cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Հայաստան
Ազատագրական Պայքար
Սուլթանի կառավարութեան կողմէն շարունակուող կոտորածներուն, ջարդերուն եւ եւրոպական պետութիւններուն անտարբերութեան եւ բարենորոգումներու ծրագիրներու չգործադրման դէմ, հայ կուսակցութիւնները կը հակազդեն խաղաղ ցոյցերով՝ Պոլսոյ Գում Գափուի Մայր եկեղեցուոյ մէջ ցոյց (1890 Յուլիս 15), Պապը Ալիի ցոյց (1895), իսկ հայկական կարգ մը շրջաններու մէջ ինքնապաշտպանական կռիւներ (քրտական հրոսախումբերու եւ թրքական Համիտէի զօրքերու դէմ) կը պայթին՝ Սասուն (1894), Վան՝ (1894-96), Զէյթուն (1895), ինչպէս նաեւ բողոքի եւ ֆետայական վրէժխնդրական արարքներ՝ Պանք Օթթոմանի գրաւում (26 Օգոստոս 1896), Խանասորի արշաւանք (1897) եւ սուլթանի անյաջող մահափորձ ը։ Մայիսեան Ծրագիր․ Սասնոյ կոտարածներէն (1894) ետք, Անգլիոյ վարչապետին եւ Ֆրանսայի դեսպանին նախաձեռնութեամբ սուլթանին հայկական վիլայէթներուն մէջ բարենորոգումներու ծրագիր մը կը ներկայացուի՝ 1895 Մայիսին, սակայն երբեք չ'իրագործուիր։
Սասունի կոտորածէն ետք, 1895 Սեպտեմբերէն ջարդերը Տրապիզոն, Բաբերդ, Էրզրում, Երզնկա, Պիթլիս, Տիարպէքիր, Խարբերդ, Սվազ, Մարաշ, Ուրֆա եւ Այնթապ կը տարածուին։ Մօտաւորապէս 300․000 հայեր կը կը կոտորուին, 100.000 բռնի կը տեղափոխուին, կ՛աւերուին 2․500 հայկական գիւղեր, իսկ 100.000 հայեր Պատմական Հայաստանէն կ՛արտագաղթեն։
Նորագոյն շրջան
Թուրք երիտասարդ մտաւորականներ, սուլթանի բռնատիրութենէն դժգոհ, 19-րդ դարավերջերուն «Երիտասարդ Օսմաններ» անունով կը կազմակերպուին սուլթանէն պահանջելով բարենորոգումներ եւ սահմանադրական կարգերու հաստատում։ Շուտով կը լուծուին, սակայն անոնց գաղափարախօսութիւնը կը տարածուի ու խմբակներ կը ստեղծուին։  Անոնք հետզհետէ կը միանան եւ «Երիտասարդ Թուրքեր» (կամ «Երիտ-թուրքեր») շարժումը կ՛առաջանայ ու կը հիմնուի Իթթիհատ վէ Թերաքքի (Միութիւն եւ Յառաջդիմութիւն) կուսակցութիւնը։  Կուսակցութեան կեդրոնը նախ Սելանիկը կը դառնայ ու ապա՝ Պոլիսը։
Հայութիւնը, ինչպէս նաեւ մնացեալ քրիստոնեայ եւ կամ ոչ թուրք ժողովուրդները հաւատալով անոնց գաղափարախօսութեան՝ հաւասարութիւն եւ գործակցութիւն, խանդավառութեամբ կ՛ընդունին յեղաշրջումը (1908, Յուլիս 10)։ Սակայն հետզհետէ փան-թուրքիզմի ազգայնամոլ քաղաքականութիւնը կը յայտնաբերուի։
Հայերուն վիճակը Անդրկովկասի մէջ
Անդրկովկասին մէջ, 1870 - 1890-ական թուականներուն Ռուսիան կասկածամտութեամբ կը հետեւի արեւմտահայաստանի ազատագրման համար հայ քաղաքական խմբակցութիւններուն, կուսակցութիւններուն կազմութեան։ Կը հալածէ, կը բանտարկէ ու կ՛աքսորէ Դաշնակցական եւ Հնչակեան կուսակցականներ։  Նաեւ հակահայ քաղաքականութիւն կը վարէ․ 20-րդ դարու սեմին 400 հայկական դպրոցներ փակել կու տայ, ինչպէս նաեւ՝ թերթեր, գրադարաններ, եւայլն։  1903 Յունիս 12-ին Նիկոլայ Բ․ ցարը հայկական եկեղեցւոյ կալուածներուն եւ գոյքերուն բռնագրաւումը կը հրամայէ, այսինքն՝ հայութեան ինչքը։ Հայ ժողովուրդին ազգային հարստութիւնը պաշտպանելու համար, «Հայկական ինքնապաշտպանութեան կեդրոնական կոմիտէ»ն կը կազմուի։  Հայութիւնը արագօրէն կը կազմակերպուի ու բողոքի ցոյցեր տեղի կ՛ունենան (Երեւան, Իգտիր, Աշտարակ, Թիֆլիս, Պաքու եւ Կարս), որոնք սակայն ոստիկանութեան միջամտութեան պատճառով արիւնալի ընդհարումներու կը վերածուին։  Հ․Յ․Դ․ եւ Հնչակեանները հայ զոհերուն վրէժը լուծելու համար, կառավարական կարգ մը պաշտօնեաններ կ՛ահաբեկեն կամ մահափորձի կ՛ենթարկեն։  83-ամեայ Կաթողիկոս՝ Խրիմեան Հայրիկ, կը մերժէ յանձնել Սուրբ Էջմիածնի գանձերը։  Հայութեան միակամ դիմադրութենէն ետք, ռուս ցարը չեղեալ կը համարէ իր հրամանագիրը։  Փակուած  հայկական կառոյցները կը վերաբացուին։
Հայութեան այս միահամուռ կեցուածքը կ՛անհանգստացնէ ցարը։ Անդրկովկասի թաթարները հայերուն դէմ կը լարէ։  1905 Փետրուարին Պաքուի մէջ թաթարները զինուած, հայկական թաղերուն վրայ կը յարձակին․ կողոպուտ, կրակ, ջարդ։  նոյնը կը պատահի Երեւան, Նախիջեւան, Գանձակ։  Դաշնակցութիւնը Պաքուի մէջ կը յաջողի կազմակերպուիլ ու ռուսական բանակին մէջ հայ զինծառայողներուն օգնութեամբ կը հակադարձէ։  Իսկ, 1905 Մայիս 11-ին Թիֆլիսի մէջ Դրօն կ՛ահաբեկէ Նակաշիձէ կառավարիչը։1906 Օգոստոս 15-ին, Էջմիածնին մէջ կը սկսի ռուսահայութեան Սահմանադիր Ժողովը (կամ՝ Կեդրոնական Ժողով)։  Այս ժողովին, Խրիմեան Հայրիկ իր պատգամը կը փոխանցէ։  Օգոստոս 29-ին ոստիկանութիւնը ժողովը կը ցրուէ։  Կը յաջորդէ հալածանքներու սաստկացում։  1908 ցարական իշխանութեան դէմ աշխատած ըլլալու մեղադրանքով մօտ 2 000 հայեր կը ձերբակալուին։  Մեծամասնութիւնը ազատ կ՛արձակուի եւ բանտարկուած կը մնան 146 դաշնակցականներ, որոնց հրապարակային դատավարութիւնը տեղի կ՛ունենայ Փեթրոկրատի մէջ 1912-ին։  52 հոգի երկարատեւ բանտարկութեամբ կը դատապարտուին։
Բարենորոգումներու հայկական պահանջը
1912-13 Պալքանեան պատերազմէն Թուրքիան պարտուած դուրս կ՛ելլէ ու կը կորսնցնէ գրեթէ եւրոպական իր բոլոր հողերը։ Հետեւաբար իր բոլոր ուշադրութիւնը արեւելեան նահանգներուն վրայ կը կեդրոնացնէ ու օսմանացման (թրքացման) քաղաքականութիւն կը սկսի վարել։  Հայ ղեկավարութիւնը կը սկսի հետապնդել Պերլինի պայմանագրի 61-րդ յօդուածին մէջ առաջադրուած բարենորոգումներուն հարցը։
Թիֆլիսի մէջ կը գումարուի խորհրդակցական ժողով, որուն աւարտին կ՛ընտրուի « Ազգային Բիւրօ »ն ձեւակերպելու համար հայ ժողովուրդին պահանջները։
Պոլսոյ մէջ, Ազգային Երեսփոխանական Ժողովը հայկական պահանջներու նախագիծ մը կը պատրաստէ։
Թիֆլիսի եւ Պոլսոյ երկու նախագիծերը կը հաշտեցուին եւ Լոնտոնի ժողովին՝ 1913 Յուլիս 3, հայկական հարցը վեց պետութիւններուն ժողովին (գլխաւորութեամբ Ռուսիոյ, Գերմանիոյ, Անգլիոյ եւ Ֆրանսայի) նիւթը կը դառնայ։ Գերմանիան կը մերժէ հարցը քննել։  ժողովէն ետք, Ռուսիոյ դեսպանը Բարենորոգումներու Ծրագիրը օսմանեան կառավարութեան կը ներկայացնէ։  Բանակցութիւնները կը շարունակուին եւ 1914 Յունուար 26-ին կը ստորագրուի ռուս-թրքական համաձայնագիրը, որ հայկական բարենորոգումներուն կը վերաբերի, սակայն Թուրքիան Ա․ Համաշխարհային պատերազմը իբրեւ պատրուակ կը բերէ եւ եւրոպացի նահանգապետները արեւմտեան Հայաստան չմտած, անոնց երկրէն կը հեռացնէ։
Ա․ Համաշխարհային Պատերազմ եւ Հայոց Ցեղասպանութիւնը
Տե՛ս Հայոց Ցեղասպանութիւնը
1914 Օգոստոս 2-ին Պոլսոյ մէջ պաշտօնապէս կը ստորագրուի Գերմանիա-Թուրքիա համաձայնութիւնը․ մէկ օր առաջ Գերմանիա պատերազմ յայտարարած է Ռուսիոյ դէմ։  Նոյեմբեր 4-ին Ռուսիան պատերազմ կը յայտարարէ Թուրքիոյ դէմ։  Օսմանեան կայսրութեան տարածքին կը ջնջուին եւրոպացիներուն առանձնաշնորհումները։
Օսմանեան կայսրութեան մէջ զօրաշարժ կը յայտարարուի, հայերը չեն բացառուիր՝ սակայն կը զինաթափուին ու կամ կը գնդահակարուին եւ կամ ալ տաժանակիր աշխատանքի կ՛ենթարկուին մինչեւ ոչնցացուին։ Պատերազմին պատրուակով, քաղաքացիներէն բռնութեամբ դրամ եւ պարէն կը պահանջուի, ինչպէս նաեւ ամեն տեսակի «զէնք»՝ որսի հրացան, դանակներ․․․։
Սարիղամիշի ռուս-թրքական ճակատումէն ետք (Դեկտեմբեր 1914), թրքական բանակը վերադարձի ճամբուն վրայ կը թալանէ եւ կը կոտորէ անզէն հայ բնակչութիւնը։ Թրքական բանակին պարտութիւնը կը վերագրուի հայերուն, որոնց «եղբայրները» միւս կողմն են՝ ռուսահայաստան։  Հայերը անվստահելի կը համարուին։
1914 Օգոստոսէն, Պոլսոյ մէջ Յատուկ Կազմակերպութիւնը (Թեշքիլաթը Մահսուսէ Teşkîlât-ı Mahsûsa) բանտերէն ազատ կ՛արձակէ ոճրագործներ (Չեթէ) եւ զանոնք արեւելեան նահանգները եւ ուրիշ հայահոծ շրջաններ (Պոլիս, Ռոտոսթօ, Կիլիկիա, Հալէպ) կը ղրկէ հայեր սպաննելու եւ նոյնիսկ գիւղեր բնաջնջելու՝ թրքական ոստիկանութեան հանդուրժողութեամբ։
1914 Նոյեմբեր 21-ին Օսմանեան Կայսրութեան տարածքին քրիստոնիայ թշնամիներուն դէմ «Սրբազան Պատերազմ» (ճիհատ) կը յայտարարուի։ 1915 Փետրուարին հայերու բնաջնջման որոշումի պաշտօնական հրամանագրերը կը ղրկուին ըլլայ բերանացի ըլլայ ծածկագիր հեռագրերով․ տեղահանութենէն վերապրողներուն կեդրոնը Հալէպն է։  1915 Սեպտեմբերին Պատմական Հայաստանը հայերէ գրեթէ պարպուած, վրայ կը հասնի ներքին գործոց նախարար Թալէաթի հրամանագիր-հեռագիրը, որով կը տեղեկացուի թէ կառավարութիւնը որոշած է ջնջել հայերու իրաւունքը ապրելու եւ աշխատելու օսմանեան կայսրութեան մէջ եւ կը հրահանգէ մանուկներուն անգամ չխնայել։ 1915 Ապրիլ 23-24ի ընթացքին Պոլսոյ եւ Իզմիրի հայ մտաւորականութիւնը կը ձերբակալուի (« Հայ մտաւորականներու տեղահանութիւն» եւ կամ «Կարմիր Կիրակի »)․ 600 հայեր կը բանտարկուին եւ կամ օսմանեան տարածքին ներսերը կը քշուին ու չարչարանքներով կը սպաննուին։  Այս պատճառով հայ ժողովուրդը Ցեղասպանութեան յիշատակումի օրը ճշդած է Ապրիլ 24-ը։
Ցեղասպանութիւն ․ Առաջին անգամ այս բառը կը գործածուի Ռաֆայէլ Լեմքինի կողմէ 1944 թուականին հրատարակած իր մէկ ուսումնասիրութեան մէջ (Genocide յունարէն γένος (ցեղ) եւ լատիներէն cida (սպաննութիւն) բառերու միացում), եւ կը բացատրէ․- «Ցեղասպանութիւն ըսելով, ըսել կ՛ուզենք ազգի մը կամ ցեղային խմբաւորումի մը բնաջնջումը»։
Որոշ վայրերու մէջ հայերը կը դիմադրեն՝ Զէյթուն, Վան, Տարօն, Սասուն, Շապին Գարահիսար, Մուսա լեռ, Ուրֆա։ Սակայն բացառելով Վանի յաջող ինքնապաշտպանութիւնը, մնացեալ շրջաններուն մէջ թուրքերը կը յաջողին տեղահանել եւ կամ տեղն ու տեղ կոտորել։  Պարպուած հայկական գիւղերն ու քաղաքները անմիջապէս կը բնակեցուին պալքաններէն փախստական թուրքերու եւ քիւրտերու կողմէն։  Հայութեան ինչքը կ՛անցնի անոնց եւ պետութեան ձեռքը։  Թուրքերը ամէն ճիգ կը թափեն հայկական հողերէն հայու հետքը ջնջելու համար։
Ռուս Նիկոլայ Բ․ ցարը, հայերուն հանդէպ իր քաղաքականութիւնը կը փոխէ․ ռուս բանակը Թուրքիոյ վրայ ապահով եւ անվտանգ շարժելու եւ հայկական բարձրաւանդակի լեռներէն անցնելու համար հայերուն պէտքութեան ունի։ Արեւելահայաստանի հայ ղեկավարութիւնը սկիզբին կասկածամիտ է ռուսերուն հանդէպ։  Ռուսական բանակին մէջ արդէն զինուորագրուած են շուրջ 150 000 հայեր։  Արեւմտահայաստանի հայութեան ահաւոր լուրերը կը հասնին։  Թիֆլիսի մէջ կովկասահայութեան ղեկավար Ազգային Բիւրոն յանձն կ՛առնէ եւ կ՛ընդառաջէ ցարական իշխանութեան առաջարկին․ կը կազմակերպուին 7 կամաւորական գունդեր՝  Հնչակեանները առանձին խումբ մը կը կազմեն․ 6-րդ գունդը։  Ամերիկայէն Հայաստան կը հասնին հարիւրաւոր կամաւորներ։ Հակառակ եղած ջանքերուն, հայկական ջարդերուն լուրերը Օսմանեան սահմաններէն դուրս կ՛ելլեն։ 1915 Մայիս 23, դաշնակից երեք մեծ ուժերը՝ Անգլիա, Ֆրանսա եւ Ռուսիա թրքական կառավարութեան ղրկած հեռագրով մը կը զգուշացնեն զայն․․․։  Սակայն, հայոց ցեղասպանութիւնը ծրագրող եւ ձեռնարկող ոճրագործները անոնց կողմէ երբեք պիտի չպատժուին (անոնք արդէն Թուրքիայէն դուրս փախած են)։ Անպատիժ մնացած ոճրագործները, մէկ առ մէկ կը սպաննուին « Նեմեսիսի Գործողութիւն » որոշումով։
Կամաւորական գունդերուն մուտքը Արեւմտահայաստան
1915 Մայիս ամսուն, չորս կամաւորական գունդեր Վանի պաշարուած հայութեան օգնութեան կը հասնին, ռուսական բանակը կը հետեւի անոնց։ Վանի ազատագրումէն ետք, անոնք Անդրանիկ զօրավարին հետ կ՛առաջանան դէպի Պիթլիս, սակայն ռուսերը հայկական հողերէն ետ քաշուելու հրամանը կը ստանան։  Արդէն ուշ է, Պիթլիսի, Սասունի եւ Մուշի հայութիւնը կոտորուած է։
1915 Դեկտեմբերին ցարական կառավարութիւնը կը հրամայէ կամաւորական խումբերուն ցրւումը եւ 1916 սկիզբին մինչեւ գարնան ռուսական բանակը կրկին կ՛ուղղուի հայաթափ Արեւմտահայաստանի շրջանները, ուր ցարական կառավարութեան հրամանով զինուորական իշխանութիւն պիտի ստեղծուի։
Ռուսական յեղափոխութենէն ետք, պոլշեւիկները կը յայտնաբերեն Դաշնակիցներու միջեւ Սայքս-Փիքօ գաղտնի պահուած համաձայնագիրը (1916 Փետրուար), որով Արեւմտահայաստանը կը բաժնուէր Ռուսիոյ եւ Ֆրանսայի միջեւ։
Արեւմտահայաստանը զինադադարէն ետք
Արեւմտահայաստանի մէջ մնացած են քիչ թիւով հայեր։ Անոնց թիւին կ՛աւելնան Եղեռնէն փրկուած փոքրաթիւ հայեր, որոնք իրենց շրջանները կը վերադառնան (Կիլիկիան ներառեալ)։  Անոնք կ՛ապրին վախի եւ ստրուկի վիճակի մէջ․ շատեր կ՛իսլամանան, որպէսզի իրենց ընտանիքը փրկեն։
1918-ին հայերը հաւատալով Դաշնակիցներուն եւ յատկապէս Ֆրանսայի տուած խոստումներուն, հայկական լեգէոններ կը կազմեն եւ կը կռուին ֆրասական բանակին կողքին․ Ֆրանսա Կիլիկիոյ հայութեան ինքնիշխանութիւն խոստացած էր։ Եւ սակայն, 1920-ին յանկարծակի՝ Կիլիկիայէն դուրս կու գայ։
Արեւելահայաստանը եւ ռուսական յեղափոխութիւնը
Ա․ Համաշխարհային Պատերազմի աւարտին, Ռուսիոյ տնտեսութեան նախապէս ծանր վիճակը ա՛լ աւելի կը վատթարանայ։ 1917-ի Մարտ ամսուն յեղափոխութիւնը կը յաջողի եւ կ՛ոգեւորէ Կովկասի ժողովուրդներուն ալ (կայսրութեան գլխաւոր քաղաքներուն մէջ ծայր առած ցոյցերուն եւ գործադուլներուն իբրեւ հետեւանք, Մայիս 15-ին ռուս Ցարը՝ Նիկոլայ Բ․ կը ստիպուի հրաժարիլ գահէն)։
Օզակոմ եւ Պոլշեւիկեան յեղափոխութիւն
Ռուս ժամանակաւոր կառավարութիւնը կը նշանակէ Կովկասեան վարչամեքենան՝ Օզակոմը։ Վերջինս, հայ կամաւորական եւ ֆետայական խումբերը կը զինաթափէ։  Սակայն, շնորհիւ հայ ղեկավարութեան (մասնաւորաբար Հ․Յ․Դ․), վիճակը կը փոխուի եւ Ցեղասպանութենէն մեծ թիւով վերապրողներ Երկիր կը վերադառնան։  Սակայն մտահոգ եղելութիւններէն՝ 1917 Հոկտեմբերին Թիֆլիսի մէջ կը գումարուի Արեւելահայոց Համագումարը, որու աւարտին կ՛ընտրուի 15 անդամներէ բաղկացած Հայոց Ազգային Խորհուրդը՝ նախագահութեամբ Աւետիս Ահարոնեանի։
1917, Նոյեմբեր 7-ին Ռուսիոյ տարածքին կը պայթի պոլշեւիկեան յեղախոփութիւնը (հին տոմարով՝ 24-25 Հոկտեմբեր 1917), որ 1918 Յունուար 18-ին կը պարտադրէ իր վարչակարգը։ Այս յեղաշրջումներուն առընթեր, Կովկասեան ճակատներուն վրայ կը շարունակուի ռուս-թրքական պատերազմը։
Սէյմ
1917 Նոյեմբեր 24-ին Թիֆլիսի մէջ կ՛առաջանայ Կովկասեան Կոմիսարիատը՝ Սոցեալ-դեմոկրատ Մենշեւիկ, Հ․Յ․Դ․, Մուսաւաթ եւ Կովկասեան ուրիշ կուսակցութիւններու մասնակցութեամբ։ Իսկ 1918 Փետրուար 10-ին Թիֆլիսի մէջ կը կազմուի Սէյմը․ Մարտ ամսուն կը հռչակուի Կովկասի անկախ հանրապետութիւնը (հայեր, ազերիներ, վրացիներ եւ Անդկովկասի ուրիշ ազգեր), սակայն ներքին տարակարծութիւնները եւ արտաքին միջամտումները ու ազգային քաղաքական շահերը անոր արագ լուծման պատճառ կ՛ըլլան։
Երզնկայի Զինադադարն ու Պրեսթ-Լիթովսկի հաշտութեան համաձայնագիրը
Մինչ Դեկտմեբեր 5-18, Երզնկայի Զինադադարի բանակցութիւնները` Կովկասեան Կոմիսարիատի պատուիրակութեան եւ Թուրքիոյ միջեւ կ՛առաջանան, ու Սէյմը Տրապիզոնի մէջ վերջնական համաձայնութեան համար կը պատրաստուի, անդին ռուսական զօրքերը կը հեռանան Կովկասեան ճակատէն եւ Լենին Կեդրոնական Պետութիւններուն հետ Մարտ 3-ին, կը ստորագրէ Պրեսթ-Լիթովսկի Պայմանագիրը, որով պոլշեւիկեան Ռուսիան Թուրքիոյ կը յանձնէ Կարսը, Արտահանը եւ Պաթումը։ Ռուսական զօրքերու հեռացումով, թուրքերը 1918-ի Փետրուարին կ՛անցնին յարձակման եւ օգտուելով Սէյմի մէջ ստեղծուած խառնակ վիճակէն, երկու ամսուան ընթացքին ետ կը գրաւեն Արեւմտեան Հայաստանի տարածքները։
Պաթումի բանակցութիւններ
1918 Մայիս ամսուան ընթացքին, Պաթումի մէջ տեղի կ՛ունենան Կովկասեան Հանրապետութեան պատուիրակութեան եւ թուրքերու միջեւ հաշտութեան բանակցութիւնները։ Սակայն միաժամանակ, թրքական բանակը կը շարունակէ յարձակումները եւ յառաջխաղացքը դէպի Երեւանի նահանգը։ Թուրքերը Կովկասի պատուիրակութենէն կը պահանջեն Երեւանի նահանգէն հողամասեր։  Մայիս 26-ին Սէյմը կը լուծուի, հետեւաբար՝ Կովկասի Հանրապետութիւնն ալ եւ երեք ազգերը՝ հայեր, վրացիներ, ազերիներ, իրենց անջատ անկախութիւնը կը յայտարարեն։  Սակայն, իրարու միջեւ հողային հարցերը, կռիւներու կ՛առաջնորդեն։
Հայաստանի Առաջին Հանրապետութիւն
Մօտաւորապէս ինը տարեր ետք, Պատմական Հայաստանի տարածքէն բաժին ինկած պզտիկ հողին վրայ, ջարդերէն եւ տեղահանութենէն յուսալքուած ժողովուրդով եւ տնտեսապէս քայքայուած՝ Հայաստանը կ՛անկախանայ։   Անկախութիւնը կը գոյատեւէ երկու տարի ծանր պայմաններու մէջ՝ բազմահազար գաղթականներ, պատերազմական վիճակ, սով ու համաճարակներ, քաղաքական ներքին ընդհարումներ։  Մայիս 24-28, Սարտարապատի, Բաշ-Ապարանի եւ Ղարաքիլիսայի ճակատներուն վրայ հայութիւնը կը յաջողի ետ մղել թրքական բանակները։  Մայիս 28-ին կը հռչակուի Հայաստանի Անկախութիւնը եւ պաշտօնապէս կը յայտարարուի Ազգային Խորհուրդին կողմէ Մայիս 30-ին․ Յովհաննէս Քաջազնունին Հայաստանի Հանրապետութեան նախագահ կը նշանակուի։  Յունիս 4-ին Պաթումի մէջ կը կնքուի խաղաղութեան եւ բարեկամութեան դաշնագիրը, Հայաստանի Անկախ Հանրապետութեան եւ Օսմանեան Կայսերական կառավարութեան միջեւ։   Հայաստանի պետական դրօշը՝ եռագոյնը, կը վաւերացուի Երեւանի եւ Թիֆլիսի Ազգային Խորհուրդներու խառն նիստին՝ Երեւանի մէջ։  1918-ի Օգոստոս 1-ին Հայաստանի Խորհուրդի պաշտօնական բացման օրը, եռագոյնը կը ծածանի խորհրդարանի շէնքին վրայ։ Արագ ժամանակամիջոցի մէջ կը ստեղծուին պետական եւ վարչական կառոյցներ՝ կառավարութիւն, խորհրդարան (1919-ին կը կատարուին խորհրդարանի առաջին ազատ ընտրութիւնները)։  Կը մշակուին դիւանագիտական եւ առեւտրական յարաբերութիւններ․ Դաշնակից պետութիւնները կը ճանչնան Հայաստանի անկախութիւնը։  Հակառակ շրջանի անկայուն վիճակին, թափ կը տրուի վերաշինութեան։  Կը կանոնուորուի երկաթուղագիծի եւ ճամբաներու ցանցը։  Կը բացուի հայկական առաջին բարձրագոյն ուսումնական հաստատութիւնը՝ Ալեքսանտրուպոլի (Կիւմրի) պետական համալսարանը (1920, Յունուար 31), իսկ՝ 1919 Մայիս 16, կ՛որոշուի հիմնել Երեւանի Համալսարանը։  Հայերէնը կը ճանչցուի իբրեւ պետական լեզու, կը կազմաւորուի հայկական բանակը։ 1919, Մայիս 28-ին Հայաստանի սահմանները կը հասնին մինչեւ Կարս եւ Արտահան․ կը յայատարարուի Միացեալ Հայաստանի անկախութիւնը։ 1920 Յունուար 19-ին Դաշնակից Պետութիւնները կը ճանչնան Հայաստանի defacto անկախութիւնը։
Մուտրոսի զինադադարի համաձայնագիրը
1918 Հոկտեմբեր 30-ին ստորագրուած Մուտրոսի զինադադարէն ետք, օսմանեան բանակը Կովկասէն կը նահանջէ։ Հայկական բանակը կը հետեւի եւ ձմրան կը յաջողի վերագրաւել Երեւանի նահագէն շրջաններ։  Ըստ Դաշնակիցներուն համաձայնութեան, անգլիական բանակը կը մտնէ Կովկաս, որպէսզի գերմանական եւ թրքական ուժերը վտարէ։
Փարիզի խաղաղութեան վեհաժողովը
1919-ի Յունուարին, Փարիզի մէջ յաղթական Դաշնակից Պետութիւններու համաժողովը կը գումարուի։ Անպաշտօն կը մասնակցին հայերը եւ Փետրուար 12-ին  Հայաստանի պատուիրակութիւնն ու արեւմտահայոց «Հայոց Ազգային Պատուիրակութիւնը» միացած եւ գլխաւորութեամբ Աւետիս Ահարոնեանի եւ Նուպար Փաշայի, հայութեան պահանջները կը ներկայացնեն։
Պաքուի հայութեան ջարդը
1918 Սեպտեմբերին թրքական բանակը անակնկալօրէն կը յարձակի պոլշեւիկեան իշխանութեան տակ գտնուող Պաքուի վրայ։ Անգլիական փոքրաթիւ զօրքը Պաքու կը մտնէ եւ կը մասնակցի քաղաքին պաշտպանութեան․ Պաքուի Ազգային Խորհուրդն ալ յանձն կ՛առնէ հայերուն պաշտպանութիւնը։  Սակայն, պոլշեւիկներուն եւ ագլիական զօրքին յանկարծակի հեռացումով, հայերը մինակ կը մնան թուրք բնակչութեան դէմ։  Սեպտեմբեր 15-ին քաղաքին 70 000 հայերուն կէսը կը բռնէ գաղթի ճամբան։  Նոյն օրը թուրք բնակչութիւնը զօրքին օգնութեամբ կը սկսի թալանել ու ջարդել մնացեալ հայութիւնը։  Մօտաւորապէս 20 000 հայեր կը զոհուին։
Հողային հարցեր դրացիներուն հետ
Անկախութեան առաջին օրէն իսկ, Վրաստանն ու Ատրպէյճանը թշնամական վերաբերմունք կ՛ունենան։
Վրաստանի հետ
Վրաստան վիճելի հարց կը դարձնէ Ախալքալաքի եւ Լոռիի շրջանները։ 1918-ի Հոկտեմբերին, երբ օսմանեան բանակը կը քաշուի, հայկական բանակը Դրոյի գլխաւորութեամբ Լոռին կը գրաւէ։  1919-ի վերջերուն, վրացական կառավարութիւնը կը բռնագրաւէ Թիֆլիսի հայոց զինամթերքի պահեստները եւ կ՛արգիլէ հայկական հաստատութիւններուն եւ անհատներուն զէնք կամ որեւէ օգնութիւն Հայաստան ղրկել։
