cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ალფრედ ვეგენერი
ბიოგრაფია
1905 წელს ალფრედ ვეგენერმა მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხის წოდება ასტრონომიაში, გერმანელი მკვლევრის იულიუს ბაუშინგერის ხელმძღვანელობით, თუმცა ვეგენერი ყოველთვის განვითარებადი მეცნიერებებით იყო დაინტერესებული, სახელდობრ მეტეოროლოგიითა და კლიმატოლოგიით. სწავლის დამთავრების შემდეგ, ვეგენერი თავის ძმასთან ერთად მუშაობდა აერონავტიკის ობსერვატორიაში, სადაც მეტეოროლოგიურ გამოკვლევებს აეროსტატით აწარმოებდა. 1906 წელს ძმებმა მსოფლიო რეკორდი დაამყარეს, რაც გამოვლინდა ჰაერში აეროსტატით 52 საათის განმავლობაში ყოფნით. ვეგენერის ლექციები ატმოსფეროს თერმოდინამიკაში იქცა სტანდარტულ სახელმძღვანელოებად მეტეოროლოგიის დარგში. ალფრედ ვეგენერი რამდენიმეჯერ იმყოფებოდა გრენლანდიაში, სადაც იკვლევდა ჰაერის ცირკულაციას.
1930 წელს მოეწყო ვეგენერის უკანასკნელი ექსპედიცია კუნძულ გრენლანდიაზე, სადაც ტარდებოდა არქტიკული ამინდის პირველი 12 თვიანი მონიტორინგი. გრენლანდიაზე ჩასვლამ იმთავითვე პრობლემები გამოიწვია, აისბერგებმა გადაკეტეს გზა ხმელეთისაკენ, რის გამოც ექვსმა მნიშვნელოვანმა კვირამ უქმად გაიარა. ექსპედიციისთვის სპეციალურად იყო შემუშავებული მოტორით აღჭურვილი მარხილები, თუმცა დიდი დისტანციის დასაფარად აღნიშნულმა მარხილებმა ვერ ივარგეს. ექსპედიციამ 400 კმ გაიარა, თუმცა გაუარესებულმა ამინდმა, რომელიც ზამთრის მოახლოებასთან იყო დაკავშირებული, შეაფერხა ექსპედიციის წინსვლა. ამასთანავე გზაზე არსებული ყინული და მასზე გამომუშავებული ნაპრალებისა და ჭაბურღილების გამო ექსპედიციას მოუწია თან არსებული მარაგის გზაზე დატოვება. ექსპედიციას მოგზაურობა უწევდა –60 °C (–76 °F) ტემპერატურის პირობებში.
1930 წლის 30 ოქტომბერს ექსპედიცია მივიდა სადგურამდე, სადაც 1 ნოემბერს აღინიშნა ალფრედ ვეგენერის დაბადებიდან 50 წლისთავი. იმავე დღეს ვეგენერი დამხმარესთან ერთად გაემართა დასავლეთის სადგურისაკენ, თუმცა ვერც საკუთრივ ვეგენერი და ვერც მისი თანამგზავრი ვერ მივიდნენ სადგურამდე. ვითარება საკმაოდ გაუგებარი იყო, პირველ სადგურში, სადაც ვეგენერი და მისი თანამგზავრები გაჩერდნენ ფიქრობდნენ, რომ ისინი მეორე სადგურში იმყოფებოდნენ, ხოლო საკუთრივ მეორე სადგურში ფიქრობდნენ, რომ ექსპედიცია პირველ სადგურში დარჩა. ექვსი თვის შემდეგ 1931 წლის მაისში, როდესაც ჯგუფი დასავლეთის სადგურიდან მივიდა აისმიტში, სწორედ მაშინ მიხვდნენ, რომ ვეგენერის ექსპედიციას უბედურება შეემთხვა.
კონტინენტების დრეიფის თეორია
1912 წელს ვეგენერმა წამოაყენა ჰიპოთეზა, რომლის თანახმად მეზოზოური ერის დასაწყისამდე კონტინენტები ქმნიდნენ ერთიან სუპერკონტინენტს – პანგეას. ქერქქვეშა ფენაში ცენტრიდანული და მოქცევის ძალების გავლენით მეზოზოურ და კაინოზოურ ერებში პანგეა დაიშალა და მისი ნაწილები დასავლეთისა და ეკვატორისაკენ დაიძრნენ. კონტინენტების მოძრაობის დროს მათ დასავლეთურ კიდეებზე წარმოიქმნა ნაოჭა სისტემები. მისი ეს თეორია ცნობილია როგორც კონტინენტების დრეიფი ანუ იმდროინდელი — მობილიზმი. დღეისათვის აღნიშნული თეორია გამოხატავს ტექტონიკური ფილების საფუძველზე კონტინენტების მოძრაობას, გაერთიანებასა და დაშლას.
ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმი
ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმი (ArtScience Museum, Singapore Art Science Museum, 新加坡艺术科学博物馆, கலை அறிவியல் அருங்காட்சியகம், muzium seni dan sains) — მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს სინგაპურის ცენტრალურ ნაწილში და ინტეგრირებულია Marina Bay Sands-თან. მუზეუმი გაიხსნა 2011 წლის 17 თებერვალს, სინგაპურის პრემიერ-მინისტრის, ლი სიან ლუნის მიერ. ეს არის მსოფლიოში პირველი ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმი, სადაც ძირითად გამოფენებში შედის ხელოვნების, მეცნიერების, კულტურისა და ტექნოლოგიების ნიმუშები.
მიუხედავად იმისა, რომ ხელოვნებისა და მეცნიერების გალერეაში დაგეგმილია მუდმივი გამოფენების მოწყობა, მუზეუმი ძირითადად სხვა მუზეუმების კურატორობით მასპინძლობს დროებით გამოფენებს. მუზეუმის ამჟამინდელი აღმასრულებელი დირექტორი ახალ ზელანდიელი კურატორი და ხელოვანი, ჰონორ ჰარგერია.
არქიტექტურა
ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმის არქიტექტორი ებრაელი მოშე საფდიეა. საზოგადოების დიდი ნაწილი თვლის, რომ ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმს ლოტუსის ყვავილის ფორმა აქვს.
Las Vegas Sands-ის თავმჯდომარემ, ამერიკელმა შელდონ გერი ადელსონმა მუზეუმის შენობა მოიხსენია როგორც, „სინგაპურის სტუმართმოყვარე (მისასალმებელი) ხელი“. ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმის შენობის ცენტრში მრგვალი ფორმის ობიექტია განთავსებული, რომელსაც ათი გაგრძელება აქვს. ეს გაგრძელებები „თითებს“ აღნიშნავს. თითოეული თითის დიზაინის კონცეფცია სხვადასხვა გალერეებს ჰქმნის, რომელთა „თითის წვერებზე“ განათებებია დამონტაჟებული. მათი ნაწილი გალერეების კედლების მკვეთრად და ბუნებრივად განათებისთვისაა განკუთვნილი.
გალერეები
ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმში 21 გალერეაა მოწყობილი, რომელთა საერთო ფართობიც 6 000 კვადრატულ მეტრს წარმოადგენს.
მახასიათებლები
წვიმისას წყალი შენობის ცენტრალურ ნაწილში გროვდება და თასის მაგვარი სახურავიდან გადასამუშავებელ აუზში მიედინება, რომელიც შენობის ყველაზე დაბალ წერტილში მდებარეობს. აუზში წვიმის წყალი გადამუშავდება და შენობის საპირფარეშოებში გამოიყენება.
მუდმივი გამოფენები
მომავლის მსოფლიოს (Future World) გამოფენის შემდეგ ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმში მიდმივი გამოფენა არ მოწყობილა.
დროებითი გამოფენები
მუზეუმში დროებით მოწყობილი იყო გამოფენები: ჩინგიზ ყაენის, ვინსენტ ვან გოგის, ტიტანიკის, ჰარი პოტერის, მუმიებისა და დინოზავრების შესახებ.
ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმში მოწყობილ დროებით გამოფენებს შორისაა:
thumb|250 px|ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმის ხედი ზემოდან thumb|250 px|ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმი ღამით thumb|250 px|მუზეუმის ხედი ქვემოდან
ექსპონატები
მუდმივი გამოფენები მოიცავს ისეთ ექსპონატებს, რომლებიც როგორც ხელოვნების, ასევე მეცნიერების ნიმუშებს მოიცავს. მუზეუმში განთავსებულია ლეონარდო და ვინჩის მფრინავი მოწყობილობა, ცის ფარნები (ლამპრები) და მაღალ ტექნოლოგიური რობოტი თევზი.
მუზეუმში ასევე მოეწყო ბელიტუნგის ჩაძირული გემიდან ამოღებული ექსპონატების გამოფენა. ეს გამოფენა მოიცავს ტანის დინასტიის დროინდელ ნიმუშებს, რომლებიც ტილმან უოლტერფანგმა, ახალი ზელანდიის წყალქვეშა აღმოჩენების კომპანიის წარმომადგენელმა (Seabed Explorations NZ Ltd.) აღმოაჩინა.
