cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
იურაკიაკუს რაიონი
იურაკიაკუს რაიონი (Distrito de Yuracyacu) — რაიონი პერუში, სან-მარტინის რეგიონის რიოხის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 824 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 702 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 340 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 13.74 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სან-მარტინის რეგიონის რაიონები კატეგორია:რიოხის პროვინციის რაიონები
იამბრასბამბის რაიონი
იამბრასბამბის რაიონი (Distrito de Yambrasbamba) — რაიონი პერუში, ამასონასის რეგიონის ბონგარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 903 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 043 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.52 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 715.96 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ამასონასის რეგიონის რაიონები კატეგორია:ბონგარის პროვინციის რაიონები
ხაშთარაკი
ხაშთარაკი (Խաշթառակ) — სოფელი სომხეთში, ტავუშის პროვინციაში. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 782 ადამიანს შეადგენდა. სოფელში მდებარეობს ახლად აშენებული ეკელსია, ხოლო სოფლის მიდამოებში მრავალი ხაჩკარია.
გამოთვლითი ტექნიკის ასოციაცია
გამოთვლითი ტექნიკის ასოციაცია (The Association for Computing Machinery ACM) — გამოთვლითი ტექნიკის საერთაშორისო სამეცნიერო საზოგადოება.
გამოთვლითი ტექნიკის ასოციაცია (ACM) დაარსდა 1947 წელს და წარმოადგენს მსოფლიოში უმსხვილეს სამეცნიერო-საგანმანათლებლო გამოთვლით საზოგადოებას. არის არაკომერციული პროფესიონალური წევრების ჯგუფი, რომელიც 2019 წლის მონაცემებით 100 ათას სტუდენტს და პროფესიონალ წევრს აერთიანებს. მისი შტაბ-ბინა ნიუ-იორკში მდებარეობს. ჩვეულებრივი წევრებისგან გამოსარჩევად ACM-ს აქვს რამდენიმე მაღალი დონის და გამოცდილი წევრობის სტატუსი. სტიპენდიანტების, გამორჩეული წევრების და უფროსი წევრების რაოდენობა არ უნდა აღემატებოდეს შესაბამისად 1%, 10% და 25%-ს პროფესიონალი წევრების საერთო რაოდენობიდან.
საქმიანობა
ACM შედგება რეგიონალური განყოფილებებისა და სპეციალური თემატური ჯგუფებისაგან (special interest group SIG). სწორედ ეს ჯგუფები ატარებენ ძირითად სამუშაოებს. ზოგიერთი თემატური ჯგუფია:
ACM და მისი სპეციალური ინტერესის ჯგუფი (SIG) სპონსორობას უწევენ მრავალრიცხოვან კონფერენციებს. მხოლოდ 2017 წელს ჩატარდა 170 კონფერენცია მთელს მსოფლიოში. ზოგიერთი კონფერენცია ყოველწლიურია. ACM-ის ჩატარებული კონფერენციები ხშირად ძალიან პოპულარულია და ამის გამო კონკურენტუნარიანიც. 2007 წელს ჩატარებულ SIGGRAPH-ის კონფერენციას ჰყავდა 30000 დამსწრე.
ACM აფინანსებს კომპიუტერულ მეცნიერებასთან დაკავშირებულ ღონისძიებებს. ასეთია, მაგ. ACM/ICPC — საერთაშორისო ოლიმპიადა პროგრამირებაში სტუდენტებისთვის; ჭადრაკის მატჩი გარი კასპაროვსა და კომპიუტერს (IBM Deep Blue) შორის.
ACM-ს აქვს ციფრული ბიბლიოთეკა — ჟურნალების, გაზეთების და ორგანიზაციის კონფერენციების მასალების არქივი. ონლაინ-სერვისები ითვალისწინებს ფორუმებს, როგორიცაა მაგ. Ubiquity და Tech News digest. ACM მასალების პუბლიკაციის დროს ითხოვს მისთვის საავტორო უფლებების გადაცემას. ავტორებს შეუძლიათ თავიანთი ნაშრომების საკუთარ საიტებზე გამოქვეყნებაც, მაგრამ აუცილებლად უნდა მიუთითონ შესაბამისი გვერდი ACM-ის ციფრული ბიბლიოთეკიდან. მასალების ჩამოსატვირთად საიტზე ფასიანი რეგისტაციაა საჭირო, იმისდა მიუხედავად, რომ ავტორებს ანაზღაურება მათ ნაშრომებთან წვდომისთვის არ ეძლევათ.
ხელმძღვანელობა
ACM-ის პრეზიდენტი აირჩევა ორ წელიწადში ერთხელ. ორგანიზაცია იმართება საბჭოს მიერ, რომელიც შედგება პრეზიდენტის, ვიცე-პრეზიდენტის, ხაზინადარის, ექს-პრეზიდენტის, SIG-ის სამთავრობო სამმართველოს თავმჯდომარის, პრეს-ცენტრის უფროსის, SIG-ის სამთავრობო სამმართველოს 3 წარმომადგენლისა და 7 არჩევითი წევრისაგან.
ACM-ის დაწესებული ჯილდოები
ACM გასცემს დამოუკიდებლად და ასევე სხვა ორგანიზაციასთან ერთად სხვადასხვა ჯილდოებს გამორჩეული ტექნიკური და პროფესიონალური მიღწევებისა და ღვაწლისათვის ინფორმატიკასა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების სფეროში.
სქოლიო
კატეგორია:საინფორმაციო ტექნოლოგიური ორგანიზაციები კატეგორია:საერთაშორისო ორგანიზაციები კატეგორია:1947 წელს დაარსებული კომპანიები კატეგორია:ორგანიზაციები ანბანის მიხედვით
ჭიკაანის ციხე-გალავანი
ჭიკაანის ციხე გალავანი — არქიტექტორული ძეგლი მდებარეობს აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრზე, ვაკეზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ნაგებია ნატეხი და რიყის ქვის სწორხაზოვანი რიგებით. ციხის გეგმა კვადრატის მიახლოებული სწორკუთხედია (დაახლოებით 75 x 70 მეტრი), რომლის ოთხივე კუთხეში მდგარა ცილინდრული კოშკი.
ძეგლი თითქმის მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილია ჩრდილო-დასავლეთის კოშკი (შიდა დიამეტრი - 4.7 მეტრი) და მასთან დაკავშირებული კედლების მცირე ნაწილები, სამხრეთ-დასავლეთის კოშკის ნაშთი. გალავნის სამხრეთ კედელი და აღმოსავლეთ კედლის მცირე ნაწილი.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ციხესიმაგრეები
როზტილი (პრაღის მეტრო)
როზტილი (Roztyly) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს C ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1980 წელს.
გორდელაძე
საკუთარი სახელი  გორდელაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
კატეგორია:ქართული გვარები
შილდის წმინდანების ეკლესია
შილდის წმინდანების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სოფელ შილდაში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში. დგას სოფელ ჭიკაანის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ორ კილომეტრზე. თარიღდება XIX საუკუნით.
ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია აგურით სქელი კირის ხსნარზე. ძლიერ დაზიანებულია: ჩაქცეულია კამარა და კონქი, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილი. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდა, რომლის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. აფსიდი დარბაზისგან გამოყოფილია მხრებით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კორნეშტი (უნგენის რაიონი)
კორნეშტი (Corneşti) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 015 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 038 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
ბერეჟანის რაიონი
ბერეჟანის რაიონი (Бережа́нський район) — რაიონი უკრაინაში, ტერნოპილის ოლქში. მისი ფართობია 661 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 20 722 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 31,35 კაცს კმ²-ზე. ბერეჟანის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბერეჟანი.
სქოლიო
კატეგორია:ტერნოპილის ოლქის რაიონები
ჰატინის ბრძოლა
ჰატინის ბრძოლა — გაიმართა 1187 წლის 4 ივლისს, იერუსალიმის სამეფოს ჯვაროსნებსა და სალადინის არმიებს შორის. ეს ბრძოლა ასევე ცნობილია, როგორც ჰატინის რქების ბრძოლა. მუსულმანურმა არმიამ გაანადგურა და ბევრიც დაატყვევა ჯვაროსანთა არმიიდან. ამ ბრძოლის პირდაპირი შედეგი იყო მუსლიმთა გაძლიერება წმინდა მიწაზე და შემდგომ იერუსალიმის და რამდენიმე ჯვაროსნული ქალაქის აღება სალადინის მიერ. ამ მარცხებმა აიძულა ევროპელები, რომ წამოეწყოთ მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობა, რომელიც ჰატინის ბრძოლიდან ორი წლის შემდეგ დაიწყო.
წინარეისტორია
გი დე ლუზინიანი იერუსალიმის მეფე გახდა 1186 წელს. მან მეფობა მისი მისი ცოლისგან-დედოფალ სიბილასგან მიიღო. თუმცა მის მეფობას ეწინააღმდეგებოდა ბალდუინ V-ის რეგენტი რაიმონდ III-ტრიპოლის გრაფი. მათ შორის სიტუაცია ისე დაიძაბა, რომ თითქმის ომამდე მივიდა. რაიმონდმა იორდანეს ხეობაში ჯარიც კი შეიყვანა, მაგრამ ეს დაპირისპირება თავიდან იქნა აცილებული რაიმონდის მომხრე ბალიან იბელინის წყალობით.
