cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ლიბერალიზმი საქართველოში
საბჭოთა ოკუპაციის პერიოდში
1983-84 წლებში სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტმა დააპატიმრა პარტიის ოთხი დამფუძნებელი და ლიდერი – ვახტანგ ძაბირაძე (პარტიის ეროვნული კომიტეტის თავმჯდომარე 1979-95 წ.წ.), ლევან ბერძენიშვილი, დავით ბერძენიშვილი და ვახტანგ შონია. პარტიის კიდევ ერთი აქტიური წევრი ფრიდონ ჯაჯანიძე მოგვიანებით დააპატიმრეს. 1984 წლის 20 აპრილის განაჩენით საქართველოს სსრ უმაღლესმა სასამართლომ პარტიის დამაარსებლები ანტისაბჭოთა აგიტაცია-პროპაგანდისა და ანტისაბჭოთა ორგანიზაციის შექმნისათვის გაასამართლა. მათ სრულად მოიხადეს სასჯელი პერმისა და მორდვეთის საბჭოთა ბანაკებში. დაპატიმრებულთა სიმტკიცის გამო პარტიის წევრთა დიდი უმრავლესობა სუკ-ის თვალთახედვის მიღმა დარჩა.
უკვე 80-იანი წლების ბოლოდან რესპუბლიკური პარტია ღიად მონაწილეობდა საქართველოში განვითარებულ პოლიტიკურ პროცესებში. 1990 წლის არჩევნების შემდეგ რესპუბლიკელებმა 3 ადგილი მოიპოვეს უზენაეს საბჭოში, სადაც იყვნენ  ოპოზიციური ფრაქცია „დემოკრატიული ცენტრის“ თანადამფუძნებლები. 1991 წლის ივნისში რესპუბლიკურმა პარტიამ ხმების 20% მიიღო აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს არჩევნებში, სადაც ჩამოაყალიბა ოპოზიციური ფრაქცია „აჭარა“. რესპუბლიკელები წარმოდგენილნი იყვნენ ქვეყნის უმაღლესი ხელისუფლების დროებით ორგანოებში - საკონსულტაციო და სახელმწიფო საბჭოებში.
საბჭოთა კავშირის კოლაფსმა და ვარშავის პაქტის დაშლამ დასავლურ აკადემიურ წრეებში არნახული დისკუსია გააჩაღა პოსტ-საბჭოთა სახელმწიფოების სამომავლო პოლიტიკური მოწყობის თაობაზე, ქრონოლოგიურად ამ პერიოდს დაემთხვა ფრენსის ფუკუიამას „ისტორიის დასასრული და უკანასკნელი ადამიანის“ გამოქვეყნება, რომლის მიხედვითაც, ლიბერალური დემოკრატია პოლიტიკური მოწყობის უკანასკნელი ფორმა იქნებოდა კაცობრიობის ისტორიაში.
საბრინას შემაძრწუნებელი თავგადასავალი (სერიალი)
საბრინას შემაძრწუნებელი თავგადასავალი (Chilling Adventures of Sabrina) - ამერიკული საშინელებათა ჟანრის სატელევიზიო სერიალი, რომელიც შექმნა რობერტო აგირე-საკასამ Netflix– ისთვის, გადაღებულია Archie Comics- ის ამავე სახელწოდების კომიქსების მიხედვით. სერიალის პროდიუსერია Warner Bros. Television, Berlanti Productions და Archie Comics. აგირე-საკასა და გრეგ ბერლანტი იყვნენ აღმასრულებელი პროდიუსერები, სარა შეხტერთან, ჯონ გოლდუტერთან და ლი ტოლანდ კრიგერთან ერთად. სერიალის მთავარი თემაა Archie Comics- ის პერსონაჟი საბრინა სპელმენი, რომელსაც ანსახიერებს კირნან შიპკა. ასევე სერიალში თამაშობენ როს ლინჩი, ლუსი დევისი, შანს პერდომო, მიშელ გომესი, ჯაზ სინკლერი, ტატი გაბრიელი, ადელინ რუდოლფი, ლაჩლან უოტსონი, გ ევინ ლეტერვუდი, რიჩარდ კოილი და მირანდა ოტო. თავდაპირველად სერიალი მზადდებოდს The CW – ში, 2017 წლის დეკემბერში პროექტი გადავიდა Netflix– ზე პირდაპირი სერიების შეკვეთით, რომელიც ოცი ეპიზოდისგან შედგებოდა. გადაღებები შედგა ვანკუვერში. პირველი სეზონის პირველი ნახევარი, რომელიც შედგებოდა ათი ეპიზოდისგან, გამოვიდა 2018 წლის 26 ოქტომბერს. სერიალმა მიიღო დადებითი შეფასებები, კრიტიკოსებმა შეაქეს შიპკას შესრულება, ასევე ვიზუალი და რეჟისურა. საშობაო სპეციალური ეპიზოდი გამოვიდა 2018 წლის 14 დეკემბერს, ხოლო პირველი სეზონის მეორე ნახევარი გამოვიდა 2019 წლის 5 აპრილს, რომელიც შედგება ცხრა ეპიზოდისაგან. 2018 წლის დეკემბერში, Netflix– მა განაახლა სერიალი მეორე სეზონით, რომელიც შედგებოდა 16 ეპიზოდისგან, ის გაიყო ორ ნაწილად, რომელთაგან პირველი რვა ეპიზოდი გამოვიდა 2020 წლის 24 იანვარს, ხოლო მეორე ნაწილი გამოვა 2020 წლის 31 დეკემბერს.
ლიბერალიზმი საქართველოში
დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ
1991 წლიდან საქართველოში ლიბერალიზაცია თვისობრივად განსხვავებული ხასიათით მიმდინარეობს. თუ XIX საუკუნის ქართული ლიბერალიზმისთვის პოლიტიკური უფლებების მოპოვება და ეროვნული საკითხი პირველხარისხოვანი იყო, XX საუკუნის მიწურულის საქართველოში ლიბერალიზმი უფრო მეტად ადამიანის უფლებებსა და ეკონომიკურ დოქტრინაზე ორიენტირდა. ყოველდღიურობაში გაჩნდა ისეთი ტერმინები, როგორიცაა: თავისუფალი საზოგადოება, თავისუფალი ბაზარი, ეკონომიკური თავისუფლება, ინდივიდუალური თავისუფლება, რელიგიური ტოლერანტობა და ა.შ.
საბრინას შემაძრწუნებელი თავგადასავალი (სერიალი)
შინაარსი
საბრინას შემაძრწუნებელი თავგადასავალი მიმდინარეობს ქალაქ გრენდეილიში. სერიალში მოთხრობილია ბნელი ისტორია, რომელიც მოიცავს საშინელებებს და ჯადოქრობას. საბრინა სპელმენი უნდა შეურიგდეს თავის ორმაგ სახეს, როგორც ნახევრად ჯადოქარი და ნახევრად მოკვდავი. ის ებრძვის ბნელ ძალებს, რომლებიც საფრთხეს უქმნიან მას და მის ოჯახს.
ლიბერალიზმი საქართველოში
დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ
1988-1990 წლებში საქართველოში თანდათან ყალიბდება ლიბერალური ყაიდის პოლიტიკური პარტიები და ორგანიზაციები. 1990 წლის მიწურულს საქართველოში სულ მცირე ორი ლიბერალური პარტია არსებობდა: რესპუბლიკური პარტია და ლიბერალურ-დემოკრატიული ეროვნული პარტია.
1999 წლისთვის საქართველოში 10-მდე ფორმალურად ლიბერალური პარტია არსებობდა, მათ შორის აღსანიშნავია ეროვნულ-დემოკრატიული კავშირი, დემორკატიული პარტია, საქართველოს დემოკრატიული ცენტრი და სხვ. თუმცა, ამ პარტიებს მზარდი რეიტინგი არ გააჩნდათ და, შესაბამისად, მიმდინარე პოლიტიკურ პროცესებზე უმნიშვნელო გავლენა ჰქონდათ. თითოეულ მათგანს აერთიანებდა თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკის პრინციპები და ფორმალურ დონეზე ადამიანების უფლებების აღიარება.
1996-2003 წლების ქართული ლიბერალიზმის განხილვა წარმოუდგენელია „თავისუფლების ინსტიტუტის“ გარეშე. თავისუფლების ინსტიტუტი ლიბერალური საჯარო პოლიტიკის არაპარტიულ საზოგადოებას წარმოადგენდა. იგი ესწრაფვოდა საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, კანონებსა და საჯარო დაწესებულებებში სამოქალაქო თავისუფლების, აქტიური მოქალაქეობის, საზოგადოებრივი ანგარიშვალდებულების, კანონის უზენაესობის, გამჭვირვალობისა და თავისუფალი ბაზრის ფასეულობების დამკვიდრებას.
საბრინას შემაძრწუნებელი თავგადასავალი (სერიალი)
წარმოება
2018 წლის 12 ნოემბერს, Netflix– მა გამოაცხადა, რომ შეკვეთილი ოცი ეპიზოდიდან მეთერთმეტე ეპიზოდი გამოვა საშობაო სპეციალური ეპიზოდის სახით. სეზონის მეორე ნაწილის პირველი ეპიზოდის წარმოების დროს, საკასა მიხვდა, რომ პირველ ნაწილში სერიალმა უკვე გააკეთა ეპიზოდები ჰელოუინთან და მადლიერების დღესთან დაკავშირებით და გადაწყვიტა საშობაო ეპიზოდის შექმნა. ეპიზოდი ასევე გამოსადეგი იყო Netflix– ისთვის, რომელსაც სურდა ერთგვარი დამატებითი, დამოუკიდებელი შინაარსის ეპიზოდი პირველ ორ ნაწილს შორის. 2018 წლის 18 დეკემბერს, Netflix– მა განაახლა სერიალი მეორე სეზონისთვის, რომელიც ასევე იყოფოდა ორ ნაწილად.2020 წლის 8 ივლისს Netflix– მა გააუქმა სერია, COVID-19 პანდემიის გამო.
პირველი ნაწილი
Rotten Tomatoes-ზე პირველი ნაწილს აქვს 91% საშუალო 77.7 / 10-დან 103 მიმოხილვაზე დაფუძნენული. Metacritic- მა რომელიც საშუალო ქულას იყებებს პირველ ნაწილს მიანიჭა 74 ქულა 28 მიმოხილვის საფუძველზე.
მეორე ნაწილი
Rotten Tomatoes - ზე მეორე ნაწილს აქვს 81% საშუალო 6.88 / 10 - დან 43 მიმოხილვის საფუძველზე.
მესამე ნაწილი
Rotten Tomatoes - ზე მესამე ნაწილს აქვს 90% საშუალო 7.36 / 10-დან 29 მიმოხილვის საფუძველზე.
IMDb-ზე სერიალს აქვს 7.6 / 10 -დან
სქოლიო
კატეგორია:ტელესერიალები კატეგორია:ინგლისურენოვანი ტელეპროგრამები კატეგორია:2010-იანი წლების ამერიკული ტელესერიალები კატეგორია:ამერიკული კინო კატეგორია:ფილმები ანბანის მიხედვით
ლიბერალიზმი საქართველოში
დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ
„ვარდების რევოლუცია“ ქვეყნის მოდერნიზაციასთან ერთად, ლიბერალიზაციის პროექტიც იყო. 2003 წლიდან ლიბერალური მოძრაობები, როგორც პოლიტიკური პარტიების, ისე არასამთვრობო ორგანიზაციების სახით, ქართულ საჯარო სივრცეში მნიშვნელოვან ადგილს იკავებენ.
კლოდ კაზიმირ ჟილე
კლოდ კაზიმირ ჟილე (Claude Casimir Gillet; დ. 19 მაისი, 1806, დორმანი, მარნას დეპარტამენტი — გ. 1 სექტემბერი, 1896, ალანსონი) — ფრანგი ბოტანიკოსი და მიკოლოგი. საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერი. მისი საავტორო ბოტანიკურ-მიკოლოგიური შემოკლებაა Gillet.
ბიოგრაფია
1830 წელს ჟილე შეუერთდა საფრანგეთის სამხედრო ექსპედიციას ალჟირში, სადაც ოთხი წლის განმავლობაში შეისწავლიდა ხმელთაშუაზღვისპირეთის ფლორას.
1863 წელს გამოსცა წიგნი „Nouvelle Flore Française“, რომელშიც მოკლედ იყო აღწერილი მთლიანი საფრანგეთის მრავალი მცენარე. შემდგომში მუშაობა დაიწყო წიგნზე სოკოების ფლორის შესახებ, რომლის პირველი ნაწილი გამოვიდა 1874 წელს. მომდევნო ნაწილების გამოსვლის ზუსტი თარიღები უცნობია. უკანასკნელი გამოვიდა 1893 წელს. წიგნში აღწერილი იყო საფრანგეთის უმაღლესი სოკოები, რასაც თან ახლდა სოკოების ფერადი ილუსტრაციები. წიგნის გამოცემის შემდეგ ჟილემ აღიარება მოიპოვა არა მარტო საფრანგეთში, არამედ — გერმანიაში, ინგლისსა და აშშ-ში.
სქოლიო
კატეგორია:ფრანგი ბოტანიკოსები კატეგორია:ფრანგი მიკოლოგები
ურაზბაევო (იშიმბაის რაიონი)
ურაზბაევო (Уразбаево; Ураҙбай) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. მიეკუთვნება იტკულოვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 28 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სალავათიდან 45 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 638 ადამიანი.
გიორგი ბეგაძე
გიორგი ბეგაძე (დ. 4 მარტი, 1986 წელი, თბილისი, საქართველო) — საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წევრი. თამაშობს ჰავბეკის პოზიციაზე. გიორგი ამჟამად ბოლნისის „ყოჩების“ შემადგენლობაში თამაშობს. 2015 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე ბეგაძე საქართველოს ნაკრების ღირსებას იცავდა.
ურაზბაევო (იშიმბაის რაიონი)
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
გიორგი ბეგაძე
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1986 კატეგორია:ქართველი მორაგბეები
ილიას ზუროსი
ილიას ზუროსი (Ηλίας Ζούρος, დ. 11 მარტი, 1966) — კალათბურთის ბერძენი პროფესიონალი მწვრთნელი, რომელიც ამჟამად საქართველოს ეროვნულ საკალათბურთო ნაკრებს წვრთნის. ის ასევე იყო მთავარი მწვრთნელი ევროლიგაზე. 2011-2012 წლებში წვრთნიდა საბერძნეთის ეროვნულ ნაკრებსაც.
საკლუბო სამწვრთნელო კარიერა
ზუროსი სხვადასხვა წლებში წვრთნიდა ოლიმპიაკოსს, პერისტერს, არისის, ჟალგირისს, პანელიონიოსს.
2010 წელს დასახელდა ევროლიგის საუკეთესო მწვრთნელად. 2013 წელს დაუბრუნდა ჟალგირისს.
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 1966 კატეგორია:დაბადებული 11 მარტი კატეგორია:საქართველოს კალათბურთი
კოიანი
კოიანი (, Goyang-si) — ქალაქი კიონგიდოს პროვინციაში, სამხრეთი კორეა. კოიანი მოიცავს ილსანის მუნიციპალიტეტს, რომელიც სეულთან მეტროთია დაკავშირებული.
გეოგრაფია
კოიანი მდებარეობს სეულის ჩრდილოეთით. აღმოსავლეთიდან მას იანჯუ ესაზღვრება; ჩრდილოეთიდან - პჰაჯუ, ხოლო დასავლეთიდან - კიმპჰო.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კიონგიდოს პროვინციის ქალაქები კატეგორია:სამხრეთ კორეის ქალაქები
ინდოარიული ენები
thumb|360x360px|ინდოარიული ენების გავრცელება 1978 წელს ინდოარიული ანუ ინდური ენები — ინდოარიელების მშობლიური ენების ჯგუფი და ინდოეთის სუბკონტინენტის დომინანტი ენათა ოჯახი. ინდოარიული ენები ქმნიან ინდოირანული ენების ოჯახის ქვეჯგუფს, რომელიც თავად ინდოევროპული ენების ოჯახის ერთ-ერთ ქვეოჯახს წარმოადგენს. ინდოარიულ ენებზე მოლაპარაკენი, ინდოევროპული ენების წარმომადგენელთა თითქმის ნახევარს შეადგენენ.
ინდოარიულ ენათაგან ყველაზე მეტი მოსაუბრე ჰყავს შემდეგ ენებს: ჰინდუსტანი (ჰინდი-ურდუ, დაახლოებით 250 მლნ. მოსაუბრე), ბენგალური (დაახ. 200 მლნ.), პენჯაბური (დაახ. 100 მლნ.), მარათული (დაახ. 70 მლნ.), გუჯარათული და რაჯასტანული (დაახ. 50 მლნ.), ბოჯპური ენა (დაახ. 40 მლნ.), ორია ენა (დაახ. 30 მლნ.), სინდჰური ენა (დაახ. 25 მლნ.), და სარაიკული დიალექტი (დაახ. 20 მლნ.). ასევე ნეპალური, სინჰალური და ასამური ენები (დაახ. 15 მლნ. ერთად). ამ ენებზე მოლაპარაკეთა რიცხვი საერთო ჯამში 900 მილიონს აღწევს.
სქოლიო
კატეგორია:ინდოარიული ენები კატეგორია:ინდოევროპული ენები კატეგორია:ინდოევროპული ენათმეცნიერება
ანტონივკა (ნოვი-ბუჰის რაიონი)
ანტონივკა (Антонівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს მიკოლაივის ოლქის ნოვი-ბუჰის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 212 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნოვი-ბუჰის რაიონის სოფლები
კაგერა
კაგერა (Kagera) — მდინარე აღმოსავლეთ აფრიკაში, რუანდაში, ტანზანიასა და უგანდაში (ნაწილობრივ მათ შორის საზღვრებზე). ითვლება ნილოსის სათავედ. სიგრძე ნიავარონგოსა და რუვუბუს შეერთებიდან — 420 კმ, მდინარე რუკარარას სათავიდან (მოედინება ვირუნგის მთებიდან) — დაახლოებით 800 კმ. ძირითადად მიედინება ფართო დაჭაობებულ ხეობაში, რამდენიმე მცირე ზომის ტბის გავლით. ჩაედინება ვიქტორიას ტბაში. იკვებება წვიმის წყლით. საშუალო წლიური ხარჯი 1500 მ³/წმ. სანაოსნოა ქვემო წელზე, შესართავიდან 160 კმ-ზე. აღმოაჩინა ჰენრი მორტონ სტენლიმ, 1876 წელს.
ლიტერატურა
კატეგორია:რუანდის მდინარეები კატეგორია:ტანზანიის მდინარეები კატეგორია:უგანდის მდინარეები კატეგორია:ნილოსის აუზი
საბერძნეთი 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საბერძნეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეექვსედ იასპარეზა 1920 წელს, ბელგიის ქალაქ ანტვერპენში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ ერთი ვერცხლის მედალი მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:საბერძნეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
შაქის ჩანჩქერი
შაქის ჩანჩქერი (Շաքիի ջրվեժ) — ჩანჩქერი სომხეთში. მისი სიმაღლეა 18 მეტრი. მდებარეობს სიუნიქის პროვინციაში, მდინარე შაქზე, ქალაქ სისიანიდან ჩრდილოეთით 6 კმ-ზე, მდინარე ვოროტანის ხეობის მარცხენა ნაპირზე. ბაზალტური ლავის ნაკადებმა გაამყარეს 18 მეტრიანი შვერილი, საიდანაც ჩანჩქერის კასკადები ეშვება.
დანიელა კოსანი
დანიელა კოსან მონტკურტი (დ. 24 თებერვალი, 1976, მარაკაი, ვენესუელა) — ვენესუელელი მოდელი და ტელეწამყვანი. 1997 წელს მიიღო მონაწილეობა პროექტში „მის ვენესუელა“. 1998 წელს წარადგინა ვენესუელა კონკურს „მის საერთაშორისო“-ზე. 2001-2002 წლებში მიჰყავდა ამერიკული გადაცემა „პირამიდის“ ვენესულეური ანალოგი „Contra reloj“.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:დაბადებული 24 თებერვალი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ვენესუელელი მოდელები კატეგორია:ვენესუელელი ტელეწამყვანები
გიტეგა
გიტეგა (Gitega; ადრე კიტეგა) — ბურუნდის დედაქალაქი 2019 წლის 16 იანვრიდან, ამავე დასახელების პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, ზღვის დონიდან 1658 მეტრზე. 22 989 მცხოვრები (2012); მოსახლეობის მიხედვით სიდიდით მეოთხე ქალაქია.
ისტორია
200px|მინი|მარცხნივ|გიტეგის საკათედრო ტაძარი ქალაქი დააარსეს გერმანელებმა 1912 წელს და ბურუნდის სამეფოს დედაქალაქი გახდა უსუმბურას მაგივრად. აქვე განთავსდა მვამის (მეფის) რეზიდენციაც. ბელგიური მმართველობის პერიოდში ქალაქი კიტეგა რუანდა-ურუნდის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო.
1959 წლის 10 ნოემბერს რომის პაპის იოანე XXIII-ის ბულის მიხედვით შეიქმნა გიტეგის არქიეპარქია. 1962 წლიდან დამოუკიდებელი ბურუნდის დედაქალაქი თითქმის 57 წლის განმავლობაში ბუჟუმბურა გახდა, ხოლო გიტეგაში დარჩა მვამის რეზიდენცია 1966 წლამდე, ქვეყანაში მონარქიის ლიკვიდაციამდე. 1990 წლის 5 სექტემბერს ქალაქს ეწვია რომის პაპი იოანე პავლე II, აფრიკული ტურის ფარგლებში.
2007 წელს ბურუნდის პრეზიდენტმა პიერ ნკურუნზიზამ განაცხადა, რომ გიტეგა მომავალში ქვეყნის დედაქალაქი გახდებოდა. 2018 წლის 24 დეკემბერს პრეზიდენტმა პარლამენტს დასამტკიცებლად გადაუგზავნა დედაქალაქის გადატანის გადაწყვეტილება. პარლამენტმა იგი 2019 წლის 16 იანვარს დაამტკიცა და გიტეგა ოფიციალურად დედაქალაქი გახდა. ბუჟუმბურას კი მიენიჭა ქვეყნის ეკონომიკური დედაქალაქის სტატუსი.
გეოგრაფია
განლაგებულია მდინარე რუვუბუს (მდინარე კაგერის შემდგენელი, ნილოსის აუზი) ზემო წელზე. ზღვის დონიდან 1845 მ.
ეკონომიკა
საავტომობილო კვანძი (ბუჟუმბურა — გიტეგა, გიტეგა — ბუტარე, გიტეგა — მაკამბა). განვითარებულია კვების მრეწველობა (ყავის გაწმენდა და გადამუშავება, ლუდის ხარშვა, უალკოჰოლო სასმელების წარმოება). ქალაქთან ახლოს მდებარეობს ნიკელის მსხვილი საბადო.
განათლება
ქალაქში არის უმაღლესი სასოფლო-სამეურნეო სკოლა (1983), კერამიკის ხელოვნების სკოლა, ბურუნდის ეროვნული მუზეუმი (1955). 2014 წელს დაარსდა გიტეგის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტი.
მოსახლეობა
მოსახლეობა წლების მიხედვით:
სქოლიო
კატეგორია:აფრიკის დედაქალაქები კატეგორია:ბურუნდის ქალაქები
ბალა-სოლთანლი
ბალა-სოლთანლი (Bala Soltanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში,    გუბადლის რაიონში.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
ქასაღის ჩანჩქერი
ქასაღის ჩანჩქერი (Քասախի ջրվեժ) — სომხეთის ყველაზე მაღალი ჩანჩქერი. მისი სიმაღლეა 70 მეტრი. მდებარეობს არაგაწოტნის პროვინციაში, მდინარე ქასაღზე.
სქოლიო
კატეგორია:სომხეთის ჩანჩქერები
პალკასუს რაიონი
პალკასუს რაიონი (Distrito de Palcazu) — რაიონი პერუში, პასკოს რეგიონის ოსაპამპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 275 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 887 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2 886 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პასკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ოსაპამპის პროვინციის რაიონები
კიმპჰო
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:კიონგიდოს პროვინციის ქალაქები კატეგორია:სამხრეთ კორეის ქალაქები
თერეგვანის ეკლესიის ნანგრევი
ლიტერატურა
კატეგორია:თიღვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
კახაბერ ქოიავა
კახაბერ ქოიავა (დ. 1 იანვარი, 1976, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი გეოლოგი. გეოლოგიურ-მინერალოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი (2006), აკადემიური დოქტორი (2007).
ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამთო-გეოლოგიური ფაკულტეტი ნავთობისა და გაზის გეოლოგიის სპეციალობით 1998 წელს. ამავე წელს ჩაირიცხა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მაგისტრატურაში, რომლის დამთავრების შემდეგ 2000 წელს მიენიჭა მაგისტრის ხარისხი (სპეციალობა პალეონტოლოგია და სტრატიგრაფია). 1998–2000 წლებში იყო ალ. ჯანელიძის სახეოლობის გეოლოგიის ინსტიტუტის პალეონტოლოგიისა და სტრატიგრაფიის განყოფილების ლაბორანტი, 2000–2005 წლებში უმცროსი მეცნიერ თანამშრომელი, 2005–2008 წლებში მეცნიერ თანამშრომელი, 2009 წლიდან არის გეოლოგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი, სამეცნიერო საბჭოს წევრი. 1999–2001 წლებში საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, ზოგადი გეოლოგიის და პალეონტოლოგიის, კათედრაზე კითხულობდა ლაბორატორიულ კურს „ზოგად გეოლოგიაში“. საერთაშორისო ჟურნალებსა  და კონფერენციებზე   გამოქვეყნებული აქვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო წერილი.
საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „აღმოსავლეთ საქართველოს სარმატული ნალექების ბიოსტრატიგრაფია ფორამინიფერების მიხედვით“.
სქოლიო
კატეგორია:ქართველი გეოლოგები კატეგორია:დაბადებული 1 იანვარი კატეგორია:დაბადებული 1976 კატეგორია:ქართველი ინჟინრები კატეგორია:ქართველი პალეონტოლოგები
ესმეჰან ბაჰარნაზ სულთანი
ესმეჰან ბაჰარნაზ სულთანი (Esmehan Baharnaz Sultan; დ. 1523, სტამბოლი — გ. 1556, სტამბოლი) — შაჰ სულთნის და ლიუთფი-ფაშას ქალიშვილი. შეჰზადე მეჰმედის მეუღლე და მისი ერთადერთი შვილის დედა.
ბიოგრაფია
ესმეჰან სულთანი დაიბადა სტამბოლში.
ის დაქორწინებული იყო შეჰზადე მეჰმედზე. 1540 წელს ესმეჰანს და მეჰმედს შეეძინათ ქალიშვილი - ჰუმაშაჰ სულთანი. 1543 წელს მეჰმედი გარდაიცვალა და ესემჰან სულთანი ქალიშვილთან ერთად სტამბოლში დაბრუნდა. გოგონა მის ცნობილ ბებიასთან აღიზარდა.
ესმეჰან ბაჰარნაზ სულთანი გარდაიცვალა 1556 წელს, სტამბოლში. გარდაცვალების მიზეზი უცნობია. დაკრძალულია მეუღლის გვერდით, შეჰზადეს მეჩეთში.
სქოლიო
კატეგორია:ოსმანების დინასტია კატეგორია:დაბადებული 1523 კატეგორია:გარდაცვლილი 1556
ჯვარეთის წმინდა გიორგის ეკლესია
ჯვარეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა ღრომში, ჯვარეთის სასაფლაოზე. აგებულია VIII-IX საუკუნეებში.
ეკლესია ნაგებია როგორც რიყის, ისე ფლეთილი ქვით სქელ დუღაბზე. ალაგ-ალაგ წყობა შევსებულია ფიქალით. დარბაზული ეკლესია გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნალისებრი ფორმის აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. სარკმლის ძირში მასიური ტრაპეზის ქვაა. აბსიდის ჩრდილოეთით და სამხრეთით სწორკუთხა ნიშებია. საკურთხეველს ერთსაფეხურიანი ხარისხი მიუყვება. კონქი ნახევარსფერულია. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა.
საკურთხევლის წინ ქვის კანკელია. გრძივი კედლები პილასტრების საშუალებით ორ ტოლ ნაწილად იყოფა. ეკლესიის კამარა ნახევარცილინდრულია. მისი საბრჯენი თაღი პილასტრების კაპიტელებს ეყრდნობა. ჩრდილოეთ და დასავლეთ კედელს ერთსაფეხურიანი ხარისხი გასდევს. დარბაზი ნათდება აღმოსავლეთის თაღოვანი და დასავლეთის სწორკუთხა სარკმლებით. ინტერიერი შელესილია. იატაკი მიწაყრილია. სამხრეთი შესასვლელი არქიტრავულია. აღმოსავლეთი სარკმლის სათაურის ქვა შირიმისაა. ქვაზე ამოკვეთილია შეისრული თაღი. სამხრეთი ფასადი თითქმის პერანგშემოცლილია. დასავლეთი ფასადის ზედა კუთ-ხეები ჩამონგრეულია. დაზიანებულია ჩრდილოეთი და აღმოსავლეთი კედლებიც. საბურავი მოშლილია. ამოსულია დიდი ზომის მცენარეები.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
საბერძნეთი 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საბერძნეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეშვიდედ იასპარეზა 1924 წელს, საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
იგორ არდაშევი
იგორ არდაშევი (დ. 2 აგვისტო, 1967, ბრნო) – ჩეხი პიანისტი.
სწავლობდა ბრნოს კონსერვატორიაში, იყო ინესა იანიჩკოვას მოსწავლე. 1987 წელს მიიღო ჩაიკოვსკის საერთაშორისო კონკურსის პრემია. 1991 წელს მიიღო პრემია დედოფალი ელიზაბეტის კონკურსზე. 1988 წელს აიღო მესამე ადგილი პრაღის გაზაფხულის შეჯიბრზე.
სქოლიო
კატეგორია:ჩეხი პიანისტები კატეგორია:დაბადებული 1967 კატეგორია:დაბადებული 2 აგვისტო
ანტონივკა (ნოვა-ოდესის რაიონი)
ანტონივკა (Антонівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს მიკოლაივის ოლქის ნოვა-ოდესის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 594 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნოვა-ოდესის რაიონის სოფლები
ბიეთის მონასტერი
ისტორია
ვახუშტის მიხედვით: „მეჯვდის მდინარის დასავლეთად, მთის ძირში არს, ბიეთის მონასტერი კეთილს შუენიერს ადგილს. ამას უდის ხევი, გამომდინარე მერის მთისა, და მიერთვის მეჯუდას დასავლიდამ. უზის ბიეთს წინამძღუარი“.
წარწერები
მეორე წარწერა მოთავსებულია მცირე ზომის ქვაზე გამოსახულ ჯვრის ქვედა მკლავის ორივე მხარეს:
აღწერა
ბიეთის მონასტერი დგას მდ. მეჯუდას ვიწრო ხეობაში, შემაღლებულ კონცხზე. იგი ნაგებია დიდი ზომის შირიმის კვადრებით. აქა-იქ გამოყენებულია რიყის ქვა. მონასტრის მშენებლობა განეკუთვნება რამდენიმე ქრონოლოგიურ პერიოდს: ეკლესია ეკუთვნის IX საუკუნეს, თითქმის ამავე პერიოდისაა სამხრეთის ვიწრო და გრძელი მინაშენი, ხოლო მეორე მინაშენი - დიდი დარბაზი, განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. ამას გარდა აქ შემორჩენილია სატრაპეზოს მცირე ნაწილი და რამდენიმე საცხოვრებელი გამოქვაბული.
დარბაზული ეკლესია, ორსართულიანი, მთლიანად კედელში ნაკვეთი ჩრდილოეთი სათავსებით წარმოადგენს რთულ ნაგებობას. დარბაზი მაღალი, თაღოვანი გასასვლელებით უკავშირდება ჩრდილოეთ ნაწილს, რომლის მეორე სართულში გამოკვეთილია ვიწრო დერეფანი. თაღების მალების თავზე მოთავსებულია ვიწრო ნიშების გრძელი რიგი, რომლებშიც გაჭრილია სარკმლები.
დასავლეთი კედელი დანაწევრებულია ორიარუსიანი ვიწრო ნიშებით. სამხრეთ კედელზე გადადის მაღალი თაღები, რომლებიც პილასტრებს ეყრდნობა. თაღის მალებში სარკმლებია მოთავსებული. ეკლესიის კამარა ცილინდრულია. კამარის საბრჯენი თაღები კრონშტეინებს ეყრდნობა. ნახევარწრიული აბსიდის ცენტრში გაჭრილია მაღალი, თაღოვანი სარკმელი. სამხრეთით ღრმა ნიშაა. აბსიდს სამსაფეხურიანი ხარისხი შემოუყვება. კონქი სფერულია. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს ეყრდნობა. საკურთხევლის წინ შემორჩენილია კანკელის ფრაგმენტები. კედლებზე ამჩნევია მოხატულობის კვალი. ეკლესიას თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთი კედლის დასავლეთ ნაწილში აქვს. შესასვლელის თაღები მოჩუქურთმებულია მცენარეული დეკორით.
სამხრეთის ვიწრო მინაშენის კედლები შემორჩენილია 2-3 მეტრის სიმაღლეზე. აღმოსავლეთ კედელში სარკმლის კვალია. სამხრეთით მეორე მინაშენი, რომელიც დიდ დარბაზს წარმოადგენს, გადახურული იყო კამარით. კამარის საბრჯენი თაღები კრონშტეინებს ეყრდნობოდა. მინაშენს აღმოსავლეთით სამი მაღალი თაღოვანი გასასვლელი აქვს. გასასვლელის თაღები შეისრულია.
ეკლესიის ფასადები წყვილი სარტყელის საშუალებით ორ მონაკვეთად იყოფა. აღმოსავლეთის სარკმელს ორმაგი ლილვი აჩარჩოებს. სამხრეთი ფასადის ზედა სარტყელი გარს უვლის სარკმელს, რითაც მას გამოჰყოფს საფასადო სიბრტყიდან. მონასტრის გარშემო შემორჩენილია გალავნის ფრაგმენტები. ძეგლი ძლიერ არის დაზიანებული.
ლიტერატურა
კატეგორია:ერედვის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ლითიუმის ჰიპოქლორიტი
ლითიუმის ჰიპოქლორიტი — არაორგანული ნივთიერება ქიმიური ფორმულით. გამოიყენება აუზების სადეზინფექციო საშუალებად და ზოგიერთ ქიმიურ რეაქციაში რეაგენტად.
ლიტერატურა
კატეგორია:ლითიუმის ნაერთები კატეგორია:ჰიპოქლორიტები კატეგორია:მარილები
ჯერმუკის ჩანჩქერი
ჯერმუკის ჩანჩქერი (Ջերմուկի ջրվեժ) — სომხეთის სიმაღლით მეორე ჩანჩქერი. მისი სიმაღლეა 68 მეტრი. მდებარეობს ვაიოცძორის პროვინციაში.
ლიტერატურა
კატეგორია:სომხეთის ჩანჩქერები
ურმან-ბიშკადაკი
ურმან-ბიშკადაკი (Урман-Бишкадак; Урман-Бишҡаҙаҡ) — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იშიმბაის რაიონში. ურმან-ბიშკადაკის სოფსაბჭოს ადმინისტრაციული ცენტრი. რაიონულ ცენტრ იშიმბაიდან განლაგებულია 11 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ სტერლითამაქიდან 23 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 613 ადამიანი. არის საშუალო სკოლა.
სქოლიო
კატეგორია:იშიმბაის რაიონის სოფლები
გულების ჯამე
300px|მინი|გულების ჯამე გულების ჯამე — მეჩეთი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში. მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ გულებში. სოფლის თავში, შემაღლებულ ადგილას, მდინარე აჭარისწყლის ხეობის მარჯვენა მხარეს. ძეგლი სტრატეგიულად მნიშვნელოვან ადგილზეა, აქედან კარგად ჩანს აჭარისწყლის ხეობის საკმაოდ ვრცელი არეალი და დაბა ქედის მიმდებარე სოფლები.
აღწერილობა
მეჩეთის საძირკველი ჩრდილოეთის მხრიდან დაფუძნებულია ქვის სხვადასხვა ფერისა და ზომის წესიერ წყობაზე. ქვები ერთმანეთთან დაკავშირებულია კირხსნარით. სამხრეთ-აღმოსავლეთი მხარე დაფუძნებულია ხის სვეტებზე, ხოლო აღმოსავლეთ მხარე — ნაწილი ხისა და ნაწილი 2 მ. სიმაღლის ქვის მშრალ წყობაზე. ეზოში გვხვდება ერთი საფლავის ქვა, რომელზეც ოსმალური წარწერაა დატანილი. მაჰმადიანური საფლავის ქვები ქრონოლოგიურად XIX საუკუნეს მოიცავს.
მეჩეთი არის ორ სართულიანი კვადრატული ფორმის ხის ნაგებობა. გაფორმებულია ხალხური მხატვრული ორნამენტებით, გადახურულია თუნუქის სახურავით.მისი ზომებია: სიგრძე 10 მ. სიგანე 7 მ. შესასვლელი ჩრდილოეთის მხრიდან აქვს, საძირკველთან ახლოს მოწყობილია ნახევარწრიული ფორმის სამი საფეხური. მეჩეთში შესვლამდე მოწყობილია აივანი.
შესასვლელი გაფორმებულია ქართული ორნამენტებით. ეს გაფორმება გვხვდება სვეტებზე, რომელიც საფეხურების შემდეგაა მეჩეთის შესასვლელამდე. აივანი ჩუქურთმებიანი სვეტებითა და კარებით იწყება, ოთხი სვეტი, რომელსაც ეყრდნობა მეჩეთის მეორე სართული. დასავლეთი მხარის ერთი სვეტი შედარებით გვიანი პერიოდისაა, მასზე მცირე სახით გვაქვს ორნამენტი (რომბი), ხოლო აღმოსავლეთ მხარეს ჩაყოლებული სამი სვეტი მეჩეთის თანადროულია და შემკულია ორნამენტებით (ბორჯღალი, ვაზის ფოთლები, ირიბად დახრილი ტეხილი ხაზები). რაც მნახველზე უშუალო ემოციურ იმპულსირებას ახდენს, აივნის მდებარეობა მტკიცედ იყო განსაზღვრული, ძირითადად ჩრდილოეთის მხარეს.
მეჩეთს ჩრდილოეთის მხრიდან, შესასვლელი კარის ორივე მხარეს აქვს ორი სარკმელი, რომელიც შემკულია დახრილი, ტეხილი, ფერადი ორნამენტით. სარკმლის ზომებია: სიგანე 50 სმ. სიმაღლე 100 სმ.
მეჩეთის შესასვლელ კარზე გამოსახულია ვაზი, ასევე შესასვლელი კარის თავზე, მეჩეთის მთელ სიგრძეზე პირველი და მეორე სართულის დამაკავშირებელ სვეტზე მოცემულია ფერადი (მწვანე, ყავისფერი) მცენარეული ორნამენტი. შესასვლელი კარი წყვილფრთიანია (სიმაღლე 172 სმ, მთლიანი სიგანე 90 სმ). ორივე კარზე ორნამენტია ამოკვეთილი. კარისქვედა ნაწილზე ვაზი მილტუჩა და სახელურიან სურაშია ჩაშვებული, სურას თავ-ბოლოზე კონცენტრირებული წრეები აქვს შემოვლებული. სურის ყელიდან ამოსული სწორი ღერო სიმეტრიულად ხუთჯერ განშტოებული და დახრილია რკალური ღეროებით. თითოეულ ღეროზე თითო მტევანია ჩამოკიდებული. მტევნები ერთნაირი ზომისაა და შვიდ-შვიდი ცალი მარცვალი აქვს. მტევნებს ორივე გვერდით ხორბლის მარცვლისებური მოყვანილობის ვერტიკალურად და ჰორიზონტალურად განლაგებული სახეები ახლავს. სურების გასწვრივ ორივე მხარეს ამოკვეთილია მტევნების სამი რიგი. შუა მტევანი ექვსი მარცვლიანია, ხოლო ზედა და ქვედა — სამ-სამი მარცვლიანი. ყურძნის მარცვლები თანაბარი სიდიდისა და ფორმისაა. კარის ზედა მოჩუქურთმებულ ნაწილზე გამოსახული ვაზი დეკორატიული სურის გარეშეა, კონცენტრირებული ნახევარწრეებიდან იწყება და ზევით ვერტიკალურადაა აღმართული სწორი ხე, რომლის გარდი-გარდმო ვაზის მიმოხვეული ღერო ზევით მიემართება და მტევნებითაა დახუნძლული. მტევნები მარცვალთა რაოდენობით სხვადასხვაა, არის ერთი, სამი, ექვსი და შვიდი მარცვლიანი. ამ შემთხვევაში საყურადღებოა ის ფაქტიც, რომ ვაზი პირველად გვხვდება კარის გარე ზედაპირზე.
ინტერიერი ასევე გაფორმებულია სხვადასხვა ფერისა და ფორმის ორნამენტებით. სამხრეთ კუთხეში მდებარეობს მუსლიმ მლოცველთათვის განკუთვნილი ნიშა მირჰაბი, რომელიც გაფორმებულია ფოთლისებური და წიწვისებური ფორმის ფერადი ორნამენტებით.
მიჰრაბის გვერდით დასავლეთ მხარეს მდებარეობს მინბარი, რომელიც შემკულია ფერადი სიცოცხლის ხის ორნამენტით. მინბარი შვიდ საფეხურიანია.
მეჩეთს აქვს შვიდი სარკმელი პირველ სართულზე, მათ შორის ორი აღმოსავლეთის, ორი ჩრდილოეთის, ორი დასავლეთის და ერთი სამხრეთის მხარეს.
პირველიდან მეორე სართულზე ასასვლელად გამოიყენება რვა საფეხურიანიკიბე ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში, რომელიც არის ინტერიერში.
მეორე სართული პირველთან შედარებით უფრო სადაა, ორნამენტებით მხოლოდ სვეტებია გაფორმებულია. ორნამენტის ძირითადი სახეა ერთი წერტილიდან გამომავალი ოვალური მოყვანილობის ოთხი ფოთოლი, რომლის შიდა ზედაპირი დაშტრიხულია და ჩასმულია მართკუთხა ფორმის ჩარჩოებში, თითოეულ სვეტზე დაახლოებით ოთხი მართკუთხა ფორმის ჩარჩოა.
მეორე სართულზე არის ოთხი სარკმელი, ორი დასავლეთ მხარეს, თითო — ჩრდილოეთ და სამხრეთ მხარეს.
ქვედა ნაწილში მოცემულია გვირილის მსგავსი მცენარეული მოტივები, ერთნამეთთან დაკავშირებული ოვალები, რომლის ცენტრალურ ნაწილში მოცემულია სხვადასხვა ფორმის დეკორი. გვაქვს ასევე ტალღისებური ორნამენტი. შიგნით გვირგვინში ძირითადად გვხვდება ორი ფერი — წითელი და ცისფერი, გაფორმებულია გეომეტრიული და მცენარეული მოტივებით.
მეორე სართული ეყრდნობა რვა სვეტს, რომლებიც ასევე გაფორმებულია სხვადასხვა ფერადი ორნამენტებით.
სოფელ გულების მეჩეთი წარმოადგენს ქართული ტრადიციული ხელოვნების დამახასიათებელ ნიმუშს, რომლის შემოქმედებს მეჩეთის მშენებლობისას სრულიად ჰქონდათ გააზრებული მისი მნიშვნელობა ადგილობრივი მკვიდრი მოსახლეობისათვის და ის სრულიად ქართული ორნამენტებითა და დეკორით შეამკეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქედის მუნიციპალიტეტის მეჩეთები კატეგორია:კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში
პოსუსოს რაიონი
პოსუსოს რაიონი (Distrito de Pozuzo) — რაიონი პერუში, პასკოს რეგიონის ოსაპამპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 000 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 847 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 394 კმ²-ია.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:პასკოს რეგიონის რაიონები კატეგორია:ოსაპამპის პროვინციის რაიონები
იაპონოლოგია რუსეთში
ყველაზე ძველი გამოცემა, რომელიც იაპონოლოგიის საკითხებს ეძღვნებოდა და მოიცავდა სამეცნიერო პრობლემათა ფართო წრეს, იყო ეჟეგოდნიკ „იაპონიჲა“ (Ежегодник «Япония»), ქართულად წელიწდეული „იაპონია“. აღნიშნული ჟურნალი 1972 წლიდან გამოდის და მნიშვნელოვან პერიოდიკულ გამოცემას წარმოადგენს მთელი ქვეყნის მასშტაბით.
1994 წლიდან მოყოლებული სამეცნიერო ჟურნალი ეჟეგოდნიკ „იაპონიჲა“ პუბლიკაციების მომზადებით დაკავებულია ამავე წელს დაარსებული იაპონოლოგების ასოციაცია. იაპონოლოგების ასოციაციის მეთაურის დიმიტრი სტრელცოვის (Дмитрий Стрельцов) ინიციატივით 2008—2014 წლებში გაიმართა შვიდი სამეცნიერო კონფერენცია, რომლებიც მიეძღვნა თანადროულობის იაპონიას.
იაპონური ენის მასწავლებელთა ასოციაცია ლუდმილა ნეჩაევას (Людмила Нечаева) თავმჯდომარეობით რეგულარულად ტარდება კონფერენციები იაპონური ენისა და სწავლების მეთოდიკის საკითხებზე.
რუსეთის სახელმწიფო ჰუმანიტარული უნივერსიტეტში ალექსანდრ მეშჩერიაკოვის (Александр Мещеряков) მეთაურობით ტარდება ყოველწლიური კონფერენციები „იაპონიის ისტორია და კულტურა“ («История и культура Японии»), რომელთა მუშაობის შედეგები ქვეყნდება აღმოსავლური კულტურების და ანტიკურობის ინსტიტუტის «Orientalia et Classica»-ს შრომებში.
იაპონოლოგიის სამეცნიერო ცენტრები რუსეთში
გამოცემაში „სოვრემენნოე როსსიისკოე იაპონოვედენიე“ («Современное российское японоведение») გამოჰყოფენ იაპონოლოგიურ კვლევათა შემდეგ ცენტრებს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:იაპონოლოგია რუსეთში
ბალიგაია (გუბადლი)
ბალიგაია (Ballıqaya) — სოფელი აზერბაიჯანში,    გუბადლის რაიონში.
2020 წლის 9 ნოემბერს, მთიანი ყარაბაღის ომის დროს აზერბაიჯანის თავდაცვის სამინისტრომ გაავრცელა პრეზიდენტ ილჰამ ალიევის განცხადება სოფლის განთავისუფლების შესახებ.
სქოლიო
კატეგორია:გუბადლის რაიონის სოფლები
ლუიზა ფრანგი
ლუიზა ფრანგი (Louise de France; დ. 15 ივლისი, 1737 — გ. 23 დეკემბერი, 1787) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ისა და დედოფალ მარია ლეშჩინსკას ნაბოლარა ქალიშვილი. თავდაპირველად წლების მანძილზე იყო მონაზონი წმინდა ავგუსტინეს მონასტერში, საბოლოოდ კი სენ დენის აბატისა გახდა.
ბიოგრაფია
ლუიზა დაიბადა 1737 წლის 15 ივლისს, ვერსალის სასახლეში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მარია ლეშჩინსკას მეათე, ნაბოლარა შვილი და მერვე ქალიშვილი, სწორედ ამიტომ მას მადამ დარნიერს (ფრანგ. Madame Dernière, ანუ უკანასკნელ ქალბატონს) უწოდებდნენ. 1738 წელს თავის სამ უფროს დასთან ერთად სასწავლებლად გაიგზავნა ფონტერვუდის სააბატოში, საიდანაც იგი 1750 წელს დაბრუნდა ვერსალში.
თავისი ძმის, საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ბურბონისა და მისი ცოლის, მარია ჟოზეფა საქსონიელის ნაადრევად გარდაცვალების შემდეგ, მათ შვილებზე მზრუნველობა ლუიზამ და მისმა დებმა იკისრეს, რის გამოც მეტად მორცხვ მეფე ლუი XVI-ს ყოველთვის ძალიან და გამორჩეულად უყვარდა თავისი მამიდები.
თავისი თითქმის ყველა უფროსი დის მსგავსად (გამონაკლისია მხოლოდ ლუიზა ელიზაბეტი) ლუიზაც არასდროს გათხოვილა. 1770-იანი წლებიდან, ლუიზამ სამუდამოდ დატოვა ვერსალის სამეფო კარი და წმინდა ავგუსტინეს მონასტერში იგი მონაზვნად აღიკვეცა, 1785 წლიდან კი იგი უკვე სენ-დენის აბატისად გვევლინება.
ლუიზა ფრანგი გარდაიცვალა 1787 წლის 23 დეკემბერს, 50 წლის ასაკში. მისი გარდაცვალებიდან სულ ორ წელიწადში საფრანგეთში რევოლუცია დაიწყო, რომელმაც მისი ბევრი ოჯახის წევრის სიცოცხლე შეიწირა, ბევრი კი იძულებული გაჰხადა საფრანგეთი დაეტოვებინა.
წინაპრები
ლუიზა ფრანგის წინაპრები
სქოლიო
კატეგორია:დაბადებული 15 ივლისი კატეგორია:დაბადებული 1737 კატეგორია:გარდაცვლილი 23 დეკემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1787 კატეგორია:ბურბონები კატეგორია:საფრანგეთის პრინცესები კატეგორია:სენ-დენის ბაზილიკაში დაკრძალულები
ბიყარის ეკლესია
ბიყარის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა, გორის მუნიციპალიტეტის სოფ. ბიყარში, სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით, მდ.მეჯუდას მარცხენა ნაპირას. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში. ეკლესია ნაგებია ფლეთილი ქვით სქელ დუღაბზე. წყობა სწორხაზოვანია. შესასვლელები და სარკმლების თაღები გადაყვანილია აგურის წყობით.
სამხრეთ შესასვლელის თავზე, აგურის წყობაში ამოკვეთილი ჯვარია. დანარჩენი ფასადები სადაა. დასავლეთის კეხზე აღმართულია აგურით ნაგები სამრეკლო, რომელიც ღია ფანჩატურს წარმოადგენს. აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ ფასადებზე მიწის დონე ძლიერ აწეულია. ეკლესია დგას ორსაფეხურიან ცოკოლზე. კამარა და კონქი ჩამოქცეულია. კედლები დაბზარულია. ინტერიერში ამოსულია დიდი ზომის მცენარეები.
ლიტერატურა
კატეგორია:გორის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
დერეკ უოლკოტი
სერ დერეკ ელტონ უოლკოტი, (დ. 23 იანვარი, 1930 - გ. 17 მარტი, 2017 ) —  სენტ-ლუსიელი პოეტი და დრამატურგი. მან მიიღო 1992 წლის ნობელის პრემია ლიტერატურაში. იგი იყო ალბერტას უნივერსიტეტის პირველი გამორჩეული მეცნიერი, რომელიც ასწავლიდა ბაკალავრიატსა და მაგისტრატურაში წერის კურსებს. იგი ასევე მუშაობდა პოეზიის პროფესორად ესსექსის უნივერსიტეტში 2010 წლიდან 2013 წლამდე. მისი ნამუშევრები მოიცავს ჰომეროსის ეპიკური პოემის გამოძახილ ომეროსს (1990), რომელიც ბევრი კრიტიკოსის ხედვით „უოლკოტის მთავარი მიღწევად მიიჩნევა“. ნობელის პრემიაზე გამარჯვების გარდა, უოლკოტმა მიიღო მრავალი ლიტერატურული ჯილდო კარიერის განმავლობაში, მათ შორისაა ობის ჯილდო 1971 წელს მისი პიესისთვის ოცნება მაიმუნის მთაზე, მაკარტურის ფონდის „გენიოსის“ ჯილდო, ლიტერატურის სამეფო საზოგადოების ჯილდო, დედოფლის მედალი პოეზიისათვის, პირველი საპატიო პრიზი კარიბული ლიტერატურისათვის,  და 2011 წელს ტომას სტერნზ ელიოტის პრიზი მისი წიგნისთვის  თეთრი ყანჩები. .
ადრეული ცხოვრება და ბავშვობა
უოლკოტი დაიბადა და გაიზარდა კასტრიში, სენტ-ლუსიაში. ის იყო ალიქსის (მაარლინი) და ვორვიკ უოლკოტის ვაჟი. მას ჰყავდა ტყუპი ძმა, დრამატურგი როდერიკ უოლკოტი და და - პამელა უოლკოტი. მისი ოჯახი ინგლისური, ჰოლანდიური და აფრიკული წარმოშობისაა, რაც ასახავს კუნძულის რთულ კოლონიურ ისტორიას, რომელსაც იგი იკვლევს თავის პოეზიაში. მის დედას, მასწავლებელს, უყვარდა ხელოვნება და ხშირად კითხულობდა ლექსებს სახლის გარშემო. მისი მამა იყო საჯარო მოხელე და ნიჭიერი მხატვარი. იგი გარდაიცვალა, როდესაც უოლკოტი და მისი ძმა ერთი წლის იყვნენ და დედა ზრდიდათ. უოლკოტი გაიზარდა მეთოდისტურ სკოლებში. დედამისმა, რომელიც მეთოდისტური დაწყებითი სკოლის მასწავლებელი იყო, შვილებს შეუქმნა გარემო, სადაც მათი ნიჭის გამომუშავება შეიძლებოდა. უოლკოტის ოჯახი იყო უმცირესობაში მყოფი მეთოდისტური საზოგადოების ნაწილი, რომელიც დაჩრდილული იყო საფრანგეთის კოლონიური მმართველობის დროს კუნძულზე დამყარებული კათოლიკური კულტურის გამო.
ახალგაზრდა უოლკოტს მხატვრობაში წვრთნიდა ჰაროლდ სიმონსი. . უოლკოტს მოწონდა სეზანი და ჯორჯონე და მათგან სწავლას ცდილობდა. მოგვიანებით უოლკოტის ნახატები გამოიფინა ნიუ-იორკის ანიტა შაპოლსკის გალერეაში, სხვა მწერლების ხელოვნებასთან ერთად, 2007 წელს გამოფენაზე, სახელწოდებით მწერლის ფუნჯი: მწერლების მიერ შესრულებული ნახატები.
იგი სწავლობდა როგორც მწერალი და ძალიან უყვარდა ინგლისური ენა. მასზე ძლიერი გავლენა მოახდინეს მოდერნისტულმა პოეტებმა თომას სტერნზ ელიოტმა და ეზრა პაუნდმა.
კარიერა
მინი| დერეკ უოლკოტი, ინტერნაციონალის VIII ფესტივალი, 1992 სკოლის დამთავრების შემდეგ, უოლკოტი გადავიდა ტრინიდადში 1953 წელს, სადაც გახდა კრიტიკოსი, მასწავლებელი და ჟურნალისტი. მან დააარსა ტრინიდადის თეატრის სემინარი 1959 წელს და აქტიურობდა დირექტორთა საბჭოში.
იკვლევდა კარიბის ზღვის აუზსა და მის ისტორიას კოლონიალისტურ და პოსტ-კოლონიალისტურ ჭრილში. მისმა კოლექციამ „მწვანე ღამე: ლექსები 1948-1960“ (1962) მიიპყრო საერთაშორისო ყურადღება. მისი პიესა ოცნება მაიმუნის მთაზე (1970) გამოქვეყნდა შეერთებულ შტატებში NBC-TV- ზე გამოსვლის წელს. მაკაკი არის ამ პიესაში მთავარი გმირი და „მაკაკის მდგომარეობა წარმოადგენს კოლონიზირებული ადგილობრივების მდგომარეობას ძლიერი კოლონიზატორების მჩაგვრელი ძალების ქვეშ“.
უოლკოტის ეპიკური პოემა ომეროსი (1990), რომელიც თავისუფლად ეხმიანება და ეხება სიმბოლოებს ილიადადან, კრიტიკოსების მხრიდან შეფასდა როგორც მისი „დიდი მიღწევა.“ წიგნმა ქება დაიმსახურა ისეთი პუბლიკაციებისგან, როგორებიცაა ვაშინგტონ პოსტი და New York Times Book Review, რომლებმაც ომეროსი აირჩიეს „1990 წლის ერთ-ერთ საუკეთესო წიგნად “.
1992 წელს უოლკოტს მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში. დერეკი იყო მეორე კარიბელი მწერალი, რომელმაც მიიღო ეს პატივი სენტ-ჟონ პერსის შემდეგ, რომელიც დაიბადა გვადელუპაში და მიიღო ჯილდო 1960 წელს. ნობელის კომიტეტმა უოლკოტის ნაშრომს უწოდა „ბწყინვალე პოეტური ისტორიული ხედვა, რომელიც მულტიკულტურული ვალდებულების შედეგია“. 2004 წელს მან მიიღო ენისფილდ-ვულფის წიგნის ჯილდო.
2009 წელს უოლკოტმა დაიწყო სამწლიანი გამორჩეული მოღვაწეობა ალბერტას უნივერსიტეტში. 2010 წელს გახდა ესექსის უნივერსიტეტის პოეზიის პროფესორი.
სენტ-ლუსიას დამოუკიდებლობის დღისადმი მიძღვნილი დღესასწაულზე, 2016 წლის თებერვალში იგი გახდა სენტ-ლუსიას ორდენის ერთ-ერთი პირველი რაინდი.
სექსუალური შევიწროების ბრალდება
1982 წელს ჰარვარდის მეორეკურსელმა სტუდენტმა დაადანაშაულა უოლკოტი სექსუალურ შევიწროებაში 1981 წლის სექტემბერში. 1996 წელს ბოსტონის უნივერსიტეტის სტუდენტმა უჩივლა უოლკოტს სექსუალური შევიწროებისა და „შეურაცხმყოფელი სექსუალური ფიზიკური კონტაქტისთვის“. მათ ორივემ მიაღწიეს შეთანხმებას.
2009 წელს უოლკოტი უძღვებოდა ოქსფორდის პოეზიის პროფესორის პოზიციას. მან მოხსნა კანდიდატურა 1981 და 1996 წლებში მის მიმართ სექსუალური შევიწროების ბრალდებების წაყენების შემდეგ.
ამ თანამდებობაზე აირჩიეს რუთ პადელი, ასევე წამყვანი კანდიდატი. რამდენიმე დღის განმავლობაში, დეილი ტელეგრაფი იტყობინებოდა, რომ მან შეატყობინა ჟურნალისტებს შევიწროების შემთხვევების შესახებ. მედიისა და აკადემიური ზეწოლის პირობებში პადელი გადადგა. პადელი პირველი ქალი იყო, რომელიც აირჩიეს აღნიშნულ პოსტზე ოქსფორდში. ხოლო ზოგიერთმა ჟურნალისტმა მის კრიტიკას უწოდა შეცდომები და გენდერული ომი ოქსფორდში. უამრავმა პატივცემულმა პოეტმა, მათ შორის შეიმას ჰინიმ და ალ ალვარეზმა, გამოაქვეყნეს უოლკოტის მხარდაჭერის წერილი და აკრიტიკებდნენ მეორეკურსელ სტუდენტს. სხვა კომენტატორები ვარაუდობენ, რომ ორივე პოეტი მედიის ინტერესების მსხვერპლი გახდა. სიმონ არმიტაგმა და სხვა პოეტებმა სინანული გამოთქვეს პადელის გადაყენების გამო.
გარდაცვალება
უოლკოტი გარდაიცვალა სენტ-ლუსიაში, საკუთარ სახლში, 2017 წლის 17 მარტს. ის 87 წლის იყო.
სქოლიო
კატეგორია:XXI საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XX საუკუნის მამაკაცი მწერლები კატეგორია:XXI საუკუნის დრამატურგები კატეგორია:XX საუკუნის დრამატურგები კატეგორია:ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის ოფიცრები კატეგორია:ნობელის პრემიის ლაურეატები ლიტერატურაში კატეგორია:ფორმალისტი პოეტები კატეგორია:გარდაცვლილი 2017 კატეგორია:დაბადებული 1930
ანტონივკა (ნოვა-უშიციის რაიონი)
ანტონივკა (Антонівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქის ნოვა-უშიციის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 558 კაცს შეადგენდა.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ნოვა-უშიციის რაიონის სოფლები
საბერძნეთი 1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
საბერძნეთმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მერვედ იასპარეზა 1928 წელს, ნიდერლანდების დედაქალაქ ამსტერდამში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს.
რესურსები ინტერნეტში
კატეგორია:ქვეყნები 1928 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:საბერძნეთი ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე კატეგორია:ევროპის ქვეყნები ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე
ყორნისის სამების ეკლესია
ყორნისის სამების ეკლესია — არქიტექტურის ძეგლი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყორნისში. აგებულია გვიან შუა საუკუნეებში. მდებარეობს მდ. ტილიანის მარცხენა ნაპირზე.
დარბაზული ეკლესია ნაგებია როგორც ფლეთილი, ისე რიყის ქვით. კუთხეებში გამოყენებულია თლილი ქვის კვადრები. ნაგებობა გეგმით სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ძირში ტრაპეზის ქვა დგას. აბსიდის ჩრდილოეთით ერთი თაღოვანი, ხოლო სამხრეთით — ორი სხვადასხვა ზომის სწორკუთხა ნიშია. სატრიუმფო თაღი კრონშტეინებს ეყრდნობა. აბსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია მხრებით.
ჩრდილოეთ კედელში ერთი სწორკუთხა ნიშია, სამხრეთ კედელში შემორჩენილია საკმაოდ დაზიანებული სარკმლის ღიობი. შესასვლელები სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა. დასავლეთი კარი ნაოთხალია. ეკლესიის კამარა და კონქი ჩამოქცეულია. შესასვლელები დაზიანებულია. კედლები დაბზარულია. ინტერიერში ყრია ჩამონაშალი ქვა.
ლიტერატურა
კატეგორია:ქარელის მუნიციპალიტეტის ტაძრები
ჯიჰანგირი (შეჰზადე)
შეჰზადე ჯიჰანგირი (Şehzade Cihangir; დ. 9 დეკემბერი, 1531, სტამბოლი — გ. 27 ნოემბერი, 1553, ალეპო) — სულთან სულეიმანის და მისი კანონიერი ცოლის, ჰიურემ სულთნის უმცროსი ვაჟი. სტამბოლის ერთ-ერთი რაიონი შეჰზადე ჯიჰანგირის სახელობისაა.
ბიოგრაფია
შეჰზადე ჯიჰანგირი დაიბადა 1531 წელს სტამბოლში. ის იყო სულეიმან დიდებულის და ჰიურემ სულთნის მეექვსე შვილი და მეხუთე ვაჟი. ტრადიციის მიხედვით ჯიჰანგირი სასახლეში აღიზარდა. შეჰზადეს ჰქონდა თანდაყოლილი ნაკლი — კუზი, ამიტომ ის არ მოიაზრებოდა ტახტის მემკვიდრედ. თუმცა ჯიჰანგირი ძალიან განათლებული იყო, გატაცებული იყო კალიგრაფიით, წერდა ლექსებს ზარიფის (Zarîfî);) სახელით, დიდხანს საუბრობდა მამასთან. ჯიჰანგირის ფიზიკური ნაკლის და სანჯაყში არ გაგზავნის მიუხედავად, ჯიჰანგირს ჰყავდა ხარჭა. არსებობს მოსაზრება, რომ ჯიჰანგირს განსაკუთრებულად და ძალიან უყვარდა უფროსი ძმა მუსტაფა (სულეიმან I-ისა და მაჰიდევრან სულთნის შვილი). მაგრამ აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ როდესაც მუსტაფა სანჯაყში წავიდა, მაშინ ჯიჰანგირი 2 წლის იყო.
სიკვდილი
ჯიჰანგირი 21 წლის ასაკში გარდაიცვალა ალეპოში, მუსტაფას სიკვდილით დასჯიდან რამდენიმე კვირის შემდეგ (ლეგენდა გვამცნობს, რომ ჯიჰანგირი მუსტფაზე დარდმა შეიწირა). შეჰზადე ჯიჰანგირი დაკრძალეს სტამბოლში, შეჰზადეს მეჩეთში უფროსი ძმის, მეჰმედის გვერდით.
სქოლიო
კატეგორია:ოსმანების დინასტია კატეგორია:დაბადებული 9 დეკემბერი კატეგორია:დაბადებული 1531 კატეგორია:გარდაცვლილი 27 ნოემბერი კატეგორია:გარდაცვლილი 1553 კატეგორია:შეჰზადეები
სიმონა დოლიძე
სიმონა დოლიძე (დ. 1885, ამაღლება — გ. 25 სექტემბერი, 1911, ნატანები) — ქართველი ფირალი და ტერორისტი. ფირალების მეორე ტალღის წარმომადგენელი. გადმოცემის მიხედვით, იყო საშუალო ტანის, მსუქანი, სქელი. ლამაზი სახის, თეთრფეროვანი და ჭრელთვალება. თანამედროვენი მას ახასიათებდნენ, როგორც უაღესად გულკეთილ, თავმდაბალ ადამიანს, თუმცა უსამართლობას რომ ნახავდა, პასუხის გაუცემლად არ დატოვებდა.
ბიოგრაფია
დაიბადა ღარიბი გლეხის ოჯახში. მისი მამა ბათუმში, ნავსადგურში მტვირთავების ასისთავად მუშაობდა. სიმონა სოფლის ორკლასიანი სასწავლებლის დასრულების შემდეგ ბათუმში გაემგზავრა და მამის მოულოდნელი გარდაცვალების შემდეგ მის ადგილზე დაიწყო მუშაობა. ბათუმში გაეცნო მარქსისტულ ლიტერატურას და ჩაება 1905 წლის რევოლუციაში. რევოლუციის დამარცხების შემდეგ დოლიძე ფირალად გავარდა.
ფირალობა
რევოლუციური კომიტეტის დავალებით დოლიძემ მრავალი ტერორისტული აქტი და დავალება შეასრულა. 1908 წელს მოკლა ჯაშუში ესე ჯიბლაძე. მონაწილეობდა ლიანდაგების აყრაში, ძარცვავდა ბანკებს, ფოსტებსა და მატარებლებს. მოკლა მრავალი ჯაშუში და მღვდელი. მოკლა თავისი სოფლის ორი მამასახლისი: თეოფილე წეროძე და კეკელიძე. წეროძის მკვლელობის გამო სოფელს დიდი გადასახადი შეაწერეს. კეკელიძემ კი დოლიძის ცოლი დაიბარა, შეურაცხყოფა მიაყენა, სილა გაარტყა და ქმრის გაცემა მოსთხოვა. დოლიძემ დღეობიდან დაბრუნებული კეკელიძე მოკლა. მონაწილეობდა ქუცურბეგის მკვლელობაში დათიკო შევარდნაძესთან ერთად. მოკლა ჩოხატაურის ურიადნიკი. ცარიცინში თავს დაესხა მატარებელს. 1910 წელს ბახვში კიკია მამულაიშვილთან ერთად თავს დაესხა და მოკლა სამსონ ქიქოძე.
სიკვდილი
დოლიძემ გადაწყვიტა დაეტოვებინა გურია და ბათუმისკენ გასწია. მას თან ახლდა მისი სახლიკაცი ანდრო დოლიძე და ფირალი მელქისედეკ ბურჭულაძე. ნატანებში ისინი დასასვენებლად ერთ ნალიაში დაიმალნენ, სიმონას იმ დროს თურმე ფეხები აწუხებდა, ანდრო დოლიძე კი საჭმლის მოსატანად გაგზავნეს. ამ უკანასკნელმა გასცა ფირალები და ჯარიკაცებმა პროპორშჩიკ ივანე ჯაფარიძის მეთაურობით ნალიას ალყა შემოარტყეს. ნალიიდან პირველი სიმონა დოლიძე გადმოხტა, მას მიჰყვა ბურჭულაძე. ბურჭულაძემ მოახერხა გაქცევა, სიმონა ორივე ფეხში დაიჭრა, მაგრამ შეძლო ჯაფარიძის მოკვლა. გადმოცემით, დაჭრილ დოლიძეს მაუზერი თავდამსხმელებისთვის გადაუგდია. ჯაფარიძეს ეს რომ დაუნახავს ბურჭულაძისთვის თავი დაუნებებია და მაუზერისკენ გამოექანა, სიმონას ის მეორე მაუზერით მოუკლავს. ცნობილია, რომ სიმონა დოლიძე ორ მაუზერს ატარებდა — კონდახიანს, რომელიც თოფის მაგივრობას უწევდა და მეორე უკონდახოს. ასევე ხმარობდა თოფს და რევოლვერს.
სხვა ვერსიით ივანე ჯაფარიძე არა სიმონა დოლიძემ, არამედ მისმა მოადგილემ მოკლა პირადი ინტერესის გამო, და იმ დროს, რომ სიმონა დოლიძეს დაბრალებოდა.
პოპულარულ კულტურაში
სიმონა დოლიძის შესახებ არსებობს ხალხური ლექსი და სიმღერა, რომელშიც პირველ პირშია გადმოცემული დოლიძის სიკვდილი. ეს სიმღერა ისმის ქართულ კინოფილმში „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“ დოლიძის მშობლიურ სოფელში დგას მისი ძეგლი.
ლექსი სიმონა დოლიძეზე
ძმაბიჭებში დაჩაგრული
მე ვარ სიმონა დოლიძე
შვიდი წელი შემისრულდა
არ მძინებია ლოგინზე
უბედურად დადგა ჩემთვის
1911 წელი
გამიწყდაი ბედის ძაფი
გადარჩენას აღარ ველი
წუხელ ძილში დამესიზმრა
ვითომ წელს მეხვია გველი
ვეცადე, ვერ მოვიშორე
ისე შემეშალა ხელი
პოლიციამ შემიძულა
ოცი წლის რომ შევიქენი
ხალხი ჩემგან იტანჯოდა,
მაგრამ კარგიც ბევრი ვქენი
მოღალატეს თვალებს ვთხრიდი
მძულდა ხუცესი და ბერი
არსად აღარ გამიშვია
სადაც შემხვდა მუშის მტერი
რაც ყაჩაღად გადავედი
სულ ვიცოცხლე ექვსი წელი
მოღალატე-გაიძვერა
მოვაშორე ხალხსა ბევრი
ამოდიოდნენ სტრაჟები
მეძებდნენ მაღლა გორებზე
დაბრუნებული ხალხს სცემდნენ
მკლავებს იცდიდნენ ღონეზე
გავიგე ვერ მოვითმინე
უბრალო ხალხის ცემაზე
სისხლი გადვივლე ენაზე
მინდოდა რომ დავსთხოვოდი
ღვინით და ოტკით თრობასა,
დავლევდი, ის მე მავნებდა
გზებში ავსტეხთი სროლასა.
ნატანებში გავემგზავრე
ცოტა მუხლები მტკიოდა
ცოცხალი ვერ დავბრუნდები
გული ასე მიჩიოდა
იქ შევედი ნალიაში
ეს მხოლოდ ანდრომ იცოდა
ჩემთან იყო ბურჭულაძე,
გზაში მეტად დავიღალე