cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DV
Eignarhald
Í mars 2010 var DV selt í dreift eignarhald undir forystu Reynis Traustasonar ritstjóra og Lilju Skaftadóttur og fleiri. Í kjölfar átaka í hluthafahópi blaðsins árið 2014 tóku lánardrottnar félagsins það yfir og félög undir stjórn Þorsteins Guðnasonar eignuðust blaðið. Hallgrímur Thorsteinsson varð ritstjóri DV.
Pressan ehf eignaðist svo stærstan hlut í DV ehf. síðla árs 2014. Björn Ingi Hrafnsson varð þá útgefandi DV og ritstjórar urðu þau Eggert Skúlason og Kolbrún Bergþórsdóttir og Hörður Ægisson varð viðskiptaritstjóri.
Í sepember árið 2017 keypti Frjáls fjölmiðlun ehf. útgáfurétt DV. Karl Garðarsson varð framkvæmdastjóri DV og ritstjórar blaðsins þau Sigurvin Ólafsson, Kolbrún Bergþórsdóttir og Kristjón Kormákur Guðjónsson.
Núverandi eigandi DV er félagið Torg ehf sem er að stærstum hluta í eigu Helga Magnússonar athafnamanns.
Bjarkamál
Bjarkamál in fornu eru norrænt fornkvæði sem segja frá Böðvari Bjarka sem var hirðmaður hjá Hrólfi kraka. Fyrir Stiklastaðabardaga voru Bjarkamál in fornu flutt til að hvetja menn Ólafs helga til dáða í orustu. Þormóður Kolbrúnarskáld flutti kvæðið.
Þjóðarsáttin
Þjóðarsáttin getur átt við:
Toshio Iwatani
Toshio Iwatani (24. október 1925 - 1. mars 1970) var japanskur knattspyrnumaður. Hann spilaði 8 leiki og skoraði 4 mörk með landsliðinu.
Spree
thumb|Spree í miðborg [[Berlínar]] Spree er á sem rennur í gegnum miðborg Berlínar í Þýskalandi. Í Vestur-Berlín sameinast hún síðan ánni Havel (við Spandau), sem síðan sameinast Saxelfi (Elbe) og rennur þaðan í Norðursjó. Spree er 382 km að lengd. Hún á upptök sín syðst í Saxlandi, rétt við landamæri Tékklands. Helstu borgir við Spree eru Berlín og Cottbus. Helsta þveráin er Dahme, en þær flæða saman í Austur-Berlín. Spree er skipgeng frá Berlín nokkra tugi km í suðaustur. Þar tekur skipaskurðurinn Oder-Spree-Kanal við, sem gengur alla leið í fljótið Odru við pólsku landamærin.
Íraksstríðið
Íraksstríðið er stríð, sem hófst þann 20. mars 2003 með innrás bandalags viljugra þjóða í Írak með Bandaríkin og Bretland í broddi fylkingar. Innan bandaríska hersins þekkist stríðið undir heitinu Operation Iraqi Freedom (e. „Aðgerð Íraksfrelsi“). Formlega stóð stríðið sjálft yfir frá 20. mars 2003 til 1. maí 2003 en þá voru allar stærri hernaðaraðgerðir sagðar yfirstaðnar. Við tók tímabil mikils óstöðugleika sjálfsmorðssprengjuárása, hermdarverka og launmorða sem margir kjósa að kalla borgarastyrjöld. Stríðinu lauk 18. desember 2011.
Ástæður sem gefnar hafa verið upp til réttlætingar á stríðinu hafa verið margs konar. Kofi Annan hefur, ásamt fleiri gagnrýnendum, haldið því fram að stríðið sé ólöglegt samkvæmt alþjóðalögum en ekki náðist sátt um innrásina í öryggisráði S.Þ. líkt og tilfellið hafði verið í fyrra Persaflóastríðinu.
Aðdragandi
Írak var þekkt sem Mesópótamía allt fram að 1921, lengi vel var það hluti af veldi Ottóman Tyrkja sem liðaðist í sundur eftir fyrri heimstyrjöldina. Í krafti Þjóðabandalagsins var Bretum veitt umboð til þess að stjórna Írak með skilgreind landamæri sem hafa haldist. Írakar hlutu sjálfstæði og gengu inn í Þjóðabandalagið 1932. Í júlí 1958 var gerð hallarbylting í Írak og Hashimita-konungsfjölskyldunni steypt úr stóli af hernum, við tók stjórn Qassims herforingja sem átti svo í erfiðleikum með óstöðugt ástand landsins. Tíu árum síðar tók Ba’th-flokkurinn völdin og hóf Saddam Hussein þá að klífa metorðastigann allt þar til hann tók völdin 1979, sama ár og Íranska byltingin átti sér stað. Stuttu síðar hófst eitt blóðugasta og mest langvarandi stríðs 20. aldarinnar. Stríð Íraks og Írans varði í tæp 8 ár, kostaði u.þ.b. milljón manns lífið og hafði gífurlegar neikvæðar efnahagslegar afleiðingar fyrir hvort ríkið.
Tíundi áratugurinn
Saddam Hussein hafði ekki sagt sitt síðasta heldur réðist á Kúveit 2. ágúst 1990, hann sakaði Kúveit um að virða ekki landamæri ríkjanna og um að lækka heimsmarkaðsverð á olíu með því að auka framboð á henni og þannig viljandi minnka útflutningstekjur Íraks sem Írakar máttu ekki við að missa. Fljótlega eftir innrásina brást öryggisráð S.Þ. við með því að samþykkja efnahagsþvingarnir gegn Írak og krefjast þess að þeir drægju herlið sitt tilbaka. á eftir fylgdu ályktanir sem veittu leyfi til þess að beita öllum mögulegum ráðum til þess að framfylgja þeirri niðurstöðu.
Persaflóastríðið hófst með sprengjuárásum um miðjan janúar 1991, árásir á landi fylgdu eftir 24. febrúar og lauk stríðinu með sigri aðeins þremur dögum seinna. Þá var sett á laggirnar eftirlitsteymi (UNSCOM) á vegum S.Þ. sem átti að finna og uppræta gjöreyðingarvopn (efnavopn og aðstöðu til framleiðslu kjarnorkuvopna) og efnahagsþvingunum var haldið áfram.
Fimm árum seinna, 9. desember 1996, var Olía-fyrir-mat aðgerð S.Þ. hleypt af stokkunum samkvæmt ályktun öryggisráðsins. Áætlunin var ákveðin málamiðlun á þeim efnahagsþvingunum sem settar höfðu verið á allan inn- og útflutning um landamæri Íraks. Áætlunin var í gildi allt fram að innrásinni 2003, hún hleypti lífi í veikan efnahag landsins því að bágt ástand á innviðum þess (opinber þjónusta s.s. vegir, hiti, rafmagn, heilbrigðisþjónusta, o.s.frv.) setti miklar takmarkanir á getu og skipan atvinnumarkaðarins.
Í janúar 1998 skrifuðu 18 meðlimir bandarísku hugveitunnar Project for a New American Century (PNAC) undir bréf sem þeir sendu til Clintons Bandaríkjaforseta. Í bréfinu er Hussein sagður vera ógn við öryggi í heiminum og að efst á forgangslista bandarískrar utanríkisstefnu þurfi að vera það takmark að ryðja honum úr vegi. Af þeim 18 sem skrifuðu undir bréfið komust 11 meðlimir PNAC í áhrifastöður eftir að George W. Bush var kjörinn forseti, þeirra á meðal ber helst að nefna Richard Cheney, varaforseta, Donald Rumsfeld varnarmálaráðherra, Paul Wolfowitz fyrrverandi varnarmálaráðherra og síðar bankastjóri Alþjóðabankans og John Bolton sendiherra hjá S.Þ.
Undir lok ársins 1998 var komið í óefni. Vopnaeftirlitsmenn UNSCOM fengu ekki aðgang að ýmsum aðalbyggingum tengdum forsetanum og Ba'th-stjórnarflokknum og þeir kvörtuðu undan afskiptasemi Íraka og vélabrögðum ýmiss konar. Öryggisráð S.Þ. hafði samþykkt alls 13 ályktanir þar sem Írökum var gert að sýna fullkomnan samstarfsvilja. Bill Clinton fyrirskipaði loftárásir með aðgerð sem nefnd var Eyðimerkur-Refur. Næsta ár var nýtt vopnaeftirlitsteymi (UNMOVIC) sett saman sem Hans Blix var í forsvari fyrir. Írakar hleyptu þeim þó ekki inn í landið fyrr en í nóvember 2002.
Eftir 11. september
Mánuði eftir hryðjuverkaárásirnar 11. september 2001 réðust hersveitir NATO á Afganistan einnig undir forystu Bandaríkjanna og Bretlands í þeim tilgangi að hafa uppi á Osama bin Laden og koma talibönum frá völdum og koma þannig í veg fyrir að í landinu yrðu þjálfaðir hryðjuverkamenn. Skemmst er frá því að segja að bin Laden fannst ekki og brátt beindust sjónir manna að Írak.
Í skýrslu sem þekkt varð sem September-skýrslan og var gefin út af bresku ríkistjórninni í september 2002 kom fram að Írak hefði falast eftir úrani frá Níger. Seinna kom í ljós að þetta voru innantómar ásakanir en engu að síður rötuðu þær í árlegt ávarp Bushs, 28. janúar 2003. . Í október 2002 samþykkti bandaríska þingið lög sem heimiluðu Bush að ráðast gegn Írak. Röksemdir fyrir innrásinni voru nokkrar:
Eins og áður sagði hafði vopnaeftirlitsteymi S.Þ. verið hleypt aftur inn Írak í nóvember 2002, eftir að öryggisráð S.Þ. veitti Írökum síðustu forvöð til þess að verða við kröfum um afvopnun og fulla samvinnu. Í mars 2003 hafði ekki náðst sátt meðal stórveldanna í öryggisráðinu um næstu skref. Jacques Chirac, forseti Frakklands, lét hafa eftir sér að af Írak „stæði ekki bráð ógn sem þyrfti að svara með hervaldi” og Gerhard Schröder á sömu leið en þolinmæði Bush og Blair var þrotin.
Mótmæli gegn yfirvofandi stríði náðu hápunkti helgina 15.-16. febrúar 2003 þegar áætlað var að a.m.k. 10 milljón manns hefðu mótmælt á götum stórborga eins og San Francisco, London, Barcelona, Róm og víðar. Á Íslandi var mótmæltu á bilinu 500-700 manns við Lækjartorg í Reykjavík, við Ráðhústorgið á Akureyri mættu um 500 manns til þess að mótmæla, einnig var mótmælt í Ísafirði og í Snæfellsbæ. Nokkrum dögum seinna settu mótmælendur í Reykjavík upp eins konar gjörning fyrir framan Stjórnaráðið þegar þeir lögðust þar niður, ataðir út í rauðum vökva og þóttust vera dánir.
Stríðið hefst
thumb|right|Bandarískir skriðdrekar keyra undir minnismerki í Bagdad þann 13. nóvember árið 2003. thumb|right|Saddam Hussein handsamaður af bandarískum hermönnum þann 13. desember árið 2003. Þann 17. mars 2003 voru Saddam Hussein gefnir tveir sólarhringar til þess að gefast upp og yfirgefa landið. George Bush tilkynnti bandalag viljugra þjóða, 49 þjóðir sem studdu innrásina, oft í orði en ekki á borði, þ.á m. Ísland. Þann 20. mars 2003 hófst stríðið með loftárásum á Bagdad. Þann 9. apríl höfðu bandarískar hersveitir náð Bagdad, Kirkuk og Mosul á sitt vald. Í Bagdad hófst mikil óöld þar sem þjófar létu greipar sópa um fyrirtæki og opinberar byggingar.
2004
Fyrri hluta árs 2004 bárust fréttir af pyntingum og ómannúðlegri meðferð á föngum í Abu Ghraib-fangelsinu. Ljósmyndir bárust af niðurlægjandi meðferð fanga og ollu þau hörð viðbrögð í vestrænum löndum og almenningsálit og stuðningur við stríðið snarféll. Eftir málaferli var komist að þeirri niðurstöðu að í öllum tilvikum væri að ræða um misskilninga hermanna á milli um lögmæta meðferð á föngum og „nokkur rotin epli”. 24 hermönnum var refsað þ.á m. Janis Karpinski, sem var lækkuð í tign, þáverandi fangelsisstjóri.
Í júní 2004 hlaut Írak fullveldi á ný og Iyad Allawi var skipaður forsætisráðherra bráðabirgðarstjórnar.
2005
Þann 30. janúar 2005 kom að langþráðum þingskosningum til bráðabirgða. Sjítar unnu meirihluta sæta og Kúrdar komu í annað sætið. Í apríl var kúrdinn Jalal Talabani kosinn forseti af þinginu og sjítinn Ibrahim Jaafari skipaður forsætisráðherra. Í júní var Massoud Barzani skipaður forseti Kúrdistans. Í ágúst var stjórnarskránni hafnað af súnnítum, hún var svo samþykkt mánuði seinna skv. henni átti að stofna íslamskt sambandslýðveldi. Í desember var svo kosið fyrir fullt kjörtímabil, sjítar fengu meirihluta.
2006
Í júní 2006 var meintur leiðtogi al-Qaida í Írak, Abu Musab al-Zarqawi drepinn í loftárás.
Mannfall
Tölur um mannfall Íraka eru á reiki en yfir fjögur þúsund bandarískir hermenn hafa fallið (mars 2008). Flestir hafa látið lífið eftir að helstu hernaðaraðgerðum lauk í maí 2003. Óháð, sjálfstæð samtök, Iraq Body Count vinna að því að safna saman tilkynningum í fjölmiðlum um mannfall og leggja þær svo saman til þess að fá grófa og ónákvæma hugmynd um mannfall Íraka.
Þátttaka Íslands
thumb|left|Davíð Oddsson hittir George W. Bush Bandaríkjaforseta í hvíta húsinu árið 2004. Davíð Oddson, þáverandi forsætisráðherra og Halldór Ásgrímsson, þáverandi utanríkisráðherra tóku ákvörðun um stuðning við afvopnun Íraks þann 18. mars 2003. Þá ákvörðun tóku þeir án samráðs við Alþingi eða utanríkismálanefnd Alþingis. En í þingskaparlögum segir að „[u]tanríkismálanefnd [skuli] vera ríkisstjórninni til ráðuneytis um meiri háttar utanríkismál enda skal ríkisstjórnin ávallt bera undir hana slík mál jafnt á þingtíma sem í þinghléum”. Fyrir vikið uppskáru þeir mikla gagnrýni, skoðanakannanir sýndu að ekki var stuðningur hjá almenningi fyrir innrásinni. Össur Skarphéðinsson, þingmaður Samfylkingarinnar, og Steingrímur J. Sigfússon, þingmaður Vinstri grænna, sögðu þingskaparlögin brotin.
Í desember 2004 urðu ummæli Halldórs Ásgrímssonar í Kastljósi um að Íraksmálið hefði verið rætt á Alþingi og í utanríkismálanefnd til þess að Steingrímur J. efndi til umræða og sagði það vera „afar ósvífið og einfaldlega alrangt að halda því fram að uppáskrift Íslands að innrásinni í Írak án undangenginnar áyktunar, sérstakrar ályktunar í öryggisráðinu, hafi nokkurn tímann verið rædd í utanríkismálanefnd eða á Alþingi áður en nafn Íslands birtist á hinum víðfræga lista.” Í byrjun árs 2005 hafði Eiríkur Tómasson, lagaprófessor við Háskóla Íslands, birt lögfræðiálit sitt á ákvörðuninni og sagði um orðalagið „meiri háttar utanríkismál” að það hlyti Svo virðist sem að afar lítið af gögnum um ákvörðun forsætisráðherra og utanríkisráðherra, þannig finnist aðeins þrjú skjöl í forsætisráðuneytinu um ákvörðunina. Fleiri skjöl eru í skjalasafni utanríkisráðuneytisins en mikill hluti af því efni er aðsent en ekki frumsamin vinnuskjöl.
Í lok árs 2004 skrifaði Björn Bjarnason, þá dóms- og kirkjumálaráðherra, grein undir heitinu „Átökin um Íraksstríðið” þar sem hann réttlætti stuðning við innrásina með vísan til þess að það hefði veirð „meira stílbrot í sögu íslenskra utanríkismála, ef ríkisstjórn Íslands hefði á þessari örlagastundu ákveðið að yfirgefa samstarf þjóðanna við Atlantshaf og lagst á árarnar með ríkisstjórnum Frakklands og Þýskalands [sem voru andvíg beitingu hervalds án samþykkis Öryggisráðs S.Þ.]” og benti á að um þessar mundir ættu sér stað lýðræðislegar kosningar í Írak.
Í september 2006 fluttu þingmenn stjórnarandstöðu, Össur Skarphéðinsson (Samfylkingin), Ögmundur Jónasson (Vinstri grænir) og Magnús Þór Hafsteinsson (Frjálslyndi flokkurinn), þingsályktunartillögu þar sem ályktað var að „fela ríkistjórninni að taka Ísland með formlegum hætti út af lista þeirra 30 þjóða sem studdu innrás Bandaríkjamanna og Breta í Írak vorið 2003 og lýsi því yfir að stuðningurinn við innrásina hafi verið misráðinn.” Þingályktunartillagan var svæfð hjá utanríkismálanefnd Alþingis.
Í stjórnarsáttmála ríkisstjórnar Sjálfstæðisflokksins og Samfylkingar frá maí 2007 var „ný ríkisstjórn [sögð harma] stríðsreksturinn í Írak”. Síðla árs 2008, þegar rúm fimm ár voru liðin frá innrásinni, var talað um átyllur til innrásar í frétt hjá RÚV.
Í lok árs 2010 var lögð fram þingályktunartillaga um að stofnuð yrði rannsóknarnefnd til rannsóknar á aðdraganda ákvörðunarinnar um stuðning Íslands við innrásina í Írak 2003. Svandís Svavarsdóttir, þingkona VG, lagði fram fyrirspurn til Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar forsætisráðherra um það hvort til stæði af hálfu íslenskra yfirvalda að biðjast afsökunar á stuðningi þeirra við Íraksstríðið þar sem að Tony Blair, fyrrverandi forsætisráðherra Bretlands, hefði opinberlega beðist afsökunar á rangri upplýsingagjöf í aðdraganda stríðsins.
Friedrich Louis Dobermann
Friedrich Louis Dobermann (fæddur 2. janúar 1834, dáinn 9. júní 1894) var þýskur skattheimtumaður og hundaræktandi, sem er þekktur fyrir að hafa fyrstur ræktað dobermann hundakynið.
María Pálsdóttir
María Pálsdóttir (f. 30. desember 1970) er íslensk leikkona.
Kolbeinsey
thumbnail|Kolbeinsey í ágúst 2020 Kolbeinsey er lítill klettur, leifar af eldfjallaeyju, 105 km norðan við meginland Íslands og 74 km norðvestan við Grímsey og langt norðan við heimskautsbaug. Eyjan er nyrsti punktur Íslands. Hún lætur hratt undan ágangi sjávar og hefur verið styrkt með steinsteypu vegna mikilvægis hennar við skilgreiningu landhelgi Íslands. Engu að síður má ætla að hún hverfi í hafið innan fárra ára enda hefur viðleitni til að styrkja eyjuna verið hætt vegna samninga um miðlínu við Dani.
Lýsing
Eyjan var fyrst mæld árið 1616 af Hvanndalabræðrum. Þá var hún sögð 100 metra breið og 700 metra löng. Árið 1903 var hún helmingi minni en það. Árið 2001 var hún aðeins 90 m² að stærð. Eyin er allt að átta metrar að hæð yfir sjávarmáli. Þar var þyrlupallur en í mars 2006 kom í ljós að helmingur hans var hruninn.
Eyjarinnar er fyrst getið í Landnámu þar sem talað er um siglingaleiðina til Grænlands. Hún er nefnd eftir Kolbeini Sigmundarsyni frá Kolbeinsdal í Skagafirði sem frá er sagt í Svarfdæla sögu. Hann er sagður hafa brotið skip sitt við Kolbeinsey og farist þar ásamt mönnum sínum.
Litlar heimildir eru um eldsumbrot á Kolbeinseyjarsvæðinu. Annálabrot frá Skálholti segja þó eftirfarandi árið 1372: "Sást úr Fljótum, og enn víðara annars staðar fyrir norðan land, nýkomið upp land út af Grímsey til útnorðurs". Talið er að í þessu gosi hafi myndast skammlíf eyja suður af Kolbeinsey. Nú er þar grunnsævi sem sjómenn þekkja undir nafninu Hóll.
Kolbeinseyjarhryggur er eldvirkur neðansjávarhryggur sem kenndur er við eyna. Hann er hluti af Miðatlantshafshryggnum og teygir sig langt norður í Íshaf.
Kolbeinsey var lýst þannig í Náttúrufræðingnum 1933:
Smali
Smali getur átt við:
640
Árið 640 (DCXL í rómverskum tölum)
Loðglætingur
Loðglætingur eða loðmylkingur (fræðiheiti: Lactarius torminosus) er sveppur af Hnefluætt sem vex einkum í birkiskógum. Hatturinn er allt að 12 sm í þvermál, ljós með rauðbleikum hringjum og dæld í miðjunni. Hatturinn er loðinn, einkum á ungum sveppum. Stafurinn er fremur stuttur og hvítur og holdið stökkt. Ef fanirnar eru brotnar rennur úr þeim hvítur vökvi sem er mjög beiskur og veldur uppköstum þannig að þessi sveppur er aldrei borðaður hrár. Þessi vökvi gerir það líka að verkum að skordýr halda sig frá honum.
Á Íslandi er þessi sveppur algengur um allt land og finnst helst í námunda við birki. Hann er matsveppur í Finnlandi og Rússlandi þar sem hann er matreiddur á ákveðinn hátt en á flestum öðrum stöðum er hann talinn eitraður.
Slökkviliðsæfing í Reykjavík (kvikmynd)
Slökkviliðsæfing í Reykjavík er íslensk kvikmynd sem var gerð árið 1906. Kvikmyndina gerðu þeir Peter Petersen (BíóPetersen), sýningastjóri í Gamla bíó, og Alfred Lind. Eins og nafnið gefur til kynna er hún um slökkviliðsæfingu hjá brunaliðinu í Reykjavík.
Sasa masamuneana
Sasa masamuneana er lágvaxin bambustegund (0,5 til 1 m), ættuð frá Japan. Hún var nefnd af Tomitaro Makino.
Norður-þýska ríkjasambandið
Norður-þýska ríkjasambandið (Norddeutscher Bund á þýsku) var sambandsríki tuttugu og tveggja þýskra ríkja norðan við Main-fljót sem til var frá 1867 til 1871. Norður-þýska ríkjasambandið var stofnað að undirlagi forsætisráðherra Prússlands, Otto von Bismarcks, í kjölfar stríðs Prússlands og Austurríkis árið 1866 og upplausnar þýska ríkjasambandsins.
Eftir að Prússar sigruðu Austurríkismenn í orrustunni við Königgrätz þann 3. júlí 1866 innlimaði Vilhjálmur 1. Prússakonungur flest ríkin sem höfðu stutt Austurríki: Konungsríkið Hanover, Slésvík-Holtsetaland, hertogadæmið Nassá, kjörfurstadæmið Hesse-Kassel og borgríkið Frankfurt. Hluti stórhertogadæmisins Hesse-Darmstadt norðan við Main-fljót varð einnig hluti af ríkjasambandinu. Austurríkismönnum var haldið utan við sameiningu Þýskalands og neyddust þeir til að samþykkja útþenslu Prússa og upplausn gamla þýska ríkjasambandsins í friðarsáttmála í Prag þann 23. ágúst 1866.
Til þess að styggja ekki Napóleon III. Frakkakeisara forðaðist Bismarck að innlima ríkin í suðurhluta Þýskalands (konungsríkin Bæjaraland og Württemberg, stórhertogadæmið Baden og suðurhluta Hesse-Darmstadt) í norður-þýska ríkjasambandið. Vegna þrýstings frá Bismarck samþykktu þessi fjögur ríki þó að gera hernaðarbandalag við Prússland, bæði í varnar- og sóknarskyni. Stjórnarskrá norður-þýska ríkjasambandsins gerði því ráð fyrir að þessi ríki gengju í sambandið þegar fram liðu stundir.
Stjórnarskrá ríkjasambandsins var samþykkt þann 16. apríl 1867 og tók gildi þann 1. júlí sama ár. Konungur Prússlands varð jafnframt forseti norður-þýska ríkjasambandsins og þing sambandsins var sett með tveimur deildum: Sambandsþinginu (Bundesrat) og ríkisþinginu (Reichstag). Konunginum var jafnframt falið að útnefna kanslara sem yrði ábyrgur gagnvart honum einum. Kosið var til ríkisþingsins í einum almennum kosningum en þetta þing hafði í raun lítil völd. Mest völd hafði efri deild þingsins, þar sem Prússland réð lögum og lofum.
Stjórnarskráin var hugarsmíð Bismarcks, sem keyrði sín stefnumál í gegn þar, jafnvel þótt þau væru á öndverðum meiði við skoðanir Vilhjálms Prússakonungs. Stjórnarskráin tryggði yfirburði Prússa innan sambandsins. Með sambandinu tókst Bismarck að stíga fyrsta skrefið í átt að sameiningu Þýskalands árið 1871. Þýska keisaraveldið, sem stofnað var árið 1871, setti sér stjórnarskrá sem var að miklu leyti byggð á stjórnarskrá norður-þýska sambandsins.
Gagnahirðir
Gagnahirðir er sá sem meðhöndlar gögn; til dæmis í rannsóknarverkefnum, við kvikmyndagerð eða fyrir gagnasöfn.
Andorra í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva
Andorra hefur tekið þátt í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 6 sinnum síðan að frumraun landsins í keppninni átti sér stað árið. Landið er það eina sem hefur aldrei keppt í lokaúrslitunum, þar sem besta niðurstaða þess er 12. sæti í undanúrslitunum árið. Andorra dró sig úr keppni eftir þátttökuna árið þegar sjónvarpstöðin Ràdio i Televisió d'Andorra (RTVA) tilkynnti að erfiðleikar væru að fjármagna framfylgjandi þátttöku, og hefur landið ekki keppt síðan.
Lightning
thumb|right|Teikning af Lightning Lightning er nítján feta (tæplega sex metra) löng þrímenningskæna hönnuð af bandaríska skútuhönnuðinum Olin Stephens árið 1938. Hún er búin bermúdasegli, fokku og belgsegli. Skrokkurinn er 320 kg að þyngd og kjölurinn einn er 60 kg, smíðaður úr stáli, þannig að báturinn nálgast það að vera stöðugur eins og lítill kjölbátur með kjölfestu.
Tenglar
Lightning
Pauley Perrette
Pauley Perrette (fædd  27. mars 1969)  er bandarísk leikkona, rithöfundur og talsmaður borgararéttinda, sem er þekktust fyrir hlutverk sitt sem Abby Sciuto í NCIS.
Einkalíf
Perrette fæddist í New Orleans, Louisiana í Bandaríkjunum og fluttist mikið um þegar hún var yngri vegna vinnu föðurs hennar. Hún stundaði nám við Valdosta State háskólann í Valdosta, Georgíu þar sem hún lærði félagsfræði, sálfræði og afbrotafræði.
Perrette styður mörg góðgerðarsamtök, þar á meðal dýrasamtök, Rauða krossinn, borgararéttindi og réttindi samkynhneigða. Perrette var gift leikaranum og tónlistarmanninum Coyote Shivers í þrjú ár. Hún giftist kvikmyndatökumanninn Michael Bosman í febrúar 2009.
Tónlist
Perrette er lagahöfundur og söngvari sem hefur spilað í mörgum hljómsveitum og hefur gefið út nokkra geisladiska. Tók hún upp lagið Fear meðsamið af Tom Polce undir nafninu Stop Making Friends. Lagið var gefið út á NCIS: The Official TV geisladisknum sem var gefinn út 10. febrúar 2009. Hún var einnig aðalsöngvari hljómsveitarinnar Lo-Ball sem Pauley P. Lagið Can't Get Me Down eftir hljómsveitina má heyra í kvikmyndinni Legally Blonde. Perrette kom fram í tónlistasmyndbandinu The Unnamed Feeling með Metallicu.
Ferill
Perrette hefur komið fram í mörgum kvikmyndum, sjónvarpsþáttum, auglýsingum, tónlistamyndböndum og stuttmyndum gegnum árin. Fyrsta hlutverk hennar var í sjónvarpsþættinum ABC Afterschool Specials frá 1994. Hefur kom fram sem gestaleikari í sjónvarpsþáttum á borð við: Frasier, The Drew Carey Show, Philly, 24 og CSI: Crime Scene Investigation. Perrette hefur síðan 2003 leikið réttarrannsóknarsérfræðinginn Abby Sciuto í sjónvarpsþættinum NCIS.
Verðlaun og tilnefningar
Beverly Hills kvikmyndahátíðin
Vetrarólympíuleikarnir 1968
Vetrarólympíuleikarnir 1968 voru 10. vetrarólympíuleikarnir sem haldnir voru í bænum Grenoble í Frakklandi. Noregur vann flest verðlaun. Þetta voru fyrstu leikarnir þar sem Alþjóðaólympíunefndin leyfði Austur- og Vestur-Þýskalandi að keppa sitt í hvoru lagi, og líka fyrstu leikarnir þar sem nefndin krafðist lyfjaprófana og prófana til að ákvarða kynferði.
Alexandros Papadiamantis
thumb|right|Alexandros Papadiamantis árið 1906 Alexandros Papadiamantis (gríska: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, [al'eksanðros papaðiam'andis]) (fæddur 4. mars 1851, dáinn 2. febrúar 1911) var grískt skáld og smásagnahöfundur.
Mikligarður (Holtagörðum)
Mikligarður var íslenskt smásölufyrirtæki í eigu KRON, SÍS og nokkurra kaupfélaga sem stofnað var árið 1983 í Holtagörðum í Sundahverfi. Upprunalega var félagið sameignarfélag en var breytt í hlutafélag 1989. Ýmsar nýjungar í verslunarrekstri litu þar dagsins ljós.
Á næstu árum voru fleiri verslanir opnaðar undir merkjum Miklagarðs, svo sem í Hafnarfirði og Garðabæ. Árið 1988 opnaði Mikligarður verslun í JL-húsinu við Hringbraut. Árið 1990 hætti KRON rekstri og allar verlanir þess færðar yfir á Miklagarð hf. Verslanir Miklagarðs lokuðu eftir gjaldþrot árið 1993.
Heimild
Þjóðlíf 1990
Hegningarhúsið
thumb|300px|Hegningarhúsið við Skólavörðustíg í [[Reykjavík]] thumb|Garðurinn við húsið. Hegningarhúsið við Skólavörðustíg 9 (oft kallað Nían eða Hegnó og hér áður fyrr tugthúsið, fangahúsið eða Steinninn ) var fangelsi rekið af Fangelsismálastofnun. Síðast var það notað sem móttökufangelsi, þar sem fangar dvöldu í stutta stund þegar þeir hófu afplánun dóma. Þann 1. júní 2016 var starfsemi hegningarhússins hætt.
Saga
Hegningarhúsið er hlaðið steinhús reist árið 1872 af Páli Eyjólfssyni gullsmið. Húsið var friðað 18. ágúst árið 1978 samkvæmt 1. málsgrein 26. og 27. greinar þjóðminjalaga nr. 52/1969 og tekur friðunin til ytra borðs þess ásamt álmum til beggja hliða og anddyri með stiga. Hæstiréttur var þar til húsa á árunum 1920 – 1949.
Í hegningarhúsinu voru sextán fangaklefar, litlir og þröngir og loftræsting léleg. Fangaklefarnir voru auk þess án salernis og handlaugar. Á efri hæð voru skrifstofur og salur sem áður hýsti bæjarþingsstofuna, Landsyfirrétt og síðar Hæstarétt þar til hann flutti í nýbyggingu við Lindargötu árið 1947.
Árið 2020 hófust endurbætur á húsinu og stefnt er að opna það fyrir almenningi.
Brands þáttur örva
Þátturinn er talinn vera ritaður á 13. öld.
RS Feva
thumb|right|RS Feva XL. RS Feva er tólf feta (3,6 metra) löng tvímenningskæna hönnuð af enska skútuhönnuðinum Paul Handley árið 2002. Báturinn er vinsæll keppnisbátur fyrir unga siglingamenn. Hann er ýmist búinn fullsprekuðu bermúdasegli, fokku og gennaker (RS Feva XL) eða einu ósprekuðu stórsegli (RS Feva S).
Alexander Severus
Marcus Aurelius Severus Alexander (1. október 208 – 18. eða 19. mars 235), þekktur sem Alexander Severus, var rómarkeisari af severísku ættinni, á árunum 222 – 235.
Alexander Severus var 13 ára þegar Elagabalus, keisari og frændi hans, var, árið 222, tekinn af lífi af lífvarðasveit keisarans. Í kjölfarið var Severus skipaður keisari. Amma Alexanders (og Elagabalusar), hin valdamikla Julia Maesa, var á bakvið samsærið um að koma Elagabalusi frá völdum og að gera Alexander að keisara.
Alexander var mjög háður móður sinni, Juliu Mamaeu, og varð hún mjög valdamikil í keisaratíð hans. Hún skipaði marga ráðgjafa til að leiðbeina hinum unga keisara en einn af þeim var sagnaritarinn Cassius Dio.
Árið 230 hófust árásir persneska Sassanídaveldisins inn á rómverskt landsvæði. Alexander hélt þá austur og gerði gagnárásir sem voru að nokkru leiti árangursríkar og persarnir voru stöðvaðir. Árið 234 réðust svo germanskir þjóðflokkar yfir Rín, inn í Gallíu. Alexander safnaði liðsauka frá herdeildum í austurhluta rómaveldis og hélt til Gallíu. Þegar á hólminn var komið kaus Alexander að borga germönunum til að fresta átökum. Þessi aðferð hans þótti ekki bera vott um herkænsku eða hugrekki af hálfu keisarans og þar sem hann var þá þegar óvinsæll á meðal hersins var nýr keisari, Maximinus Thrax, hylltur árið 235. Fljótlega eftir þetta var Alexander Severus tekinn af lífi. Við dauða Alexanders, og valdatöku Maximinusar, er vanalega miðað við að hin svokallaða 3. aldar kreppa hafi hafist.
Heimaey
Heimaey er eina byggða eyjan í Vestmannaeyjum, og jafnframt eina eyjan í klasanum sem hefur myndast í fleiri en einu gosi. Hún er 13,4 ferkílómetrar að stærð.
Fyrst urðu til Dalfjallið, Klifið og Háin ásamt Heimakletti, Miðkletti og Ystakletti. Þessi hluti eyjunnar nefnist einu nafni Norðurklettar og eru þeir taldir hafa myndast í lok ísaldar fyrir um 10 - 12 þúsund árum. Einnig hafa verið settar fram kenningar um að hluti Norðurkletta, þ.e. Há og Fiskhellar, séu mun eldri eða um 110-120 þúsund ára. Yngri gosmyndanir, 5-6 þúsund ára gamlar, eru í Stórhöfða og Stakkabótargíg. Við gos í Helgafelli tengdi Helgafellshraun Stórhöfða og Sæfjall við Dalfjall og myndaði eyjuna eins og hún var fram til 1973. Uppsöfnun jarðefna milli Klifsins og Heimakletts myndaði að lokum Þrælaeiði, eða Eiðið eins og það er kallað í daglegu tali. Við þá tengingu myndaðist höfn frá náttúrunnar hendi, sem hefur verið lífæð byggðar í Vestmannaeyjum. Síðast bættist við Heimaey í gosinu sem hófst 23. janúar 1973, en þá stækkaði eyjan um 2,2km², en nýja hraunið þekur alls 3,3km².
Rúmlega þriðjungur Heimaeyjar er óbyggilegur sökum eldfjalla og fjalllendis. Núverandi byggð er svo til öll á svæðinu frá Heimakletti til suðurs að rótum Helgafells, þar eð Eldfellið og Eldfellshraun takmarka byggð austan til og Ofanleitishamar að vestan.
thumb|800px|center|Víðmynd.
Stiklastaðaorrusta
thumb|right|Fall Ólafs helga í Stiklastaðaorrustu. Myndskreyting eftir [[Halfdan Egedius við Ólafs sögu helga úr norskri útgáfu Heimskringlu.]] Stiklastaðaorrusta er bardagi sem háður var 29. júlí 1030 á Stiklastöðum í Noregi. Ólafur digri Haraldsson, konungur Noregs, var veginn í þessum bardaga og var tveimur árum seinna gerður að dýrlingnum Ólafi helga. Bardaginn er tákn fyrir innkomu kristni til Noregs.
Tadao Kobayashi
Tadao Kobayashi (fæddur 7. júlí 1930) er japanskur fyrrverandi knattspyrnumaður. Hann spilaði 3 leiki með landsliðinu.
Callitris columellaris
Það finnst einvörðungu í Ástralíu.
Ron Paul
thumb|Ron Paul. Ronald Ernest „Ron“ Paul (f. 20. ágúst 1935) er bandarískur stjórnmálamaður. Paul, sem er repúblíkani, sat í fulltrúadeild Bandaríkjaþings fyrir 14. kjördæmi Texas frá 1997 til 2013. Paul sóttist eftir tilnefningu sem forsetaframbjóðandi Repúblíkanaflokksins fyrir kosningarnar 2008 og kosningarnar 2012. Sonur hans Rand Paul bar sigur úr býtum í kosningunum 2. nóvember 2010 sem öldungadeildarþingmaður Kentucky.
Paul sem er menntaður læknir hóf fyrst afskipti af stjórnmálum þegar hann bauð sig fram til þings fyrir 22. kjördæmi Texas 1974. Paul tapaði þá fyrir demokratanum Robert Casey, sem hafði verið þingmaður kjördæmisins síðan 1959. Eftir að Casey lét af þingstörfum 1976 sigraði Paul sérstakar aukakosningar til að fylla sætið þar til næsta þing kæmi saman í janúar 1977. Paul tapaði kosningunum í nóvember 1977 naumlega en bar sigur úr býtum 1980 og 1982. Paul var fyrsti repúblíkaninn sem náði kjöri í þessu kjördæmi.
Í kosningunum 1984 bauð Paul sig fram til Öldungadeildarinnar fyrir Texas en beið lægri hlut fyrir Phil Gramm í prófkjöri Repúblíkanaflokksins. Eftirmaður Paul sem þingmaður 22. kjördæmis Texas var Tom DeLay, sem síðar varð þingflokksformaður Repúblíkana í fulltrúadeildinni. Eftir ósigurinn sneri Paul sér aftur að læknisstörfum.
Í forsetakosningunum 1988 bauð Paul sig fram sem fulltrúi Frjálshyggjuflokksins. Paul sagði að tilgangur framboðsins hefði ekki endilega verið að sigra, heldur frekar að vekja athygli á hugmyndum frjálshyggjumanna, sérstaklega meðal ungs fólks. Árið 1996 bauð Paul sig fram til 14. þingsætis Texas sem fulltrúi Repúblíkanaflokksins og bar sigur úr býtum. Paul tók þátt í prófkjöri Repúblíkanaflokksins fyrir forsetakosningarnar 2008 og kom mörgum á óvart fyrir það að afla sér mikils stuðnings í gegnum grasrótarsamtök og á internetinu. Hann reyndi að fá tilnefningu repúblikana fyrir forsetaframboð árið 2012 en tapaði fyrir Mitt Romney.
Willi Stoph
Wilhelm Stoph (9. júlí 1914 – 13. apríl 1999) var austur-þýskur stjórnmálamaður. Hann var formaður ráðherraráðs (forsætisráðherra) þýska alþýðulýðveldisins frá 1964 til 1973 og aftur frá 1976 til 1989. Hann var jafnframt formaður ríkisráðsins (þjóðhöfðingi) frá 1973 til 1976.
Æviágrip
Stoph fæddist í Berlín árið 1914. Faðir hans lést næsta ár í fyrri heimsstyrjöldinni. Árið 1928 gekk Stoph í ungliðahreyfingu þýskra kommúnista (Kommunistischer Jugendverband Deutschlands; KJVD) og árið 1931 gekk hann í Kommúnistaflokk Þýskalands. Hann gegndi jafnframt þjónustu í þýska hernum frá 1935 til 1937 og aftur í seinni heimsstyrjöldinni frá 1940 til 1945. Hann var sæmdur járnkrossinum af annarri gráðu og náði tign liðþjálfa (Unteroffizier). Eftir lok stríðsins vann Stoph með nýja Sósíalíska einingarflokknum og sat í framkvæmdanefnd flokksins frá árinu 1947.
Eftir stofnun þýska alþýðulýðveldisins árið 1949 fékk Stoph sæti í miðnefnd Sósíalíska einingarflokksins og gekk hann á austur-þýska þjóðþingið árið 1950. Hann hlaut sæti í stjórnmálanefnd Sósíalíska einingarflokksins árið 1953. Hann var innanríkisráðherra frá 1953 til 1955 og varð fyrsti varnarmálaráðherra Austur-Þýskalands frá 1956 til 1960. Sem varnarnmálaráðherra hlaut hann titilinn Armeegeneral, æðstu hershöfðingjatign austur-þýska hersins.
Eftir að hafa gegnt embætti varaforsætisráðherra frá 1960 til 1964 var Stoph útnefndur forsætisráðherra eftir dauða Otto Grotewohl árið 1964. Hann hafði í reynd gegnt embættinu til bráðabirgða frá október 1960 vegna vanheilsu Grotewohl. Í fyrstu var litið á Stoph sem sennilegan arftaka flokksleiðtogans Walters Ulbricht en að endingu var það Erich Honecker sem tók við forystu flokksins. Eftir dauða Ulbrichts árið 1973 tók Stoph við sem formaður ríkisráðsins, þjóðhöfðingjaembætti sem samsvaraði embætti forseta alþýðulýðveldisins. Eftir kosningar á þjóðþingið árið 1976 endurskipulagði Honecker flokkinn og ríkisstjórnina. Honecker taldi eftirmann Stophs sem forsætisráðherra, Horst Sindermann, of frjálslyndan í efnahagsmálum og útnefndi Stoph því forsætisráðherra á ný.
Á fyrstu embættistíð sinni sem forsætisráðherra hóf Stoph viðræður við vestur-þýska kanslarann Willy Brandt árið 1970. Viðræður þeirra leiddu til fyrsta fundar milli leiðtoga Austur- og Vestur-Þýskalands.
Stoph naut trausts flokksforystunnar til að framkvæma vilja stjórnmálanefndarinnar. Þess vegna hafði Honecker valið hann í annað skipti til að gegna embætti forsætisráðherra. Stoph var að mestu tryggur stuðningsmaður Honeckers. Þótt Stoph væri að nafninu til æðsti maður Austur-Þýskalands var Honecker í reynd valdameiri sem aðalritari Sósíalíska einingarflokksins. Stoph tók engu að síður þátt í samsærinu til að bola Honecker frá völdum í október 1989, þegar kommúnistastjórnin riðaði á barmi hruns. Á fundi stjórnmálanefndarinnar lagði Stoph fram frumvarp að vantrauststillögu gegn Honecker og sá til þess að Egon Krenz yrði nýr aðalritari. Mánuði síðar sagði Stoph af sér ásamt öllum 44 meðlimum ríkisstjórnarinnar vegna þrýstings frá almenningi. Stoph var síðan handtekinn fyrir spillingu í desember 1989. Til þess að bjarga andlitinu ákvað Lýðræðislegi sósíalistaflokkurinn, arftaki Sósíalíska einingarflokksins, að svipta Stoph flokksaðild í janúar 1990. Hann var síðar undanþeginn fangavist af heilsufarsástæðum. Árið 1994 ákvað dómstóll í Berlín að Stoph myndi ekki fá endurgreidd 200.000 þýsk mörk sem höfðu verið gerð upptæk frá honum.
Stoph lést í Berlín þann 13. apríl árið 1999 og var þá síðasti eftirlifandi foringi Austur-Þýskalands að Egon Krenz undanskildum. Hann var grafinn í Wildau.
Skátafélagið Hafernir
Skátafélagið Hafernir (stofnað 1974) er skátafélag í Breiðholti, Reykjavík. Skátafélagið býður upp á skátastarf fyrir börn á aldrinum 7-15 ára. Skátafélagið er aðili að Bandalagi íslenskra skáta og Skátasambandi Reykjavíkur.
Saga
Skátafélagið Hafernir var stofnað þann 23. nóvember 1974, um leið og félagsmiðstöðin Fellahellir tók til starfa. Starfið byrjaði af þrótti og eftir aðeins eitt ár í starfi voru 230 börn í félaginu, þó aðeins væru 6 fullorðnir leiðbeinendur. Um tíma sameinaðist félagið tveimur öðrum félögum í Breiðholti, skátaafélaginu Urðaköttum og Skátafélaginu Segli, en félagið starfar nú undir eigin stjórn.
Skátasveitir
Í félaginu starfa þrjár skátasveitir:
Forbes
thumb|right|Höfuðstöðvar Forbes í New York-borg til 2010 þegar þær voru fluttar til [[New Jersey]] Forbes er viðskiptatímarit sem var stofnað af blaðamanninum B. C. Forbes í New York-borg árið 1917. Það kemur út hálfsmánaðarlega. Kjörorð tímaritsins er „tæki kapítalismans“ og það er einkum þekkt fyrir ýmsa lista sem það gefur út, eins og lista yfir 400 ríkustu Bandaríkjamennina (Forbes 400) og lista yfir stærstu fyrirtæki heims (Forbes Global 2000). Forstjóri og aðalritstjóri tímaritsins er Steve Forbes.
Svanhildur og Sextett Ólafs Gauks - Húrra, nú ætti að vera ball
Svanhildur er 45 snúninga hljómplata gefin út af SG - hljómplötum árið 1967. Á henni flytur Svanhildur og Sextett Ólafs Gauks fjögur lög.
Sighvatur Magnús Helgason
Sighvatur Magnús Helgason (fæddur 5. maí 1992) er íslenskur glímukappi sem æfir brasilískt jiu jitsu með Mjölni. Hann er talinn einn af efnilegustu glímuköppum landsins. Hann varð Íslandsmeistari þann 6. nóvember 2011, eftir mót sem haldið var í Laugardalnum.
Skelkrabbar
Skelkrabbar (fræðiheiti: Ostracoda) eru flokkur krabbadýra sem inniheldur samtals um 70.000 tegundir, þar af 13.000 núlifandi tegundir. Skelkrabbar eru smásæir, yfirleitt um 1 millimetri að lengd. Flestir skelkrabbar lifa botnlægir í sjó eða sem dýrasvif, aðrir í ferskvatni og nokkrir hópar skelkrabba lifa á þurrlendi. Skelkrabbar eru ýmist rándýr, jurtaætur, hræætur eða síarar.
Skelkrabbar eru á Íslandi, bæði í ferskvatni og sjó.
Henri Dunant
Henri Dunant (8. maí 1828 – 30. október 1910), fæddur undir nafninu Jean-Henri Dunant og einnig kallaður Henry Dunant, var svissneskur athafnamaður, mannvinur og aðgerðasinni. Hann er þekktastur fyrir að hafa stofnað Rauða krossinn. Hann átti einnig frumkvæði að fyrsta Genfarsáttmálanum og var stofnandi svissneskrar deildar Kristilegs félags ungra manna. Dunant hlaut friðarverðlaun Nóbels við fyrstu veitingu þeirra árið 1901 ásamt franska friðarsinnanum Frédéric Passy.
Æviágrip
Jean-Henri Dunant fæddist í Genf í Sviss árið 1828. Hann var elstur fimm systkina og var kominn af efnaðri kalvínískri embættismannaætt. Þegar Dunant var sjö ára fór hann ásamt fjölskyldu sinni í heimsókn til Toulon og varð vitni að hlekkjuðum föngum sem unnu þar í nauðungarvinnu. Honum brá mjög við aðstæður fanganna og lýsti því yfir í bréfi til afa síns að hann myndi lifa nógu lengi til að frelsa fangana.
Dunant nam bankafræði og efnaðist vel á unga aldri sem hluthafi í arðvænum verslunarrekstri. Dunant hélt ungur í kaupsýsluferðir til Sikileyjar, Túnis og Alsír. Í Alsír, þar sem Frakkar voru þá að herða nýlenduyfirráð sín, varð Dunant í fyrsta skipti vitni að aðstæðum hermanna á vígvelli og tók þar þátt í að hjúkra hermönnunum.
Árið 1859 hélt Dunant til bæjarins Castiglione á Ítalíu til að ná tali af Napóleon 3. Frakkakeisara, sem var þar staddur ásamt franska hernum í öðru ítalska sjálfstæðisstríðinu. Ætlun Dunants var að fá leyfi frá keisaranum til nýtingar vatnsafls til að knýja myllur sínar í Alsír. Í ferðinni varð Dunant vitni að orrustunni við Solferino, þar sem um 40.000 manns lágu særðir eða dauðvona á vígvellinum. Dunant brá mjög við ofbeldið og tók það að sér að skipuleggja hjúkrunarstarf fyrir hermennina ásamt íbúum Castiglione. Hann kom upp hjúkrunarmiðstöð í kirkju bæjarins og fékk konur Castiglione til liðs við sig í hjúkrunarstarfinu. Jafnframt kom hann því til leiðar að austurrískir læknar sem teknir höfðu verið til fanga voru látnir lausir og þeim leyft að hjálpa til á hjúkrunarmiðstöðinni. Dunant hlaut viðurnefnið „hvítklæddi maðurinn“ með frammistöðu sinni í Solferino.
Eftir heimkomuna til Sviss skrifaði Dunant bókina Endurminningar frá Solferino, þar sem hann lýsti þjáningu og skelfingu stríðsins og kallaði á eftir stofnun alþjóðafélags til að sjá um hjúkrunar- og líknarstarf á vígvöllum. Bókin vakti mikla athygli og fjöldi þjóðarleiðtoga og annarra áhrifamanna hrósuðu Dunant fyrir hugmyndir hans. Árið 1863 stofnaði Dunant Rauða krossinn ásamt fjórum vinum sínum í Genf. Ári síðar var alþjóðaráðstefna haldin í borginni sem leiddi til samþykktar fyrsta Genfarsáttmálans um meðferð slasaðra og sjúkra hermanna. Á ævi Dunants var Genfarsáttmálinn útfærður nánar árið 1906 og látinn ná til sjóhernaðar eftir frekari viðbætur árin 1899 og 1907.
Dunant þótti gæddur miklum persónutöfrum og sannfæringarkrafti en bjó hins vegar ekki yfir mikilli skipulagshæfni. Því risu brátt ágreiningsmál milli hans og samherja hans á sama tíma og undirfélög Rauða krossins urðu til í mörgum löndum víðs vegar um heim. Auður Dunants rénaði mjög á sama tíma og Rauða krossinum óx ásmegin og við fimmtugt var hann orðinn bæði efnalítill og heilsuveill. Dunant féll smám saman í gleymsku í heimalandi sínu og flutti um síðir til Frakklands. Rauði krossinn hlaut nokkurs konar eldskírn með frammistöðu sinni í stríði Prússlands og Austurríkis árið 1866 og Dunant var í kjölfarið boðið sem heiðursgesti til hátíðarhalda í Berlín þar sem Prússar fögnuðu sigri sínum í stríðinu.
Átið 1867 varð Dunant gjaldþrota vegna 100.000 franka lánsábyrgðar sem hann hafði tekið á sig fyrir vin sinn. Vegna fjárhagsörðugleika Dunants krafðist Gustave Moynier, forseti alþjóðanefndar Rauða krossins, þess að Dunant segði upp sæti sínu í nefndinni. Dunant sendi uppsagnarbréf sitt til Moyniers frá París þann 25. ágúst 1867 og sneri aldrei aftur til Genf. Hann neyddist að endingu árið 1887 til að flytja inn á fátækrahæli í bænum Heiden í Sviss.
Dunant bjó lengi í einsemd við þröngan kost í Heiden. Hagur hans vænkaði nokkuð árið 1895 eftir að svissneski blaðamaðurinn Georg Baumberger fjallaði um hrörlegar aðstæður Dunants og fjöldi aðdáenda hans hófu að senda honum heiðurs- og fjárstyrki. Árið 1901 hlaut Dunant friðarverðlaun Nóbels á móti Frakkanum Frédéric Passy við fyrstu veitingu verðlaunanna. Þrátt fyrir að vera aftur orðinn vel efnaður undir lok ævi sinnar breytti Dunant ekki fábrotnum lífsháttum sínum og varði mestu fé sínu til líknarmála. Hann lést árið 1910 í Heiden, þá 82 ára.
Listi yfir stórmeistara í skák (1950-1970)
Þetta er listi yfir stórmeistara í skák, frá 1950 til 1970. Á listanum eru 40 stórmeistarar.
Silfur hafsins
Silfur hafsins er íslensk heimildarkvikmynd frá árinu 1987 um síldariðnað Íslendinga í áranna rás. Handritsgerð, klipping og stjórn myndarinnar önnuðust þeir Erlendur Sveinsson og Sigurður Sverrir Pálsson, en þulir eru þeir Róbert Arnfinnsson og Guðjón Einarsson. Framleiðandi myndarinnar var Lifandi myndir hf.. Myndin var gerð fyrir Félag síldarsaltenda á Suður- og Vesturlandi og Félag síldarsaltenda á Norður- og Austurlandi með styrk frá Síldarútvegsnefnd.
Google Map Maker
Google Map Maker er ný þjónusta frá Google þar sem notendur geta búið til landakort fyrir Google Maps. Sumt af því sem hægt er að breyta og bæta við eru vegir, lestateinar, flugleiðir og áhugaverðar byggingar. Til að byrja með er hægt að breyta kortum fyrir Ísland, Kýpur, Pakistan, Víetnam og fleiri.
John Elliot Cairnes
John Elliot Cairnes (26. desember, 1823 - 8. júlí, 1875) var írskur hagfræðingur. Hann er iðulega talinn seinasti fulltrú klassíska skóla hagfræðinnar. Hann hélt uppi vörnum fyrir kenningar David Ricardo, og svaraði gagnrýni á grundvallarhugmyndir klassískrar hagfræði á borð við launasjóðinn (e. wages fund) og vinnugildiskenninguna.
Æviágrip
Cairnes fæddist í Castlebellingham, County Louth í Írlandi. Hann var sonur William Elliot Cairnes og Marianne Woolsey. Faðir hans var bruggari og eyddi Cairnes tíma sínum í brugghúsi föður síns á yngri árum. Faðir hans vildi að hann myndi taka við af sér sem bruggari. Eftir 6 ár í heimavistarskóla og einkakennslu frá presti í Chester fór John Cairnes gegn ráðum föður síns og hóf framhaldsnám.
Cairnes lærði list í Trinity Collage í Dublin, þar fékk hann BA gráðu árið 1848 og síðan MA gráðu árið 1854. Hann byrjaði í lögfræðinámi en missti fljótt áhugann. Hann fékk hins vegar mikinn áhuga á hagfræði sem hann kenndi sér sjálfur.
Þó hann væri að mestu sjálfmenntaður í hagfræði hóf hann árið 1856 störf sem prófessor í stjórnmálahagfræði við Trinity háskólann í Dublin. Hann starfaði þar að hluta til í 5 ár en árið 1959 var Cairnes ráðinn sem prófessor í lögfræði við Queen's College í Galway. Frá árinu 1866 til 1870 vann hann sem prófessor í stjórnmálahagfræði við University College í London. Cairnes lét af störfum árið 1872 eftir að hann lenti í slysi við útreiðar með þeim afleiðingum að hann gerðist óvinnufær. Hann lést síðan þremur árum seinna í Blackheath nálægt London en hann skyldi eftir sig eiginkonu og þrjú börn.
Framlög til hagfræði
John Elliot Cairnes skrifaði mikið af bókum og setti fram hinar ýmsu hagfræðikenningar. Cairnes var af "klassíska" skólanum og því skrif hans í takt við það. Þónokkuð af verkum Cairnes voru svör við gagngrýni annarra hagfræðinga á klassíska skólanum. Cairnes skrifaði um samtímann og heimalandið út frá hagfræðilegum sjónarmiðum. Cairnes skrifaðist einnig mikið á við hagfræðinginn John Stuart Mill þar sem þeir skiptust á skoðunum. Eitt af frægari verkum Cairnes er einmitt skrif hans um Launasjóðskenninguna sem kom fyrst fram hjá Mill.
Freralykill
Lýsing
Lágvaxin, oft skammlíf tegund, sumargræn, oftast mjölvuð, yfirleitt ekki skriðul. Lauf hárlaus, öfuglensulaga til öfugegglaga, slétt eða hrukkótt með fíngerðar tennur, 1,5 - 5sm löng og 0,5 - 1,5 sm breið (sjaldan 7 x 2,5 sm). Blómstönglar 5 - 20 sm (sjaldan 3 sm), mjölvaðir. Blómin fjólublá, sjaldan hvít.
John Elliot Cairnes
Þrælahald
Eitt af frægari verkum Cairnes er bókin The Slave power (1862). Í bókinni greindi Cairnes afleiðingar þrælahalds á efnahagsþróun, þá sérstaklega hvernig það flýtti fyrir jarðvegseyðingu, dró úr tækninýjungum og kæfði almennt viðskipti og efnahagsþróun. Bókin var skrifuð á meðan borgarastríðið í Bandaríkjunum stóð. Í bókinni varaði Cairnes breska stjórnmálamenn við því að standa með Suðurríkjunum sem börðust fyrir viðhaldi þrælahalds. Talið er að bókin hafi átt þónokkurn þátt í því að snúa áliti almennings í Bretlandi gegn suðurríkjunum.
Freralykill
Útbreiðsla og búsvæði
Hlíðar á móti suðri, rök engi, á milli 1600--3200 m. y. sjávarmáli. Norðvestur Xinjiang, Afghanistan, Kazakhstan, Kyrgyzstan, N Mongólía, Rússland, Tadsikistan, Túrkmenistan, Uzbekistan; suðvestur Asía
John Elliot Cairnes
Írland
Cairnes skrifaði einnig mikið um Írland og írsk málefni. Árið 1864 var grein eftir Cairnes birt í tímaritinu Edinburgh Review. Þetta var fyrsta ritverk hans um Írland sem var birt opinberlega. Sama ár hafði Cairnes lagt á ráðin um að skrifa þó nokkuð magn ritgerða um írska hagkerfið og það sem viðkemur stjórnmálum í landinu.
Freralykill
Ræktun
Oft skammlíf, en stóð sig með prýði meðan hún lifði.
John Elliot Cairnes
Írland
Á þessum tíma var stór hluti vinnuaflsins á Írlandi landlausir landbúnaðarverkamenn og smábændur. Landeigendur leigðu þeim litla lóð þar sem þeir stunduðu búskap en í skiptum fyrir landið unnu þeir fyrir landeigandann. Vanaleg árleg vinnukvöð var um tvo hundruð dagar. Mikil fátækt einkenndi þennan hóp en rúmlega þrjár milljónir íbúa landsins bjuggu við þessar aðstæður. Cairnes trúði því að eina leiðin til þess að bæta lífskjör væri að afnema þetta kerfi. Lausnir sem hann sá fyrir sér voru meðal annars að úthluta smá landsvæði svo þessir bændur þyrftu ekki lengur að leigja, þróun atvinnustarfsemi utan landbúnaðar. Hann taldi einnig að áframhaldandi flutningur fólks úr landi væri nauðsynleg. Skömmu áður hafði ríkt mikil hungursneyð á Írlandi, Hallærið mikla, sem hafi leitt til þess að margir höfðu flutt frá Írlandi í leit að betri lífskjörum.
Launasjóðskenningin
John Stuart Mill gaf út bók árið 1848 sem hét Principles of Political Economy en í bókinni var launasjóðskenningin. Sú kenning varð mjög fræg og eitt af verkum Cairnes var að halda uppi vörnum á kenningunni. Launasjóðskenningin hélt því fram að laun væru háð hlutfallslegu magni fjármagns sem væri til ráðstöfunar fyrir greiðslur starfsmanna og stærð vinnuafls. Laun hækka aðeins með aukningu fjármagns eða fækkun launafólks. Seinna komust hagfræðingar að þeirri niðurstöðu að samband fjármagns og launa væri flóknara en upphaflega var talið. Þetta er vegna þess að fjármagn á tilteknu ári er ekki endilega föst upphæð. Cairnes tókst vissulega að fjarlægja úr kenningunni margt sem hafði tilhneigingu til að hylja raunverulega merkingu kenningarinnar. Í bókinni “Some Leading Principles of Political Economy Newly Expounded” sem Cairnes skrifaði er farið yfir launasjóðskenninguna og umfjöllun sem styðst við þá kenningu.