროვინციაში ცხოვრობს 634,396 ადამიანი.
პროვინციაში განვითარებულია ელექტრონიკის ინდუსტრია.
ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინცია იყოფა 10 რაიონად. რაიონები თავის მხრივ იყოფიან 34 კომუნად (ან მუნიციპალიტეტად).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალჟირის პროვინციები
აფონსუ II (პორტუგალია)
აფონსუ II სქელი (Afonso II o Gordo; დ. 23 აპრილი, 1185 — გ. 25 მარტი, 1223) — პორტუგალიის მეფე ბურგუნდიელთა დინასტიიდან 1211 - 1223 წლებში. სანჩუ I და დულკა არაგონელის ვაჟი. იქორწინა 1206 წელს ურაკაზე, კასტილიის მეფის ალფონსო VIII-ის ასულზე.
აფონსუს მმართველობა დებთან ჩხუბით დაიწყო. სანჩუ I-მა მათ დიდი მამულები დაუტოვა, მაგრამ მეფეს ამდენის გაღება არ სურდა. მხოლოდ 1216 წელს რომის პაპის ინოკენტი III-ს ჩარევის შემდეგ მორიგდა მათთან, მამულების ნაწილის მიცემით. 1217 წელს ნინდერლანდელი ჯვაროსნების დახმარებით, მან დაამარცხა მუსლიმები ალკასერ დო სოლის ბრძოლაში. მოქალაქეები დანებდნენ. მეფემ ბრძანა მოეკლათ ყველა მამაკაცი, ვისაც იარაღის ტარება შეუძლია, ხოლო დანარჩენი მოსახლეობა განდევნა. რომის პაპთან კონფლიქტში, აფონსუს თავი ისევე მტკიცედ ეჭირა, როგორც მამამისს. ამის გამო იგი განკვეთეს ეკლესიისგან და მთელს სამეფოს დაედო ინტერდიქტი. აფონსუმ კარგი კანონები შემოიღო თავისუფალი მოქალაქეების დასაცავად, ზრუნავდა სასამართლოების სამართლიანობასა და სიცოცხლის უსაფრთხოებაზე. იგი პაპთან შეურიგებლად მოკვდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:პორტუგალიის მეფეები კატეგორია:დაბადებული 23 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1185 კატეგორია:გარდაცვლილი 25 მარტი კატეგორია:გარდაცვლილი 1223
Solenopsis photophila
Solenopsis photophila — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
301
თარიღი უცნობია
*
სუსხი
„სუსხი“ — ქართულ ლიტერატურულ–მხატვრუული კარიკატურებიანი ყოველკვირეული ჟურნალი. გამოდიოდა თბილისში 1913–1914 წლებში „ჭინჭრის“ შემდეგ და „ბეშტიას ჭინჭრის“ პარალელურად. სულ გამოიცა 9 ნომერი. რედაქტორ-გამომცემელი — მ. ლელაშვილი. კარიკატურები ეკუთვნის ვ. კილაძეს, შ. სანდროს (ს. შანშიაშვილი) და სხვა. „სუსხის“ გამოცემა აიკრძალა თბილისის სასამართლო პალატის გადაწყვეტილებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს ჟურნალები კატეგორია:ქართულენოვანი ჟურნალები
იჯევანი
იჯევანი (Իջևան) — ქალაქი სომხეთში. ტავუშის პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს ჩრდილო-აღმოსავლეთ სომხეთში, მდინარე აღსტევის ორივე ნაპირზე. ქალაქზე გადის ერევანი-თბილისის საავტომობილო გზა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სომხეთის ქალაქები
ეკიტის შტატი
ეკიტის შტატი (Ekiti State) — შტატი ნიგერიის სამხრეთ-დასავლეთით.