ბელიტუნგის ჩაძირული გემის საგანძური
ტილმან უოლტერფანგმა და მისმა გუნდმა ტანის დინასტიის დროინდელი არტეფაქტები 1998 წელს, ბელიტუნგის ჩაძირული გემის მიმდებარედ, გასპარის სრუტეში აღმოაჩინა. ეს არაბული დაუს ტიპის გემი იყო, რომელიც, დაახლოებით, 880 წელს ჩაიძირა. აღმოჩენიდან ექვსი წლის განმავლობაში ნივთები ახალ ზელანდიაში, უოლტერფანგის წყალქვეშა აღმოჩენების კომპანიაში იწმინდებოდა და ინახებოდა. არტეფაქტების საერთო ღირებულებამ 32 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა.
მოგვიანებით შეიქმნა არაბული ხომალდის ზუსტი რეპროდუქცია, სახელწოდებით მასკატის სამკაული. ნამუშევარი სინგაპურის ხალხსა და მთავრობას ოფიციალურად ომანის სასულთნომ წარუდგინა.
კოლექციაში არსებული ექსპონატები ასახავს გემის საერთაშორისო ინტერკულტურულ მნიშვნელობას. ეს არის ტანის დინასტიის დროინდელი ყველაზე მასშტაბური აღმოჩენა, რაც კი ოდესმე გაკეთებულა. აღმოჩენა მოიცავს ჩინეთში დამზადებულ უძველეს კობალტის ლურჯ და თეთრ ნაკეთობებს, არაბი დიზაინერების მიერ შექმნილ ოქროს ნაკეთობებს, სვასტიკებს, სანელებლებით სავსე ქილებს, ვერცხლის სარკეებს, ათასობით მოჭიქულ თასს, სურებსა და კერამიკის სხვა ნიმუშებს. გემზე აღმოჩენლილი არტეფაქტების გამოფენის მთავარ მნიშვნელობას ექსპონატების უნიკალურობა და სიძველისდა მიუხედავად მათი ხარისხი წარმოადგენს.
ტანის დინასტიის გემის მსოფლიო ტური
ტან შრი ხუ ტეკ პუატის ფინანსური მხარდაჭერით არაბული დაუს ტვირთი და თავად გემი (ორიგინალური რეპროდუქცია, რომელიც ომანის სასულთნომ საჩუქრად გადასცა სინგაპურს) მსოფლიოს სხვადასხვა მუზეუმებში „მოგზაურობს“. ეს კოლექცია ხშირად მოიხსენება, როგორც: „ტანის ჩაძირული გემის საგანძური: სინგაპურის საზღვაო კოლექცია“.
სქოლიო
კატეგორია:სინგაპურის მუზეუმები კატეგორია:2011 წელს დაარსებული მუზეუმები
ლუარსაბ ანდრონიკაშვილი
მინიატიურა|ლუარსაბ ანდრონიკაშვილი ლუარსაბ ნიკოლოზის ძე ანდრონიკაშვილი (დ. 26 თებერვალი [ ძვ. სტ. 14 თებერვალი], 1872, სოფელი ოჟიო, ახლანდელი ახმეტის რაიონი — გ. 19 დეკემბერი, 1939, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი იურისტი და საზოგადო მოღვაწე, პროფესორი.
ბიოგრაფია
თბილისის კლასიკური გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ 1892 წელს ჩაირიცხა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის სტუდენტად. 1894 წელს დატოვა პეტერბურგი და ცოდნის გასაღრმავებლად გაემგზავრა გერმანიაში, სწავლობდა ფილოსოფიას ჰაიდელბერგში კუნო ფიშერთან, ხოლო შემდეგ სტრასბურგის უნივერსიტეტის ვილჰელმ ვინდელბანდთან. პარალლურად ესწრებოდა გამოჩენილი გერმანელი იურისტების ელინეკისა და ლაბანდის ლექციებს სახელმწიფო სამართალში.
1897 წელს ბრუნდება პეტერბურგში და ორი წლის შემდეგ წარჩინებით ამთავრებს უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტს. 1899 წელს შევიდა რუსეთის ადვოკატურაში. იყო "პოლიტიკურ დამცველთა" ჯგუფის შექმნის ერთ-ერთი ინიციატორი. მონაწილეობდა ისტორიული მნიშვნელობის ასზე მეტ პოლიტიკურ სასამართლო პროცესში. იგი იცავდა შეიარაღებულ აჯანყებათა და დემონსტრაციების ორგანიზატორებსა და მონაწილეებს (ბათუმის დემონსტრაციის საქმე, 1903; ლეიტენანტი შმიდტის მეთაურობით აჯანყებული შავი ზღვის ფლოტის მეზღვაურთა სევასტოპოლის პროცესი, 1906; პეტერბურგის მუშათა დეპუტატების საბჭოს პროცესი, 1906; "ნოვოროსიისკის რესპუბლიკის" საქმე, 1908–1909); რევოლუციონერ-ტერორისტებს (პეტერბურგის ქალაქის მმართველის გენერალი ლაუნიცის მკვლელობის საქმე, 1907; სახელმწიფო საბჭოს წევრის გრაფი იგნატიევის მკვლელობის პროცესი, 1907; ნიკოლოზ II-ის მომზადების საქმე, 1907); რევოლუციურ პრესას (ბოლშევიკთა პირველი ლეგალური გაზეთის "ნოვაია ჟიზნ" რედაქციის მდივანი ი. გუკოვსკის, ლ. ტოლსტოის გამომცემლების, ჟურნალის "რუსკოე ბოგატსტსვო" რედაქტორის ვ. კოროლენკოს საქმეები) და სხვა. 1917 წლის აპრილს დროებითმა მთავრობამ ანდრონიკაშვილი სენატორად დანიშნა. ა. კონისთან, ნ. ტაგანცევსა და სხვა გამოჩენილ იურისტებთან ერთად იგი მონაწილეობდა სისხლის სჯულდების გადამსინჯველი საკანონმდებლო კომისიის მუშაობაში.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ანდრონიკაშვილი სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა. კითხულობდა ახალი ფილოსოსფიის კურსს ტულის პედაგოგიურ ინსტიტუტში (1919–1920), სასამართლო მჭევრმეტყველებას მოსკოვის სიტყვის სახელმწიფო ინსტიტუტში (1920–1921). 1921 წლის დამლევს იგი თბილისში დასახლდა. მის სახელთან არის დაკავშირებული უმაღლესი იურიდიული განათლების ჩასახვა და განვითარება საქართველოში. თსუ-სა და სხვა უმაღლეს სასწავლებლებში ანდრონიკაშვილი კითხულობდა სამართლის ზოგად თეორიას. სამოქალაქო სამართალს, სისხლის სამართალს და სხვა იურიდიულ დისციპლინებს. მანვე შექმნა ლექციების ორი ახალი კურსი - დანაშაულის ფსიქოლოგია და სიტყვის კულტურა. სიცოცხლის ბოლო წლებში იგი იყო თსუ-ის სამოქალაქო სამართლის კათედრის გამგე (1937) და სისხლის სამართლის კათედრის პროფესორი.
ანდრონიკაშვილი მონაწილეობდა უმნიშვნელოვანესი საკანონმდებლო აქტების მომზადებაში. საბჭოთა მთავრობამ იგი აშშ-ში წარგზავნა უცხოური (ჰარიმანის) კონცესიის ლიკვიდაციასთან დაკავშირებული საპასუხისმგებლო დავალებით (1930–1931), რომელიც მან წარმატებით შეასრულა. აღსანიშნავია აგრეთვე ანდრონიკაშვილის საჯარო გამოსვლები ლიტერატურისა და ხელოვნების საკითხებზე.
დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართველი იურისტები კატეგორია:ქართველი ადვოკატები კატეგორია:ქართველი საზოგადო მოღვაწეები კატეგორია:დაბადებული 26 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1872 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1939 კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები ლ
კოროლენკო (მრავალმნიშვნელოვანი)
საკუთარი სახელი კოროლენკო შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იაკობ გრიმი
იაკობ ლუდვიგ კარლ გრიმი (გერმ.: Jacob Ludwig Karl Grimm) (დ. 4 იანვარი, 1785, ჰანაუ, ჰესენი — გ. 20 სექტემბერი, 1863, ბერლინი) — გერმანელი იურისტი, ენათ- და ლიტერატურის მეცნიერი, თანამედროვე გერმანული ფილოლოგიის ფუძემდებელი.
ბიოგრაფია
კატეგორია:გერმანელი იურისტები კატეგორია:გერმანელი ენათმეცნიერები კატეგორია:დაბადებული 4 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1785 კატეგორია: გარდაცვლილი 20 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1863 კატეგორია:XIX საუკუნის გერმანელი მწერლები
მასონობა
right|thumb|250px|თავისუფალი ქვისმთლელების სიმბოლო thumb|250px|ეროვნული მასონური მემორიალი, [[ჯორჯ ვაშინგტონის ბაღი]] მასონობა, ფრანკმასონობა (franc-maçonnerie, Freemasonry) — რელიგიურ ეთიკური მოძრაობა, რომელიც აღმოცენდა XVIII საუკუნის ინგლისში და შემდეგ გავრცელდა სხვა ქვეყნებში. მასონები გაერთიანებულნი იყვნენ ძმობის, სიყვარულის, თანასწორობის და ურთიერთდახმარების პრინციპების საფუძველზე. მასონობაში ერთმანეთთან დაკავშირებული იყო ანტიკლერიკალიზმისა და რელიგიური მისტიციზმის იდეები. მასონები უარყოფენ საეკლესიო დოგმებსა და კულტს, მაგრამ დეისტების მსგავსად თაყვანს სცემენ ღმერთს. დღესდღეობით მსოფლიოში 6 მილიონამდე მასონია.
ისტორია
ტავერნა „Goose and Gridiron“ ლონდონში, სადაც დაარსდა პირველი დიდი მასონური ლოჟა|right|thumb
1717 წლის 24 ივლისს შეიქმნა პირველი ოფიციალური დიდი ლოჟა დიდ ბრიტანეთში. ლონდონლემა მქადაგებელმა ჯეიმზ ანდერსონმა შეადგინა მისი „წესდებათა წიგნი“. მისი მიხედვით მასონს მხარი უნდა დაეჭირა საერო ხელისუფლებისთვის, მონაწილეობა არ უნდა მიეღო პოლიტიკურ მოძრაობებში. მასონებმა საკუთარ მოძღვრებაში შეიტანეს ქრისტიანობის, იუდაიზმის და სხვა რელიგიათა ელემენტები. მასონებმა სახელწოდება, ორგანიზაციული ფორმები (ლოჟა), იერარქია (შეგირდი, ქარგალი, ოსტატი, დიდოსტატი), სიმბოლოები (ფარგალი, ჩაქუჩი, შვეული, წინსაფარი, ხელთათმანი) ისესხეს შუა საუკუნეების მშენებელ-კალატოზთა, განსაკუთრებით კი მათი ზედაფენების, არქიტექტორების, მოქანდაკეებისა და მხატვრების, ამქრული გაერთიანებების პრაქტიკებისგან. ევროპაში მასონობამ თანდათან არისტოკრატიული ხასიათი მიიღო, მასში გაძლიერდა მისტიცისტური ელემენტები, რომელმაც შეცვალა ადრინდელი მასონების რაციონალისტური სული და მისწრაფება — დაეკავშირებინა მასონობა შუასაუკუნოებრივ რაიდნულ და მისტიკურ ორდენებთან (ტამპლიერები, როზენკროიცერები და სხვა.). მასონების ადრინდელი მარტივი იერარქია შეიცვალა უფრო რთულით. 1730-იანი წლებიდან მასონობამ ფეხი მოიკიდა რუსეთის იმპერიაში. რუსეთში მასონობა წარმოადგენდა იმპერატორის ხელისუფლებისადმი თავადაზნაურობის ოპოზიციის ერთ-ერთ ფორმას. 1776 წელს ბავარიაში ადამ ვაისჰაუპტმა სცადა მასონობის გადაქცევა საიდუმლო საგანმანათლებლო ორგანიზაციად. 1792 წელს მასონობა აიკრძალა რუსეთში. პავლე I-მა შეწყვიტა მასონების დევნა, ალექსანდრე I კი ცდილობდა მასონები საკუთარი ინტერესებისთვის გამოეყენებინა. XIX საუკუნის პირველ ნახევარში მასონები რუსეთში დაუახლოვდნენ დეკაბრისტებს. 1822 წელს რუსეთის იმპერიაში მასონობა ხელახლა აიკრძალა. XIX საუკუნის დასაწყისში იტალიასა და პოლონეთში შეეცადნენ მასოანობა გამოეყენებინათ რევოლუციური მოძრაობების კონსპირაციული საჭიროებებისთვის.
ორგანიზაცია
მასონები ერთმანეთს ძმებს უწოდებენ, ერთიანდებიან „ლოჟად“ წოდებულ ორგანიზაციებში. ლოჟების გაერთიანება ქმნის „დიდ ლოჟას“, რომლის სათავეში დგას დიდი მაგისტრი. დიდი ლოჟები ერთმანეთს აღიარებენ მასონური სასაზღვრო ნიშნებისა და რეგულარული მასონური იურისდიქციის რიტუალით. არსებობენ, ასევე, ცალკეული ორგანიზაციები, რომლებიც დაკავშირებული არიან მასონთა ძირითად პალატასთან, მაგრამ დამოუკიდებელი მმართველობა გააჩნიათ. დღევანდელი მსოფლიოს არაერთ ქვეყანაში მასონური მოძრაობა ოფიციალური ორგანიზაციის სახითაა დარეგისტრირებული, გააჩნიათ თავიანთი რეზიდენციები და სასახლეები.
რელიგიების დამოკიდებულება მასონობისადმი
მასონობის წინააღმდეგ იბრძოდნენ რომის პაპები. 1738 წელს რომის პაპმა კლემენტ XII-მ გამოსცა მასონების საწინააღმდეგო ბულა, კათოლიკე მასონები განკვეთილ იქნენ ეკლესიიდან. 1983 წელს გამოქვეყნდა განცხადება იმის შესახებ, რომ მასონობა კვლავინდებურად დაუშვებელი იყო კათოლიკესთვის.
მასონობის აკრძალვებით გამოირჩევა ისლამი. მუსლიმებს ეკრძალებათ მასონურ ორგანიზაციებში გაწევრიანება. .
მასონობა საქართველოში
საქართველოს დიადი ლოჟა გაიხსნა 2015 წლის 14 მარტს, მასში შვიდი ლოჟაა გაერთიანებული.
საქართველოს გაერთიანებული დიადი ლოჟა დაფუძნდა (დაინსტალირდა) 2018 წლის 25 აგვისტოს და მასში გაერთიანებულია 13 ლოჟა. ინგლისის დიდი გაერთიანებული ლოჟების სასახლე, [[ლონდონი|right|thumb]]
პალესტინის ტერიტორიები
პალესტინის ტერიტორიები — პალესტინის ისტორიული ტერიტორიების ნაწილი, შედგენილი ორი ურთიერთდაშორებული რეგიონებისგან: მდინარე იორდანეს დასავლეთი ნაპირისაგან და ღაზის სექტორისგან, რომელთა საბოლო სტატუსი გაურკვეველია. ტერიტორიები 1922-1948 წლებში ბრიტანეთის მანდატის შემადგენლობაში იმყოფებოდა, 1940-იანი წლების ბოლოს ოკუპირებული იორდანიისა და ეგვიპტის მიერ, 1967 წელს კი ექვდღიანი ომის შედეგად ოკუპირებული იყო ისრაელის მიერ. 1994 წლიდან დე ფაქტო იმართება პალესტინის ეროვნული ადმინისტრაციის მიერ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პალესტინა კატეგორია:პალესტინის ტერიტორიები
ტრონადორი
მინი|250პქ მინი|250პქ|ხედი მასკარდის ტბიდან ტრონადორი — ჩამქრალი სტრატოვულკანი სამხრეთ ანდებში, არგენტინა-ჩილეს საზღვარზე, არგენტინის ქალაქ ბარილოჩეს სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 3,491 მეტრზე. მდებარეობს ვისენტე-პერეს-როსალესის ეროვნულ პარკსა (ჩილე) და ნაუელ-უაპის ეროვნულ პარკს შორის (არგენტინა). ტრონადორზე მდებარეობს რვა მყინვარი, რომლებიც ამჟამად, გლობალური დათბობის შედეგად უკან იხევენ.
ტრონადორი სულ სამ მწვერვალს მოიცავს. ჩილეს მხარეს მდებარე მწვერვალი ზღვის დონიდან 3 320 მეტრზე მდებარეობს, არგენტინის მხარეს მდებარე 3 200 მეტრზე, ხოლო სასაზღვრო ზოლში მდებარე ყველაზე მაღალია 3 491 მ.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არგენტინის ვულკანები კატეგორია:ჩილეს ვულკანები
ნერა (ინდიგირკის შენაკადი)
ნერა (Нера) — მდინარე რუსეთში, იაკუტიაში (სახაში), ინდიგირკის მარჯვენა შენაკადი. წარმოიქმნება მდინარეების დელიანკირისა და ხუნჯახის შეერთებით. სიგრძე 106 კმ, მდ. დელიანკირის უდიდესი შემდგენლის ჩათვლით — 331 კმ, აუზის ფართობი 24 500 კმ². მიედინება ნერის ზეგანზე. იკვებება შერეულად, ჭარბობს წვიმის წყლები. წყალდიდობა იცის მაისიდან აგვისტომდე. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავიდან 65 კმ-ში 119 მ³/წმ-ია. იყინება ოქტომბერში, დეკემბერ-იანვრიდან აპრილამდე მთლიანად გაყინულია; ლღვება მაისში – ივნისის დასაწყისში. ხეობაში გადის უსტ-ნერა – მაგადანის გზა.
სქოლიო
კატეგორია:სახის მდინარეები
დოღლაური
დოღლაური — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ბრეთის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 645 მეტრი, ქარელიდან 13 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 75 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ნერა
ნერა შეიძლება აღნიშნავდეს:
Leptogenys bidentata
Leptogenys bidentata — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Leptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ბელვუარის ციხესიმაგრე
ბელვუარის ციხესიმაგრე (כוכב הירדן, „იორდანეს ვარსკვლავი“) — ჯვაროსანთა ციხესიმაგრე ჩრდილოეთ ისრაელში. გალილეის ზღვიდან 20 კმ-ით სამხრეთით. მდებარეობს შემაღლებულ გორაზე. ჟილბერ დ'ესაიმ, ჰოსპიტალიერთა დიდმა მაგისტრმა ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყო 1168 წელს. აღდგენილი ციხესიმაგრე მდებარეობს ბელვუარის ეროვნულ პარკში. ის არის საუკეთესო შემონახული ჯვაროსნული ციხესიმაგრე ისრაელში.
ისტორია
200პქ|მარცხნივ|ბელვუარი სამხრეთ-დასავლეთიდან 1168 წელს ჰოსპიტალიერებმა იყიდეს ეს ადგილი ვებოსისგან — ფრანგი დიდგვაროვანისგან. ციხესიმაგრე მდებარეობს იორდანეს ხეობიდან 500 მ-ით ზევით. იგი მბრძანებლობდა გზას გალაადიდან (იერუსალიმის სამეფო) და მდინარის ფონს. ციხესიმაგრიდან ჩრდილოეთით მდებარეობს გალილეის ზღვა, ხოლო დასავლეთით ბორცვები. ციხესიმაგრე აკონტროლებდა მის მიმდებარე ტერიტორიებს.
შესყიდვისთანავე ჰოსპიტალიერებმა დაიწყეს ბელვუარის ციხესიმაგრის მშენებლობა. როდესაც ჟილბერ დ'ესაის დიდი მაგისტრის თანამდებობა ეკავა, მათ მიიღეს ცამეტი ციხესიმაგრე, რომელთაგან ბელვუარი ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო. ბელვუარის ციხესიმაგრე წარმოადგენდა მთავარ დაბრკოლებას მუსლიმთა მიზნისა — დაეპყროთ იერუსალიმის სამეფო აღმოსავლეთიდან. მან გაუძლო მუსლიმი ძალეის შეტევას 1180 წელს. 1182 წლის კამპანიის დროს, ბელვუართან გაიმართა ბრძოლა ბალდუინ IV-სა და სალადინს შორის.
ჰატინის ბრძოლაში ჯვაროსნებზე გამარჯვების შემდეგ, სალადინმა ციხესიმაგრე მოაქცია ალყაში. ალყა გაგრძელდა წელიწად ნახევარი, სანამ 1189 წლის 5 იანვარს მეციხოვნეები არ დანებდნენ. არაბები მართავდნენ მას 1219 წლამდე, სანამ აიუბიდთა ძალაუფლება არ დაემხო დამასკოში. 1241 წელს ციხესიმაგრე ფრანკებს გადაეცა და მათ კონტროლ ქვეშ დარჩა 1263 წლამდე. ახალ დროში ციხესიმაგრესთან ახლოს მდებარეობდა სოფელი კაუკაბ ალ-ჰავა, რომელიც ისრაელის მანდატის სამოქალაქო ომის დროს დაიცალა მოსახლეობისგან. არაბთა შენობები ადგილზე გაანადგურა ისრაელის ხელისუფლების მიერ 1963 და 1968 წლებში. ციხესიმაგრის ებრაული სახელი კოჩავა მომდინარეობს იმ სოფლის სახელიდან, რომელიც მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებობდა რომისა და ბიზანტიის იმპერიის დროს.
არქიტექტურა
მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, ჯვაროსნული ციხესიმაგრეების შესწავლა გაჩაღდა. მაგალითად, სირიამ დამოუკიდებლობა 1946 წელს გამოაცხადა და მწირი თანხები გააჩნდა გამოკვლევების დასაფინანსებლად. ისრაელში ჯვაროსნული ძეგლების შესწავლა განვითარდა ჯოშუა პრევერის დროს. მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი აღმოჩენა მოხდა ბელვუარში. 1963-1968 წლამდე ისრაელის ძველი სამყაროს დეპარტამენტმა ციხესიმაგრეში გათხრები ჩაატარა. გამოკვლევამდე ვარაუდობდნენ, რომ ბელვუარი უბრალო ციხე იყო, მხოლოდ ერთი შემოღობილი ადგილით. 1960-იან წლების გათხრებმა იერუსალიმის სამეფოს ადრეული სამხედრო არქიტექტურის კომპლექსური ხასიათი გამოავლინა. ციხესიმაგრის დიზაინი წააგავს რომაულ კასტრუმს; შიდა ნაწილი მართკუთხაა, კოშკებით კუთხეებში და სადაროჯო ჯიხურით ერთ-ერთი კედლის შუაში (დასავლეთით).
ბელვუარი არის ადრეული მაგალითი კონცენტრირებული ციხის გეგმისა, რომელიც ფართოდ გამოიყენებოდა გვიანდელ ჯვაროსნულ ციხესიმაგრეებში. ციხე იყო უაღრესად სიმეტრიული, მართკუთხა გარე კედლით, გამყარებული კვადრატული კოშკებით და თითოეულ მხარეს, შუაგულში მოქცეული ტერიტორია შემოფარგლული იყო გალავნით, რომელსაც ამაგრებდა კოშკები ოთხივე კუთხეში და დასავლეთ მხარეს. ციხესიმაგრე შემოფარგლული იყო 20 მ-ის სიგანის და 12 მ-ის სიღრმის თხრილით.
სქოლიო
კატეგორია:ჰოსპიტალიერთა ციხესიმაგრეები და ფორტიფიკაციები კატეგორია:ისრაელის ციხესიმაგრეები
ციცქიური
ციცქიური — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ხევის თემი). მდებარეობს ლიხის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ძირულის ხეობაში. ზღვის დონიდან 540 მეტრი. ხარაგაულიდან 50 კილომეტრი.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 186 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფლები
ზღვის ხვლიკი
ზღვის ხვლიკი (Amblyrhynchus cristatus) — ქვეწარმავალი იგუანასებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძე 140 სმ აღწევს. გვერდებიდან შებრტყელებული კუდი და თითებს შორის საცურაო აპკი აქვს. ზურგსა და კუდზე წვეტიანი და წაგრძელებული ქერცლის ტროპი გასდევს. ზღვის ხვლიკი გალაპაგოსის კუნძულების ენდემია. ბინადრობს ზღვის მოქცევის ზოლში. დროის უმეტეს ნაწილს წყალში ატარებს, კარგად დაცურავს. იკვებება წყალმცენარეებით. ერთადერთი თანამედროვე ხვლიკია, რომელიც საკვებს ზღვაში მოიპოვებს. ახასიათებს პოლიგამია — გამრავლების პერიოდში ზღვის ხვლიკები ქმნიან ჯგუფებს, რომლებიც 2-10 დედლის, ახალი თაობისა და ერთი მამლისაგან შედგება. დებს 1-3 კვერცხს.
ლიტერატურა
კატეგორია:იგუანასებრნი
საქართველოს საპარლამენტო არჩევნები 1999
საქართველოს საკანონმდებლო ორგანოს არჩევნები (1999) — რიგით მეორე საპარლამენტო არჩევნები საქართველოში კონსტიტუციის მიღების შემდგომ. არჩევნებში გაიმარჯვა საქართველოს მოქალაქეთა კავშირმა, პრეზიდენტ ედუარდ შევარდნაძის პარტიამ.
არჩევნები
არჩევნებში მონაწილეობდა მმართველი პარტია, საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი, რომლის სლოგანი იყო „სტაბილურობიდან კეთილდღეობამდე“ და აქცენტს სოციალური პრობლემების მოგვარებასა და ნატოში ინტეგრაციაზე აკეთებდა. მის ძირითად კონკურენტად მოიაზრებოდა ბლოკი „აღორძინება“, რომელიც წარმოადგენდა აჭარის მმართველის, ასლან აბაშიძის და მისი პარტიის, დემოკრატიული აღორძინების კავშირის ირგვლივ გაერთიანებულ რამდენიმე მემარცხენე და ნაციონალისტურ პარტიას, მათ შორის იყვნენ „საქართველოს სოციალისტური პარტია“ და „ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირი“. მათ გარდა არჩევნებში კიდევ 30 პარტია მონაწილეობდა.
შედეგები
რეგისტრირებულ ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობა იყო - 2 882 646. არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო - 1 948 659, ანუ ამომრჩეველთა 68%-მა. დადგენილი 7%-იანი ბარიერი მხოლოდ სამმა პარტიამ გადალახა. არჩევნებში გამოვლენილი დარღვევების გამო 14 ნოემბერს ცალკეულ საარჩევნო უბნებზე ხელახალი კენჭისყრა გაიმართა.
ახლადარჩეული პარლამენტის პირველი სხდომა გაიმართა 20 ნოემბერს, პარლამენტის თავმჯდომარე გახდა ზურაბ ჟვანია.
რესურსები ინტერნეტში
1999 კატეგორია:1999 წლის არჩევნები
საქართველოს ჩოგბურთის ფედერაცია
საქართველოს ჩოგბურთის ფედერაცია — ჩოგბურთის ფედერაცია, რომელიც დაარსდა 1991 წლის 7 ივნისს. 1993 წლიდან არის ჩოგბურთის საერთაშორისო ფედერაციისა (ITF) და ევროპის ჩოგბურთის ასოციაციის (ETA) წევრი.
სხვადასხვა დროს საქართველოს ჩოგბურთის ფედერაციის პრეზიდენტები იყვნენ: გურამ მირიანაშვილი (1991-93), ალექსანდრე მეტრეველი (1993-94), მირზა გელაშვილი (1994-96), მერაბ ადეიშვილი (1996-99), ლეილა მესხი (1999 წლიდან) და სხვა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:საქართველოს ჩოგბურთი კატეგორია:საქართველოს სპორტული ორგანიზაციები
მათემატიკური ლინგვისტიკა
მათემატიკური ლინგვისტიკა (ასევე კომპიუტერული ლინგვისტიკა, ინგ. computational linguistics) — მათემატიკური დისციპლინა, რომელიც ამუშავებს ბუნებრივი და ზოგიერთი ხელოვნური ენის სტრუქტურის აღმწერ ფორმალურ აპარატს. შეიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. მათემატიკურ ლინგვისტიკაში იყენებენ ალგებრის, ალგორითმებისა თეორიებისა და ავტომატების თეორიის მეთოდებს. მათემატიკური ლინგვისტიკა არ არის ლინგვისტიკის ნაწილი, თუმცა თავისი განვითარებით, მასთან მჭიდროდ არის დაკავშირებული. მათემატიკურ ლინგვისტიკას ზოგჯერ უწოდებენ ლინგვისტურ გამოკვლევებს მათემატიკური მეთოდებით.
ენის მათემატიკური აღწერა დაფუძნებულია ფ. სოსიურის წარმოდგენაზე ენის შესახებ, როგორც მექანიზმზე, რომლის ფუნქციონირება გამოიხატება ობიექტის მეტყველებით მოქმედებაში. მისი შედეგია „სწორი ტექსტები“ — გარკვეულ კანონზომიერებებს დაქვემდებარებული მეტყველების ერთეულების მიმდევრობა, რომელთა დიდი ნაწილი მათემატიკურად აიწერება. ამგვარი აღწერის საშუალებებს შეისწავლის მათემატიკური ლინგვისტიკის ერთ-ერთი დარგი — სინტაქსური სტრუქტურის აღწერის ხერხების თეორია.
მათემატიკური ლინგვისტიკის მეორე მნიშვნელოვანი დარგია ფორმალური გრამატიკების თეორია, რომელიც მოცემულია ნ. ხომსკის შრომებში. ეს თეორია შეისწავლის ამა თუ იმ ენის სწორი ტექსტების მთელი ერთობლიობისთვის დამახასიათებელი კანონზომიერებების აღწერის ხერხებს. ამ კანონზომიერებათა აღწერა კი ფორმალური გრამატიკის აგების გზით შეიძლება.
მათემატიკური ლინგვისტიკა შეისწავლის ენის ანალიზურ მოდელებს, რომლებიც იძლევიან ინფორმაციას ენის სტრუქტურის შესახებ. ენათმეცნიერთა უმრავლესობას მიაჩნია, რომ ტერმინ „მათემატიკური ლინგვისტიკის“ გამოყენება არ არის მიზანშეწონილი მისი ორაზროვნების გამო. იგი ქმნის მცდარ შთაბეჭდილებას, თითქოს არსებობს ენათმეცნიერება — მათემატიკური და არამათემატიკური, იწვევს ლინგვისტური დისციპლინის აღრევას მათემატიკურ დისციპლინაში, თუმცა ეს არ გამორიცხავს მათემატიკური და ლოგიკურ-მათემატიკური მეთოდების გამოყენებას ენათმეცნიერებაში.
სერგი ავალიანი
სერგი შალვას ძე ავალიანი (დ. 13 იანვარი, 1928, სოფ. ჯვარისა, ამბროლაურის რაიონი; — გ. 16 თებერვალი, 2017, თბილისი) — ქართველი ფილოსოფოსი, პროფესორი, მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, ფილოსოფიურ მეცნიერებათა აკადემიის დამფუძნებელი და მისი პირველი პრეზიდენტი (1995-2017)
ბიოგრაფია
1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. 1949 წლიდან მუშაობდა ფილოსოფიის ინსტიტუტში, ხოლო 1963-2008 წლებში ხელმძღვანელობდა ამავე ინსტიტუტის თეორიული ფილოსოფიის განყოფილებას, რომელსაც საბჭოთა პერიოდში "დიალექტიკური მატერიალიზმის განყოფილება" ერქვა.
სერგი ავალიანი მეცნიერულ კვლევას ძირითადად ექვსი მიმართულებით აწარმოებდა: ონტოლოგია, გნოსეოლოგია, აქსიოლოგია, ბუნებისმეცნიერების ფილოსოფია, მეცნიერების ფილოსოფია ანუ ეპისტემოლოგია და ქართული ფილოსოფიის ისტორია.
მის ფილოსოფიურ მემკვიდრეობაში მთავარი ადგილი უჭირავს სამ ფუნდამენტალურ კონცეფციას: ფსევდოაბსოლუტურის თეორია, მეცნიერული ონტოლოგია და აქსიოლოგიის კონცეფცია.
სერგი ავალიანმა შეიმუშავა ფსევდოაბსოლუტურის თეორია და ჩამოაყალიბა დაკვირვებადობის პრინციპის (გნოსეოლოგიური) ინტერპრეტაცია. ამ ინტერპრეტაციის საფუძველზე მან ერთმანეთისგან გამიჯნა ცოდნა და რწმენა, მეცნიერება და მეტაფიზიკა. ამ პრინციპის მისეული ინტერპრეტაციის საფუძველზე შემოიტანა მეცნიერული ონტოლოგიის ცნება, რომელიც აბსოლუტური არსების ანუ სუბსტანციური არსის შესახებ მეცნიერებას წარმოადგენს.
1984 წელს სერგი ავალიანს მიენიჭა მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. წიგნისათვის „ანტონ პირველი“ 1987 წელს გადაეცა ოქროს მედალი; 1998 წელს დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით, ხოლო 2003 წელს ივანე ჯავახიშვილის მედლით; 2011 წელს მიენიჭა საქართველოს ეროვნული პრემიის ლაურეატის წოდება.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ფილოსოფოსები კატეგორია:დაბადებული 1928 კატეგორია:დაბადებული 13 იანვარი კატეგორია:ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები კატეგორია:გარდაცვლილი 2017 კატეგორია:გარდაცვლილი 16 თებერვალი
კალდერა-დელ-ატუელი
კალდერა-დელ-ატუელი — კალდერის ტიპის ვულკანი ანდებში, არგენტინა-ჩილეს საზღვარზე. ამ ორ ქვეყანას შორის საზღვარი მის დასავლეთ ნაპირზე მდებარეობს. სწორედ აქედან იღებს სათავსე მდინარე რიო-დელ-ატუელი. ვულკანის მწვერვალი ზღვის დონიდან 5.189 მეტრზე მდებარეობს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:არგენტინის ვულკანები კატეგორია:ჩილეს ვულკანები
რუსეთის კონსტიტუციური კრიზისი (1993)
thumb|right|[[ელცინი, ბორის|ბორის ელცინი რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტი იყო კრიზისის პერიოდში.]] რუსეთის კონსტიტუციური კრიზისი — დაიწყო 1993 წლის 21 სექტემბერს რუსეთის პრეზიდენტის ბორის ელცინის მიერ ქვეყნის აღმასრულებელი მთავრობის (სახალხო დეპუტატთა კონგრესი და უზენაისი საბჭო) დათხოვნის გამო, რომელიც მის მიერ ძალაუფლების კონსოლიდაციასა და არაპოპულარულ ნეოლიბერალურ რეფორმებს ეწინააღმდეგებოდა. ელცინის 21 სექტემბერის განკარგულება წინააღმდეგობაში მოდიოდა იმ დროისთვის ძალაში არსებულ კონსტიტუციასთან. 15 ოქტომბერს, კრიზისის დასრულების შემდეგ, მისი ბრძანებით დაინიშნა რეფერენდუმი ახალ კონსტიტუციაზე.
კონგრესმა უარყო ელცინის განკარგულება მთავრობის დათხოვნის გამო და მისი იმპიჩმენტის საშუალებით პრეზიდენტობიდან დათხოვნას უყარა კენჭი. მისი მოწინააღმდეგე, ვიცე-პრეზიდენტი ალექსანდრე რუცკოი, არსებული კონსტიტუციის თანახმად პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლად დაინიშნა. 28 სექტემბერს ელცინის მთავრობის წინააღმდეგ საზოგადოებრივი პროტესტები დაიწყო მოსკოვის ქუჩებში, სადაც პირველი სისხლი დაიღვარა. არმია ელცინის კონტროლს ქვეშ დარჩა, რამაც განაპირობა კიდეც კრიზისის შედეგი. აღმასრულებელი მთავრობა რუსეთის პარლამენტის თეთრ სახლში ბარიკადებში მომწყვდეული აღმოჩნდა. მომდევნო კვირას, ანტი-ელცინის პტოტესტებმაც იწყო ზრდა, რაც 2 ოქტომბრისთვის მასობრივ სახალხო წინააღმდეგობაში გადაიზარდა. რუსეთი სამოქალაქო ომის მიჯნაზე აღმოჩნდა. ამ მომენტში უშიშროებისა და სამხედრო ელიტამ მხარი ელცინს დაუჭირა, იერიში მიიტანა პარლამენტზე სატანკო არტილერიის გამოყენებით, თითქმის დაანგრია რა შენობა და არჩეული კანონმდებლებისგან გაწმინდა იგი.
5 ოქტომბრისთვის ელცინის წინააღმდეგ შეიარაღებული წინააღმდეგობა ჩახშობილი იყო. ათ-დღიანი კონფლიქტი ყველაზე სისხლიანი ქუჩის ბრძოლა იყო მოსკოვში 1917 წლის ბოლშევიკთა რევოლუციის შემდეგ. მთავრობის ანგარიშით, კონფლიქტს შედეგად 187 ადამიანი მოკლული, ხოლო 437 კი დაჭრილი დარჩა (ურავლესობა კონგრესის მხარდამჭერები იყვნენ). ელცინი მისი განკარგულების ან ძალის გამოყენების გამო არასდროს გასამართლებულა.
კატეგორია:რუსეთის ისტორია კატეგორია:რუსეთის პოლიტიკა კატეგორია:1993
ზარზმის მონასტერი
ზარზმის მონასტერი — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი სოფელ ზარზმაში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. შემორჩენილია გუმბათოვანი ეკლესია, სამრეკლო და რამდენიმე ერთნავიანი სამლოცველო (ზოგი დანგრეულია). მათგან ცოტა მოშორებით ძველთაგან ცნობილი წყაროა. სხვა სამონასტრო შენობები (ბერების საკნები, სატრაპეზო და სხვა) არ შემონახულა.
ისტორია
მონასტრის დაარსების დროის შესახებ სხვადასხვა მოსაზრება არსებობს (VIII საუკუნე, IX საუკუნე). თავდაპირველად დაუარსებია ადრინდელი ფეოდალური ხანის სასულიერო მოღვაწეს სერაპიონ ზარზმელს, წარმოშობით კლარჯს, რომლის ცხოვრებაც აღწერილია ბასილი ზარზმელის ცნობილ თხზულებაში. სერაპიონისათვის დიდი დახმარება გაუწევია ადგილობრივ მთავარს გიორგი ჩორჩანელს, მას ახალი მონასტრისათვის სოფლები და მამულები შეუწირავს. სერაპიონის დროინდელი ეკლესია, რომელსაც დღემდე არ მოუღწევია, ხუროთმოძღვარ გარბანელს აუშენებია, და როგორც ჩანს, მარტივი ნაგებობა ყოფილა. ზარზმის ახლანდელი ტაძარი და სამრეკლო აგებულია XIV საუკუნის პირველ წლებში სამცხის მთავრის ბექა I მანდატურთუხუცესის დროს. უძველესი ისტორიული ნაშთია ერთ-ერთი სამლოცველოს შესასვლელის თაღში ჩასმული, უფრო ადრინდელი, შენობიდან გადმოტანილი, X საუკუნის ბოლო ათეული წლების წარწერა, რომელიც მოგვითხრობს დავით III დიდი კურაპალატის გალაშქრების ამბავს ბარდა სკლიაროსის წინააღმდეგ.
ზარზმის ტაძარი უმნიშვნელოვანესი ძეგლია, რომელშიც მკაფიოდ ჩანს მაშინდელი ქართული ხუროთმოძღვრების დამახასიათებელი ზოგი ახალი ნიშანი (ცვლილებები შენობის პროპორციებსა და ფასადთა მორთულობის სისტემაში. მრავალრიცხოვანი ჩუქურთმა, რომელიც კარ-სარკმელთა საპირეებს ამკობს, ტექნიკური შესრულების მხრივ მაღალ დონეზე დგას, მაგრამ რამდენადმე მშრალია). მნიშვნელოვანია კედლის მხატვრობაც, სადაც ტრადიციული სიუჟეტებთან ერთად შემონახულია სამცხის მფლობელ ჯაყელთა (სარგისის, ბექა მანდატურთუხუცესის, სარგის II-ის, ყუარყუარეს), აგრეთვე XVI საუკუნის ისტორიულ პირთა (იმერეთის მეფის ბაგრატ III-ის, სერაპიონ ხურციძის და სხვ.) პორტრეტები. ზარზმის მონასტრის სამრეკლო ერთ-ერთი უდიდესია საქართველოში და ამ ტიპის ქართული ნაგებობათა ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუშია. 1577 ზარზმის ახალმა მფლობელებმა - ხურციძეებმა, რომელთაც ეკლესიის ძველი მხატვრობის ნაწილი ახლით შეცვალეს, სამრეკლოს I სართულს თაღები ამოუშენეს და იოანე მახარებლის ეკლესიად აქციეს. XX საუკუნის დასაწყისში ჩატარდა ზარზმის ეკლესიის, სამრეკლოსა და მხატვრობის რესტავრაცია. ამის შედეგად მხატვრობის კოლორიტი და ნაწილობრივ სტილისტიკური თავისებურებაც შეილახა.
ზარზმის მონასტერში მოღვაწეობდნენ ბასილი ზარზმელი, გერმანე ზარზმელი, ბენედიქტე ზარზმელი და სხვა.
უხრწნელი გვამი
მუზეუმის დირექტორის ს. ორჯონიკიძის გადმოცემით, თავის დროზე სხეული უნახავს გ. ნიორაძეს, რომელსაც იგი XVI-XVII საუკუნეებით დაუთარიღებია. რა მონაცემებს ეყრდნობოდა მკვლევარი უცნობია.
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში რადიონახშირბადით (C14) ტანისამოსის ასაკი განისაზღვრა და დათარიღდა 990±90 წლით.
გარდაცვლილს ყაბალახის მსგავსად, თავზე ეხურა და ყელზე შემოხვეული ჰქონდა მაღალხარისხოვანი წვრილბეწვა ბამბისაგან დამზადებული მომწვანო-ყავისფერი ქსოვილი. ტანზე ეცვა იმავე ქსოვილის ჩალისფერი „კაბა“ და პერანგი. პერანგის გულისპირს შემოვლებული ჰქონდა ნატურალური აბრეშუმის ზონარი, ხოლო კაბა შუაზე უხეშადა იყო გაკერილი.
ტანსაცმლის ქსოვილი ლაბორატორიულად შესწავლილ იქნა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტის საქონელმცოდნეობის კათედრის ლაბორატორიის მიერ. ლაბორატორიის დასკვნით (ხელმძღვ. კ. მეგრელიძე), ქსოვილი ფიზიკურად კარგადაა შენახული. მიკროსკოპული შესწავლით დადგინდა, რომ ნიმუშის ყველა ქსოვილი ოთხკუთხედი ხლართითაა მოქსოვილი. თავზე და ყელზე შემოხვეული ქსოვილი დაჩითულია, ხოლო სხეულის საფარი სამოსი შეუღებავია.
სხეული ეკუთვნის მამაკაცს (172 სმ სიმაღლის), იგი 40-45 წლის ასაკში გარდაიცვალა. სხეული გულხელდაკრეფილია. სხეულის საფარი კანი გასქელებულია ელასტიურობა თითქმის დაკარგული აქვს და ირგვლივ მჭიდროდ ეკვრის მთელ სხეულს. იგი ალაგ-ალაგ დაჩვრეტილია. მარჯვენა ქვედა კიდური მარცხენასთან შედარებით მთელ სიგრძეზე ატროფიულია, მათ შორის გარშემოწერილობის სხვაობა 1-3 სმ-ია.
თავის რენტგენოლოგრამაზე აღმოჩნდა, რომ მარჯვენა ზედა ყბაზე პრემოლარების არეში ალვეოლარული მორჩი ატროფიულია. ქვედა ყბაზე მარჯვნივ არ არსებობს IV-V პრემოლარი. მარცხნივ სიბრძნის კბილი მთლიანად არ არის ამოჭრილი. იქვე ქვედა ყბის კუთხის არეში აღინიშნება სკლეროზული არშიით შემოფარგლული მრგვალი ფორმის ჩრდილი, რაც კისტაზე მიუთითებს.
გარდაცვალებამდე ბევრად ადრე, მას ქვედა ყბაზე ჰქონდა კისტა, ხოლო მენჯზე მარჯვნივ, ბოქვენისა და საჯდომი ძვლის განუვითარებლობა. ცვლილებანი: კიდურის ატროფია, ტერფების თაღოვანი და ვარუსული დეფორმაცია მიანიშნებს გადატანილ ავადმყოფობას — პოლიომელიტს. თუმცა ტაბუხის ფოსოს ფუძისა და ბოქვენის ძვლის ასწვრივ ტოტზე არსებული მონაცემებით შესაძლოა საქმე ძვლების ძველ მოტეხილობასთან ასოცირდებოდეს. ყოველივე ზემოთხსენებულის საფუძველზე საფუძვლიანი ვარაუდი არსებობს, რომ, მიუხედავად მოტეხილობების შეხორცებისა, პიროვნება იყო კოჭლი.
იქედან გამომდინარე რომ პიროვნება დასაფლავებული იყო ეკლესიასთან სავარაუდებელია რომ იგი სასულიერო პირი იყო.
ბარძაყის ძვალი
ბარძაყის ძვალი (femur, os femoris) — ადამიანის ჩონჩხის ლულისებრ ძვლებს შორის, ყველაზე გრძელი და მსხვილი ძვალი.
ძვალს აქვს მკვეთრად გამოკვეთილი ცილინდრული ფორმა, რომელიც წინ ოდნავ შეზნექილია. მის უკანა ზედაპირზე მისდევს ხორკლიანი ხაზი, რომელიც ბარძაყის ძვალს ყოფს ლატერალურ და მედიალურ ბაგეებად. აღნიშნულზე განლაგებულია ადამიანის კუნთები. ლატერალური (გარეთა) ბაგე, ძვლის ქვედა მესამედში იხრება და მიემართება  ლატერალური როკისაკენ, ხოლო ზედა მეასამედში  გადადის დუნდულოვან ხორკლში. მედიალური ბაგე, ბარძაყის ქვედა მესამედში იხრება მედიალური როკისაკენ და ლატერალურ ბაგესთან ერთად მოსაზღვრავს სამკუთხა ფორმის მუხლქვეშა ზედაპირს. მედიალური ბაგე ზედა ნაწილში გრძელდება ქედის ხაზში. სხეულის დაახლოებით შუა ნაწილში, ხორკლიანი ხაზის გვერდით მდებარეობს მასაზრდოებელი ხვრელი, რომელიც გრძელდება პროქსიმალურად მიმართულ მასაზრდოებელ  არხში. ბარძაყის ძვლის ზემო, ანუ პროქსიმალურ ბოლოსა და სხეულის საზღვარზე მდებარეობს ორი ბორცვი –  დიდი და მცირე ციბრუტები.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვედა კიდურის ძვლები
ზარზმის მონასტერი
უხრწნელი გვამი
ამგარად გამოკვლევებით დადგინდა, რომ იგი X საუკუნეში მცხოვრები სასულიერო პირი იყო და დაავადებული ყოფილა ქვედა ყბის კისტით, ამასთან, გადაუტანია პელიომიელიტი, მარჯვენა ტაბუხის ფოსოს ფუძისა და ბოქვენის ძვლის ასწვრივი ტოტის მოტეხილობა, რის გამოც დაკოჭლებულა. აღნიშნული პირი რომელიღაც ხანგრძლივად მიმდინარე ინფექციური დაავადებით ან შიმშილით გარდაიცვალა.
სქოლიო
კატეგორია:ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლები  კატეგორია:ადიგენის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თეკლათის ღვთისმშობლის შობის მონასტერი
300px|მინი თეკლათის ღვთისმშობლის შობის სახელობის მონასტერი – მდებარეობს სენაკის მუნიციპალიტეტში.
ისტორია
სახარბედიოს მთაზე მდებარე თეკლათის დედათა მონასტრის ისტორიის ათვლა XIX ს-ის 60-იანი წლებიდან იწყება. XIX საუკუნის II ნახევრის შტამპზე ეს ეკლესია მოხსენებულია თეკლათის დედათა მონასტრად (შტამპი ყოფილა რეზინის, ბეჭედი კი ბრინჯაოსი) ორივე 1992 წლის 20 იანვარს გაიტაცეს ეკლესიიდან. მონასტრის დაარსება უკავშირდება სქემიღუმენია სალომე თავდგირიძისა და იღუმენია ათანასია სალაყაიას სახელებს. დედათა დასი სქემიღუმენის სალომეს წინამძღოლობით თავდაპირველად მენჯის მთავარანგელოზთა მთაზე დაემკვიდრა. მოგვიანებით დედებმა ზემო თეკლათის დედათა მონასტრის ტერიტორია შეარჩიეს დასამკვიდრებლად, სადაც ყოფილა ერთნავიანი ქვით ნაგები მცირე ზომის ჩამონგრეული ტყემორეული ბაზილიკა. 1870 წელს იმერეთის ეპისკოპოს გაბრიელის ლოცვა-კურთხევით, მის მიერვე შედგენილი ტიპიკონით დედებმა დაიწყეს მონასტრის ჩამოყალიბება. ეს ადგილი და მიმდებარე ტერიტორია ჩამოერთვა სახარბედიოს და გადაეცა მონასტერს სამოღვაწეოდ. დედა სალომე გადაიყვანეს მღვიმის მონასტერში და იღუმენია ამ მონასტრისა გახდა ათანასია, რომელიც მონაზვნად აღკვეცილა 1867 წელს.
გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოს გრიგოლის ლოცვა-კურთხევით დაიწყო ახალი ღვთისმშობლის შობის სახელობის ბაზილიკური ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც მეუფე გრიგოლმა აკურთხა 1889 1 ოქტომბერს. ჟურნალი "მწყემსი" 1899 წელს ამ მონასტერზე წერდა: ,,თეკლათის დედათა მონასტრის საზოგადო საცხოვრებლის დამტკიცებისთანავე მასში შეიკრიბნენ მრავალნი დედანი. თეკლათში იყო პატარა ეკლესია, რომელიც სრულებით არ შეეფერებოდა ამ ადგილს. დიდი ღვაწლი და შრომა მიიღეს აქ შეკრებილ მონაზონთა შესაფერისი ეკლესიის აშენებისათვის, ადგილობით მღვდელმსახურებმა გულმხურვალე მონაწილეობა მიიღეს ხსენებული ეკლესიის აღშენების საქმეში და ხაზინის ფულიდან ერთი კაპეიკის დაუხმარებლად კეთილმხსნებელთ მობოჭილ ფულიდან აღშენდა ჩინებული ქვიტირის ეკლესია ...’’
1889 წლის პირველ ოქტომბერს ცხრა საათიდან დაიწყეს ეკლესია კურთხევა. კურთხევის შემდეგ დაიწყო წირვა, რომელიც დამთავრდა 12 საათზე. ეკლესიის კურთხევასა და წირვას მრავალი ხალხი დაესწრო. წირვის დროს ერთ მხარეზე გალობდნენ მონაზვნები და მეორეზე მამაკაცები. წირვის შემდეგ მისმა ყოვლად უსამღვდელოესობამ გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსმა წარმოსთქვა სიტყვა.
მონასტერში 100-მდე დედა იღვწოდა. აქ მოღვაწეობდა წმინდა ბერი ალექსი შუშანია და მისი მონაზვნად აღკვეცილი დედა და დები. ფუნქციონირებდა წმ. ნინოს სახელობის ქალთა სკოლაც, სადაც გოგონებს ქრისტეს მოძღვრებისადმი სასოებას, წიგნიერების სიყვარულსა და ხელსაქმეში დაოსტატებას უნერგავდნენ. აქვე არსებობდა სტამბა. მონასტერი თავისი ხარჯებით ბეჭდავდა სასულიერო ლიტერატურას და ხალხს ურიგებდა.
რუსეთის იმპერატორმა ალექსანდრე III მონასტერს ღვთისმშობლის შობის ხატი შესწირა. 1904 წლის მაისიდან აქ დასვენებულია ათონის მთიდან ჩამობრძანებული ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის მირონმდინარე ხატი ,,დაუჭკნობელ ყვავილად” წოდებული. განსაკუთრებით აღსანიშნავია უდიდესი სიწმინდე - წმინდა იოანე ნათლისმცემლის ცერა თითი, რომელიც ვერცხლის ლუსკუმაშია ჩასვენებული. საბჭოთა პერიოდში გაძარცვეს საყდარი, დაანგრიეს სამრეკლო, დაფანტეს მონაზვნები. დარჩენილ ურჩ დებს ჩამოართვეს ტაძარში ლოცვის უფლება, მაგრამ ისინი მაინც განაგრძობდნენ მსახურებას. გასაბჭოების წლების შემდეგ ტაძარში მოღვაწე თითო-ოროლა პირთაგან აღსანიშნავია არქიმანდრიტი კონსტანტინე ქვარაია. 60-იანი წლებიდან განახლდა წირვა-ლოცვა, 1969 წლიდან აქ მოღვაწეობდა პატრიარქის სულიერი მოძღვარი არქიმანდრიტი შიო ძიძავა, რომელმაც უწინასწარმეტყველა უწმინდესს პატრიარქობა. იგი თეკლათის მონასტერშია დაკრძალული. აქ იღვწოდნენ ღრმად მოხუცი მონაზვნები; იღუმენია ქეთევანი, რიფსიმე და ელენე ახვლედიანები, იღუმენია ფავსტო და სქემონაზონი აკეფსიმა შუშანიები, სქემიღუმენია ელენე.
1997 წლიდან მონასტერში იღუმენია ანა მუსელიანის მოსვლიდან იწყება მონასტრის ხელახალი აღორძინება. დღეისთვის მონასტერი მშვენდება იქ მოღვაწე დედებისა და დების ზრუნვით, ღვთისშვილთა საერთი ძალისხმევით.
წმინდა პლატონი
წმინდა პლატონი – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე  არის ძველი სტილით 18 ნოემბერი, ახალი სტილით - 1 დეკემბერი. იგი წმინდა მოწამის, ანტიოქე მკურნალის (ხს. 29 ივლისს) ძმა, დაიბადა გალატიის ანკვირიაში, კეთილმსახური მშობლების ოჯახში. მან სიყმაწვილეშივე დატოვა მშობლიური სახლი და მოციქულებრივი ღვაწლი იტვირთა: ნეტარი ქალაქ-ქალაქ დადიოდა, სულიწმიდის მადლით აღვსილი, ქადაგებდა სახარების სწავლებას წარმართთა შორის და მსმენელებს აოცებდა დამაჯერებელი მჭევრმეტყველებითა და ელინურ მწიგნობრობაში ღრმა განსწავლულობით. ამისთვის იგი შეიპყრეს და ზევსის ტაძარში მიიყვანეს, მმართველ აგრიპინას სამსჯავროზე. მსაჯული თავდაპირველად ეცადა, ლიქნით დაეყოლიებინა წმინდანი ქრისტეს უარყოფაზე - არწმუნებდა, თუ წარმართულ ღმერთებს სცემ თაყვანს, სიბრძნით თვით დიდ ფილოსოფოს პლატონს გაუტოლდებიო. ამაზე წმინდა პლატონმა უპასუხა, ფილოსოფოსის სიბრძნე დიდია, მაგრამ წარმავალი და შეზღუდული; ჭეშმარიტ, მარადიულ და უსაზღვრო სიბრძნეს კი მხოლოდ სახარებისეული სწავლება შეიცავსო. მსაჯულმა წმინდანს მაცხოვრის უარყოფის ფასად თავისი მომხიბლავი ასული შესთავაზა ცოლად, ურჩობის შემთხვევაში კი წამებითა და სიკვდლით დაემუქრა. ნეტარმა პლატონმა მიუგო, წარმავალ სიკვდილს ვირჩევო საუკუნო სიცოცხლისთვის. აღმსარებლის კადნიერებით განრისხებულმა მმართველმა ბრძანა, ჯერ დაუნდობლად ეგვემათ წმინდანი, შემდეგ კი საპყრობილეში ჩაეგდოთ. ციხის კარებთან უამრავმა ხალხმა მოეყარა თავი. მათ შორის იყვნენ მართლმორწმუნეებიც, რომელთაც უფლის რჩეულმა ხმამაღლა მიმართა:
ლიტერატურა
„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი IV, თბილისი, 2003 წ.
კატეგორია:IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები
Leptogenys binghamii
Leptogenys binghamii — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Leptogenys-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Ponerinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
სერო-ტუსგლე
სერო-ტუსგლე — სტრატოვულკანი ჩრდილო-დასავლეთ არგენტინაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 5 500 მეტრზე. სერო-ტუსგლე ცენტრალური ანდების ყველაზე აღმოსავლეთით მდებარე ახალგაზრდა ვულკანს წარმოადგენს, მდებარეობს რა ამ რეგიონის მთავარი ვულკანური სარტყელიდან 120 კმ-ით აღმოსავლეთით. მისი ასაკი, როგორც წარსულში ამოფრქვეულმა მასალებმა აჩვენა 0,1 მლნ წელია.
ვასკო ნუნიეს დე ბალბოა
thumb|180px|ვასკო ნუნიეს დე ბალბოა thumb|180px|ბალბოა წყნარი ოკეანის პირას ვასკო ნუნიეს დე ბალბოა (Vasco Núñez de Balboa; დ. 1475, ბადახოსი, ესპანეთი — გ. 12- 21 იანვარი შორის, 1519, აკლა, (დარიენი), პანამა) — ესპანელი კონკისტადორი, აღმომჩენი და თავგადასავლების მოყვარული, პირველი ევროპელი, ვინც წყნარი ოკეანე იხილა ამერიკის მხრიდან.
Leptogenys birmana
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ფრანსუა ლეჟონი
ფრანსუა ლეჟონი (François Lejeune), აგრეთვე ცნობილი როგორც ჟან ეფელი (Jean Effel; დ. 12 თებერვალი 1908, პარიზი — გ. 11 ოქტომბერი 1982, პარიზი) — ფრანგი მხატვარი-კარიკატურისტი. თავისი ფსევდონიმი მოიგონა სახელისა და გვარის პირველი ასოების გამოყენებით — F და L.
ეფელი ყველაზე მეტად ცნობილი გახდა თავისი სატირული კომიქსების ციკლით სამყაროს შექმნა, სადაც ის სახალისო სახით გადმოსცემს სამყაროს შექმნას და განვითარებას, დასაბამიდან — პირველი ადამიანების ცოდვამდე.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1908 კატეგორია:გარდაცვლილი 1982 კატეგორია:ფრანგი მხატვრები კატეგორია:ფრანგი კარიკატურისტები კატეგორია:ფრანგი ილუსტრატორები კატეგორია:ფრანგი ჟურნალისტები
მუხამეტდინოვო
მუხამეტდინოვო (Мөхәмәтдин; Мухаметдиново) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში.
2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 19 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბლაგოვეშჩენსკიდან დაშორებულია 84 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ზაგოროდნაია, რომელიც დაშორებულია 111 კმ-ით.
2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები (55%) და თათრები (27%) შეადგენენ.
სქოლიო
კატეგორია:ბლაგოვეშჩენსკის რაიონის სოფლები
1959 ისრაელის საკანონმდებლო არჩევნები
1959 წლის 3 ნოემბერს ისრაელში ჩატარდა საკანონმდებლო არჩევნები მეოთხე ქნესეტის 120 წევრის ასარჩევად. მაპაი დარჩა დომინანტურ პარტიად და მოიპოვა შვიდი ადგილი. არჩევნების შემდეგ, მაპაის ლიდერმა დევიდ ბენ-გურიონმა ჩამოაყალიბა მეცხრე მთავრობა 1959 წლის 17 დეკემბერს. მის კოალიციაში შედიოდნენ ეროვნული რელიგიური პარტია, პროგრესული პარტია და ისრაელის სამი არაბული პარტია, პროგრესი და განვითარება, თანამშრომლობა და ძმობა და სოფლის მეურნეობა და განვითარება. მთავრობას 16 მინისტრი ჰყავდა. მაპაის პარტიიდან კადიშ ლუზი გახდა ქნესეტის სპიკერი.
შემდგომ განვითარებული მოვლენები
1961 წლის 31 იანვარს ბენ-გურიონის გადადგომის შემდეგ მტავრობა დაიშალა, მას უნდობლობა გამოუცხადეს "ლავონის საქმის" გამო სიონისტებმა და ჰერუტმა.
მან მთავრობის შექმნა ვეღარ შეძლო და დაინიშნა ახალი არჩევნები.
ქნესეთი ფუნქციონირებდა ერთი წელი და 9 თვე, მეოთხე ქნესეთი იყო ყველაზე მოკლე ვადით.
გარე ბმულები
კატეგორია:არჩევნები კატეგორია:ისრაელის პოლიტიკა კატეგორია:ისრაელი
გაქცევა გათენებისას
გაქცევა გათენებისას — 1975 წლის ქართული ფილმი.
სიუჟეტი
ნაწარმოების სიუჟეტი ქუთაისის ციხიდან სიკვდილმისჯილ რევოლუციონერ პატიმართა გაქცევის რეალურ ფაქტზეა აგებული და ამ ოპერაციის მომზადებისა და წარმატებით განხორციელების სირთულეებზე მოგვითხრობს. საინტერესოდაა დახატული პროფესიონალ რავოლუციონერთა პორტრეტები.
სქოლიო
კატეგორია:სსრკ-ის ფილმები კატეგორია:1975 წლის ქართული ფილმები კატეგორია:ქართულენოვანი ფილმები კატეგორია:სიმონ დოლიძის ფილმები
T-64
T-64 — შეიარაღებაში მიიღეს 1960 წლის ბოლოს, ეს იყო ძირითადი საბრძოლო ტანკების ახალი ოჯახის წარმომადგენელი საბჭოთა კავშირში, მისი მიზანი იყო ჩაენაცვლებინა მოძველებული T-54/55 და T-62. ეს ტანკი გამოირჩეოდა ინოვაციურობით მასზე დაყენებული იყო: მსოფლიოში პირველი ავტო-დამტენი და ახალი ტიპის ჯავშანი
ისტორია
thumb|300px|T-64 სწავლებაზე
შექმნის ისტორია
1950 წლის დასაწყისში საბჭოთა კონსტრუქტორებმა დაიწყეს ფიქრი სრულიად ახალი ტანკის შექმნაზე, ამ დროს კი საბჭოთა არმიას სჭირდებოდა რადიკალურად ახალი ტანკი რომელიც ბევრად აჯობებდა ამერიკულ/ევროპულ ტანკებს. მასზე მუშაობა კი დაიწყო ხარკოვის ქარხანამ ხოლო 1958 წელს გამოიცადა მისი პირველი ექსპერიმენტატული ვარიანტი ობიექტ-430 რომელსაც ჰქონდა თავიდან 100მმ ქვემეხი ხოლო შემდგომში 122მმ მას ასევე ჰქონდა 120მმ შუბლა ჯავშანი ხოლო შემდგომში კი 160მმ, მასში ასევე გამოყენებული იყო ძალიან ბევრი დეტალი T-54/55 - დან. მისი მეორე ექსპერიმენტული ვარიანტი ობიექტ 432-ს ჰქონდა ახალი 115მმ ქვემეხი ასევე დამონტაჟებული იყო ავტო დამტენი რომელიც მის ეკიპაჟს სამ კაცამდე ამცირებდა ამის გამო კი მისი წონა 36 ტონა გახდა როცა ობიექტ 430 30 ტონა იყო ასევე დაუყენეს ახალი ჯავშანი გაუძლიერეს ძრავა და გაუხადეს 700 ცხენის ძალიანი რომელმაც გახადა ბევრად მანევრული,ეს კი უკვე ჯობდა მოწინააღმდეგის ტანკებს რომელსაც ჰქონდა 105მმ ქვემეხი და ბევრად სუსტი ჯავშანი, სწორედ ეს ვერსია მიიღეს შეიარაღებაში.