cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
კარლოს რუის საფონი
ბიოგრაფია და შემოქმედება
2001 წელს მან დაწერა თავისი პირველი „ზრდასრული“ რომანი — „ქარის ჩრდილი“ (La sombra del viento), რომელიც მოგვიანებით ითარგმნა 30-ზე მეტ ენაზე და გამოიცა მსოფლიოს 40-ზე მეტ ქვეყანაში, რომელთა ტირაჟი 10 მილიონ ეგზემპლარს შეადგენს.
გარეთავლაბარი
გარეთავლაბარი — ძველი თბილისის ისტორიული უბანი, ავლაბრის ის ნაწილი, რომელიც ძირითადი გამაგრებული უბნის გარეთ მდებარეობდა.
კარლოს რუის საფონი
ბიოგრაფია და შემოქმედება
„ქარის ჩრდილის“ შემდეგ, 2008 წელს კარლოსმა დაწერა „ანგელოზთა თამაშები“ (El juego del ángel), რომელიც ბარსელონაში მდებარე გამომცემლობა Planeta-მ გამოაქვეყნა. წიგნის მილიონობით ეგზემპლარი გაიყიდა. საფონის ბოლო რომანი, „ცის ტუსაღი“ (El prisionero del cielo) 2011 წელს გამოვიდა და ლათინურ ამერიკაში წლის ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი წიგნი გახდა.
გარეთავლაბარი
XVIII ს. გარეთავლაბარი ვრცელდებოდა გალავნით შემოზღუდული უბნის, ისნის მიმდებარე ტერიტორიის მიმყოლი თხრილის გადაღმა მდებარე პლატოზე, რომელიც დაახლ. ახლანდელი ბარათაშვილის აღმართით, მესხიშვილის ქუჩითა და ელენე ახვლედიანის აღმართით იფარგლებოდა. ეს თხრილი ჯერ კიდევ არაბობის დროიდან არსებობდა და მოსაზღვრავდა ტერიტორიას ახლანდ. ქეთევან წამებულის გამზირს, მუკუზანის შესახვევსა და მტკვრისგან მოქცეულ კლდეს შორის. ამ საზღვრებშია ნაჩვენები ეს უბანი ვახუშტი ბაგრატიონის მიერ შედგენილ თბილისის გეგმაზე (1735 წ.). აღა მაჰმად ხანის 1795 წ. თავდასხმამ გარეთავლაბარი მთლიანად დაანგრია. თბილისის 1800 წ. გეგმაზეც ეს უბანი ერთიანად განადგურებული ჩანს. აქვე დატანილია 2 ეკლესია: ქართული და სომხური. ქართულ ეკლესიასთან სასაფლაოც არის აღნიშნული. XIX ს. ეს უბანი ქაოტურად განაშენიანდა, თუმცა იყო ცდა გარეთავლაბრის დაგეგმარებისა. რეგულარული ხასიათი მხოლოდ მცირე ნაწილმა მიიღო, დღევანდელი ნ. ლომოურის ქუჩის სამხრეთ-დასავლეთით.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი თბილისის უბნები
კარლოს რუის საფონი
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 25 სექტემბერი კატეგორია:დაბადებული 1964 კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ივნისი კატეგორია:გარდაცვლილი 2020 კატეგორია:ესპანელი მამაკაცი რომანისტები კატეგორია:XX საუკუნის ესპანელი რომანისტები
დუჩიძე
საკუთარი სახელი დუჩიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:
კატეგორია:ქართული გვარები
თურქული (დაავადება)
250პქ|მინი|მარჯვნივ|თურქულით დაავადებული საქონლის პირის ღრუ თურქული — მწვავე, გადამდები ვირუსული დაავადება, რომელიც ემართება მსხვილ რქოსან საქონელს, ღორს, ცხვარს, თხას, აქლემსა და გარეულ წყვილჩლიქოსან ცხოველებს. იშვიათად ფრინველს, ცხენს, კატას და ძაღლს. შეიძლება დაემართოს ადამიანსაც, განსაკუთრებით ბავშვებს. ხშირად დაავადება ცხოველთა დიდ რაოდენობას მოედება, ზოგჯერ ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე ვრცელდება. იღუპება დიდძალი პირუტყვი (განსაკუთრებით მოზარდეულში ავთვისებიანი თურქულის დროს) და მნიშვნელოვანი ზარალი მოსდევს.
თურქულს იწვევს ფილტრში გამავალი ვირუსი (თურქულის ვირუსი). არსებობს ამ ვირუსის 7 ტიპი და 60-ზე მეტი ვარიანტი, რომლებიც ერთმანეთისაგან იმუნოლოგიური თვისებებით განსხვავდებიან. დაავადება მიმდინარეობს სპორადულად ან ეპიზოოტიის სახით. მასობრივი ვაქცინაციის შემოღების (1956) შემდეგ თურქულს პანზოოტიური მიმდინარეობა არ ჰქონია. ტიპური გენერალიზებული თურქული იშვიათად გვხვდება, ხოლო ავთვისებიანი თურქული 1958 წლიდან აღარ გამეორებულა.
გავრცელება
აღმძვრელის ძირითადი წყაროა დაავადებული და ვირუსმტარებელი ცხოველი; დასენიანება ხდება აგრეთვე საკვებით, ცხოველთა მოსავლელი ინვენტარით, რძით, ხორცით და ცხოველური ნედლეულით. ვირუსი შეიძლება გავრცელდეს ქარის საშუალებით ხმელეთზე 60 კმ მანძილზე. ადამიანი, რომელიც იმყოფებოდა დაავადების კერაში მის სასუნთქ სისტემაში შეიძლება 24-48 საათის განმავლობაში შენარჩუნდეს ვირუსი, ამიტომ ამ პერიოდში მისი ამონასუნთქი ჰაერიდან შეიძლება გავრცელდეს დაავადება კეთილსაიმედო ფერმებში, ასევე ვირუსი მექანიკურად შეიძლება დიდ მანძილზე გადაიტანონ ფრინველებმაც. გამოჯანმრთელებული ცხოველი ვირუსმატარებელი რჩება დიდი ხნის განმავლობაში, ხოლო ვირუსს გარემოში გამოყოფს 28 დღემდე. ცხოველები კლინიკური ნიშნების გამოვლენამდე 4 დღით ადრე ვირუსს გარემოში გამოყოფენ ნერწყვის, ცხვირიდან გამონადენის, რძის, სპერმის, ფეკალიის, შარდის საშუალებით.
მიმდინარეობა
180პქ|მინი|მარცხნივ|თურქულით დაავადებული ღორის ფეხები თურქულით დაავადებულ ცხოველებს პირის ღრუში, ტუჩების, ნესტოების და ღრძილების ლორწოვანზე უჩნდებათ აფთები, ტემპერატურა აღწევს 41 °C და უფრო მეტსაც, ეკარგებათ მადა, მცოხნავები აღარ იცოხნებიან. შემდგომში აფთები ჩნდება ჩლიქთაშუა არეებში (იწვევს კოჭლობას) და ცურზე (უფრო მოგვიანებით). თუ დაავადება გაურთულებლად მიმდინარეობს ცხოველები გამოჯანმრთელდება 10–14 დღეში.
მკურნალობა და პროფილაქტიკა
მკურნალობენ სიმპტომური საშუალებებით, იმუნოლაქტონის რეკონვალესცენტთა შრატით, ციტრირებული სისხლის გამოყენებით და სხვ. პროფილაქტიკისა და ბრძოლის ღონისძიებანი: მკაცრი კარანტინი, დეზინფექცია, თურქულის გავრცელების ზონაში ცხოველთა იძულებითი და პროფილაქტიკური აცრები.
ადამიანის თურქული
ადამიანი თურქულით ავადდება თურქულის ვირუსით ინფიცირებული უმი რძის და მისი პროდუქტების მიღების შედეგად ან დაავადებული ცხოველის მოვლისას (ადამიანს ადამიანისაგან თურქული არ გადაედება). ინკუბაციური პერიოდი 3–8 დღე გრძელდება. დაავადება იწყება შემცივნებით, თავის, წელისა და სახსრების ტკივილით, ტემპერატურა 38°C-მდე მატულობს. 2–3 დღის შემდეგ პირის, ენის, ხახის, ლოყებისა და ტუჩების ლორწოვან გარსზე ჩნდება სეროზული სითხით ამოვსებული აფთები, რომლებიც მალე სკდება და მტკივნეულ წყლულებს ტოვებს. პირის ღრუ გაწითლებული და შესივებულია, ავადმყოფს უჭირს ღეჭვა, ყლაპვა და ლაპარაკი, ნერწყვის დენა გაძლიერებულია. თურქულის მსუბუქი ფორმით დაავადებული 10-15 დღეში გამოჯანმრთელდება და მდგრად იმუნიტეტს იძენს. მკურნალობა სიმპტომურია.
სქოლიო
კატეგორია:ვირუსული დაავადებები
Polyrhachis viehmeyeri
Polyrhachis viehmeyeri — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
თეოდორიუს II
თეოდორიუს II (Ⲡⲁⲡⲁ Ⲁⲃⲃⲁ Ⲑⲉόⲇⲱⲣⲟⲥ, البابا تواضروس الثاني); დ. 4 ნოემბერი, 1952, ელ-მანსურა, ეგვიპტე) — კოპტური მართლმადიდებელი ეკლესიის 118-ე პაპი და პატრიარქი. პაპად აირჩიეს საკუთარ დაბადების დღეზე 2012 წლის 4 ნოემბერს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კოპტური მართლმადიდებელი ეკლესიის პატრიარქები კატეგორია:დაბადებული 1952 კატეგორია:დაბადებული 4 ნოემბერი
მინა სიუ ჩოი
მინა სიუ ჩოი - სამხრეთ კორეელი მოდელი და საერთაშორისო სილამაზის კონკურსის მის დედამიწა 2022-ის ტიტულის მფლობელი, რომელიც გაიმართა 2022 წლის 29 ნოემბერს.
ადრეული წლები და განათლება
მინა სიუ ჩოი დაიბადა ავსტრალიაში. 2022 წლიდან იგი სწავლობდა Illinois Urbana-Champaign უნივერსიტეტში.
მის კორეა 2021
ჩოი შეუერთდა მის კორეას 2021 წელს და პირველი ადგილი დაიკავა.
მის დედამიწა 2022
ჩოიმ წარმოადგინა სამხრეთ კორეა მის დედამიწაზე 2022 წელს და კონკურსის ბოლოს გახდა გამარჯვებული, იგი გახდა პირველი კორეელი, რომელმაც მოიგო მის დედამიწა.
ლეკა
ლეკა, ლეკის ხე (Acer platanoides) — ნეკერჩხლის ერთ-ერთი სახეობა. ზაფხულმწვანე ხეა. მისი სიმაღლე 30 მეტრს, დიამეტრი კი 1 მეტრს აღწევს. აქვს მურა-რუხი ან თითქმის შავი ქერქი, 5-7 ნაკვთიანი მწვანე ფოთოლი. ნაყოფი კაკლისებრია (ორცალი), ზედ თითქმის ჰორიზონტალურად გაფარჩხული ფრთისებრი დანამატებით („ორფრთიანა“).
გავრცელებულია ევრაზიის დასავლეთ ნაწილში, სკანდინავიასა და ბალკანეთში. საქართველოში, ისევე როგორც მთელ კავკასიაში, შერეულია ყველა ფოთლოვან (განსაკუთრებით მუხნარებში) და წიწვოვან ტყეში, ზღვის დონიდან 2000 მ-მდე (ე. ი. მეტწილად სუბალპურ სარტყლამდე).
მკვრივ, მაგარ, მოყვითალო და მბზინვარე მერქანს სადურგლო და სახარატო საქმეში იყენებენ. არსებობს ლეკას მრავალი ბაღის ფორმა.
ძვ. წ. 402
'''ძვ. წ. 402''' — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
გარდაიცვალნენ
*
Anticlinura atlantica
Anticlinura atlantica — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
პელეშის ციხესიმაგრე
პელეშის ციხესიმაგრე (Castelul Peleş) — ციხესიმაგრე რუმინეთში. მდებარეობს შუა საუკუნეების გზაზე, რომელიც აკავშირებდა ტრანსილვანიასა და ვლახეთს. მდებარეობს კარპატებში, ქალაქ სინაიის ახლოს. ციხესიმაგრე აგებულია ნეორენესანსის სტილში 1873-1914 წლებში. სახელწოდება მიიღო იქვე მთებიდან გამომდინარე მდინარის მიხედვით. ამჟამად ციხესიმაგრე ისტორიული ძეგლია.
ისტორია
რუმინეთის მეფე კაროლ I ამ ადგილებს პირველად ეწვია 1866 წელს. აღნიშნულმა ადგილებმა მას მშობლიური გერმანია გაახსენა. 1872 წელს მეფემ იყიდა აღნიშნული მიწის ნაკვეთი და ეწოდა სინაის სამეფო დომენი. აღნიშნული ადგილები მეფის სანადირო და საზაფხულო რეზიდენციად იქცა.
ციხესიმაგრის პირველი სამი პროექტი, ფაქტობრივად იყო ევროპული სასახლეების კოპირებული ვერსია. კაროლ I-მა ისინი დაიწუნა, რადგან  ამ პროექტზე დაფუძნებით მისი აშენება გაჭიანურდებოდა და თანაც ორიგინალურიც არ იქნებოდა. არქიტექტორმა იოჰან შულცმა წარმოაგინა ყველაზე საინტერესო პროექტი, რომელიც მოეწონა მეფეს: პატარა სასახლე უნდა აგებულიყო ნეორენესანსის არქიტექტურულ სტილში. მშენებლობა შეფასდა 16 მლნ რუმინულ ოქროს ლეიდ.
ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყო 1873 წლის 22 აგვისტოს. ამავდროულად შენდებოდა სხვა დამხმარე ნაგებობები. გარდა ამისა, ააშენეს ელექტროსადგური და პელეშის ციხესიმაგრე გახდა მსოფლიოში პირველი ელექტოფიცირებული ციხესიმაგრე. მშენებლობაზე ყოველდღიურად მუშაობდა 100-ზე მეტი კაცი. მშენებლობა დროებით რამდენიმეჯერ შეჩერდა 1877-1878 წლებში რუმინეთის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლისა დროს. 1893 წელს ციხესიმაგრეში დაიბადა რუმინეთის მეფე კაროლ II.
1947 წელს კომუნისტური მმართველობის დამყარების შემდეგ მოხდა სასახლის ნაციონალიზაცია. ციხესიმაგრე დახურეს ტურისტებისათვის და მცირე ხნის შემდეგ მასში განათავსეს მუზეუმი. 1989 წლის რუმინეთის რევოულციის შემდეგ ციხესიმაგრე კვლავ გახსნეს ტურისტებისათვის. 2006 წელს რუმინეთის მთავრობამ გამოაცხადა, რომ ციხესიმაგრეს უბრუნებდა რუმინეტის ყოფილ მეფეს მიჰაი I-ს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:რუმინეთის ციხესიმაგრეები
ზედაზენი
ზედაზენი — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს საგურამოს ქედზე. სიმაღლე 1178 მ. აგებულია მეოტურ-პონტური კონტინენტური კონგლომერატებით, ქვიშაქვებისა და თიხების შუაშრეებით. კალთები დამრეცია, მცირედ დანაწევრებული. შემოსილია ტყის ყომრალ ნიადაგებზე გავრცელებული რცხილა-წიფლისა და წიფლის ტყეებით. ხშირი ტყით დაფარულ ზედაზნის მთის კეხზე, საგურამოს სამხრეთით 6 კილომეტრზე მდებარეობს ზედაზნის მონასტერი.
ზედაზნის მთა წარმართულ ხანაში წარმოადგენდა იბერიის ერთ-ერთ მთავარს საკულტო ადგილს, სადაც აღმართული იყო ზადენის კერპი და ციხე, რომლებიც ფარნაჯომმა დადგა ძვ. წ. II საუკუნეში. მთის სახელწოდება ზადენის კერპისგან მომდინარეობს, მისი წინა სახელწოდება კი კუხეთის მთა უნდა ყოფილიყო.
სქოლიო
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მთები
მარ-ვერმელიუ
მარ-ვერმელიუ (Mar Vermelho) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 652 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 91 538 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39.9 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
კანიავერალი (ესპანეთი)
კანიავერალი (Cañaveral) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის რიბეროს-დელ-ტახოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 86,48 კმ². მოსახლეობა — 1036 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
რევაზ ნოდარიშვილი
რევაზ ნოდარიშვილი (დ. 16 აპრილი, 1936, სოფელი პიპილეთი, ონის რაიონი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი.
1960 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მექანიკა-მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტი. 1980 წელს მოსკოვის საზოგადოებრივი მეცნიერებათა აკადემია. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ონის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 16 აპრილი კატეგორია:დაბადებული 1936 კატეგორია:საქართველოს V მოწვევის პარლამენტის წევრები
ქვემო მახისი
ქვემო მახისი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბიყარის თემში.
გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე მეჯუდის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1140 მეტრი, ცხინვალიდან 39 კილომეტრი.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (...).
სქოლიო
კატეგორია:ბიყარის თემის სოფლები
ბეოტიური მუზარადი
მინი|257x257px|ბეოტიური მუზარადი, ნაპოვნია [[ტიგროსი|მდინარე ტიგროსში.]] ბეოტიური მუზარადი — საბრძოლო თავსაბურავი, რომელიც გამოიყენებოდა ანტიკურ საბერძნეთსა და ელინისტურ პერიოდში, ასევე ანტიკურ რომში. სავარაუდოდ, ბეოტიიდან გავრცელდა დანარჩენ საბერძნეთში. ის იმეორებდა თექისგან შეკერილი მზისგან დამცავი ბეოტიური ქუდის ფორმას, რომლის ფარფლები დანაკეცებული იყო.
ბეოტიური მუზარადი ღია ტიპისა იყო, ამიტომ ის მეომარს არ უზღუდავდა მხედველობასა და სმენას. მუზარადის დაბლა ჩამოშვებული ფარფლებიანი დაბოლოება კისრის არეს იცავდა, წინა მხარეს კი უფრო გამოზნექილი იყო, რაც მზისა და ზემოდან წამოსული დარტყმებისგან დაცვას უზრუნველყოფდა, გვერდებზე კი რთულ ფორმად დანაკეცებული ფარფლები სახის გვერდითა ნაწილებს გარკვეულწილად იცავდა. ბეოტიურ მუზარადს ხანდახან უმაგრებდნენ გრძელ პლუმაჟსაც (მზადდებოდა ცხენის კუდის ან ფრინველის ფრთისგან).
გვიან ელინისტურ პერიოდში ბეოტიური მუზარადი უფრო წაგრძელებული კონუსური ფორმის გახდა და მისი ფარფლების ზომა შემცირდა.
გამოყენება
ათენელი სამხედრო ექსპერტი ქსენოფონტი განსაკუთრებით იწონებდა ბეოტიურ მუზარადს, როცა ამბობდა: „...ბეოტიური მუზარადი არა მხოლოდ უდიდეს დაცვას უზრუნველყოფს კირასის ზემოთ ყველა ნაწილზე, არამედ თავისუფალი მხედველობის საშუალებას იძლევა“. ალექსანდრე მაკედონელმა ეს რჩევა გაითვალისწინა და საკუთარი კავალერია ბეოტიური მუზარადებით აღჭურვა. ალექსანდრეს პომპეის მოზაიკაც და სარკოფაგიც გვიჩვენებს მაკედონელ ცხენოსნებს, რომლებსაც სწორედ ამ ტიპის მუზარადები ახურავთ. როგორც სპეციალურად კავალერიისთვის განკუთვნილი მუზარადი, ის არ იყო ისეთი გავრცელებული, როგორიც კორინთული და ფრიგიული მუზარადები. ბეოტიური მუზარადი გამოიყენებოდა რომაული მოქალაქეთა კავალერიის მიერაც რესპუბლიკის პერიოდში.
სქოლიო
კატეგორია:საბრძოლო თავსაბურავები კატეგორია:საბრძოლო აღჭურვილობა კატეგორია:ანტიკური ბერძნული მუზარადები
ძვ. წ. 401
გარდაიცვალნენ
*
Blind Guardian
Blind Guardian (ქართ. „ბრმა გუშაგი“) — გერმანული როკ-ჯგუფი, რომელიც 1984 წელს, ქალაქ კრეფელდში შეიქმნა.
ჯგუფის სიმღერის ტექსტები, რომელთაც ვოკალისტი ჰანს იურგენ კიურში ქმნის, ძირითადად დაფუძნებულია ჯ. რ. რ. ტოლკინის, მაიკლ მურკოკის, სტივენ კინგის ფანტასტიკურ ნაწარმოებებზე, ასევე სხვადასხვა ხალხების მითებსა და ლეგენდებზე. 1998 წლის ალბომი Nightfall in Middle-Earth მთლიანად დაფუძნებულია ტოლკინის სილმარილიონზე.
Blind Guardian უნიკალური ჯგუფია იმ მხრივ, რომ 1987-2005 წლებში შემადგენლობა არ შეცვლილა. მასში შედიოდნენ: ჰანს იურგენ კიურში (ვოკალისტი და 1998 წლამდე ბას-გიტარისტი), ანდრე ოლბრიხი და მარკუს ზიპენი (გიტარისტები) და დრამერი ტომენ შტაუხი. 2005 წელს შტაუხმა ჯგუფი დატოვა და მის ნაცვლად ფრედერიკ ემკე მოვიდა
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:სპიდ მეტალ ჯგუფები კატეგორია:გერმანული პაუერ მეტალ ჯგუფები კატეგორია:1980-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:1990-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2000-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები კატეგორია:2010-იანი წლების მუსიკალური ჯგუფები
Anticlinura biconica
Anticlinura biconica — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ბორის ძნელაძის მწვერვალი
ბორის ძნელაძის მწვერვალი — მწვერვალი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს შავანის ქედის სამხრეთ ნაწილში. სიმაღლე 4000 მეტრი. აგებულია იურული თიხაფიქლებით. დამახასიათებელია ნივალური ლანდშაფტი. მისასვლელი გზა აქვს მდინარე ხდის (თერგის შენაკადი) სათავიდან. ადრე სამხრეთ შავანა ეწოდებოდა, ხოლო 1938 წლიდან, როდესაც მწვერვალზე პირველი ასვლა მოეწყო (ხელმძღვანელი კონსტანტინე ჯავრიშვილი), საქართველოს კომკავშირის ერთ-ერთი დამაარსებლის — ბორის ძნელაძის სახელი ეწოდა.
ლიტერატურა
კატეგორია:მცხეთა-მთიანეთის მხარის მთები
Polyrhachis vigilans
Polyrhachis vigilans — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
სქოლიო
კატეგორია:ჭიანჭველები
ლითოლოგია
მინი|250პქ|[[ქანი (გეოლოგია)|ქანები]] ლითოლოგია (ბერძნ. lithos — ქვა და logos — მოძღვრება) — მეცნიერება დანალექი ქანებისა და დანალექი საბადოების, აგრეთვე თანამედროვე ნალექების შედგენილობის, აგებულების, გენეზისისა და გავრცელების შესახებ.
ჩამოყალიბდა XIX საუკუნის დასასრულს და XX საუკუნის დასაწყისში. ლითოლოგია შედგება სამი ნაწილისაგან: დანალექი ქანების შესწავლის მეთოდები (საველე და ლაბორატორიული); დანალექი ქანების პეტროგრაფია (დანალექი ქანების ნივთიერი შედგენილობის, სტრუქტურების, ტექსტურების აღწერა, ქანების სისტემატიკის და გენეზისის შესწავლა); ზოგადი ლითოლოგია (დანალექი ქანების წარმოშობის ზოგადი თეორიის — ლითოგენეზის — დამუშავება). ეს ნაწილი აანალიზებს დალექვის პროცესის ზოგად კანონზომიერებებს და მიმართულებას. ანალიზი ემყარება არა მარტო დანალექი ქანების პეტროგრაფიის მონაცემებს, არამედ მრავალ სხვა მომიჯნავე დისციპლინას — ნიადაგთმცოდნეობას, ოკეანოლოგიას, გეოქიმიას, ფიზიკურ ქიმიას, რეგიონულ და ისტორიულ გეოლოგიას. ლითოლოგიური კვლევა ფართოდ მიმდინარეობს ევროპასა და ამერიკის შეერთებულ შტატებში.
ისტორია
ლითოლოგიის ჩამოყალიბებაში მნიშვნელოვანი მოვლენა იყო ინგლისურ გემ „ჩელენჯერზე“ ჩატარებული ოკეანოგრაფიული ექსპედიციები (ამერიკელი მეცნიერი ჯ. მერეი, ბელგიელი ა. რენარი, 1891 წ.) და ი. ვალტერის მიერ ჩატარებული გამოკვლევები (1893—1894 წწ.), რომელიც მიეძღვნა ნალექთა ქანთწარმოქმნის საკითხებს.
ევროპელი და ამერიკელი მეცნიერების კვლევების შედეგად ლითოლოგია XX საუკუნის 10-იან წწ. დამოუკიდებელ მეცნიერებად ყალიბდება. მის ფორმირებაში ამაგი დასდეს განსაკუთრებით ა. კარპინსკიმ, ა. პავლოვმა, ჰ. სორბიმ, ჯ. ბარელმა, ლ. კაიემ და სხვ.
ლითოლოგიის შემდგომ განვითარებაზე მნიშვნელოვანი იყო ანდრია არხანგელსკის, ალექსანდრე ზავარიცკის, უილიამ ჰენრი ტუენჰოფელის, უილიამ კრუმბეინისა და სხვათა შრომები.
ლიტერატურა
კატეგორია:პეტროლოგია
ზარუბინეცის კულტურა
[[სურათი:Przeworsk culture.png|thumb|rigth|250px|ზარუბინეცის და პშევორის კულტურების გავრცელების რაიონები І ს. ახ. წ.ა.
]] ზარუბინეცის კულტურა — რკინის ხანის არქეოლოგიური კულტურა (ძვ. წ. III ს. — ახ. წ. III საუკუნე), გავრცელებულია დასავლეთ და ცენტრალური უკრაინის, სამხრეთ ბელარუსის და დასავლეთ რუსეთის ტერიტორიებზე. აღმოჩენილია 1899 წ. არქეოლოგ ბიკენტი ხვოიკის მიერ და ეწოდა კიევის ოლქში მდებარე ამავე სახელწოდების სოფლის პატივსაცემად.
გეოგრაფია
კულტურია გავრცელების არეალი მოიცავს პიატსკის პოლესიეს, ზედა და შუა დნეპრისპირეთს.
გენეტიკური კავშირები
ზარუბინეცის კულტურის ფორმირებაზე ძლიერი გავლენა იქონიეს ლატენის კულტურის კელტებმა. გენეტიკურად დაკავშირებულია პშევორის კულტურასთან, დასძლია ავტოქტონური მილოგრადის კულტურა. შეიცვალა ჩერნიახოვის და მონათესავე კიევის კულტურით. არეალის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ადგილობრივი ბალტების მოსახლეობასთან ურთიერთქმედების შედეგად, წარმოიქმნება მოშინსკის კულტურა, ასევე შენარჩუნდა ლოკალური ვარიანტიც კოლოჩინსკის კულტურის სახით. ერთ ერთი რუსი წამყვანი არქეოლოგი გ. ლებედევი ფიქრობს: «სწორედ ზარუბინეცის კულტურის გაჩენით... იწყება ყველა ის გარდაქმნები ტყის ზონაში, რომლებმაც შემდეგ გამოიწვია პრაღის ტიპის კულტურების (ანუ სლავური, ვ.ე.)». ბელარუსის ტერიტორიაზე გამოყოფენ ამ კულტურის ორ სახესხვაობას — პოლესიის და ზემოდვინის ჯგუფებს.
