cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Իրանի Դրօշ
Աքեմէնեան թագաւորութեան դրօշը ամենայն հաւանականութեամբ եղած է թեւերը բաց արծուի պատկերով՝ գլուխի հետեւը արեւի սկաւառակ: Արշակունիներու դարաշրջանի դրօշը զարդարուած էր արեւի պատկերով: Սասանեան դարաշրջանի դրօշներու ու Սասանեաններու թագաւորութեան խորհրդանիշերու մասին հիմնական պատկերացում կը կազմենք Ֆիտուսու «Շահնամէ» գիրքէն եւ իսլամական աղբիւրներուցէն: Սասանեան դարաշրջանի տասնութ կնիքները, որոնք յայտնաբերուած են Խորեզմի լիճի (Արալեան ծով, Արալի լիճ)  շրջակայքը, արձանագրութիւնները եւ հռոմեական աղբիւրներուն մէջ առկայ ակնարկները  եւս տեղեկութիւններ կը հաղորդեն այդ դարաշրջանի մասին: Իսլամական առաջին քանի մը հարիւրամեակի ընթացքին Ապպասեան խալիֆայութեան, անոր հետեւորդներու ու կողմնակիցներու խորհրդանշական գոյնը սեւն էր: Սպիտակն ու կանաչն ալ կը համարուէին Ապպասեաններու հակառակորդներու՝  Ֆաթիմեան Եգիպտոսի, ալեւիներու, իրանցի խռովարարներու դրօշներու նախընտրելի գոյները: Առիւծի եւ արեւի յայտնի պատկերը իրանական դրօշներու վրայ յայտնուած է մօտաւորապէս հիճրայի իններորդ հարիւրամեակին (Գրիգորեան օրացոյցով՝ 15-րդ դար): Այդ խորհրդանիշերը տարբեր ժամանակաշրջաններու եւ տարբեր շահերու օրօք այլկերպ ներկայացուած են: Ի սկզբանէ այն եղած է ոչ թէ թագաւորութեան, այլ աստղագիտութեան սիմուոլ, սակայն յետագայում ձեռք է բերել իսլամական-շիիտական նշանակութիւն: Այդ խորհրդանիշերու ազգայնական եւ իշխանական մեկնաբանութիւնները ի յայտ եկած են Ղաճարներու եւ Փահլաւիներու դարաշրջանին: Ղաճար Ֆաթհալի շահի օրօք առիւծի ձեռքին յայտնուեցաւ սուր, եւ այդ խորհրդանիշը շարունակեցաւ գոյութիւն ունենալ մինչեւ 1357 (1979) յեղափոխութիւնը: Յեղափոխութենէն ետք առիւծի եւ արեւի պատկերները փոխարինուեցան իսլամական խորհրդանիշերով :
Այս գոյները Իրանի դրօշի վրայ առկայ են 20-րդ դարասկիզբէն. այն կ՚օգտագործուէին նաեւ շահերը: Բայց կեդրոնը պատկերածուած էր սուրով առիւծ՝ հնագոյն Պարսկաստանի խորհրդանիշը։
Իսլամական յեղափոխութենէն ետք առիւծը փոխարինուեցաւ Ալլահ բառով։ Այն կազմուած է չորս մահիկներէ եւ կեդրոնը սուրէ։ Բացի այդ, կանաչ շերտի ներքեւը եւ կարմիր շերտի վերեւը 22 (2×11) անգամ գրուած են «Ալլահ աքպար» (Աստուած մեծ է) բառերը։ Այդ ակնարկ է Իսլամական յեղափոխութեան, որ տեղի ունեցած է 11-րդ ամիսի 22-րդ օրը (բահմանի 22)՝ ըստ իրանական օրացոյցի:
Դրօշի գոյներու համադրութիւնը կը համապատասխանէ Տաճիկստանի դրօշի գոյներուն, որ պայմանաւորուած է այս երկու ազգերու էթնիկ, մշակութային եւ լեզուական ընդհանրութիւններով :
Իրանցիները շատ յաճախ իրենց դրօշը կ՚անուանեն «parcham-e se rang» («եռագոյն»)։
ՀՆԱԳՈՅՆ ՇՐՋԱՆ
Աւեստայի մէջ յիշատակութիւն կայ թեւաւոր ցուլի պատկերով դրօշի (դերաֆշայի) մասին: Աքեմէնեան դարաշրջանի դրօշը ամենայն հաւանականութեամբ եղած է  թեւերը բաց արծուի (մեծ բազէի) պատկերով՝ գլուխի ետեւը արեւի սկաւառակ: Արշակունիներու դարաշրջանի դրօշը զարդարուած էր արեւի պատկերով: Վիշապներու պատկերներով զարդարուած մետաքսէ դրօշներ ունէին Արշակունիներու բանակի ջոկատները: Սասանեան դարաշրջանի քարէ արձանագրութիւններուն մէջ կը հանդիպի դրօշի չորս տարբերակներ: Մէկը Պիհիսթունի մէջ է, ուր Շապուհ Երկրորդի դրօշի գծագիրը չէ պահպանուած: Միւս երեք դրօշները փորագրուած են Նախշ-ե Ռոսթամի մէջ: Անոնցմէ մէկը, որ Որմիզդ Երկրորդի անուան հետ կը կապուի, զարդարուած է խաչով: Պահրամ Երկրորդի (Վռամ Երկրորդ) պատկերին մէջ շահի գլխաւերեւը նշմարուող օղակէն կախուած են երկու դրօշ՝ հաստ գիծերով, նաեւ՝ ծոպերով: Նախշ-ե Ռոսթամի Շապուհ Երկրորդի պատկերին մէջ դրօշը պատկերուած է մէկ խաչով, ունի ծոպեր, երեք գծաւոր գունդ՝ նման  Սասանեան արքաներու թագի գունդին ։
Արկամ Այվազեան
Արկամ Արարատի Այվզեան հայ հնագէտ, պատմաբան, լրագրող եւ հետազոտող: Ծնած Առինջի մէջ, Ինքնավար Սովետական Նախիջեւանի մէջ, եւ ծանօթ է իր հայկական մշակոյթի մասին գիրքերով, ինչպէս նաեւ մենագիրներով: Ան գիրքեր գրած է Հին Ջուղայի եւ Ագուլիսի մասին, եւ իր երկերը կը փաղկանան 200-է աւելի գործերէ, գրեթէ հայերէնով:
Իրանի Դրօշ
ՀՆԱԳՈՅՆ ՇՐՋԱՆ
Ըստ Քաւէ Ֆարրոխի՝ Սասանեաններու խորհրդանիշերու եւ Սասանեաններու դարաշրջանի դրօշներու մասին տեղեկութիւններու հիմնական աղբիւրը Սասանեան դարաշրջանի տասնութ կնիքները են, որոնք յայտնաբերուած են Խորեզմի լիճի (Արալեան ծով, Արալի լիճ)  շրջակայքը: Արձանագրութիւնները եւ հռոմէական աղբիւրներուն մէջ առկայ ակնարկները  եւս տեղեկութիւններ կը հաղորդեն այդ դարաշրջանի մասին:
Արկամ Այվազեան
Կենսագրութիւն
Այվազեան աշխատած է Յուշարձաններու Պաշտպանութեան Վարչութեան մէջ Սովետական Հայաստանի մէջ, ինչպէս նաեւ ՀՀ ԳԱԱ Արուեստի Ինստիտուտէն եւ ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտութեան եւ Ազգագրութեան Ինստիտուտէն ներս: Իր արխիւները կը ներառեն գրեթէ 10,000 պատկերներ, աշխարհի ամէնէն մեծ Հայկական ճարտարագիտութեան հաւաքածոն:
Իրանի Դրօշ
ՀՆԱԳՈՅՆ ՇՐՋԱՆ
Դերաֆշ-ե Քաւիան
Երբ Իրան ներխուժելէն ետք արաբները Քատիսիայի ճակատամարտին տիրացան Դերաֆշ-ե Քաւիանիին եւ այն տարին խալիֆ Օմար իպն Խաթթապի մօտ,  վերջինս զարմացաւ դրօշի գոհարներու առատութենէն եւ ըստ Պալամիի պատմական աշխատութեան՝  հրամայեց՝ գոհարեղէնը պոկէն դրօշի վրայէն, իսկ դրօշը այրեն: ԻՐԱՆԻ ԴՐՕՇԸ ԱՐԱԲԱԿԱՆ ՏԻՐԱՊԵՏՈՒԹԻՒՆԷՆ ՄԻՆՉԵՒ ՍԵՖՅԱՆնԵՐՈՒ ԺԱՄԱՆԱԿԱՇՐՋԱՆ
Օմայաններու դրօշը, ըստ Թապարիի, սպիտակ էր: Պալամիի քանի մը պատմութիւներու մէջ այդ դրօշը ներկայացուած է կանաչ գոյնով: Թապարին կը պատմէ, որ Ապու Մուսլիմ Խորասանին ունէր երկու դրօշ՝ մէկը սեւ, միւսը սպիտակ՝ Ղուրանի մէկ հատուածով զարդարուած: Ապպասեաններու դրօշը եւս սեւ գոյն ունէր  եւ զարդարուած էր Մոհամմատ Ռասուլոլլահի խօսքերով: Ի նշան բողոքի՝ Ապպասեաններու հակառակորդները կ՚օգտագործէին այլ գոյներ: Օրինակ՝ Եգիպտոսի Ֆաթէմեան իշխանութեան դրօշը կանաչ էր, Ալաւիներու (շիաններու առաջին իմամ՝ Ալիի ժառանգներ) ու իրանցի ապստամբներու մեծ մասի դրօշները՝ սպիտակ ։
Դրօշներու պատկերներով հնագոյն իրեր յայտնաբերուած են իսլամական տարբեր երկիրներու մէջ (յատկապէս մանրանկարներ): Անոնցմէ ամենահինը իրանական բարաղ (փայլուն) ափսէն է, որ կը պատկանի 10-րդ դարուն (Գրիգորեան օրացոյցի): Ապպասեան Մամուն խալիֆի օրոք դրօշը շիայական կանաչ գոյն ունէր: Ըստ Ռաշիտ էլ Տինի պատմական աշխատութեան՝  Ղազնեւիներու դրօշը հիմնականին կարմիր էր, եւ անոնք յաճախ կ՚օգտագործէին նաեւ վանդակաւոր ֆոնով դրօշներ: Այդ ժամանակաշրջանի որոշ գրաւոր յուշարձաններու մէջ կը նշուէր, որ անոնց դրօշները զարդարուած էին ոսկիով կամ ոսկիէ առիւծով: Ղազուինին 6-րդ դարուն (հիճրայի տարեթիւով) կը պատմէ, որ այդ ժամանակի շիայ արքաներու դրօշները կանաչ ու սպիտակ էին, իսկ միւս արքաներու դրօշները՝ ի աջակցութիւն Ապպասեաններուն՝ սեւ:
Պայհաղինկը գրէ, որ սելճուկեան ցեղերու ղեկավարները իրենց յատուկ խորհրդանիշերն ու դրօշները ունէին: Այդ դրօշներու պատկերներու վերաբերեալ փաստեր, սակայն, չկան: Երբ սելճուկները յայտնուեցան Խորասանի մէջ, եւ Ապպասեան խալիֆայութիւնը փաստօրէն անցաւ Տուղրիլ Բեկի տիրապետութեան տակ, անոնք ընդօրինակեցին Ապպասեաններու, Ղազնեւիներու, Սամանեաններու  սովորոյթները, եւ անոնց խորհրդանիշերուն մէջ յայտնուեցան  իսլամական երանգներ: Այնուամենայնիւ, պահպանեցին իրենց ցեղի որոշ աւանդոյթներ. Օրինակ՝ Տուղրիլ բեկի դրօշմակնիքի վրայ կը շարունակէր մնալ գուրզի պատկերը, իսկ Արփարսլանի ժամանակաշրջանի կնիքները նման էին իսլամական կնիքներուն: Ազրաղին Տողանշահին նուիրուած եղերերգութեան մէջ կը գրէ անոր զօրքի կարմիր դրօշի մասին: Այնուամենայնիւ, սելճուկներու պաշտօնական դրօշի գոյնը յայտնի չէ, եւ ամենայն հաւանականութեամբ անոնց դրօշը Ապպասեաններու ու Ղազնեւիներու դրօշներու նման ունեցած է սեւ գոյն: Այդ ժամանակաշրջանի բանաստեղծներու (ինչպիսին են Անուարին ու Զահիր Ֆարիապին)  ստեղծագործութիւններէն պարզ կը դառնայ, որ գոյութիւն ունէին լուսինի, վիշապներու, առիւծի, ընձառիւծի, փիւնիկի պատկերներով դրօշներ: Սելճուկներու իշխանութեան կարեւոր պաշտօններէն մէկը «Էմիր ալամ»-ի  (դրօշակակիր) պաշտօնն էր: Իրանական մէկ նկարի մէջ, ուր պատկերուած է մոնկոլներու կողմէ Բուխարայի շրջապատումը, Խորեզմշահերի դրօշը դեղին է, բայց քանի որ այդ կտաւը չէ նկարուած Խորեզմշահերի դարաշրջանին, ուստի կարելի չէ այն ընդունիլ իբրեւ իրողութիւն: Հիմնուելով որոշ փաստերու վրայ՝ կարելի է եզրակացնել, որ այդ ժամանակաշրջանի դրօշը եւս սեւ գոյն ունէր:
ԱՌԻՒԾԻ ԵՒ ԱՐԵՒԻ ՊԱՏԿԵՐՆԵՐՈՒ ՆԵՐՄՈՒԾՈՒՄԸ
Մեծածաւալ հնագիտական ու գրական բնագիրները, պատմական փաստերը, որոնք հաւաքած եւ ուսումնասիրած են Ահմատ Քասրաւին, Մոճթապա Մինովին ու Սայիտ Նաֆիսին, ցոյց կու տան, որ արեւի խորհրդանիշը աստղագիտութենէն մուտք գործած է գեղարուեստական պատկերներու ու խորհրդանիշերու  մշակոյթ, ուրկէ ալ աստիճանաբար՝ մինչեւ հիճրայի 9-րդ դարը (15-րդ դար), յայտնուած է դրօշներու վրայ: Շափուր Շահպազին «Իրանիկա»-ի մէջ կը գրէ. «Այս խորհրդանիշը հնագոյն իրանական, արաբական, թրքական, մոնկոլական աւանդոյթներու համադրութիւնն է»: Արեւի եւ առիւծի պատկերով ամենահին դրօշը կը պատկանի իրանական լուսնային  826-ին (1423)՝ Թէյմուրեաններու դարաշրջանին: Այդ դրօշը առկայ է Շահնամէի Շամս էլ Տին Քաշանիի (մոնկոլներու աշխարհակալութեան մասին պոէմ) մանրանկարին մէջ, ուր պատկերուած է մոնկոլներու յարձակումը Նիշապուրի ամրոցի վրայ: Զինուորները (մոնկո՞լ) կը ծածանեն առիւծի ու արեւի պատկերով դրօշ մը ուրիշ՝ կիսալուսնի պատկերով դրօշի կողքին: Ֆուատ Քոփրուլուն թրքական ցեղերու մասին երկին մէջ Իլխանեան եւ Թէյմուրեան դարաշրջաններու դրօշներու մասին կը գրէ. «մոնկոլներու պատմութեան մասին պարսկական գիրքերու որոշ նկարներուն մէջ նկատելի է  կապոյտ ֆոնով, գայլի պատկերով եւ այլ նախշերով դրօշ. այդ կը վկայէ, որ անհրաժեշտ է ուսումասիրութիւններ կատարել այդ դրօշներու՝ պատմական իրողութեան համապատասխանելու փաստի վերաբերեալ»: Ըստ Հաֆէզ Ապրուի՝ Ամիր Ահմատ Խալաջը կարմիր դրօշ ունէր: Գոյութիւն ունեցած են նաեւ կարմիր եւ դեղին ռազմական դրօշներ, որոնց վրայ նկարուած եղած են տարբեր պատկերներ՝ վիշապներ, առիւծ, ղարաղուշ (արծուի տեսակ), արեւ ու արծիւ: Ամենայն հաւանականութեամբ դրօշներու համար օգտագործուած են նաեւ յատուկ թամղաներ (մոնկոլ խաներու կնիքը): Որոշ դրօշներու ծայրին մետաղէ կիսալուսին («դրօշակի կիսալուսին») է ամրացուած: Սպանացի վանական մը 8-րդ դարուն գրուած իր գիրքին մէջ կը ներկայացնէ դեղին ֆոնով եւ չորս կարմիր  քառակուսի թամղաներով դրօշը, որ հաւանաբար կը պատկանի Իլխանեաններու ժամանակաշրջանին: 9-րդ դարուն գրուած Շահնամէի օրինակներէն մէկուն մէջ (մոնկոլներու ժամանակաշրջան) աչքի կը զարնէ դրօշ մը՝ կեդրոնը առիւծի ու արեւի պատկերով: Ամենայն հաւանականութեամբ այս եւս կը պատկանի Իլխանեաններուն, քանի որ նոյն պատկերը առկայ է նաեւ Իլխանեաններու մետաղադրամներու վրայ: Ֆուադ Քոփրուլուն կը գրէ. «Առիւծի ու արեւի պատկերը այս դինաստիայի (ակ-կոյունլու) որոշ տիրակալներու եւ թրքական այլ իշխանութիւններու մետաղադրամներու վրայ ոչ թէ իշխանութեան խորհրդանիշ է, այլ միայն աստղագիտական նշանակութիւն ունի: Այնուամենայնիւ, կարելի է ենթադրել, որ այն իբրեւ պատկեր օգտագործուած է նաեւ դրօշներու վրայ»: Հեղինակաւոր շատ աղբիւրներ, ինչպիսին են Իրանական եւ Բրիտանական հանրագիտարանները, լուսնային օրացոյցի 9-րդ դարու (15-րդ դ.) դրօշը եւ նմանատիպ օրինակները կը համարեն իրանական դրօշներուն վրայ առիւծի ու արեւի պատկերներու օգտագործման առաջին վկայութիւններ:
ՍԵՖԵԱՆՆԵՐՈՒ ԵՒ ԱՖՇԱՐՆԵՐՈՒ ԺԱՄԱՆԱԿԱՇՐՋԱՆԻ ԴՐՕՇԸ
230 տարի Իրանի մէջ իշխած Սեֆեան արքաներէն Իսմայիլ Առաջին շահի դրօշի վրայ առիւծի ու արեւի պատկեր չկար: Թահմասբ շահի դրօշներու ու մետաղադրամներու վրայ տպուած էր խոյի (համաստեղութեան նշան) պատկեր, քանի որ ան ծնած էր ֆարուարտին ամիսը (խոյի համաստեղութեան մէջ): Իսմայիլ Երկրորդը առաջինն էր, որ կարգադրեց իբրեւ խորհրդանիշ դրօշներու վրայ ասեղնագործել ոսկեգոյն առիւծ ու արեւ: Մինչեւ Սեֆեան թագաւորութեան կործանումը այդ դրօշը շարունակեց մնալ իբրեւ Սեֆեաններու պետական դրօշ, թէեւ քանի մը տիրակալներ օգտագործեցին նաեւ այլ դրօշներ ու դրօշակներ: Այդ ժամանակաշրջանի Իրան այցելած եւրոպացիները նկարագրած են Սեֆեաններու եռանկիւն դրօշը՝ զարդարուած առիւծի ու արեւի պատկերով եւ սուրով կամ Ղուրանի հատուածով: Սեֆեաններու օրոք դրանք Իմամ Ալիի ու արեւի, Աստուծոյ հզօրութեան ու կրօնի փառաւորութեան խորհրդանիշերն էին, ինչպէս նաեւ կը մեկնաբանուէին իբրեւ Աստուծոյ լոյս: Ինչպէս նշած է Հարվարտի համալսարանաի փրոֆեսոր Աֆսանէ Նաժմապատին՝ առիւծն ու արեւը այն ժամանակի Իրանի երկակի խորհրդանիշերն էին. իշխանութիւն եւ կրօն:
Նադիր շահ Աֆշարը դրօշներուն վրայ չէ կիրառած կանաչ գոյնը, քանի որ այն կը համարուէր շիականութեան խորհրդանիշ: Անոր դրօշներէն մէկը եռագոյն էր՝ կարմիր, կապոյտ, սպիտակ, միւսը քառագոյն՝ կարմիր, կապոյտ, սպիտակ, դեղին. երկուքն ալ առանց պատկերազարդումներու էին: Սակայն անոր կնիքը առիւծի ու արեւի պատկերով էր ու «ալմոլք լելլահ»  արտայայտութեամբ: ==== ԻՐԱՆԻ ԴՐՕՇԸ  ՂԱՃԱՐՆԵՐՈՒ ԺԱՄԱՆԱԿԱՇՐՋԱՆԷՆ ՄԻՆՉԵՒ ՓԱՀԼԱՎԻՆԵՐՈՒ ԴԱՐԱՇՐՋԱՆԻ ՎԵՐՋԸ ====
Լիւի Տիւպոն ալ կը գրէ, որ Մոհամմէտ շահը (Ֆաթհալիի յաջորդը) ունեցած է երկու դրօշ՝ մէկը Ալիի երկսայր սուրի, միւսը՝ պառկած առիւծի եւ ծագող արեւի պատկերով: Վերջինն ալ երկրի հիմնական դրօշն էր: Տարուիլի նկարագրած դրօշներէն մէկուն վրայ ալ պատկերուած է սուրը ձեռքին առիւծ: Այդ առաջին վկայութիւնն է այդ խորհրդանիշի վերաբերեալ: Այն յետագային դարձաւ Իրանի ազգային, աւանդական սիմպոլը: Աֆսանէ Նաժմաբադին կը գրէ, որ Ֆաթհալի շահի ժամանակաշրջանէն այդ խորհրդանիշերու կրօնական մեկնաբանութիւնները աստիճանաբար իրենց տեղը զիջեցին ազգային մեկնաբանութիւններուն:
Ըստ այդ ժամանակի գրաւոր յուշարձաններու՝ արեւը խորհրդանշած է շահին, յատկապէս նոյնացուած է Ֆիդուսիի «Շահնամէ »-ի Ջամշիտ թագաւորի հետ, իսկ առիւծը խորհրդանշած է Ռոստամին եւ միւս դիւցազուններուն:
ԻՐԱՆԻ ԵՌԱԳՈՒՅՆ ԴՐՕՇԸ
1849-ին՝ Նասր ալ Տին շահի օրոք՝ Ամիր Քապիրի վարչապետութեան շրջանին, եռագոյն դրօշը՝ կանաչ, սպիտակ, կարմիր գոյներով եւ առիւծի ու արեւի պատկերով, առաջին անգամ  ծածանեց Լոնտոնի՝ Իրանի դեսպանատան մէջ: Եահիա Զեքան նկարակը գրէ Ղաճարներու դինաստիայի երկու ամենակարեւոր դրօշները: Առաջինը քառակուսի դրօշ էր՝ վերին եզրը կանաչ, ստորին եզրը կարմիր, ֆոնը՝ սպիտակ: Կեդրոնը առիւծ ու արեւ պատկերուած էր: Միւս դրօշը եւս եռագոյն էր, բայց շերտերը հաւասար էին: Առիւծի ու արեւի պատկերը կ՚ընդգրկէր բոլոր երեք գոյները: Վիճելի է, թէ ինչ սկզբունքով կ՚ընտրուէին գոյները այն ժամանակ, բայց յետագային կանաչը մեկնաբանուած է իբրեւ իսլամի խորհրդանիշ, սպիտակը՝ խաղաղութեան, կարմիրը՝ քաջութեան ու համարձակութեան:
Ռեզա շահի ժամանակաշրջանին պահպանուեցաւ եռագոյն դրօշը, միայն այն տարբերութեամբ, որ առիւծի պատկերը աւելի մօտ էր բնականին, եւ արեւը կանացի կերպարանքով չէր:
ԵՐԵՔ ԴՐՕՇԻ ՇՐՋԱՆ
Իսլամական յեղափոխութենէն առաջ Իրանը ունէր երեք դրօշ:
Այդ դրօշը որ ժամանակին կ՚անուանէին «պետական դրօշ», որ որոշ հետազօտողներ կը հերքեն: Մանուչեհր Էղբալի կառավարութեան ընդունած որոշումներուն մէջ պետական դրօշի մասին խօսք չկայ: Այդ դրօշը ր ժամանակին կ՚անուանէին «ազգային դրօշ», որ որոշ հետազօտողներ կը հերքեն: Մանուչեհր Էղբալի կառավարութեան ընդունած որոշումներուն մէջ ազգային դրօշի մասին խօսք չկայ:
Այդ դրօշի իւրայատկութիւնը այն է, որ արեւի եւ առիւծի վերեւումը Փահլաւիներու թագն է, եւ պատկերը բոլորուած է ձիթենիի ու կաղնիի ճիւղերով: (Մանուչեհր Էղբալի կառավարութեան ընդունած որոշման մէջ սխալմամբ նշուած է արմաւենիի տերեւ):
ԻՐԱՆԻ ԻՍԼԱՄԱԿԱՆ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԴՐՕՇ
Յեղափոխութեան առաջին օրերուն ժամանակաւոր կառավարութեան դրօշը առիւծի եւ արեւի պատկերով էր, եռագոյն: 1357-ին էսֆանտ ամսուայ 10-ին այաթոլլահ Խոմէյնին հանդէս եկաւ առիւծի ու արեւի պատկերէն հրաժարուելու կոչով:
Մինչեւ 1359-ին պետական որոշ փաստաթուղթերուն մէջ դեռեւս շարունակուէր օգտագործուել առիւծի ու արեւի խորհրդանշանը: 1359-ին թիր ամսուայ 7-ին այաթոլլահ Խոմէյնին շահական Իրանի խորհրդանիշն ու զինանշանը փոխելու համար 10 օր ժամանակ տուաւ: Այժմեան դրօշը, որ կը համարուի Իրանի իսլամական հանրապետութեան խորհրդանիշը, եւ որու պաշտօնական նկարագրութիւնն ու մեկնաբանութիւնը սահմանուած է 1358-ին ընդունուած Սահմանադրութեան  18-րդ յօդուածով,  կազմուած է երեք՝ կանաչ, սպիտակ, կարմիր գոյներով հաւասարաչափ հորիզոնական շերտերէ:
Կանաչ շերտի ստորին եւ կարմիր շերտի վերին եզրագիծերուն վրայ սպիտակ գոյնով 22  «Աստուած ամենակարող է» արտայայտութիւնը գրուած է՝ ի նշան բահմանի 22-ի յեղափոխութեան յաղթանակի:
Գրականութիւն
1.             ذکاء، یحیی. «یکی دیگر از رازهای تخت جمشید (کشف شکل و چگونگی درفش شاهنشاهان هخامنشی)». هنر و مردم، ش. ۲ (۱۳۴۱): ۱۲–۲۱. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۳-۲۶.
2.             ذکاء، یحیی. ««تاریخچة تغییرات و تحوّلات درفش و علامت دولت ایران از آغاز سدة سیزدهم هجری قمری تا امروز»، هنر و مردم، ش ۳۱ (اردیبهشت ۱۳۴۴)، ش ۳۲–۳۳ (خرداد و تیر ۱۳۴۴)، ش ۳۴ (مرداد ۱۳۴۴)، ش ۳۵ (شهریور ۱۳۴۴)، ش ۳۶ (مهر ۱۳۴۴)، ش ۳۸ (آذر ۱۳۴۴)؛». وبگاه رسمی مرکز اسناد ومدارک میراث فرهنگی، ۱۳۴۴. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۰۹ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در خرداد ۱۳۸۷.
3. شکیباپور، عنایت‌الله. اطلاعات عمومی. کتابفروشی اشراقی. ۲۹۷.
4. حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاهنامه فردوسی
5.کسروی، احمد. «تاریخچه شیر و خورشید». چاپ رشدیه، ۱۳۵۶. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلیدر ۰۹ مه ۲۰۱۲. بازبینی‌شده در مهر ۱۳۸۷.
6. کوپریلی، فؤاد. «تاریخچه پرچم در جهان اسلام». در دانشنامهٔ جهان اسلام.
7.یکصد و چهل و هفتمین کمیته ملی استاندارد پوشاک و فراورده‌های نساجی. پرچم جمهوری اسلامی ایران - ویژگی‌ها. ویرایش تجدیدنظر اول. سازمان استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران، ۱۳۸۳.
8. «گفتگو با دکتر حمید ندیمی؛ داستان این پرچم مقدس.». در ماهنامهٔ سپیده دانایی. اسفند ۱۳۸۶.
10. خمینی، روح‌الله. صحیفهٔ امام خمینی. ج. ۶. تهران: مؤسسهٔ تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)، ۱۳۷۸. ۲۷۵. شابک ‎۹۶۴-۳۳۵-۳۵۲-۴. بازبینی‌شده در ۷ اسفند ۱۳۹۵.
11. خمینی، روح‌الله. صحیفهٔ امام خمینی. ج. ۱۲. تهران: مؤسسهٔ تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)، ۱۳۷۸. ۴۷۷. شابک ‎۹۶۴-۳۳۵-۳۵۲-۴. بازبینی‌شده در ۷ اسفند ۱۳۹۵.
12. خمینی، روح‌الله. صحیفهٔ امام خمینی. ج. ۱۲. تهران: مؤسسهٔ تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)، ۱۳۷۸. ۴۸۶. شابک ‎۹۶۴-۳۳۵-۳۵۲-۴. بازبینی‌شده در ۲۱ تیر ۱۳۹۶.
13.مصوبهٔ شمارهٔ ۶۹۳۰ شورای انقلاب به تاریخ ۱۵ تیر ۱۳۵۹
14. Najmabadi, ‎Afsaneh. “II”. In Gender and sexual anxieties of Iranian Modernity. University of California Press, 2005. 68-88 pages. ISBN ‎0-520-24262-9.
15. Barker, Patricia L. (1995), Islamic Textiles, British Museum Press, p. 137, ISBN 0-7141-2522-9
17. Battle Between Persians and Russians. . State Hermitage Museum. Retrieved on 2009-09-19.
18. Khaleghi-Motlagh, Djalal.. «DERAFŠ-EKĀVĪĀN, the legendary royal standard of the Sasanian kings.». در Encyclopædia Iranica. ویرایش 1st Edition. ۲۰۰۷.
19. David-Weill, J. Encyclopaedia of Islam.
20. Frick, F. A.. «Possible source for some motifs of decoration on islamic ceramics». در Muqarnas. Osprey Publishing، ۱۹۹۳. 10, p. ۲۳۱–۲۴۰.
21. Shahbazi, A. Shapur.. «DERAFŠ». در Encyclopædia Iranica. ویرایش 1st Edition. Osprey Publishing، ۲۰۰۱.
22. Shahbazi, A. Shapur.. «Flags». در Encyclopædia Iranica. ویرایش 1st Edition. Osprey Publishing، ۲۰۰۱.
Խաչքար-Յուշարձան Աղօթքի Եւ Ուխտի (Էջմիածին)
«Խաչքար-յուշարձան աղօթքի եւ ուխտի» կամ «Խաչքար աղօթքի եւ ուխտի, ի յիշատակ 1915-ի չարագործութեան զոհ դարձած հայերուն», խաչքար-յուշարձան էջմիածնի Մայր Տաճարին հիւսիսային մասին մէջ։ Ցեղասպանութեան հայ նահատակներուն նուիրուած առաջին յուշարձանն է Հայաստանի մէջ։ Կառուցուած է Հայկական Ցեղասպանութեան 50-ամեայ տարելիցի առթիւ։
Իրանի Դրօշ
Գրականութիւն
23. Kaveh Farrokh, Angus McBride.. Sassanian Elite Cavalry AD 224-642. ویرایش 1st Edition. Osprey Publishing، ۲۰۰۵. شابک ‎ISBN ۱-۸۴۱۷۶-۷۱۳-۱, ۹۷۸۱۸۴۱۷۶۷۱۳۰.
Խաչքար-Յուշարձան Աղօթքի Եւ Ուխտի (Էջմիածին)
Պատմութիւն
Հայկական Ցեղասպանութեան զոհերու յիշատակը յաւերժացնող խաչքար-յուշարձանը կանգնեցուած է 1965-ին, էջմիածնի Մայր Տաճարի հիւսիսային մասը, Ամենայն հայոց կաթողիկոս Վազգէն Առաջինի որոշմամբ։ Յուշարձանը իր ծաւալային յօրինուածքով աստիճանաձեւ պատուանդանին կանգնեցուած բազալտէ կոթող է՝ ամբողջութեան մէջ կուռ ներդաշնակուած տարբեր նկարուածքի եւ կտրուածքի բազմաթիւ խաչքարերով։ Կոթողին հակադիր երեսին հայոց պետականութեան աւանդական խորհրդանիշ՝ արծիւ, սուր եւ վահանի բարձրաքանդակ պատկերն է։ Վահանին բոլորակին արձանագրուած են տեղանուններ՝ Հաճըն, Եդեսիա, Զէյթուն, Մուսա լեռ, Վան, Շատախ, Շապին Գարահիսար, Մարաշ, Սարդարապատ, Սասուն, ուր հայ բնակչութիւնը հերոսաբար դիմադրած է ջարդարարնեուն ։
Իրանի Դրօշ
Ծանօթագրութիւններ
Ստորոգութիւն:Ազգային դրօշներ Ստորոգութիւն:Դրօշներ այբբենական կարգով Ստորոգութիւն:Իրանի պետական խորհրդանիշեր
Ալֆրետ տը Միւսէ
Ալֆրետ տը Միւսէ (Alfred de Musset, ), ֆրանսացի բանաստեղծ, թատերագիր եւ վիպագիր:
Կենսագրութիւն
Ծնած է Փարիզ։ Ընտանիքը ծագումով եղած է ազնուական, բայց աղքատ։ Հայրը աշխատած է կառավարական կարեւորագույն տարբեր պաշտօններու մէջ։
Միւսէի տաղանդի դրսեւորումները երեւան եկած են մանկութենէն, երբ իր ընթերցած հին վէպերու դրուագներուն հիման վրայ կատարած է փոքրիկ թատերական յանկարծաբանութիւններ։
Ան սորված է նախ իրաւագիտութիւն, ապա բժշկութիւն, սակայն շուտով լքած է դասերն ու ամբողջութեամբ նուիրուած է գրական գործունէութեան։
Անժելիք Քիժօ
Անժելիք Քիժօ,, պենինցի «Կրեմմի» մրցանակակիր երգիչ-երգահան, դերասանուհի, հանրային գործիչ։
Քիժօ նշանաւոր է իր բազմազան երաժշտական ազդեցութիւններով եւ ստեղծարար երաժշտական տեսահոլովակներով: «Time» ամսագիրը զայն անուանած է «Ափրիկէի առաջին տիվա» : BBC-ն Քիժոյին ընդգրկած է Ափրիկէ մայր ցամաքի 50 ամենանշանաւոր գործիչներու ցանկին մէջ : «The Guardian»ը զայն անուանած է աշխարհի 100 ոգեշնչող կիներէն մէկը ։
Քիժօ առաջին կինն է, որուն «Forbes»-ը ներառած է «Ափրիկէի 40 ամենահզօր աստղերը» շարքին մէջ : 2012-ի Ողիմպիական խաղերու երաժշտական փառատօնի ժամանակ լոնտոնեան «The Daily Telegraph»ը զայն անուանած է «Ափրիկեան երաժշտութեան անվիճարկելի թագուհի» : Մարտ 2013-ին Ամերիկայի Ազգային Հանրային Ձայնասփիւռը զայն կոչած է «Ափրիկէի ապրող ամենամեծ տիվան» : «New African» եւ «Jeune Afrique» ամսագիրներուն կողմէ Քիժօն ընդգրկուած է «2014-ի ամենաազդեցիկ ափրիկեցիները» շարքին մէջ : «Forbes Afrique» ամսագիրը 2015-ին Քիժոյի լուսանկարը տեղադրած է իր «100 ամենաազդեցիկ կանայք» թիւին մէջ : Յունիս 2013-ին Քիժօն ընտրուած է Հեղինակներու եւ Երգահաններու Միութիւններու Միջազգային Դաշնութեան փոխնախագահ (CISAC):
Այժմ կը բնակի Նիւ Եորք, ուր իր ներդրումը ունի «Նիւ Եորք Թայմս» ամսագրին  :
Քիժօն պատուաւոր դոկտորի կոչումներ ստացած է Եյլի համալսարանէն, Պերքլիի երաժշտական ճեմարանէն եւ Միտլպերի ճեմարանէն : 2018-ին Հարվըրտի համալսարանի ճազ վարպետ է :
Աբովեան Փողոց (Երեւան)
Աբովեան փողոց, փողոց Երեւանի Կեդրոնին մէջ ։
Վինսընթ Վան Կոկ
Վինսընթ  Ուիլիըմ  վան Կոկ, հոլանտացի նկարիչ: Արեւմտեան արուեստի պատմութեան ամէնէն նշանաւոր եւ ամէնէն ազդեցիկ դէմքերէն  մէկը: Տասը տարուան  ընթացքին ստեղծած է արուեստի շուրջ  2,100 գործ, որոնցմէ` 860-ը իւղաներկ. անոնց մեծ մասը նկարիչը ստեղծած  է իր կեանքին վերջին երկու տարիներուն: Նկարները դիմանկարներ են, բնանկարներ, ինքնադիմանկարներ, որոնք կը բնորոշուին համարձակ գոյներով, արտայայտչականութեամբ, ինչ որ նպաստած է ժամանակակից արուեստի սկզբունքներու հաստատման: վան Կոկի անձնասպանութիւնը 37 տարեկան հասակին  հետեւանք է հոգեկան հիւանդութեան ու աղքատութեան:
Աբովեան Փողոց (Երեւան)
Պատմութիւն
Փողոցը 1869 թուականին ի պատիւ Երեւանի 1864-1869 թուականներու նահանգապետ ժեներալ Ասթաֆեւի, կոչուեցաւ Ասթաֆեւսաքայա, բայց ժողովուրդը զայն կ'անուանէր հայկական Ասթաֆեան տարբերակով։ Քանի որ այս քաղաքի առաջին ծրագրուած փողոցն էր, ապա ժողովուրդը «փլան» ըսելով կը հասկնային Ասթաֆեան փողոցը, իսկ «Փլանի գլուխ» ըսելով կը հասկնային փողոցի վերի բաժինը գտնուող Աբովեան պուրակը, որտեղ տեղադրուած է Խաչատուր Աբովեանին արձանը։
Վինսընթ Վան Կոկ
վան Կոկ սկսած է նկարել մանկութենէն, եղած է լուրջ, հանգիստ ու խոհուն երեխայ մը: Երիտասարդ տարիքին  աշխատած է արուեստի գործեր վաճառող, հաստատութեան մը մէջ:Յաճախ ճամբորդած է, սակայն վհատութիւն ապրած է, երբ զինք տեղափոխած են Լոնտոն: Ան  իբրեւ բողոքական հոգեւորական հանդէս եկած է Պելճիքայի հարաւը: Նկարիչը եղած է մինակ ու հիւանդ: 1881-ին, երբ տուն  վերադարձած է ծնողքին քով, իր կրտսեր եղբայրը` Թէօ վան Կոկ (Theo), նիւթական աջակցութիւն ցուցաբերած է իրեն: Հետագային եղբայրները նամակագրական երկարատեւ  կապ պահպանած են իրարու հետ: վան Կոկի վաղ շրջանի նկարները, հիմնականին մէջ բնանկարներ եղած են եւ գիւղացիներու  պատկերներ: 1886-ին նկարիչը տեղափոխուած  է Փարիզ, ուր հանդիպած է աւանգարդի ներկայացուցիչներու հետ, այդ թիւին մէջ` Էմիլ Պեռնարի (Émile Henri Bernard) եւ Փոլ Կոկեն ի (Eugène Henri Paul Gauguin), որոնք անտարբեր չէին արտայայտչականութեան ու զգացմունքայնութեան հանդէպ: Իր աշխատանքին  ընթացքին վան Կոկ նոր մօտեցում  ցուցաբերած է բնապատկերներու նկատմամբ. ան իր նկարները գծած  է  վառ գոյներով. նկարած է  ձիթենիներ, ցորենի դաշտեր ու արեւածաղիկներ:
վան Կոկ տառապած  է հոգեկան հարցերով եւ հարկ եղած սնունդը ստանալու փոխարէն, յաճախ հարբած է: Կոկենի հետ անոր բարեկամութիւնը խզուած է զայրոյթի մը պահուն, երբ իր ձախ ականջը ածելիով կտրած է: Նկարիչը որոշ ժամանակ բուժուած  է հոգեբուժական հիւանդանոցի մը մէջ` Սէն Ռեմի տը Փրովանսի (Saint-Rémy-de-Provence) մէջ եղած ժամանակաշրջանին: Երբ հիւանդանոցէն տեղափոխուած է Փարիզի մերձակայքը գտնուող Օպերժ Ռավու (Auberge Ravoux)` Օվեր սիւր Ուազ (Auvers-sur-Oise), բժիշկ Փոլ Կաշէի (Dr. Gachet) հսկողութեան տակ եղած է: 27 Յուլիս 1890-ին անձնասպան եղած է: վան Կոկ իր կեանքին ընթացքին   համարուած է  խելագար ու անյաջող: Կ'ըսուի, թէ ան միայն մէկ գեղանկար վաճառած էր իր կեանքին ընթացքին, եւ թէ` երբեք աստղ մը չէր արուեստի աշխարհին մէջ: Ան կը տառապէր ինքնավստահութեան պակասէ եւ վարուելակերպի բազմատեսակ հարցերէ: Ան մեծ համբաւ  ստացած է իր անձնասպանութենէն  ետք: Անոր հռչակը տարածուած  է Ի. դարու  սկիզբը: Նկարիչին ստեղծագործութիւնները հասած  են առեւտրական յաջողութեան հետագայ տասնամեակներուն, իսկ ինք ընկալուած  է որպէս շատ հռչակաւոր, բայց ողբերգական նկարիչ մը:
Աբովեան Փողոց (Երեւան)
Շէնքեր եւ կառոյցներ
Փողոցի սկզբնամասի շէնքի պատին Խաչատուր Աբովեանին պրոնզաձոյլ հարթաքանդակը փակցուած է։ 1933 թուականին ներկայիս Շառլ Ազնաւուրի հրապարակին վրայ բացուեցաւ Խաչատուր Աբովեանի պրոնզաձոյլ արձանը՝ որ 1913 թուականին Փարիզի մէջ պատրաստած էր քանդակագործ Անտրեաս Տէր-Մարուկեանը։
Աբովեան փողոցին վրայ կը գտնուէին քաղաքի ճարտարապետական հնագոյն կոթողներէն երկուքը՝ Պողոս-Պետրոս եւ Կաթողիկէ եկեղեցիները, որոնք կը դասաւորուէին Հայաստանի նիւթական մշակոյթի հնագոյն յուշարձաններու շարքին։ Պողոս-Պետրոսը հինգերորդ դարու, իսկ Կաթողիկէն տասներեքերորդ դարու կոթողներ էին։ Առաջինը կը գտնուէր ներկայ «Մոսկվա» շարժանկարի սրահին տեղ, (ան քանդուեցաւ 1933 թուականին), իսկ երկրորդը՝ Աբովեան եւ Սայաթ-Նովա փողոցներու անկիւնը։
Վինսընթ Վան Կոկ
Նամակներ
վան Կոկի կեանքին լիարժէք սկզբնաղբիւրը իր եւ կրտսեր եղբօր` Թէօ վան Կոկ ի նամակագրութիւնն է: Անոնց մտերմութիւնն ու Վինսընթի` արուեստի մասին ունեցած պատկերացումներն ու տեսակէտերը գրուած են հարիւրաւոր նամակներու մէջ, որոնք եղբայրները փոխանակած են 1872-1890 թուականներուն: Թէօ վան Կոկ արուեստի գործերու վաճառքով կը զբաղէր եւ կը սատարէր իր եղբօրը թէ՛ նիւթապէս եւ թէ բարոյապէս, ինչպէս նաեւ կը հաստատէր անոր կապը ժամանակակից արուեստի ազդեցիկ մարդոց հետ: Թէօ պահած է Վինսընթի բոլոր նամակները, իսկ Վինսընթ պահած է եղբօր ուղարկած նամակներէն մէկ քանին: Երկուքին մահէն ետք Թէոյի այրին` Եոհաննա վան Կոկ-Պոնկըր (Johanna van Gogh-Bonger), տպագրութեան ներկայացուցած է անոնց նամակներէն մէկ քանին. անոնք հրապարակուած են 1906-1913 թուականներուն: Նամակներուն հիմնական մասը տպագրուած է 1914-ին: Վինսընթի նամակները պերճախօս են եւ արտայայտիչ, մօտ են օրագրային ոճին եւ կը կարդացուին ինքնակենսագրութեան պէս: Թարգմանիչ Առնըլտ Փոմերանս (Arnold Pomerans) գրած է, որ անոնց նամակագրութիւնը «վան Կոկի արուեստը ըմբռնելու նոր հնարաւորութիւն մը կ'ընձեռնէ, որ կը ներկայացնէ ինքը նկարիչը»: Պահպանուած են վան Կոկի` եղբօրը ուղարկած շուրջ 600 նամակ, մինչդեռ Թէոյի նամակներէն միայն 40-ը հասած են: 22 նամակ հասցէագրուած են իրենց քրոջ` Ուիլ վան Կոկի (Wilhelmina Jacoba "Wil" van Gogh), 58-ը` նկարիչ Անտոն վան Ռափար ի (Anthon van Rappard) եւ 22-ը` Էմիլ Պեռնարի: Առանձին նամակներ հասցէագրուած են Սինեաք ի, Փոլ Կոկենի եւ քննադատ Ալպըրթ Օրիէի (Albert Aurier): Նամակներէն մէկ քանին նկարազարդուած են: Բազմաթիւ նամակներ թուագրուած չեն, սակայն արուեստագէտները կրցած են անոնք դասաւորել ժամանակագրական սկզբունքով: Թուագրման եւ ընթեռնելիութեան հարցեր կան այն նամակներուն մէջ, որոնք ուղարկուած են Առլէն (Arles). այդ նամակները թիւով շուրջ 200 են եւ գրուած են հոլանտերէն, ