cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Falklandseyjastríðið
HMS Sheffield sökkt
Syðst (og næst flugskeytunum) í varnarlínunni var eitt reyndasta herskip Breta í loftvörnum á þessum tíma. Nokkrum vikum áður hafði áhöfn Sheffield, undir stjórn hins reynda Sam Salts kafteins, sýnt glæsilega frammistöðu í loftvarnaræfingum. Menn hafa deilt um hvað raunverulega gerðist. Ein skýringin, og ef til vill sú mikilvægasta, er að á sama tíma var skipið að senda reglubundin skilboð í gegnum gervihnattabúnaðinn SCOT. Við það að SCOT búnaðurinn var í gangi gat komið í veg fyrir að ratsjár skipsins greindu ratsjárbylgjur Super Etendard vélarinnar og Exocetskeytins. Önnur skýring sem án efa hefur átt sinn þátt í atburðarásinni var að hvorki skipherrann né tveir sérhæfðir vopnaforingjar (PWO Principle Weapons Officer) voru staðsettir í aðgerðamiðstöðinni á þessum tíma. Það telst í sjálfu sér ekki vítavert en svo virðist hins vegar að gleymst hafi að setja einhvern til ábyrgðar. Annað flugskeytið hitti Sheffield um mitt skipið nokkru fyrir ofan sjólínu og braust djúpt inn í skipið. Menn eru ekki sammála um hvort skeytið hafi í raun sprungið, en óbrunnið eldsneyti flugskeytisins gerði engu að síður mikinn skaða og fyllti skipið á örskammri stundu af kolsvörtum eitruðum reyk. Sheffield átti ekki á hættu á að sökkva, en þar sem það var rafmagnslaust gat það ekki varið sig. Um kl. 17 ákvað Salt skipherra að skipa áhöfninni að hörfa frá borði.
Alls létust 20 sjóliðar og aðrir 24 særðust í árásinni. Af þessu lærðu Bretar hversu mikilvægt var að hafa sérhæfðar viðvörunarflugvélar tiltækar. Síðustu slíku vélarnar sem konunglegi flotinn notaðist við, Fairey Gannet, höfðu horfið úr notkun með síðasta stóra flugmóðurskipinu HMS Ark Royal nokkrum árum áður. Sheffield og systurskip þess höfðu verið að veita slíka þjónustu. Mikilvægi slíkra véla kemur aðallega til vegna lögunar jarðar sem veldur því að meira að segja langdrægustu ratsjárkerfi heims mynda svarta bletti. Í kjölfarið var nokkrum Sea King-þyrlum breytt og þær teknar í notkun undir lok stríðsins. Einnig lærðist þeim að framvegis yrði að taka viðvaranir alvarlega. Raunar töldu menn fyrst að um tundurskeytaárás hefði verið að ræða og eyddu miklum tíma í að hafa upp á ímynduðum kafbátum um allt Atlantshafið. HMS Sheffield sökk sex dögum síðar og er nú friðlýst stríðsgröf þeirra 19 sjóliða sem þar liggja.
Árás á HMS Glasgow og HMS Brilliant
12. maí sendi Woodward HMS Glasgow og HMS Brilliant norður fyrir Austur-Falklandseyjar. Viðbrögð Argentínumanna létu ekki á sér standa. Átta Skyhawk-þotur voru sendar til að gera árás á skipin. Sea Harrier-þoturnar voru í miðjum vaktaskiptum og upp úr hádegi birtist fyrri flugvélasveitin á ratsjám Brilliant. Glasgow brást til varnar og reyndi að skjóta skotmörkin niður með Sea Dart flugskeytum. En flaugarnar vildu ekki fara á loft þar sem salt hafði gert skotpallinn óvirkan. Á Brilliant hröðuðu menn sér að gera Sea Wolf kerfið tiltækt. Kerfinu var hér í fyrsta sinn beitt í stríði. Tvær Skyhawkvélar voru skotnar niður og sú þriðja beygði frá brennandi flökum hinna tveggja. Fjórða þotan náði að varpa einni sprengju, en hún missti marks. Eftir að hafa varpað sprengjunni á Glasgow villtist hún inn á bannsvæði argentískra flugvarnaliða og var skotin niður.
Innan fimm mínútna birtist seinni sveitin. Að þessu sinni tók Sea Dart-kerfi Glasgow við sér og hafði uppi á skotmörkunum, en þá kom upp dularfull bilun í skotpalli skipsins og Brilliant þurfti að taka við að nýju. Að þessu sinni brást Sea Wolf-kerfið og flugvélarnar gátu varpað sprengjum á Glasgow óáreittar. Aðeins ein sprengja hæfði skipið og fór inn í það öðrum megin og út hinum megin án þess að springa. Einu skemmdirnar voru rofnir rafmagnskaplar og vatnsleki sem varð þó til þess að Glasgow þurfti að fara heim fyrst allra skipanna í flotanum.
Herinn sendur á vettvang
25. maí hafði breska ríkistjórnin ákveðið að senda liðsauka suður á bóginn. Liðsaukinn var þrjú herfylki og mynduðu þau 5. stórfylkið, undir stjórn Tony Wilsons stórfylkisforingja. Herfylkin voru: 1/7. herfylki Gúrkahersveitar hertogans af Edinborg, 1. herfylki velsku varðanna og 2. herfylki skosku varðanna. Gúrkahersveitin sækir stærstan hluta mannafla síns til Nepal, samkvæmt friðarsamningum þjóðanna 1815. Hermenn frá Nepal höfðu barist í báðum heimstyrjöldunum fyrir hönd Breta og voru taldir með best þjálfuðu hersveitum í heimi. Valið á hinum herfylkjunum var öllu umdeildara.
Bæði herfylkin þjónuðu á þessum tíma sem lífverðir Englandsdrottningar, velsku verðirnir í Windsor en þeir skosku við Buckinghamhöll. Sveitirnar eru engu að síður þjálfaðir í venjulegum hernaði en fá eðli málsins samkvæmt minni þjálfun en aðrar sveitir breska hersins. Strangur agi og mikil hefð var talin vega upp á móti reynsluleysi þeirra. Þar með var væntanlegur innrásarher Breta orðinn átta herfylki eða um 10.000 menn. Þetta var stærsti her sem Bretar höfðu beitt frá lokum Seinni heimstyrjaldar. Til að flytja þennan mikla mannafla var mesta djásn breskra skipasmíða, SS Queen Elisabeth II, tekið á leigu.
Landganga Breta
Um morguninn 21. maí gengu Bretar í land á Falklandseyjum. Valinn var djúpur fjörður á vesturhluta Austureyjunnar, San Carlos-fjörður. San Carlosfjörðurinn skiptist miðja vegu í tvo firði. Í þeim nyðri er að finna húsaþyrpinguna Port San Carlos. Þykk skýjahula lá lágt yfir sundinu þegar landgangan hófst, besta veður sem Bretar gátu vænst. Nútíma landgönguhernaður gerir yfirleitt ráð fyrir því að þyrlur séu notaðar og breski sjóherinn hafði raunar verið fyrstur til að nota þá aðferð í Súesdeilunni 1956, en þar sem ekkert þyrlumóðurskip var tiltægt neyddust Bretar til að nota landgöngupramma. Innrásin var því lítið frábrugðin innrásinni í Normandí fimmtíu árum fyrr.
Um kl. 10:30 hóf argentínski flugherinn linnulausar loftárásir á breska flotann í Falklandseyjasundi. Varnir Breta í sundinu byggðust aðallega á Sea Harrier þotum, en vandamálið var að skipið sem átti að samhæfa varnirnar, HMS Antrim, gat ekki greint óvinavélarnar fyrir háum fjöllum fyrr en þær voru komnar inn í sundið, en þá var það orðið alltof seint.
Fyrsti hluti árársinnar stóð frá 10:30 til 13:00. Eftir átök morgunsins kom smáhlé í aðgerðir Argentínumanna. Síðdegis hófst seinni hluti orrustunnar um Falklandseyjasundið; hún stóð yfir í um eina klukkustund og skildi eftir sig miklu meiri eyðileggingu. <!-- HMS Broadsword varð fyrir vélbyssuskothríð en slapp án teljandi skemmda. HMS Antrim varð einnig fyrir vélbyssuskorthríð sem olli ekki umtalsverðum skemmdum en særði um sjö sjóliða, þar af einn sem missti sjónina. Stuttu seinna var gerð önnur árás og að þessu sinni vörpuðu Argentínumenn sprengjum. Ein sprengjan gekk inn í HMS Antrim aftarlega þar sem hún fór meðal annars í gegnum Sea Slug flugskeytageymslu og endaði á salerni hæð fyrir neðan án þess að springa, einum skipverjanna sem var að nota salernið til mikils léttis. Hefði sprengjan sprungið í Sea Slug geymslunni hefði skipið án efa sprungið í loft upp. Stuttu seinna fékk HMS Ardent einnig að finna fyrir argentínska flughernum. Nokkrar Skyhawk þotur höfðu flogið yfir skipið, en eina teljandi skemmdin var beyglað ratsjármastur. Fjórar argentínskar vélar voru skotnar niður á þessum tíma. Broadsword grandaði einni Mirage þotu með Sea Wolf flugskeyti og Sea Harrier þotur skutu niður eina Pucara og tvær Skyhawk þotur.
Stuttu seinna urðu þrjár Daggerorrustuþotur á vegi freigátunnar HMS Ardent. Af einhverri ástæðu vildi Sea Cat kerfið ekki láta að stjórn, þá var 4,5 þumlunga fallbyssan óvirk þar sem árás Dagger vélanna var gerð aftan frá og byssan því gagnslaus. Tvær sprengjur hittu skipið. Sú fyrri lenti á flugskýlinu, og það sem verra var, sprengdi tundurskeyti sem var þar rétt hjá. Seinni sprengjan lenti í hluta af vélarrúminu en sprakk þó ekki. Ardent reyndi nú að forða sér í skjól norður í San Carlosfirðinum. En tvær loftárásir fylgdu og voru þær báðar gerðar á skut skipsins. Alls létust 22 í árásunum og nokkrir til viðbótar særðust. Mest munaði um að flestir þeir sem létust í seinni árásinni voru að reyna að aðstoða þá sem höfðu lent í fyrri árásinni á flugskýlið. Ardent var nú stjórnlaust og mikill leki kominn að skipinu. Að lokum neyddist skipherrann, Alan West, að skipa svo fyrir að skipið yrði yfirgefið. Allar árásarvélarnar sluppu óskaddaðar að undanskilinni einni Skyhawk vél sem brotlenti þegar hún kom inn til lendingar. HMS Brilliant varð einnig fyrir árás stuttu seinna. Skemmdir á skipinu urðu ekki stórvægilegar þó að vélbyssuskothríð gerði Sea Wolf kerfið óstarfhæft, tímabundið að minnsta kosti. -->
Þegar kvölda tók þann 21. maí 1982 linnti árásum Argentínumanna. Sjálf innrásin hafði tekist framar vonum og mannfall ekkert, að undanskildum þrem þyrluflugmönnum. Sjóherinn hafði hins vegar misst 25 menn. Eitt skip var sokkið, tvö mjög sködduð, tvö önnur minna löskuð og tvö (Plymouth og Yarmouth) höfðu sloppið alveg. Hlutverk herskipanna hafði ávallt verið að draga athyglina frá „verðmætari“ skipum flotans. Hefðu argentínsku flugmennirnir til dæmis gert árás á farþegaskipið Canberra hefði það valdið miklu meiri skaða. Út frá því sjónarmiði hafði framganga herskipanna skilað því sem til var ætlast. Talið er að þrettán argentínskar flugvélar hafi verið skotnar niður þennan dag.
Menendez undirhershöfðingi taldi aðeins um tvö herfylki að ræða og að innrásin ætti að slá ryki í augu Argentínumannanna. Hin raunverulega árás Breta yrði án efa gerð nær Stanley. Í Buenos Aires þrýsti Galtieri hershöfðingi mjög á Menendez að reyna að bregðast við innrásinni. Máttlitlir könnunarleiðangrar argentínskra sérsveitamanna var það eina sem Menendez mátti við enda bjó her hans yfir afar litlum sóknarmætti. Árangur þeirra varð heldur ekki til að styrkja hann því hermennirnir neyddust til að leita á náðir Breta þegar kuldinn fór að segja til sín. Menendez hélt sig því við upprunalegu áætlunina, þ.e. að leggja allt kapp á að halda Stanley.
Árásin á Broadsword og Coventry
Sjónarmið skipherranna um hvernig þessi „flugskeytagildra“ skyldi útfærð voru afar ólík. David Hart-Dyke, skipherra Coventry, vildi staðsetja skipin utar þannig að eyjarnar trufluðu ekki ratsjárkerfi þeirra. Canning taldi hins vegar mikilvægara að skipin væru í talstöðvarsambandi við skipin í Falklandseyjasundinu og því væri ráðlegast að vera nær landi. Canning hafði meiri reynslu og sjónarmið hans urðu ofan á.
Þennan dag hélt argentínski flugherinn sínu striki og gerði árásir á flotann í sundinu, en án teljandi árangurs. Fyrir utan biðu svo Coventry og Broadsword og freistuðu þess að skjóta niður flugvélar á heimleið. Um borð í Coventry var spænskumælandi yfirmaður. Hann hleraði einn argentínska flugmanninn senda upplýsingar um staðsetningu skipanna til Argentínu. Skipherrarnir ákváðu samt að halda um kyrrt.
Sex Skyhawk sprengjuþotur lögðu af stað frá Argentínu með þeim tilgangi að ráðast á skipin. Tvær þotanna neyddust til að snúa við vegna bilana en hinar fjórar héldu förinni áfram. Þær flugu yfir Vestur-Falklandseyjar líkt og þær væru að fara að gera árás á skipin í San Carlosfirði, en beygðu snögglega af leið og flugu norður í átt að skipunum. Ratsjárkerfi Broadsword varð fljótt vart við vélarnar en Sea Dart kerfi Coventry gat hins vegar ekki náð þeim fyrr en þær kæmu yfir sjó. Tvær Sea Harrier þotur voru til taks og flugumferðarstjórinn um borð í Coventry leiðbeindi flugmönnunum á skotmörkin. En um leið og Sea Harrier þoturnar voru komnar í nærri því örugga stöðu til að skjóta vélarnar niður, skipaði Coventry þeim að láta vélarnar óáreittar þar sem Coventry hugðist skjóta þær niður með Sea Dart flugskeytakerfinu. Þetta voru reginmistök.
Sea Dart flugskeytin misstu marks. Tvær Skyhawk vélanna flugu nú í átt að Broadsword. Broadsword gerði Sea Wolf flugskeytin tilbúin, en þá kom óvænt bilun í ljós. Ratsjá Sea Wolf kerfisins greindi tvö skotmörk nánast hlið við hlið, réði ekki við það og slökkti á sér. Of skammur tími var til að endurstilla kerfið og þrjár sprengur féllu á skipið. Tvær misstu marks en sú þriðja fór í gegnum það og eyðilagði Lynx-þyrlu skipsins um leið og hún lenti í sjónum án þess að springa. Hinar tvær Skyhawk vélarnar birtust þá allt í einu. Broadsword tókst að miða vélarnar út með Sea Wolf skeytunum en þá beygði Coventry í veg fyrir Broadsword þannig að Canning neyddist til að aflýsa skotinu. Coventry var á flótta undan árásinni. Þrjár sprengjur féllu og sprungu allar. Ástæðan var talin vera sú að nokkrum dögum áður hafði heimsþjónusta breska ríkisútvarpsins BBC birt frétt um það af hverju sprengjur Argentínumannanna spryngju ekki. Í Argentínu var því brugðið á það ráð að nota franskar sprengjur búnar hvellhettu sem sprakk við högg. HMS Coventry sökk á skömmum tíma og 19 skipverjar létu lífið. Mistök á mistök ofan höfðu kostað Breta sitt fjórða skip í stríðinu.
Acer oligocarpum
Acer oligocarpum er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem er frá Kína (Tíbet og Yunnan). Hann verður að 12 m hár.
Falklandseyjastríðið
Árás á flugmóðurskipaflotann
Aðeins tveim mínútum eftir að fréttirnar um endalok Coventry bárust flaggskipinu HMS Hermes var gerð árás á flugmóðurskipaflotann. Tvær Super Etendards vélar búnar sínu Exocet-flugskeytinu hvor nálguðust nú flotann úr norðri. Flugmennirnir flugu lágt uns þeir greindu flotann á ratsjárskjám, þá hækkuðu þeir flugið, skutu flugskeytunum og sneru við. Á vegi annars flugskeytisins varð HMS Ambuscade, systurskip Ardents og Antelope. Þetta sama skip hafði orðið fyrst til að greina ratsjármerki Etendard-vélarinnar og lét flotann vita. Snögg viðbrögð voru mikilvæg og skipið skaut nú upp tálbeitum (Chaff-álflygsum) til að afvegaleiða ratsjársendi flugskeytisins. Það tókst og flugskeytið beygði frá Ambuscade en stefndi nú beint á risaflutningaskipið MV Atlantic Conveyor.
MV Atlantic Conveyor hafði verið með flotanum í aðeins sex daga. Um borð var ýmislegur búnaður, mikilvægastur þó þrjár Chinook flutningarþyrlur auk Wessex-flutningarþyrla. Eftir klukkutíma átti skipið að sigla suður til eyjanna og koma þyrlunum í land. Skipið var ekki búið Chaff-tálbeitum svo að eina vörn hins gamalreynda skipherra, Ians Norths, var að snúa skutnum í átt að flugskeytinu í von um að það myndi stoppa það. En skipið náði ekki að snúa sér og skeytið fór inn í það að aftanverðu og stöðvaðist djúpt inni í því. Ekki er vitað hvort flugskeytið sprakk, en líkt og í Sheffield áður kviknaði mikill eldur. Af 160 manna áhöfn dóu tólf. Þeirra á meðal var skipherrann. Með birgðaskipinu fórst mikilvægur þyrlufloti og átti það eftir að hamla mjög öllum aðgerðum Breta á Falklandseyjum.
Goose Green
<!-- ### Flytja á aðalgrein ### Fieldhouse knúði á yfirmann breska landgönguliðsins Julian Thompson um að aðgerðir á landi byrjuðu tafarlaust. Gömul áætlun um að gera áhlaup á Goose Green/Darwin svæðið var endurlífguð í þeim tilgangi og Thompson skipað að koma henni í framkvæmd. Upphaflega áætlunin gerði ráð fyrir áhlaupi, þ.e. „valda eins miklum usla og mögulegt væri og snúa svo aftur til landgöngusvæðisins“, en nú var gert ráð fyrir árás í stað áhlaups, þ.e. „andstæðingurinn sigraður og herfylkið tæki staðinn á sitt vald“.
Það er ljóst að Thompson framkvæmdi áætlunina með hálfum huga. Aðeins 2. herfylki fallhlífasveitarinnar var ætlað að framkvæma hana. Einu upplýsingarnar sem til voru um staðsetningu varnarliðsins og stærð þess komu frá fjögurra manna SAS hóp sem hafði dvalist þar í nokkrar vikur. Hins vegar kom í ljós að þær voru ónákvæmar og gjörsamlega gagnslausar. Stórskotalið er afar mikilvægur þáttur í hernaðaraðgerðum, ekki aðeins til að eyða mikilvægum farartálmum á borð við skotgrafir og vélbyssuhreiður, heldur einnig til að brjóta andstæðinginn niður. Thompson sendi aðeins hálfa stórskotaliðssveit, eða þrjár fallbyssur, til stuðnings auk herskips. Þetta braut gegn hefðinni sem gerir ráð fyrir að ein stórskotaliðsveit sé á hvert herfylki.
Í orrustu líkt og þessari er afar mikilvægt að koma andstæðingnum sem mest á óvart. Í þeim tilgangi kom upp sú hugmynd að flytja herfylkið annaðhvort með þyrlum eða landgönguprömmum. Tilgangurinn var sá sami, þ.e. að komast aftan að setuliðinu (þ.e.a.s. sunnan frá). Aðeins fjórar þyrlur og áhafnir voru búnar nætursjónaukum og voru þær bundnar við önnur störf í kringum landgöngusvæðið. Þyrluflutningar að degi til komu ekki til greina þar sem Bretar höfðu ekki algjör yfirráð í lofti. Seinni möguleikinn, þ.e. að flytja herfylkið sjóleiðina, var einnig talinn óhentugur þar sem landgönguprammarnir þyrftu að öllum líkindum að nota ratsjákerfi sín og þar með væri ólíklegt að komast mætti aftan að Argentínumönnunum óséðir. Þar að leiðandi var fallið frá því að koma aftan að andstæðingnum.
Úr því að herfylkið varð að fara fótgangandi neyddist það til að skilja eftir þó nokkurn hluta þungavopna sinna, t.d. sprengjuvörpur. Venjulega hafði herfylkið sína eigin Land Rover jeppa til að flytja slík vopn en jepparnir voru enn um borð í flutningarferjunni Elk og áttu reyndar eftir að vera þar fram yfir átökin. Síðast en ekki síst taldi Thompson óráðlegt að senda létta Scorpion skriðdreka til stuðnings. Thompson taldi ranglega að mjúkt og rakt undirlendið við Goose Green/Darwin myndi reynast skriðdrekunum ofraun. En eins og Thompson viðurkenndi sjálfur síðar þá var fátt sem þessir litlu en öflugu skriðdrekar gátu ekki gert. Þrátt fyrir lágmarksstuðning frá stórfylkinu taldi yfirmaður herfylkisins, Jones undirofursti, verkefnið gerlegt. Nokkrum dögum fyrr hafði Thompson frestað áhlaupinu Jones til mikillar gremju. Jones var kominn til eyjanna í einum tilgangi og það var að berjast.
Argentínumenn höfðu komið upp flugaðstöðu í Goose Green sem þeir nefndu Condorflugvöll. Yfirmaður argentínska flughersins á staðnum, Pedroza stórsveitarforingi (Air Commodore) var jafnframt yfirmaður alls setuliðsins sem einnig var skipað C undirfylki 25. hersveitarinnar og 12. hersveitarinni. Yfirmaður 12. hersveitinnar, Piaggi undirofursti, var jafnframt yfirmaður landhersins en þó undir Pedroza. Hermenn 12. hersveitarinnar voru ólíkt hermönnum 25. hersveitarinnar taldir afar slakir hermenn. Stuttu fyrir orrustuna skipaði Menendez, yfirmaður argentínska setuliðsins, Omari Parada stórfylkisforingja að fljúga suður og taka sjálfur við stjórn setuliðsins. Parada kaus hins vegar að stjórna átökunum í gegnum talstöð frá þægilegum höfuðstöðvum sínum í Stanley!
Þann 26. maí fékk Jones undirofursti skipun um að ráðast á Darwin/Goose Green. Allur dagurinn fór í að þramma til Camilla Creek House. Camilla Creek House var yfirgefið „útibú“ frá Goose Green sem Jones hafði látið hertaka tveim dögum áður. Í þessu litla húsi tókst 650 manna herfylkinu að koma sér fyrir um nóttina.
Kvöldið fyrir sjálfa árásina heyrðu hermenn 2. herfylkis fallhlífasveitarinnar sér til mikillar undrunar og reiði frétt heimsþjónustu breska útvarpsins (BBC World service) um að vænta mætti árásar á Goose Green/Darwin svæðið. Slökum fjölmiðlatengslum breska varnamálaráðuneytisins var um að kenna, ekki í fyrsta né heldur síðasta sinn. Jones undirofursti ákvað þrátt fyrir viðvörun að halda áfram aðgerðinni. Ljóst er nú að argentínska setuliðið vissi um ferðir Bretanna en ákvað að senda ekki frekari liðsauka til að auka setulið sitt við Goose Green/Darwin að svo stöddu.
Hálftíma síðar, eða um 04:00 að staðartíma hófst sjálf orrustan. B og D undirfylk bresku fallhlífahermannanna afgreiddu fyrstu línuna af skotgröfum vestanmegin á eiðinu, án þess að lenda í miklum vandræðum. Á sama tíma hófst sókn A undirfylkið hinum megin á eiðinu. Fyrsta markmið þess var staður sem nefndist Coronation point. Bretarnir höfðu upplýsingar um skotgrafir setuliðsins þar en þegar að var komið reyndust þær yfirgefnar
Samkvæmt áætlunni var næsta markmið A undirfylkisins að ná þéttbýliskjarnanum í Darwin. Góður árangur A undirfylkisins í upphafi gaf falska von um að argentínska setuliðið ætlaði að gefast upp án baráttu. Flokksdeild úr C undirfylki 25. hersveitarinnar hafði í millitíðinni komið sér fyrir á hæð sem framvegis verður nefnd Darwinhæð. Hæðin myndaði hluta af meginvarnarlínu setuliðsins. Áður en Bretarnir vissu höfðu þeir komið sér í gildru, því skotþunginn á Darwinhæð batt þá niður. Jones, sem var staðsettur nokkru aftar, var orðinn óþolinmóður og dreif sig fram til að athuga hvað hefði seinkað sókn A undirfylkisins.
Þegar Jones kom á staðinn fann hann yfirmann undirfylkisins, Farrar-Hockley majór, þar sem hann var að fara yfir stöðuna. Jones knúði á um aðgerðir en án árangurs. Að lokum reyndu Wood höfuðsmaður, starfsmannastjóri herfylkisins, Chris Dent höfuðsmaður, næstráðandi A undirfylkisins og Hardman riðilstjóri að leiða árás sem rofið gæti pattstöðuna. Þeir létu allir lífið og árásin fjaraði út. Jones undirofursti ákvað þá að leiða sjálfur gangsókn gegn Argentínumönnunum. Hann kallaði eftir stuðningi og hljóp af stað. Aðeins lífvörður hans, Barry Norman liðþjálfi, fylgdi honum eftir enda virðist sem enginn hafi heyrt í honum. Án þess að gera sér grein fyrir því hafði Jones komið sér í þægilega skotlínu argentínsks hermanns sem beið ekki boðanna og skaut á hann. Jones særðist illa og blæddi út nokkru síðar. Mikið hefur verið gert úr “hetjudáð” Jones og var honum látnum veitt æðsta viðurkenning fyrir hetjudáð, Viktoríukrossinn, þrátt fyrir að ljóst sé að viðbrögð hans voru klárlega illa hugsuð og framkvæmd í fljótfærni.
Við fráfall hans tók næstráðandi herfylkisins, Chris Keeble majór, við stjórn þess. Staðan sem blasti við Keeble virtist heldur dökk. B undirfylkinu hafði á sama tíma orðið lítið ágengt gagnvart varnarlínu Argentínumannanna við Bocahúsið hinum megin á eiðinu. Dagur var að renna upp og árásin virtist vera að fjara út.
Keeble skipaði Farrar-Hockley majór að sjá um sitt við Darwinhæðina og flutti sig um set þangað sem B undirfylkið sat fast. Hugmynd Keebles var að losa um stöðuna þar fyrst og koma síðan aftan að Darwinhæðinni. Í þeim tilgangi sendi hann flokksdeild vopnaða Milan gagnskriðdrekaskeytum. Þessi afar dýru flugskeyti komu að litlum í notum í baráttunni gegn skriðdrekum enda var setuliðið í Goose Green/Darwin ekki búið þeim. En í baráttunni gegn skotgröfunum kom Milan skeytið sér afar vel. Á sama tíma hafði yfirmaður D undirfylkisins, Neame majór, brugðið á það ráð upp á sitt eindæmi að laumast óséður með undirfylki sitt hægra megin við varnarlínu Argentínumannanna við Bocahúsið. Varnir Argentínumannanna gáfu sig og þeir lögðu á flótta.
Á sama tíma var staðan við Darwinhæð að breytast Bretum í vil. Milan gagnskriðdrekaflugskeytin höfðu þar fengið nýtt hlutverk með góðum árangri. Vígstaðan hafði á stuttum tíma snúist við og Bretarnir voru nú aftur komnir á skrið, sem er afar mikilvægt í hernaði.
Síðasti hluti orrustunnar einkenndist af mikilli óreiðu. Keeble skipaði A undirfylkinu að halda Darwinhæðinni á meðan C undirfylkið (sérhæft í njósnavinnu) sækti að Goose Green og D undirfylkið að flugvellinum. En framsókn D undirfylkisins tók óvænta stefnu þegar liðsmenn þess þurftu að beygja af leið vegna jarðsprengjusvæðis. D undirfylkið barst inn á svæði C undirfylkisins þar sem flokksdeildir undirfylkjanna blönduðust saman. Argentínumennirnir vörðust af miklum eldmóði og tókst að halda aftur af Bretunum með þungri skothríð. Tvær Pucara flugvélar gerðu árás með napalmsprengjum (alræmdum úr Víetnamstríðinu), en hæfðu ekki. Önnur Pucaravélin var hins vegar skotin niður. Bretar svöruðu með árásum Harrier þotna sem búnar voru klasasprengjum. Ein klasasprengja er búin 47 sprengjuoddum sem dreifast á meðan sprengjurnar eru í loftinu og geta því valdið miklum usla í þó nokkuð stórum radíus.
Fyrr um morguninn hafði Parada fyrirskipað flutning á liðsauka frá 12. hersveitinni á Kent fjalli til Goose Green svæðisins. Allan daginn höfðu þyrluflugmennirnir dregið lappirnar sökum veðurs en seinni partinn var þeim skipað að fljúga samstundis til Goose Green. Byrjað var að dimma þegar liðsmenn 2. herfylkis fallhlífahersveitarinnar urðu varir við liðsflutningana. Keeble sendi strax boð um þá norður til höfuðstöðvanna í San Carlos þar sem Thompson stórfylkisforingi tók þá ákvöðrun að senda J undirfylki 40. landgönguherfylkisins sem liðsauka.
Aldrei varð þó af þeim liðsflutningum því Keeble tókst að fá yfirmenn setuliðsins í Goose Green til að gefast upp. Stolt Argentínumanna var mikið og því ráðlögðu breskir fréttamenn sem voru með í för Keeble að sýna þeim fulla virðingu. Setuliðið fékk því að halda formlega uppgjafarathöfn. Setuliðinu, u.þ.b. 1500 hermönnum og flugliðum brá mjög þegar þeim varð ljóst að sigurvegarnir voru aðeins eitt herfylki eða um 650 menn!
Ekki er vitað um nákvæma tölu fallinna agentínskra hermanna en þeir eru taldir vera 47. Bretar misstu 17 menn, 15 fallhlífahersveitarmenn, einn meðlim konunglegu verkfræðisveitarinnar og einn þyrluflugmann. Enginn óbreyttur borgari særðist né lést.
Klukkan 2 um morguninn 27. maí hófu fjórar sveitir 2. fallhlífaherfylkis Breta árás á Goose Green, sem er næststærsta þorpið á eyjunum á eftir Stanley. Orrustan var hörð og stóð allan daginn og nóttina og fram á næsta dag þar til argentínska setuliðið gafst upp.
Orrustan um Goose Green var ein sú harðasta í öllu stríðinu. Mikilvægi hennar stafaði ekki síst af því að þetta var í fyrsta skipti sem hermenn þjóðanna mættust í alvöru orrustu. Sigurinn gerði Bretum kleift að koma sér fyrir á vesturhluta Austur-Falklandseyja.
Árásin á HMS Avenger
Á sama tíma gerði argentínski flugherinn árás á breska flotann. Skotmarkið var sem fyrr flugmóðurskipin bresku en á vegi Super Étendardsþotunnar var freigátan HMS Avenger. Freigátan var nýkomin suður til Falklandseyja og hafði verið að flytja SBS njósnahópa landgönguliða á land hér og þar um eyjurnar. Sunnan við Avenger var varnarlína (ekki ósvipuð þeirri sem HMS Sheffield var í 4. maí) þriggja 42-gerðar tundurspilla. Nyrsta skipið í línunni var HMS Exeter og það var Exeter sem fyrst varð vart við árásina. Exeter sendi boð um hana til Avenger sem misskildi boðin um flugskeytin á þann veg (þeir töldu þau vera tvö) að þau kæmu úr norðri þegar skeytið stefndi í átt að skipinu úr suðri.
Skoski þjóðarflokkurinn
Skoski þjóðarflokkurinn (enska: Scottish National Party, gelíska: Pàrtaidh Nàiseanta na h-Alba, skoska: Scots Naitional Pairtie, skammstafað sem SNP) er skoskur stjórnmálaflokkur sem hefur sjálfstæði Skotlands að leiðarljósi. Stefna flokksins er félagslegt lýðræði. Skoski þjóðarflokkurinn er stærsti stjórnmálaflokkurinn í Skotlandi hvað varðar meðlimi, þingmenn og bæjarfulltrúa. Skoski þjóðarflokkurinn var stofnaður árið 1934 og hefur haft stöðugt fulltrúa í Breska þinginu í Westminster frá sigri Winnies Ewings árið 1967.
Falklandseyjastríðið
Árásin á HMS Avenger
Stuttu seinna gerði áhöfn Avenger grein fyrir mistökum sínum. Þá var orðið of seint að snúa við svo skipið hægði á sér og stefndi bógnum (framparti skipsins) í átt að því og hóf skothríð af 4,5 þumlunga fallbyssu sinni. Skipverjum til mikillar ánægju sáu þeir eldhnött á himnum og töldu sig hafa skotið niður annað skeytið á flugi. HMS Ambuscade sem var statt sunnar sá hins vegar Exocetskeytið fljúga sakleysislega framhjá flotanum. Eldhnötturinn hafði raunar verið argentínsk Skyhawkvél sem hafði orðið fyrir Sea Dart flugskeyti frá Exeter. Hinar þrjár Skyhawkvélarnar stefndu í átt að Avenger. Eins og skipið sneri var ekki hægt að beita Sea Cat flugskeytunum svo að áhöfnin þurfti að láta fallbyssuna duga. Vélarnar þrjár gerðu árás en allar sprengjurnar lentu í sjónum sitt hvoru megin við skipið. Ein vélin hringsnerist af völdum þrýstings sem varð vegna sprengingar í sjónum undir henni og brotlenti. Avenger slapp óskadduð úr árásinni og tók með sér brak úr Skyhawkvélinni sem minjagrip (yfirkafarinn um borð neitaði víst að taka með líkamsleifar flugmannsins eins og næstráðandi skipsins hafði farið fram á!).
Skoski þjóðarflokkurinn
Við stofnun Skoska þingsins árið 1999 varð Skoski þjóðarflokkurinn annar stærsti flokkur í löggjafarþinginu og var aðal stjórnarandstöðuflokkurinn í tvö kjörtímabil. Í kosningunum 1997 vann flokkurinn flestu sætin í Skoska þinginu í fyrsta skipti og myndaði minnihlutaríkisstjórn með Alex Salmond við stjórnvölinn sem æðsti ráðherra Skotlands. Í kosningunum 2011 hlaut Skoski þjóðarflokkurinn stórsigur og varð fyrsti flokkurinn til að mynda meirahlutarstjórn frá stofnun Skoska þingsins. Núverandi leiðtogi flokksins og æðsti ráðherra er Humza Yousaf.
Falklandseyjastríðið
Black Buck 6
Þann 2. júní var Black Buck sex leiðangurinn farinn. Tilgangurinn var að eyðileggja ratsjástöð argentínska setuliðsins við Stanley, en eins og áður hefur komið fram þá höfðu yfirmenn loftvarnasveitanna reynt að notfæra sér ratsjár sínar til að miða út staðsetningu bresku flugmóðurskipanna. Vulcanþotan var í þeim tilgangi búin sérhæfðum amerískum Shrike-gagnratsjárflugskeytum. Það hafði verið keypt til að leysa bresk/franska Matraflugskeytið af hólmi en það var talið hafa þolað illa langt flug undir væng einnar Vulcanþotunnar alla leið frá Bretlandi. Tveir slíkir leiðangrar voru farnir með takmörkuðum árangri. Í seinni leiðangrinum neyddist Vulcanþotan til að nauðlenda í Brasilíu eftir að eldsneytisrani vélarinnar brotnaði.
Skoski þjóðarflokkurinn
Eins og er á Skoski þjóðarflokkurinn 47 af 59 skoskum sætum í Breska þinginu. Flokkurinn er sá stærsti í Skotlandi, en meðlimir hans eru um 127.000, eða um 2% Skota.
Falklandseyjastríðið
Árásin á Bluff Cove
<!-- ### Flytja á aðalgrein Þann 30. maí tók Jeremy Moore undirhershöfðingi við yfirstjórn breska landhersins á Falklandseyjum af Julian Thompson, sem gat nú einbeitt sér að stjórn þriðja stórfylksins. Fimmta stórfylkið, undir stjórn Tonys Wilsons stórfylkisforingja, var á sama tíma komið til eyjanna.
Hluti af fallhlífasveitinni hafði þar með einangrað sig nokkuð frá aðalbækisstöð breska hersins í San Carlosfirði. Moore óttaðist mjög að ef Argentínumenn gerðu árás á Fitzroy gæti mannfall orðið mikið. Hann ákvað því að flytja afganginn af 5. stórfylkinu yfir á austurhluta eyjarinnar til að styðja við fyrirhugaða árás á Stanley. Wilson þrýsti mjög á Moore um að verða ekki skilinn útundan í væntanlegri árás. Óljóst markmið 5. stórfylksins hafði ávallt skilið Moore eftir í lausu lofti um hver tilgangur stórfylkisins var. Stórfylkið skorti sínar eigin stuðningssveitir og þurfti því að reiða sig á birgðaflutningarsveit landgönguliðanna, sem sjálfir áttu fullt í fangi með að styðja hin fimm herfylkin.
Wilson skipaði Velsku vörðunum og Skosku vörðunum að halda fótgangandi yfir torfært landslag Austur-Falklandseyju og setja upp bækistöð í Bluffvík á austurströnd eyjarinnar. Gangan endaði hins vegar illa og herfylkin þurftu bæði að snúa við. Bæði voru liðsmenn herfylkjanna ekki í eins góðu ástandi líkamlega og félagar þeirra í landgönguliðinu og fallhlífahersveitunum og einnig voru engir þéttbýliskjarnar á gönguleiðinni þar sem herfylkin gátu leitað skjóls.
Moore varð því að flytja herfylkin eftir öðrum leiðum. Flutningur með þyrlum var ekki mögulegur vegna skorts á þeim, þannig að sjóleiðin var sú eina mögulega í stöðunni. Fearless og systurskip þess Intrepid gátu flutt heilt herfylki hvort um sig. Þau voru hins vegar talin of verðmæt. Clapp, yfirmaður herskipa við Falklandseyjar, kom til móts við Moore og heimilaði að skipin flyttu herfylkin hálfa leið og þaðan myndu landgönguprammar skipanna flytja herfylkin síðasta spottann. Þann 5. og 6. júní hélt HMS Intrepid af stað með Skosku verðina um borð. Síðasti spottinn með landgönguprömmunum reyndist þeim hins vegar erfiður og ljóst að þetta væri óheppilegur ferðamáti. Verðirnir komust þó alla leið til Bluffvíkur, fárveikir af sjóveiki.
Þann 6. og 7. júní var röðin komin að velsku vörðunum um borð í HMS Fearless. Um borð í Fearless voru aðeins tveir landgönguprammar sem einungis gátu flutt helmingin af herfylkinu. Ákveðið hafði verið að landgönguprammarnir sem fluttu skosku verðina kvöldið áður kæmu til móts við Fearless og flyttu hinn helminginn í land. Yfirmaður þeirra í Bluffvík treysti sér hins vegar ekki til þess og sendi boð þess efnis til Fearless. En vegna slæmra samskipta milli Fearless og höfuðstöðva 5. stórfylkisins komust boðin ekki á leiðarenda. HMS Fearless beið eins lengi og skipherra þess treysti sér til en lagði að lokum af stað áleiðis til San Carlos með helming Velsku varðanna um borð.
Ákveðið var því að flytja Velsku verðina næsta kvöld á flutningarskipinu Sir Galahad. Mikil töf varð á brottför Sir Galahad frá San Carlos sem gerði það að verkum að skipið þurfti að sigla lengri tíma að degi til en talið var ráðlegt. Skipstjóri skipsins hafði lagst gegn förinni en var skipað að sigla til Fitzroy sem er aðeins sunnar en Bluffvík. Í Fitzroy var einn landgönguprammi og einn birgðaflutningaprammi til taks vegna landgöngunnar. Yfirmönnum Velsku varðanna hafði ekki verið tjáð að hætt hefði verið við að sigla beint til Bluffvíkur. Yfirmaður prammanna hvatti þá til að yfirgefa skipið og fara fótgangandi til Bluffvíkur sem var alls ekki svo langt. Það hefði hins vegar þýtt að öll þungavopn undirfylkjanna tveggja hefði orðið eftir og óttuðust yfirmenn undirfylkjanna að þeir yrðu viðskila við vopn sín. Ákveðið var að einn landgöngupramminn flyttu hluta af vopnum undirfylkjanna meðan hinn hlutinn myndi fylgdi þeim landleiðina til Bluffvíkur.
Nokkur töf varð hins vegar á því að landgöngupramminn yrði til taks því að Sir Tristam var einnig statt þarna og var í miðjum klíðum að afferma birgðir. Þegar röðin loks kom að Sir Galahad nýtti yfirmaður sjúkraflutningasveitar sér tign sína og lét sveit sína ganga fyrir. Á sama tíma höfðu Argentínumenn, staddir á fjalli nokkuð frá, orðið varir við ferðir Bretanna við Fitzroy. Boðum var komið áfram til Argentínu og loftárás var skipulögð.
Alls var um að ræða þrjár Daggervélar og fimm Skyhawksprengjuvélar. Daggervélarnar urðu viðskila við félaga sína þegar þeir urðu varir við HMS Plymouth á ferð einsamalt í suðurenda Falklandssunds. Vélarnar gerðu árás á skipið, enn sem fyrr var sprengjunum varpað úr of lítilli hæð og skemmdir á breska skipinu urðu því minniháttar. Á sama tíma nálguðust Skyhawkflugvélarnar Fitzroyfjörð.
Tvær Skyhawkvélanna gerðu árás á Sir Tristam sem slapp án mikils skaða. Sir Galahad var hins vegar ekki svo heppið. Hinar þrjár argentínsku vélarnar slepptu sprengjum sínum í réttri hæð, og á stuttum tíma varð skipið alelda enda mikið um skotfæri og eldsneyti innan um hjálparlausa hermennina. Alls létust 48 menn, þar af 32 hermenn úr hersveit velsku varðanna og 150 særðust illa. Um var að ræða mesta mannskaða Breta í öllu stríðinu.
Sá þáttur sem vegur kannski þyngst í þessu öllu var að Bretar vanmátu argentínska flugherinn sem hafði ekki látið sjá sig í marga daga á undan. Annað herfylki fallhlífahersveitarinnar verður einnig að axla hluta ábyrgðarinnar því hefði ekki verið fyrir ferðalag þeirra til Fitzroy hefði mátt komast hjá þessum varasömu liðsflutningum.
Stuttu síðar flugu argentínsku Skyhawkvélarnar aftur yfir án þess að gera árás. Seinna þennan sama dag létust sex breskir landgönguliðar og sjóliðar þegar Foxtrot 4 landgöngupramminn varð fyrir árás Skyhawkvélar. Sea Harrier þotur hefndu árásarinnar stuttu seinna með því að skjóta þrjár Skyhawkvélar niður. Þann 30. maí tók Jeremy Moore undirhershöfðingi við yfirstjórn breska landhersins á Falklandseyjum af Julian Thompson, sem gat nú einbeitt sér að stjórn þriðja stórfylksins. Fimmta stórfylkið, undir stjórn Tonys Wilsons stórfylkisforingja, var á sama tíma komið til eyjanna. Wilson reyndi að koma tveimur hersveitum skosku varðanna og velsku varðanna yfir á austurhluta eyjarinnar þar sem þau áttu að koma sér upp búðum í Bluff Cove í aðdraganda orrustunnar um Stanley. Vegna erfiðra aðstæðna varð að flytja sveitirnar með skipum. Röð mistaka varð til þess að Argentínski flugherinn náði að skipuleggja árás á skipin og landgönguprammana óvarin í víkinni. 48 breskir hermenn létust og eitt skipið sökk.
Orrustan um Stanley
Lokakafli stríðsins var orrustan um höfuðstaðinn, Stanley. Yfirmaður argentísnka setuliðsins, Menendez, hafði um 11.000 manna herlið á eyjunum gegn svipuðum fjölda Breta. Tvær hersveitir voru staðsettar á Vestur-Falklandseyju og áttu ekki eftir að koma við sögu. Árás Bretanna var framkvæmd í tveim liðum. Aðfaranótt 11. júní gerðu herfylki 3. stórfylkisins árás vestan megin við argentínsku varnarlínuna á meðan 5. stórfylkið fylgdi því eftir með árás austan megin frá tveimur dögum síðar. Flugherinn og sjóherinn og sérsveitir studdu aðgerðir hersins. Með þessum árásum tókst Bretum að brjóta mótspyrnu Argentínumanna á bak aftur og Menendez leitaði eftir heimild forsetans til að hefja umræður um uppgjöf. <!-- #### Flytja á greinina Orrustan um Stanley #### Longdonfjall var yst í varnarlínunni og 3. herfylki fallhlífahersveitarinnar, undir stjórn Hews Pikes, átti að hertaka það. Mótherjarnir voru hluti af 7. hersveit argentínska hersins. Árásin var framkvæmd í myrkri. Fjallinu var skipt í tvö svæði, nefnd Wing back og Full back. B undirfylki fékk það verkefni að taka þann hluta fjallsins sem nefndist Wing back. Erfið og blóðug árás fylgdi í kjölfarið enda voru Argentínumennirnir búnir að koma sér vel fyrir í skotgröfum vopnaðir öflugum vélbyssum. Bretarnir þurftu að eyða hverri skotgröfinni á fætur annarri í erfiðu landslagi og urðu fyrir miklu mannfalli. Í einni slíkri árás á skotgröf fórnaði Ian McKay liðþjálfi lífi sínu til að þagga niður í vélbyssu sem hafði reynst Bretunum erfið. Fyrir hetjudáð sína var honum látnum veittur Viktoríukrossinn. Wing back svæðið vannst og A undirfylkið líka Full back svæðið án teljandi vandræða. Alls létust 18 breskir hermenn og fjöldinn allur særðist (ríflega helmingur B undirfylkisins var fallinn eða særður). Um 50 Argentínumenn féllu og aðrir 50 voru teknir fanga. Afgangurinn af herliðinu flúði.
Fyrir suðvestan Longdonfjall var Systrafjall. Eins og nafnið gefur til kynna samanstóð það af tveimur tindum. Menn Andrews Whitheads undirofursta, yfirmanns 45. landgönguliðaherfylkisins, áttu að ná því á sitt vald. Eitt argentínskt undirfylki varði fjallið og hafði það ekki verið þar lengi þannig að allar skotgrafir höfðu verið gerðar í flýti. Árásin byrjaði ekki vel. X undirfylkinu seinkaði um þrjár klukkustundir á leið sinni. Þeirra hlutverk var að draga athygli Argentínumannanna frá þeim stað þar sem aðalsóknin kæmi. Z undirfylkið fylgdi síðan á eftir með árás upp vesturhlíð fjallsins. Líkt og með fallhlífahermennina á Longdonfjalli tókst argentínsku hermönnunum að stöðva sókn Bretanna með mikilli skothríð. Ungur liðsforingi frá Wales sýndi mikið hugrekki þegar hann reis á fætur og hóf áhlaup eins síns liðs. Eftir nokkur vel valin blótsyrði frá félögum hans risu þeir á fætur og fylgdu foringja sínum eftir með stríðsöskri undirfylkisins Zulu!. Líkt og með hetjudáð McKays áður skipti framtak þessa unga liðsforingja sköpum. Aðeins einn landgönguliði féll í áhlaupinu. Síðasti liður orrustunnar var árás Y undirfylkisins, sem kom aftan að Argentínumönnunum, og á skömmum tíma hrundu varnir þeirra. Fjórir landgönguliðar létu lífið og tíu særðust. Bretar fundu tíu lík argentínskra hermanna og handtóku um 50.
Síðasti áfangi árásar 3. stórfylkisins var Harrietfjall. 42. landgönguliðsherfylkinu var falið þetta verkefni og til varnar var C undirfylki 4. hersveitar argentínska hersins. Áætlun Nick Vaux undirofursta, yfirmanns landgönguliðsins, var mjög djörf. Tvö undirfylki voru send fótgangandi suður fyrir fjallið í þeim tilgangi að koma aftan að vörnum Argentínumannanna sem voru staðsettir í vesturhlíð fjallsins. Á sama tíma hélt breska stórskotaliðið Argentínumönnunum uppteknum vestanmegin. Lítið mátti út af bera enda lá leiðin, í myrkri, í gegnum mörg argentínsk jarðsprengjusvæði. Þessi hluti árásinnar gekk vel. Undirfylkin héldu upp fjallið og komu að hópi Argentínumanna sofandi. Því næst færðu þeir sig yfir á ausurhlið fjallsins þar sem mótstaðan efldist. Nevland riðilsstjóri sýndi mikið hugrekki þegar hann læddist að vélbyssuhreiðri einsamall og skaut vélbyssuskyttuna til bana. Á bakaleiðinni fékk hann skot í báða fætur en lifði af og var verðlaunaður fyrir dáð sína. Fimm tímum seinna höfðu varnir Argentínumannanna verið brotnar á bak aftur. Aðeins einn landgönguliði féll og 20 særðust. Talið er að um 25 Argentínumenn hafi fallið og um 300 voru teknir til fanga.
Margir argentínsku hermannanna höfðu barist af miklu hugrekki og reynst Bretum erfiðir en fagmennska bresku hermannanna hafði enn og aftur komið í ljós.
Í aðdraganda árásarinnar og í árásinni sjálfri höfðu herskip Breta verið send að landi til að hjálpa stórskotaliðinu við að halda uppi stórskotahríð á Argentínumenn. Argentínumenn tóku það til brags seint í maí að flytja Exocet MM.38 flugskeyti, sem allajafnan voru um borð í herskipum argentínska flotans, í land. Með smá ímyndunarafli höfðu Argentínumenn komið sér upp hættulegu vopni. Flugskeytunum var fyrst beitt 28. maí, þegar eitt flugskeyti flaug yfir bresku freigátuna HMS Avenger án þess að valda skipinu skaða. Bretar gerðu sér grein fyrir hættunni sem af flugskeytunum stafaði og bundu þannig um hnútanna að engin skip væru staðsett undan strönd eyjanna þegar dagur reis Aðfaranótt 13. júní var tundurspillirinn HMS Glamorgan að styðja árás 45. landgönguliðsherfylkisins á Systrafjalli. Þar sem árásinni seinkaði ákvað skipherrann að seinka brottför sinni nokkuð. Á leiðinni aftur til flotans út á Atlantshafi fór skipið of nálægt landi og lenti þar með í skotlínu flugskeytis. Argentínumenn biðu ekki boðanna heldur skutu flugskeytinu sem lenti á skut skipsins þar sem það hélt áfram inn í flugskýlið. Líkt og fyrri daginn þá virðist sem skeytið hafi ekki sprungið. Skipið slapp vel og aðeins 13 skipverjar létust. Þetta var í síðasta sinn sem franska Exocetflugskeytið kom við sögu í stríðinu.
Moore undirhershöfðingi hafði vonast til að 5. stórfylkið myndi fylgja eftir velgengni 3. stórfylkisins með árás næstu nótt en yfirmenn herfylkja 5. stórfylkisins höfðu ekki náð að kanna nægilega vel aðstæður og fóru því fram á frest. Moore frestaði því öðrum áfanga árásinnar um einn sólarhring. Argentínski flugherinn reyndi í millitíðinni að styðja landa sína á vígvellinum með loftárásum. Nokkrar Skyhawkvélar gerðu árás á höfuðstöðvar Julians Thompsons og 3. stórfylkisins. Skemmdir urðu ekki teljandi og engin lést í árásinni. Seinna að köldi 13. júní lögðu nokkrar Canberrasprengjuvélar upp í síðasta leiðangur argentínska flughersins í stríðinu. Hætt var við leiðangurinn eftir að ein vélin var skotin niður af breska tundurspillinum HMS Cardiff.
Breski flugherinn lét heldur ekki sitt eftir liggja. Í fyrsta sinn í sögu hans var leysigeislatækni notuð til að stýra sprengjum. Þessi aðferð tryggði betur öryggi flugmannanna og þýddi nákvæmari hittni en áður hafði þekkst.
Að kvöldi sunnudagsins 13. júní hófst annar áfangi árásinnar. Annað herfylki fallhlífahersveitarinnar færðist aftur yfir til 3. stórfylkisins. Markmið herfylkisins var að taka Wirelesshrygginn norðan megin við Longdonfjall. Austan megin við Systrafjall var Tumbledownfjall sem var markmið skosku varðanna. Ef síðarnefnda árásin gengi að óskum áttu Gurkha hermennirnir að gera árás á Williamsfjall, sem er fyrir innan Tumbledownfjall.
Árás skosku varðanna hófst fyrst. Landslag við Tumbledownfjall útilokaði sambærilega árás og landgönguliðarnir höfðu gert á Harrietfjalli þar sem eina færa leiðin upp fjallið var hryggur á vesturhlíð þess. Á fjallinu voru án efa bestu argentínsku hermennirnir á svæðinu, tvö undirfylki úr öðru landgönguliðaherfylki argentínska flotans. Fyrsti þáttur árásinnar var leiðangur höfuðstöðvaundirfylkisins, auk sex skriðdreka, meðfram vegi á milli Tumbledownfjalls og Williamsfjalls. Vegurinn lá til Stanley og tilgangurinn var að draga athygli herliðsins frá aðalárásinni. Mannfall hópsins var um 30% en honum tókst engu að síður ætlunarverk sitt. Á eftir fylgdu árásir þriggja undirfylkja Skosku varðanna upp vesturhlíð fjallsins. Í nokkra klukkutíma sat allt fast hjá Bretunum. Smátt og smátt tókst þeim þó að ná yfirhöndinni. Líkt og í Goose Green/Darwin orrustunni komu flugskeyti ætluð til skriðdrekavarna að góðum notum. Árás skosku varðanna stóð yfir í um 11 klukkustundir. Níu Bretar létu lífið og 43 særðust í þessari hörðu orrustu. Argentínumenn misstu 24 hermenn og 43 særða.
Margir höfðu haft efasemdir um ágæti þess að senda lífvarðarsveitir til Falklandseyja. Skosku verðirnir höfðu sannað styrk sinn með því að sigra sterkasta andstæðinginn í varnarlínu argentínska hersins.
Þar sem dagur var byrjaður að rísa þegar orrustunni um Tumbledownfjall lauk, var ákveðið að fresta árás Gurkhaherfylkisins á Williamsfjall.
Við Wirelesshrygginn (raunar tveir hryggir) var 2. herfylki fallhlífahersveitarinnar, undir stjórn nýs yfirmanns, Davids Chaundlers undirofursta, tilbúið að heyja aðra orrustu sína í stríðinu. Til varnar voru hermenn úr 7. hersveit argentínska hersins. Árásin gekk eins og í sögu og þrátt fyrir harða mótspyrnu argentínsku hermannanna undir lokin reyndist þetta auðveldur sigur Bretanna. Eina gagnsókn argentínska hersins í átökunum um hæðirnar var framkvæmd við Wirelesshrygginn en hún var máttlaus og rann fljótt út í sandinn. Aðeins þrír breskir hermenn létu lífið í orrustunni.
Á sama tíma voru breskir sérsveitarmenn (SAS, SBS og menn úr konunglegu landgönguliðinu) við nálæga hæð að draga athygli Argentínumannanna frá árásinni á Wirelesshrygginn. Sérsveitarmennirnir höfðu unnið frábært starf á eyjunum frá því um miðjan apríl (þeir voru fyrstu bresku hermennirnir til að ganga á land) við að safna upplýsingum um Argentínumennina og voru að reyna að fanga athygli almennings með þessari árás. Árásin fór hins vegar út um þúfur eftir að nálægt argentínskt sjúkraskip varð vart við ferðir hraðbáta Bretanna.
Ófarir næturinnar höfðu fyllt mælinn fyrir þúsundir argentínskra hermanna, sem héldu fótgangandi til Stanley vonsviknir og svangir eftir nóttina. Gurkhaherfylkið mætti engri mótspyrnu á Williamsfjalli og innsti kjarni varnalínunar í kringum Stanley, Sapperhæð, var yfirgefinn. Eina baráttan um hæðina var raunar milli yfirmanna bresku stórfylkjanna. Sapperhæð hafði verið úthlutað til 3. stórfylkisins en Wilson yfirmaður 5. stórfylkisins flutti engu að síður hermenn úr Velsku vörðuna með þyrla á fjallið án þess að hafa fengið til þess leyfi. Wilson sætti mikilli gagnrýni eftir stríðið og lét af störfum stuttu eftir heimkomuna. Menendez gerði sér grein fyrir hversu alvarleg staðan var orðin. Hann leitaði til forseta Argentínu, Galtieris og reyndi að fá hann til að samþykkja ályktun Sameinuð þjóðanna nr 502, sem gerði ráð fyrir að Argentína drægu herlið sitt til baka. Galteiri svaraði honum með orðunum: „Menn þínir eiga að sækja fram en ekki hörfa!“ Menedez svaraði forsta sínum með orðunum: „Ég geri mér grein fyrir því að þú hefur ekki hugmynd um stöðu mála hérna.“