იმავდროულად მაჰმადიანური სამეფოები ნელ-ნელა ერთიანდებოდნენ. 1169 წელს სალადინი გახდა ეგვიპტის ვეზირი და მალე ჩაიგდო ტახტი ხელთ. 1174 წელს მან დაიმორჩილა დამასკო, 1176 წელს ალეპო, 1183 წელს მოსული. იერუსალიმის სამეფო პირველად აღმოჩნდა ერთი მმართველის ქვეშ გაერთიანებული მუსულმანური ტერიტორიებით გარშემორტყმული. ამის მიუხედავად ჯერ კიდევ ბალდუინ IV-მ შეძლო სალადინის დამარცხება. ამის შემდგომ დააიდო ზავი მათ შორის.
1187 წლის აპრილში რაიმონდი დათანხმდა სალადინთან დაზავებას. თუმცა მოხდა შეტაკება ჯვაროსანთა და მუსლიმთა სადაზვერვო რაზმებს შორის. ამის შემდეგ რაიმონდი და გი დე ლუზინიანი შერიგდნენ და ერთიანი არმია დაძრეს ჩრდილოეთით, რათა შეხვედროდნენ სალადინს.
მაისის ბოლოს სალადინს ჰყავდა 30 000-იანი არმია, მათ შორის 12 000 ცხენოსანი იყო. მისმა ჯარმა მდინარე იორდანე 30 ივნისს გადაკვეთა. ჯვაროსანთა არმია შეგროვდა ლა საფორიასთან. იგი შედგებოდა 20 000 კაცისგან, მათ შორის 1 200 რაინდი იერუსალიმიდან და ტრიპოლიდან, 50 კი ანტიოქიიდან. ჯვაროსანთა არმიაში ასევე იყვნენ მეარბალეტეები და დაქირავებული ჯარისკაცები, რომლებიც ინგლისის მეფის, ჰენრი II-ის მიერ გამოგზავნილი ფულით დაიქირავეს.
ტიბერიის ალყა
2 ივლისს, სალადინი, რომელსაც სურდა რომ გი დე ლუზინიანის არმია გაეტყუებინა ლა საფორიას წყაროებიდან, პირადად მეთაურობდა ტიბერიის ალყას. მუსლიმთა მთავარი ჯარი იმყოფებოდა კაფრ-საბტთან. ქალაქმა ფული შესთავაზა, მაგრამ სალადინმა უარი განცხადა. მუსლიმებმა ჩამოანგრიეს ერთ-ერთი კოშკი და მაშინვე შეიჭრნენ ქალაქში და ბრძოლის შემდეგ აიყვანეს ტყვეები.
სალადინმა მიიღო ინფორმაცია რომ გი დე ლუზინიანი ჯვაროსანთა არმიით მოდიოდა აღმოსავლეთისაკენ. 2 ივლისის ღამეს ჯვაროსანთა საბჭომ სხდომაზე მიიღეს გადაწყვეტილება და დატოვეს უსაფრთხო და წყლით უზრუნველყოფილი ლა-საფორია, მიუხედავად იმისა, რომ რაიმონი წინააღმდეგი იყო.
სალადინსაც ეს ჰქონდა დაგეგმილი. ის ფიქრობდა, რომ შეეძლო ჯვაროსნები დამარცხება ველზე, მაგრამ ეს უნდა მომხდარიყო მანამ, სანამ ჯვაროსნები მას ალყაში მოაქცევდნენ.
ბრძოლა
ჯვაროსნებმა საფორია დატოვეს 3 ივლისს. გი მეთაურობდა ცენტრს, რაიმონი, რენო და ბალიანი ავანგარდს. შუადღისას ჯვაროსნებმა მიაღწიეს წყაროს სოფელ თურანში, ლა-საფორიადან 6 მილში (10 კმ). ეს იყო ჯერ კიდევ 9 მილი (14 კმ) ტიბერიამდე. შემდეგ წყარომდე ნახევარი დღის სავალი იყო. როდესაც სალადინმა აიღო ტიბერია და ჯაროსნებმაც დატოვეს თურანი, მუსლიმები შეტევაზე გადავედნენ აღმოსავლეთით. სალადინმა მისი არმიის ორი ფრთა გაგზავნა რათა ჯვაროსნებისთვის დასავლეთის გზები ჩაეკეტათ. ეს ჯვაროსნებს უკან დახევის საშუალებას არ მისცემდა.
ჯვაროსანთა გეგმაში ცვლილებები მოხდა. რაიმონდმა დაარწმუნა გი დე ლუზინიანი, რომ ჯარები წაეყვანა ჰატინის წყაროებისკენ, რომელიც 6 მილის(9.7 კმ) დაშორებით იყო. ხოლო აქედან შეეძლო წასულიყო ტიბერიისკენ მომდევნო დღეს.
დილით, 4 ივლისს ჯვაროსნებს ცეცხლმოკიდებული ისრები დაუშინეს მუსლიმებმა. ჟერერდმა და რეინალდმა(ისინიც მეთაურები იყვნენ) გის ურჩიეს შეექმნა რაზმები და დაეწყო შეტევა. რაიმონდი ხელმძღვანელობდა პირველ დივიზიას ანტიოქიის მთავრის ბოემუნდ III-ის ვაჟის-რაიმონდთან ერთად, ხოლო ბალიანი და ჟოსლინ III ქმნიდნენ უკანა ფლანგებს.
მწყურვალმა და დემორალიზებულმა ჯვაროსნებმა აყარეს ბანაკი და გაემართნენ ჰატინის წყაროებისკენ. გზაში მათ გადაუდგა სალადინი და ბლოკადაში მოაქცია და დაიწყო შეტევა. რაიმონდმა ორჯერ სცადა გარღვევა და მეორე მცდელობისას მან გაარღვია და საკუთარი ჯარით გაემართა ტვიროსისკენ.
რაიმონდის გაქცევის შემდეგ გის პოზიცია უფრო უიმედო იყო.ქრისტიანები არაორგანიზებულები აღმოჩნდნენ. წყურვილისგან და ჭრილობებისგან უამრავი ჯვაროსანი ადგილზევე დაიღუპა, ხოლო დანარჩენები ტყვედ აიყვანეს.
მუსლიმები შევარდნენ გის კარავში და იგი ტყვედ აიყვანეს. ასევე დაატყვევეს გის ძმა ამალრიკი, რეინალდ შატიიონი, უილიამ V მონფერატი, ჟერარდ დე რედიფორტი, ჰამფრი IV თორონის ლორდი, ჰიუ ჯაბალას ლორდი, პლივიან ბოტრონის ლორდი, ჰიუ გიბელეტის ლორდი და ბევრი სხვა ბარონი იერუსალიმის სამეფოდან. მხოლოდ დაახლოებით 3000 მათგანი გაიქცა.
სქოლიო
კატეგორია:მეორე ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდგომი პერიოდი კატეგორია:XII საუკუნის ბრძოლები
ერევნის ცირკი
მინი|ერევნის ცირკი 2009 წელს მინი|ერევნის ცირკი 2017 წელს
ერევნის ცირკი (Երևանի կրկես) — ცირკი სომხეთის დედაქალაქ ერევანში. დაარსდა 1930-იან წლებში. მთლიანად გარემონტდა 1962 წელს და დაანგრიეს 2012 წლის სექტემბერში. ცირკის ახალი შენობის გახსნა 2014 წლისათვის იყო დაგეგმილი.
ცირკის თავდაპირველი შენობა ხის იყო და 1930-იან წლებში აშენდა. 1939 წელს ნიკოღაიოს ბუნიათიანმა ააგო ახალი, 800 მაყურებელზე გათვლილი შენობა. 1962 წელს იგი მთლიანად გარემონტდა ვაღარშაკ ბელუბეკიანის პროექტის მიხედვით. მისი ტევადობა 700 კაცამდე შემცირდა. შენობა ამის შემდეგ აღარ განახლებულა.
2005 წლის აგვისტოში მოხდა ცირკის გასხვისება და მისი მფლობელი ცირკის კოლექტივი გახდა სოს პეტროსიანის ხელმძღვანელობით. 2011 წელს მოსკოვში მოღვაწე სომეხმა ბიზნესმენმა სამველ კარაპეტიანმა განაცხადა, რომ მისი ტაშირ ჯგუფი ცირკის განსაახლებლად 150 მილიონი სომხური დრამისათვის $10 მილიონის ინვესტიციას განახორციელებდა.
2011 წლის აგვისტოში ტაშირ ჯგუფმა სარემონტო სამუშაოები დაიწყო, თუმცა, მოგვიანებით, გადაწყდა, დაენგრიათ შენობა და მის ადგილას ახალი აეშენებინათ, რადგან ძველი განახლებას არ ექვემდებარებოდა. ცირკის სახურავის დემონტაჟი განახორციელეს 2012 წლის 21 ივლისს. რამდენიმე თვის შემდეგ, 2012 წლის 8 სექტემბერს მთელი შენობა დაანგრიეს. დემონტაჟის პროცესს ხელმძღვანელობდა სომხეთის საგანგებო სიტუაციათა სამინისტრო.