Ատրպէյճանի հետ
1918-ի ամրան, Ղարաբաղի հայութիւնը կը յաջողի դիմադրել օսմանեան բանակի յարձակումներուն։ Զինադադարէն ետք, երբ վերջինները կը քաշուին, զօրավար Անդրանիկը կ՛ուղղուի դէպի Շուշի, որպէսզի Ղարաբաղը Հայաստանին միացուի։  Սակայն, անգլիացի հրամանատարը Անդրանիկին կը հրահանգէ ետ քաշուիլ, որովհետեւ Ղարաբաղի ապագան՝ ըստ հրամանատարին, պիտի որոշուէր հաշտութեան խորհրդաժողովին ընթացքին։  Նոյն հրամանատարը, հաշտութեան խորհրդաժողովէն առաջ, Պաքուէն կը յայտարարէ թէ Լեռնային Ղարաբաղն ու Զանգեզուրը առ այժմ Ատրպէյճանին կը պատկանին։   Ատրպէյճան ժամանակ չի կորսնցներ եւ կը շրջափակէ Ղարաբաղը։  Հակառակ տնտեսական եւ ռազմական շրջափակումին, Ղարաբաղի հայութիւնը ամիսներ կը դիմադրէ։
Կարմիր Բանակի եւ թրքական զօրքերուն յառաջխաղացքը
1920-ի ամրան, Պաքուի մէջ Մոսկուայի եւ Մուսթաֆա Քեմալի ներկայացուցիչները կը հանդիպին, հայ-ատրպէյճանական հողային հարցերը կարգադրելու համար։ Կարմիր բանակը եւ ատրպէյճանցիները միացած կը կռուին Ղարաբաղի, Զանգեզուրի եւ Նախիջեւանի մէջ։  Հայերը կը դիմադրեն Գարեգին Նժդեհի եւ Դրոյի գլխաւորութեամբ։  1920, Օգոստոս 10-ին, Թիֆլիսի մէջ, Հայաստանի պատուիրակութիւնը կը պարտադրուի ստորագրել համաձայնագիր մը, որով հողային զիջումներ կ՛ընէ, որպէսզի կանգ առնէ Կարմիր Բանակին յառաջխաղացքը։  Իսկ երկու շաբաթ ետք, Մոսկուայի մէջ կը կնքուի Խորհրդային Ռուսիոյ եւ քեմալական Թուրքիոյ համագործակցութեան դաշինքը։ 1920 Սեպտեմբեր 23-ին կը սկսի հայ-թրքական պատերազմը։ Միաժամանակ, 1920 Հոկտեմբեր 14-ին Խորհրդային Ռուսիոյ ղեկավարութիւնը կ՛որոշէ Հայաստանը խորհրդայնացնել եւ այդ ուղղութեամբ ռազմական եւ քաղաքական ճնշումներ կը բանեցնէ։  Հոկտեմբեր 30-ին քեմալական զօրքերը Կարսը կը գրաւեն եւ կը շարժին դէպի Ալեքսանտրապոլ՝ Կիւմրի։  1920, Նոյեմբեր 18-ին Հայաստանի կառավարութիւնը եւ Մուսթաֆա Քեմալին ներկայացուցիչը զինադադարի համաձայնագիր կը ստորագրեն․ թուրքերը մինչեւ Ալեքսանտրապոլ հասած են եւ քաղաքին հայութիւնը կոտորածի վտանգի տակ է։ Նոյեմբեր 29-ին Խորհրդային Ռուսիան Հայաստանի խորհրդային կարգեր պարտադրող վերջնագիր կը ներկայացնէ (Պորիս Լեգրանի ձեռամբ) Հայաստանի կառավարութեան, իսկ Նոյեմբեր 30-ին Մուսթաֆա Քեմալին ներկայացուցիչը Ալեքսանտրապոլի՝ Կիւմրի, մէջ վերջնագիր կը ներկայացնէ Հայաստանի ներկայացուցիչ Ա․ Խատիսեանին։  Իսկ, Դեկտեմբեր 3-ին լուսաբացէն առաջ, Հայաստանի հրաժարած կառավարութիւնը կը ստորագրէ թուրքերուն առաջարկած պայմանները։
Սեւրի Դաշնագիր
1920 Օգոստոս 10-ին Փարիզի արուարձան Սեւրի մէջ Առաջին համաշխարհային պատերազմը յաղթած երկիրներու եւ սուլթանական Թուրքիոյ ներկայացուցիչներու միջեւ կը կնքուի հաշտութեան պայմանագիր՝ Սեւրի Դաշնագիրը։ Հայաստանը Թուրքիոյ կողմէն կը ճանչցուէր իբրեւ ազատ, անկախ եւ միացեալ անկախ պետութիւն․ Հայաստանին յատկացուած է դաշնագիրին 6-րդ բաժինը, յօդուածներ՝ 88 - 93։  Սակայն, քեմալական Թուրքիան օգտուելով յաջորդող միջազգային նոր իրադարձութիւններէն, կը փորձէ Սեւրի հաշտութեան դաշնագիրը փոխարինել կամ անորմէ հրաժարիլ։
Խորհրդային կարգերու հաստատումը Հայաստան
1920, Դեկտեմբեր 2-ին, Հայաստանի կառավարութեան եւ Մոսկուայի լիազօր՝ Պ․ Լեգրանի միջեւ ստորագրուած համաձայնութեամբ, կը կազմուի առժամեայ «յեղափոխական կառավարութիւն», Դրոյի գլխաւորութեամբ։ Հայաստանին կը մնան Կարսի շրջանի մեծ մասը, Շարուր - Նախիջեւանն ու Զանգեղուրը։  Դեկտեմբեր 5-ին Հայաստան կը մտնէ Յեղկոմը՝ Հայաստանի առաջին պոլշեւիկ իշխանութիւնը։  Ըստ համաձայնութեան, քաղաքական հալածանքներ տեղի պիտի չունենան, սակայն, անոնք կը սկսին ու կը սաստկանան, ինչպէս նաեւ հայ բնակչութեան պահեստները կը խլուին, բանտ կը նետուին եւ կամ կ՛աքսորուին բոլոր ոչ պոլշեւիկ քաղաքական անձերը, մտաւորականներ, նոյնիսկ հայ բանակին բոլոր սպաները։  Շուրջ 2-3 ամիս սարսափի մթնոլորտ կը տիրէ։  Թուրքերը կը շարունակեն մնալ Կարս ու Ալեքսանտրապոլ։  Երկրին տարածքին ապստամբութիւններ կը ծագին*։  Այս կացութեան մէջ, կը ստեղծուի «Հայաստանի փրկութեան կոմիտէ»ն։
Մոսկուայի մէջ, 1921 Մարտ 16-ին, ռուսերն ու թուրքերը Հայաստանի հողերը իրարու մէջ կը բաժնուին․ Կարսն ու Սուրմալուն Թուրքիոյ կը յանձնուին, իսկ Շարուրն (Նորաշէն՝ անոր վարչական կեդրոնը) ու Նախիջեւանը՝ Ատրպէյճանին։ Առժամեայ «ազատութիւնը» երկար չի տեւեր։ Մարտ 25-ին Կարմիր Բանակը Հայաստանի վրայ կը յարձակի եւ Ապրիլ 2-ին Երեւանի մէջ պոլշեւիկեան իշխանութիւնը կը վերահաստատէ։  «Հայաստանի փրկութեան կոմիտէ»ն եւ Երեւանի բնակչութեան մէկ մասը քաղաքը կը լքեն ու դէպի Լեռնահայաստան* կը շարժին։   Կարմիր Բանակը, Երեւանի գրաւումէն ետք, Լեռնահայաստանին վրայ կը յարձակի։
Սակայն, Լեռնահայաստանի բնակչութեան դիմադրութիւնը, պատճառ կը դառնայ որ շրջանը կցուի Խորհրդային Հայաստանին։
Խորհրդային Հայաստան
Հայաստանը, հակառակ անցուցած բազմատեսակ դժուարութիւններուն, ինչպէս օրինակ՝ 1930 - 1938 հայ մտաւորականութեան սաստիկ հալածանքներ ու մաքրագործումներ (Յովհաննէս Քաջազնունի, Աղասի Խանջեան, Եղիշէ Չարենց, Ակսել Բակունց, Վահրամ Ալազան, Գուրգէն Մահարի, Վահան Թոթովենց, Զապէլ Եսայեան, Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Խորէն Ա․, նոյնիսկ պոլշեւիկ ղեկավարներ՝ Սարգիս Կասեան, Աւիս Նուրիջանեան, Սա­հակ Տէր Գաբ­րի­է­լե­ա­ն եւ շատ ուրիշներ), հայերէն լեզուի հեռացումը արմատներէն՝ ստեղծելով նոր ուղղագրութիւն, կը յառաջդիմէ գիտութեան, շինարարութեան, գործառարութեան, քաղաքակրթութեան, մշակոյթի, տնտեսութեան մարզերէն ներս։  Համաշխարհային համբաւի կ՛արժանանան հայ գիտնականներ, գրագէտներ, բանաստեղծներ, երաժիշտներ, նկարիչներ ․․․։
Հայաստան Բ․ Համաշխարհային Պատերազմին ընթացքին
1941 Յունիսին, Գերմանիան կը յարձակի Խորհրդային Միութեան վրայ։  Հայաստանի ժողովուրդին 20%՝ 300 000 հոգի, ռազմաճակատ կը մեկնի։  75 000 կը զոհուի պատերազմի դաշտերուն վրայ եւ մօտաւորապէս 100 000 հաշմանդամ կը մնայ։ Պատերազմի աւարտին, հայ ժողովուրդին իրաւունք կը տրուի ընտրելու Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս (աթոռը թափուր մնացած էր 1938-էն ի վեր)։
Հողային պահանջներ
Սփիւռքի մէջ նորաստեղծ Հայ Դատի Յանձնախումբը, 1945, Մարտ 7-ին Միացեալ Ազգերու Կազմակերպութեան բացման առիթով (ՄԱԿ), Արեւմտահայաստանը Խորհրդային Հայաստանին կցելու յուշագիր մը կը յանձնէ։  Յուշագրին մէջ կը յիշուի աշխարհի չորս ծագերուն ցրուած հայութեան հայրենիք վերադառնալու բաղձանքը։  Զանազան հայ կազմակերպութիւններ նոյնանման դիմումնագրեր կը յղեն մեծ պետութիւններուն եւ կամ ալ Մոսկուա։  Մոսկուա (հոս՝ Խորհրդային Միութեան վարչամեքենան) դրական կ՛ընդունի հայութեան խնդրանքը․ Բ․ Համաշխարհային Պատերազմին ընթացքին ու վերջաուորութեան, Մոսկուան կը ձգտէր ընդլայնել Խորհրդային Միութեան սահմանները։  Կ՛արտօնուի ներգաղթը․ պատերազմի ընթացքին արտասահմանի հայերը շատ լաւ կրնային փոխարինել տասնեակ հազարներով հայ զոհերը։  Խորհրդային Հայաստանի եւ Սփիւռքի մէջ խանդավառութիւն կը տիրէ, յոյսով թէ Հայաստանին պիտի վերադարձուին Կարսն ու Արտահանը, Ղարաբաղը, Նախիջեւանն ու Ախալքալաքը։  Այս ուղղութեամբ, Սփիւռքի գաղթօճախներուն մէջ ներգաղթի կազմակերպման համար կոմիտէներ կը կազմուին։
Սակայն խաբկանք մըն էր։ 1947-ին Հայաստանի Կոմկուսի առաջին քարտուղար Գրիգոր Յարութիւնեան կը յայատարարէ թէ Հայաստանը արագօրէն պիտի ընդունի մինչեւ 400 000 հայեր, բայց 1948-ին՝ 100 000 հայեր ընդունելէ ետք, ներգաղթը կանգ կ՛առնէ։ Մոսկուայի քաղաքականութիւնը փոխուած էր։
Հայաստանի ժողովուրդը կը յիշէ ու կը յարգէ
1918 Մայիս 21-29 մեծ յաղթանակին համար, կը կանգնեցնէ Սարտարապատի յուշահամալիրը։
1988-ի երկրաշարժը
1988 Դեկտեմբեր 7-ին, կէսօրուան ժամը 11։41՛ 6․9 Ռիխթըրի ուժգնութեամբ ահաւոր երկրաշարժ մը կը ցնցէ ամբողջ Հայաստանը։  Զոհերու թիւը կ՛անցնի տասնեակ հազարները։  500 000-է աւելի անտուն կը մնան։  Ամբողջ Սփիւռքը օգնութեան կը հասնի․ հայութիւնը աշխարհի մէկ ծայրէն միւսը կը շտապէ ու ամէն տեսակի օգնութիւն կը հասցնէ ու տարիներ կը շարունակէ հասցնել Հայաստանին։ Մշակոյթի տարբեր բնագաւառներէն ներս համբաւ ստացած Սփիւռքահայեր ամէն ձեւով նեցուկ կը կանգնին հայրենիքին, ինչպէս օրինակ՝ « Քեզի Համար, Հայաստա՜ն » երգը՝ կատարուած Ֆրանսայի 87 նշանաւոր երգիչներու կողմէ․ յօրինող՝ Ժորժ Կառվարենց, բառերուն հեղինակ՝ Շարլ Ազնաւուր։
Ազատ ու Անկախ Հայաստանի Հանրապետութիւն
Խորհրդային Միութեան տապալումէն ետք, Հայաստան 1991, Սեպտեմբեր 21-ին կը վերագտնէ իր անկախութիւնը, որ միջազգային ճանաչում կը ստանայ։  Հակառակ եկած դժբախտութիւններուն ու բոլոր դժուարութիւններուն, Սփիւռքի օգնութեամբ երկիրը կը զարգանայ։
1998-ին առաջին ընտրուած նախագահը՝ Լեւոն Տէր Պետրոսեանը կը հրաժարի, նոր նախագահ կը դառնայ Ռոպերտ Քոչարեանը։ Երկրորդ թեկնածուն՝ Կարէն Տեմիրճեանը, որ խորհրդային կարգերու ժամանակ առաջին քարտուղարն էր (1974–1988), կ՛ընտրուի Հայաստանի Ազգային ժողովի նախագահ, իսկ հրամանատար Վազգէն Սարգսեանը՝ Հայաստանի վարչապետ։ 1999, Հոկտեմբերի 27-ին Ազգային ժողովին սրահին մէջ ողբերգութիւն կը կատարուի. կը սպանուին Կարէն Տեմիրճեան, ՎազգԷն Սարգսեան եւ 6 պատգամաւորներ։ Այդ ժամանակ, Ազգային Անվտանգութեան ղեկավարն է Սերժ Սարգսեան, որ 2008-ին կը դառնայ Հայաստանի երրորդ նախագահը։
2015, Դեկտեմբերի 6-ին տեղի կ՛ունենայ սահմանադրական բարեփոխումներու հանրաքուէ, որուն արդիւնքներուն համաձայն, Հայաստան կ՛անցնի կառավարման խորհրդարանական համակարգին, այսինքն երկրի գլխաւոր դէմքը վարչապետը կը դառնայ: 2018, Ապրիլ-Մայիս ամիսներուն ընթացքին կը կատարուի « թաւշեայ յեղափոխութիւնը »։ Հետեւանքն է՝ Սերժ Սարգսեանը 2018, Ապրիլ 23-ին հրաժարի իր պաշտօնէն եւ Մայիս 8-ին Ազգային ժողովը Հայաստանի վարչապետ ընտրէ Թաւշեայ Յեղափոխութեան առաջնորդը՝ Նիկոլ Փաշինեան։
Տնտեսական գաղթողներ․ արտագաղթ, ներգաղթ
Հայաստանի Անկախութեան վերականգնումէն ետք, առաջին տարիներու տնտեսական ճգնաժամին պատճառաւ, գաղթականութեան մեծ ալիք մը կը սկսի գլխաւորաբար դէպի Ռուսիա, Եւրոպա եւ Ամերիկա։ Սակայն վերջին տարիներուն, կը նկատուի երկչոտ քայլերով ներգաղթ մը։  Իսկ Սուրիոյ տագնապին պատճառով, Սուրիահայութեան մեծ թիւ մը Հ․Հ․ կը հաստատուի։
Նուաճումներ
Հայաստանը միջազգային ճանաչում կը ստանայ։ Մշակոյթի տարբեր բնագաւառներէ ներս կը կատարուին զանազան ձեռնարկներ։ Նշենք գլխաւորները․-
Համահայկական խաղերը՝ սկսած 1999 թուականէն,
Ոսկէ Ծիրանի փառատօն՝ սկսած 2004 թուականին,
1996-ին տեղի կ՛ունենայ ճատրակի( շախմատ) միջազգային ողիմպիականը, 2011-ին՝ Մանկական Եւրոտեսիլը, ինչպէս նաեւ բազմաթիւ ուրիշ փառատօներ, հանդէնսեր, ցուցադրութիւններ։
2018-ին կը նշուի Հայաստանի Առաջին Հանրապետութեան 100-ամեակը եւ Երեւանի 2800-ամեակը։
Արցախ
1991 Սեպտեմբեր 2-ին, Լեռնային Ղարաբաղը կը հռչակէ իր անկախութիւնը։ Արցախը ծանօթ է նաեւ Փոքր Սիւնիք, Խաչենի Իշխանութիւն կամ Ղարաբաղ անուններով։
Արցախեան Ազատամարտ
Արցախեան ազատագրական պատերազմը կը ծագի երբ Ատրպէյճանի զինեալ ուժերը կը յարձակին Արցախի Հանրապետութեան դէմ։ Հայերը միացեալ ուժերով կը ստեղծեն հայոց ազգային բանակ եւ կը յաջողին ետ մղել թշնամիին գրոհը եւ ազատագրել Արցախը: Զոհ կ՝ երթան հազարաւոր հայ խաղաղ բնակիչներ։   Սակայն, հայկական ուժերուն վճռական գործողութիւններուն իբրեւ հետեւանք թշնամին զինադադար կը խնդրէ, որ կը կնքուի Մայիս 12, 1994-ին։  Զինադադարը յաճախ կը խախտուի ազերիներուն կողմէ, մինչեւ 2020, Սեպտեմբեր 27, երբ՝ Ատրպէյճան ծրագրուած յանկարծակի լայնածաւալ յարձակում կը գործէ Արցախին վրայ։
Յարձակում Արցախի վրայ, Սեպտեմբեր 27, 2020
Կիրակի Սեպտեմբեր 27-ին, վաղ առաւօտեան ժամերուն Արցախի հանրապետութիւնը թիրախ կը դառնայ Ատրպէյճանի լայնածաւալ նախայարձակման: Անդադար կը ռմբակոծուին Արցախի քաղաքներն ու գիւղերը։ Կը հրթիռակոծուին նաեւ Հ․Հ․ կարգ մը սահմանամերձ շրջաններ։ Կը մահանան ու կը վիրաւորուին անզէն բնակիչներ․ կիներ, երեխաներ եւ ծերունիներ։ Պատերազմը անհաւասար է․ Ատրպէյճանը բանակին մէջ ներառած է հարիւրաւոր օտար վարձկան զինուորներ եւ կը գործածէ իսրայէլեան անօդաչու սարքեր, ինչպէս նաեւ թրքական օդային զինուժ։  Հայկական բանակը (Արցախի բանակը եւ հայ կամաւորական ջոկատներ․ Հայաստան ընդհանուր զօրակոչ չի յայտարարեր) չունի հնարաւորութիւնները դիմադրելու Ատրպէյճանի զինական արդի սարքերուն, սակայն հայ զինուորները իրենց մօտ ունեցած պահեստով եւ անժամանակակից զինամթերքով թշնամիին յարձակումներուն կը դիմադրեն։
Նոյեմբեր 10, ժամը 01։00'ին, Ռուսիոյ արտաքին գործերու նախարարութիւնը կը հրապարակէ Հայաստանի վարչապետին, Ռուսիոյ եւ Ատրպէյճանի նախագահներուն կողմէ ստորագրուած պատերազմի ամբողջական կրակի դադրեցման յայտարարութիւն մը։ Պատերազմի դադրեցման պայմանները շատ ծանր են Հայաստանի եւ Արցախին համար։  Արցախ կը կորսնցնէ հողատարածքներ, իսկ Հայաստան կը յանձնէ 1994-ին գրաւած տարածքները։  Նաեւ, ռուս խաղաղապահներ կը տեղակայուին նոր սահմանային գօտիներուն վրայ։  Առաւել, Հայաստանը կը պարտաւորուի Սիւնիքի հարաւը, պարսկական սահմանին զուգահեռ, ճանապարհ բանալ (Մեղրիի միջանցք), որպէսզի Ատրպէյճան միանայ իր կազմին մէջ ընդգրկուած Նախիջեւանի Ինքնավար Հանրապետութեան եւ հետեւաբար՝ Թուրքիոյ։
Վարչակարգ
Դեկտեմբեր 2015-ի հանրաքուէին, Հայաստանի քաղաքացիները Հայաստանի վարչակարգին փոփոխութեան՝ ունենալ Ժողովրդավար Հանրապետութիւն, թեր կը քուէարկեն։
Հայաստանի բարձրագոյն օրէնսդիր մարմինը Ազգային Ժողով ն է։ Հայաստանի Հանրապետութեան Կառավարութիւն ը գործադիր իշխանութեան բարձրագոյն մարմինն է:   Վարչապետն է կառավարութեան ղեկավարը (ՀՀ Սահմանադրութեան 147-րդ յօդուած) եւ ըստ այնմ կը գործէ՝ կառավարութեան ծրագրի շրջանակներուն մէջ կ՛որոշէ կառավարութեան քաղաքականութեան հիմնական ուղղութիւնները, կը ղեկավարէ կառավարութեան գործունէութիւնը եւ կը համակարգէ կառավարութեան անդամներուն աշխատանքը։
Ընտրութիւններ
Քուէարկելու իրաւունք ունին 18 տարեկանէն վեր Հայաստանի քաղաքացիները։
Հ․Հ․ Վարչական Բաժանում
Հ․Հ․ բաժնուած է 10 մարզերու։ Երեւան, Հայաստանի մայրաքաղաքը ըլլալով, իր արուարձաններով ունի իւրայատուկ կարգավիճակ։
Ժողովրդագրութիւն
2016-ի մարդահամարի տուեալներով, Հայաստանի մնայուն բնակչութեան թիւն է՝ 2 998 600 (2011-ի  մարդահամարի տուեալներով՝ 3 018 854, որոնցմէ 98% հայեր, իսկ ազգային փոքրամասնութիւններուն թիւը մօտաւորապէս 60 000 է․ անոնցմէ մեծամասնութիւն կը կազմեն՝  եզտիները եւ ռուսերը)։  Իսկ ըստ 2005-ի մարդահամարին, Արցախի Հանրապետութեան բնակչութեան թիւն է՝ 137 740, որմէ հայերը՝ 137 380։     Հայկական Սփիւռքի թիւը մօտաւորապէս 8 000 000 է։
Հայկական Սփիւռք
Իրողութիւն է թէ իւրաքանչիւր ժողովուրդ կ՛ապրի իր հայրենիքին մէջ։  Սակայն կան ժողովուրդներ, ինչպէս հայերը, որոնք ստիպուած՝ իրենց բնօրրանէն հեռու կ՛ապրին․ հայութեան պարագային, 1915 թուականին սկսած եւ մինչեւ 1923 տեւած Հայկական Ցեղասպանութիւնն է։
Հայկական Սփիւռքը կը կազմակերպուի գլխաւորաբար երբ 1921-ին Հայաստանէն գաղթած մտաւորականութիւնը կը ցրուի սփիւռքի տարբեր գաղթօճախներուն մէջ․ տէրը կը կանգնի տասնեակ հազարներով հայ որբերու, տեղահանուած հայութեան մղիչ ուժը կը դառնայ։  Հայկական Սփիւռքին մաս կը կազմեն Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներու, Քանատայի, Արժանթինի, Պրազիլիոյ Վենեզուէլայի, Աւստրալիոյ, Պարսկաստանի, Լիբանանի, Սուրիոյ, Իրաքի, Եգիպտոսի, Ֆրանսայի, Պուլկարիոյ, Յունաստանի, Պոլսոյ եւ ուրիշ երկիրներու եւ կամ մեծ քաղաքներու մէջ հայկական գաղութներ։  Անոնք կազմակերպուած են․ ունին եկեղեցիներ, դպրոցներ, մշակութային, մարզական եւ բարեսիրական կազմակերպութիւններ կամ միութիւններ, ծերանոցներ, տպարաններ, մամուլ։  Սերտ կապ կը պահեն Հայաստանին հետ։
Մարիաննա Տէր Զախարովա
Կենսագրութիւն
1984 թուականին Ուդմուրտիայի ազգային ստուդիայի մէջ խմբակ ձեւաւորած է, դասաւանդած եւ աւարտաած է ։
11 Յունուար 2015 թուականին Բորիս Շչուկինի անուան թատերական հիմնարկին մէջ կայացած է Մարիաննա Տեր-Զախարովային նուիրուած յիշատակի երեկոյ ։
Հայաստան
Լեզու
Իբրեւ երկրորդ կամ երրորդ լեզու, բնակչութեան լուրջ թիւ մը, ռուսերէնի եւ անգլերէնի կողքին, հմուտ է նաեւ ֆրանսերէնի։
Կրօնք
Հայաստանեայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին հայ ժողովուրդին ազգային եկեղեցին է։ Կեդրոնը Մայր աթոռ Սուրբ Էջմիածինն է։ Եկեղեցւոյ գլուխը կանգնած է Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը։ Հ․Հ․ բնակչութեան մօտաւորապէս 94%-ը ինքզինք Հայ Առաքելական Եկեղեցւոյ հետեւորդ կը համարէ․ ստորեւ Հ․Հ․ մէջ բնակչութեան փաշխումին ցուցակը ըստ կրօնական դաւանանքի։
Հայաստանի գլխաւոր քաղաքներ
Ստորեւ Հ․Հ․ գլխաւոր քաղաքներուն մնայուն բնակչութեան թիւը, ըստ 2015-ի մարդահամարին։
Երկրագործութիւն
Երկրագործութիւնը, անասնապահութեան հետ կը գլխաւորեն գիւղատնտեսութիւնը։
Բուսաբուծութիւն
Բուսաբուծութիւնը Հ․Հ․ գիւղատնտեսութեան առաջատար ճիւղն է։ Արդիւնաբերութեան ծաւալը կը հասնի 60%-ի։ Հացահատիկի եւ հնդեղէնի ընտանիքին պատկանող  բոյսերու (ընդեղէն, կանանչեղէն, բանջարեղէն) մշակումը Հ․Հ․ հողատարածքին 55% կը գրաւէ։
Հացահատիկի (ցորեն, գարի, եգիպտացորեն, վարսակ, հաճար եւայլն) մշակումը տարածուած է Հ․Հ․ մէջ, նամանաւանդ Շիրակի եւ Լոռիի դաշտերուն, Տեղի, Կարմրաշէնի, Մաստարայի սարաւանդներուն։ Շիրակի եւ Լոռիի շրջանները կը մշակուին  շաքարի ճակնդեղը եւ կտաւատը, Շիրակի եւ Սիւնիքի դաշտերուն՝  արեւածաղիկը, իսկ Արմաւիրի շրջանը՝ խորդենի (կռնկենի)։  Տարածուած են նաեւ լոլիկը, վարունգը, կաղամբը, սեխը, ձմերուկը․ դդումը, դդմիկը, սմբուկը, բողկը, գազարը, սխտորը, ծնեբեկը, շոմին, տաքդեղը (կարմիր պղպեղ), լուբեան, ծաղկակաղամբը, շաղգամը, թարխունը, ազատքեղը, համեմը, ռեհանը եւայլն։
Պտղաբուծութիւն
Պտղաբուծութիւնը Հայկական Բարձրաւանդակին մէջ 3000 - 6000 տարուան պատմութիւն ունի։  Արմաւիրի, Շէնգաւիթի, Գառնիի եւ ուրիշ տեղեր յայտնաբերուած են ծիրանի, դեղձի, սալորի, խաղողի սերմեր։  Հայաստանը բազմաթիւ պտղատու ծառատեսակներու (ծիրանենի, տանձեն ի, սալորենի եւայլն) մշակումի հնագոյն վայրերէն է։
Հայկական լեռնաշխարհին տարածքին, պտղաբուծութիւնը զարգացած է մասնաւորաբար Ք․Ա․ 11-րդ դարէն սկսեալ։ Վանի մերձակայ «Մհերի դռան» վրայ, Ուրարտուի Մենուա թագաւորը (Ք․Ա․ 871– Ք․Ա․ 810) ձգած է հետեւեալ արջանագրութիւնը՝ «Խաղողի եւ պտղատու այգի հիմնեցի, պատերով զայն շրջապատեցի»։  Հայ եւ յոյն պատմիչներու գրութիւններուն մէջ կը յիշատակուի Հայաստանի պտղաբուծութիւնը․  Հերոդոտոսը (Իրոտոդոս)՝ Ք․Ա․ 5-րդ դար, Ստրապոնը՝ Ք․Ա․ 1-ին դար, Ագաթանգեղոսը, Մովսէս Խորենացին, Անանիա Շիրակացին, Ստեփանոս Օրբելեանը եւ ուրիշներ։  Հազարամեակներու ընթացքին ժողովրդական ընտրասերման միջոցով ստեղծուած են ծիրանենիի, դեղձենիի, սալորենիի, խնձորենիի, տանձենիի, ընկուզենիի բազմաթիւ արժէքաւոր տեսակներ, որոնցմէ համաշխարհային ժանաչում գտած են ծիրանն ու դեղձը, եւ ծանօթ են իբրեւ «հայկական պտուղ»։
Անասնապահութիւն
Անասնապահութիւն կ՛ընդգրկէ տնային եւ գիւղատնտեսական կենդանիներ եւ երկոտանի թեւաւորներու տեսակներ բուծանելը․ անասնաբուծական ապրանքներ՝ (միս, հաւկիթ, ճարպ եւայլն) եւ թեթեւ արդիւնաբերութեան հումքը (կաթնեղէն՝ կաթ, կարագ, մածուն եւ պանիր, նաեւ՝ բուրդ ու կաշի), գիւղատնտեսութիւնը բանող ուժը (ձի, եզ, ջորի, ուղտ, եղջերու, եւայլն), ինչպէս նաեւ գործարանական պարարտանիւթ (թրիք եւ ծիրտ) ստանալ։
Հայկական բարձրաւանդակին մէջ անասնաբուծութիւնը սկսած է զարգանալ (Նոր Քարի դարաշրջան էն)։ Ծովինար բերդի (Սեւանայ լիճի հարաւային ափ) պեղումներէն յայտնաբերուած են արջառի, ոչխարի եւ խոզի ոսկորներ։ Ուրարտական սեպագիր արձանագրութիւններուն յիշատակուած են եզը, ցուլը, արջառը, կովը, ոչխարը, գառը, եւ դրացի երկրներէն աւար առած հարիւր հազարաւոր գլուխ արջառի եւ ոչխարի մասին։ Այս բոլորը կը վկայեն, թէ Հայկական բարձրաւանդակին վրայ ապրող ցեղերը նախնադարէն զբաղած են անասնապահութեամբ։  Նաեւ, Հայոց Պատմութեան գիրքերու էջերուն մէջ կը հանդիպինք հայկական ձի՝ նժոյգ բուծանելու մասին, մինչեւ Կիլիկիոյ Հայկական թագաւորութեան ժամանակաշրջանին ընթացքին՝ «Բազմավէպ», 1867, 12։
Մեղրաբուծութիւն
Մեղուաբուծութեան հնագոյն կեդրոններէն եղած է Հայաստանը։ Հայկական բարձրաւանդակին կլիման մեծ դեր խաղցած է անոր զարգացման համար։   Հայաստանի իշխանութիւները միշտ հետեւած ու զարկ տուած են անոր։
2011 թուականին Հ․Հ․ մէջ գոյութիւն ունէին 250 000 մեղուի փեթակներ։
Հանքային հարստութիւն
Հ․Հ․ կ՛օգտագործէ եւ կ՛արտահանէ պղինձ, ինչպէս նաեւ՝ կապար, զինք։
Տուֆ քարը
Հայաստանի լեռները հարուստ են շինանիւթով։  Նշանաւոր է տուֆ քարը՝ Տուֆը, զանազան գոյնի եւ տեսակի․ գլխաւոր արդիւնահանութեան կեդրոններ են՝ Շիրակի ու Արագածոտնի մարզերը։
Ուրիշ շինանիւթեր
Արդիւնաբերութեան լաւ որակի ուրիշ շինանիւթեր են` որսիդը (Արագածի որսիդի գործարան), սեւակուճը՝ պազալտ (կը գտնուի Հ․Հ․ գրեթէ բոլոր մարզերուն մէջ), մարմարը (Արզականի, Խոր վիրապի հանքավայրեր), հատաքարը`կրանիտ (Կոտայքի, Լոռիի, Տաւուշի, Վայքի մարզերու հանքավայրեր)։   Հ․Հ․ մէջ նաեւ կ՛արտադրուին ոչ հրաբխային շինանիւթեր, ինչպէս՝ թրծաշաղախը cement, շէնքերու երեսը պատող նիւթեր։  Նաեւ զարգացած է խեցեգործութիւնը։
Հանքային ջուրեր
Հայկական լեռնաշխարհը աշխարհածանօթ է իր բազմաթիւ սառ եւ տաք հանքային ջուրերով։  Վերջինները յայտնի են ջերմուկ անունով եւ հին տարիներէն համբաւ ունին, ինչպէս օրինակ՝ Վարշակի, Վայոց Ձորի ջերմուկները։  Իսկ ներկայիս՝   Ջերմուկի, Դիլիջանի, Արզնիի, Բջնիի եւ ուրիշ հանքային աղբիւրները։
Ճարտարարուեստ
Հայաստանը լեռնային երկիր ըլլալով, հարուստ ընդերք եւ ջրային կարելիութիւններ ունի։
Հ․Հ․ իր ստեղծման առաջին տարիներէն իսկ, փորձած է քայլ պահել 20-րդ դարու  ճարտարարուեստի վերելքին հետ։  Հայաստանի մէջ անոր զարգացումը եղած է մանաւանդ Սեւանայ լիճին ընծայած ջրային կարելիութիւններուն շնորհիւ։ Ճարտարարուեստին զարգացման պատճառով, քաղաքներուն բնակչութիւնը կ՛աճի, գիւղաւաններ յաճախ քաղաքի կը վերածուին եւ նոր քաղաքներ կը շինուին։  Սակայն այս անհեթեթ աճը, լրջօրէն ազդած է Հայաստանի մթնոլորտի ապականման։  Բարեբախտաբար, պետութիւնը զանազան միջոցներով յաջողած է ապականումը կանխել եւ նոյնիսկ բարելաւել Հայաստանի մթնոլորտը, նամանաւանդ վերջին տասնամեակներուն։
Սնունդի արդիւնաբերութեան բնագաւարը կ՛ընդգրկէ 200-է աւելի ձեռնարկութիւններ, որոնք Հ․Հ․ արտադրանքին 18,8% կը կազմեն․ քոնեաք, գինի, սննդամթերք, ոչ ալքոլիք խմիչքներ, հաց, ձուկ, պահածոյ եւայլն։
Ծխախոտագործութիւն
Հ․Հ․ ճարտարարուեստի գլխաւոր ճիւղերէն մէկն է ծխախոտագործութիւնը։ 2016-ին ծխախոտի արադրութիւնը Հ․Հ․ արդիւնաբերութեան 15% գրաւած է։  Ծխախոտը կը մշակուի մասնաւորաբար Տաւուշի եւ Կոտայքի շրջանները։
Փոխադրական միջոցներ
Հ․Հ․ լեռնային տարածք ըլլալով, անոր մէջ կը գործեն գրեթէ բոլոր փոխադրական միջոցները, կը բացառի՝ ծովայինը։ Վերջին երեք տասնամեակներուն ընթացքին Թուրքիայի եւ Ատրպէյճանի կողմէն Հայաստանի շրջափակումը պատճառ դարձած է որ Հայաստան վերակառուցէ կամ կառուցէ ռազմավարական նշանակութիւն ունեցող՝ Հայաստանը Վրաստանի եւ Պարսկաստանի հետ կապող, միջպետական մայրուղիներ։
Օդակայաններ
Կը գործեն Երեւանի Զուարթնոց եւ Կիւմրիի Միջազգային օդակայանները։ Նաեւ Գորիսի եւ Ստեփանաւան քաղաքներուն օդակայանները կը սպասարկեն տեղական փոխադրութիւնները։ Իսկ Էրեբուի օդակայանը, այժմ կը գործածուի Հայաստանի եւ Ռուսիոյ օդային ռազմուժին կողմէն։
Երկաթուղի, Մեթրօ, Ելեկտրակառք, ճանապարհորդութիւն, կազուղի
Հայկական երկաթուղին կ՛իրականացնէ ճամբորդներու փոխադրումներ, ինչպէս նաեւ բեռնափոխադրութիւններ։
Երեւանի Մեթրոն պաշտօնապէս՝ «Կարէն Տեմիրճեանի անունով Երեւանի Մեթրոն», Երեւանի մեթրոյի ցանցն է։ Ենթակայ է Երեւանի քաղաքապետարանին։
Ելեկտրակառքը կը գործածուի միայն Երեւանի մէջ։ Կիւմրի քաղաքին մէջ դադրեցաւ գործելէ 2005-ին։
Ճամբաներուն (ներառեալ պողոտայ, մայրուղի) ցանցը 2 036 քմ․ է։
1995-ին Արաքսի վրայ՝ Ագարակ-Նորդուզ հատուածին կառուցուած կամուրջը, Հ․Հ․ եւ Պարսկաստանի միջեւ միակ ցամաքային կապն է: Այս կամուրջին վրայով նաեւ կ՛անցնի Պարսկաստան-Հայաստան կազուղին:
Զբօսաշրջութիւն
Հ․Հ․ մէջ զբօսաշրջութեան կարեւոր կեդրոններ կը հանդիսանան Ծաղկաձորը, Ջերմուկը, Արզնին, Սեւանն ու Դիլիջանը։ Զբօսաշրջիկներ կը նեգրաւեն իրենց հանքային աղբիւրներով՝ Քաջարան, Սիսիան, Մեղրի քաղաքները,  պատմական նմշանակութիւն ունեցող վայրերը՝ Գեղարդի վանական համալիրը, Գառնիի հեթանոսական տաճարը, Նորավանքը, Զուարթնոց տաճարի աւերակները, Ամբերդի ամրոցը, Մատենադարանը, Քարահունջը, Տաթեւի վանքն եւ Տաթեւերը (Տաթեւի ճոպանուղին) եւայլն:
Մշակոյթ
Հայաստանը ունի հարուստ մշակութային ժառանգութիւն։ Անոր տարածքը լեցուն է յուշարձաններով՝ հնագոյն դարաշրջաններէն մինչեւ նորագոյն ժամանակաշրջան․ Քարահունջ,  ուրարտական Էրեբունի ամրոց, Թէյշեբայինի (Կարմիր Բլուր), հին հայկական մայրաքաղաքներ՝ Արմաւիր, Դուին, Արտաշատ, Գառնիի Միհր աստծոյ տաճարը եւայլն։  Այդ իսկ պատճառով զայն կ՛անուանեն՝  «թանգարան՝ բաց երկնքի տակ»:  Նաեւ, կարեւոր տեղ կը գրաւեն քրիստոնէական ճարտարապետութեան յուշարձանները, ինչպէս օրինակ՝ Վաղարշապատի Էջմիածնոյ Մայր տաճարը, Նորավանք, Գեղարդ, Խոր Վիրապ, Գոշավանք,  Սեւանավանքի վանական համալիրները, Զուարթնոցի հին տաճարի աւերակները, Նորատուսի խաչքարերը եւ շատ ուրիշ։
Բնութեան բացառիկ յուշարձաններու ցուցակին մէջ են նաեւ Սեւանայ լիճը, Ջերմուկի ջրվէժը, Պարզ եւ Քարի լճակները, Խնձորեսկի այրաբնակ քաղաքը, ինչպէս նաեւ լեռնային տարբեր բնապատկերները:
Կրթութիւն
Ճարտարարուեստին զուգահեռ, արագօրէն զարգացած է կրթական համակարգը։  Հ․Հ․ Կովկասի մէջ, կրթական կեդրոն դարձած է ու այս ուղղութեամբ յառաջադէմ է։ Անդադար կը ստեղծուին կրթական բարձր մակարդակի հաստատութիւններ։
Հայաստանի Հանրապետութեան հիմնական ընդհանուր կրթութիւնը (Մանկապարտէզ եւ Նախակրթարան (հանրակրթական) դպրոցի 1-9 դասարաններ) պարտադիր է։ Մինջնակարգ եւ Երկրորդական (Միջնակարգ) կրթութիւնը (հանրակրթական դպրոցի 1-12 դասարաններ) պետական ուսումնական հաստատություններուն մէջ անվճար է։ Ընդհանուր կրթութիւնը կը սկսի վեց (6) տարեկանէն։ Միջին եւ բարձրագոյն մասնագիտական (համալսարան) ուսումնական հաստատութիւններուն ընդունելութիւնը կը կատարուի մուտքի քննութիւններու միջոցով։
Կան նաեւ անձնական բարձր մակարդակի Երկրորդական կրթութեան դպրոցներ, ինչպէս օրինակ՝ Դիլիջանի Միջազգային Դպրոց, Այբ դպրոց։
Ուսումնական հաստատութիւններ
Հ․Հ․ գլխաւոր կրթական բարձրագոյն հաստատութիւնները
Գիտութիւն
Հ․Հ․ մէջ բարձր մակարդակի հասած է գիտութիւնը։ Պետութեան իշխանութիւնները զարկ տուած են ու կու տան անոր տեւական զարգացման։   1943 թուականին հիմնադրուած է Հայաստանի գիտութիւններու ակադեմիան, որ 1993 վերանուանուած է՝ Հայաստանի Գիտութիւններու Ազգային Ակադեմիա։  Ան կը կազմակերպէ եւ կ'իրականացնէ հիմնարար եւ կիրառական գիտական հետազօտութիւններ։ Նաեւ, գիտական հետազօտութիւններով զբաղ օտար ընկերութիւններ Հ․Հ․ կը հաստատուին։
Երկրի գիտութեան զարգացման 2011-2020 տասնամեակի ռազմավարութիւնը կը նախատեսէ, որ «մինչեւ 2020-ին Հայաստանը գիտելիքներու վրայ յենուած տնտեսութիւն ունեցող երկիր դառնայ եւ Եւրոպայի գիտա - հետազօտական բնագաւարին մէջ մրցունակ՝ հիմնական եւ կիրառական հետազօտութիւններու մակարդակով»:
Արուեստ
Հայկական արուեստը, ձեւակերպած եւ զարգացուցած է իր եզակի տեսակը հայ ժողովուրդի բնօրրան Պատմական Հայաստանի մէջ եւ անոր հինգ հազարամեակներու երկարող պատմութեան ընթացքին: Հայկական արուեստը կ՛ընդգրկէ երաժշտութիւն, ճարտարապետութիւն, քանդակ, որմնանկար, խճանկար, խեցեգործութիւն, մետաղէ պատրաստուած իրեր, փորագրութիւն, հիւսուածք՝յատկապէս հայկական գորգեր։ եւ
Թատրոն եւ Շարժարուեստ
Տե՛ս բուն յօդուածներ՝ Հայկական Թատրոն եւ Հայկական Շարժարուեստ
Հայկական թատրոնը, ստեղծուած եւ կազմաւորուած է հայ ժողովուրդին բանահիւսութեան ընդմէջէն․ ժողովրդական եւ խորհրդապաշտական թատրոնը իր պարերգային տեսակով։
Հայկական շարժարուեստը 1920-ական տարիներուն ճամբայ կ՛ելլէ՝ Խորհրդային Հայաստանի Հանրապետութեան եւ Հայկական Սփիւռքին տարածքին։
Երաժշտութիւն եւ Պարարուեստ
Տե՛ս բուն յօդուածներ՝ Հայկական Երաժշտութիւն եւ Հայկական Պարարուեստ
Հայկական երաժշտութիւնը քայլ պահած է հայ ժողովուրդին կենցաղին ու պատմութեան հետ, ինչպէս նաեւ վերջին դարերուն համաշխարհային երաժշտական հոսանքներուն հետ․ գեղջական երգեր, հեթանոսական, աշուղային, եկեղեցական (շարականներ), դասական եւայլն։ Միջնադարին, ան կ՛ունենայ իր ուրոյն երաժշտական գրութեան նշանները՝ Խազ։
Հայկական պարարուեստը, սկիզբ առած է հայ ժողովուրդին կազմաւորման ընթացքին․ հաւատքներ, ծիսակատարութիւններ, պաշտամունքներ եւ տօնակատարութիւններ։ Ան, կ՛արտայայտէ հայ ժողովուրդին կենցաղը։  Ժամանակի ընթացքին, կրած է թեթեւ փոփոխութիւններ, սակայն միշտ պահպանած է ուրոյն նկարագիրը․ շարժական, կառոյցի եւ երաժշտական առանձնայատկութիւնները։ Սերունդէ սերունդ փոխանցուելով եւ որոշ փոփոխութիւններ կրելէ ետք, անիկա պահպանած է իր հիմքը՝ միայն իրեն յատուկ շարժական, կառուցուածքային եւ երաժշտական առանձնայատկութիւնները։
Ճարտարապետութիւն
Հայկական ճարտարապետութիւնը կը յատկանշուի գլխաւորաբար գեղարուեստական հարուստ աւանդոյթներով եւ ազգային ինքնատիպութեամբ․ եկեղեցիներու սրածայր գմբէթ, տուֆ քարէ շինարարութիւն, որմնանկարներ եւ բնական լոյսի օգտագործում։
Ճարտարապետութիւն նախաքրիստոնէական շրջանին
Հնագոյն ժամանակներէն հայկական ճարտարապետութեան մէջ կարեւոր դեր խաղացած է ու կը խաղայ Տուֆը։ Կառուցուած են ամրոցներ, միջնաբերդեր, բերդաքաղաքներ, ջրանցքներ, օրինակ՝ Մենուայի (Շամիրամի) ջրանցքը, բերդերով պարսպապատ Տուշպա մայրաքաղաքը, Մենուախինիլի, Արգիշտիխինիլի, Անզաֆ, Հայկաբերդ, Ռուսախինիլի․․․։  Հայաստանի տուները նախ եղած են գետնափոր․ անոնց մասին կը վկայէ մանրամասն նկարագրութիւններով Քսենոֆոն իր « Նահանջ Բիւրուն » Ἀνάβασις  հատորին մէջ, Ք․Ա․ 5-րդ դար։ Իսկ, Հելլենիստական շրջանին քաղաքները՝ վարչական եւ առեւտրական կեդրոններ,  բերդերը, ինչպէս նաեւ հեթանոսական սրբավայրերը, կը կառուցուին հետեւելով քաղաքաշինութեան եւ ճարտարապետութեան օրէնքներուն․ քաղաքներ՝ Արմաւիր, Երուանդաշատ, Արտաշատ, Վաղարշապատ, Զարեհաւան,  ամրոցներ՝ Գառնի, Արտագերս, Անի-Կամախ, Օշական, Դարոյնք, հեթանոսական սրբավայրեր՝ Բագաւան, Բագրեւանդ, Աշտիշատ, Երիզա։
Ճարտարապետութիւնը քրիստոնէութիւնը ընդունելէ ետք
Հայաստանի մէջ քրիստոնէութիւնը պետական կրօն դառնալէ ետք, կը քանդուին հեթանոսական տաճառները՝ կանգուն կը մնայ միայն Գառնիի հեթանոսական տաճարը, ու անոնց վրայ եւ այլուր, ազդուած անոնց ճարտարապետութենէն, կը կառուցուին եկեղեցիներ։
Յաջորդող դարերուն ընթացքին կառուցուած եկեղեցիներուն ոճը կ՛ըլլայ խաչաձեւ կեդրոնագմբէթ՝ ենթագմբէթներով (Պտղին, Արուճ, Դդմաշէն, Տեկոր, Օծուն), եռախորան՝ (Դուինի Ս․ Գրիգոր, Թալինի Կաթողիկէն)։
Ներսէս Գ․ Տայեցի կամ Շինարարի կաթողիկոսութեան շրջանին, եկեղեցաշինութեան ճարտարապետական ոճը թեթեւ փոփոխութիւններու կ՛ենթարկուի։  Խաչաձեւ կեդրոնագմբէթ եկեղեցին տեղի կու տայ բազմախորանին՝ օրինակ, Եղուարդ Զօրավարի (661-685) եւ զուգահեռ կը հիմնուին խաչաձեւ յատակագիծով գմբեթաւոր փոքր եկեղեցիներ, իրենց բազմաթիւ տարբերակներով  (Աշտարակի Կարմրաւոր եկեղեցին, Լմբատավանքի Ս․ Ստեփանոս՝ 6-րդ դար, եւայլն)։ Խաչաձեւ  քառախորան եկեղեցին կ՛ունենայ բազմանկիւնաձեւ շրջագիծ, քանի մը պարագային՝ եռաստիճան զարգացումով (Զուարթնոց 641-652)։
Հայկական ճարտարապետութեան յուշարձաններէն Էջմիածնի Մայր Տաճարը, Զուարթնոց ը, Գեղարդավանք ը, Հաղբատը եւ Սանահինը ընդգրկուած են ԵՈՒՆԵՍՔՕ-ի «Համաշխարհային Մշակութային Արժէքներ»ու ցանկին մէջ։
Յուշարձաններ
Սրբավայրերու շինութեան զուգահեռ, կը զարգանայ նաեւ յուշարձանի շինութեան արուեստը (քարակոթողներ, դամբանաքարեր, խաչարձաններ, դամբարաններ)։  Յուշարձանները ուղղաձիգ, քառանկիւն, բազմանկիւն կամ կլոր շրջագիծով կոթողներ են (Ագարակ, Երերոյք, Խոշավանք եւայլն)։ Անոնք կը կառուցուին կարեւոր եղելութիւններու առիթով։
Մինչեւ 19-րդ դար
Քաղաքաշինութիւնը կը զարգանայ տալով բնակարաններուն իւրայատուկ կառոյց՝ Դուին (5-րդ մինչեւ 7-րդ դար), Արուճ (7-րդ դար)։ Արքունիքները կը յատկանշուին քարաշէն սիւնազարդ դահլիճներով՝ սիւներուն վրայ կը յենին հնագոյն ճարտարապետական ոճի փայտէ երթիքները։