cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krúnunýlenda
Krúnunýlenda eða konungsnýlenda er nýlenda þar sem konungur skipar landstjóra beint. Hugtakið var notað um nýlendur Breska heimsveldisins sem misstu konungsleyfi sitt og féllu þá beint undir stjórn ríkisins eða urðu hluti af heimsveldinu sem herfang í stríði eins og Trínidad og Tóbagó og Breska Gvæjana. Hugtakið var líka notað almennt um landnemanýlendur Breta, eins og Kanada, Ástralíu, Nýja Sjáland o.s.frv. en ekki um Breska Indland. Núverandi yfirráðasvæði bresku krúnunnar (Mön, Jersey og Guernsey) voru aldrei krúnunýlendur.
Job
Satan lætur síðan allt mögulegt yfir Job ganga, en aldrei átelur Job guð sinn eða gefur upp á bátinn. Loks, eftir nokkuð marga harma, snýr guð við högum hans og eftir það lifir Job glaður á ný í ''hundrað og fjörutíu ár og sá börn sín og barnabörn, fjóra ættliði. Og [hann] dó gamall og saddur lífdaga''.
Innsigli
thumbnail|Innsigli og innsiglisvax Innsigli voru staðfestingartákn við skjöl en síðar tóku undirskriftir við. Á fornbréfum á skinni voru ekki undirskriftir heldur innsigli úr vaxi sem voru hengt við bréfin með innsiglisreimum. Á innsiglunum var mynd sem var á einhvern hátt táknræn fyrir innsigliseigandann eða tákn með texta umhverfis. Innsigli Marteins Lúthers er stundum notað sem tákn fyrir kristna trú. Opinberir embættismenn eins og sýslumenn höfðu innsigli og klaustur miðaldra höfðu líka sérstök innsigli og margir valdsmenn höfðu eigin innsigli til að merkja sín bréf og skjöl. Ríki og borgir höfðu eigin innsigli. Innsigli Kaupmannahafnar var þrír turnar. Innsigli Íslands varð árið 1593 óflattur, afhausaður þorskur með kórónu konungs á strúpanum og vissi sporðurinn niður.
22. desember
22. desember er 356. dagur ársins (357. á hlaupári) samkvæmt gregoríska tímatalinu. 9 dagar eru eftir af árinu. 22. desember er stundum kallaður Hlakkandi.
Flókaklöpp
Flókaklöpp er klöpp á Hvaleyri þar sem finna má bergristur. Risturnar hafa verið gerðar í fjórar afmarkaðar klappir eða steina. Bergristurnar eru friðaðar forminjar á fornminjaskrá. Jónas Hallgrímsson rannsakaði risturnar og kallaði Flókastein því hann setur fram þá hugmynd að Hrafna-Flóki og skipsmenn hans hafi þarna ristað nöfn. Sú hugmynd er af mörgum talin fjarstæðukennd, ekki síst vegna þess að ártöl sem lesa má úr rúnunum benda til að þær sé ristar mörgum öldum seinna. Jónas skrifar þessa hugmynd í skýrslu sinni til Finns Magnússonar og mun Finnur hafa tendrast af henni. Sennilegra þykir þó að risturnar séu búmerki, merki um landareign.
Sigursteina
Sigursteina er íslenskt kvenmannsnafn.
Grasblekill
Grasblekill eða heyblekill (fræðiheiti: Coprinus friesii) er agnarsmár blekill sem vex á grasflötum. stafurinn er fíngerður og hatturinn fyrst hvítur en gránar við þroska.
Eyja (mannsnafn)
Eyja er íslenskt kvenmannsnafn.
Sólmundur Hólm Sólmundsson
Sólmundur Hólm Sólmundsson (f. 14. júlí 1983 á Selfossi) oftast kallaður Sóli Hólm, er íslenskur grínisti, uppistandari og eftirherma.
Æsingsóráðsheilkenni
Æsingsóráðsheilkenni er meint sjúkdómsástand sem kemur fram þegar að aðili er að veita mikið viðnám eða mótspyrnu. Ef reynt er að leggja hömlur á viðkomandi aðila, til að mynda með handjárnum eða böndum, magnast ástandið svo líkamshiti hækkar sem getur endað með öndunarstoppi, hjartastoppi og í einhverjum tilvikum, dauða.
Flestir læknar og læknasamtök, þar á meðal Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin, Bandaríska geðlækningafélagið og Bandaríska læknafélagið, viðurkenna ekki að æsingsóráðsheilkenni sé raunverulegt sjúkdómsástand. Gagnrýnendur hugtakins halda því gjarnan fram að aðallega sé vísað til meints æsingsóráðsheilkennis til þess að útskýra dauðsföll af völdum lögregluofbeldis og þannig réttlæta óhóflega valdbeitingu lögreglumanna.
Árið 2020 skrifaði hópur taugalækna grein fyrir Brookings-stofnunina um það hvernig löggæsla hefði misnotað læknisfræðihugtakið æsingsóráðsheilkenni til þess að réttlæta lögregluofbeldi og útskýra eftir á dauðsföll fólks í haldi lögreglu.
Ranavalona 2.
Ranavalona 2. (1829 – 13. júlí 1883) var drottning Madagaskar frá 1868 til 1883. Hún tók við af náfrænku sinni, drottningunni Rasoherinu. Á valdatíð sinni kristnaði Ranavalona madagösku hirðina.
Æviágrip
Ranavalona fæddist undir nafninu Ramoma árið 1829 í Ambatomanoina, á hálendinu nálægt höfuðborginni Antananarívó. Foreldrar hennar voru prinsinn Razakaratrimo og eiginkona hans, prinsessan Rafarasoa Ramasindrazana. Þegar Ranavalona var ung kona var hún, ásamt Rasoherinu frænku sinni, gift Radama 2. konungi Madagaskar. Frænkurnar urðu báðar ekkjur þegar Radama var myrtur í valdaráni aðalsmanna árið 1863. Forsætisráðherra landsins, Rainivoninahitriniony, hafði leikið lykilhlutverk í tilræðinu gegn Radama, en vegna reiði alþýðunnar neyddist hann í kjölfarið til að segja af sér. Yngri bróðir hans, Rainilaiarivony, varð nýr forsætisráðherra og kvæntist Rasoherinu, sem varð þá ríkjandi drottning Madagaskar. Þegar Rasoherina lést sá Rainilaiarivony til þess að Ranavalona 2. yrði ný drottning og kvæntist henni síðan til að halda sjálfur völdum.
Á árum sínum við madagösku hirðina hlaut Ramoma kennslu hjá kristnum trúboðum sem höfðu mikil áhrif á trúar- og stjórnmálaviðhorf hennar. Hún varð æ hlynntari kristnum trúarbrögðum á þessum tíma.
Ríkisár
Ranavalona varð drottning eftir dauða Rasoherinu drottningar þann 1. apríl árið 1868. Þann 21. febrúar árið 1869 gekk hún í pólitískt hjónaband með Rainilaiarivony forsætisráðherra. Samhliða brúðkaupinu fór fram athöfn á torginu Andohalo fyrir utan konungshöllina þar sem madagaska hirðin gekkst formlega undir kristna trú. Trúskiptin voru meðal annars ætluð til þess að hirðin gæti haft stjórn á hreyfingum kristinna mótmælenda, sem nutu æ meiri áhrifa í Madagaskar. Ranavalona lýsti því yfir að Madagaskar væri kristin þjóð og lét um leið brenna heiðna helgigripi í september 1869.
