cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
პატრიარქ გერმოგენის ძეგლი
ისტორია
დაფინანსების წყარო გახდა ქველმოქმედებისა და ქვეყნის ხელმძღვანელობის შემოწირულობა. შეიქმნა რეგიონალური საზოგადოებრივი ფონდი, რომელიც გამოვიდა პატრიარქ გერმოგენის ძეგლის დადგმის ინიციატივით. ფონდის შექმნაში მონაწილეობა მიიღო საზოგადოებივმა მოძრაობამ „სახალხო კრება“ და ქალთა მართლმადიდებლ-პატრიოტთა საზოგადოებამ. ფონდის შემადგენლობაში შევიდა 250 საზოგადოებრივი ორგანიზაცია რუსეთის სხვადასხვა რეგიონებიდან.
ძეგლის საზეიმო გახსნა გაიმართა 2013 წლის 25 მაისს. გახსნაში მონაწილეობა მიიღო მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილემ, იერუსალიმის პატრიარქმა თეოფილე III-მ, სტაროობრიადელების ეკლესიის წარმომადგენელმა, მიტროპოლიტმა კორნელიმ (ტიტოვი). ასევე მოსკოვის სასულიერო საზოგადოებამ. ოფიციალური ხელისუფლების წარმომადგენელი იყო რუსეთის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი სერგეი ივანოვი და რუსეთის პრეზიდენტის საქმეთა მმართველი ვლადიმირ კოჟინი. გახსნის დროს აღავლინეს საზეიმო გალობა.
კომპოზიცია
მარმარილოს კვარცხლბეკზე განთავსებულია ოთხმეტრიანი, ბრინჯაოს პატრიარქის ფიგურა. პოსტამენტის წინა მხარეს წარწერაა:  კვარცხლბეკის გვერდებზე განთავსებულია ბრინჯაოს ბარელიეფები, ერთ-ერთ მათგანზე გამოსახულია მიხეილ რომანოვის არჩევა სრულიად რუსეთის მეფედ, მეორეზე გერმოგენის მიერ პოლონელების გაძევება.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის ღირსშესანიშნაობები
გრინ-ბეი (უისკონსინი)
გრინ-ბეი (Green Bay) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში. შედის ბრაუნის ოლქის შემადგენლობაში. გაშენებულია გრინ-ბეის ყურის სანაპიროზე. ასევე არის მოსახლეობის რიცხოვნობით მესამე უდიდესი ქალაქი უისკონსინის შტატში, მილუოკისა და მედისონის შემდეგ.
2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 104 057 კაცს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 2,288.5 კაცი/კმ².
ფართობი 140,7 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ბრაუნის ოლქის ქალაქები
ნოე (2014 წლის ფილმი)
ნოე (Noah) — დარენ არონოფსკის 2014 წლის ფილმი. ფილმის თხრობა არ მიჰყვება ზუსტად ბიბლიას. მასში გაერთიანებულია ბიბლიური წარღვნის, ენოქის წიგნის, ადამის ედემის ბაღიდან განდევნის, აბრაამის მიერ ისააკის მსხვერპლშეწირვის, მათუსალას თემები. ფილმმა განსხვავებული შეფასებები გამოიწვია.
სქოლიო
კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:2014 წლის ფილმები კატეგორია:დარენ არონოფსკის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:Paramount Pictures-ის ფილმები
ალექსანდრე მეფის სიგელი კათოლიკოს შიოსადმი
სიგელი ალექსანდრე მეფისა კათოლიკოს შიოსადმი მცხეთისა და გარეჯის უდაბნოს სადავო მამულების შესახებ — 1438 წელს (რკვ ქორონიკონს) შედგენილი ქართული ხელნაწერი საბუთი. აღნიშნული საბუთით ალექსანდრე მეფე, სვეტიცხოვლის და გარეჯის სადავო მამულებზე ბრძანებას სცემს.
საბუთის აღწერა
საბუთს თარიღი არ უზის. თედო ჟორდანია, ტექსტის ბოლოში მიწერილი ქორონიკონის — რკვ (126) გათვალისწინებით, საბუთს ათარიღებს 1438 წლით, თუმცა ამ თარიღს, ისევე როგორც ხელრთვას, სადაც იკითხება სახელი „ლეონი“, საეჭვოდ მიიჩნევს და დასძენს, „რადგან 1439 წელს კ~ზად სჩანს დავით II, ამის გამო ეს ქ~კნი, შემდეგ მიწერილი, საეჭვოდ მიგვაჩნია. კ~ზი შიო ჩვენს საბუთებში პირველად სჩანს 1440 წელს — რად მოუწერია ალექსანდრე მეფეს ლეონად ჩვენ არ ვიცით: ანუ ალექსანდრე მფის გუჯარი მერე კახთა მეფე ლეონს მოუწერია და ანუ ალექსანდრე არის კახთა მეფე უცნობი, ლეონ I-ად წოდებული, ბერად შემდგარი, რომელიც პლატონ იოსელიანის მოწმობით, დამარხულია დავითგარესჯაში. კახთა მეფე გიორგი, მეფე მონაზონის ალექსანდრეს ძე, გამეფებული 1433 წელს.“.
დათარიღების საფუძველია კათოლიკოს შიო II-ის ზეობის წლები, შემდგომში საბუთი დაუმტკიცებია ლეონ კახთა მეფეს, რასაც ადასტურებს მისი ხელრთვა.
სქოლიო
კატეგორია:გარეჯის ქართული ხელნაწერები
ქიში-სარიობა
ქიში-სარიობა (Кіші Сарыоба) — მლაშე ტბა ყაზახეთში, აყმოლის ოლქის არშალის რაიონში, მდინარე იშიმის აუზში, სოფელ სარიობის სამრეთ-აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 400 მეტრზე.
სარკის ფართობი 5,2 კმ²-ია, სიგრძე — 3,4 კმ, სიგანე — 2 კმ. სანაპირო ზოლის სიგრძე — 8,6 კმ. საშუალო სიღრმე — 2 მ.
გაზაფხულობით ქიში-სარიობაში ჩაედინება პატარა მდინარე. სანაპირო ჰორიზონტალურია, სიმაღლით 2–3 მ. აკვატორია ღიაა, ნაპირიდან 100–150 მ-ის მოშორებით ვხვდებით წყალქვეშა მცენარეულობას. გაზაფხულზე, ზომიერ წლებში წყლის დონე 0,4–0,5 მ-ით იზრდება, ხოლო თბილ წლებში — 1,0–1,2 მ-ით. ყინულის სისქე 0,7–0,8 მ-ს შეადგენს, ზამთარში — 1 მ-მდე. მაღალია წყლის მინერალიზაცია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არშალის რაიონის ტბები
გურჯი კაჭარავა
გურჯი კაჭარავა (დ. 1 თებერვალი, 1936) — ქართველი პოლიტიკოსი.
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (აბაშის მაჟორიტარი).
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 1 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
ფირჰასანლი
ფირჰასანლი (Pirhəsənli) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —   	  	1 496 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აღსუს რაიონის სოფლები
სან-ჟოზე-დუს-კუატრუ-მარკუსი
სან-ჟოზე-დუს-კუატრუ-მარკუსი (São José dos Quatro Marcos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 230 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟაურუს შემადგენლობაში.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 998 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.75 კმ²-ზე. ფართობი 1 287 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მატუ-გროსუს შტატის მუნიციპალიტეტები
აურზაური არაფრის გამო
აურზაური არაფრის გამო (Much Ado About Nothing) — უილიამ შექსპირის პიესა, დაწერილია 1598-99 წლებში.
დათარიღება
პიესის დათარიღება ხერხდება ორი ძირითადი მოსაზრებიდან: ჯერ ერთი, იგი არ შეიძლება დაწერილიყო 1598 წლამდე, რადგან ამ წელს გამოცემულ ფრანსის მიერეზის ნუსხაში იგი მოხსენიებული არ არის. მეორეც ის, რომ იგი ვერც 1599 წელზე გვიან დაიწერებოდა, რადგან შინდის როლის შემსრულებელი, ცნობილი კომიკოსი უილ კემპი შექსპირის დასს ამ წლის დასაწყისშივე ტოვებს. ხოლო ეს როლი რომ საგანგებოდ კემპისთვის დაიწერა, ამას ამტკიცებს პიესის პირველი გამოცემა ქვატროს ფორმატით 1600 წელს, რომელიც სრულ და ავთენტურ ტექსტად ითვლება და რომელშიც მოქმედ პირ შინდის ნაცვლად მსახიობის გვარი — კემპი გვხვდება. ამრიგად, ლოგიკურად ასკვნიან, რომ „აურზაური არაფრის გამო“ 1598-1599 წლების ზამთარში დაიწერა. თანაც ეს ის ბედნიერი შემთხვევა უნდა იყოს, როცა საქმე გვაქვს ტექსტთან, რომელიც, როგორც ჩანს, ერთგულად მიჰყვება თვით დრამატურგის მიერ შემოქმებულ და მიღებულ „მოკარნახის პირს“.
წყაროები
ხალხური მოტივი ცილისწამების მსხვერპლ ქალიშვილის შესახებ უძველესი ლიტერატურული მოტივია. ბევრს კამათობენ იმაზე, თუ კონკრეტულად რომელი წყაროთი ისარგებლა შექსპირმა. ეს საკითხი საგანგებოდ და გულდასმით აქვს შესწავლილი ჩარლზ პრაუტის.
ლოდოვიკო არიოსტოს „შმაგ ორლანდოში“ (1516) მოყოლილი აქვს რინალდოს თავგადასავალი შოტლანდიაში. იგი ასახელებს ლედი ჯინევრასა და მის ხელისმთხოვნელ არიოდანტეს. 1566 წელს პიტერ ბევერლი აქვეყნებს პოემას, რომელშიც გამოყვანილნი არიან თოთხმეტ-თოთხმეტი წლის არიოდანტო და ჯენევრა. არიოსტოს მოტივი გამოყენებული აქვს აგრეთვე ედმუნდ სპენსერს თავის ცნობილ „ფერიათა დედოფალში“. მკვლევარებს ეჭვი არ ეპარებათ, რომ შექსპირი იცნობდა სპენსერის ვერსიას და თითქმის ასევე დარწმუნებულნი არიან, რომ მას არიოსტოც წაკითხული ჰქონდა ან დედანში, ანდა 1591 წელს გამოქვეყნებულ ჰარინგტონის თარგმანში. არიოსტოსაც და სპენსერსაც აღწერილი აქვთ თუ როგორ ჩაიცვა მოახლემ თავისი ქალბატონის ტანსაცმელი. დანარჩენი მოტივები კი უფრო დაწვრილებით გვხვდება არიოსტოს „შმაგ ორლანდოს“ მეოთხე-მეექვსე სიმღერებში.
მაინც შექსპირის ყველაზე მთავარ წყაროს შეადგენდა მატეო ბანდელოს მიერ 1554 წელს გამოქვეყნებული ნოველები (კერძოდ, ოცდამეორე ნოველა). ბანდელოც ძირითადად არიოსტოს ეყრდნობა, მაგრამ მას მოქმედება შოტლანდიიდან მესინაში გადააქვს. და ბევრ ისეთ დეტალს თხზავს, რომელიც შექსპირის კომედიაში გვხვდება. მართალია, ბანდელოს ნოველა შექსპირის სიცოცხლეში არ თარგმნილა, მაგრამ ვარაუდობენ, რომ მას შეეძლო იგი წაეკითხა ან იტალიურად, ანდა ფრანგულად ფრანსუა ბელფორეს 1569 წელს გამოცემულ „ტრაგიკულ ისტორიებში“.
ქართული თარგმანი
კომედიის სათაურის ქართულად თარგმანის რამდენიმე ცდა არსებობს: ნიკო დადიანი თარგმნიდა — „დიდი ამბავი ტყუილ-უბრალოდ“, დავით ყიფიანი — „ტყუილ-უბრალოდ ვაი-ვაგლახი“, დაბოლოს, გავრცელებულია გივი გაჩეჩილაძის თარგმანი — „აურზაური არაფრის გამო“.
ლიტერატურა
კატეგორია:შექსპირის კომედიები
მანუჩაჰრ I
მანუჩაჰრ I, აგრეთვე ცნობილი როგორც მანუჩაჰრ იბნ იაზიდი (დ. ? — გ. 1034, შემახა) — შირვანის მე-11 შაჰი ქესრანიდების დინასტიიდან.
მმართველობა
იაზიდ II-ის გარდაცვალების შემდეგ, 1027 წელს, შირვანშაჰის თანამდებობა მანუჩაჰრ I-მა დაიკავა. 1029 წელს, მან დერბენტის ჰაშმიდებს ომი გამოუცხადა, თუმცა, ჰაშმიდთა არმიამ მანუჩაჰრი დაამარცხა, მისი მიწები კი გაძარცვა და გაანადგურა. 1030 წელს, შირვანშაჰთა სამეფოში რუსები შეიჭრნენ. შირვანშაჰმა სცადა მათი მოგერიება, მაგრამ იგი ბაქოში სასტიკად დამარცხდა. მოგვიანებით, მანუჩაჰრ I-მა რუსების შესაჩერებლად მდინარე არაქსი გადაკეტა. თუმცა, შედეგად მრავალი მუსლიმი ადამიანი დაიღუპა.
გარკვეული დროის შემდეგ, შირვანშაჰმა საბოლოოდ მოახერხა რუსების განდევნა. 1032 წელს, გაერთიანებულმა არმიამ სარირიდან და ალანიიდან, შირვანი დაიპყრო და აიღო მისი დედაქალაქი — შემახა. შირვანიდან გასვლის პერიოდში, მათ დერბენტში მცხოვრებმა ხალხმა ბრძოლა გამოუცხადა და დაამარცხა.
გარდაცვალება
1034 წელს, მანუჩაჰრ I-ს საკუთარმა ძმამ — ალი II-მ უღალატა და სასიკვდილოდ დაჭრა. მანუჩაჰრის გარდაცვალების შემდეგ, მომდევნო შირვანშაჰი ალი II გახდა.
სქოლიო
კატეგორია:გარდაცვლილი 1034 კატეგორია:შირვანშაჰები
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ჯილდოები
საქართველოს დემოკრატიული რესბუბლიკის ჯილდოები — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელისუფლებას არ დაუწესებია საკუთარი სახელმწიფო ჯილდოები. ამიტომ, მათ როლს ასრულებდა რუსეთის საიმპერიო სამხედრო ჯილდო: წმინდა გიორგის ორდენთან არსებული წარჩინების ნიშანი — წმინდა გიორგის ჯვარი (არსებობდა I, II, III და IV ხარისხისა), რომელთა გარკვეული მარაგი შემორჩენილი იყო სამხედრო საწყობებში. რუსეთის იმპერიის არსებობის ხანაში ხსენებული ჯვარი წარმოადგენდა მხოლოდ ჯარისკაცთათვის განკუთვნილ ჯილდოს. რუსეთის დროებითი მთავრობის გადაწყვეტილებით, ამ ჯილდოს კავალერი შეიძლებოდა გამხდარიყო ოფიცერიც, ოღონდ, თუ ის მამაცობას უშუალოდ ბრძოლის ველზე გამოავლენდა. ამ ჯილდოს ასევე გასცემდა ჯერ ამიერკავკასიის კომისარიატი და ამიერკავკასიის ფედერაციული რესპუბლიკის მთავრობა, ხოლო შემდეგ — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სამხედრო სამინისტრო. ამ წარჩინების ნიშნით ჯილდოვდებოდნენ კონკრეტულ სამხედრო ოპერაციებში თავგამოჩენილი სამხედრო პირები. 1918 ჩოლოქთან მომხდარ ბრძოლაში ქართულმა ლაშქარმა დაამარცხა ოსმალეთის რჩეული გალიპოლის დივიზია. ბრძოლაში თავი ისახელეს ვალოდია გოგუაძის ხელმძღვანელობით მოქმედი ჯავშნოსანი მატარებლის რაზმელებმა, ძმებმა ალექსანდრე და პორფილე გორგოშიძეებმა, რისთვისაც ისინი წმინდა გიორგის ჯვრებით დაჯილდოვდნენ.
შავი ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროზე იმავე წელს მიმდინარე ანტიბოლშევიკურ ბრძოლებში აქტიური მონაწილეობისათვის წმინდა გიორგის ჯვრით დაჯილდოვდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პირველი სამხედრო ხომალდის „პატარა კახის“ კაპიტანი გ. ღოღობერიძე. წმინდა გიორგის ჯვრით მასობრივად დაჯილდოვდნენ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დაცვისათვის 1918-1919 წლების ბრძოლებში თავგამოჩენილი მეომრები, რომელთა სიებიც შემონახულია. საქართველოს სამხედრო სამინისტროს მიერ წმინდა გიორგის ჯვრით დაჯილდოებულ სამხედრო მოსამსახურეთა საერთო რაოდენობა 802-ს შეადგენს. მათგან I ხარისხის ჯვრით დაჯილდოვდა — 12, II ხარისხის ჯვრით — 30, III ხარისხის ჯვრით — 84, ხოლო IV ხარისხის ჯვრით — 676 მეომარი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პერიოდში არსებობდა ასევე მეორე სამხედრო ჯილდო — წმინდა თამარ მეფის ორდენი, რომელიც ერთჯერადად გაიცა. ეს წარჩინების ნიშანი მანამდე წარმოადგენდა გერმანიისა და მისი მოკავშირე ქვეყნების შეიარაღებული ძალების მხარდამხარ მებრძოლი ქართული ლეგიონის სამხედრო ჯილდოს, რომელსაც 1916-1918 წლებში გასცემდა საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტი. ამ ორდენებით 1918 წლის 13 დეკემბერს დააჯილდოეს იმხანად საქართველოში მყოფი გერმანელი ოფიცრები და ჯარისკაცები, რომლებსაც დამსახურება ჰქონდათ ქართული სახელმწიფოს წინაშე.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების მიერ 1921 წლის 21 თებერვალს მიღებული „საქართველოს კონსტიტუციის“ III თავში — „მოქალაქის უფლებანი“ – ნათქვამი იყო: ამ მუხლით ნათელი ხდება, რომ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელისუფლება ცდილობდა, მიებაძა შვეიცარიის კონფედერაციისათვის, სადაც ასევე არ არსებობს სახელმწიფო ჯილდო.
ლიტერატურა
კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ისტორია
კუტაფიის კოშკი
კუტაფიის კოშკი (Кутафья башня) — მოსკოვის კრემლის ერთადერთი შემონახული სარინი კოშკი. მდებარეობს კრემლის სამების კოშკის პირდაპირ, სამების ხიდის წინ.
ისტორია
კუტაფიის კოშკი ააგეს 1516 წელს მილანელი არქიტექტორის ალევიზ ფრიაზინის (უფროსის) ხელმძღვანელობით. დაბალ, მდინარე ნეგლინაიით და თხრილით გარშემორტყმულ კოშკს ერთადერთი კარი ჰქონდა, რომელიც საფრთხის შემთხვევაში იკეტებოდა ხიდის საშუალებით. კოშკი იყო მრისხანე დაბრკოლება ციხესიმაგრის ალყის შემოსარტყმელად. კოშკს ჰქონდა სათოფურები და მაშიკულები.
ძველ დროში კუტაფიის კოშკი, ისევე როგორც კრემლის სხვა კოშკები, სრულდებოდა ორრქიანი კბილანებით და კარვისებური სახურავით. 1685 წელს მას დაადგეს ბადისებრი გვირგვინი - პარაპეტი თეთრი ქვის გვირგვინით. XVIII საუკუნეში დაანგრიეს კოშკის კამარა.
XVI-XVII საუკუნეებში მდინარე ნაგლინაიაში წყლის დონემ მოიმატა და კოშკი ყველა მხრიდან წყალში მოექცა. კოშკში შესვლა მხოლოდ ქალაქის მხრიდან მხოლოდ ხიდის საშუალებით შეიძლებოდა. ამჟამად კოშკის ქვევა ნაწილი ამოვსებულია. მისი თავდაპირველი სიმაღლე დედამიწის ზედაპირის დონიდან იყო 18 მეტრი, ამჟამად მხოლო 13,5 მეტრია მისი სიმაღლე.
სახელწოდება კუტაფიის წარმოშობაზე არსებობს ორი, ერთმანეთისაგან განსხვავებული ვერსია. ერთი ვერსიის თანახმად სიტყვა „кут“ ნიშნავს თავშესაფარს, კუთხეს, ან მეორე ვერსიის თანახმად სიტყვა „кутафья“ აღნიშნავს სრულ, მოუქნელ ქალს. თუმცა პირველი საეჭვო ჩანს, რადგან სიტყვა „кут“-ისაგან მიიღება სახელწოდება „Кутовая“ და არა „Кутафья“.
2001 წელს კოშკის ნაპირებზე დაიწყო თანამედროვე პავილიონის მშენებლობა, რომელიც სპეციალისტების შიშის მიხედვით, რომლებიც იცავენ კულტურულ მემკვიდრეობას, დაამახინჯებდა ძეგლის ისტორიულ სახეს.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის ღირსშესანიშნაობები
ვილნიანსკი
ვილნიანსკი (Вільнянськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპორიჟიის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 15901 კაცს შეადგენდა.
სქოლიო
კატეგორია:ზაპორიჟიის ოლქის ქალაქები
ლუბა (ეკვატორული გვინეა)
ლუბა ანუ სან-კარლოს-დე-ლუბა (Luba) — ქალაქი ეკვატორულ გვინეაში, სამხრეთ ბიოკოს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი.
ისტორია
ლუბის ყურე 1471 წელს აღმოაჩინა პორტუგალიელმა ზღვაოსანმა ფერნანდო პომ. 1778 წლის 24 ოქტომბერს დონ ფერნანდო ფელიპე დე ლოს სანტოს ტორომ, რომელიც მეთაურობდა ექსპედიციას გემებით "სანტა კატალინა", "სოლედადი" და "სანტიაგო" გადასხდა ბოლოკოს ყურეში, რათა საკუთარი მეფის კარლ III-ის სახელით დაეკავებინა კუნძული ბიოკო და გვინეის ყურის ყველა სხვა კუნძული და ეს ტერიტორიები სან-ილდეფონსოს და ელ-პარდოს შეთანხმებების თანახმად შეეყვანა ესპანეთის სამეფოს შემადგენლობაში, რის შემდეგაც პორტუგალიის სამეფო ამ მიწებს გადასცემდა ესპანეთის სამეფოს. აქ მან დააარსა პატარა დასახლება და მეფის პატივსაცემად დაარქვა სან-კარლოსი.
ფრანსისკო მასიას ნგემას დიქტატურის დროს ქალაქს სახელი გადაერქვა და ეწოდა სან-კარლოს-დე-ლუბა, ბელად ლუბას პატივსაცემად, რომელიც 1910 წელს მეთაურობდა აჯანყებას ესპანელების წინააღმდეგ.
დემოგრაფია
ქალაქის მოსახლეობა წლების მიხედვით :
ტრანსპორტი
ქალაქში მისვლა შესაძლებელია ან ზღვით, ან მთავარი გზით, რომელიც ლუბას აკავშირებს ქვეყნის დედაქალაქ მალაბოსთან. ცოტა ხნის წინ ქალაქის მახლობლად გაიხსნა თავისუფალი პორტი, რომლითაც შესაძლებელი გახდა იქ უფრო დიდი გემების შესვლა, კერძოდ ნავთობის მრეწველობის უზრუნველყოფის გემების.
სქოლიო
კატეგორია:ეკვატორული გვინეის ქალაქები
ალექსანდრეს ბაღი (მოსკოვი)
300px|მინი|ალექსანდრეს ბაღის მთავარი შესასვლელი ალექსანდრეს ბაღი (Александровский сад) — პარკი მოსკოვში. მდებარეობს მოსკოვის ტვერის რაიონში, კრემლის დასავლეთის კედელთან. გადაჭიმულია რევოლუციის მოედნიდან კრემლის სანაპირომდე. პარკი დაარსდა 1812 წელს, მისი ფართობია 10 ჰექტარი და შედგება სამი ნაწილისაგან: ზემო, შუა და ქვემო ბაღებისაგან. პარკში მდებარეობს ისეთი ისტორიული ობიექტები, როგორიცაა კრემლის კუტაფიის კოშკი, იტალიური გამოქვაბული, რომანოვების მმართველობის 300 წლისთავისადმი მიძღვნილი ობელისკი და სხვა. განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს 1812 წლის საფრანგეთ-რუსეთის ომისა და დიდი სამამულო ომისადმი მიძღვნილ ძეგლებს.
ისტორია
ბაღის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1819-1820 წლებში და თავდაპირველად ერქვა კრემლის ბაღი. 1820-1821 წლებში ოსიპ ბოვემ დააპროექტა ბაღის ნაწილი აღდგომის ხიდიდან სამების ხიდამდე ანუ ზედა ბაღი. მთავარ შესასვლელში დააყენეს თუჯის კარები სამამულო ომში გამარჯვების სიმბოლოს გამოსახულებით, ჭიშკარი დააპროექტა არქიტეტორმა ევგენი პასკალმა.
ალექსანდრე II-ის კორონაციის შემდეგ 1856 წელს ბაღს ალექსანდრეს ბაღი უწოდეს. ამავე პერიოდში ბაღის გარშემო შემოავლეს მცირე თხრილი და დაბალი მეტალის ღობე, რომელმაც ჩვენამდე ვერ მოაღწია.
თანამედროვეობა
ბაღში იმართება ქალაქის ღონისძიებები. ყოველწლიურად ქალაქის დღესთან და გამარჯვების დღესთან დაკავშირებით უცნობი ჯარისკაცის საფლავს ამკობენ ყვავილებით.
ზემო ბაღი
ზემო ბაღი გაიხსნა 1821 წელს, მისი სიგრძეა 350 მეტრი და გრძელდება რევოლუციის მოედნიდან სამების კოშკამდე.
უცნობი ჯარისკაცის საფლავი
250px|მინი|მარჯვნივ|უცნობი ჯარისკაცის საფლავი და მუდმივი ცეცხლი, 2014 წელი
1967 წლის 8 მაისს, ზემო ბაღში, უცნობი ჯარისკაცის საფლავზე გახსნეს არქიტექტურული ანსამბლი „უცნობი ჯარისკაცის საფლავი“, რომელიც შეიქმნა არქიტექტორების დ. ბურდინის, ვ. კლიმოვისა და ი. რაბაევის პროექტის მიხედვით. მუდმივი ცეცხლი აანთო ლეონიდ ბრეჟნევმა, რომელმაც ჩირაღდანი მიიღო საბჭოთა კავშირის გმირის ალექსი მარესევისაგან.
1997 წლის 12 დეკემბერს რუსეთის პრეზიდენტის ბრძანებულების შესაბამისად საპატიო ყარაულის პოსტი № 1 ლენინის მავზოლეუმიდან გადაიტანეს უცნობი ჯარისკაცის საფლავზე. დაცვა ხორციელდება საპრეზიდენტო პოლკის სამხედრო მოსამსახურეების მიერ. ყოველ საათში ხდება დაცვის მხარის შეცვლა.
რუსეთის პრეზიდენტის 2009 წლის 17 ნოემბრის № 1297 ბრძანებულების თანახმად ძეგლს მიენიჭა სამხედრო დიდების საერთოეროვნული ძეგლის სტატუსი.
სტატუსის მინიჭებასთან დაკავშირებული სამუშაოების პერიოდში 2009 წლის 16 დეკემბრიდან 2010 წლის 19 თებერვლამდე საპატიო ყარაული არ იცავდა მემორიალს. ამავე პერიოდში აკრძალული იყო ყვავილებისა და თაიგულების მიტანა.
2010 წლის 8 მაისს რეკონსტრუქციის შემდეგ რუსეთის, ბელარუსისა და უკრაინის პრეზიდეტების მონაწილეობით მოხდა კომპლექსის საზეიმო გახსნა. ახალ მემორიალურ კომპლექსს დაემატა სტელა. მისი გახსნის უფლება მოიპოვა სსრკ-ის ორგზის გმირმა მიხაილ ოდინცოვმა და რუსეთის გმირმა ვიაჩესლავ სივკომ.
იტალიური გამოქვაბული
250px|მინი|მარჯვნიბ|იტალიური გამოქვაბული, 2010 წელი
გამოქვაბულის მშენებლობა დაიწყო 1820 წელს არქიტექტორ ოსიპ ბოვეს პროექტის მიხედვით, ბაღის ზედა ნაწილში.
გამოქვაბული ხელოვნურ გორაკზეა მოთავსებული არსენალის შუა კოშკის ქვეშ. ეს კოშკი არის ბასტიონი, რომელიც შვედების თავდასხმისათვს მოამზადეს. გამოქვაბულის რომანტიკული სილუეტი ვიზუალურად ყოფს კრემლის კედლის ერთიან ხაზს.
ჩაფიქრებული იყო, როგორც 1812 წლის დანგრეული ქალაქის მემორიალი, გამოქვაბული სიმბოლურად აღნიშნავს მოსკოვის აღორძინებას ფერფლიდან.
გამოქვაბულის ასაშენებლად გამოიყენეს ფრანგების მიერ 1812 წელს დანგრეული ქალაქის შენობების მასალები (ა. სმირნოვა ამას ლეგენდას უწოდებს ), თუმცა მასალებს შორის შესაძლებელია დაინახოთ დეტალები ცალკე მდგომი არსენალის შენობის ფასადიდან. ასევე გამოყენებულია სხვა სამშენებლო ნაგავიც. ყველაზე საოცარია, შუა საუკუნეების ქვის ბირთვი, რომელსაც 60 სმ დიამეტრი აქვს.
2004 წელს დაიწყო გამოქვაბულის სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელშიც მონაწილეობდნენ არქოლოგებიც. მიწის ანალიზმა სულ სხვა, მოულოდნელი აღმოჩენები აჩვენა: XV საუკუნის ადამიანის ნარჩენებიდან დაწყებული (შესაძლებელია მიწის ნაკვეთის ნაწილი ძველ სასაფლაოზე მდებარეობდა) XVIII საუკუნის დროინდელი თიხის ქოთნების ნაწილებით დამთავრებული, რომელშიც შეიმჩნეოდა ვანადიუმის კვალი. არქეოლოგებმა ამ ნივთიერების ჭარბი რაოდენობა დაუკავშირეს ამანიტას გვარის სოკოებს.
ალექსანდრეს ბაღის ობელისკი
მინი|200პქ|მარცხნივ|რომანოვების ობელისკი 1914—1918 წლებში.
ვლასიევის შესრულებულმა ობელისკის პროექტმა მეორე პრემია დაიმსახურა რომანოვების 300 წლისთავისადმი მიძღვნილი პროექტების კონკურსზე. მისი დამომნტაჟების თანხა ქალაქის ბიუჯეტიდან გაიღეს.
საზეიმო საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1914 წლის 18 აპრილს. პირველი ქვა ჩადო ვიქტორ ბრიანსკიმ, მეორე - ალექსანდრე ადრიანოვმა, მესამე - თავადმა ნიკოლოზ ოდოევსკი-მასლოვმა. ობელისკის საზეიმო გახსნა კი გაიმართა 1914 წლის 10 ივნისს (მასში სამეფო ოჯახს წარმომადგენლებს მონაწილეობა არ მიუღიათ).
ობელისკი დადგეს ზემო ბაღში მთავარი შესსვლელის მოედანზე. იგი შედგებოდა ორი ნაწილისაგან. ოთხკუთხა ფინური გრანიტის ობელისკი სრულდებოდა ორთავიანი არწივის გამოსახულებით, ხოლო სტელის თავში რომანოვების გერბი იყო გამოსახული. ქვემოთ კი ეწერა რომანოვების დინასტიის წარმომადგენელი მეფეებისა და იმპერატორების სახელები მიხეილ თედორეს ძიდან დაწყებული ნიკოლოზ II-თი დამთავრებული (არ ეწერა მხოლოდ ივანე VI, იმპერატრიცა ანას შემდეგ ეგრევე იმპერატრიცა ელისაბედი ეწერა). კუბის ფორმის პოსტამენტზე გამოსახული იყო წმინდა გიორგი და რუსეთის იმპერიის გუბერნიების გერბები.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლებამ მიიღო მონუმენტალური პროპაგანდის ლენინური გეგმა, რომლის საფუძველზეც გაანადგურეს ყველა ის ძეგლი, რომელიც მეფის ხელისუფლებასთან იყო დაკავშირებული. ალექსანდრეს ბაღის ობელისკი არ დაუნგრევიათ, იგი გადააკეთეს და იგი იქცა სოციალისტური და კომუნისტური მოძრაობის ლიდერების ძეგლად.
ჰაჯიალილი (გაბალა)
ჰაჯიალილი (Hacıalılı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   1 307 კაცი.
ალექსანდრეს ბაღი (მოსკოვი)
ალექსანდრეს ბაღის ობელისკი
1918 წლის აგვისტო-სექტემბერში მოსკოვის აღასკომის დადგენილების საფუძველზე არქიტექტორმა ნიკოლაი ვსევოლოჟსკიმ ობელისკი ასე გადააკეთა: წვერში არსებული არწივი მოხსნა ; გერბები მოხსნა (გერბის ფარები შეინარჩუნეს); წმინდა გიორგის მაგივრად წააწერეს „Р. С. Ф. С. Р.“, მის ქვემოთ კი დევიზი „პროლეტარებო ყველა ქვეყნისა შეერთდით“; მეფეთა სახელები მოაშორეს და მათ ადგილზე 19 სოციალისტისა და კომუნისტის სახელი დააწერეს. გვარები ქრონოლოგიურად არ არის დალაგებული. ჯერ წერია მარქსი და ენგელსი, შემდეგ გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სამი დამაარსებელი (ვილჰელმ ლიბკნეხტი, ფერდინანდ ლასალი და ავგუსტ ბებელი), ხოლო შემდეგ XVI საუკუნისა და შემდეგი პერიოდის სოციალისტური უტოპიზმის მოღვაწეები. სია მთავრდება ხუთი რუსული გვარით, ესენი არიან სხვადასხვა პოლიტიკური მიმდინარეობების წარმომადგენლები, მათ შორის ბლშევიზმის ოპოზიციენერებიც (მაგალითად: ნაროდნიკი ნიკოლაი მიხაილოვსკი, ანაქრისტი მიხეილ ბაკუნინი და მენშევიკი გიორგი პლეხანოვი). არცერთი ბოლშევიკის გვარი სტელაზე არ იყო.
ჰაჯიალილი (გაბალა)
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაბალის რაიონის სოფლები
ალექსანდრეს ბაღი (მოსკოვი)
ალექსანდრეს ბაღის ობელისკი
1966 წელს ძეგლი გადაიტანეს ზემო ბაღის ცენტრში, მის ადგილზე კი დადგეს რობესპიერის ძეგლი. მაგრამ მალევე ძეგლი ააფეთქა უცნობმა პირმა.
პატრიარქ გერმოგენის ძეგლი
ძეგლის დადგმის საკითხმა მეროედ თავი იჩინა 1910-იანი წლების დასაწყისში, როდესაც პატრიარქ გერმოგენის ძეგლის დადგმას 1910 წელს დათანხმდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სინოდი. 1913 წელს გერმოგენი წმინდანად შერაცხეს. იდეის რეალიზაციას ხელი შეუშალა ჯერ პირველმა მსოფლიო ომმა, ხოლო შემდეგ ოქტომბრის რევოლუციამ.
2008 წლის 27 ივნისს რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტში გაიმართა მრგვალი მაგიდა, რომლის ორგანიზატორი იყო საზოგადოებივი მოძრაობა „სახალხო კრება“, ლიტერატურულ-ფილოსოფიური ჯგუფი „ბასტიონი“, რეგიონალური საზოგადოებრივი ორგანიზაცია „ბოროდინო-2012“ და კონსერვატიული ჟურნალისტიკის ლიგა. მრგვალ მაგიდაზე მოხდა გერმოგენის ძეგლის დადგმის ინიცირება. მაშინვე დაიწყო პირველი ნაბიჯების გადადგმა მონუმენტის დასადგმელად ფინანსური მხარდაჭერისთვის.
2012 წლის 3 მარტს ძეგლის მომავალ ადგილზე პატრიარქმა კირილემ დააყენა მემორიალური ქვა. ამის შემდეგ გამოაცხადეს კონკურსი ძეგლის საუკეთესო ვარიანტის გამოსავლენად. კონკურსზე სულ წარმოადგინეს 79 ვარიანტი. პროექტის კონკურსში გაიმარჯვა შემოქმედებითმა კოლექტივმა რუსეთის სახალხო მხატვრის სალავათ შჩერბაკოვისა და რუსეთის დამსახურებული არქიტექტორის იგორ ვოსკრესენსკის  ხელმძღვანელობით.
დაფინანსების წყარო გახდა ქველმოქმედებისა და ქვეყნის ხელმძღვანელობის შემოწირულობა. შეიქმნა რეგიონალური საზოგადოებრივი ფონდი, რომელიც გამოვიდა პატრიარქ გერმოგენის ძეგლის დადგმის ინიციატივით. ფონდის შექმნაში მონაწილეობა მიიღო საზოგადოებივმა მოძრაობამ „სახალხო კრება“ და ქალთა მართლმადიდებლ-პატრიოტთა საზოგადოებამ. ფონდის შემადგენლობაში შევიდა 250 საზოგადოებრივი ორგანიზაცია რუსეთის სხვადასხვა რეგიონებიდან.
ძეგლის საზეიმო გახსნა გაიმართა 2013 წლის 25 მაისს. გახსნაში მონაწილეობა მიიღო მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილემ, იერუსალიმის პატრიარქმა თეოფილე III-მ, სტაროობრიადელების ეკლესიის წარმომადგენელმა, მიტროპოლიტმა კორნელიმ (ტიტოვი). ასევე მოსკოვის სასულიერო საზოგადოებამ. ოფიციალური ხელისუფლების წარმომადგენელი იყო რუსეთის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი სერგეი ივანოვი და რუსეთის პრეზიდენტის საქმეთა მმართველი ვლადიმირ კოჟინი. გახსნის დროს აღავლინეს საზეიმო გალობა.
შადრევნების კომპლექსი
250px|მინი|მარჯვნივ|შადრევნების კომპლექსი, 2012 წელი შადრევნების კომპლექსი მდებარეობს მანეჟის მოედნის მხარეს. შადრევნები დააყენეს 1996 წელს. კომპლექსი შედგება ექვსი ნაწილისაგან, რომლებიც დამზადებულია ზურაბ წერეთლის ქანდაკებების მიხედვით. შადრევნებიდან ყველაზე დიდია „მდინარე ნაგლინაია“ და კომპოზიცია „ზღაპრის გმირები“, ხოლო დანაჩენები არიან პატარები და ასრულებენ ძირითადი ნაწილის დამატებით ფუნქციებს.
რობესპიერის ძეგლი
ბეტონის ძეგლი იყო XVIII საუკუნის პოლიტიკური მოღვაწის რეალური გამოსახულება, შესაბამის ტანსაცმელში და პარიკში.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლებამ მიიღო მონუმენტალური პროპაგანდის ლენინური გეგმა, რომლის საფუძველზეც გაანადგურეს ყველა ის ძეგლი, რომელიც მეფის ხელისუფლებასთან იყო კავშირში.
რობესპიერი, როგორც საფრანგეთის რევოლუციის მნიშვნელოვანი ფიგურა, ბუნებრივია ამ სიაში მოხვდა. მისი დადგმა ალექსანდრეს ბაღში, მოხდა რომანოვების ობელისკის აღებისა და გადაკეთების პარალელურად.
რობესპიერის ძეგლის გახსნა მოხდა 1918 წლის 3 ნოემბერს. შემორჩენილია 18-წამიანი ვიდეო მასალა გახსნის შესახებ.
სირკის რაიონი
სირკის რაიონი (Distrito de Circa) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის აბანკაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3120 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 498 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.89 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 641.68 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აბანკაის პროვინციის რაიონები
ალექსანდრეს ბაღი (მოსკოვი)
რობესპიერის ძეგლი
1918 წლის 7 ნოემბერს დილით ქანდაკება დანგრეული დახვდათ. ოფიციალური ვერსიით, რომელიც გაზეთმა „პრავდამ“ გამოაქვეყნა 9 ნოემბერს, ძეგლის განადგურება მოხდა დამნაშავის ხელით, ანუ ძეგლი ააფეთქეს, მაგრამ იქვე მიუთითებენ, რომ კვარცხლბეკი გადარჩა. ერთ-ერთი არცთუ საფუძველს მოკლებული ვერსიის მიხედვით ბეტონი იყო დაბალი ხარისხის, ღამით მოყინა და ძეგლი ჩამოიქცა.
შუა ბაღი
შუა ბაღი გაიხსნა ზედა ბაღის გახსნიდან ერთი წლის შემდეგ, 1822 წელს. იგი გრძელდება სამების კოშკიდან კრემლის ბოროვიცკის კოშკამდე. მისი სიგრძეა 382 მეტრი. XVI-XVII საუკუნეებში აქ მდებარეობდა სააფთიაქო ბაღი, სადაც ამრავლებდნენ სამკურნალო მცენარეებს. 2017 წლის მონაცემებით ბაღის ამ ნაწილში მდებარეობს მოსკოვის კრემლის მუზეუმის სალაროები.
კუტაფიის კოშკი
კუტაფიის კოშკი ააგეს 1516 წელს მილანელი არქიტექტორის ალევიზ ფრიაზინის (უფროსის) ხელმძღვანელობით. დაბალ, მდინარე ნეგლინაიით და თხრილით გარშემორტყმულ კოშკს ერთადერთი კარი ჰქონდა, რომელიც საფრთხის შემთხვევაში იკეტებოდა ხიდის საშუალებით. კოშკი იყო მრისხანე დაბრკოლება ციხესიმაგრის ალყის შემოსარტყმელად. კოშკს ჰქონდა სათოფურები და მაშიკულები.
ძველ დროში კუტაფიის კოშკი, ისევე როგორც კრემლის სხვა კოშკები, სრულდებოდა ორრქიანი კბილანებით და კარვისებური სახურავით. 1685 წელს მას დაადგეს ბადისებრი გვირგვინი - პარაპეტი თეთრი ქვის გვირგვინით. XVIII საუკუნეში დაანგრიეს კოშკის კამარა.
XVI-XVII საუკუნეებში მდინარე ნაგლინაიაში წყლის დონემ მოიმატა და კოშკი ყველა მხრიდან წყალში მოექცა. კოშკში შესვლა მხოლოდ ქალაქის მხრიდან მხოლოდ ხიდის საშუალებით შეიძლებოდა. ამჟამად კოშკის ქვევა ნაწილი ამოვსებულია. მისი თავდაპირველი სიმაღლე დედამიწის ზედაპირის დონიდან იყო 18 მეტრი, ამჟამად მხოლო 13,5 მეტრია მისი სიმაღლე.
სახელწოდება კუტაფიის წარმოშობაზე არსებობს ორი, ერთმანეთისაგან განსხვავებული ვერსია. ერთი ვერსიის თანახმად სიტყვა „кут“ ნიშნავს თავშესაფარს, კუთხეს, ან მეორე ვერსიის თანახმად სიტყვა „кутафья“ აღნიშნავს სრულ, მოუქნელ ქალს. თუმცა პირველი საეჭვო ჩანს, რადგან სიტყვა „кут“-ისაგან მიიღება სახელწოდება „Кутовая“ და არა „Кутафья“.
2001 წელს კოშკის ნაპირებზე დაიწყო თანამედროვე პავილიონის მშენებლობა, რომელიც სპეციალისტების შიშის მიხედვით, რომლებიც იცავენ კულტურულ მემკვიდრეობას, დაამახინჯებდა ძეგლის ისტორიულ სახეს.
სამების ხიდი
მოსკოვის ისტორიკოსის ივან ზაბელინის აზრით, სამების ხიდის პირველი ქვის ვარიანტი სავარაუდოდ ააგეს ჯერ კიდევ 1367 წელს, კრემლის კედლის აგების თანადროულად. მისი ვარაუდი დაფუძნებულია 1475 წლის ისტორიულ დოკუმენტზე, რომელშიც მოხსენიებულია „დიდი ქვის ხიდი“.
ცხრათაღოვანი აგურის ხიდი ააგეს 1516 წელს იტალიელი არქიტექტორის ალევიზ ფრიაზინის პროექტის მიხედვით, თანამედროვე კრემლის კედლების ამოყვანის პარალელურად. მას მაშინ ეწოდებოდა რიზოპოლოჟენის ხიდი. ეს სახელი ამჟამად სამების ჭიშკარს ეწოდება.
სამების ხიდი აკავშირებდა მოსკოვის კრემლის რაიონს სავაჭრო და ხელოსანთა ცენტრ ბელი-გოროდიბელი-გოროდთან.
XVI-XVIII საუკუნეებში სამების ხიდის ახლოს განთავსებული იყო დიდი რაოდენობით სავაჭრო მაღაზიები.
1812 წლის ხანძრის შემდეგ დაიწყო ხიდის სარეკონსტრუქციო სამუშაოები კრემლის მთელ მიმდებარე ტერიტორიაზე. სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი იოსიპ ბოვე. მდინარე ნეგლინაია მოაქციეს მიწის ქვეშ, რის შედეგადაც ხიდმა დაკარგა თავისი წინანდელი დანიშნულება და მოექცა ალექსანვრეს ბაღის ცენტრალურ ნაწილში.
სამების ხიდი არაერთხელ გადააკეთეს. პირველი მნიშვნელოვანი ცვლილებები ხიდმა განიცადა 1793 წელს. 1876 წელს ხიდი გაარემონტეს. 1901 წელს კიდევ ერთხელ გადააკეთეს და მიიღო ის სახე რა სახიტაც ჩვენამდეა შემორჩენილი. 1975 წელს ხიდი გაარემონტეს და გაათავისუფლეს სამხრეთ-დასავლეთის ფასადი მიშენებებისაგან.
დიდი სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობს XX საუკუნის 70-იან წლებში და ასევე 2000 წლიდან.
ალექსანდრე I-ის ძეგლი
მინი|მარჯვნივ|ალექსანდრე I-ის ძეგლი
ალექსანდრე I-ის პირველი ძეგლის მოსკოვში. მასზე გამოსახულია ალექსანდრე I სააღლუმე ფორმაში, რომელიც კვარცხლბეკზე დგას. იმპერატორს ხელში უჭირავს დაშნა, მის ფერხთით კი დევს მტრის იარაღი, იმპერატორს მხარზე მოგდებული აქვს მოსასხამი. მონუმენტის პირდაპირ აღმართულია ბრინჯაოს ბარელიეფი, რომელზეც გამოსახულია ბოროდინოს ბრძოლა, ასევე საფრანგეთ-რუსეთის ომის სხვა ბრძოლები და მხედართმთავრები, ასევე თავად ალექსანდრე I, სერაფიმ საროველი და აგრეთვე ორი ტაძარი - მოსკოვის მაცხოვრის ტაძარი და სანქტ-პეტერბურგის ყაზანის ტაძარი.
მონუმენტის პროექტი შეარჩიეს კონკურსის შედეგად, რომელშიც მონაწილეობდა რვა მოქანდაკე, მათ შორის ზურაბ წერეთელი. კონკურსანტებმა წარმოადგინეს ძეგლის რამდენიმე ვარიანტი. 2014 წლის აგვისტოში გამოავლინეს კონკურსის ფინალისტები. პროექტის გამარჯვებული დახურული კენჭისყრით საშუალებით გახდა სალავათ შჩერბაკოვის, ანდრია კოვალჩუკისა და ალექსანდრე რუკავიშნიკოვის ნამუშევარი.
ძეგლის საზეიმო გახსნა გაიმართა 2014 წლის 20 ნოემბერს. გახსნის ცერემონიალს ესწრებოდა რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტი ვლადიმირ პუტინი, მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი კირილე, რუსეთის ფედერაციის კულტურის მინისტრი ვლადიმირ მედინსკი და მოსკოვის მერი სერგეი სობიანინი.
სქოლიო
კატეგორია:მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტები კატეგორია:მოსკოვის ბაღები და პარკები
ვუდრაფი
ვუდრაფი (Woodruff) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში.
2000 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 1 982 კაცს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 69.5 კაცი/კმ². ფართობი 92.1 კმ².
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აშშ-ის ქალაქები
პიტერ შილტონი
პიტერ შილტონი (Peter Shilton; დ. 18 სექტემბერი, 1949, ლესტერი) — ინგლისელი ფეხბურთელი, მეკარე. კარიერის განმავლობაში ჩატარებული აქვს 1000 მატჩზე მეტი. ინგლისის ნაკრების შემადგენლობაში 20 წლის განმავლობაში ჩაატარა ყველაზე მეტი, 125 მატჩი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1949 წელს ლესტერში. კარიერა 1966 წელს „ლესტერ სიტიში“. 1974-77 წლებში „სტოკ სიტიში“ თამაშობდა, 1977-82 წლები გაატარა „ნოტინგემში, რომელსაც ბრაიან კლაფი წვრთნიდა და რომელმაც 2ორკერ მოიგო ევროპის ჩემპიონთა თასი და ერთხელ ინგლისის პირველი დივიზიონი. კარიერა 1995 წელს „პლიმუთში“ დაასრულა.
ინგლისის ნაკრების შემადგენლობაში 20 წლის განმავლობაში ჩაატარა ყველაზე მეტი, 125 მატჩი. 1973 წელს უემბლიზე პოლონეთთან მის მიერ გაშვებული გოლის გამო ინგლისი ნაკრები ვერ მოხვდა 1974 წლის მუნდიალზე. მისივე შეცდომის გამო გაუშვა ინგლისმა კურიოზული გოლი 1990 წელის მუნდიალზე გერმანიის ნაკრებთან ნახევარფინალურ მატჩში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ინგლისელი ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 1949 კატეგორია:საუთჰემპტონის ფეხბურთელები კატეგორია:ლესტერ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:სტოკ სიტის ფეხბურთელები კატეგორია:დერბი ქაუნთის ფეხბურთელები კატეგორია:1988 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის ფეხბურთელები კატეგორია:დაბადებული 18 სექტემბერი
სერიოზული ადამიანი
სერიოზული ადამიანი (A Serious Man) — ძმები კოენების 2009 წლის ფილმი.
სიუჟეტი
ებრაელ-ამერიკელ ლარი გოპნიკის პრობლემები აქვს ოჯახში, სამსახურში და საკუთარ რელიგიასთან. ის მაინც ცდილობს, ეთიკურად იცხოვროს. ის ცდილობს გაარკვიოს, შესაძლებელია თუ არა ეთიკურად ცხოვრება რწმენის გარეშე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:2009 წლის ფილმები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ფილმები კატეგორია:ამერიკული ფილმები კატეგორია:ძმები კოენების ფილმები
RC4WD
RC4WD — მწარმოებელი და დისტრიბუტორი რადიოკონტროლირებადი მოდელის წილების, სატრანსპორტო საშუალებების და აღჭურვილობებისა. იგი დაარსდა 2001 წელს სან-ფრანცისკოს ყურის ტერიტორიაზე. მათი პროდუქცია შერჩეული იქნა ნასას მიერ და გამოჩნდა მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის ტელეარხსა და ბეჭდურ მედიაში. კომპანია აწარმოებს ნაწილებს ყველაზე სწრაფი, ელემენტების წყაროთი აღჭურვილ რადიოკონტროლირებად მანქანებს.
RC4WD-ის ისტორია
RC4WD დაარსდა აშშ-ის კალიფორნიის შტატში, სან-ფრანცისკოს ყურის მიმდებარე ტერიტორიაზე, საავტომობილო სახელოსნოში, 2001 წელს. თავდაპირველად RC4WD-მა ფუნქციონირება დაიწყო როგორც one stop shop (მრავალფუნქციური მაღაზია) (საიტი) RC monster truck მეორადი მოხმარებისა aftermarket და სხვადასხვა ნაწილების რეალიზაციისა. ბიზნესი განვითარდა RCMT.net-ის დახმარებით, რომელიც წარმოადგენს RC monster truck-ის ენთუზიასტთა ფორუმ-საზოგადოებას. 2005 წელს, კომპანიის ბიზნესი მოიცავდა რვაასამდე ნაწილის მარაგს ისეთი კომპანიებისა როგორიცაა Thundertech Racing, JPS, New Era Models, Imex, Defiance Racing, RC Alloy, Vertigo performance და სხვა. 2007 წლისათვის, RC4WD სათავო ოფისი გადაადგილდა მცირე სასაქონლო საწყობში სან-ხოსეში. 2010 წელს გამოვიდა პირველი ლიცენზირებული პროდუქცია სახელად The Dick Cepek "Mud Country" 1.9. შემდეგ წელს, 2011 წლის თებერვალში, Horizon Hobby-მ დაიწყო RC4WD პროდუქტის დისტრიბუცია და 2014 წლის მარტში, Towerhobbies-მა დაიწყო RC4WD პროდუქციის გაყიდვა.
სქოლიო
კატეგორია:2001 წელს დაარსებული კომპანიები
ფირქარაჩუხა
ფირქარაჩუხა (Pirqaraçuxa) — სოფელი აზერბაიჯანში, აღსუს რაიონში.
ჰამზალი (გაბალა)
ჰამზალი (Həmzəli) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა  —   1 367 კაცი.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გაბალის რაიონის სოფლები
კურაუასის რაიონი
კურაუასის რაიონი (Distrito de Curahuasi) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის აბანკაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2688 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 532 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20.21 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 817.98 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:აპურიმაკის რეგიონის რაიონები კატეგორია:აბანკაის პროვინციის რაიონები
ნელი კახიძე
ნელი კახიძე (დ. 24 ივნისი, 1961, სვერდლოვსკის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია — გ. 19 სექტემბერი, 2001)  — ქართველი პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი, ფილოლოგი.
