Միլան_Քունտերա
Ֆրանսական ժամանակաշրջան (1975 էն սկսեալ)
1975 թուականին, իր կնոջ Վերայի հետ, կը ձգէ Չեքոսլովաքիան Ֆրանսա հաստատուելու համար: Նախ կ'ապրի 30-րդ յարկին հորիզոններու աշտարակին Րէն քաղաքին մէջ, որ շատ տքեղ կը համարէ: Կը դասաւանդէ իբր հիւր ուսուցիչ՝ բաղդատական գրականութիւն ճիւղը Րէն 2 համալսարանին մէջ մինչեւ 1979, ուր կը միանայ ընկերագիտական բարձր ուսումի դպրոցին Փարիզի մէջ: Նոյն տարին Չեքոսլովակ քաղաքացիութիւնը կ'առնուի իրմէ: 2 տարի ետք, Ֆրանսուայ Միթերան իրեն կուտայ ֆրանսական քաղաքացիութիւնը: Յանակարծական ձեւով, հրատարակելու կարելիութիւնը իր երկրին մէջ իրեն ազատութեան զգացում կը ներշնչէ: Առաջին անգամ ըլլալով կրնայ ազատօրէն գրել: Գիտնալով որ միայն թարգմանիչներու համար կը գրէ, իր լեզուն կը պարզանայ: Երբ Ֆրանսերէնին կը տիրապետէ, Գունտերան կը սկսի սրբագրել իր գիրքերուն թարգմանութիւնները: Իր առաջին տարիներուն, Գունտերան կը յայտարարէ որ արդէն ըսած էր ինչ որ ունէր ըսելիք եւ որ այլեւս վէպ պիտի չգրեր: «Խնդուքի եւ Մոռացումի» Գիրքը, գրուած է 1978 թուականին, կը հրատարակուի 1979 թուականին: Այս գիրքը կը տարբերի միւսներէն իր տեսակէտներով: Այս գիրքին մէջ, Գունտերան կը քննէ իր կոմունիստական անցեալը եւ անոր կը մատնանշէ տարբեր նիւթերու միջոցաւ ինչպէս մոռացումը կամ կոմունիստական ընկերութիւն մը ստեղծելու իտէալը բայց այս անգամ արտաքին արեւմտեան տեսակէտով: 1978-ին կը հաստատուի Փարիզ: Կը լմնայ «Էութեան Անտանելի Թեթեւութիւնը» 1982-ին, իր ամենայայտնի վէպը: Անոր շարժանկարը բեմադրած են Ֆիլիբ Գոֆման եւ Ժան Քլոտ Գարիէրը 1988 թուականին: «Կեցութեան Անտանելի Թեթեւութեան մէջ», գրողը կ'ուսումնասիրէ Նիչական (Nietzsche) յաւերժ վերադարձին առասպելը: Մարդը միայն մէկ անգամ կ'ապրի, իր կեանքը չի կրկնուիր, հետեւաբար, ան չի կրնար իր սխալները սրբագրել: Եւ քանի որ կեանքը մէկ է, մարդը կը նախընտրէ թեթեւութեան մէջ ապրիլ, պատասխանատուութիւններէ հեռու: Կը նախաբանէ գիչ (kitsch) ի սահմանումը, այսինք այն ինչ որ կը ժխտէ կեանքին տգեղութիւնները եւ մահը չընդունիր: 1981 թուականին կը գրէ «Ժագ եւ իր տէրը Անմահութիւն»ը հրատարակուած է 1990 թուականին: Այս վէպը կ'ուսումնասիրէ գիրի պաշտօնը արդիական աշխարհին մէջ, ուր նկարները կը տիրապետեն: Կը մատնանշէ ժամանակակից ձգտումը ամէն բան մակերեսային դարձնելու: Այս կեցուածքին դէմ Գունտերան իր պատմութիւնները կը գրէ մասնաւոր ձեւով մը, որպէսզի դիւրութեամբ չի կրնան համառօտուիլ: 1993 թուականին, Միլան Գունտերան կը լմնցնէ իր առաջին ֆրանսերէն գրուած գիրքը՝ «Դանդաղութիւնը» (հրատարակուած 1995 թւականին): Կը շարունակէ այն ինչ որ սկսած եր Անմահութեան հետ, կը քնադատէ եւրոպայի արեւմտեան քաղաքակրթութիւնը: Կը բաղդատէ դանդաղութեան գաղափարը, զգայասիրութեան գաղափարին հետ, եւ արդիական աշխարհի արագութեան հալածանքը: «Ինքնութիւնը» (1995 թուականին գրուած եւ 1998 թուականին հրատարակուած) 2-րդ վէպնէ որ Գունտերան կը գրէ ուղղակի ֆրանսերէնով: Դանդաղութեան պէս, «Ինքնութիւն»էն հասունութիւն կը փխի: Սիրոյ վէպ մըն է, ան կ'արժեւորէ ճիշմարիտ սէրը, իր արժէքը արդիական աշխարհին առջեւ: Միակ բանը որ կրնայ մեզ պաշտպանել թշնամական աշխարհէն: Անտեղեակութեան մէջ (հրատարակուած նախ սպաներէնով 2000 թուականին, ապա ֆրանսերէն 2003) շարունակութիւն մը կը գտնենք առաջուայ նիւթերուն հետ: Գրողը կ'ուսումնասիրէ մարդկային փորձառութիւնը եւ իր հակասականութիւնները: Աննշանելիութեան տօնը (հրատարակուած նախ իտալերէն 2013-ին, ապա ֆրանսերէն 2014-ին), 4-րդ վէպը կ'ըլլայ որ Գունտերան ուղղակի ֆրանսերէնով կը գրէ: Ատելֆի հրատարակիչը կը համարէ որ վէպը "համառօտագրութիւն մըն է բոլոր իր գործին [...] ներշնչուած մեր ժամանակաշրջանէն որ խնդալիք է քանի որ երգիծանքը կորսնցուցած է ": Միլան Գունտերան նաեւ գրեց պարբերաթերթի մը մէջ՝ «Վէպի Արհեստանոց»ը, որուն տնօրէնը Լագիս Բրոկիտիսն է: 1985 թուականէն ի վեր, Գունտերան այլեւս նոյն պահուն չընդունիր բայց գրաւոր ձեւով կը պատասխանէ: Ոեւէ տուեալ իր անձնական կեանքին մասին խիստ ձեւով կը հակակշռէ: Իր պաշտօնական կենսագրութիւնը ֆրանսական հրատարակութիւններուն մէջ 2 նախադասութիւնով կ'ամփոփուի.՝ "Միլան Գունտերա, Չեքոսլովաքիա ծնած: 1975 թուականին Ֆրանսա կը հաստատուի"