გეოგრაფია
შტატის ტერიტორია მდებარეობს ზღვის დონიდან დაახლოებით 250 მეტრი სიმაღლის პლატოზე, რომელიც აგებულია მეტამორფული ქანებისაგან. ძირითადად ეს სწორი ადგილია, სადაც გვხვდება ერთეული ან ჯგუფური კლდოვანი ქანების შვერილები. სამხრეთი დაფარულია ტროპიკული ტყეებით, ჩრდილოეთი წარმოადგენს სავანას.
ისტორია
დიდი ბრიტანეთის მიერ კოლონიზაციამდე ეკიტის შტატი იყო დამოუკიდებელი სახელმწიფო, ძირითადად იორუბას ხალხით დასახლებული.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ეკიტის შტატი დაყოფილია 16 თვითმმართველობის რაიონად.
სქოლიო
კატეგორია:ნიგერიის შტატები
ვინი პუჰი
მინი|მარჯვნივ|[[ერნესტ შეპარდის ილუსტრაცია]] მინი|ვინი პუჰი — უაიტ-რივერი, [[ონტარიო]] ვინი პუჰი (Winnie-the-Pooh, აგრეთვე ცნობილი როგორც დათუნია ვინი, Winnie-the-Pooh) — მწერალ ალან მილნის წიგნების პერსონაჟი წიგნებიდან „ვინი პუჰი“ (1926) და „სახლი პუჰის კუთხეში“ (1928). პუჰის შესახებ ლექსი მილნმა აგრეთვე გამოაქვეყნა საბავშვო წიგნში „როდესაც ძალიან პატარები ვიყავით“ (1924) და უფრო მეტი — წიგნში „ახლა ექვსი წლის ვართ“. ოთხივე წიგნის ილუსტრატორია ერნესტ შეპარდი.
პუჰის შესახებ ისტორიები ნათარგმნია მრავალ ენაზე. არსებობს მისი თავგადასავლების ეკრანიზაციები. ძირითადად ცნობილია უოლტ დისნეის სტუდიების ფილმები და სატელევიზიო სერიალები და თედორე ხიტრუკის მიერ გადაღებული სამი მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი.
დათუნია ვინიმ თავისი სახელი, ისევე როგორც პერსონაჟების უმეტესობამ, ალან მილნის ვაჟიშვილის — კრისტოფერ რობინ მილნის სათამაშოებისაგან მიიღო (გამონაკლისები არიან ბუ და კურდღელი). თავად ალანის ვაჟიშვილი კი, კრისტოფერ რობინის პერსონაჟის პროტოტიპი იყო. ამჟამად კრისტოფერ რობინის სათამაშო დათვი გამოფენილი არის ნიუ იორკის საჯარო ბიბლიოთეკის მთავარ ფილიალში.
სქოლიო
კატეგორია:გამოგონილი პერსონაჟები კატეგორია:ვინი პუჰი კატეგორია:ბრიტანული საბავშვო ლიტერატურა
Solenopsis picea
Solenopsis picea — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Solenopsis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
აშიკ-ქერიბი (ფილმი)
„აშიკ-ქერიბი“ — 1988 წელს სერგო ფარაჯანოვისა და დავით აბაშიძის მიერ გადაღებული ფილმი მიხეილ ლერმონტოვის ამავე სახელწოდების ნაწარმოების მიხედვით. ეს იყო ფარაჯანოვის ბოლო დასრულებული ფილმი, მიძღვნილი მისი უახლოესი მეგობარი ანდრეი ტარკოვსკისთვის, რომელიც ორი წლით ადრე გარდაიცვალა.
სიუჟეტი
აშიკ-ქერიბს სურს ცოლად ითხოვოს შეყვარებული, თუმცა ამ უკანასკნელის მამა თანახმა არაა ქერიბის ხელმოკლეობის გამო. სატრფო ფიცს დებს დაელოდოს ვაჟს ათასი დღე, სანამ ის დაბრუნდება საკმარისი ფულით, რათა მამამისი დაითანხმოს. აშიკ-ქერიბი ქონების მოსახვეჭად შორ გზას დაადგა. დიდხანს იმოგზაურა. ბევრი რამ გადაიტანა. სიმდიდრე ვერ იშოვა, ბევრი რამ შეიცნო და ერთგულ სატრფოს კვლავ უპოვარ პოეტად დაუბრუნდა.
სქოლიო
კატეგორია:1988 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:სერგო ფარაჯანოვის ფილმები კატეგორია:კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:აზერბაიჯანულენოვანი ფილმები
I ზონალური ტურნირი
I ზონალური ტურნირი
1978 წელს ფრუნზეში ჩატარდა პირველი სპეციალური ზონალურ ტურნირი. მონაწილეობდნენ სსრ კავშირის უძლიერესი მოჭადრაკეები, გარდა იმ მოჭადრაკეებისა ვისაც უკვე ჰქონდათ საზონათშორისო ტურნირის და პრეტენდენტთა ტურნირის საგზურები. თამაშდებოდა 5 საგზური.
! style="background: #ddffdd;"|ა ! s! style="background: #ddffdd;"|მოჭადრაკე ! s! style="background: #ddffdd;"|1 ! s! style="background: #ddffdd;"|2 ! s! style="background: #ddffdd;"|3 ! s! style="background: #ddffdd;"|4 ! s! style="background: #ddffdd;"|5 ! s! style="background: #ddffdd;"|6 ! s! style="background: #ddffdd;"|7 ! s! style="background: #ddffdd;"|8 ! s! style="background: #ddffdd;"|9 ! s! style="background: #ddffdd;"|10 ! s! style="background: #ddffdd;"|11 ! s! style="background: #ddffdd;"|12 ! s! style="background: #ddffdd;"|13 ! s! style="background: #ddffdd;"|14 ! s! style="background: #ddffdd;"|15 ! s! style="background: #ddffdd;"|16 ! s! style="background: #ddffdd;"|ქ
კატეგორია:მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის
ჰუსიტები
მინი|ჰუსიტური ფარის რეკონსტრუქცია პრაღის მუზეუმში ჰუსიტები (Husité ან Kališníci; „თასის ხალხი“) — ქრისტიანული მიმდინარეობა XV საუკინის ჩეხეთში, ატარებდა ეროვნულ-განმათავისუფლებელი და ანტიკათოლიკური მოძრაობის ბელადის იან ჰუსის (J. Hus 1369–1415) სახელს.
კონსტანცის საეკლესიო კრებამ მას გამოუტანა სასიკვდილო განაჩენი რომელიც შეასრულეს 1415 წელს, ამ ფაქტმა და ასევე პოლიტიკურმა მიზეზებმა გამოიწვია ჰუსიტური ომები, რომელიც მიმდინარეობდა 1420–1434 წლებში.
დღევანდელ ქრისტიანობებში ჰუსიტური ტრადიციები შემორჩენილია: მორავიულ ეკლესიაში, ჩეხურ საძმოში, ჩეხოსლოვაკიურ ჰუსიტურ ეკლესიაშ.
302
თარიღი უცნობია
*
ჯულიო ნატა
ჯულიო ნატა (Giulio Natta; დ. 26 თებერვალი, 1903 — გ. 2 მაისი, 1979) — იტალიელი ქიმიკოსი და ნობელის პრემიის ლაურეატი. 1963 წელს კარლ ზიგლერთან ერთად, მაღალ პოლიმერებზე მუშაობით მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. 1969 წელს მან ასევე მიიღო ლომონოსოვის ოქროს მედალი.
ადრეული წლები
ჯულიო ნატა დაიბადა იტალიის ქალაქ იმპერიაში. 1924 წელს გახდა მილანის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებული. 1927 წელს ჩააბარა გამოცდები, ხოლო 1933 წელს გახდა პროფესორი და პავიას უნივერსიტეტის ქიმიის ინსტიტუტის დირექტორი, სადაც მუშაობდა 1935 წლამდე. ამ წელს დაინიშნა რომის უნივერსიტეტის ფიზიკური ქიმიის პროფესორის თანამდებობაზე.