ეთნიკური კუთვნილება
პ. ნ. ტრეტიაკოვი, ვ. ვ. სედოვი, ვ. ვ. ხვოიკო, ბ. ა. რიბაკოვი თვლიან ამ კულტურას ადრესლავურ კულტურად, ვენედების კულტურად (ვ. პ. კობიჩევი, კ. ლ. ეგოროვი, მ.ბ. შჩუკინი, დ.ა. მაჩინსკი, ა.მ. ობლომოვსკი, რ.ვ. ტერპილოვსკი, დ.ნ. კოზაკი).
მატერიალური კულტურა
ნაძერწი კერამიკა - სამეთუნეო წრის გამოყენების გარეშე, რომელიც ცნობილი იყო მათი დასავლელი მეზობლებისთვის - ლატენის კულტურის კელტებისათვის. სამაროვნებში არის ბრინჯაოს ფიბულები. მოსახლეობა ეწეოდა მიწათმოქმედებას, მეცხოველეობას და ნადირობას. განვითარებული იყო მჭედლობა.
სქოლიო
კატეგორია:არქეოლოგიური კულტურები კატეგორია:უკრაინის ისტორია კატეგორია:ბელარუსის არქეოლოგია კატეგორია:ევროპის არქეოლოგიური კულტურები კატეგორია:რუმინეთის არქეოლოგია კატეგორია:უკრაინის არქეოლოგია
პედროსო-დე-ასიმი
პედროსო-დე-ასიმი (Pedroso de Acim) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის რიბეროს-დელ-ტახოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 33,23 კმ². მოსახლეობა — 80 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
მარიბონდუ
მარიბონდუ (Maribondo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 614 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 171 279 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 79.48 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
Anticlinura monochorda
Anticlinura monochorda — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ნორვეგიის მონარქი
ნორვეგიის მონარქი, ანუ მეფე, ნორვეგიის სახელმწიფოს მეთაურია, სადაც კონსტიტუციურ მონარქიასთან ერთად მთავრობის საპარლმანეტო სისტემაა. ნორვეგიის მონარქიის ფესვებს ჰარალდ თმამშვენიერამდე მივყავართ. მანამდე ქვეყანა პატარ–პატარა სამეფოებად იყოფოდა, რომელთა გაერთიანების საფუძველზე ნორვეგიის სამეფო შეიქმნა. ნორვეგია დიდი ხნის მანძილზე დანიასთან და შვედეთთან უნიაში იმყოფებოდა.
ნორვეგიის მონარქი ამჟამად მეფე ჰარალდ V-ეა, რომელიც ტახტზე 1991 წლის 17 იანვარს ავიდა. მისი მემკვიდრეა კრონ–პრინცი ჰააკონი. კრონ–პრინცს უამრავი საზოგადოებრივი ფუნქცია აკისრია ისევე როგორც დედოფალ სონიას. ჰააკონი რეგენტის ვალდებულებასაც ითავსებს მეფის არყოფნაში. ჰააკონის გარდა, მეფის სახლეული კიდევ რამდენიმე წევრისგან შედგება: მეფის ქალიშვლი, შვილიშვილები და დედმამიშვილები. ნორვეგიის სამეფო ოჯახი გლუქსბურგების მთავართა შტოს წარმომადგენელია და წარმოშობით გერმანიიდან – შლეზვიგ–ჰოლშტეინიდან არის; იგივე წარმოშობა აქვთ დანიის მონარქსა და საბერძნეთის ყოფილ სამეფო ოჯახს.
სკირები
სკირები (Skiren, Sciren) — გერმანული ტომი, რომლებიც მიეკუთვნებოდნენ გუთების ჯგუფს და თავდაპირველად ცხოვრობდნენ ბალტიის ზღვის ნაპირზე და ვისლას სანაპიროზე კარპატების ჩრდილოეთით ; შეუერთდნენ რუგებს და გერულებს, ისინი II ასწლეულს ძვ. წ.ა. შავი ზღვისაკენ დაიძრნენ; მიახლოებით 454 წ. ისინი გამოჩნდნენ შუა დუნაიზე და ეხლანდელ მორავიაში. როგორც დამოუკიდებელი ტომი, სკირები განადგურდა ოსტგოტებთან ბრძოლაში 457—471 წწ.; მათი კვალი დაიკარგა რუგებსა და სვევავებს ან ოდოაკრის მიერ რომაელ დაქირავებულებს შორის.
ნორვეგიის მონარქი
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნორვეგიის ისტორია კატეგორია:ნორვეგიის მონარქები კატეგორია: ნორვეგიის მთავრობა კატეგორია:მიმდინარე მონარქები
სკირები
შენიშვნები
კატეგორია:გერმანული ტომები კატეგორია:ხალხთა დიდი გადასახლება კატეგორია:ძველი ხალხები კატეგორია:პოლონეთის ისტორია კატეგორია:ჩეხეთის ისტორია
ანდრეა ბორომეო
ანდრეა ბორომეო (Andrea Borromeo; დ. მილანი ― გ. 1683) — თეატინელი მისიონერი ბერი. 1652 წელს იტალიიდან სამეგრელოში ჩამოვიდა. თავისი მისიონერული მოღვაწობის შესახებ ბორომეომ 1658 წლის 8 ივნისს წერილი გაგზავნა რომში. წერილში ლევან III დადიანზე, იმერეთის მეფე ალექსანდრე III-ზე, ვამეყ ლიპარტიანზე. ბორომეოს გარდაცვალების შემდეგ 1704 წელს რომში გამოიცა მისი წიგნი „მოხსენება საქართველოზე, სამეგრელოზე და თეატინელთა მისიენი იმ მხარეში“.
ლიტერატურა
კატეგორია:გარდაცვლილი 1683 კატეგორია:იტალიელი მისიონერები კატეგორია:თეატინელები
ქვემო სარაბუკი
ქვემო სარაბუკი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ვანათის თემში.
გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე პატარა ლიახვის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1100 მეტრი, ცხინვალიდან 12 კილომეტრი.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (...).
სქოლიო
კატეგორია:ვანათის თემის სოფლები
Polyrhachis villipes
Polyrhachis villipes — ფეხსახსრიანთა ტიპის მწერთა კლასის ჭიანჭველასებრთა ერთ-ერთი ნაირსახეობა Polyrhachis-ს გვარიდან. მიეკუთვნება Formicinae-ს ქვეოჯახს. .
ლეკთარეში
ლეკთარეში, დევაში — მდინარე ლენტეხის მუნიციპალიტეტში, ცხენისწყლის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს ეგრისის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2420 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 16 კმ, აუზის ფართობი 69,6 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა - ზამთარში, წყალმოვარდნები - ზაფხულსა და შემოდგომაზე. საშუალო წლიური ხარჯი 2,79 მ³/წმ.
ლიტერატურა
კატეგორია:ცხენისწყლის შენაკადები კატეგორია:რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის მდინარეები
27 წლის თაობა
მინი|ფედერიკო და ფრანსისკო გარსია ლორკები, 1930 წელი 27 წლის თაობა (Generación del 27) — გაერთიანება ესპანელი მწერლებისა, მხატვრებისა, მუსიკოსებისა, რომლებმაც თავი გაითქვეს მთელი რიგი საზოგადოებრივი გამოსვლებით (ლექციები, საჯარო კითხვებითა და ა.შ.). გაერთიანება ჩამოყალიბდა ლუის დე გონგორას გარდაცვალების 300 წლისთავის აღსანიშნავად, 1927 წელს. ზეიმი სევილიაში პოპულარულმა ტორეადორმა იგნასიო სანჩეს მეხიასმა მოაწყო. მათ ასევე უწოდებენ „25 წლის თაობას“, „დიქტატურის თაობას“, „რესპუბლიკის თაობას“, „ლორკა-გილენის თაობას“.
ცნობილი წარმომადგენლები
შემოქმედების ადრეულ ეტაპზე ჯგუფთან ახლოს იყვნენ პაბლო ნერუდა, ვისენტე ჰუიდობრო, ხორხე ლუის ბორხესი. ჯგუფის პოეტური მანიფესტი იყო ანთოლოგია „ესპანური პოეზია, 1915-1931“, რომელიც გამოქვეყნდა 1932 წელს ჰერარდო დიეგოს მიერ. ჯგუფის წევრები ძირითადად წერდნენ შემდეგი ჟურნალებისთვის „Cruz and Raya“, „Litoral“, „Revista de Occidente"“ და ა.შ.
ლიტერატურული პოზიცია
ჯგუფის წევრების შემოქმედება წარმოადგენს ესპანეთის სამეცნიერო და ხალხური ტრადიციების კიდევ ერთხელ შერწყმის მცდელობას (25 წლით ადრე ამ ამოცანის გადაჭრას „თაობა 98“ ისახავდა მიზნად). ამავე დროს, ჯგუფის წევრები ცდილობდნენ ევროპული ავანგარდის (ფუტურიზმი, კუბიზმი, სიურრეალიზმი) მიგნებების დანერგვას ესპანურ ლიტერატურასა და კულტურაში.
