cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Movimento pedophile
Francia
In maio 1977, le jornal Libération, addicte al theses del revolution sexual disveloppate apertemente desde maio del 68, publicava un articulo (que esserea publicate novemente le prime de martio 1979 ) titulate «Naissance du "front de libération des pédophiles"», appellante a participar in un reunion pro crear le Front de Libération des Pédophiles (Fronte de Liberation del Pedophilos, FLIP). Le prime reunion del FLIP habeva loco le 2 de april in le campus de Jussieu e in illo participava un trentena de personas. Le FLIP non supervivera a causa del divergentias surgite inter su participantes, ma alcunos del plus radical fundara, in le medio de 1977, le Fronte de Action e Recerca pro un Infantia Differente (Front d'Action et de Recherche pour une Enfance Différente, FRED), que in decembre del mesme anno definira un programma, publicara qualque textos in 1978 e finalmente disparera al initio de 1979 pro manco de organisation e a causa de dissensiones inter su membros.
In julio 1979 on funda le Gruppo de Recerca pro un Infantia Differente (Groupe de Recherche pour une Enfance Différente, GRED), que devenira le prime association pedophile durabile in Francia. Membro del Comité d'Urgence Anti-Répression Homosexuelle (Committee de Urgentia Antirepression Homosexual, CUARH) e del Association International de Gays, le GRED manifestara in su bulletin Le Petit Gredin le voluntate de «ampliar su publico al "professionales" del infantia, al genitores ipse, al judices e al educatores. E al infantes!», con le scopo de devenir un instrumento de debatto, ultra le activismo, un attitude que illo adoptara anque in le conferentias e tabulas ronde in le quales illo participara como invitato. Illo disparera bruscamente in 1987.
Petitiones contra le etate de consentimento
Inter 1977 e 1979, durante que on discuteva un reforma del Codice penal in le Parlamento francese, numerose intellectuales signava petitiones e litteras aperte demandante le dispenalisation de tote le relationes consentite inter adultos e minores de 15 annos (etate de consentimento in Francia), sin limite de etate. Le plus notabile, publicate in le jornal Le Monde le 26 de januario 1977 e reproducite anque per Libération, se titulava «Littera aperte sur le revision del lege sur le delictos sexual concernente le minores», e esseva scribite in appoio de tres citatanos francese qui habeva comparite ante le Tribunal de Versailles sub le accusation de «attentato al pudor sin violentia sur minores de minus de 15 annos» e de haber photographate lor partenarios durante lor jocos sexual. Duo inter illes esseva in prision preventive desde 1973, facto que le littera describeva como «scandalose». Le texto accentuava que le infantes non habeva suffrite «le minime violentia», sublineava que le relationes habeva essite «consentite» e affirmava que «il ha un clar disproportion, de un latere, inter le classification como «delicto» que justifica un si excessive rigor, e le natura del actos attribuite; e de un altere, inter le character antiquate del legislation e le realitate quotidian de un societate que tende a recognoscer in le infantes e le adolescentes le existentia de un vita sexual».
Le petition, inviate al Parlamento, esseva signate per 69 personalitates, inter illes le philosophos Louis Althusser, Simone de Beauvoir, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-François Lyotard, Jean-Paul Sartre, e André Glucksmann, le philosopho e semiologo Roland Barthes, le romancero e activista pro le derectos del homosexuales Guy Hocquenghem, le advocato e professor de derecto Jean Danet, le scriptor e cineasta Alain Robbe-Grillet (seligite membro del Academia Francese in 2004), le scriptores Louis Aragon, Catherine Millet, e Philippe Sollers, e le pediatra e psychoanalista infantil Françoise Dolto.
Le 4 de april 1978 on diffundeva per le radio de Paris un debatto a fundo inter Michel Foucault, Jean Danet e Guy Hocquenghem, in le qual istes explicava lor rationes in favor del abolition del etate de consentimento. Iste conversation essera publicate in francese con le titulo «La Loi de la pudeur».
In 1979, le jornal Libération publicava un littera simile in appoio de Gérard R., un citatano francese accusate de un «delicto sexual sur minores», in expectativa de judicio desde 18 menses. Illo esseva signate per 63 personas, inter illes Pascal Bruckner, Georges Moustaki e Christiane Rochefort. Le littera informava que Gérard viveva con pueras de 6 a 12 annos, «cuje aspecto resplendente monstra al oculos de omnes, inclusive lor genitores, le felicitate que illas trova [in Gérard]».
Regno Unite
In 1974, sub le auspicio del association Scottish Minorities Group, on creava in Scotia le organisation Paedophile Information Exchange (PIE). Su membros fundator esseva Michael Hanson, studente homosexual, e Ian Campbell Dunn, activista pro le derectos del homosexuales non-pedophile. Le assemblea inaugural habeva loco in martio 1975 e in julio on installara le sede in London, de ubi proveniva le major parte del interessatos. Keith Hose, ligate al Gay Liberation Front (GLF), deveniva su presidente. In novembre, le PIE submitteva al Committee de Revision del Codice Penal un reporto de 17 paginas con su proprie propositiones concernente le relationes pederastic, sin successo.
Le gruppo decidera facer se cognoscer melior per le grande publico, malgrado le riscos que isto representava. In 1975, Hose dava in le congresso annual del association Campaign for Homosexual Equality un longe discurso sur le pedophilia, del qual se facera echo le jornal The Guardian. In april 1976, le PIE lanceava le revista Understanding Paedophilia, in le qual apparera numerose studios sur le pedophilia e le prime statisticas sur le preferentias del pedophilos.
In 1977, con circa 250 membros, le PIE assimilava lo que restava de Paedophile Action for Liberation (PAL), gruppo proveniente de un scission del GLF de London-Sud que habeva essite objecto de attaccos de parte del pressa. Le mesme anno, le PIE attingeva un certe relevantie public depost le celebration de un incontro aperte in London e le participation de su nove presidente, Tom O'Carroll, in un congresso in Swansea del Societate Britannic de Psychologia, re le thema «Amor e attraction». Iste duo manifestationes public discatenara un agressive campania de pressa contra le ideas defendite per le PIE.
In 1978, le PIE deveniva membro del Consilio National pro le Libertates Civil (hodie cognoscite como Liberty). Durante su affiliation, le association facera campania contra le tractamento informative del pressa verso le gruppos pedophile e in favor del reforma del etate de consentimento, e se opponera al propositiones pro prohibir le pornographia infantil.
In 1978, un articulo sur le assemblea annual del PIE publicate in le tabloide News of the World duceva le policia a facer un perquisition in casa del activistas cuje nomines habeva essite revelate in su paginas. Cinque membros del committee executive del association, inter illes Tom O'Carroll, es accusate de «conspiration pro corromper le moral public» a causa del servicio de correspondentia inter membros del association, e le editores de Understanding Paedophilia es accusate de «obscenitate». Le activitates del PIE esseva fortemente affectate e plure membros decideva abandonar le organisation. Il pare que le gruppo habeva essite infiltrate per un membro del MI6.
In 1983, le pressa suggereva qualque sorta de connexion inter le association e le violation, multo mediatisate, de un puero de six annos in Brighton. Ante isto, duo membros del PIE dava un interview pro negar le rumores. Malgrado isto, le die sequente le pressa publicava titulares sensationalistic que presentava le association como un gruppo de corruptores e abusatores: «Le terribile veritate sur le PIE: le pervertitores de infantes nos dice como illes age» (Daily Express) o «"Como nos age", per le membros londonan del PIE: le pervertitores de infantes confessa» (Evening Standard). Le communitate gay a pena reageva, excepte le Gay Youth Movement.
In 1984, isolate e objecto de disapprobation general, le PIE decideva annunciar le cessation de su activitates.
Germania
In Germania esseva multo active inter le fin del annos 1970 e le initio del annos 1980 Indianerkommune, un auto-denominate «communa de liberation del infantes». Al initio del annos 1980 existeva le Gruppo de Travalio sur le Pederastia-Pedophilia (Arbeitskreis Päderastie-Pädophilie, AKP), un parve gruppo de reflexion formate in 1979, que appoiava le pedophilos heterosexual. A partir de 1979, in Germania Occidental, le Societate German de Studio e Travalio sur le Pedophilia (Deutsche Studien und Arbeitsgemeinschaft Pädophilie, DSAP), integrava plure gruppos local e editava le bulletin Befreite Beziehung, postea Die Zeitung. In le fin de 1981, le disaccordos interne inter su 200 membros resultava in le dissolution effective del collectivo. AKP deveniva alora le principal association germanic. Ab le dissolution de DSAP nascerea Kinderfrühling, que reprendera le edition de Befreite Beziehung.
Le pedophilos german attingeva mesmo, specialmente in le annos 1980, appoios politic intra le Partito Verde, argumentante que le contactos sexual inter minores e adultos non solmente non es nocive pro le minores, ma anque necessari pro lor evolution psychosocial. Durante plure annos, le pedophilos gaudera de appoios politic, presentante lor sexualitate como le ultime bastion «a abatter in le quadro del liberation sexual».
Statos Unite
Post le Rebellion de Stonewall, qualque organisationes del movimento gay del Statos Unite e Canada, como National Gay Rights Coalition e Gay Alliance Toward Equality, demandara publicamente le suppression del etate de consentimento. In 1972, le Gay Activists Alliance de Chicago e New York, gruppo scindite ex le Gay Liberation Front, organisava un conferentia que reuniva militantes gay de 85 organisationes. Su demandas includeva le suppression del etate de consentimento.
In 1975, un sequitor de Wilhelm Reich e travaliator social retirate, Valida Davila, creava in San Diego (California) le Childhood Sensuality Circle (CSC), un «circulo de documentation e reflexion» que defendeva le abolition del etate de consentimento e publicava mesmo alcun brochures, como «Porno for Children» e «A Child's Sexual Bill of Rights». Illo functionava usque al medio del annos 1980, ma su influentia esseva multo limitate, nam illo non provara facer se cognoscer.
Campanias de 1977 contra le homosexuales
In 1976, Robin Lloyd, un correspondente de NBC, publicava le libro For Money or Love: Boy Prostitution in America. In le obra, cuje introduction esseva scribite per un senator del Statos Unite, Lloyd affirmava que existeva un immense rete de prostitution que involveva plus de 300 000 infantes. Le idea que detra le pornographia infantil il ha un grande negotio occulte basate sur le exploitation de minores comenciava con iste libro. Tamen, in nulle parte del obra il habeva ulle base empiric pro le numero 300 000; Lloyd ipse admitteva que illo esseva solmente un hypothese de travalio que ille habeva suggerite a diverse expertos pro poner a prova lor reactiones.
Le medios de communication sequeva in detalio le historias sur exploitation infantil. Durante 1977, le jornales national publicava novem articulos in respecto. The New York Times, un jornal que non esseva cognoscite pro su sensationalismo, publicava 27 articulos ille anno, in comparation con un in le duo annos anterior. Quando in maio 1977 le popular programma de television 60 Minutes consecrava un edition al pornographia infantil, se discatenava un unda de litteras al politicos. Ille primavera, un subcommittee del Committee de Affaires Judicial del Camera de Representantes celebrava un serie de audientias sur le subjecto que se prolongava usque al autumno, mantenente le pornographia infantil in le notitiarios del Statos Unite. On creava un platteforma contra le pornographia infantil, cuje appellos pro introducer mesuras plus sever contra isto recipeva un vaste appoio politic in le climate de panico moral regnante.
Le mesme anno, le governamento promulgava le Lege sur Exploitation Sexual Infantil, que prohibiva le utilisation de minores de etate in le realisation de pornographia, le transporto de infantes a transverso le frontieras statal, le prisa de imagines pornographic de minores e le production e diffusion de publicitate sur pornographia infantil.
Fundation de NAMBLA
NAMBLA se originava in le movimento gay surgite depost le tumultos de Stonewall evenite in 1969 in New York. Ben que existeva un debatto sur le relationes homosexual inter adultos e minores, le gruppos pro le derectos del gays esseva plus preoccupate con themas como le persecution policiari, le discrimination laboral, le assistentia sanitari e alteres. Usque un retata contra le clientes de prostitutos adolescente in Boston non occasionava un vaste copertura del medios de communication durante le ultime septimanas de 1977, le thema del relationes intergenerational non recipeva assatis attention pro impulsar le formation de un organisation como NAMBLA.
In 1978, depost un ben succedite campania del activistas gay del Boston/Boise Committee pro frustrar un stratagema del promotor de Boston Garret Byrne pro discoperir clientes de prostitutos adolescente per medio de un linea telephonic directe de avisos, le subcommittee de iste gruppo organisava un conferentia in le Ecclesia Communitari de Boston sur relationes intergenerational e etate de consentimento, in le qual participava circa 150 personas. Depost iste conferentia, 34 homines e plure garsones se aggruppava pro formar le North American Man/Boy Love Association, o NAMBLA Le encyclopedia NewgonWiki, in su articulo "Boston-Boise affair Boston-Boise affair", describe assi le eventos de Boston-Boise:
Al principio, NAMBLA recipeva un appoio considerabile de parte del gruppos gay de sinistra e in 1984 illo deveniva le prime organisation gay del Statos Unite que adhereva al Association International de Gays e Lesbianas (ILGA). Le equalation del leges sur le etate de consentimento inter heterosexuales e homosexuales esseva un parte principal del lucta pro le derectos del gays in le Regno Unite (ubi le etate de consentimento esseva de 21 annos) e in altere paises. . Alcun libertarios, como le scriptrices e leaders feministic Pat Califia, Kate Millett e Gayle Rubin, adhereva al causa. Tamen altere leaders del movimento feminista, que faceva nascer le revolution sexual e le movimento lesbic, considerava tote le typos de prostitution e de relationes intergenerational con adolescentes como un problema institutionalisate create per le structuras patriarchal del societate. Le opposition a NAMBLA deveniva evidente in le conferentia que organisava le prime marcha del orgolio gay in Washington in 1979. In 1980, un gruppo appellate Lesbian Caucus – Lesbian & Gay Pride March Committee distribueva foliettos exhortante le feminas a non participar in le marcha gay annual de New York a causa de un supponite dominio de NAMBLA e de su sympathisantes sur su committee organisative. Le anno sequente, depost le menacia de alcun lesbianas de formar picchettos, le gruppo gay del Universitate de Cornell, Gay People at Cornell (Gay PAC), annullava le invitation que illo habeva facite a David Thorstad, membro fundator de NAMBLA, proque ille sia maestro de ceremonias del Festival Gay de Maio. Le annos sequente, plus e plus organisationes pro le derectos del gays provava impedir le participation de NAMBLA in le paradas del orgolio gay.
Le assassinato del leader pro le derectos del homosexuales Harvey Milk, le influentia crescente del Majoritate Moral durante le presidentia de Ronald Reagan e le consequentias politic intensemente negative del prime annos del epidemia del SIDA convinceva multe leaderes gay pro renunciar al idea de un politica plus inclusive. In un contexto si disfavorabile pro le homosexuales in general, le leaderes gay retirava lor appoio al gruppos considerate al margine del communitate gay, inter illos NAMBLA, e optava pro un position plus proxime al currente principal. In le medio del annos 1980, NAMBLA esseva practicamente sol in su position e se trovava politicamente isolate.
Altere paises
In altere paises de Europa appareva parve gruppos, como le Gruppo Switze de Travalio sur le Pedophilia (Schweizerische Arbeitsgemeinschaft Pädophilie, SAP), le Gruppo de Travalio sur le Pedophilia (Paedofilia Arbeitsgruppen, PAG) de Svedia o le Gruppo Pedophile Norvegian (Norwegian Pedophile Group, NAFP), que essera mesmo inscribite in le federation de associationes national homosexual e depost esser expulsate devenira clandestin. Tote illos, ben que se face publicitate le unes le alteres in lor publicationes, es tamen poc numerose, poc influente e super toto poc coordinate, malgrado que on effectuara alcun tentativas de aggruppamento, a vices a scala national.
Reculamento
Al initio del annos 1980, le attingimentos del activismo pedophile europee (ignorante del campanias de 1977 contra le homosexuales in le Statos Unite) comencia a recular a causa de un drastic cambiamento moral verso le pedophilia. Specialistas como Frits Bernard e Bruce Rind ha definite como «hysteria» le attitude collective verso le pedophilia surgite in iste decennio.
Ma il es le annos 1990 que marca un authentic cambiamento de attitude in Europa. Le exclusion del organisationes pedophile del Association International de Gays e Lesbianas (ILGA) in 1994 lassara le movimento politicamente isolate. Le popularisation de internet fornira al movimento nove canales de expression e offerera al pedophilos le oportunitate de sortir del isolamento, ma al mesme tempore illo aperirea nove vias de persecution.
In 1996, le «affaire Dutroux» in Belgica habeva un grande repercussion international e exerceva un considerabile influentia sur le opinion public concernente le pedophilia, aperiente le cammino a illo que alcun autores appella «panico moral», alimentate per le medios de communication.
Cambiamento moral (1982–1989)
Al initio del annos 1980, tanto in le Statos Unite como in Europa, le activistas pedophile colligeva numerose recercas recente pro demonstrar que le minores es capace de prestar un consentimento informate pro haber relationes sexual, e mesmo de demandar sexo illes ipse. Con le scopo de construer un identitate collective pro le pedophilos, illes reivindica un importantia historic e pancultural del relationes intergenerational e argumenta que istos, ultra non esser necessarimente abusive pro le minores, pote essser mesmo benefic pro illes. Le avantiamento de iste ideas esseva tamen limitate per un forte opposition moral e politic al pedophilia, que crescera drasticamente durante le decennios sequente.
In Europa, le idea que tote contacto sexual inter adultos e infantes provoca sequelas psychologic grave sur iste ultimes deveniva un opinion multo extendite durante le annos 1980. Le censura se intensificava e le pedophilos comenciava a esser reguardate per le opinion public como le criminal le plus abjecte. Le figuras public qui se habeva distingite como voces dissidente in le annos anterior se affundeva poco a poco in le silentio. Le pressa cessara de parlar del movimento e se focalisara plus e plus sur le casos de «abuso sexual».
In octobre 1982 erumpeva in Francia le «affaire Coral», ligate a supponite abusos sexual committite in un centro de reception que sequeva le principios del antipsychiatria. Diverse personalitates public, como René Schérer e Gabriel Matzneff, restava inculpate durante alcun tempore. Le Monde licentiava iste ultime immediatemente depost su inculpation. Ben que illes essera absolvite e le condemnas imponite a alcunes del implicatos, pro relationes consentite con adolescentes, essera finalmente multo basse, le affaire habera un grande repercussion in le medios de communication que contribuera a attraher le atention sur le centros de reception e a questionar le antipsychiatria.
In Nederland, le discursos favorabile al pedophilia experimentava un reculamento. Durante le mesme periodo, le moral public concernente le questiones sexual esseva affectate negativemente a causa del irruption del SIDA e in consequentia reculava le successos del revolution sexual del annos 1960 e 1970.
In iste decennio, nonobstante, on creava alcunes del organisationes pedophile le plus importante de Europa. In 1982 on registrava officialmente in le Camera de Commercio de Nederland le association Martijn, que devenira le organisation europee le plus importante e durabile del activismo pedophile e usque a 1994 facera parte del Association International de Gays e Lesbianas. Anque in 1982, Philippe Carpentier creava in Belgica le Centro de Recerca e de Information sur le Infantia e le Sexualitate (Centre de Recherche et d'Information sur l'Enfance et la Sexualité, CRIES) , que disparera bruscamente in 1988 post que Philippe Carpentier e altere membros es condemnate pro production de pornographia infantil. In Danmark, in 1985, on creava le Association Pedophile Danese, aperte a pedophilos, sympathisantes e professionales diverse.
In 1985, le congresso del Partito Verde german in le stato de Rhenania del Nord-Westfalia appoiava le discriminalisation del pedophilia. Le mesme anno, le committee del partito approbava un declaration que demandava le «abolition de tote le limites de etate pro le relationes sexual mutuemente consentite», argumentante que istos non respecta «le derecto al autodetermination e al cerca del felicitate del infantes». Le partito, a ille tempore leader del revolution sexual in Germania, includeva inter le propositiones de su programma politic le suppression del etate de consentimento, affirmante que «le relationes sexual con infantes es edificante pro ambe partes [infantes e adultos]». Iste position suscitava un protesto e multe votantes habitual del partito transfereva lor votos al Partito Socialdemocrata.
Le dies 5 e 6 de julio 1986 habeva loco in Copenhagen (Danmark) un incontro international inter le representantes del associationes pedophile statunitense (NAMBLA), switze (SAP), australian, svedese, norvegian e danese, pro «establir le bases pro un intercambio regular de information inter le diverse gruppos e delinear un reflexion commun sur le strategia a sequer in lor lucta». Illes cercara le maniera de reintegrar le lucta pro le acceptation del pedophilia in le movimentos de liberation sexual e suggerera continuar a luctar conjunctemente con le homosexuales, recognoscente un forte hostilitate de parte del sector feminista. Iste incontro, que eveniva quando le movimento perdeva fortia, non habeva ulle effecto practic.
Le 5 de februario 1987, Frits Bernard, retirate desde 1985 de su travalio como psychologo e como teste experte e de su functiones in organisationes international, appareva como invitato special in le programma directe de Phil Donahue in le NBC The Phil Donahue Show (transmittite per 250 canales de television del Statos Unite e Canada) e defendeva apertemente le pedophilia, durante un hora sin interruptiones, con le appoio de un juvene de 23 annos qui durante su infantia habeva habite relationes sexual con adultos. Iste facto ha un grande importantia, pois que in 1987 le activismo pedophile jam confrontava un hostilitate social sempre plus grande in comparation con le situation del annos 1970.
In Nederland, le cambiamentos in le poter comenciava a concretar se. Le policia nederlandese e le membros del agentias de securitate habeva comenciate a esser maestrate in le Statos Unite sur le methodos del FBI pro sequer le pista del productores e collectionistas de pornographia infantil. In 1989, le ministro de justitia nederlandese, Frits K. Altes, declarava que on habeva tenite reuniones septimanal sur iste questiones con le FBI e le governamento britannic desde 1985. Desde 1984, le Congresso e le Senato del Statos Unite habeva accusate Nederland de maniera continuate (per medio del Subcommittee Permanente de Investigationes e del Committee de Affaires Governamental -dirigite a ille tempore per le republican William Roth-, que soleva crear e diffunder iste typo de accusationes desde le pressa national e international) de esser «[un del] principal exportatores de pornographia infantil al Statos Unite», affirmante que in Amsterdam on auctionava infantes publicamente pro le prostitution e le pornographia, un puncto que se demonstrava «intenibile» per le reporto final del Gruppo de Travalio sur le Pornographia Infantil (publicate in augusto 1986), dirigite per le ministro de justitia ipse.
In le fin del annos 1980 on creava in Nederland International Pedophile and Child Emancipation (IPCE), un organisation nascite con le scopo de preparar le gruppos pedophile del Association International de Gays e Lesbianas. Depost le expulsion del organisationes pedophile per le ILGA in 1994, IPCE continuava su labor, al principio como coordinator del gruppos pedophile a scala international e postea como collectivo private. Sin haber un character activistic, in nostre dies Ipce gere un sito web con un vaste archivo documental de obras academic sur le pedophilia e themas connexe. Le sito allogia anque un foro private de discussion sur iste typo de litteratura e sur le maniera de promover le discussion academic sur le pedophilia.
In 1989 on creava in Italia le Gruppo P, consecrate al discussion e le reflexion sur le relationes consentite inter adultos e minores. Un de su fundatores esseva Francesco Vallini, redactor del magazine gay Babilonia. Malgrado le character legal del association, su membros esseva arrestate per le policia in 1993 sub accusationes de «association criminal» e de haber habite supponite relationes sexual con minores. Francisco Vallini passava tres annos in prision, accusate de association criminal sur le base de su labor como coordinator del Gruppo P e de su scriptos in le bulletin del association, Il Corriere dei Pedofili.
Declino e isolamento (1990–2000)
In 1996 erumpeva in Belgica le affaire del belga Marc Dutroux. Le evenimento habeva un grande reperscussion international e aperiva le cammino a illo que alcun autores ha definite como «panico moral», alimentate per le medios de communication. Isto habeva un influentia multo negative sur le opinion public concernente le pedophilia. Tote le associationes pedophile del pais, como Dokumentatiedienst Pedofilie, Studiegroep Pedofilie o Stiekum, esseva claudite o restava al umbra. In Nederland, le relative tolerantia que ancora poteva existir verso le pedophilia dispareva finalmente.
Edward Brongersma, qui habeva essite objecto de persecution de parte de su vicinos e de agressiones in le via public a causa de su activismo in favor del acceptation del pedophilia, immerse in un profunde depression decideva poner fin a su vita in 1998 mediante euthanasia, in favor del qual ille se habeva manifestate durante su ultime annos. Post su morte, su archivos personal e su bibliotheca esseva transferite al Instituto International de Historia Social de Amsterdam. Un parte de su collection de imagines esseva confiscate per le policia, que los considerava pornographia infantil.
In 1998, le psychologos Bruce Rind, Philip Tromovitch e Robert Bauserman publicava in le Psychological Bulletin del Association American de Psychologia lor «Studio metanalytic sur le supponite proprietates del abuso sexual infantil usante monstras universitari». In 1999, NAMBLA publicava in su sito web un resume del studio con le titulo «Un bon nova sur le amor inter homines e pueros», ubi illo se congratulava proque, in su opinion, isto «demonstra que le actual guerra contra le boylovers ha nulle base scientific». Le documento dava loco a un grande controversia in le Statos Unite, que comenciava con le criticas de alcun conservatores social e fundamentalistas religiose, assi como de alcun psychiatras e psychotherapeutas, e arrivava usque al Congresso. Isto se monstrava preoccupate a causa del consequentias que le publication del resultatos poterea haber sur le paradigmas official concernente le pedophilia, e le 12 de julio 1999 approbava un resolution que condemnava le studio e declarava que le relationes sexual inter adultos e minores es abusive e nocive in tote le casos. Le condemnation de un studio scientific per le congresso esseva a ille momento un facto sin precedentes.
In 1999, le scriptor canadese John R. Sharpe deveniva popular pro haber succedite cambiar, sin representation juridic, alcun articulos del legislation canadese, presentante un appello de inconstitutionalitate in le qual ille allegava que le leges sur pornographia infantil de Canada (ubi es prohibite le representation de relationes sexual ficticie inter personages minor de 18 annos) vulnerava le derecto al libertate de expression e de pensamento. Puncto 129 e Punctos 241 e 242 del conclusiones del Corte:.