1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი  და 1993 წელს ასპირანტურა. რუსეთის ფედერაციის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიური აკადემია. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 ივნისი კატეგორია:დაბადებული 1961 კატეგორია:გარდაცვლილი  19 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი  2001 კატეგორია:საქართველოს IV მოწვევის პარლამენტის წევრები
ლა-კროსი (უისკონსინი)
ლა-კროსი (La Crosse) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში. მდინარე მისისიპის ნაპირას. შედის ლა-კროსის ოლქის შემადგენლობაში.
2008 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 51 840 კაცს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 993,4 კაცი/კმ². ფართობი 58,38
ლა-კროსი დაარსდა 1856 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ლა-კროსის ოლქის ქალაქები
სულინა
სულინა (Sulina) — საპორტო ქალაქი აღმოსავლეთ რუმინეთში, ტულჩის ჟუდეცში. გაშენებულია შავი ზღვის სანაპიროზე, დუნაის დელტაში, სულინის ტოტზე. ქვეყანაში ყველაზე აღმოსავლეთით დასახლებული პუნქტია. 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 3,541 ადამიანი. განვითარებულია ტურიზმი.
სქოლიო
კატეგორია:რუმინეთის ქალაქები
ურთხლისებრნი
ურთხლისებრნი, უთხოვარისებრნი (Taxaceae) — შიშველთესლოვან მცენარეთა ოჯახი. მარადმწვანე, მეტწილად ორსახლიანი ხეები და ბუჩქებია. მიკროსტრობილები (მამრობითი გირჩები) ფოთლის უბეშია, მარტოულია ან შეკრებილია მჭადა ყვავილედად; მეგასტრობილები — ძალზე რედუცირებულია (გირჩის ფორმა არ აქვს) და ცალკეული თესლკვირტები ყლორტის ბოლოში სხედან. მწვანე თესლს გარს ეკვრის არილუსი.
ყიზილქოლი (აყმოლის ოლქის ტბა)
ყიზილქოლი (Қызылкөл) — ტბა ყაზახეთში, აყმოლის ოლქის არშალის რაიონში, ქიში-სარიობის აუზში, სოფელ ინთიმაყიდან 2 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 310 მ სიმაღლეზე.
ურთხლისებრნი
ოჯახში 20-მდე სახეობაა, რომლებიც თავმოყრილია 5 გვარში, მათგან საქართველოში გვხვდება 2 გვარი — ურთხელი და ტორეია (Torreya).
ყიზილქოლი (აყმოლის ოლქის ტბა)
ტბის ფართობია 4 კმ², სიგრძე 3,9 კმ, სიგანე 1,7 კმ, სანაპირო ხაზის სიგრძე 9,6 კმ.
ურთხლისებრნი
ლიტერატურა
კატეგორია:ურთხლისებრნი
ყიზილქოლი (აყმოლის ოლქის ტბა)
სანაპირო ზოლი უმთავრესად ბრტყელი და ღიაა. დასავლეთ და სამხრეთ სანაპიროზე იზრდება ლერწამი. იყინება ნოემბრის მეორე და ლღვება აპრილი პირველ დეკადაში. მიმდებარე ტერიტორიები გამოიყენება საძოვრებად და სათიბად.
სქოლიო
კატეგორია:არშალის რაიონის ტბები
მაჰათჰირ მოჰამადი
მაჰათჰირ მოჰამადი (Mahathir Mohamad; დ. 10 ივლისი 1925, ალორ-სეტარი, მალაიზია) — მალაიზიის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, მალაიზიის პრემიერ-მინისტრი 1981 წლის 16 ივლისიდან 2003 წლის 31 ოქტომბრამდე და 2018 წლის 10 მაისიდან 2020 წლის 29 თებერვლამდე. პოლიტიკურად ხანგრძლივად აქტიური. მისი კარიერა უკვე 50 წელზე მეტია გრძელდება. მალაიზიის მიწის შვილების გაერთიანებული პარტიის დამაარსებელი და ხელმძღვანელი 2016 წლის 7 სექტემბრიდან. 2018 წელს კვლავ აირჩიეს პრემიერ-მინისტრად, მაგრამ ახლა უკვე ოპოზიციური პარტიის „იმედის“ რიგებიდან, რომელმაც დამაჯერებელ წარმატებას მიაღწია 2018 წლის მაისში.
ბიოგრაფია
დაიბადა სკოლის მასწავლებლის ოჯახში ქალაქ ალორ-სეტარში, კედაჰის შტატი. განათლებით ექიმი. 1953 წელს დაასრულა მალაიის უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტი. 1957 წლამდე მუშაობდა სამოქალაქო ადმინისტრაციაში, მოგვიანებით კერძო სამედიცინო პრაქტიკა დაიწყო.
1946 წელს შევიდა ახლად დაარსებული პარტიის, მალაიის გაერთიანებული ეროვნული ორგანიზაციის რიგებში. სწორედ ამ პარტიის რიგებიდან გახდა პარლამენტის წევრი 1964 წელს. 1969 წელს პრემიერ-მინისტრ აბდულ რაჰმანის პოლიტიკის კრიტიკის გამო გააძევეს პარტიიდან და დეპუტატის მანდატიც ჩამოართვეს. მალევე დაწერა წიგნი „მალაიის დილემა“, რომელიც ქვეყანაში ეგრევე აკრძალეს.
1972 წელს ახალმა პრემიერ-მინისტრმა აბდულ რაზაკმა აღუდგინა პარტიის წევრობა და ერთი წლის შემდეგ დანიშნეს სენატორად. 1974 წლიდან განათლების მინისტრი და პარლამენტის დეპუტატია. მინისტრობის დროს გაამკაცრა სახელმწიფო კონტროლი უნივერსიტეტებზე, რამაც უკმაყოფილება გამოიწვია უნივერისტეტებში. 1975 წლიდან პარტიის სამიდან ერთ-ერთი პრეზიდენტია. 1976 წლიდან 1981 წლამდე პრემიერ-მინისტრის მოადგილეა, ამავდროულად 1978-1981 წლებში ვაჭრობისა და მრეწვწლობის მინისტრია.
1981 წლის 16 ივლისიდან 2003 წლის 31 ოქტომბრამდე მალაიის გაერთიანებული ეროვნული ორგანიზაციის პრეზიდენტი და ქვეყნის პრემიერ-მინისტრია (პირველი ადამიანი ამ თანამდებობაზე, რომელიც არ სწავლობდა დიდ ბრიტანეთსი და არ ჰქონდა მალაიის სამეფო დინასტიის ფესვები). მისი ერთ-ერთი პირველი ნაბიჯი იყო 21 პოლიტპატიმრის ამნისტია და თავისი მოკავშირის მუსა ჰითამის პრემიერ-მინისტრის მოადგილედ დანიშვნა. 1982 წლის არჩევნების შემდეგ გაამაგრა ცენტრალური ხელისუფლება ქვეყანაში, რამაც გამოიწვია მისი კონფლიქტი ზოგიერთი შტატის სულთანთან. მოახდინა ავიაკომპანიის, ტელეკომუნიკაციებისა და კომუნალურების პრივატიზება.
მისი პარტია წარმატებას აღწევს 1986 წლის არჩევნებში (მიიღო ხმების 57,3 % და 148 ადგილი 177 ადგილიან პარლამენტში). მისთვის ასევე წარმატებულია 1990 წლის არჩევნები (მიიღო ხმების 53,4 % და 127 ადგილი 180 ადგილიან პარლამენტში). 1995 წლის საპრლამენტო არჩევნებიც მისი პარტიის ტრიუმფით დასრულდა, პარტიამ მიიღო ხმების 65,2 % და 162 ადგილი 192 კაციან პარლამენტში. 1997-1998 წლების აზიის ფინანსური კრიზისის დროს უარი თქვა მკაცრ ფინანსურ-საკრედიტო და ფისკალურ პოლიტიკაზე მსოფლიო სავალუტო ფონდის რეკომენდაციების საწინააღმდეგოდ. ამის შედეგად მალაიზია ყველაზე სწრაფად გამოვიდა პოლიტიკური კრიზისიდან ვიდრე აზიის სხვა ქვეყნები. ეს იყო მაჰათჰირ მოჰამადის პოლიტიკური ტრიუმფი. 1999 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ დასავლეთის ქვეყნებმა და აშშ-მ მხარი დაუჭირა ოპოზიციას, მაგრამ მმართველმა პარტიამ მიიღო ხმების 56,5 % და 147 ადგილი 192-დან.
2003 წლის 31 ოქტომბერს გადადგა. 2007 წელს მონაწილეობდა ბოსნია და ჰერცეგოვინის კონფლიქტის დარეგულირებაში, რის გამოც წარდგენილი იყო ნობელის პრემიაზე. 2018 წლის 10 მაისს აირჩიეს პრემიერ-მინისტრად. 2014 წელს გამოთქვა ვარაუდი, რომ 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერაქტი მოაწყო არა მუსულმანმა ტერორისტებმა, არამედ აშშ-ის მტავრობამ და სპეცსამსახურებმა.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 10 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1925 კატეგორია:მალაიზიის პრემიერ-მინისტრები
ელიზაბეტა გრანოვსკა
ელიზაბეტა გრანოვსკა (Elżbieta Granowska; დ. 1372 — გ. 12 მაისი, 1420) — პოლონეთის დედოფალი და ლიტვის დიდი მთავარი 1417-20 წლებში როგორც ვლადისლავ II იაგელონის მესამე ცოლი.