არაერთი პოეტის შემოქმედებამ (გიულენი, სალინასი) განვითარება ჰპოვა „სუფთა ლირიზმისკენ“, რომლის პრინციპებიც შემუშავდა პოლ ვალერის მიერ. ჯგუფის წევრებს შორის იყვნენ გამოჩენილი ესპანელი ფილოლოგები (დამასო ალონსო). სამოქალაქო ომის დროს, ჯგუფის წევრთა უმეტესობამ დაიკავა რესპუბლიკის მხარე. მათ მოღვაწეობა განაგრძეს სოციალურ პოეზიის და ხალხური რომანის ჟანრში, ამზადებდნენ პროპაგანდისტულ ბროშურებს (ალბერტი, ალეისანდრე, ერნანდესი და ა.შ.). 27 წლის თაობისთვის გარდამტეხ მოვლენად იქცა ლორკას გარდაცვალება (1936). რესპუბლიკელების დამარცხების შემდეგ, ჯგუფის ბევრ წევრს ემიგრაციაში წასვლა მოუწია.
ლიტერატურა
კატეგორია:მოდერნიზმი კატეგორია:ესპანური ლიტერატურა კატეგორია:ესპანური მუსიკა
ცაბაძე
საკუთარი სახელი ცაბაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:
იხილეთ აგრეთვე
* კატეგორია:ქართული გვარები
Anticlinura movilla
Anticlinura movilla — მოლუსკების ტიპის მუცელფეხიანთა კლასის ერთ-ერთი წარმომადგენელი. მიეკუთვნება Turridae-ს ოჯახს.
წყარო
კატეგორია:მუცელფეხიანები
ჯონ გენტელი
ჯონ გენტელი (John of Gaunt, Jean de Gand, Juan de Gante; დ. 6 მარტი, 1340, გენტი, ფლანდრია — გ. 3 თებერვალი, 1399, ლეიცესტერშირი, ინგლისი) — პლანტაგენეტთა დინასტიის წარმომადგენელი და ლანკასტერების დინასტიის დამაარსებელი. ლანკასტერის, ლეიცესტერისა და დერბის ჰერცოგი 1362-1399 წლებში, აკვიტანიის ჰერცოგი 1390-1399 წლებში და კასტილიისა და ლეონის ტახტების მოსარჩელე მეფე 1372-1388 წლებში როგორც პედრო I-ის ასულ კონსტანსია კასტილიელის მეუღლე. ინგლისის მეფე ედუარდ III-ისა და დედოფალ ფილიპა ენოელის შუათანა ძე, რომელსაც დაბადების ადგილის გამო ხალხმა „გენტელი“ უწოდა.
მისი სამხედრო კარიერა ასწლიანი ომის დროს დაიწყო და კასტილიის სამოქალაქო ომში გაგრძელდა. მეორე ცოლის მემკვიდრულ უფლებებზე დაყრდნობით იგი წლები თავს კასტილიის მეფედ აცხადებდა, თუმცა საბოლოოდ ესპანელებს დაუზავდა და თავისი ქალიშვილი კათრინი კასტილიის მეფეს მიათხოვა. თავისი უფროსი ძმის, ედუარდ შავი პრინცისა და მამის დაღუპვის, შემდეგ კი ძმისწული რიჩარდ II-ის გამეფების გამო, ჯონმა ინგლისის სამეფო კარზე დიდი ძალაუფლება მოიპოვა და ახლა უკვე მას ედავებოდა ინგლისის ტახტზე. ჯონის გარდაცვალებიდან მალევე მისმა ვაჟმა, ჰენრი IV-მ მოკლა უნაყოფო მეფე რიჩარდი და ტახტი მიისაკუთრა, რითაც გამეფდა ლანკასტერების დინასტია, რომელიც 1461 წელს ჯონის ძმის, იორკის ჰერცოგის შთამომავლებმა დაამხეს.
მიუხედავად ლანკასტერთა დინასტიის შეწყდომისა, ჯონის შთამომავალი იყო ტიუდორთა დინასტიის დამაარსებელ ჰენრი VII-ის დედა, დედოფალი მარგარეტ ბეფორტი, რითაც ჯონი დიდი ბრიტანეთისა და არა მხოლოდ მისი, ასევე მრავალი ევროპული ქვეყნის მონარქის წინაპარია, მათ შორის დედოფალ ელისაბედ II-ის, მეფე კარლ XVI-ის, დედოფალ მარგრეტე II-ის, მეფე ფილიპე VI-ის, მეფე ჰარალდ V-ისა და ა.შ.
ბიოგრაფია
მარცხნივ|მინი|244x244პქ|ჯონის გერბი ჯონი დაიბადა 1340 წლის 6 მარტს გენტში, ფლანდრიის საგრაფოში. იგი იყო ინგლისის მეფე ედუარდ III-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ფილიპა ენოელის შუათანა ვაჟი. დაბადებისთანავე მას რიჩმონდის გრაფის წოდება მისცეს, თუმცა 1342 წელს ეს წოდება ჩამოერთვა.
როგორც კი წამოიზარდა ძმებთან ერთად იგი აქტიურად იბრძოდა ასწლიან ომში, ფრანგების წინააღმდეგ. 1361 წელს, სიმამრის გარდაცვალების შემდეგ ჯონმა ცოლის მემკვიდრეობით მიიღო ლანკასტერის ჰერცოგობა, რითაც იგი ინგლისის ერთ-ერთი უმდიდრესი კაცი გახდა, რომლის მამულებსაც თითქმის მთელი ჩრდილოეთ ინგლისი წარმოადგენდა. სულ მალე, 1362 წელს გარდაიცვალა მისი ცოლის დაც, ლედი მაუდი, რითაც ასევე ჯონს დარჩა მის მფლობელობაში მყოფი ლეიცესტერის საჰერცოგოც.
აღსანიშნავია, რომ მამამისმა, მეფე ედუარდმა მას ლანკასტერისა და ლეიცესტერის ჰერცოგობა მხოლოდ 1362 წლის 13 ნოემბერს დაუმტკიცა ოფიციალურად. ამის შემდეგ მისი პოზიცია ერთობ გამყარდა და 30-მდე ციხესიმაგრე და მამული მიიღო მთელს ინგლისსა და საფრანგეთში. თავისი ცოლის მემკვიდრეობის მიღებით მას და მეფეს თითქმის ერთნაირი ქონება ჰქონდათ.
ვინაიდან უელსის პრინც ედუარდსა და მეფე ედუარდს საფრანგეთში მრავალი ბრწყინვალე გამარჯვება ჰქონდათ მოპოვებული და ინგლისში გმირების სახელი ჰქონდათ, ჯონს არ ჰქონია ასეთი სამხედრო ისტორია, რის გამოც ხალხში ამის გამოც ვერ სარგებლობდა პოპულარობით. მიუხედავად იმისა, რომ მან ესპანეთში დიდი გამარჯვება მოიპოვა ნახერას ბრძოლაში, იგი შემდეგში რამდენჯერმე მწარედ დამარცხდა, რამაც ეს ტრიუმფი მალევე გადაფარა.
ძმის დაავადებასთან ერთად, 1372 წელს ჯონი დაინიშნა აკვიტანიის გუბერნატორად, რითაც ისარგებლა და იმავე წელს თავს დაესხა კასტილიის სამეფოს. 1373 წელს მოარბია კალე და ბორდოც, ამის შემდეგ კი ბრიუგეც.
1377 წელს ედუარდ III გარდაიცვალა და ტახტი ჯონის განსვენებული ძმის ვაჟმა, მეფე რიჩარდ II-მ დაიკავა, რომლის მიმართაც იგი უნდობლად იყო განწყობილი. მისი ქმედებებიდან გამომდინარე არისტოკრატიაში გაჩნდა მოსაზრებაც, რომ ჯონს ინგლისის ტახტი თავად უნდოდა. აღსანიშნავია ისიც, რომ ზოგიერთი ჯონს ადანაშაულებდა უელსის პრინც ედუარდის მოწამვლაში, რომელიც 1376 წელს აღესრულა. ვინაიდან მეფე რიჩარდი სულ ათი წლის იყო, ქვეყანას დედამისი, ჯონის დაქვრივებული რძალი, ჯოან კენტელი მართავდა, რომელმაც მაზლს ჩამოართვა მთელი პრივილეგიები და წარუმატებლად სცადა მისი პოლიტიკისაგან ჩამოშორება. იგი თანდათან დაუახლოვდა რიჩარდ II-ს და მისი მთავარი მრჩეველიც გახდა და ვინაიდან მას დიდი გავლენა ჰქონდა მეფეზე, ასე მართავდა ჯონი ქვეყანას. მარცხნივ|მინი|296x296პქ|ჯონისა და ჟუან I-ის მოლაპარაკება სადილისას, სადაც გეგმავენ კასტილიაში შეჭრას ამავე პერიოდში ჯონ გენტელის თაოსნობით ინგლისი დაუზავდა საფრანგეთსა და შოტლანდიას, თუმცა მშვიდობა დიდ ხანს არ გაგრძელებულა. 1384 წელს ჯონი დიდი ჯარებით შეიჭრა შოტლანდიაში, თუმცა იქ მისი მთელი ლაშქარი მიწასთან გაასწორეს, რამაც მისი პრესტიჟი ერთობ შელახა. მიუხედავად ამისა, იგი რიჩარდზე გავლენას არ კარგავდა და დაარწმუნა იგი, რომ ძალები კასტილიის სამეფოსაკენ მიემართათ. ჯონი, როგორც მეფე პედრო I-ის სიძე, კასტილიის მეფობაზე აცხადებდა პრეტენზიას და მეფე ენრიკე II-ის ძეს, მეფე ხუან I-ს ომიც გამოუცხადა. მინი|281x281პქ|ჯონის მიერ მოწყობილი რიჩარდისა და იზაბელ დე ვალუას ქორწილი კასტილიაში შეჭრამდე ჯონმა მის მტერთან, პორტუგალიასთან გადაწყვიტა დაახლოება. მალევე ინგლისსა და პორტუგალიას შორის გაფორმდა უინძორის ხელშეკრულება, რომლის განსამტკიცებლადაც პორტუგალიის მეფე ჟუან I-მა ცოლად ჯონის უფროსი ასული, ფილიპა შეირთო ცოლად. 1386 წელს ჯონი პორტუგალიელების დახმარებით თავს დაესხა კასტილიის სამეფოს და დაიპყრო გალისიის მხარე. იმავე დროს კასტილიაში შავი ჭირის ეპიდემია ძლიერად გავრცელდა, რამაც ხუან I მოლაპარაკებების მაგიდასთან მიიყვანა. 1387 წელს დაიდო საზავო ხელშეკრულებაც, რომლის მიხედვითაც კასტილიელები ჟუანს პორტუგალიის მეფედ სცნობდნენ (იგი მეფის უკანონო ძე იყო, ამიტომაც ესპანელები მეფედ არ აღიარებდნენ), ჯონ გენტელს კი ომისთვის გაწეულ ხარჯებს უნაზღაურებდნენ და მეტიც, მშვიდობისა და შერიგების დემონსტრირებისათვის კასტილიის მეფის უფროსი ვაჟი, პრინცი ენრიკე ცოლად ირთავდა ჯონის ქალიშვილ კათრინს. ასე დასრულდა ჯონის პრეტენზიები და ომი კასტილიის ტახტისათვის.
ესპანეთიდან დაბრუნების შემდეგ, 1390 წელს ჯონი გიენისა და აკვიტანიის ჰერცოგი გახდა. 1392-1394 წლებში სწორედ ჯონი აწარმოებდა მოლაპარაკებებს საფრანგეთის მეფე შარლ VI-თან, 1393 წელს ჩაახშო ფრანგების აჯანყება შესირში და ასევე დართო მათ მეფეს ნება, რომ თავისი უფროსი ვაჟი დოფინად გამოეცხადებინა. იმავდროულად, ჯონის შუამავლობით, ინგლის-საფრანგეთის მშვიდობის დემონსტრირებისათვის რიჩარდ II-მ ცოლად შეირთო შარლ VI-ის ასული, იზაბელ დე ვალუა. 1397 წლიდან დაიწყო რიჩარდ II-ის ე.წ. „ტირანული მმართველობა“, რასაც ინგლისელები აგრესიულად შეხვდნენ. ჯონი ცდილობდა მეფეს დახმარებოდა და ქვეყანაში ძველი რეჟიმი აღედგინა, მაგრამ ამაოდ. შემდეგში სწორედ ჯონს მოუწია რიჩარდის წინააღმდეგ მიმართული ამბოხების ჩახშობა. იგი ამ ამბიდან მალევე, 1399 წლის 3 თებერვალს გარდაიცვალა, 58 წლის ასაკში. მისი სახით რიჩარდს მთავარი დასაყრდენი გამოეცალა, რის გამოც იგი სულ რამდენიმე თვეში, 1399 წლის 30 სექტემბერს მოკლა ჯონის ვაჟმა, მეფე ჰენრი IV-მ და ტახტი თავად დაიკავა.
ქორწინებები
მინი|272x272პქ|ჯონისა და ბლანკას ჯვრისწერა 1359 წლის 19 მაისს რაიდინგის სააბატოში ჯონმა ცოლად შეირთო თავისი მესამე თაობის ბიძაშვილი ბლანკა ლანკასტერელი (1342-1368), ლანკასტერის ჰერცოგ ჰენრისა და იზაბელა ბემონტელის ასული, რომლის მემკვიდრეობითაც გახდა იგი ლანკასტერის ჰერცოგი. ისინი, ორივენი ჰენრი III-ის შთამომავლები იყვნენ. ის სიმდიდრე, რომელიც ბლანკას მზითად გაჰყვა, ჯონს მთელი თავისი ცხოვრება გაჰყვა. ბლანკა 1368 წლის 12 სექტემბერს, 26 წლის ბლანკას სიცოცხლე შავმა ჭირმა შეიწირა, რა დროსაც ჯონი საზღვარგარეთ იმყოფებოდა. სწორედ ბლანკასთან შეეძინა ჯონს მომავალი მეფე ჰენრი IV და ასევე პორტუგალიის დედოფალი ფილიპა.
1371 წელს დაქვრივებული ჯონი მეორედ დაქორწინდა, ამჯერად ინფანტა კონსტანსია კასტილიელზე (1354-1394), კასტილიისა და ლეონის მეფე პედრო I მრისხანესა და მისი საყვარლის, მარია დე პადილიას ასულზე. მის მემკვიდრეობიაზე დაყრდნობით, სიმამრის უძეოდ დაღუპვის შემდეგ ჯონმა პრეტენზია განაცხადა კასტილიის მეფობაზე და ტახტისთვის იბრძოდა კიდეც, თუმცა საბოლოოდ იგი დაუზავდა ახალ მეფეს, ენრიკე III-ს და მას ცოლად თავისი ასული კათრინი მიათხოვა, რომელთა შთამომავალიც იყო შემდეგში ინგლისის დედოფალი კატალინა არაგონელი. 1394 წელს 39-40 წლის ასაკში მყოფი კონსტანსიაც გარდაიცვალა.
1396 წელს ჯონი მესამედ და უკანასკნელად დაქორწინდა გავლენიან ინგლისელ დიდგვაროვან კათრინ სუინფორდზე (1350-1403), რომელთანაც მას კიდევ ოთხი შვილი შეეძინა. ჯონი კათრინზე ოთხი წლით ადრე დაიღუპა, თუმცა იგი აღარ გათხოვილა.
ლიტერატურა
კატეგორია:დაბადებული 6 მარტი კატეგორია:დაბადებული 1340 კატეგორია:გარდაცვლილი 3 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1399 კატეგორია:პლანტაგენეტები კატეგორია:ლანკასტერები
სერადილია
სერადილია (Serradilla) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის რიბეროს-დელ-ტახოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 259,53 კმ². მოსახლეობა — 1507 კაცი (2020 წ.).
სქოლიო
კატეგორია:კასერესის მუნიციპალიტეტები
მინადორ-დუ-ნეგრანი
მინადორ-დუ-ნეგრანი (Minador do Negrão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ალაგოასის შტატში. მიეკუთვნება აგრესტი-ალგოანუს მეზორეგიონს.
2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 280 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 164 476 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.1 კმ²-ზე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ალაგოასის შტატის მუნიციპალიტეტები
მარზუკი
მარზუკი (مرزق‎) — ქალაქი-ოაზისი სამხრეთ-დასავლეთ ლიბიაში, ფეცანის რეგიონში, მარზუკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მარზუკის უდაბნოს ჩრდილოეთ კიდეზე, რომელიც თავის მხრივ საჰარის უდაბნოს მიეკუთვნება.
ისტორია
მარზუკი ოაზისის გარშემო განვითარდა, რომელიც გაჩერება იყო საჰარაში ჩრდილოეთი-სამხრეთისკენ გამავალ სავაჭრო გზებზე. 1310 წელს ის მნიშვნელოვანი ციხესიმაგრე იყო (ამჟამად ნანგრევებია), ოსმალეთის იმპერიის დროს კი ფეცანის დედაქალაქი, რომელიც ექვსასი წლის მანძილზე ყვაოდა. ქალაქის ციხესიმაგრეს ხშირად „საჰარის პარიზსაც“ უწოდებდნენ. 1578 წელს ის ოსმალებმა აიღეს. მიუხედავად იმისა, რომ ოსმალები აქ ხშირად აყენებდნენ გარნიზონს, კონტროლს მაინც ფეცანის სულთანი ინარჩუნებდა.
XIX საუკუნის ადრეულ წლებში, მარზუკი ერთგვარი გამსვლელი წერტილი იყო, საიდანაც ბრიტანული ექსპედიციები ჩადის ტბასა და ლეგენდარულ ტომბუქტუს ეძებდნენ.
1912 წელს ფეცანი და დანარჩენი ლიბიის ტერიტორიები ომში ოსმალებმა იტალიელებს დაუთმეს, რომლებმაც კოლონია იტალიის ლიბია შექმენს. იტალელებმა მარზუკის აღება 1914 წლამდე ვერ შესძლეს. XIX საუკუნის ბოლოსა და XX საუკუნის დასაწყისში, თანამედროვე სატრანსპორტო საშუალებების გამოჩენასთან ერთად ქალაქი დასუსტდა. 1960 წელს მისი მოსახლეობა მხოლოდ 7 000 ადამიანს ითვლიდა.
რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი
რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი  (რუსულად Институт востоковедения РАН (აბრევიატურა - ИВ РАН)) სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი აზიისა და ჩრდილოეთ აფრიკის კომპლექსური კვლევის დარგში.
ინსტიტუტის დაარსების ისტორია
ინსტიტუტი დაარსებულ იქნა 1818 წლის ოქტომბერში სანქტ-პეტერბურგში თავდაპირველი სახელწოდებით „საიმპერატორო სამეცნიერო აკადემიასთან არსებული აზი(ატ)ური მუზეუმი“. 1950 წლიდან ინსტიტუტი ფუძნდება მოსკოვში. 1960-1970 წ.წ. სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულებას შეუცვალეს სახელი და ეწოდა „აზიის ხალხთა ინსტიტუტი“. ინსტიტუტის სანქტ-პეტერბურგის ფილიალს 2007 წელს გამოეყო ცალკე ინსტიტუტი - აღმოსავლური ხელნაწერების ინსტიტუტი (Институт восточных рукописей РАН (ИВР РАН)).
სამეცნიერო-კვლევითი პერიოდიკა
აზია ი აფრიკა სეგოდნია (ჟურნალი)
კატეგორია:აღმოსავლეთმცოდნეობა
გარეთუბანი
გარეთუბანი — შუა საუკუნეების თბილისის უბანი მტკვრის მარჯვენა მხარეს, კალის გალავნის გარეთ, ახლანდელი შალვა დადიანის, ალექსანდრე პუშკინისა და ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩების ხაზის ჩრდილოეთითა და დასავლეთით - სოლოლაკის ქედსა და მტკვრის კალაპოტს შორის (მთაწმინდის რ-ნი). XIII-XV სს. მძიმე საგარეო პოლიტიკური ვითარების გამო შეჩერდა გარეთუბანის შემდგომი განაშენიანება და მისი ქალაქის უბნად გადაქცევა. XVI საუკუნის ბოლოსა და XVII საუკუნის დასაწყისში დაიწყო მისი ხელახალი დასახლება, განსაკუთრებით ქაშვეთის ეკლესიამდე არსებული ტერიტორიის მონაკვეთზე. XVIII საუკუნიდან აქ გაჩნდა ფეოდალური არისტოკრატიის სასახლეები. გარეთუბანის მთავარი ქუჩა იყო ე. წ. „დიღმის გზა“'' (ახლანდელი რუსთაველის პროსპექტი), რომლის ორივე მხარეს თბილისელებს ბაღ-ვენახები ჰქონდათ გაშენებული. გარეთუბანი იყოფოდა რამდენიმე მიკროუბნად:
1. მუხრანბატონების უბანი - ავანაანთხევის ორივე მხარეს, მტკვრის სანაპიროდან (ახლანდ. ჩახრუხაძისა და ნ. ბარათაშვილის ქუჩების კუთხემდე და ვანქის უბნამდე.
2. ვანქის უბანი - ვანქის მონასტრის მიდამოები (ახლანდელი გიორგი ათონელის ქუჩის დასაწყისი, მტკვრის ქუჩამდე);
3. ორბელიანების უბანი - ვანქის უბნიდან „გარეთუბნის მოედნამდე“'' ანუ ყაბახამდე (ასპარეზი) ჩრდილოეთით და მტკვრამდე აღმოსავლეთით;
4. შუა კარის უბანი - „დიღმის გზისა“ და „შუა კარის გზის“ მიდამოები - ახლანდ. ა. პუშკინისა და ნ. ვაჩნაძის ქუჩებს, რუსთაველის პროსპექტისა და თავისუფლების მოედანს შორის. XVIII საუკუნის 20-იან წლებში ოსმალებმა გააპარტახეს და აქაური მოსახლეობა ქალაქში გადასახლდა;
60-70-იან წლებში კვლავ იწყო მისი დასახლება. ქართლ-კახეთის რუსეთთან შეერთების (1801) შემდეგ ქალაქის ტერიტორია 3 ნაწილად გაიყო, ერთი მათგანი იყო გარეთუბანი ანუ ე.წ. „პირველი ნაწილი“, თავად „პირველი ნაწილი“ სამ კვარტალად დაიყო. ამ პერიოდიდან გარეთუბანში გაჰყავდათ ახალი ქუჩები, აგებდნენ ევროპული ტიპის შენობებს. გარეთუბნის ცენტრი ქმნიდა მოედანს, რასაც 1828 „ერევანსკის მოედანი“'' (ახლანდელი თავისუფლების მოედანი) ეწოდა. 50-იან წლებში ასპარეზის ტერიტორიაზე გაშენდა ალექსანდრეს ბაღი; ამ დროისათვის გარეთუბანი ახლანდელი ძმები კაკაბეძეების ქუჩამდე აღწევდა. XIX საუკუნის 60-იანი წლებიდან ქალაქის ოფიციალურ ტოპონიმიკაში გარეთუბანი აღარ იხსენიება.
ლიტერატურა
კატეგორია:ძველი თბილისის უბნები
რაჯენდრა პრასადი
დაიბადა თანამედროვე ბიჰარის შტატის ტერიტორიაზე. 18 წლისა გახდა კალკუტის უნივერსიტეტის სტუდენტი, 1915 წელს კი გახდა სამარტლის მაგისტრი. მოგვიანებით გაიცნო ჯავაჰარლალ ნერუ და მაჰათმა განდი. 1934 წელს აირჩიეს ინდოეთის ეროვნული კონგრესის ლიდერად.
1950 წელს გახდა ინდოეთის პირველი პრეზიდენტი. 1960 წელს ოფიციალური ვიზიტით იმყოფებოდა სსრკ-ში სადაც აირჩიეს მოსკოვის უნივერსიტეტის ისტორიული მეცნიერებების საპატიო დოქტორად.
სქოლიო
კატეგორია:ინდოეთის პრეზიდენტები კატეგორია:დაბადებული 3 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1884 კატეგორია:გარდაცვლილი 28 თებერვალი კატეგორია:გარდაცვლილი 1963
ჩონმიო
ჩონმიო — კონფუციანური სალოცავი სამხრეთ კორეაში, რომელიც ეძღვნება კორეის ჩოსონის დინასტიის მმართველთა ხსოვნას. 1995 წელს, იუნესკომ იგი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. იუნესკოს თანახმად, ჩონმიო უძველესი სამეფო კონფუციანური სალოცავია, რომელშიც საცერემონიო რიტუალები XIV საუკუნიდან დღემდე გრძელდება.
მონუმენტი 1394 წელს მეფე ტაეჩოს ბრძანებით აშენდა და აზიის ერთ-ერთ უგრძეს ნაგებობას წარმოადგენდა. მთავარ დარბაზს შვიდი ოთახი გააჩნია. თითოეული ოთახი მხოლოდ მეფე-დედოფლისთვის იყო განკუთვნილი. შემდგომში, ნაგებობა კიდევ უფრო გააფართოვა მეფე სეოჩონგმა.
აქ ინახება კორეის მეფეების 19 და დედოფლების 30 მემორიალური დაფა, რომლებიც 19 ოთახშია განთავსებული.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სამხრეთ კორეაში
შრედინგი
შრედის ისტორია
როკ მუსიკის არსებობის დასაბამიდანვე, მისი კომპოზიციური სტრუქტურის სირთულის გამო, განმსაზღვრავი ფაქტორი გახდა გიტარის დომინირებადი როლი, მისი საშემსრულებლო ტექნიკის მაღალი დონე, მუსიკალური და ვიზუალური ფაქტორი. გიტარისტი დანი სედრონი შეიძლება მივიჩნიოთ იმ პირველ გიტარისტად, ვინც მაყურებლის აღტაცებით დაბრმავების მიზნით თავის გამოსვლებში ხშირად მიმართავდა გიტარაზე დაკვრის უჩვეულო ტექნიკას, რომელიც, როგორც მუსიკოსი, ე.წ. „ქანთრის“ სტილის გიტარის– შემსრულებლის, ჯიმი ბრაიანტის დაკვრის სტილის თაყვანისმცემელი იყო, ბრაიანტი კი თავის მხრივ ლეგენდარული სისწრაფის გიტარისტად ითვლებოდა. ამავე მიზანს ისახავდა ლეგენდარული ბილი ჰეილიც მაქს ფრიდმანისა და ჯეიმზ მაიერის სიმღერის, „Rock Around the Clock“ შესრულების დროს თავის „კომეტებთან“ ერთად და ბრწყინვალე გიტარისტი ჩაკ ბერიც.
შრედის სტილის ევოლუცია მიმდინარეობდა წლების განმავლობაში. მისი ისტორია იწყება 70–იანი წლების ბოლოს და პირველ პროტოტიპად ითვლება ცნობილი გერმანული როკ–ჯგუფის სკორპიონსის (Scorpions ) გიტარისტის, ულრიხ როთის სოლო 1975 წლის ალბომში „In Trance“. 1978 წელს, იმ დროისათვის ჯერ კიდევ უცნობმა, ჰოლანდიური წარმოშობის ამერიკელმა გიტარისტმა ედი ვან ჰალენმა გამოუშვა ინსტრუმენტალური ალბომი „Eruption“, რომელიც წარმოადგენდა გიტარის ერთგვარ „შტურმს“, რომელიც მანამდე როკ მუსიკაში ამგვარი სახით ჯერ არავის გაეგონა, ამ სტილის პიონერებად ითვლებიან, აგრეთვე, ელ დი მეოლა და რიჩი ბლეკმორი.
80–იან წლებში შრედის სტილი უფრო განავითარეს და საკუთარი ინოვაციური ხასიათის ელფერი შემატეს საყოველთაოდ ცნობილმა მძიმე მეტალის ჟანრის გიტარისტებმა დეივ მასტეინმა, მარტი ფრიდმანმა, კირკ ჰემეტმა, ჯეისონ ბეკერმა, ტონი მაკალპინმა, ჯორჯ ლინჩმა, ასევე, გიტარის ცნობილმა ვირტუოზებმა ჯო სატრიანმა, სტივ ვაიმ, ჯონ პეტრუჩიმ, მაიკლ რომეომ. ვინი მურმა, კარლ ლოგანმა, პოლ გილბერტმა, რიჩი კოცენმა, ერიკ ჯონსონმა, ენდი ტიმონსმა, და სხვ.
რენდი როუდსმა და ინგვი მალმსტინმა შრედის სტილი უფრო განავითარეს და ამგვარად მძიმე მეტალს შემატეს ახალი ქვეჟანრი — ნეო–კლასიკური მეტალი, რომლის შთაგონების წყაროდ ითვლება კლასიკური მუსიკის ჟანრის – ბაროკოსა და ცნობილი ნიკოლო პაგანინის მუსიკალური მემკვიდრეობა. განსაკუთრებით დიდი წვლილი ამ ჟანრის ჩამოყალიბებაში მიეკუთვნება ინგვი მალმსტინს, რომელმაც დაამკვიდრა ნეო–კლასიკური მეტალის სტილისტური ფორმები და ბევრი ზემოთხსენებული გიტარისტების წინამორბედად და შთამაგონებლად ითვლება.
2003 წელს ცნობილმა ჟურნალ „Guitar One Magazine“-მა ყველა დროის უსწრაფეს შრედ გიტარისტად აღიარა მაიკლ ენჯელო ბეიტიოუ, რომელიც, ამასთან ერთად, ორმაგი გიტარის გამომგონებლად ითვლება. იმავე წელს, ამ ჟურნალის მიხედვით, მეორე უსწრაფეს შრედ გიტარისტად დასახელდა კრის იმპელიტერი, მესამე ადგილი კი მიეკუთვნა ნეო-კლასიკური მეტალის მამად აღიარებულ გიტარისტ – ვირტუოზს ინგვი მალმსტინს.
შრედი და თანამედროვეობა
ახლანდელ პერიოდში, არაპროფესიონაული მუსიკის განვითარების გამო, შრედის სტილმა დაკარგა ადრინდელი პოპულარობა და მნიშვნელობა, მაგრამ გარკვეული სახით მაინც აგრძელებს თავის განვითარებას გიტარის ისეთი ცნობილი ვირტუოზ–შემსრულებლების ძალისხმევით, როგორებიც არიან რასტი კული, მაიკლ ენჯელო ბეიტიოუ, კრის იმპელიტერი, ფრანჩესკო ფარერი და ინგვი მალმსტინი.
და მაინც, უკვე საყოველთაოდ აღიარებული შრედ გიტარისტების მაგალითით შეიძლება ითქვას, რომ ისინი კომპოზიციური სტრუქტურის სირთულის უარყოფისა და უკუგდების გარეშე დაკვრის პროცესში ინარჩუნებენ მელოდიის ელემენტსა და არ კარგავენ მსმენელთან კავშირს, ახდენენ რა დემონსტრირებას იმისა, თუ რამდენად ჭეშმარიტი ღირებულებისა და დონის გიტარისტები არიან.
ბოლო თაობის წარმატებულ შრედ გიტარისტებად აღირებული არიან: გათრი გოვანი, მათიას „აია“ ეკლანდი, უოლტერ ჯიარდინო, ჯორჯ ბელასი, ჯოო ტეფოლა, ჯეფ ლუმისი, რანა ჰასანი, მარლ ტრემონტი, თეოდორე ზაირესი, რონ ჯარზომბეკი, როდერიკ ჯიბერსონი, ერიკ სარდინასი, ნეილ ზაზა, ელიას ვილჯანენი, ვიქტორ სლომსკი, ალეხანდრო სილვა, მარკო სფოლი, ჯონ 5, ჯანი ლიიმატაინენი, ალექსი ლეიჰო, გას ჯი, დეივ მარტონე, დეივ სუზუკი, ბლიუზ სეარსენო, გებრიელ მოუსესი, კიკო ლოურეირო და ანტონიო კორონადო.
უნდა აღინიშნოს ის ფაქტიც, რომ თანამედროვე მძიმე მეტალის ჟანრში, განსაკუთრებით, ნეო–კლასიკურ მეტალში, არსებობენ მთელი რიგი ჯგუფები, რომელთა შემოქმედება ეწინააღმდეგება წარსულში დამკვიდრებულ „სოლო“ მუსიკოსების ფაქტორს. ამ ჯგუფებში უფრო დახვეწილი, კომპაქტური და შეიძლება ითქვას, კარგად „დოზირებულია“ მუსიკოსების საშემსრულებლო ტექნიკის დემონსტრირების ასპექტი და ისინი ჯგუფის საერთო მუსიკის პრინციპებს და მიზნებს ემსახურებიან, ნაცვლად წარსულში არსებულ ზოგჯერ თითქმის ნახევარსაათიან სოლოებისა და ტექნიკის გაუთავებელი ჩვენებისა.
ეს ტენდენცია განსაკუთრებით კარგად ჩანს შემდეგ ნეო–კლასიკური ჯგუფებში: Trans-Siberian Orchestra,Cacophony, Symphony X, Stratovarius, Artension, Narnia, Rhapsody of Fire, Time Requiem, At Vance, Galneryus, Versailles, Sound Horizon, Necrophagist, Heavenly, Concerto Moon, Adagio, Dark Moor, Warmen, და ა.შ.
შრედ ლეიბლები
კატეგორია:მძიმე მეტალი კატეგორია:გიტარა
სკალპელი
სკალპელი – ბასრი, ქსოვილთა გასაკვეთი ქირურგიული ინსტრუმენტი, რომელსაც ერთი ბოლო აქვს ალესილი. განასხვავებენ ზოგადქირურგიულ და სპეციალურ (ოფთალმოლოგიური, ნეიროქირურგიული და სხვ.) სკალპელებს.
დახასიათება
სკალპელი შედგება ორი ძირითად ნაწილისაგან: ტარისა და პირირისაგან. იგი შეიძლება იყოს  მთლიანი, ან  ჰქონდეს მოსახსნელი პირი. ამ უკანასკნელზე განასხვავებენ ბასრ ნაწილს, ზურგს და მუცელს. პირის ფორმა ვარიაბელურია, ზომა მერყეობს 30 მმ-დან – 50 მმ-მდე.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:მედიცინა კატეგორია:ქირურგიული ინსტრუმენები კატეგორია:ქსოვილის გასაკვეთი ინსტრუმენტები
ქვემო კორკულა
ქვემო კორკულა — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ქსუისის თემში.
გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარეების პატარა ლიახვისა და მეჯუდის წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1360 მეტრი, ცხინვალიდან 16 კილომეტრი.
ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (Дæллаг Къоркъула).
სქოლიო
კატეგორია:ქსუისის თემის სოფლები
ზედა თმოგვი
ზედა თმოგვი — XI საუკუნის ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, სამნავიანი ბაზილიკა. ვარძიისა და თმოგვის ციხის ჩრდილოეთით, მაღალ მთიან პლატოზე. ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
არქიტექტურა
ნაგებია კარგად გათლილი რუხი ქვით, გადახურულია ლორთფინებით. მაღალი და განიერი ცენტრალური ნავი გევრდის ნავებისაგან ორ წყვილ ბოძზე დაყრდნობილი სამ-სამი თაღითაა გამოყოფილი. სამხრეთ ფასადზე სწორკუთხა ჩარჩოში ჩასმული ჩუქურთმებითა და წარწერებით შემკული შესასვლელია. ბაზილიკის ჩრდილოეთ კედელში ჩართულია VIII–IX საუკუნეების მცირე ზომის დარბაზული ეკლესიის სამხრეთი კედელი შესასვლელითურთ. ბაზილიკის ერთ-ერთი წარწერიდან ირკვევა, რომ იგი აუგია იოვანე ჭიმჭიმელის ძეს ერისთავთ-ერისთავს ფარსმანს ბაგრატ IV-ის (1027–1072) დროს. ძეგლს რამდენიმე აღდგენა-გადაკეთების კვალი ემჩნევა.
ზედა თმოგვის ეპიგრაფიკა
ნოშას წარწერა ტაძრის სამხრეთის ფასადზე (XI საუკუნე)
ანტონის წარწერა ტაძრის სამხრეთ ფასადზე (XI საუკუნე)