ცირკის ცხოველები, ამჟამად, დროებით, ერევნის ზოოპარკში იმყოფებიან.
ცირკის ახალი შენობა 1700-დან 2000-მდე მაყურებელს დაიტევს. ასევე, აშენდება ახალი მიწისქვეშა ავტოსადგომი.
სქოლიო
კატეგორია:ერევნის ღირსშესანიშნაობები კატეგორია:ერევნის შენობა-ნაგებობები
გორდელა
„გორდელა“ — ქართული ხალხური სიმღერის ანსამბლი, ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა IX საერთაშორისო ფესტივალის ლაურეატი (სოფია, ბულგარეთი, 1968).
არსებობდა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიასთან XX საუკუნის 60-70-იან წლებში. ანსამბლის ორგანიზატორები იყვნენ კონსერვატორიის სტუდენტები, შემდგომში ცნობილი მუსიკოსები: ანზორ ერქომაიშვილი, ბადრი თოიძე, გომარ სიხარულიძე, თემურ ქევხიშვილი, კუკური ჭოხონელიძე და სხვ. ანსამბლის განსაკუთრებულ დამსახურებად უნდა ჩაითვალოს ის ფაქტი, რომ მან საბჭოურ წლებში მოიძია და აღადგინა უძველესი სასულიერო საგალობლები და ხელი შეუწყო საეკლესიო ლიტურგიკაში მათ დამკვიდრებას. ასრულებდა ქართველ კომპოზიტორთა საგუნდო ნაწარმოებებს. „გორდელას“ მიერ დამუშავებული რბილი, რაფინირებული საშემსრულებლო მანერა შემდგომში მყარად დამკვიდრდა ხალხური სიმღერის თბილისურ ანსამბლებში.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქართული ანსამბლები
კორაბლევო (ვოლოგდის ოლქი)
კორაბლევო (Кораблево) — სოფელი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში, ჩერეპოვეცის რაიონში. სოფელი შედის აბაკანოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში, ასევე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვით მიეკუთვნება აბაკანოვოს სოფსაბჭოს. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 38 ადამიანს შეადგენდა. საავტომობილო გზით რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 33 კილომეტრით, ხოლო სასოფლო დასახლების ცენტრიდან — 10 კილომეტრით. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია: ბოტილო, შუხობოდი, განინო.
სქოლიო
კატეგორია:ჩერეპოვეცის რაიონის დასახლებული პუნქტები
ჟანა I ოვერნელი
ბიოგრაფია
ჟანა დაიბადა 1326 წლის 8 მაისს საფრანგეთში. იგი იყო ოვერნის გრაფ ვილჰელმ XII-ისა და მისი მეუღლის, გრაფინია მარგარიტა დ'ევრეს ასული. დედამისი წარმოშობით ნავარის პრინცესა იყო და ჟანას ბიძად ერგებოდა თვით ნავარის მეფე ფილიპ III.
1332 წლის 6 აგვისტოს მამამისი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ოვერნის გრაფინია ექვსი წლის ჟანა გახდა, რომელიც მისი ერთადერთი შვილი იყო.
ჟანას პირველი მეუღლე ფილიპ ბურგუნდიელი გახდა, რომელმაც ცოლის წყალობით მიიღო ოვერნის გრაფობა. მათ მოკლევადიან ქორწინებაში სულ სამი შვილი შეეძინათ, რომელთაგან მხოლოდ ერთმა ვაჟმა შესძლო გადარჩენა და ბურგუნდიის ტახტზე ასვლა. ქორწინებიდან სულ რამდენიმე წელიწადში ჟანა დაქვრივდა.
შვილები
თავის პირველ ქმართან, ფილიპ ბურგუნდიელთან ჰყავდა სამი შვილი:
თავის მეორე ქმართან, ჟან II ვალუასთან ჰყავდა ასევე სამი შვილი:
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 8 მაისი კატეგორია:დაბადებული 1326 კატეგორია:გარდაცვლილი 29 სექტემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1360 კატეგორია:საფრანგეთის დედოფლები კატეგორია:ქალი მმართველები კატეგორია:XIV საუკუნის ევროპის მონარქები
დიტაქარი (მწვერვალი)
დიტაქარი (Դիտաքար) — მთა სომხეთში. მდებარეობს ლორეს პროვინციაში, სოფელ აჰნიძორიდან ჩრდილო-დასავლეთით 5,5 კილომეტრში. მწვერვალის სიმაღლე ზღვის დონიდან 2190 მეტრია და წარმოადგენს ბოვაქარის ქედის ნაწილს.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მთები
კორნოვა
კორნოვა (Cornova) — სოფელი მოლდოვაში, უნგენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 110 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 129 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:უნგენის რაიონის სოფლები
ხოდოვი (პრაღის მეტრო)
ხოდოვი (Chodov) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს C ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1980 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი (ბურკინა-ფასო)
დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი (Centre-Ouest) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ცენტრალურ ნაწილში.
გეოგრაფია
რეგიონს სამხრეთ-დასავლეთიდან ესაზღვრება სამხრეთ-დასავლეთი რეგიონი, დასავლეთიდან — ბუკლე-დუ-მუჰუნის რეგიონი, ჩრდილოეთიდან — ჩრდილოეთის რეგიონი, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — ცენტრალური პლატოს რეგიონი, აღმოსავლეთიდან — ცენტრალური და სამხრეთ-ცენტრალური რეგიონები, სამხრეთიდან — განა.
ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 4 პროვინციად:
ახალსოფლის დავითგარეჯის ეკლესია
ახალსოფლის დავითგარეჯის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფელში, თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით.
ეკლესია დარბაზულია (13,2X7,3 მ) ნაგებია ყორე ქვით. გამოყენებულია შირიმიც. დაზიანებულია: ჩაქცეულია გადახურვა, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილი. შესასვლელი სამია - დასავლეთით, სამხრეთით და ჩრდილოეთით. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია. ღერძზე თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. სარკმლები ჩრდილოეთ და დასავლეთ კედლებშიცაა. აღმოსავლეთ სარკმლის ორივე მხარეს თითო ფართო, ოთხკუთხა ნიშაა, აფსიდის მხრებზე შემორჩენილია სატრიუმფო თაღის ქუსლები. აფსიდის ჩრდილოეთ მხართან კი, კანკელის ნაშთი.
ლიტერატურა
კატეგორია: ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
თხილაგანი (სამტრედიის მუნიციპალიტეტი)
თხილაგანი ― სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის სამტრედიის მუნიციპალიტეტში (ოფეთის თემი). მდებარეობს მდინარე ხევისწყლის (რიონის მარცხენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 480 მ.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 15 ადამიანი.
სქოლიო
კატეგორია:სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სოფლები
მიხეილ სახოკია
მიხეილ სახოკია (დ. 28 ივნისი, 1902, ბაღმარანი (ახლანდელი გულრიფშის მუნიციპალიტეტი) — გ. 17 აგვისტო, 1983, თბილისი) — ქართველი ბოტანიკოსი, გეობოტანიკური მეცნიერების ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში. 1926 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. მისი სამეცნიერო მოღვაწეობა მჭიდროდ უკავშირდება თბილისის ბოტანიკურ ბაღსა და ბოტანიკის ინსტიტუტს. სახოკიას სამეცნიერო საქმიანობა 1925 წლიდან იწყება. ამ დროს ცნობილმა ბოტანიკოსმა აკადემიკოსმა ალექსანდრე გროსჰეიმმა ჩამოაყალიბა ბოტანიკით დაინტერესებული სტუდენტების ჯგუფი, სახელად „ბოტანიცეტუმ“, რომელშიც მიხეილ სახოკიასთან ერთად გაერთიანდნენ: ანა ხარაძე, ალფრედ კოლაკოვსკი, არმენ დოლუხანოვი, პავლე იაროშჩენკო, ტატიანა ჰეიდემანი. მისი ხელმძღვანელობით და უშუალო მონაწილეობით შეიქმნა საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ბოტანიკის ინსტიტუტის შირაქისა (1939) და ყაზბეგის (1961) სტაციონარები. 1961 წლიდან იყო ყაზბეგის მაღალმთის სტაციონარის გამგე. მას ეკუთვნის გამოკვლევები ფლორისტიკაში, მცენარეთა სისტემატიკაში, ბოტანიკურ გეოგრაფიაში, გეობოტანიკაში (კავკასიის მცენარეულობის კლასიფიკაცია, კარტოგრაფირება, მთიანი ქვეყნების ვერტიკალური სარტყლიანობის და გეობოტანიკური დარაიონების პრინციპების დამუშავება). ავტორთა კოლექტივთან ერთად შექმნა სსრკ ევროპული ნაწილის მცენარეულობის რუკა (I გამოცემა — 1950, II გამოცემა — 1980), რისთვისაც მიენიჭა აკადემიკოს ვ. კომაროვის სახელობის პრემია. თანაავტორია მონოგრაფიისა „სსრ კავშირის ევროპული ნაწილის მცენარეულობა“. მკვლევარი აქტიურად მუშაობდა აგრეთვე მრავალტომიანი გამოცემის „კავკასიის დენდროფლორის“ შედგენასა და რედაქტირებაში. საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა სახოკიას მიერ შედგენილმა მეგზურმა „ბოტანიკური ექსკურსიები საქართველოში“, რომელიც ინგლისურ და რუსულ ენებზე დაიბეჭდა (1961). იყო საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების პრეზიდიუმის წევრი და გეობოტანიკური სექციის თავმჯდომარე. ინტენსიურად თანამშრომლობდა „ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის“ მომზადებაში. დაჯილდოებულია „შრომის წითელი დროშის“ ორდენით და მედლებით.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი ბოტანიკოსები კატეგორია:გულრიფშის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კოღბი
კოღბი (Կողբ) — სოფელი სომხეთში, ტავუშის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 800 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 328 ადამიანს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ტავუშის პროვინციის სოფლები
დოვრუზი
დოვრუზი (Դովրուզ) — მთა სომხეთში. მდებარეობს სიუნიქის პროვინციაში, ქალაქ გორისიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 22 კილომეტრში. მწვერვალი წარმოადგენს ზანგეზურის ქედის ნაწილს. სიმაღლე 1277 მ.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის მთები
ყვარლის ლაშარის ჯვარი
ლაშარის ჯვარი — ეკლესია, არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდაში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. იგი არის დარბაზული და ნაგებია ნატეხი ქვით. მოგვიანებით შეულესავთ და შეუთეთრებიათ. დაზიანებულია, ჩაქცეულია გადახურვა, მორღვეულია კედლების ზედა ნაწილი. შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. ეკლესია უაფსიდოა და აღმოსავლეთით სწორი კედლითაა დასრულებული, რომლის შუაში გაჭრილია ოთხკუთხა სარკმელი. მსგავსი სარკმელი დასავლეთ კედელშიაცაა. სამხრეთ კედელში მოწყობილია ღრმა ნიშა. დარბაზში დგას მასიური ტრაპეზი, რომელსაც დასავლეთიდან ნიშები აქვს.