Árið 1873 lýsti breskur gestur við hirð Ranavalonu 2. drottningunni á eftirfarandi hátt:
"„Ég held að drottningin sé um 45 ára gömul, dökk á hörund og með andlit sem ber merki um gæsku og velvild. Hún var drottningarleg ásýndum, klæddist gráum silkikjól og lamba-slæða úr silki féll kæruleysislega yfir herðar hennar. Hár hennar var svart og fallega greitt; hún bar ekki kórónu en frá hvirfli hennar hékk löng og fíngerð gullkeðja sem endaði í gullnum skúf, og aðeins drottningin má bera.“"
Dauði
Ranavalona 2. lést árið 1883 og var grafin í konungsgrafhýsinu í Ambohimanga. Árið 1897 reyndu frönsk nýlenduyfirvöld að afhelga grafhýsið með því að grafa upp líkamsleifar konunganna og drottninganna sem þar hvíldu og létu flytja þau í grafhýsi við konungshöllina í Antananarívó. Þar var Ranavalona 2. grafin í grafhýsi Rasoherinu drottningar. Ranavalona 3. varð drottning á eftir Ranavalonu 2., en hún varð síðasti einvaldur konungsríkisins Madagaskar.
Húðlát
Húðlát nefnist forn húðstrýking sem framkvæmd var í refsingarskyni. Víðast hvar fólst húðlát í því að menn voru hýddir við staur (kaga) og var alþekkt refsiúrræði á Vestur- og Austurlöndum frá elstu tímum. Á Íslandi var húðláts fyrst getið í Járnsíðu og Jónsbók. Í Íslandsklukkunni eftir Halldór Laxness segir á einum stað:
Steingrímur
Steingrímur er íslenskt karlmannsnafn.
Breiðablik
Félagið var stofnað 12. febrúar 1950.
Umgjörðin sem Breiðablik hefur uppá að bjóða er ein sú langbesta á Íslandi í dag enda hefur liðið tvö knattspyrnuhús í Kópavogi að velja úr ásamt frábærum grasvöllum um allan Kópavogsbæ. Kópavogsvöllur er heimavöllur liðsins.
Kvennalið Breiðabliks í fóltbolta varð fyrsta íslenska knattspyrnuliðið til að komast í riðlakeppni í Evrópukeppni þegar þær tóku þátt í Meistaradeild kvenna í knattspyrnu 2021-2022.
Acer sinense
Acer sinense er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem er frá suður Kína. Hann getur orðið allt að 15 m hár.
Eyjalín
Eyjalín er íslenskt kvenmannsnafn.
Varakonungsdæmið Nýja-Granada
thumb|right|Kort sem sýnir staðsetningu varakonungsdæmisins. Varakonungsdæmið Nýja-Granada (spænska: Virreinato de la Nueva Granada) var heiti á yfirráðasvæði Spænska heimsveldisins í norðvesturhluta Suður-Ameríku frá 1717 þar til svæðin urðu sjálfstæð eftir nokkur átök milli 1819 og 1822 og sameinuðust um stutt skeið í lýðveldinu Stór-Kólumbíu. Kjarnasvæði ríkisins var þar sem nú eru löndin Kólumbía, Venesúela, Ekvador og Panama, en auk þeirra voru Gvæjana, suðvesturhluti Súrínam, hluti Brasilíu, norðurhluti Perú, Kosta Ríka og Níkaragva hluti af varakonungsdæminu. Varakonungsdæmið tók við af Nýja konungsríkinu Granada sem heyrði undir varakonunginn í Líma, einkum vegna þess hve lengi tók að koma boðum milli Líma og Bogotá. Íbúafjöldi landsins var áætlaður um 4,3 milljónir árið 1819.
Vítalíj Klitsjkó
thumb|Vítalí Klitsjko thumb|Vladímír og Vítalí Klitsjko. thumb|Klítsjko í víglínunni í stríðinu 2022. Vítalíj Volodymyrovytsj Klitsjko  (úkraínska: Віта́лій Володи́мирович Кличко́), f, 19. júlí 1971, er úkraínskur stjórnmálamaður og fyrrum hnefaleikari. Hann er núverandi borgarstjóri Kænugarðs.
Klitsjko er fyrrum leiðtogi evrópusinnaða Petro Porosjenko-bloc flokkins (Nú Evrópsk samstaða) og fyrrum þingmaður. Hann var áberandi í Euromaidan mótmælunum 2013-2014. Árið 2014 hugðist hann bjóða sig fram til forseta Úkraínu en skipti um skoðun og ákvað að bjóða sig fram til borgarstjóra Kænugarðs.
Í innrás Rússa í Úkraínu 2022 lýsti Klitsjko yfir sigri á Rússum í Kænugarði í lok mars en Rússar höfðu gert loftárásir á borgina og farið um nágrannaborgir og drepið þar fjölda manns.
Faðir Klitsjko var sovéskur flughershöfðingi og var um tíma í Austur-Þýskalandi og Tékkóslóvakíu.
Epistilbít
thumb|Epistilbít Epistilbít er frekar fágætt steinefni.
Sögulegur tími
Sögulegur tími er sá hluti mannkynssögunnar sem ritaðar heimildir eru til um. Mannkynssögunni er skipt í sögulegan tíma og forsögulegan tíma. Skilin þar á milli miðast við upphaf ritaðra heimilda, sem komu ekki fram á sama tíma alls staðar. Því hefst sögulegur tími ekki alls staðar samtímis. Elstu ritaðar heimildir, fleygrúnir, eru frá Súmer, eða Mesópótamíu, frá því 3000-3500 f.Kr., sem kallast fornöld.
Á Íslandi hefst sögulegur tími við landnám Íslands. Að vísu eru ekki til ritaðar samtímaheimildir um landnámið, en greint er frá því í fornum ritum, t.d. Landnámabók og Íslendingabók, sem skráðar eru 200-250 árum eftir landnámið. Þær eru samt taldar geyma all áreiðanlegar sagnir frá landnámsöld.
Javier Bardem
thumb|right|Javier Bardem Javier Ángel Encinas Bardem (f. 1. mars 1969) er spænskur leikari sem er þekktastur fyrir leik sinn í enskumælandi myndum eins og Before Night Falls og No Country for Old Men en í hinni síðarnefndu leikur hann Anton Chigurh og hlaut Óskarinn sem karlleikari í aukahlutverki fyrir frammistöðu sína.
Sigurunn
Sigurunn er íslenskt kvenmannsnafn.
Búmerki
thumbnail|Tvö íslensk og tvö sænsk búmerki Búmerki (eða eignarmark) er merki um eignarhald sem fyrr á tímum var skorið eða rist í hluti, oft samsett úr rúnum (bandrúnum). Jón Sigurðsson skrifaði 9. júlí 1868 handrit að grein um innsigli, fangamörk og önnur merki einstaklinga til sönnunar eignaréttar.
Anna Svava Knútsdóttir
Anna Svava Knútsdóttir (f. 1977) er íslensk leikkona, uppistandari og grínisti. Hún er þekkt fyrir sjónvarpsþættina Ligeglad, einnig hefur hún leikið í mörgum áramótaskaupum 2010, 2011, 2012, 2014, 2016, 2017 og 2018.
Árið 2013 opnaði hún ísbúðina Valdísi úti á Granda.
World of Warcraft: The Burning Crusade
World of Warcraft: The Burning Crusade er aukapakki fyrir World of Warcraft. Leikurinn var gefinn út 16. janúar árið 2007.
Tengt efni
World of Warcraft World of Warcraft World of Warcraft
1. deild kvenna í knattspyrnu 1996
Leikar í '''1. deild kvenna í knattspyrnu''' hófust í 15. sinn árið 1996.