Controversia con le Association International de Gays e Lesbianas
In julio 1993, le Consilio Economic e Social del Nationes Unite (CESNU) confereva un status consultive al ILGA. In autumno, le Mission Permanente del Statos Unite presso le ONU discoperiva que NAMBLA esseva membro del ILGA. Le 16 de octobre, le Mission inviava un littera al ILGA ubi illo indicava que le Statos Unite demandarea su expulsion del CESNU si illo non «se dissocia de NAMBLA e altere organisationes membros [como Project Truth e le nederlandese Martijn] cuje scopo», secundo le opinion del Governamento del Statos Unite, «non es in consonantia con le activitates del ONU pro le derectos human». Le relationes del ILGA con NAMBLA suscitava forte criticas in le Statos Unite, specialmente inter alcun organisationes religiose. Le leaders de quasi tote le aggrupationes gay e lesbic del pais In 1994, le Alliantia Gay e Lesbic contra le Diffamation (Gay and Lesbian Alliance Against Defamation, GLAAD) adoptava un «Declaration de Position sur NAMBLA» in le qual illo declarava: Le mesme anno, le consilio del directores del Gruppo National de Travalio de Gays e Lesbianas (National Gay and Lesbian Task Force, NGLTF) adoptava un resolution sur NAMBLA que diceva: Gregory King, del association Human Rights Campaign (Campania pro le Derectos Human), declarava in 1997: «NAMBLA non es un organisation gay. [Su membros] non face parte de nostre communitate e nos rejecta totalmente lor tentativas pro facer creder que le pedophilia es un problema ligate al derectos civil del gays e del lesbianas.» NAMBLA respondeva que «le amor inter homines e pueros es homosexual pro definition», que «le boylovers e lor partenarios face parte del movimento gay e es elementos essential del historia e del cultura gay», e que «le homosexuales qui affirma que sentir se attrahite per pueros adolescente "non es gay" es tan ridicule como le heterosexuales qui dice que sentir se attrahite per pueras adolescente "non es heterosexual"». , e anque politicos homosexual como le diputato Barney Frank, demandava publicamente le expulsion de NAMBLA.
Malgrado le appoio del ILGA a NAMBLA durante un decennio, quatro del sex secretarios del ILGA, reunite in New York inter le 5 e le 7 de novembre 1993, demandava a NAMBLA su renunciation como membro del ILGA, affirmante que, si isto non deveniva effective, ille estate illes demandarea su expulsion a transverso de un assemblea general. Le die 7, le mesme secretarios publicava un communicato de pressa ubi illes declarava que le ILGA «condemna le pedophilia» e que «le scopos de NAMBLA [...]» esseva «in contradiction directe» con illos del ILGA. Le mesme mense, NAMBLA publicava un communicato ubi illo describeva le decision del ILGA de expulsar NAMBLA como «un tentativa coarde e dishoneste pro satisfacer le demandas del Mission del Statos Unite presso le ONU» e affirmava que «tote tentativa de relationar NAMBLA o le ILGA con le abuso [sexual] infantil es dishoneste e malitiose».
In 1994, le senator republican Jesse Helms presentava al Parlamento del Statos Unite un projecto de lege que visava supprimer 119 milliones de dollares in adjutas al Nationes Unite durante le annos fiscal de 1994 e 1995 si isto non rumpeva relationes con associationes que tolera le pedophilia. Le die 26 de januario, le Senato approbava le projecto per unanimitate. Le lege esseva signate in april per le presidente Bill Clinton.
Finalmente, in su 6e Congresso Mundial, celebrate in New York in junio 1994, le ILGA approbava per un large majoritate (214 votos a favor e 30 contra) le expulsion de NAMBLA, assi como de Martijn e Project Truth, accusante iste associationes de haber como scopo principal «appoiar o promover le pedophilia». In iste Congresso, le Association Federal de Homosexuales (Bundesverband Homosexualität, BVH) de Germania renunciava a su membrato al ILGA in protesto pro le resolutiones adoptate pro expulsar le organisationes pedophile.
Mesmo assi, le 16 de septembre 1994 le CESNU suspendeva le status consultive post que un investigation del autoritates american revelava que le ILGA habeva ancora un organisation pedophile, le german Verein für sexuelle Gleichberechtigung (Association pro le Equalitate Sexual, VSG), inter su plus de 300 gruppos associate. Le ILGA suspendeva le membrato de VSG in octobre 1994, usque a poter effectuar su expulsion de accordo con su Constitution, lo que eveniva in le sequente Congresso Annual del ILGA, celebrate in Helsinky in junio 1995. Le Association Federal de Homosexuales de Germania faceva alora un appello a tote le gruppos gay proque illes monstra lor solidaritate con lVSG.
Movimento pedophile in nostre dies (2001–presente)
A causa del contexto social e legislative fortemente disfavorabile pro le pedophilia, multe poc personas osa expressar publicamente lor appoio al movimento pedophile in nostre dies. Le defensa del pedophilia es excludite del debatto public e le poc activistas qui travalia apertemente in defensa del pedophilia es anglophone, german e nederlandese, como Tom O'Carroll (autor del blog Heretic TOC), Dieter Gieseking, Frans Gieles e Ad van den Berg. Extra le activismo organisate, de tempore in tempore appare in internet alcun initiativas personal in forma de blogs, foros o paginas web, que appoia su postulatos.
In 2004, Lindsay Ashford, un citatano statunitense radicate in Europa, deveniva popular depost testimoniar sur su pedophilia in un reportage publicate in le jornal The Express-Times de New Jersey. Postea ille dava un interview pro le programma de BBC 2 Am I Normal?, ubi ille affirmava que le parola pedophilia habeva essite deformate per le medios de communication usque a perder su signification original de amor al infantes e defendeva que le relationes sexual inter adultos e infantes es possibile sin que iste ultimes sia nocite.
In 2004, le Association Pedophile Danese decideva dissolver se e clauder su sito web durante le disveloppamento de un investigation sur le activitates del association initiate per le Procura General de Danmark e ante le forte attaccos de alcun jornalistas. Un gruppo scindite de membros disconforme con le decision, nominate DPA Group 04, decideva alora reaperir le sito del association. In un communicato publicate in iste sito, DPA Group 04 explicava que su membros se negava a «esser dominate per le pression injuste de jornalistas antidemocratic, politicos e gruppos non minus fanatic de Danmark e del estraniero», exprimeva su voluntate de «poter exercitar le libertate constitutional de expression que compete a tote le citatanos» e affirmava que le dissolution del association e le claudimento de su sito web esseva equal a ceder ante le terrorismo. Le association accusava altere gruppos de haber utilisate o menaciate utilisar ressources illegal contra le DPA, e mentionava expressemente Stop Pædofili Nu, que menaciava robar e publicar le lista de membros del organisation. In decembre 2005, le DPA esseva exonerate per le Committee Investigative del Ministerio de Justitia del Governamento Danese, que considerava que le association esseva legal in virtute del libertate de expression.
In 2006, tres activistas pedophile, inter illes Ad van den Berg, presidente de Martijn, fundava in Nederland le Partito del Caritate, le Libertate e le Diversitate (Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit, PNVD). Desde su initio, le PNVD esseva le centro de un controversia mundial a causa de alcun propositiones de su programma, como le reduction progressive del etate de consentimento e le legalisation del possession de pornographia infantil. Illo non succedeva participar in le electiones de 2006, pois que illo non colligeva le numero minime de signaturas exigite per le legislation electoral nederlandese pro poter presentar candidatos. Finalmente, le partito se dissolveva in 2010. In nostre dies, le Partito Communista de Grande Britannia (CCP) es le sol que defende in Europa le suppression del etate de consentimento.
Inter 2006 e 2010, le svedo Karl Andersson editava Destroyer, un magazine gay imprimite e publicate officialmente in le Republica Chec e distribuite internationalmente desde su sito web. Differentemente del major parte del magazines gay, Destroyer se focalisava exclusivemente sur le infantes e le adolescentes. Con un designo simile a illo de magazines como Playboy, illo includeva photos, essayos, interviews, recensiones, reportages, articulos sur cultura e narrationes. Le magazine recipeva multe criticas de parte del medios de communication e de alcun sectores, que lo accusava de «sexualisar» le infantia, ma Andersson se levava rapidemente in defensa de su publication e dava interviews pro argumentar contra su detractores. Le 27 de junio 2012, le corte de Assen (Nederland) illegalisava le association Martijn. Ben que illo se manteneva sempre intra le legalitate in vigor, le procura argumentava que «[le] activitates e ideas del association es contrarie al ordine public e al moral». Le association se dissolveva immediatemente e claudeva su sito web. Postea illo presentava un recurso de appellation, e le 2 de april 2013 le tribunal de Leeuwarden anullava su illegalisation. Isto fundamentava su decision in le derecto al libertate de association e in le facto que le activitates de Martijn non poteva esser considerate illegal. Tamen, in april 2014, le Corte Supreme de Nederland, sequente le consilio del Advocatia General del Stato, illegalisava de novo le association e ordinava su dissolution.
In 2015, David Kennerly lanceava le documentario A Decent Life: The Dissenting Narrative of Tom O'Carroll («Un vita decente: Le discurso dissidente de Tom O'Carroll»), focalisate sur le figura de Tom O'Carroll. In isto, Tom O'Carroll parla de su experientia in le PIE e defende le theses del activismo pedophile. Le film, diffundite a transverso YouTube, esseva producite a partir del material obtenite de un interview de Steve Humphries a Tom O'Carroll pro le documentario The paedophile Next Door, que debeva esser diffundite per le Channel 4 britannic le 25 de novembre 2014, ma que esseva finalmente abandonate.
Die International del Amor al Infantes
Pedophilos heterosexual instaurava postea le Die de Alicia. Le data del convocation es le 25 de april, le die in que Lewis Carroll cognosceva in 1856 Alice Liddell, le puera que le inspirava su famose romance Alicia in le pais del meravilias.
Symbologia
Il existe un symbologia proprie del movimento, utilisate per alcun organisationes pedophile in lor publicationes e sitos web:
Iste symbolos ha essite utilisate anque pro confectionar diverse joieles e parve ornamentos, como anellos e pendentes.
Essayos e monographias
Collectivos e revistas:
Articulos
Articulos concernente le movimento pedophile o su historia:
Altere articulos utilisate como referentia:
Documentos audiovisual
Pedofília
Gryffindor
Gryffindor es un domo del schola pro magos Hogwarts in le serie Harry Potter scribite per J. K. Rowling. Le studentes in illo es multo coragiose. Le fundator del domo es Godric Gryffindor, un del quatro magos e magas qui ha fundate Hogwarts in le decime seculo. Le symbolo del domo es un leon.
Le chef de Domo Gryffindor es Professor Minerva McGonagall. Le spectro de Torre Gryffindor es Sir Nicholas de Mimsy-Porpington, plus ben cognoscite per le appellation "Quasi Decapitate Nick."
Le Gryffindors include: Harry Potter e su parentes James Potter e Lily (Evans) Potter; Molly Weasley e Arthur Weasley, lor filia Ginny Weasley, e lor filios Ron Weasley, Bill Weasley, Charlie Weasley, Percy Weasley, Fred e George Weasley e Ron Weasley; Hermione Granger; Rubeus Hagrid; Remus Lupin; Sirius Black; Neville Longbottom; Dean Thomas; Seamus Finnigan; Lee Jordan; Lavender Brown; Parvati Patil; Angelina Johnson; Katie Bell; Alicia Spinnet; Oliver Wood; Romilda Vane; e Peter Pettigrew.
Scanzano Jonico
Scanzano Jonico es un municipalitate que se trova in le provincia de Matera, in le region de Basilicata, in Italia.
Kamijo
Ille es mundialmente cognocite per ser le cantator del gruppo Versailles ~Philharmonic Quintet~. <!---
Instinción
Instinción es un municipalitate que se trova in le provincia de Almeria, in le communitate autonome de Andalusia, Espania.
Kamijo
Historia
Para el verano de 2001 detiene definitivamente las actividades de la banda, para comenzar con otro proyecto llamado New Sodmy, una propuesta similar, catalogada como la versión "no visual" de LAREINE. Este proyecto duró cerca de un año, y concluyó con la reunión de LAREINE, pero esta vez con Kasumi (exmiembro de la banda Ribbon) como baterista.
El renacimiento de LAREINE duró hasta 2006, cuando por motivos personales, Kasumi debió retirarse de la escena musical, no se tenían muchas noticias de Mayu desde hacía varios meses, por lo que Kamijo y Emiru deciden realizar un último concierto de despedida el 31 de octubre de 2006 con el guitarrista Hizaki como miembro de soporte.
En 2007 junto a Hizaki y otros músicos inician las actividades de un nuevo proyecto musical, la banda Versailles, bajo el concepto de "una familia de rosas", o más bien "los herederos de la rosa". Junto a la banda ha tenido grandes éxitos y varios álbumes editados, es el único que escribe las letras de las canciones, donde suelen aparecer vampiros e historias de amor espectrales.
Meduna di Livenza
Meduna di Livenza es un communa que se trova in le provincia Treviso, in le region del Veneto, in Italia. Illo ha un population de habitantes.
Cadmium-125
Cadmium-125 es un isotopo de cadmium.
Slytherin
Slytherin es un domo del schola pro magos Hogwarts in le serie Harry Potter scribite per J. K. Rowling. Le studentes in illo son ambitiose e ha sanguine pur. Le fundator del domo es Salazar Slytherin, un del quatro magos e magas qui ha fundate Hogwarts in le decime seculo. Le symbolo del domo es un serpente.
Le chef de Domo Slytherin quando Harry Potter studiava a Hogwarts era Professor Severus Snape, qui era e predecessite e succedite per Horace Slughorn. Le spectro de Donjon Slytherin es le Baron Sanguinose. Altere Slytherins include Tom Riddle (alias Lord Voldemort); Draco Malfoy e su parentes Lucius Malfoy e Narcissa (Black) Malfoy; Bellatrix Black (soror de Narcissa Malfoy) e tote le altere membros del familia Black con le exception de Sirius Black; Dolores Umbridge; Vincent Crabbe; Gregory Goyle; Millicent Bulstrode; Pansy Parkinson; Marcus Flint; Blaise Zabini; e le famose mago medieval Merlin.
Casaseca de las Chanas
Casaseca de las Chanas es un municipalitate que se trova in le provincia de Zamora, in le communitate autonome de Castilia e Leon, Espania.
Cadmium-126
Cadmium-126 es un isotopo de cadmium.
Cazurra
Cazurra es un municipalitate que se trova in le provincia de Zamora, in le communitate autonome de Castilia e Leon, Espania.
Calzada de Don Diego
es un municipalitate que se trova in le provincia de Salamanca, in le communitate autonome de Castilia e Leon, Espania.
El Cabaco
es un municipalitate que se trova in le provincia de Salamanca, in le communitate autonome de Castilia e Leon, Espania.
Fluvio Indo
Le Fluvio Indo es un fluvio major que flue per Pakistan, e anque flue per China e India. Nascite in le plateau de Tibet de China del west in le vicinitate de Laco Mansarovar in le Region Autonome de Tibet, le fluvio flue per le districto de Ladakh de Jammu e Kashmir e postea entra Pakistan via le Areas del Nord (Gilgit-Baltistan), fluente trans le nord in un direction al sud preter le longitude tote de Pakistan, de fusionar a in le Mar Arabic presso le porto e citate de Karachi in Sindh. Le longitude total del fluvio es 3.180 km, e illo es le plus longe fluvio de Pakistan.
Miane
Miane es un communa que se trova in le provincia Treviso, in le region del Veneto, in Italia. Illo ha un population de habitantes.
Chalcogenos
<div style="float: right; clear: right; margin-top: 10px; margin-left: 10px; margin-bottom: 10px; text-align: center;">
Le chalcogenos es le elementos chimic in gruppo 16 del tabella periodic. Illo consiste del elementos oxygeno (O), sulfure (S), selenium (Se), tellurium (Te), le elemento radioactive polonium (Po), e le elemento synthetic livermorium (Lv).
Nomines
Iste gruppo es etiam note como le familia de oxygeno.
Ben que omne elementos de gruppo 16 includente oxygeno se defini como chalcogenos, oxygeno e oxydos es usualmente distinguite de chalcogenos e chalcogenidos. Le termino chalcogenido es plus communmente reservate pro sulfidos, seleniatos, e telluratos, plus tosto que pro oxydos.
Ben que le parola "chalcogeno" deriva litteralmente de parolas grec con le signification "formator de cupro", le signification es plus proxime a "formator de mineral de cupro" o plus generalmente "formator de mineral". Iste elementos electronegative es fortemente associate con minerales que contine metallos, ubi illo ha formate compositos insolubile per aqua con le metallos in le minerales.
Proprietates
Membros de iste gruppo monstra patronos similar in lor configuration electronic, specialmente le conchas le plus externe, resultante de tendentias similar de conducto chimic.
Oxygeno e sulfure es nonmetallos, e selenium, tellurium, e polonium es semiconductores metalloide (con proprietates inter illos de un metallo e un insulator). Nonobstante, e tellurium e selenium communmente se refere como un metallo quando in forma elemental.