კარიერა
1936 წლიდან 1938 წლამდე იყო ტურინის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის ინდუსტრიული ქიმიის ინსტიტუტის დირექტორი. იგი მილანის პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში მუშაობდა ზიგლერ-ნატას კატალიზატორის გაუმჯობესებაზე, რისთვისაც 1963 წელს კარლ ზიგლერთან ერთად მიენიჭა ნობელის პრემია.
პირადი ცხოვრება
1956 წელს ნატას დაუდგინდა პარკინსონის დაავადება. 1963 წლისთვის მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა იმდენად გაუარესდა, რომ 1963 წელს ნობელის პრემიაზე სიტყვით გამოსვლისას მას მისი შვილის და რამდენიმე კოლეგის დახმარება დასჭირდა. გარდაიცვალა ბერგამოში, იტალიაში, 76 წლის ასაკში.
ოსორნო
ოსორნო (Osorno) — ქალაქი და კომუნა ჩილეში. ამავე სახელობის კომუნის და პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. შედის ლოს-ლაგოსის რეგიონის შემადგენლობაში.
კომუნის ფართობი – 951,3 კმ². მოსახლეობა — 157659 კაცი (2007), სიმჭიდროვე — 165,73 ად/კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ჩილეს ქალაქები კატეგორია:ჩილეს კომუნები
პეტერ მიხალ ბოჰუნი
პეტერ მიხალ ბოჰუნი ( Peter Michal Bohúň ; დ. 29 სექტემბერი, 1822, ველიჩნა, დოლნი-კუბინის რაიონი — გ. 20 მაისი, 1879, ბელსკო-ბიალა) — სლოვაკი ფერმწერი, პორტრეტისტი, ხატავდა პეიზაჟებს და საკურთხევლებს.
ბიოგრაფია
პეტერ ბოჰუნი დაიბადა ლუთერანი მღვდლის ოჯახში. საწყისი განათლება მიიღო სოფლის საჯარო სკოლებში, შემდეგ შევიდა გემერსკა-გორკას გიმნაზიაში. 1836 წელს ჩაირიცხა ლევოჩას ევანგელისტურ სემინარიაში. სადაც პირველად ეზიარა სლოვაკეთის დამოუკიდებლობის იდეას, საქმეს, რომელსაც ხალისით შეუდგა და თავად მიიღო მეტსახელი სლავომილი. პოლიტიკური არეულობის გამო, უნგრეთის მთავრობამ დახურა სემინარია 1841 წელს, ამიტომ იგი გადავიდა კეზმაროკში, სადაც სწავლობდა სამართალს, ხოლო თავისუფალ დროს ხატავდა.
პეტერმა 1843 წელს გადაწყვიტა, რომ მომავალი მხატრვრობისთვის დაეკავშირებინა. ჩააბარა პრაღის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში, მისი მასწავლებელი იყო გერმანელი ისტორიის მხატვარი კრისტიან რუბენი, რომელიც იმ დროს აკადემიის დირექტორის თანამდებობასაც იკავებდა. პეტერის მამა, რომელსაც შვილისთვის ფინანსური მხარდაჭერა არ გაუწევია, გარდაიცვალა 1844 წელს. მომავალმა მხატვარმა დაიწყო ფინანსური წყაროს ძებნა. მისი მფარველობა საკუთარ თავზე აიღო ორაველმა აზნაურმა მიხალ კუბინმა. პეტერი ფერწერის გარდა, სწავლობდა ლითოგრაფიას. მან რამდენიმე ილუსტრაცია გააკეთა იან სვატოპლუკ პრესლის ბოტანიკური ლექსიკონისთვის.
სლოვაკური ნაციონალიზმი
მარცხნივ|მინი|მხატვრის ქანდაკება [[ბრატისლავა|ბრატისლავაში]] ცოტა ხნის შემდეგ იგი შეუერთდა სლოვაკეთის ნაციონალისტურ მოძრაობას, რომელსაც ხელმძღვანელობდა იუდოვიტ შტური. პეტერი აწყობდა პატრიოტულ მიტინგებს სლოვაკეთის აჯანყების დროს. ამ პერიოდში გაიცნო და ცოლად შეირთო ადგილობრივი მიწის მესაკუთრის ქალიშვილი, რომელიც ასევე მხატვრობით იყო დაინტერესებული.
მხატვარი 1854 წელს ოჯახთან ერთად გადავიდა ლიპტოვსკი მიკულასში, სადაც თერთმეტი წლის განმავლობაში იყო  გოგონათა ლუთერანულ სკოლაში ხელოვნებას ასწავლიდა, დაკავებული იყო ფოტოგრაფიით, ამავე დროს აფორმებდა ფარდებს სამოყვარულო თეატრალური ჯგუფებისთვის. 1860 წელს მან განაახლა თავისი პატრიოტული საქმიანობა და მომდევნო წელს მონაწილეობა მიიღო მარტინის კონსტიტუციურ კონვენციაში. 1863 წელს გახდა Matica slovenská- ს ერთ-ერთი დამფუძნებელი წევრი.
ვალებში ჩავარდნილმა მხატვარმა სლოვაკეთი 1865 წელს დატოვა. ოჯახთან ერთად გაემგზავრა ბიელსკო-ბიალაში, გალიციაში. 1876 წელს პეტერი იტალიაში წავიდა თავისი ვაჟის, ლუბორის საძებნელად, რომელიც დეზერტირებული იყო ავსტრია-უნგრეთის არმიიდან.
მხატვარი გარდაიცვალა 1879 წლის 20 მაისს. მისი გარდაცვალების მიზეზად პნევმონია დაასახელეს. 1955 წელს ლიპტოვსკი მიკულასში გაიხსნა მისი სახელობის სამხატვრო გალერეა, ხოლო სამი წლის შემდეგ ბრატისლავაში — მისი ქანდაკება. ქანდაკების ავტორი იყო ფრანიო შტეფუნკოს, რომელიც სპეციალიზირებული იყო სლოვაკეთის აჯანყების მოღვაწეების ფიგურებზე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 29 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1822 კატეგორია:გარდაცვლილი 20 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1879 კატეგორია:მხატვრები პერიოდის მიხედვით კატეგორია:მხატვრები საუკუნის მიხედვით კატეგორია:მხატვრები ანბანის მიხედვით კატეგორია:მხატვრები ეროვნების მიხედვით კატეგორია:სლოვაკი მხატვრები კატეგორია:პნევმონიით გარდაცვლილები
ჯულია რობერტსი
ჯულია ფიონა რობერტსი (Julia Fiona Roberts; დ. 28 ოქტომბერი 1967, ატლანტა, აშშ) — ამერიკელი კინომსახიობი. მიღებული აქვს ოსკარი ფილმისთვის „ერინ ბროკოვიჩი“.
ბიოგრაფია
ჯულია ფიონა რობერტსი დაიბადა 1967 წლის 28 ოქტომბერს, ჯორჯიის შტატის ქალაქ ატლანტაში (აშშ). მომავალი მსახიობი ოჯახში მე–3 ბავშვი იყო. ჯულიას მამა გეითსი, უოლთერ გრეიდი (დაბადებული 1933 წელს) ერთდროულად გასაბერი ლეიბების გამყიდველი, მსახიობი და მწერალი იყო. ჯულიას დედა ბრედემასი, ბეთი ლუ (დაბადებული 1934 წელს) შეთავსებით მსახიობობდა.
დანიის პოლიტიკური სისტემა
მინი|150პქ|დანიის გერბი დანიის პოლიტიკური სისტემა ეფუძნება პარლამენტარიზმს, წარმომადგენლობით დემოკრატიასა და კონსტიტუციურ მონარქიას, სადაც მთავრობის მეთაურია პრემიერ-მინისტრი და მოქმედებს მრავალპარტიული სისტემა. სახელმწიფოს მეთაურია მონარქი, რომელსაც ძირითადად საცერემონიო როლი აკისრია და ფლობს პირობით ძალაუფლებას.
1972 წლის 14 იანვრიდან, დანიის სახელმწიფოს მმართველია მეფის რეგენტი, დედოფალი მარგრეტე II.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დანიის პოლიტიკა
ეკა კახიანი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:ქართველი მომღერლები კატეგორია:ქართველი მსახიობები კატეგორია:ქართველი კომპოზიტორები
ეკატერინა კოვალევსკაია (მოჭადრაკე)
ეკატერინა კოვალევსკაია (Екатерина Ковалевская; დ. 17 აპრილი, 1974, დონის როსტოვი,რსფსრ, სსრკ) — რუსი მოჭადრაკე, ქალთა შორის დიდოსტატი (2004), ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატის ფინალისტი.
ბიოგრაფია
ჭადრაკში შეჯიბრებებზე პირველად 1979–1985 წლებში, კულტურის სახლ „როსტელმაშის“ ადგილობრივ საჭადრაკო კლუბ „Слоненок“-ში, გამოდიოდა. მისი პირველი მწვრთნელი სპორტის ოსტატი და და კანდიდატი ჭადრაკში ვლადიმირ კანცინი იყო. 1993 წელს ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატის ზონალურ ტურნირზე გამოვიდა, თუმც უშედეგოდ. 1994 წელს ქალთა შორის რუსეთის ჩემპიონი გახდა და ნაკრების შემადგენლობაში ოლიმპიადაზეც იასპარეზა. 1999 წელს ევროპის საკლუბო გათამაშებაში Rudenko School Kherson-ის შემადგენლობაში მეორე დაფზე თამაშობდა და ოქროს მედლებიც მოიგო. 2000 წელს გაზაფხულზე ბათუმში ევროპის პირველ ინდივიდუალურ ჩემპიონატზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა, შემდეგ ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატზე ბრინჯაო, ხოლო შემოდგომაზე რუსეთის პირველობაზე ქალებში მეორედ იჩემპიონა. მომდევნო წელს ევროპის ქალთა ვიცე-ჩემპიონობა ვარშავაში გაიფორმა. thumb|ეკატერინა კოვალენსკაია 2016 [[ბადენ-ბადენი]]
ზონალური ტურნირები
პირველად მსოფლიოს ჩემპიონატის ზონალურზე 1993 წელს ორიოლში გამოვიდა, მაგრამ მომდევნო ეტაპზე ვერ გადავიდა. კვლავ ზონალურზე დაასრულა გამოსვლა 1995 წელს ორიოლში.
2000
2000 წელს ფიდემ ქალთა მსოფლიოს ჩემპიონატის წესები შეცვალა და ჩემპიონის გამოსავლენად 64 ქალიანი ტურნირი დაგეგმა, სადაც შეჯიბრი ნოკაუტ-სისტემით მიმდინარეობდა. კოვალენსკაია ნიუ-დელიში მე-11 ნომერი იყო და ნახევარფინალამდე მივიდა. პირველ ეტაპზე ელა პიტამი დაამარცხა 1:0, შემდეგ მარტა ზიელინსკა 1,5:0,5, მესამეში უკრაინელი ტატიანა ვასილევიჩი ჩამოიცილა გზიდან 1,5:0,5, მეოთხეში პენ ჩაოცინი 1,5:0,5 და ბოლოს ჩინელ ქსიუ ჟუნთან დამარცხდა 1,5:2,5.
2001
მოსკოვში მესამე ეტაპამდე მივიდა, სადაც მეშვიდე ნომრად იყო განთესილი. პირველში ირანელ შადი პარიდარს მოუგო 1,5:0,5, შემდეგ სომეხ ლილიტ მკრტჩიანს და მესამეში ქართველ ნინო ხურციძესთან დამარცხდა 0,5:1,5
2004
რეიტინგით მეექვსე იყო ელისტაშიდა სამი ეტაპის გადალახვა შეძლო. ჯერ ანა ჰაჰნის სძლია 1,5:0,5, შემდეგ სომეხ ლილიტ მკრტჩიანს 1,5:0,5 მაგრამ შემდეგ ლიტველს ვიკტორია ჩმილიტთან დამარცხდა 2:4.
2006
ფინალამდე მივიდა ეკატერინბურგში, სადაც მე-12 ნომრად იყო განთესილი. პირველ ეტაპზე არგენტინელ კაროლინა ლუჟანს მოუგო 2:0, მეორეში ოლგა ალეკსანდროვა დაამარცხდა 1,5:0,5, მესამეში უკრაინელი კატერინა ლაგნო 2,5:1,5, მეოთხედფინალში გერმანიის სახელით მოასპარეზე ქეთინო კახიანი-გერშინსკა 2,5:1,5, ნახევარფინალში ინდოელი ჰამპი კონერუ 2,5:1,5 და ფინალში ბულგარელ ანტოანეტა სტეფანოვას დაუპირისპირდა. რეგლამენტით ოთხი მატჩი იყო განსაზღვრული. პირველი შეხვედრა თეთრებით წააგო რუსმა, მეორე შავებითაც, მესამეში ყაიმი ითამაშა და ჩემპიონი ბულგარელი გახდა. მეოთხედფინალამდე მივიდა ეკატერინბურგში, სადაც მე-19 ნომრად იყო განთესილი. ერთნაირი ანგარიშებით 1,5:0,5 ჩამოიცილა კუბელი სულენიუს პინა და მარია კურსოვა. მესამეში 2,5:1,5 მოუგო პენ ჩაოცინს და მეოთხეში ჩინელ სიუ იუხუასთან გამოვარდა 1,5:2,5.
2012
პირველივე ეტაპიდან გამოვარდა ხანტი-მანსიისკში, სადაც 41-ე ნომერი იყო. იგი რუს ალისა გალიამოვასთან დამარცხდა 1:3.
2015
მეორე ეტაპამდე უწია სოჭში, სადაც 36-ე იყო. პირველ შეხვედრაში ქართველი ნინო ხურციძე დაამარცხა 1,5:0,5 და მეორეში რუმინელ ვიკტორია ჩმილიტესთან წააგო 0,5:1,5.
2017
30-ე ნომერი იყო თეირანში და პირველივე მატჩში დამარცხდა უკრაინელ ინა გაპონენკოსთან 0,5:1,5.
ფიდეს ქალთა გრან-პრის სერია
ფიდეს ქალთა გრან-პრის 2011–2012 წლების სერიაში მიიღო მონაწილეობა, რომლის გამარჯვებულიც მსოფლიოს ჩემპიონს ტიტულისთვის შეერკინებოდა. კოვალენსკაიამ ექვსი ტურნირიდან ოთხში იასპარეზა და 24 ქალში მე-12 ადგილს დასჯერდა.
ნაკრები
რუსეთის ნაკრებში დებიუტი 1994 წელს მოსკოვში ოლიმპიადაზე ჰქონდა. იგი სათადარიგო დაფაზე თამაშობდა. 1998 წელს ელისტაში მეორე დაფაზე გამოვიდა და ნაკრემა ვერცხლი მოიგო, თვითონ კი მესამე იყო და მონაგარს ბრინჯაოც მიუმატა. 2000 წელს სტამბოლშიც მეორე დაფაზე იბრძოლა და გუნდი მესამეზე გავიდა. პირველ დაფაზე აღზევდა ორი წლის შემდეგ ბელში და ნაკრებს ვერცხლი მოაგებინა. გუნდური ბრინჯაო მოიგო 2004-ში კავლიოში, თვითონ კი მესამე დაფაზე იყო. 2006-ში ვერცხლის მედალი მოიპოვეს ტურინში, სადაც კოვალენსკაია სათადარიგოზე ჩამოაქვეითეს. ევროპის გუნდურ ჩემპიონატზე ორი გუნდური მედალი აქვს მოგებული. 2005-ში გეტებორგში მესამე დაფაზე მოთამაშემ ბრინჯაო აიღო, ხოლო 2007-ში კრეტაზე მეოთხე დაფაზე ოქრო. ორი გუნდური ვერცხლი და ერთი ინდივიდუალური ოქროს მედალი აქვს მსოფლიოს გუნდურ ჩემპიონატებზე, სადაც მესამე დაფაზე გამოვიდა. 2007-ში ეკატერინბურგში ინდივიდუალური ოქრო-ვერცლით ხელდამშვენებული დაბრუნდა, ხოლო 2009-ში ნინგბოში მხოლოდ ვერცხლს დასჯერდა.
ვარხანი
ვარხანი — სოფელი საქართველოში, ადიგენის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ვარხანი, აბასთუმანი, ფარეხა, საღრძე). მდებარეობს მდინარე ოცხის მარცხენა მხარეს, ბენარა-ბაღდათის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 1130 მეტრზე, ახალციხიდან დაშორებულია 22 კილომეტრით, ადიგენიდან 17 კმ. სოფელში დგას XIX საუკუნის მეჩეთი. საბჭოთა პერიოდში ვარხანის სასოფლო საბჭოში აგრეთვე შედიოდა სოფლები ბენარა, ნაქურდევი, უნწა, ქიქინეთი, შორაველი, წახანი, წახნისწყარო, ხარჯამი, ხევაშენი. მოქმედებდა მებოსტნეობა-მერძევეობის მეურნეობა.
ისტორია
1595 წლის „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის“ მიხედვით ახალციხის ლივის ალთუნკალეს ნაჰიეს (რ-ნი) ეკუთვნოდა, სადაც ცხოვრობდა 25 კომლი ქართველი. იხდიდნენ 14 000 ახჩას. 1870 წელს ვარხანში 52 კომლი ცხოვრობდა. 1944 წელს აქ მცხოვრები მაჰმადიანი ქართველები შუა აზიაში გადაასახლეს, აქ კი მოსახლეობა იმერეთიდან გადმოიყვანეს.
მოსახლეობა
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 671 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მაჰმადი
მაჰმადი, მუჰამადი (محمّد — მუჰამმად; დ. დაახლ. 570/571, მექა — გ. 8 ივნისი, 632, მედინა) — ისლამის დამაარსებელი, რელიგიური მქადაგებელი და პოლიტიკური მოღვაწე. მუსლიმანური ტრადიციის და ყურანის მიხედვით, ალაჰის უკანასკნელი მოციქული, წინასწარმეტყველი.
ტრადიციული მუსლიმანური ბიოგრაფების მიხედვით მუჰამედი დაიბადა 570 წელს მექაში და გარდაიცვალა 632 წლის 8 ივნისს მედინაში, თანამედროვე საუდის არაბეთის ჰეჯაზის რეგიონში. სახელი მაჰმადი არაბულად ნიშნავს "განდიდებულს". ისლამში მუჰამედი ცნობილია როგორც "წინასწარმეტყველი" და "მაცნე". ყურანი მას ასევე მოიხსენებს როგორც "წინასწარმეტყველთა ბეჭედს".