Stigatafla
Útskýringar: L = Leikir spilaðir, U = Leikir sigraðir, J = Leikir sem lauk með jafntefli, T = Tapaðir leikir, Sk = Mörk skorðuð, Fe = Mörk fengin á sig, Mm = Markamunur
Smaragður
thumb|right|Smaragðskristall frá Kólumbíu. Smaragður (úr forngrísku: σμάραγδος smaragdos - „grænn gimsteinn“) er gimsteinn og afbrigði af steindinni berýl (Be3Al2(SiO3)6) sem verður græn vegna snefils af krómi eða vanadíni. Berýl hefur hörkuna 7,5-8 á Mohs kvarða. Smaragður er hringsílikat. Ljósari afbrigði eru stundum kölluð „grænt berýl“. Smaragðar finnast um allan heim en helstu framleiðslulönd eru Kólumbía og Sambía.
Ernesto Geisel
Ernesto Beckmann Geisel (3. ágúst 1907 – 12. september 1996) var brasilískur herforingi og stjórnmálamaður sem var forseti Brasilíu frá 1974 til 1979, á tíma brasilísku herforingjastjórnarinnar.
Æviágrip
Ernesto Geisel fæddist þann 3. ágúst 1907 og var þýskur í báðar ættir. Faðir hans, sem var kennari, og föðurafi hans, sem var prestur, höfðu flutt til Brasilíu frá Stuttgart. Faðir Geisels kvæntist konu sem einnig var af þýskum ættum og eignaðist alls með henni fimm börn. Ernesto Geisel var þeirra yngstur.
Geisel gekk í brasilíska herinn ásamt tveimur bræðrum sínum og náði hershöfðingjatign. Talið er að árið 1962 hafi Geisel verið meðal þeirra herforingja sem komu í veg fyrir að herinn steypti forsetanum João Goulart af stóli. Árið 1964 var Geisel hins vegar meðal helstu forsprakkanna í valdaráni herforingjanna gegn stjórn Goularts. Geisel varð sérstakur ráðunautur Humberto de Alencar Castelo Branco, aðalleiðtoga valdaránsins, sem varð fyrsti forseti Brasilíu eftir stofnun herforingjastjórnar í landinu.
Eftir að herforingjarnir tóku völdin var Geisel útnefndur forseti herdómstóls. Hann gegndi því embætti til ársins 1969 en þá hætti hann störfum í hernum eftir að hafa gegnt herþjónustu í 44 ár samfellt og var útnefndur forstjóri brasilíska ríkisolíufélagsins Petrobras.
Brasilíska herforingjastjórnin hafði þann hátt á að hver forseti gegndi aðeins einu fimm ára kjörtímabili áður en herforingjarnir völdu nýjan forseta. Tilkynnt var um það í júní 1973 að Geisel myndi taka við af Emílio Garrastazu Médici sem forseti næsta ár. Geisel var þá lítt kunnur meðal Brasilíumanna en hann ferðaðist um landið fyrir embættistöku sína til að kynnast stjórnarleiðtogum í fylkjum og héruðum landsins. Þegar kjörmannaráð kom saman til að kjósa nýjan forseta fékk Geisel rúmlega 400 atkvæði af 503.
Þegar Geisel tók við sem forseti árið 1974 voru uppi vonir um að hann myndi taka upp frjálslyndari stjórnarhætti en fyrri forsetar herforingjastjórnarinnar höfðu viðhaft, meðal annars með því að færa þingi landsins aukin völd og draga úr ritskoðun. Fyrstu stjórnarár Geisels þóttu nokkuð frjálslegri en undanfara hans og blöðum var veitt meira svigrúm til athafna en áður.
Á tíma herforingjastjórnarinnar voru tveir stjórnmálaflokkar leyfðir: Viðreisnarbandalagið (ARENA), stjórnarflokkur herforingjanna, og Brasilíska lýðræðishreyfingin (MDB), sem var formlega stjórnarandstöðuflokkur en var undirgefinn stjórninni í flestum málum. Þegar MDB neitaði að greiða atkvæði með fyrirhuguðum breytingum stjórnarinnar á brasilíska réttarkerfinu árið 1977 lét Geisel senda þingmennina heim til þess að geta þröngvað frumvarpinu í gegn án þeirra aðkomu.
Í apríl árið 1977 gaf Geisel út úrskurð til þess að skerða völd þingsins verulega, auk þess sem hann lét lengja kjörtímabil forseta Brasilíu úr fimm árum í sex ár. Kosningafyrirkomulaginu var jafnframt breytt þannig að forsetinn skyldi framvegis ekki aðeins kjörinn af þinginu heldur einnig af fulltrúum fylkja landsins. Þessi breyting var til þess fallin að veita herforingjastjórninni tryggari stjórn yfir forsetakjörinu þar sem tvísýnt var orðið hvort herforingjarnir gætu gert það einungis með meirihluta sínum á þinginu. Lögum var jafnframt breytt svo að einfaldur þingmeirihluti nægði til að gera stjórnarskrárbreytingar.
Árið 1977 lét Geisel reka flotamálaráðherrann Sylvio Frota, sem hafði verið fulltrúi þeirra afla innan herforingjastjórnarinnar sem vildu ekki færa stjórnina í frjálsræðisátt. Frota hafði verið talinn líklegur eftirmaður Geisels á forsetastól en árið 1978 útnefndi Geisel João Figueiredo forsetaefni sitt í næstu kosningum.
Figueiredo tók við af Geisel sem forseti árið 1979. Eitt síðasta verk Geisels í embætti var að fella úr gildi reglugerð sem heimilaði forsetanum að skerða valdsvið þingsins og dómstólanna.
Poecilia formosa
Poecilia formosa er fiskitegund sem fjölgar sér án eiginlegrar frjóvgunar, það er; þrátt fyrir að kvendýrin þurfi að makast með körlum, þá leggja þeir ekki til erfðaefni því að eggin eru þegar orðin tvílitna (nema í undantekningartilfellum). Þetta hefur leitt til að tegundin er bara kvenkyns. Tegundin er upprunnin í hlýjum, ferskum vötnum norðaustur Mexíkó og syðstu hlutum Bandaríska ríkjisins Texas í Rio Grande og Nueces River.
Í náttúrunni makast tegundin við karla af einni af fjórum tegundum Poecilia á svæðinu,; P. latipinna, P. mexicana, P. latipunctata, eða einstaka sinnum P. sphenops.
Ólafur H. Finsen
Ólafur Hannesson Finsen (22. maí 1793 – 24. febrúar 1836) var íslenskur sýslumaður, dómari í Landsyfirrétti og gegndi störfum landfógeta, bæjarfógeta, amtmanns og stiftamtmanns í afleysingum.
Ævi
Hann var fæddur í Skálholti, sonur Hannesar Finnssonar biskups og Valgerðar Jónsdóttur, seinni konu hans, og var aðeins þriggja ára þegar faðir hans dó. Hann varð stúdent úr heimaskóla hjá Steingrími Jónssyni biskupi 1814, hélt þá til náms í Kaupmannahafnarháskóla og útskrifaðist með lögfræðipróf haustið 1817. Hann var settur sýslumaður í Gullbringu- og Kjósarsýslu 1818 og skipaður sýslumaður 1821. Hann varð 2. assessor og dómsmálaritari Landsyfirréttar þegar Magnús Stephensen dó 1833 og var skipaður árið eftir.
Ólafur þjónaði landfógetaembættinu og bæjarfógetaembættinu í Reykjavík í fjarveru Ulstrups landfógeta 1831-1832 og stiftamtmannsembættinu og amtmannsembættinu í Suðuramti í fjarveru Kriegers stiftamtmanns 1834-1836 en þá lést Ólafur. Krieger kom þó aftur um vorið og gendi embættinu til vors 1837 þótt hann hefði verið skipaður stiftamtmaður í Álaborgarstifti 1836.
Kona Ólafs var María Nikólína Möller (28. ágúst 1803 - 27. nóvember 1886), dóttir Óla Möller, kaupmanns í Reykjavík. Börn þeirra voru Vilhjálmur Finsen hæstaréttardómari í Kaupmannahöfn, Jón Finsen stiftlæknir á Lálandi og Falstri, Hannes Finsen amtmaður í Færeyjum, Óli Finsen póstmeistari í Reykjavík og Valgerður, kona Halldórs Jónssonar prófasts á Hofi í Vopnafirði.
Rímnafélagið
Rímnafélagið er félag sem gaf út íslenskar rímur í fræðilegum útgáfum. Það var stofnað í Reykjavík haustið 1947 og starfaði að minnsta kosti til ársins 1976.
Um félagið
Rímnafélagið var stofnað 23. nóvember 1947 af nokkrum áhugamönnum og voru Snæbjörn Jónsson bóksali og skoski málfræðingurinn Sir. William A. Craigie helstu hvatamenn að stofnun þess. Hlutverk félagsins var að birta rímur í vönduðum útgáfum svo og fræðirit um þá bókmenntagrein. Fyrstu stjórn félagsins skipuðu: Meðal síðari forseta félagsins voru alþingismennirnir Pétur Ottesen (a.m.k. 1951 og 1956), Karl Kristjánsson (1960 og 1961), Gísli Guðmundsson (1961–1965), Páll Þorsteinsson (1965–1969) og Ingvar Gíslason (1969–1978 eða lengur).
Einnig var skipuð útgáfunefnd, og voru eftirtaldir menn í henni til 1966 eða lengur: Starfsemi Rímnafélagsins var nokkuð öflug í byrjun, en eftir að William A. Craigie féll frá, 1957, fór nokkuð að hægja á. Árið 1965 var lokið við að gefa út 10 bindi rímna og árið eftir kom út Rímnatal 1–2, eftir Finn Sigmundsson landsbókavörð. Er þar greinargerð um allar íslenskar rímur sem varðveist hafa (um 1.050 talsins, þar af eru um 240 prentaðar) og æviágrip höfundanna (um 480, þar af 16 konur). Ekki eru teknar með rímur frá 20. öld nema að litlu leyti. Rímnatalið er stórvirki og liggja miklar frumrannsóknir að baki því.
Eftir þetta virðist sem starfsemi félagsins hafi legið að mestu niðri fram til 1973, að gefið var út lítið Aukarit. Árið 1976 kom svo síðasta rit félagsins, Blómsturvallarímur eftir Jón Eggertsson, sem varðveittar eru í einu handriti í Svíþjóð. Upp úr því virðist félagið hafa lognast út af en nánari upplýsingar skortir.
Fiskinet
thumb|right|Net frá Ísafirði Fiskinet samanstanda af ferköntuðu neti með flotteini að ofan,  blýteini eða  steinateini að neðan og brjósti eða tóg á hliðunum. Til að veiða sem flesta fiska í netin þurfa netin að vera sem ósýnilegust fiskunum. Því er reynt að nota sem grennst garn og er það oftast úr næloni, sem er bæði sterkt og sveigjanlegt. Einnig er oft notaður grár litur sem er nánast ósýnilegur í sjónum.
Lagnet eru net sem eru lögð við sjávarbotn og eru til í mörgum mismunandi útfærslum og er þá talað um þorskanet, ýsunet, grásleppunet, kolanet, silunganet o.s.frv. Mismunurinn felst einkum í möskvastærð en einnig er munur á efni, stærð og gerð netanna. Veiðarnar byggjast á því að fiskurinn syndi á netið og festist í því og oftast fer garnið undir tálknlokin. Þorskanet eru einkum notuð á vetrarvertíð við veiðar á þorski er hann gengur til hrygningar seinni hluta  vetrar. Lágmarksmöskvastærðin er 139,7 mm (5 1/2 tommur). Oft eru þó notaðir mun stærri möskvar við þorskveiðar, eða allt að 254 mm (10 tommum). Netin eru 30-70 möskva djúp og um 50 metra löng. Nokkur net eru í hverri trossu og nokkrar trossur lagðar af hverju skipi. Netin eru látin liggja í 1-2 sólarhringa áður en þeirra er vitjað en miklu getur munað á gæðum fisks eftir því hve lengi hann liggur í netunum. Ýsunet eru svipuð þorskanetum að stærð og gerð en hafa heldur smærri möskva, 140-150 mm og eru eingöngu notuð sunnan- og suðvestanlands.
Stefanía Óskarsdóttir
Stefanía Óskarsdóttir (f. 7. ágúst 1962) er stjórnmálafræðingur og dósent við Stjórnmálafræðdeild Háskóla Íslands.
Ferill
Stefanía hefur stundað rannsóknir í samanburðarstjórnmálum með áherslu á íslensk stjórnmál. Á síðustu árum hefur hún aðallega rannsakað þróun þingræðisskipulagsins á Íslandi og hvernig hagsmunasamtök koma að opinberri ákvarðanatöku. Niðurstaða Stefaníu er að íslensk stjórnskipun hafi þróast frá þingræði til forsetaþingræðis eftir hrun. Sú þróun hefur leitt af sér aukin pólitísk völd forseta Íslands varðandi löggjöf. Þessi völd veita forsetanum einnig möguleika á að styrkja vægi sitt pólitískt innan framkvæmdarvaldsins.
Fræðimenn hafa einkum skoðað þegar forsetaþingræði er skilgreint hvort framkvæmdarvaldið liggur bæði hjá ríkisstjórn og forseta. Í skilgreiningu á hugtakinu forsetaþingræði hefur löggjafarvaldið aftur á móti fengið minna vægi. Á Íslandi sýnir stjórnskipuleg þróun engu að síður að handhafar löggjafarvaldsins skipta máli í þessu sambandi. Einnig er styrkur þingsins mikilvægur þegar um er að ræða valdajafnvægi á milli forseta og ríkisstjórnar. Sá styrkur hefur m.a. áhrif á stjórnmálalega túlkun stjórnarskrárbundins hlutverks forsetans.
Varðandi aðkomu hagsmunaaðila við opinbera ákvarðanatöku þá sýna niðurstöður rannsókna Stefaníu að skipulögð hagsmunasamtök eru að jafnaði höfð með í ráðum við framkvæmd og mótun opinberrar stefnu á Íslandi. Til dæmis er hér núna í samanburði við Skandinavíu mun meira um það að ráðherrar skipi opinberar nefndir eða ráð til að móta eða framkvæma opinbera stefnu þar sem fulltrúar hagsmunasamtaka eiga sæti. Þannig formlegt samráð (e. corporatism) hefur á hinn bóginn mikið gefið eftir í Skandinavíu á undanförnum áratugum. Þróunin hérlendis er því í fræðilegu samhengi athyglisverð og endurspeglar styrk hagsmunasamtaka og jafnframt skipulag og smæð opinberrar stjórnsýslu á Íslandi.
Stefanía tekur nú þátt í alþjóðlegu rannsóknarsamstarfi varðandi tengsl hagsmunasamtaka og stjórnmálaflokka. Hún vinnur jafnframt með öðrum að rannsókn um áhrif hugveitna (e. think tanks) á opinbera stefnumótun ásamt rannsókn á upplifun af hálfu þingmanna á þingmannsstarfinu.
Æska og einkalíf
Stefaníu er dóttir Guðlaugar Þorleifsdóttur og Óskars V. Friðrikssonar en þau er bæði látin. Stefanía er gift Jóni Atla Benediktssyni rektor Háskóla Íslands og prófessor í rafmagns- og tölvuverkfræði og eiga þau tvo syni, Benedikt Atla, fæddan 1991 og Friðrik, fæddan 2003. Stefanía er fædd og uppalin í Reykjavík. Hún stundaði nám í Breiðholtsskóla frá 1969 til 1975. Hún var í Kvennaskólanum í Reykjavík frá 1975 til 1978.
Skúli Thoroddsen
Skúli Thoroddsen (f. í Haga á Barðaströnd, A.-Barð. 6. janúar 1859 - d. í Reykjavík 21. maí 1916) var íslenskur stjórnmálamaður, alþingismaður, sýslumaður, ritstjóri, blaðaútgefandi og kaupmaður.
Ævi
Skúli var sonur Jóns Thoroddsen, sýslumanns og skálds, og konu hans Kristínar Ólínu Þorvaldsdóttur Sívertsen, dóttur Þorvaldar Sívertsen alþingismanns og umboðsmanns í Hrappsey, og konu hans Ragnhildar Skúladóttur. Bræður hans voru þeir Þorvaldur Thoroddsen land- og jarðfræðingur, Þórður Thoroddsen héraðslæknir, alþingismaður, bæjarfulltrúi og féhirðir í Íslandsbanka, og Sigurður Thoroddsen landsverkfræðingur og yfirkennari við Lærða skólann.
Menntun og störf
Skúli lauk stúdentsprófi úr Lærða skólanum 1879 og lögfræðiprófi frá Kaupmannahafnarháskóla 1884 „með einkunninni laudabilis, 99 stigum, eða góðri 1. einkunn. Hann hlaut laud í 6. greinum af 8. Voru þess fá dæmi eða engin dæmi, að Íslendingur hefði lokið embættisprófi í lögfræði á jafn skömmum tíma, hálfu fimmta ári, eftir þeirri tilhögun, sem þá var höfð a lagakennslu.“ (JG). Eftir að hann sneri heim frá Danmörku var hann skipaður málaflutningsmaður við landsyfirdóminn 1. ágúst 1884. Hann tók við sýslumannsembætti Ísafjarðarsýslu 1885, þá aðeins 26 ára gamall. Hann var sýslumaður og bæjarfógeti á Ísafirði í átta ár, eða frá 1885 til 1892. Honum var vikið úr starfi 1892 eftir svokölluð Skúlamál. Hann var sýknaður í Hæstarétti árið 1895 og á ný boðið sýslumannsembætti sem hann hafnaði. Sama ár var honum því veitt lausn með eftirlaunum, og jafnframt veittar skaðabætur. Mál þetta er talið eitt svæsnasta hneykslismál íslenskrar réttarsögu. Í bréfi Finns Jónssonar til föður síns, 14. janúar 1884, flytur hann fréttir af Skúla: „Nú er Skúli Thoroddsen búinn að gera skriflegt próf og stendur hann þar á beinhörðu láði, svo að það er ugglaust, að hann fær 1. karakter. Þar er maður, sem er gáfaður, skarpvitur, duglegur og óvæginn við allt, hávaðamaður í öllu skaplyndi eins og Gunnlaugur ormstunga, og erfiður verður hann Magnúsi [Stephensen] og þeim sinnum.“ (JG).
Skúli sat á Alþingi fyrir Eyfirðinga á árunum 1890-1892, fyrir Ísfirðinga 1892-1902 og Norður-Ísfirðinga 1903-1915. Þá var hann forseti sameinaðs þings á árunum 1909 til 1911. Á þingi beitti hann sér meðal annars fyrir rýmkun kosningaréttar og afnámi vistarbands. Þá var hann skipaður í milliþinganefndina 1907 og barðist gegn uppkastinu. Hann var einnig yfirskoðunarmaður landsreikninga 1908-1913. Hann lét og mikið til sín taka um kvenréttindi og skólaskyldu.
Skúli stjórnaði kaupfélagi á Ísafirði 1888-1901, það annaðist meðal annars saltfisksölu til Miðjarðarhafslanda. Hann rak einnig verslun á Ísafirði 1895-1915. Hann stóð að útgáfu Þjóðviljans á árunum 1886 til 1915, frá 1892 sem eigandi og ritstjóri.
Skúli keypti Bessastaði á Álftanesi árið 1898 og rak þar bú á árunum 1901-1908. Þar lét hann reisa prentsmiðju og útgáfu, og hélt einkaskóla, auk þess sem hann stýrði blaði sínu og versluninni á Ísafirði. Árið 1908 fluttist fjölskyldan til Reykjavíkur, að Vonarstræti 12, og átti þar heima síðan. Skúli andaðist fyrir aldur fram, úr magasári. Eftir lát Skúla bjó Theodóra ekkja hans þar áfram til ársins 1930.
Fjölskylduhagir
Eiginkona Skúla var Theodóra Thoroddsen skáldkona (1. júlí 1863 - 23. febr. 1954) og gengu þau í hjónaband 11. október 1884. Fundum þeirra Skúla og Theodóru bar fyrst saman 14. mars 1884 á heimili Jóns Árnasonar, landsbókavarðar og þjóðsagnasafnara, og Katrínar Þorvaldsdóttur Sívertsen, móðursystur hans, en Theodóra og Skúli voru þremenningar að frændsemi. Sat Skúli, þá nýkominn frá Kaupmannahöfn, og borðaði baunir þegar Theodóra kom inn úr dyrum. Felldu þau þegar í stað hugi saman; hann sagði hana glaðværa, greinda og hreinskipta. Henni fannst ungi hægláti lögfræðingurinn álitlegur, myndarlegur á velli og með glæsilegt embættispróf að baki. Þau gerðu sér ávallt dagamun 14. mars ár hvert með að hafa baunir á borðum og kölluðu Baunadag; hann var þeirra heilladagur. Skúli og Theódóra eignuðust 13 börn.Tólf náðu fullorðinsaldri og urðu nokkur börn þeirra þjóðkunn af störfum sínum; börn þeirra eru: Unnur húsfreyja, Guðmundur, prófessor og yfirlæknir, Þorvaldur lést í frumbernsku, Skúli, yfirdómslögmaður og alþingismaður (yngstur allra fulltrúa sem setið höfðu á þingi Íslendinga síðan það var stofnað), Þorvaldur fór til Vesturheims, Kristín Ólína yfirhjúkrunarkona og skólastýra, Katrín læknir, alþingismaður og bæjarfulltrúi, Jón lögfræðingur og skáld, Ragnhildur húsfreyja, Bolli borgarverkfræðingur, Sigurður verkfræðingur og alþingismaður, Sverrir bankafulltrúi og María Kristín húsfreyja. Afkomandi Theodoru og Skúla er Katrín Jakobsdóttir forsætisráðherra. Skúli og Theodóra voru þekkt fyrir að ala börn sín upp á mun frjálslegri hátt en tíðkaðist á þeim tíma og var jafnan mikið um að vera og mikill gestagangur á heimilinu, sem var annálað rausnar- og menningarheimili. Einn afkomandi þeirra hjóna, Ármann Jakobsson, sendi árið 2008 frá sér skáldsöguna Vonarstræti, sem er byggð á tímabili úr ævi þeirra. Ævisaga Skúla, skrifuð af Jóni Guðnasyni, kom út í tveimur bindum á árunum 1968 og 1974.
Levyn
thumb|Levyn
Hannes Finsen
thumb|right|Hannes Finsen. Hannes Kristján Steingrímur Finsen (13. maí 1828 – 18. nóvember 1892) var íslenskur lögfræðingur sem var landfógeti og amtmaður í Færeyjum og síðast stiftamtmaður í Ribe-stifti í Danmörku.
Hannes fæddist í Reykjavík og var sonur Ólafs H. Finsen assessors og Maríu Nikólínu Möller konu hans. Afi hans var Hannes Finnsson biskup. Hannes varð stúdent úr Lærða skólanum 1848 og lauk lögfræðiprófi frá Kaupmannahafnarháskóla 1856. Hann vann fyrst í íslensku stjórnarskrifstofunni í Kaupmannahöfn en var skipaður landfógeti í Færeyjum 1858 og gegndi því embætti þar til hann varð amtmaður eyjanna 1871. Hann átti jafnframt sæti á færeyska Lögþinginu, fyrst sem þingmaður Suður-Straumeyjar frá 1869 og frá 1871 fast sæti sem amtmaður.
Levyn
Lýsing
Myndar glæra eða hvíta, þunna kristala með sexhyrndum útlínum og glergljáa. Levyn þekkist best á því að kristallarnir standa óreglulega og upp á rönd í holunum. Tvíburavöxtur algengur.
Útbreiðsla
Algengt í ólivínbasalti og þá í kabasít-thomsonít-belti blágrýtisfjallanna. Oft eitt og sér í holum.
Hannes Finsen
Hannes lét af amtmannsembættinu 1884, flutti til Danmerkur og var skipaður stiftamtmaður í Ribe-stifti. Því embætti gegndi hann til dauðadags.
Hann var tvíkvæntur og voru báðar konur hans danskar og raunar náskyldar, Johanne Sofie Caroline Christine Formann og Birgitta Kirstine Formann. Með konum sínum átti Hannes samtals tíu börn sem öll fæddust í Færeyjum. Á meðal þeirra voru Niels Ryberg Finsen, sem hlaut Nóbelsverðlaunin í læknisfræði 1903, Olaf Finsen, bæjarstjóri Þórshafnar og Vilhelm Hannes Finsen, póstmeistari í Kaupmannahöfn.
Eyleif
Eyleif er íslenskt kvenmannsnafn.
Heimir Ólafur Hjartarson
Heimir Ólafur Hjartarson er bassaleikari og bakraddasöngvari íslensku rokkhljómsveitarinnar Sign. Heimir hefur verið með þeim frá 2007. Hann var áður í hljómsveitinni Nevolution.
Kristján Gíslason
Kristján Gíslason getur átt við:
Eignarfallsflótti
Eignarfallsflótti nefnist sú tilhneiging að beygja ekki orð í eignarfalli eða að gefa því óhefðbundið eignarfall. Þetta er dæmi um málbreytingu.
Sigurveig
Sigurveig er íslenskt kvenmannsnafn.
Steinkell
Steinkell er íslenskt karlmannsnafn.
Luton Town
Luton Town er enskt knattspyrnufélag sem spilar í ensku meistaradeildinni. Liðið er frá samnefndri borg í Bedford-skíri og var stofnað árið 1885. Heimavöllur þess frá árinu 1905 nefnist Kenilworth Road. Gullaldarár Luton Town voru frá 1982 til 1992, þegar félagið átti sæti í efstu deild og vann deildarbikarinn árið 1988. Liðið komst í ensku úrvalsdeildina í fyrsta sinn árið 2023.
Fyrstu skrefin (1885 - 1920)
thumb|left|Kapplið Luton Town árið 1898. Luton Town var stofnað 11. apríl árið 1885 við samruna tveggja knattspyrnufélaga í Luton, Wanderers og Excelsior, sem starfað höfðu um nokkurra ára skeið. Heimavöllur félagsins var Dallow Lane, sem áður hýsti Excelsior og tók um 7.000 áhorfendur. Leikvangurinn stóð þétt upp við járnbrautarteina og kvörtuðu leikmenn oft yfir ógægindum vegna kolareyks sem lagði yfir völlinn í hvert sinn sem eimreiðir áttu leið fram hjá. Eftir að Luton Town fékk rétt til að taka þátt í ensku deildarkeppninni árið 1897, voru heimaleikirnir færðir á glænýjan völl Dunstable Road. Nokkrum árum síðar vék sá völlur fyrir íbúðabyggð og reisti félagið þess í stað nýjan leikvang skammt þar frá, Kenilworth Road. Enn í dag leikur Luton Town á vellinum, þótt um áratuga skeið hafi verið rætt um að reisa nýjan og fullkomnari völl.
thumb|right|Kenilworth Road árið 1907. Árið 1891 varð Luton Town fyrsta félagið á sunnanverðu Englandi til að taka upp atvinnumennsku í knattspyrnu. 1897 fékk liðið þátttökurétt í ensku deildarkeppninni og hóf keppni í annarri deild. Um þær mundir komu langflest lið deildarinnar frá norðurhluta landsins og reyndust dýr ferðalög félaginu ofviða. Stjórnendur Luton Town gáfu deildarkeppnina upp á bátinn eftir þrjú ár og sneru sér aftur að keppni í héraðsdeildum í suðrinu fram yfir fyrri heimsstyrjöldina. Á þeim tíma eignaðist félagið sinn fyrsta landsliðsmann, fyrirliðann Bob Hawkes, sem lék nokkra leiki fyrir enska landsliðið og var í breska liðinu sem sigraði í knattspyrnukeppni Ólympíuleikanna 1908.
Deildarkeppni og uppgangsár (1920 - 1955)
Keppnistímabilið 1920-21 var enska deildarkeppnin stækkuð og þriðju deildinni bætt við, sem árið eftir var skipt upp í tvennt: norður- og suðurhluta. Luton Town var í hópi hinna nýju liða og notaði tækifærið til að kynna til sögunnar nýjan keppnisbúning: hvítar treyjur og dökkar stuttbuxur. Liðið lék samfleytt í þriðju deild-suður næstu árin, en leiktíðina 1936-37 hafnaði það í fyrsta sæti og komst upp í aðra deild. Munaði þar mest um markahrókinn Joe Payne, sem varð langmarkahæstur í deildinni. Framherjahæfileikar Payne höfðu uppgötvast fyrir tilviljun vorið 1936 þegar hann þurfti að hlaupa í skarðið í framlínunni vegna meiðsla lykilmanna og skoraði þá tíu mörk í sínum fyrsta leik sem sóknarmaður. Er það enn í dag met í ensku deildarkeppninni.
Við tók alllangt stöðugleikatímabil í annarri deild þar sem Luton Town hafnaði yfirleitt um eða fyrir neðan miðja deild. Félagið átti í höggi við fjársterk lið frá fjölmennari borgum og þurfti því ítrekað að afla fjár með því að selja sína sterkustu leikmenn, stuðningsmönnum til lítillar kátínu. Í byrjun sjötta áratugarins tók hagur félagsins hins vegar að vænkast hratt með tilkomu ungra og efnilegra leikmanna. Veturinn 1951-52 komst félagið í annað sinn í sögunni í fjórðungsúrslt bikarkeppninnar og tapaði þar naumlega gegn Arsenal, 2:3. Árið eftir hafnaði liðið í þriðja sæti annarar deildar. Betur gekk vorið 1955 þegar Luton Town náði öðru sætinu á markatölu og komst þar með í efstu deild í fyrsta sinn í sögunni. Við það tilefni lýsti stjórnarformaður félagsins því yfir að til stæði að reisa nýjan og glæsilegan heimavöll í stað Kenilworth Road, sem kominn væri til ára sinna.
Fyrra blómaskeiðið og hnignun (1955 - 1965)
Luton Town hélt lykilmönnum sínum fyrir átökin í efstu deild, þar á meðal fyrirliðanum Syd Owen, sem valinn hafði verið í enska landsliðið á árinu 1954. Á sínu fyrsta ári í deildinni hafnaði liðið í tíunda sæti og vann meðal annars 5:1 sigur á þriðja sætis liði Wolves. Tveimur árum síðar gerðu leikmenn Luton Town enn betur og náðu áttunda sæti, sem lengi var besti árangur félagsins í deildinni. Veturinn 1958-59 fór Luton alla leið í úrslit bikarkeppninnar í fyrsta og eina skipti. Mótherjarnir voru Nottingham Forest. Luton Town var talið sigurstranglegra, en tapaði 2:1. Í lok leiktíðar var Syd Owen útnefndur besti leikmaður deildarinnar.
Bikarúrslitaleikurinn 1959 var kveðjuleikur Syd Owen sem leikmaður hjá Luton Town. Hann tók við stjórnun liðsins fyrir leiktíðina 1959-60, en leikmannahópurinn reyndist of veikur og þunnskipaður. Félagið lenti í neðsta sæti og féll niður um deild. Eftir tvö ár um miðbik annarar deildar lenti Luton Town aftur á botninum vorið 1963. Veturinn 1964-65 féll Luton Town svo niður úr þriðju deildinni. Við það bættust alvarlegir fjárhagsörðugleikar sem félagið átti við að etja. Haustið 1965 hóf Luton Town keppni í fjórðu deild í fyrsta sinn í sögunni.
Mjakast upp deildirnar (1965 - 1978)
thumb|left|Eric Morecambe var vinsæll skemmtikraftur og stjórnarformaður Luton Town. Árin í fjórðu deildinni urðu þrjú, þar sem skiptust á skin og skúrir. Lægst fór liðið í næstneðsta sæti deildarinnar og tapaði meðal annars 8:1 gegn Lincoln í desember 1966. Leiktíðina 1967-68 héldu Luton-mönnum hins vegar engin bönd og fór liðið upp um deild sem meistari. Árið eftir missti Luton Town naumlega af því að fara upp annað árið í röð, þegar liðið hafnaði í þriðja sæti í þriðju deild. Vorið 1970 tryggði félagið sér hins vegar sæti í annarri deild eftir að hafa hafnað í öðru sæti. Nýr leikmaður liðsins, Malcolm MacDonald, varð markahæstur Luton-manna. MacDonald lék með Luton Town um tveggja ára skeið áður en hann haslaði sér völl með Newcastle og Arsenal og er oft talinn besti framherji liðsins á síðustu áratugum. Þetta sama ár tók hinn kunni skemmtikraftur Eric Morecambe við stjórnarformennsku í félaginu, en hann var langfrægasti stuðningsmaður Luton Town um langt árabil.
Malcolm MacDonald var iðinn við kolann í markaskorun í annarrsi deild veturinn 1970-71. Fjárhagur félagsins var þó í rjúkandi rúst og var MacDonald seldur til Newcastle fyrir 180 þúsund pund til að brúa bilið. Eftir miðjumoð fyrstu árin tók Harry Haslam við stjórastöðunni fyrir leiktíðina 1973-74 og kom Luton Town upp í efstu deild á ný. Dvölin þar varð þó stutt og liðið féll naumlega með einu stigi minna en Tottenham sem hékk uppi. Ævintýrið í fyrstu deild reyndist kostnaðarsamt og fjárhagsvandræði settu félaginu erfiðar skorður, þar sem gjaldþrot virtist yfirvofandi. Árið 1978 tók Harry Haslam við stjórn Sheffield United og ungur aðstoðarmaður hans tók við taumunum, David Pleat.
Ævintýrið hefst (1978 - 1982)
David Pleat var 33 ára þegar hann tók við stjórastöðunni, en hafði þá þegar stýrt utandeildarliðinu Nuneaton um sex ára skeið. Fyrstu misserin lofuðu ekki góðu og liðið átti í harðri fallbaráttu. Með tímanum tókst Pleat hins vegar að setja mark sitt á liðið. Hann festi kaup á nýjum lykilmönnum og lagði áherslu á að liðið byggði á öflugum samleik, héldi boltanum niðri á jörðinn og blési til sóknari, í stað þess að treysta á háloftabolta og líkamlega hörku líkt og títt var meðal liða í annarri deildinni. Meðal leikmanna sem Pleat fékk til liðs við Luton Town má nefna varnarmanninn Mal Donaghy, David Moss, Brian Horton og Júgóslavann Raddy Antic, auk þess sem efnilegir leikmenn komu upp í gegnum unglingastarfið, svo sem miðjumaðurinn Ricky Hill og framherjinn Brian Stein.
Árið 1980 og 1981 hafnaði Luton Town í sjötta og fimmta sæti annarar deildar, meðan safnað var í reynslubankann. Veturinn 1981-82 hafði liðið mikla yfirburði í deildinni og tryggði sér meistaratitilinn með 88 stig, átta stigum meira en erkifjendurnir í Watford. Luton Town var komið í efstu deild enn á ný. Öllum var þó ljóst að baráttan þar yrði hörð, enda úr litlum peningum að spila og samkeppnin því erfið á móti liðum frá miklu stærri borgum sem fengu mun fleiri áhorfendur á leikvanga sína.
Með Pleat í efstu deild (1982 - 1986)
Luton Town vakti mikla athygli fyrir líflegan sóknarbolta á fyrsta ári sínu í efstu deild undir stjórn Pleat. Einungis fjögur lið skoruðu fleiri mörk en Luton Town leiktíðina 1982-83, en liðið fékk hins vegar á sig langflest mörk allra eða 84 í 42 leikjum. Fallið virtist blasa við fyrir lokaumferðina, þar sem Luton Town þurfti að sækja sigur á Maine Road í hreinum úrslitaleik gegn Manchester City. Markalaust var þar til sjö mínútur voru til leiksloka. Þá skoraði Radomir Antić með langskoti, sem sendi heimamenn niður um deild. Fagnaðarlæti Davids Pleat, þar sem hann valhoppar yfir völlinn í þröngum, brúnleitum jakkafötum, eru oft rifjuð upp sem eitt af eftirminnilegri atvikum breskrar íþróttasjónvarpssögu.
Næstu árin festi Luton Town sig í sessi í deild þeirra bestu og hafnaði í sextánda, þrettánda og loks níunda sæti undir stjórn Pleat. Vorið 1985 fór liðið í undanúrslit bikarkeppninnar en tapaði 2:1 fyrir Everton í framlengdum leik. Bikarleikur gegn Millwall í fjórðungsúrslitum sama ár reyndist afdrifaríkur. Bullur úr hópi stuðningsmanna Millwall gengu berserksgang í Luton og tóku stjórnendur félagsins í kjölfarið þá ákvörðun að banna áhorfendur frá öðrum félögum á Kenilworth Road. Jafnframt voru tekin upp persónuskilríki fyrir alla vallargesti, en ríkisstjórn Margrétar Thatcher hvatti um þær mundir mjög til slíkra aðgerða í baráttunni við fótboltabullur. Ákvörðunin mæltist afar illa fyrir meðal fótboltaunnenda og bakaði félaginu litlar vinsældir. Við það bættist að fyrir leiktíðina 1985-86 fylgdi Luton Town í fótspor Queens Park Rangers og skipti grasinu á velli sínum út fyrir gervigras. Vorið 1986 sagði David Pleat loks skilið við Luton Town, þegar hann tók við stöðu knattspyrnustjóra Tottenham.
Sigur á Wembley og fallbarátta (1986 - 1992)
thumb|right|Framherjinn og harðjaxlinn Mick Harford var í herbúðum Luton Town seinni hluta níunda áratugarins og var í miklum metum. Hann varð síðar knattspyrnustjóri félagsins. John Moore, aðstoðarmaður Davids Pleat og fyrrum leikmaður Luton Town, tók við stöðu knattspyrnustjóra fyrir leiktíðina 1986-87. Hann skilaði liðinu í sjöunda sæti, sem enn í dag er besti árangur í sögu félagsins í deildarkeppni. Engu að síður sagði Moore stöðu sinni lausri í árslok og sneri sér aftur að almennri þjálfun hjá félaginu, sem hann taldi henta sér betur. Var hann starfsmaður Luton Town til ársins 2003. Í hans stað var ráðinn Ray Harford, sem áður hafði stýrt liði Fulham.
thumb|left|Andy Dibble varð hetja Luton gegn Arsenal á Wembley. Fyrsta ár Harfords við stjórnvölinn hafnaði Luton Town í níunda sæti í deildinni. Athyglin beindist þó miklu fremur að bikarkeppnum það árið. Luton tapaði fyrir Wimbledon, 2:1, í undanúrslitum ensku bikarkeppninnar. Hálfum mánuði síðar fór Luton Town á Wembley í fyrsta sinn frá árinu 1959, til að keppa í úrslitum Full Members Cup, bikarkeppni með þátttöku liða úr tveimur efstu deildunum sem sett var á stofn til að bæta fyrir bann sem sett var við þátttöku enskra liða í Evrópukeppnum. Andstæðingur Luton Town var annarar deildar lið Reading, sem öllum að óvörum sigraði með fjórum mörkum gegn einu. Nokkrum vikum síðar hélt Luton Town aftur á Wembley, þar sem liðið lék til úrslita gegn Arsenal í deildarbikarkeppninni. Arsenal var talið mun sigurstranglegra og var 2:1 yfir þegar tíu mínútur voru til leiksloka. Arsenal sótti linnulaust og fékk vítaspyrnu, sem markvörðurinn Andy Dibble varði frá varnarjaxlinum Nigel Winterburn. Á lokamínútunum snéru Luton-menn hins vegar leiknum sér í vil og skoruðu tvívegis. Sigurmark Brians Stein kom nánast úr síðustu spyrnu leiksins. Varð þetta fyrsti og eini stóri titill Luton Town í sögu sinni.
Veturinn 1988-89 endaði Luton Town í sextánda sæti, tveimur stigum frá falli. Annað árið í röð komst liðið í úrslit deildarbikarsins, en tapaði að þessu sinni fyrir Nottingham Forest. Fjárhagsörðugleikar leiddu til þess að félaginu hélst illa á sínum sterkustu leikmönnum og kjarninn úr liðinu sem komst upp í fyrstu deildina var horfinn á braut eða kominn til ára sinna. Árið 1990 og 1991 slapp Luton Town við fall í lokaumferðinni, í bæði skiptin eftir sigra á Derby County. Fyrir keppnistímabilið 1991-92 var David Pleat fenginn til liðsins á ný. Talsverðar breytingar urðu á leikmannahópnum, en þær komu fyrir lítið. Luton hafnaði í þriðja neðsta sæti og féll, eftir að hafa mistekist að leggja falllið Notts County í lokaumferðinni. Þar með varð ljóst að Luton Town yrði ekki meðal þátttakenda í ensku úrvalsdeildinni, sem hóf göngu sína næsta haust.
Aftur í neðstu deild (1992 - 2001)
Veturinn 1995-96 sá Luton Town aldrei til sólar og féll niður í þriðju efstu deild ásamt erkifjendunum í Watford. Árið eftir freistaði félagið þess að skjótast strax upp aftur, en niðurstaðan varð þriðja sæti og tap í umspili. Næstu þrjú árin varð Luton fyrir neðan miðju og vorið 2001 féll félagið að nýju niður í neðstu deild. Árin á undan höfðu að miklu leyti einkennst af sölu á sterkustu leikmönnum liðsins til að ná endum saman í rekstrinum. Þrátt fyrir peningabaslið höfðu eigendur félagsins stórhuga áætlanir, þarnnig lýsti stjórnarformaðurinn David Kohler áformum sínum um að reisa 20 þúsund manna yfirbyggðan fjölnotaleikvang, með grasi sem draga mætti inn og út úr húsinu á leikdögum. Fyrirmynd leikvangsins var Pontiac Silverdome-leikvangurinn í Michigan í Bandaríkjunum og hlaut völlurinn fyrirhugaði því vinnuheitið Kohlerdome. Áformin fengu ekki náð fyrir augum yfirvalda og gagnrýni stuðningsmanna í garð stjórnarhátta Kohlers varð sífellt harðari. Kornið sem fyllti mælinn var þegar bensínsprengju var stungið inn um brefalúgu á heimili Kohlers. Í kjölfarið hætti hann afskiptum af félaginu og við tók tímabil örra eigendaskipta og upplausnar utan vallar.
Í tröllahöndum (2001 - 2003)
Fyrsta verk Johns Gurney var að reka Joe Kinnear og aðstoðarmann, gömlu Luton-kempuna Mick Harford, úr starfi. Ákvörðunin olli ofsareiði stuðningsmanna. Í kjölfarið var efnt til símakosningar, sem kallað var Manager Idol, um hver taka skyldi við starfinu. Vakti þessi nýstárlega leið til að velja knattspyrnustjóra mikla athygli fjölmiðla. Meðal valkosta í kjörinu voru þeir Kinnear og Harford, sem sögðust þó ekkert vilja eiga saman við Gurney að sælda. Að flestra mati var kosningin hrein sýndarmennska, en tilkynnt var að Mike Newell fyrrum leikmaður Luton Town og Blackburn hefði orðið fyrir valinu.
Næstu vikurnar bárust sífelldar fregnir af sérkennilegum hugmyndum hins nýja eiganda. Gurney stakk upp á að sameina Luton Town og Wimbledon, auk þess að leggja til að nafni félagsins yrði breytt í London Luton Football Club, sem yrði betra vörumerki á alþjóðavettvangi. Jafnframt ræddi hann fjálglega um að reisa nýjan heimavöll fyrir allt að 70 þúsund áhorfendur, sem jafnframt mætti nýta í samvinnu við bandarísk NBA og NFL-lið og tengja við Formúlu 1-keppnisbraut.
Viðbrögð stuðningsmanna voru þau að stofna grasrótarsamtökin Trust in Luton með það að markmiði að hrekja hinn nýja eiganda á braut og standa vörð um Luton Town og arfleifð þess. Stuðningsmenn voru hvattir til að kaupa ekki ársmiða, heldur láta andvirði þeirra renna til hins nýja félags sem aftur keypti hlutabréf í sjóði sem Luton Town skuldaði háar fjárhæðir. Trust in Luton var þar með komið í hóp lánardrottna félagsins og gat knúið John Gurney til að gefa eftir völdin og setja það í greiðslustöðvun einungis 55 dögum eftir að hann eignaðist félagið.
Rússíbanareið (2003 - 2009)
thumb|left|Curtis Davies yfirgaf Luton Town fyrir þrjár milljónir punda árið 2004. Ráðningin á Mike Newell var í raun það eina sem stóð eftir skammvinna stjórnartíð Johns Gurney. Vegna aðdraganda hennar voru stuðningsmenn margir hverjir tortryggnir í garð Newells, sem hafði óverulega þjálfunarreynslu. Liðið endaði um miðja deild leiktíðina 2003-04, enda í fjárhagslegri spennitreyju í miðri greiðslustöðvun. Nýir eigendur fundust þó að lokum og fékk Trust in Luton sæti í stjórn félagsins. Árið eftir hafði Luton Town mikla yfirburði og lauk keppni með tólf stigum meira en Hull City í öðru sætinu. Liðið var því komið í næstefstu deild eftir áratugs bið.