ლიტერატურა
კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მვანზა
გეოგრაფია
ქალაქი მვანზა მდებარეობს ვიქტორიის ტბის სამხრეთ სანაპიროზე, ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთში, მვანზის ყურის (Mwanza Gulf) აღმოსავლეთის სანაპიროზე.
ქონის ხე
ქონის ხე (Sapium sebiferum) — ხე რძიანასებრთა ოჯახისა. მისი სიმაღლე 10 მეტრს აღწევს. თესლი დაფარულია ცვილის მსგავსი ძნელდნობადი ცხიმით.
იზრდება აღმოსავლეთ აზიაში — ჩინეთიდან კუნძულ ტაივანამდე. თესლის ნაფიფქისაგან იღებენ ე. წ. ჩინურ მცენარეულ ქონს, რომელსაც სანთლისა და საპნის წარმოებაში იყენებენ.
ფოთლები შეიცავს შავ საღებავს. ზოგჯერ ქონის ხეს სხვა ოჯახების ზოგიერთ ტროპიკულ ხეს ან ბუჩქსაც ეძახიან.
ლიტერატურა
კატეგორია:რძიანასებრნი
თვალთავის წმინდა გიორგის ეკლესია
ეკლესიის აფსიდი გადახურულია არაწესიერი ფორმის, დადაბლებული პროპორციების მქონე კონქით. კანკელი ახალია, მოწყობილია 2009 წელს.
2004 წელს ადგილობრივმა მოსახლეობამ თვითნებურად ჩაუტარა რესტავრაცია, რის შედეგადაც დაირღვა ძეგლის ავთენტურობა. მომდევნო, ასევე თვითნებური რესტავრაციისას (2011-2012 წწ.), ეკლესიის ფასადს მოაშორეს ნალესობა.
ლიტერატურა
კატეგორია:საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის ტაძრები
მვანზა
ისტორია
ქალაქი მვანზა 1892 წელს დააარსა გერმანიის კოლონიალურმა ხელისუფლებამ. 1916 წელს ის დაიკავა დიდმა ბრიტანეთმა. ХХ საუკუნის 20-იან წლებში ქალაქის რაიონში აღმოაჩინეს ოქროს საბადოები, 1928 წელს ქალაქ ტაბორადან მვანზაში შევიდა სარკინიგზო ხაზი. 1978 წელს მეორე უგანდა-ტანზანიის ომის დროს ქალაქი იბომბებოდა უგანდის სამხედრო საჰაერო ძალების მიერ.
ეკონომიკა
მვანზა დიდი პორტია ვიქტორიას ტბაზე, ასევე საერთაშორისო აეროპორტი და სარკინიგზო კვანძია. მვანზის შემოგარენში მდებარეობს ბამბის დიდი პლანტაციები, ქალაქის ეკონომიკაში დიდ როლს თამაშობს თევზჭერა ვიქტორიას ტბაზე. ხორციელდება საბორნე კავშირი ტანზანიის მუსომას და ბუკობას პორტებთან, ასევე კენიასთან და უგანდასთან.
სქოლიო
კატეგორია:ტანზანიის ქალაქები
Spiral Circus
Spiral Circus — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომი, პირველად გამოცემული 1994 წელს. მასში შეტანილია ჯგუფის პირველი ტურნეს ჩანაწერები. ეს სიმღერები ჩაწერილი იქნა ინგლისში, ხმის რეჟისორის პულტზე, 1993 წლის დეკემბერში. ალბომის პირველი ნახევარი შედგება BBC-სთვის გამართული კონცერტის ჩანაწერებისგან, ხოლო მეორეში შეტანილია The Nag's Head-ის ჩანაწერი (ჰაი-უიკომი).
Spiral Circus თავდაპირველად 1994 წელს, მხოლოდ აუდიოკასეტაზე გამოვიდა. იგი სერვის Transmission-ის ხელმომწერებს უფასოდ დაურიგდა. 1997 წელს ხელმეორე გამოცემა მხოლოდ 500 ასლის სახით დაიბეჭდა, გრამფირფიტაზე. ორივე გამოცემა ამჟამად გაყიდვიდან ამოღებულია.
მიუხედავად იმისა, რომ თავად სიმღერა შეტანილი არ არის, ალბომის სათაური იყენებს სიმღერის "The Sky Moves Sideways Phase 1" სტრიქონს.
სქოლიო
კატეგორია:Porcupine Tree-ს საკონცერტო ალბომები კატეგორია:1994 წლის საკონცერტო ალბომები კატეგორია:1997 წლის საკონცერტო ალბომები
კამბოჯა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
კამბოჯამ მიიღო მონაწილეობა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, ბრაზილიაში, რიო დე ჟანეიროში. ოლიმპიადა ჩატარდა 5-21 აგვისტოს, ქვეყანას ჰყავდა 6 წარმომადგენელი 4 სპორტის სახეობაში,თუმცა ვერცერთი სინჯის მედალი ვერ მოიპოვა. გუნდის მედროშე ოლიმპიადაზე იყო სორნ სეავმეი. ნაკრებისათვის ეს იყო მე-6 ოლიმპიადა.
ტაეკვანდო
კამბოჯას ტაეკვანდოში წარმოდგენილი ჰყვადა ერთი სპოტსმენი, ნაკრების მედროშე სორნ სეავმეი, ქალთა +67კგ-ში.
ოპატოვი (პრაღის მეტრო)
ოპატოვი (Opatov) — პრაღის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს C ხაზზე და შედგება 1 ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1980 წელს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პრაღის მეტროსადგურები
კოსიცინის გიმნაზია
კოსიცინის გიმნაზია (Гимназия Косицына) — შენობათა კომპლექსი მოსკოვის ჩერნიგოვსკოეს შესახვევში, XVIII საუკუნის საქალაქო საკარმიდამო (შემდგომში გადაკეთებული). ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი.
ისტორია
შენობის პირველი ცნობილი მფლობელი პრეობრაჟენსკის ლეიბ-გვარდიის პოლკის კაპიტანი ვ. ტ. რჟევსკი. მის დროს, 1710 წელს, მშენებლობის დასარულს აშენდა ქვის პალატები, რომელიც ბოლშაია ორდინკას ქუჩაზე გადიოდა, ხოლო მის უკან იშლებოდა ბაღი.
1758 წელს, ი. გ. ჟურავლიოვის დროს, ხის ფლიგელები შეიცვალა ქვის ნაგებობებით, ჩნდება შიდა კიბეები და კორიდორის წინკარი. XVIII საუკუნეში არსებობდა ეგრეთ წოდებული „გლუხოვის შესახვევი“ — მთავარი სახლის აღმოსავლეთი შესასვლელი; ჟურავლიოვის დროს, საზეიმო შესასვლელი გადაკეთილი იყო სამეურნეო შენობებით.
XVIII საუკუნის ბოლოს, საკარმიდამო ძლიერად დაზარლდა ხანძრით. ვაჭარი ვასილევი — საკარმიდამოს ერთ-ერთი შემდგომი მფლობელი, პრაქტიკულად მთლიანად გადააკეთა კომპლექსი: მთავარ სახლს გაუჩნდა მესამე სართული, გაფორმდა ფასადის რიზალიტი, შესასვლელი გათავისუფლდა, რომელიც ახალი ჭიშკარით გაფორმდა, საკარმიდამოს სამხრეთ ნაწილში გაიშალა მდიდრული ბაღი.
1906 წელს, საკარმიდამოს ჩრდილოეთ-დასავლეთი ნაწილი იყიდა ა. ა. დურილინმა. მის დროს, შენობა გაქირავდა „მის უდიდებულესობა იმპერატორ მარიას კანცელარიაზე“, სადაც გაიხსნა ვ. დ. კოსიცინის კერძო ვაჟთა გიმნაზია. საკარმიდამოს გადაკეთება არქიტექტორ ვ. ვ. შერვუდის ხელმძღვანელობით მიმდინარეობდა. ოთახები, სადაც შემდგომში კლასები განლაგდა, ფართობში გაიზარდნენ, საგრძნობლად მოიკლო კიბეების სივრცე, შეიქმნა მინაშენი.
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, გიმნაზიის ყოფილ შენობაში განლაგებული იყო მეორე საფეხურის სკოლა, სამედიცინო სასწავლებელი და საბავშვო ბაღი.
დღეისთვის, ყოფილი საკარმიდამოს მთავარ შენობაში განლაგებულია სლავური კულტურისა და ხელნაწერის საერთაშორისო ფონდი, რომელიც 1989 წელს ჩამოყალიბდა. 1993 წელს, საკარმიდამოს ფლიგელში იგორ ტალკოვის მუზეუმი ჩამოყალიბდა.
სოფია პრუსიელი
იგი იყო ჰოენცოლერნთა დინასტიის წარმომადგენელი, გერმანიის იმპერატორ ფრიდრიხ III-ისა და დედოფალ ვიქტორია ბრიტანელის უფროსი ქალიშვილი, იმპერატორ ვილჰელმ II-ის და. 1889 წელს, მამის გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში იგი ცოლად გაჰყვა საბერძნეთის პრინც კონსტანტინოსს, მეფე გეორგიოს I-ისა და დედოფალ ოლღა კონსტანტინეს ასულის უფროს ვაჟს. ახალ ქვეყანაში ადაპტაციის რთული პერიოდის შემდეგ, სოფიამ ექვსი შვილი გააჩინა და თავის დედამთილთან ერთად ჩაება საქველმოქმედო საქმიანობაში. ამასთან, XIX-XX საუკუნეებში მიმდინარე საბერძნეთის ომებმა სოფია აიძულა შეესწავლა მედიცინა და დაჭრილი ჯარისკაცებისათვის მედდად ემუშავა.
მიუხედავად ამისა, სოფია ხალხში არაპოპულარული იყო. ამის გადასაფარად იგი თავისმა ბებიამ, დედოფალმა ვიქტორიამ დააჯილდოვა წითელი ჯვრის სამეფო ორდენით. 1913 წელს, გეორგიოს I-ის მკვლელობის შემდეგ მეფე კონსტანტინოს I გახდა, რითაც სოფია საბერძნეთის დედოფლად გვევლინება. სიტუაცია მას შემდეგ გართულდა,რაც 1914 წელს პირველი მსოფლიო ომი დაიწყო. მიუხედავად მისი ქველმოქმედებისა, დედოფალ სოფიას მისი გერმანული კავშირების გამო ბერძნები კრიტიკის ქარცეცლხში ატარებდნენ. იმის გათვალისწინებით, რომ კონსტანტინოსი ომში ნეიტრალიტეტის შენარჩუნებას ცდილობდა, სოფიასა და გერმანიის იმპერატორის კავშირმა ეჭვქვეშ დააყენა მისი პოლიტიკა, რაც ბერძნებში უკმაყოფილებას იწვევდა.
საბერძნეთის ბლოკადისა და ქვეყანაში ელეფთერიოს ვენიზელოსის დე ფაქტო მმართველობის დამყარებასთან ერთად, 1917 წელს ჩამოაგდეს კონსტანტინოსი და მის ოჯახთან ერთად გააძევეს ქვეყნიდან, მეფედ კი სოფიას ვაჟი ალექსანდროსი დასვეს. გადასახლებაში მყოფი სამეფო ოჯახი საოცარ სიდუხჭირეში ცხოვრობდა შვეიცარიაში. თუმცა, 1920 წელს ალექსანდროსი უვაჟოდ გარდაიცვალა, რის შემდეგაც საბერძნეთში ოლღა კონსტანტინოვნას ერთთვიანი რეგენტობა დამყარდა, ამავე წლის 19 დეკემბერს კი კონსტანტინოსი და სოფია აღადგინეს ტახტზე.
1921 წელს თურქეთთან განცდილმა მარცხმა და თრაკიის დაკარგვამ ბერძნებში ძველი უკმაყოფილება გააღვიძა. 1922 წელს სახელმწიფო გადატრიალება განხორციელდა, რა დროსაც დაამხეს კონსტანტინოსი, ტახტზე კი მისი ვაჟი გეორგიოს II დასვეს, რასაც ქვეყანაში სამხედრო დიქტატურის დამყარება მოჰყვა. ამის გამო სოფია და მისი ოჯახი მეორედ წავიდა ემიგრაციაში, თუმცა ამჯერად იტალიაში. აქ, 1923 წელს კონსტანტინოსი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც სოფიამ დატოვა იტალია და მშობლიურ გერმანიაში გადასახლდა, სადაც გარდაიცვალა 1932 წელს სიმსივნით.
დაბადება რთულ სიტუაციაში
მარცხნივ|მინი|300x300პქ|პრინცესა სოფია მშობლებსა და და-ძმებთან ერთად 1875 წელს სოფია დაიბადა 1870 წლის 14 ივნისს პოტსდამში, პრუსიის სამეფოში. იგი იყო კრონპრინც ფრიდრიხ პრუსიელისა და მისი ცოლის, პრინცესა ვიქტორია ბრიტანელის მეშვიდე შვილი რვიდან. მამამისი იყო გერმანიის იმპერატორ ვილჰელმ I -ისა და დედოფალ ავგუსტა საქსენ-ვაიმარ-აიზენახელის უფროსი ვაჟი, ხოლო დედამისი დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ვიქტორიასა და პრინცი ალბერტ საქსენ-კობურგ-გოთელის პირველი შვილი იყო. პრინცესა სოფია თავის უფროს ძმაზე თერთმეტი წლით უმცროსი იყო. ფრიდრიხი და ვიქტორია ერთმანეთთან ძალიან ახლოს იყვნენ როგორც სენტიმენტალურ, ისე პოლიტიკურ დონეზე. ოტო ფონ ბისმარკისა და დიდგვაროვნების ინტრიგებით დაღლილი ფრიდრიხი და ვიქტორია თავიანთ შვილებთან ერთად საიმპერატორო კარიდან შორს ცხოვრობდნენ.
სოფიას დაბადებიდან ერთ კვირაში ესპანეთის ტახტისათვის ბრძოლის დაწყებამ მნიშვნელოვნად დააზარალა საფრანგეთ-პრუსიის ურთიერთობები. პარიზსა და ბერლინს შორის ურთიერთობები მას შემდეგ გამწვავდა, რაც ბისმარკმა 1870 წლის 13 ივლისს ფრანგებისადმი მიძღვნილი დამამცირებელი ტელეგრაფა გამოაქვეყნა. ექვსი დღის შემდეგ საფრანგეთის იმპერატორმა ნაპოლეონ III-მ ომი გამოუცხადა პრუსიის სამეფოს. ამგვარ რთულ პირობებში მოხდა სოფიას მონათვლა. ამ ცერემონიაზე ყველას უკმაყოფილო და უბედური გამომეტყველება ჰქონდა, რადგან საფრანგეთთან დაწყებული ომის ამბავი ჯერ კიდევ ძალიან ახალი იყო. სოფიას დედამ თავის დედას, დედოფალ ვიქტორიას ასეთი რამ მისწერა:
პრუსიელების წუხილი ფუჭი აღმოჩნდა, რამეთუ კონფლიქტი სულ რამდენიმე თვეში დასრულდა გერმანელების საოცარი ტრიუმფით. გერმანელებმა არა მხოლოდ დაამარცხეს ფრანგები, არამედ საფრანგეთს ელზას-ლოთარინგია, დანიას კი შლეზვიგ-ჰოლშტაინი ჩამოაჭრეს. ამასთან, 1871 წლის 18 იანვარს, ვერსალში დადებული ხელშეკრულებით მთელი გერმანია პრუსიის გვირგვინქვეშ გაერთიანდა, სოფიას ბაბუა, ვილჰელმ I კი მისი პირველი იმპერატორი გახდა.
ანგლოფილური განათლება
მინი|378x378პქ|პრინცესა სოფია 1887 წელს ბავშვობის პერიოდში სოფია სამეფო კარზე ცნობილი იყო როგორც პრინცესა „სოსი“, რაც თავისი მოფიქრებული იყო. ამ სახელის ინსპირაცია იყო მისი დის, მარგარეტ პრუსიელის მეტსახელი „მოსი“.
ფრიდრიხმა და ვიქტორიამ თავიანთი რვა შვილი ორ ნაწილად გაყვეს: ვილჰელმი, შარლოტა და ჰაინრიხი ყველას ფავორიტები იყვნენ, დანარჩენები, მათ შორის სოფიაც, კი უბრალოდ უგუვებელყოფილები იყვნენ. სოფიას ორი უფროსი ძმა: ვალდემარი და სიგიზმუნდი მცირეწლოვანი გარდაიცვალა. უმცროსი ბავშვები მხოლოდ ამის შემდეგ მოექცნენ მშობლების ყურადღების ცენტრში, რის შემდეგაც პრინცესა ვიქტორია მათ „ჩემი ტრიოსა“ და „ჩემი სამი ტკბილი გოგონას“ სახელით მოიხსენიებდათ.
იმის გამო, რომ პრინცი ფრიდრიხი და მისი მშობლები სოფიათი დიდად არ ინტერესდებოდნენ, მის აღზრდაზე ძირითადად დედოფალი ვიქტორია და პრინცესა ვიქტორია ზრუნავდნენ, რომელთაც იგი ინგლისზე შეყვარებულ ქალად აღზარდეს. იგი იმდენად თავისუფლად გრძნობდა თავს ბრიტანეთში ყოფნისას, რომ პრინცესა სრულიად თავისუფლად ტოვებდა ხოლმე მას ლონდონში ბებიასთან. ამის გამო, სოფიას საკმაოდ ახლო და თბილი ურთიერთობა ჰქონდა დედოფალ ვიქტორიასთან.
რაც შეეხება გერმანიას, სოფია იქ ყოველთვის მშობლებთან ერთად იყო ხოლმე ორ მთავარ რეზიდენციაში: ბერლინსა და პოტსდამში. როგორც მისი დები: მარგარეტი და ვიქტორია, სოფიაც ძალიან ახლოს იყო დედასთან, რომელსაც პრინცი ვალდემარის გარდაცვალების შემდეგ კიდევ უფრო დაუახლოვდნენ.
კონსტანტინოსთან შეხვედრა და ნიშნობა
მარცხნივ|მინი|361x361პქ|პრინცესა სოფია პრუსიელი და სპარტის ჰერცოგი კონსტანტინოსი, 1888 წლის სექტემბერი. 1884 წელს საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ის უფროსი ვაჟი, კონსტანტინოსი 16 წლის გახდა, რის შემდეგაც მთავრობისაგან მიიღო დიადოხოსის და სპარტის ჰერცოგის წოდება. მან მალევე დაასრულა სამხედრო განათლების მიღება და გერმანიაში გაემგზავრა, სადაც გაატარა შემდგომი ორი წელი. იგი აქ პრუსიულ გვარდიაში მსახურობდა, ჰანოვერში ესწრებოდა ცხენოსნობის გაკვეთილებს და ჰაიდელბერგისა და ლაიფციგის უნივერსიტეტებში სწავლობდა პოლიტიკურ მეცნიერებებს.
1887 წლის ივნისში, ინგლისში, დედოფალ ვიქტორიას ოქროს იუბილეზე კონსტანტინოსი და სოფია პირველად შეხვდნენ ერთმანეთს. როგორც ცნობილია, მათ მალევე შეუყვარდათ ერთმანეთი და დაიწყეს ურთიერთობა, რაზეც დედოფალი ვიქტორია წერდა:
თავად კრონპრინცესა ვიქტორიაც იმედოვნებდა, რომ სოფია სარფიანად და სიყვარულით დაქორწინდებოდა, როგორც ეს თავად გააკეტა, რადგან იგი მას თავის ქალიშვილებს შორის ყველაზე მიმზიდველად მიიჩნევდა.
ბერლინში, ჰოენცოლერნების კარზე ყოფნის დროს, კონსტანტინოსი 1888 წლის მარტში დაესწრო იმპერატორ ვილჰელმ I-ის დაკრძალვას. ამის შემდეგ გერმანიის იმპერატორი სოფიას მამა, ფრიდრიხ III გახდა. 1888 წლის 3 ოქტომბერს ოფიციალურად გამოაცხადეს სოფიასა და კონსტანტინოსის ნიშნობის ამბავი. აღსანიშნავია, რომ მათ ურთიერთობას ეჭვის თვალით უყურებდნენ სოფიას ძმა, კრონპრინცი ვილჰელმი და მისი ცოლი ავგუსტა ვიქტორია შლეზვიგ-ჰოლშტაინელი. ამ ნიშნობას დიდად არც საბერძნეთის სამეფო ოჯახი უჭერდა მხარს. როგორც კონსტანტინოსის დედამ, დედოფალმა ოლღა კონსტანტინოვნამ განაცხადა სოფია კალვინისტი იყო და თავისი ვაჟისათვის მართლმადიდებელ მეუღლეს ამჯობინებდა. მიუხედავად სირთულეებისა, მათი ქორწილი მაინც შედგა.
იმპერატორ ფრიდრიხ III-ის გარდაცვალება
მინი|262x262პქ|სოფიას მშობლები დაახლოებით 1858 წელს სოფიოს ნიშნობას მალევე მოჰყვა გერმანიის საიმპერატორო ოჯახში დატრიალებული უბედურება. 1888 წლის 15 ივნისს, სოფიას დაბადების დღის მეორე დღეს მამამისი, იმპერატორი ფრიდრიხ III ხორხის სიმსივნით გარდაიცვალა, 56 წლის ასაკში. მიუხედავად ამისა, მისმა ცოლმა და შვილებმა სრული სიმშვიდე შეინარჩუნეს და საკადრისი პატივით დაკრძალეს იმპერატორი, თუმცა გლოვა ძალიან ცოტა ხანს გაგრძელდა. ტახტი სოფიას ძმამ, ვილჰელმ II-მ დაიკავა და დაიწყო ახალი ეპოქა. მან მამამისის ნივთები სასწრაფოდ გაატანინა სამეფო სასახლიდან და ერთიანად მიჰყვა ლიბერალური რეფორმების გაუქმებას. დედა-დედოფალ ვიქტორიას მხოლოდ თავისი ქალიშვილების მხარდაჭერაღა ამხნევებდა, რაზეც მან ასეთი რამ მისწერა თავის დედას:
ყველასათვის შოკისმომგვრელი იყო ის ფაქტი, რომ ვილჰელმმა მამის დაღუპვიდან რამდენიმე თვეში განაახლა და მეტიც, დააჩქარა სოფიას საქორწინო მოლაპრაკებები. აღსანიშნავია, რომ გათხოვების შემდეგ იგი დედას ძალიან ხშირად წერდა. ცნობილია, რომ 1888-1901 წლებში სოფიამ და ვიქტორიამ ერთმანეთს 2,000-მდე წერილი გაუგზავნეს. გარდა ამისა, მისი გათხოვების შემდეგ ისინი ორჯერ შეხვდნენ ერთმანეთს — პირველად ათენში, ხოლო მეორედ კრონბერგში. ამრიგად, სოფიოს საქორწინო სამზადისი საოცარი სისწრაფით დაიწყო, რაც ერთობ უცნაურ ატმოსფეროს ქმნიდა სამეფო სასახლეში, სადაც ჯერ კიდევ იმპერატორს გლოვობდნენ.
ბერძნებისათვის საეჭვო ქორწინება
მარცხნივ|მინი|324x324პქ|სოფია პრუსიელის საქორწინო ბანკეტი 1889 წლის 27 ოქტომბერს ათენში, საბერძნეთში სოფია პრუსიელი დაქორწინდა პრინც კონსტანტინოს ბერძენზე. აღსანიშნავია, რომ ამ დროს შედგა ორი რელიგიური რიტუალი: ჯერ სოფია მოინათლა მართლმადიდებლად და მხოლოდ ამის შემდეგ დაიწყო სამეფო ჯვრისწერა. ამ ქორწილს სოფიას მხრიდან ესწრებოდა მისი ძმა, პრინცი ჰაინრიხი, ბიძაშვილი ფრიდრიხ პრუსიელი და კიდევ სამი ბიძაშვილი რუსეთიდან, ასევე მისი ბიძაშვილები ბრიტანეთიდან: კლარენსის ჰერცოგი ალბერტ ვიქტორი და უელსის პრინცის ვაჟი ჯორჯი. რაც შეეხება კონსტანტინოსის მხარეს, ქორწილს ესწრებოდნენ მისი ბიძასვილები, რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე III-ის უფროსი ვაჟი ნიკოლოზი, ასევე ბიძები: გეორგიოსი და ნიკოლოზი. აღსანიშნავია, რომ ეს ქორწინება ბერძნებში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. წყვილის სახელები ხალხში ძველი ლეგენდის ასოციაციას იწვევდა, რომლის მიხედვითაც კონსტანტინოპოლს მეფე კონსტანტინე და დედოფალი სოფია უნდა დაჰპატრონებოდნენ. ეს ლეგენდა, უფრო კი წინასწარმეტყველება მას შემდეგ შეიქმნა, რაც 1453 წელს ოსმალებმა კონსტანტინოპოლი აიღეს, ახლა კი ბერძნებს იმედი მიეცათ. ამ ქორწილის შემდეგ ყველა იმედოვნებდა, რომ ახალი მეფე-დედოფალი მოახერხებდნენ დაკარგული მიწებისა და ძველი დიდების დაბრუნებას. ამის საპირისპიროდ, მათმა ქორწინებამ ნაკლები ენთუზიაზმი გამოიწვია უცხოელ მონარქებში. საფრანგეთში შიშობდნენ, რომ სოფიას ათენში გათხოვებით გერმანია საბერძნეთს სამმაგ ალიანსში ჩაითრევდა. ასევე არაპოპულარული იყო ეს კავშირი ბერლინშიც: გერმანიას ოსმალეთის იმპერიასთან მშვიდობიანი ურთიერთობის შენარჩუნება სურდა, რის გამოც ბერძნების ომებში დახმარებას არ აპირებდა. მინი|298x298px|სოფიასა და კონსტანტინოსის ქორწილი|ალტ=მიუხედავად ყველაფრისა, ათენში საქორწილო ცერემონია პომპეზურად აღინიშნა. ამ დღისთვის ათენის აკროპოლისში სპექტაკლი დაიდგა. ახლადდაქორწინებულებს მთელი ევროპის სამეფო ოჯახები ულოცავდნენ და უგზავნიდნენ საჩუქრებს. დანიის მეფე კრისტიან IX, გერმანიის იმპერატორი ვილჰელმ II, უელსის პრინცი ედუარდი და პრინცესა ალექსანდრა დანიელი და რუსეთის ცარევიჩი ნიკოლოზი სპეციალურად ამ დღისთვის ჩავიდა საბერძნეთში. ცხადია, რომ ამ ცერემონიალს სოფიას დედა და დებიც ესწრებოდნენ.
საბოლოოდ ისე მოხდა, რომ სტუმრები და მათი უზარმაზარი ამალა პატარა ბერძნულმა სამეფო სასახლემ ვერ დაიტია, ამიტომაც მეფე გეორგიოსმა სასახლეში მხოლოდ მონარქები და მათი უახლოესი მხლებლები დააბინავა, დანარჩენები კი ათენის სხვადასხვა სასტუმროში გადაანაწილეს. მისი თხოვნით, ბერძენმა დიდებულებმა სტუმრების ნაწილი თავიანთ სასახლეებში დააბინავეს. ამას გარდა, მეფე გეორგიოსი ვალდებული იყო ყოველი მათგანისათვის კარგი ცხენები და ეტლები დაექირავებინა, რაც საკმაოდ ძვირი დაუჯდა. ასევე საჭირო გახდა უამრავი ახალი ნივთის ყიდვა, რათა მონარქ სტუმრებს სასახლეში თავი კომფორტულად ეგრძნოთ, ეს გაუთვალისწინებელი ხარჯები კი ათასებს გასცდა.
ათენში დამკვიდრება
მარცხნივ|მინი|296x296პქ|დიადოხოსის სასახლე, სოფიასა და კონსტანტინოსის რეზიდენცია ათენში, 1909 წელი. საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში სოფია და მისი ახალი მეუღლე კიფისიას ავენიუზე მდებარე პატარა ფრანგულ ვილაში დასახლდნენ, რომელსაც მალევე შეარქვეს დიადოხოსის სასახლე. რეალურად აქ ისინი მხოლოდ დროებით დარჩნენ, სანამ მეფე გეორგიოსი მათთვის ახალ სასახლეს ააშენებდა, რომელიც სამეფო რეზიდენციის გვერდით მდებარეობდა. წყვილის სურვილით მშენებლობა ტატოის სამეფო სასახლის გვერდით დაიწყო, რადგან მეფემ თავად სასახლის გაფართოვებაზე უარი თქვა. სხვა ევროპელი სამეფო წყვილებისაგან განსხვავებით სოფია და კონსტანტინოსი შედარებით უფრო მოკრძალებულად ცხოვრობდნენ, რაც სამეფო კარის პროტოკოლისგან შორს იყო. მიუხედავად ყველაფრისა, სოფიას საბერძნეთში ცხოვრება ერთფეროვანი ეჩვენებოდა, რის გამოც ყოველთვის ცდილობდა ხალხს შეხვედროდა. ამ მიზნით ერთხელ იგი თამბაქოს გამყიდველების ცოლებსაც კი შეხვდა.
სოფიას გაუჭირდა თავის ახალ ცხოვრებასთან შეგუება. ამასთან მან სასწრაფოდ დაიწყო ბერძნული ენის შესწავლა, რომელსაც რამდენიმე წელიწადში საკმაოდ მაღალ დონეზე დაეუფლა. ცხოვრების გასამრავალფეროვნებლად იგი ხშირად მოგზაურობდა საზღვარგარეთ. ქორწინებიდან ცხრა თვეში პრინცესა სოფიამ, 1890 წლის 19 ივლისს პირველი ვაჟი გააჩინა, რომელსაც მეფის პატივსაცემად გეორგიოსი დაარქვეს. აღსანიშნავია, რომ პირველი მშობიარობა ძალიან გართულდა, რადგან ბავშვს ჭიპლარი კისერზე ჰქონდა შემოხვეული და კინაღამ გაიგუდა, რამაც სამეფო კარი შეაძრწუნა. ბავშვის გადარჩენა სოფიას დედის, დედოფალ ვიქტორიას მიერ გაგზავნილმა გერმანელმა ბებიაქალებმა მოახერხეს, რომლებსაც თავიდან ბერძენი ექიმები სოფიასთან არ უშვებდნენ. საბოლოოდ, მათი ჩარევის დამსახურებით დედაც და ბავშვიც გადარჩნენ.
მართლმადიდებლად მონათვლა
მინი|340x340პქ|პრინცესა სოფია 1890 წელს პირველი ბავშვის გაჩენის შემდეგ სოფიამ გადაწყვიტა თავისი ახალი ოჯახის რწმენა მიეღო და მართლმადიდებელი გამხდარიყო. თავდაპირველად მან ნებართვა დედასა და ბებიას სთხოვა, რომლებმაც დალოცეს მისი სურვილი, ამის შემდეგ კი მან საბერძნეთის სამეფო ოჯახს განუცხადა. ამ საქმეში დახმარება სოფიამ თავის დედამთილს, დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას სთხოვა, რამაც ძალიან გაახარა მთელი სამეფო ოჯახი. მეფე გეორგიოს I-მა თავის მხრივ განუცხადა, რომ ათენის მიტროპოლიტი და ბერძნული მართლმადიდებლური ეკლესიის მეთაური გერმანუს II მას უკეთ დაეხმარებოდა ამ რელიგიაში განსწავლაში, ვიდრე დედოფალი ოლღა. მისი რუსული წარმოშობიდან გამომდინარე ბევრი ბერძენი მას „სლავიზმის“ აგენტად თვლიდა, გეორგიოსს კი ეშინოდა, რომ სოფიასაც იმავეს დასწამებდნენ.
მიუხედავად იმისა, რომ ეს ამბავი როგორც საბერძნეთის, ისე სხვა სამეფო კარის მცხოვრებლებს გაუხარდათ, სოფიას ძალიან ეშინოდა თავისი ძმის, იმპერატორ ვილჰელმ II-ის მწვავე რეაქციისა, რომელიც თავის მხრივ გერმანიის ევანგელისტური ეკლესიის მეთაური იყო და რწმენის შეცვლა ყველაფერზე მეტად სძულდა.
ამის გამო 1890 წელს სოფია მეუღლესთან ერთად გაემგზავრა გერმანიაში, რათა პირადად ეთქვა ძმისთვის ახალი ამბავი. ეს ყველაფერი მან ნოემბერს დაუმთხვია, როდესაც მისი უფროსი დის, პრინცესა ვიქტორიასა და შომბურგ-ლიპეს ჰერცოგ ადოლფის ქორწინება იყო დანიშნული. როგორც ეს მოსალოდნელი იყო, სიახლემ იმედი გაუცრუა იმპერატორსა და მის ღრმადმორწმუნე მეუღლეს, დედოფალ ავგუსტა ვიქტორიას, რომელთაც უკმაყოფილება გამოთქვეს. საბოლოოდ ისე მოხდა, რომ ვილჰელმმა მიიღო ფაქტი, თუმცა სოფიას თავის რძალთან მოუვიდა უთანხმოება, რასაც იგი ვერ წარმოიდგენდა. მოგვიანებით დედოფალმა ავგუსტა ვიქტორიამ ბოდიში მოუხადა სოფიას თავისი აღელვებისათვის და ეს თავისი მეექვსე, ნაადრევი მშობიარობისგან გამოწვეული სტრესით ახსნა. ამასობაში თავად ვილჰელმს განუახლდა ბრაზი და საბოლოოდ საქმე იქამდე მივიდა, რომ სოფიას პრუსიის სამეფო ოჯახიდან გაგდებით დაემუქრა. ამის შემდეგ მან და და სიძე გააძევა გერმანიიდან, თუმცა დედის თხოვნით სოფიამ ძმას წერილი დაუტოვა, სადაც განუმარტა თავისი გადაწყვეტილების მიზეზები, თუმცა ვილჰელმმა წერილი არც კი წაიკითხა და მას გერმანიაში შესვლა სამი წლით აუკრძალა. ამ განაჩენის გაგების შემდეგ სოფიამ დედას ვილჰელმზე ასეთი რამ მისწერა:
სოფია 1891 წლის 2 მაისს მოინათლა მართლმადიდებლად, თუმცა ვილჰელმის სასჯელი გაძევების თაობაზე სისრულეში არასოდეს მოსულა. ამის მიუხედავად, თავად სოფიას გადაწყვეტილებით და-ძმას შორის ურთიერთობა სამუდამოდ გაწყდა, თავად ვილჰელმი კი მთელი თავისი ცხოვრების მანძილზე ლანძღავდა სოფიას ამ გადაწყვეტილების გამო. მართლაც, როგორც სოფიამ თქვა იმპერატორი უკიდურესად ჯიუტი ხასიათისა იყო და მთელი ცხოვრება ცდილობდა დისთვის სამაგიეროს გადახდას.
სოციალური სამუშაოები
საბერძნეთში ცხოვრების პერიოდში სოფია აქტიურად მონაწილეობდა ქვეყნის სოციალურ ცხოვრებაში და დედამთილსაც ეხმარებოდა ქველმოქმედებაში. დედოფალ ოლღას კვალდაკვალ ხელი მიჰყო სხვადასხვა ინიციატივის განხორციელებას საგანმანათლებლო და ჯანდაცვის სფეროებში. 1896 წელს მან დააარსა ბერძენ ქალთა კავშირი, რომელიც განსაკუთრებით აქტიურად მუშაობდა ოსმალეთიდან დევნილი ბერძენი ლტოლვილების დახმარებაზე. გარდა ამისა, იგი მსოფლიოს ისტორიაში ერთ-ერთი პირველი ადამიანია, რომელმაც დააარსა ცხოველთა უფლებების დამცველი ორგანიზაცია. მარცხნივ|მინი|288x288პქ|დომოკოს ბრძოლა, 1897 წელი. ოსმალეთ-საბერძნეთის ომის ნაწილი, შესრულებულია ფაუსტო ზონაროს მიერ. XIX საუკუნეში მიმდინარე ომების პერიოდში პრინცესა სოფია განსაკუთრებით გააქტიურდა. 1897 წელს, ოსმალეთის იმპერიასთან მიმდინარე ოცდაათდღიანი ომის დროს, რომელიც ბერძენთა დამამცირებელი მარცხით დასრულდა, სოფია სამეფო ოჯახის სხვა ქალებთან ერთად გაწევრიანდა წითელი ჯვრის ორგანიზაციაში და მედდად მუშაობდა. თესალიის ფრონტზე სოფიამ თავად დააარსა საველე ჰოსპიტალები, სადაც იგი თავად ზრუნავდა დაჯრილ ჯარისკაცებზე. ასევე სოფიამ უზრუნველყო დამატებითი ინგლისელი მედდების საბერძნეთში ჩასვლა, რომლებიც მას დედოფალმა ვიქტორიამ გაუგზავნა დახმარების სახით.
სოფია და მისი დედამთილი იმდენად დიდ სულისკვეთებას მატებდნენ თავიანთი გვერდით დგომით ჯარისკაცებს, რომ მათი ეს ქმედება მალევე აიტაცეს მთელი ევროპის მონარქებმა. ამის გამო, 1897 წლის ნოემბერში დედოფალმა ვიქტორიამ სოფიაცა და ოლღაც წითელი ჯვრის საპატიო ღირსების ორდენით დააჯილდოვა. აქვე უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ თავად ბერძნული მოსახლეობა მათ სამსახურს ნაკლებად აფასებდა, რადგან თვლიდნენ, რომ მთელი ეს ომები მხოლოდ სამეფო ოჯახის ბრალი იყო. უკმაყოფილება მას შემდეგ გაიზარდა, რაც დიადოხოს კონსტანტინოსის მეთაურობით ბერძნები რამდენჯერმე დამარცხდნენ ოსმალებთან ბრძოლაში.
ოცდაათდღიანი ომის შედეგები
სოფიას არაპოპულარობა მხოლოდ უცხოელობით არ იყო გამოწვეული. ათენში დადიოდა ჭორები იმის თაობაზე, რომ სოფიას წაქეზებით დიადოხოსი აპირებდა მეფე გეორგიოსისათვის ღალატსა და მის წინამორბედ მეფესთან, ოტონ I ბავარიელთან შეკვრას. საბერძნეთსა და ოსმალეთს შორის საზავო ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერიდან რამდენიმე კვირაში სიტუაცია იმდენად დაიძაბა, რომ ეტლში თავის ვაჟთან ერთად მყოფი სოფიას მოკვლაც კი სცადეს.
შექმნილი რთული ვითარებისა და არსებული საფრთხის გამო, კონსტანტინოსი და სოფია საზღვარგარეთ წასვლაზეც კი ფიქრობდნენ. 1898 წელს მან ძმისგან ნებართვა მიიღო, რის შემდეგაც წყვილი ჯერ კნორბერგში, საბოლოოდ კი ბერლინში ჩავიდა. იქ დიადოხოსმა ხელახლა გაიარა სამხედრო მომზადების კურსები და პრუსიული დივიზიის მეთაურიც გახდა. მათი შერიგების აღსანიშნავად იმპერატორმა ვილჰელმმა კონსტანტინოსს საიმპერატორო გვარდიის მესამე პოლკის მეთაურობა უბოძა.
წყვილი საბერძნეთში 1899 წელს დაბრუნდა, მას შემდეგ, რაც მეფე გეორგიოსმა კონსტანტინოსს საბერძნეთის საიდუმლო სამეფო შტაბის უფროსად დანიშნა. ამასთან, დიადოხოსის დაბრუნებამ ბერძნულ არმიაში დიდი უკმაყოფილება გამოიწვია, თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ ოსმალეთთან მარცხამდე იგი ჯარისკაცებში დიდი პატივისცემით სარგებლობდა.
ოჯახის წევრთა გარდაცვალება
მარცხნივ|მინი|321x321პქ|სოფიას დედა, გერმანიის დედოფალი ვიქტორია თავის დედასთან, დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ვიქტორიასთან ერთად 1889 წელს. ქმართან ერთად საბერძნეთში დაბრუნებისთანავე სოფია კვლავ აქტიურად ჩაება საქველმოქმედო საქმიანობაში. ამ პერიოდში იგი უკვე ძალიან ღელავდა დედისა და ბებიის ჯანმრთელობის მდგომარეობაზე. დედამისი, გერმანიის ქვრივი დედოფალი ვიქტორია მკერდის კიბოთი იყო დაავადებული და საშინელი ტკივილები ტანჯავდა. რაც შეეხება დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ვიქტორიას, იგი უკვე ოთხმოც წელს მიუახლოვდა, მისმა ოჯახმა კი იცოდა, რომ მისი დრო მალე მოვიდოდა. მიუხედავად მოხუცებულობისა, დედოფალმა ვიქტორიამ მაინც მოახერხა ბურების მეორე ომის წამოწყება აფრიკელებთან, რომელიც უკვე მისმა ვაჟმა დაასრულა და რომლის დროსაც დიდმა ბრიტანეთმა საშინელი დანაკარგები განიცადა. სოფია შიშობდა, რომ აფრიკაში განცდილ სამარცხვინო მარცხს მისი ღრმადმოხუცებული ბებია ვეღარ გადაიტანდა.
საბოლოოდ დედოფალი ვიქტორია 1901 წლის 22 იანვარს გარდაიცვალა ოსბორნ ჰაუსში, თავის ტვინის სისხლდენის შედეგად, რა დროსაც იგი 81 წლის იყო. ბებიისა და ზოგადად, სუვერენული მონაქის გარდაცვალების გამო სოფია იძულებული გახდა დაეტოვებინა საბერძნეთი და მის დაკრძალვაზე დასასწრებად წასულიყო დიდ ბრიტანეთში.
რამდენიმე თვის შემდეგ, 1901 წლის ზაფხულში, ბრიტანეთიდან საბერძნეთში მიმავალმა სოფიამ გზად გერმანიაში გაიარა და ბერლინს ეწვია, რათა ავადმყოფი დედა მოენახულებინა, რომლის მდგომარეობაც კიდევ უფრო დაამძიმა საყვარელი დედის გარდაცვალებამ. სოფია ამ დროს უკვე ხუთი თვის ორსული იყო, თუმცა რადგან მიხვდა, რომ ეს დედამისის ბოლო დღეები იყო იგი თავის დებთან, მარგარეტთან და ვიქტორიასთან ერთად ბერლინში დარჩა და დედის გვერდით იყო მის უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე. ვიქტორია ბრიტანელი გარდაიცვალა 1901 წლის 5 აგვისტოს შკოლს ფრიდრიხსჰოფში, 60 წლის ასაკში. ამრიგად, ერთ წელიწადში სოფიამ ორი უახლოესი ოჯახის წევრი დაკარგა, რასაც მეოთხე, თანაც გართულებული მშობიარობაც დაერთო. ეს მშობიარობა მისთვის ბოლო წვეთი აღმოჩნდა, რის შემდეგაც იგი ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა.