Pamanasan_global
Pasetujon internasional
Kerjasama internasional diperlokaké kanggo nyuksèsaké pangurangan gas-gas omah kaca. Ing taun 1992, sajeroning Earth Summit di Rio de Janeiro, Brasil, 150 nagara ngucapaké ikrar kanggo ngadhepi masalah gas omah kaca lan setuju kanggo nerjemahaké ancas iki sajeroning sawijining prajanjèn kang ngiket. Ing taun 1997 ing Jepang, 160 nagara ngrumusaké pasetujon kang luwih kuwat kang misuwur minangka Protokol Kyoto. Prajanjèn iki, kang durung diimplementasèkaké, nyeru marang 38 nagara-nagara indhustri kang duwé persentase gedhé dhéwé sajeroning bab ngeculaké gas-gas omah kaca supaya ngurangi emisi nganti tekan tingkat 5 persèn sangisoré emisi taun 1990. Pangurangan iki kudu bisa digayuh paling ora taun 2012. Wiwitané, Amérikah Sarékat ngajokaké dhiri kanggo nglakoni pamotongan kang luwih ambisius, njanjèkaké pangurangan emisi nganti 7 persèn sangisoré tingkat taun 1990; Uni Éropa, kang péngin prajanjèn kang luwih keras, nduwé komitmen 8 persèn; lan Jepang 6 persèn. Sisa 122 nagara liyané, sapérangan gedhé nagara tumuwuh, ora dijaluk kanggo mènèhi komitmen sajeroning pangurangan emisi gas. Nanging, ing taun 2001, Présidhèn Amérikah Sarékat kang nyar, George W. Bush mbiwara yèn prajanjèn kanggo pangurangan karbon dioksida mau perlu béya kang gedhé banget. Dhèwèké uga sélak yèn nyatakaké yèn nagara-nagara tumuwuh ora dibebani persyaratan pangurangan karbon dioksida iki. Kyoto Protokol ora ana prabawané apa-apa yèn nagara-nagara indhustri kang tanggung jawab nyumbang 55 persèn emisi gas omah kaca ing taun 1990 ora ngratifikasi. Persyaratan iku kasil dipenuhi nalika taun 2004, Présidhèn Ruslan Vladimir Putin ngratifikasi prajanjèn iki, mènèhi dalan kanggo lumakuné prajanjèn iki wiwit 16 Fèbruari 2005. Akèh wong kang ngritik Protokol Kyoto kurang kuwat. Malah yèn prajanjèn iki ditindakaké rikat-rikat lumaku, mung bakal ngurangi sethithik panambahan konsèntrasi gas-gas omah kaca ing atmosfer. Sawijining tindhakan kang keras bakal diperlokaké mengkoné, mligi amarga nagara-nagara tumuwuh kang dikecualèkaké saka prajanjèn iki bakal ngasilaké separuh saka emisi gas omah kaca ing 2035. Penentang protokol iki duwé posisi kang kuwat banget. Penolakan marang prajanjèn iki ing Amérikah Sarékat mligi diandharaké déning indhustri lenga, indhustri batubara lan perusahaan-perusahaan liyané kang produksinya tergantung marang bahan bakar fosil. Para penentang iki ngeklaim yèn biaya ékonomi kang diperlokaké kanggo melaksanakan Protokol Kyoto bisa ngancik 300 milyar dollar AS, mligi disebabkan déning biaya ènergi. Suwaliké pendhukung Protokol Kyoto percaya yèn biaya kang diperlokaké mung sebesar 88 milyar dollar AS lan bisa luwih kurang lagi sarta dibalèkaké dalam wujud penghematan uang sawisé ngowahi ke peralatan, kendaraan, lan prosès indhustri kang luwih effisien. Ing sawijining nagara kanthi kawicaksanan lingkungan kang ketat, ékonominé bisa terus tuwuh sanadyan warna-warna polusi wis dikurangi. Nanging mbatesi emisi karbon dioksida kabukti angèl dilakoni. Minangka conto, Walanda, nagara industrialis gedhé kang uga pelopor lingkungan, wis kasil ngatasi warna-warna polusi nanging gagal kanggo nggayuh target sajeroning ngurangi produksi karbon dioksida. Sawisé taun 1997, para perwakilan saka penandatangan Protokol Kyoto bertemu kanthi reguler kanggo negoisasii isu-isu kang durung rampung kaya paugeran, métodhe lan pinalti kang wajib diterapaké ing saben nagara kanggo ngerèm emisi gas omah kaca. Para negoisator ngrancang sistem yèn sawijining nagara kang duwé program ngresiki hawa kang sukses bisa njupuk kauntungan kanthi ngedol hak polusi kang ora digunakan menyang nagara liya. Sistem iki diarani dagang karbon. Minangka conto, nagara kang angèl ngundhakaké kasilé, kaya déné Walanda, bisa tuku krèdhit polusi ing pasar, kang bisa dituku kanthi béya kang luwih murah. Ruslan, minangka nagara kang éntuk kauntungan yèn sistem iki ditrapakaké. Ing taun 1990, ékonomi Ruslan payah banget lan emisi gas omah kacané dhuwur banget. Amarga sabanjuré Ruslan kasil motong emisiné punjul 5 persèn sangisoré tingkat 1990, Ruslan ana ing posisi kanggo ngedol krèdhit emisi menyang nagara-nagara indhustri liyané, mligi kang ana ing Uni Éropa.