ადრეული წლები და პირველი ქორწინება
ელიზაბეტა დაიბადა 1372 წელს პოლონეთში. იგი იყო სანდომირის ვოივოდე ოტონ პილიცკელისა და მისი ცოლის, იადვიგა მელტინის ერთადერთი შვილი. აღსანიშნავია, რომ ელიზაბეტას დედა პოლონეთის მეფე ვლადისლავ II-ის ნათლია იყო. ბიძამისი, სპიტეკ მელსტინი ძალზედ გავლენიანი კაცი იყო იაგელონთა სამეფო კარზე. 1385 წელს, როდესაც მამამისი დაიღუპა, ელიზაბეტამ მემკვიდრეობით მიიღო სანდომირისა და ლანკუტის მხარეები.
1397 წელს ელიზაბეტა ვინსენტ გრანოვსკზე დაქორწინდა, რომელიც ნაკლოს კასტელანი იყო. ცნობილია, რომ ელიზაბეტა ქორწინების შემდეგ ვინსენტის გვარზე გადავიდა და სწორედ ამ სახელით შევიდა იგი ისტორიაში. აღსანიშნავია, რომ ვინსენტი ამ დროს უკვე დაქვრივებული კაცი და სამი ვაჟის მამა იყო. ამის გამო ცხადია მას მემკვიდრე აღარ სჭირდებოდა და ეს ქორწინება მისთვის მხოლოდ ელიზაბეტას სამფლობელოებზე დაპატრონების საშუალება იყო. ქორწილიდან მალევე მეფემ ვინსენტი დიპლომატიური მისიით ელჩად მიავლინა ბოჰემიის მეფე ვენეცელ IV-სთან. ამის შემდეგ იგი სულ უფრო განაგრძობდა კარიერულ აღმასვლას და ელიზაბეტაც სულ უფრო უახლოვდებოდა სამეფო კარს, თუმცა 1410 წელს ვინსენტი სრულიად მოულოდნელად გარდაიცვალა. ითვლება, რომ იგი მოწამლეს. ისტორიული ცნობების თანახმად, ელიზაბეტასა და ვინსენტს ქორწინებაში ორი ვაჟი და სამი ქალიშვილი შეეძინათ.
მეორე ქორწინება
1416 წლის მარტში პოლონეთის დედოფალი ანა ცელიელი გარდაიცვალა და მეფე ვლადისლავ II-ს მისგან მემკვიდრედ მხოლოდ ერთი გოგონა დარჩა. მეფეს დიდგვაროვნები რიგით მესამე ქორწინებისკენ მოუწოდებდნენ როგორც პოლიტიკური კავშირის შექმნის, ისე მამრობითი სქესის მემკვიდრის დაბადების მიზნით. თავდაპირველად ვლადისლავი მოსკოვის დიდ მთავარ ვასილი I-ის შვილიშვილ მარია ვასილევნაზე ქორწინებას აპირებდა, შემდგომში კი საღვთო რომის იმპერატორ სიგიზმუნდ I-ის ძმის შვილ ელიზაბეთ ლუქსემბურგელის ცოლად შერთვა მოისურვა. ცხადია, ამის შემდეგ დიდი აჟიოტაჟი და სკანდალი მოჰყვა, როდესაც ვლადისლავმა შუა ხნის, დაქვრივებულ და შვილებიან ელიზაბეტა გრანოვსკაზე ქორწინება მოისურვა, რომლითაც იგი ვერანაირ პოლიტიკურ კავშირს ვერ დაამყარებდა და მემკვიდრის დაბადების ალბათობაც მცირე იყო. ეპისკოპოსმა სტანისლავ სიოლეკმა ელიზაბეტას "ბებერი ღორიც" კი უწოდა, რაც იმაზე მიგვანიშნებს, რომ პოლონელებს არ სურდათ მისი გადედოფლება.
1417 წლის დასაწყისში ვლადისლავი ლიტვაში გაემგზავრა, სადაც იგი თავის საყვარელ დას, პრინცესა ალექსანდრას შეხვდა, რა დროსაც თან ალექსანდრაც ახლდა. ცხადია, ვლადისლავს სურდა, რომ ელიზაბეტას მისი ოჯახის წევრები გაეცნო, რაც სიტუაციის სერიოზულობაზე მიუთითებს. 1417 წელს მეფე და ელიზაბეტა პოლონეთში დაბრუნდნენ, სადაც უკვე ოფიციალურად გამოცხადდა მათი ნიშნობა, 2 მაისს კი ჯვარიც დაიწერეს. როგორც ჩანს, ქორწინების გადაწყვეტილების მიღებაში მეფეზე დიდი გავლენა მისმა დამ იქონია. როგორც წესი, პოლონეთის დედოფლების კორონაცია მათი ქორწილის დღესვე იმართებოდა ხოლმე, თუმცა პოლონელი დიდგვაროვნების წინააღმდეგობის გამო ელიზაბეტას კორონაცია 19 ნოემბრამდე გაჭიანურდა. მეტიც, ხალხი და არისტოკრატია ვლადისლავს ამის გამო დამხობის გამო ემუქრებოდნენ და აცხადებდნენ რომ პოლონეთის ნამდვილი მონარქი მისი ქალიშვილი ჰედვიგია იაგელონი იყო.
მიუხედავად დიდი პოლიტიკური უკმაყოფილებისა, წყაროებიდან ირკვევა, რომ მათი ქორწინება ბედნიერი იყო. მოგზაურობისა თუ ოფიციალური გასვლებისას, დედოფალი ყოველთვის თან ახლდა მეფეს. თუმცა, მათი ბედნიერება დიდხანს არ გაგრძელებულა. ქორწინებიდან ორ წელიწადში ელიზაბეტა ტუბერკულოზით დაავადდა და 1420 წლის მაისში გარდაიცვალა, დაკრძალეს ვაველის კათედრალში. ვინაიდან ვაჟი არც ელიზაბეტასთან ჰყოლია, მეფე ვლადისლავი იძულებული გახდა კიდევ ერთხელ დაქორწინებულიყო.
შვილები
ელიზაბეტას შვილები მხოლოდ თავის პირველ ქმარ ვინსენტთან ჰყავდა:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 1372 კატეგორია:გარდაცვლილი 12 მაისი კატეგორია:გარდაცვლილი 1420 კატეგორია:პოლონეთის დედოფლები
ბელა რამზი
ბელა რამზი (Bella Ramsay; დ.2004 ) — ინგლისელი მსახიობი. ცნობილი გახდა ლიანა მორმონტის როლის შესრულებისთვის HBO-ს ტელესერიალ სატახტოთა თამაშში.
კარიერა
2014 წელს შევიდა ახალგაზრდა მსახიობების სკოლაში Central Junior Television Workshop ნოტინგემში. იმავე წელს ჩატარდა სტივენ სპილბერგის კინოფილმ „დიდი და კეთილი გიგანტის“ გასაუბრება, რომელშიც ბელა რამზი მონაწილეობდა სოფის როლისთვის, მაგრამ როლი არ დაუმტკიცეს. სამსახიობო კარიერა დაიწყო 2015 წელს, ითამაშა ლიანა მორმონტი — დათვის კუნძულის ათი წლის ლედი НВО-ს ტელესერიალ სატახტოთა თამაში. მისი დებიუტის შემდეგ სატახტოთა თამაშის მეექვსე სეზონის მეშვიდე სერიაში თაყვანისმცემლებმა და კრიტიკოსებმა შენიშნეს ბელა რამზის გამორჩეული სამსახიობო ნიჭი. ფინალში რამზის გამოჩენის შემდეგ, The Hollywood Reporter-ის ჟურნალმა რამზი 6 სეზონის ამომავალ ვარსკვლავად დაასახელა. 2017 წელს მოხდება The Worst Witch-ის ეკრანიზაცია რომელშიც მონაწილეობას მიიღებს ბელა რამზი, მილდრედ ჰაბლის როლში.
სქოლიო
კატეგორია:ინგლისელი მსახიობები კატეგორია:დაბადებული 2004
კალამბა (ლაგუნა)
კალამბა (ოფიციალურად ქალაქი კალამბა; ტაგ: Lungsod ng Calamba) — პირვლეი კლასის შემადგენელი ქალაქი ლაგუნის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით, ქალაქის მოსახლეობა 454 486 ადამიანს შეადგენს.
კალამბა კალაბარსონის რეგიონის რეგიონული ცენტრია. ქალაქი მანილიდან 50 კმ-ით სამხრეთით მდებარეობს, სანტა-კრუსიდან — დასავლეთით, სან-პაბლოდან — ჩრდილოეთით, ხოლო ტაგაიტაიდან აღმოსავლეთით. ცხელი წყაროების სიმრავლის გამო, რომლებიც ძირითადად პანსოლის, ბუკალის, ბაგონგ-კალსადისა და ლინგის ბარანგაებში მდებარეობს, კალამბას ხშირად „ფილიპინების საგაზაფხულო საკურორტო დედაქალაქს“ უწოდებენ.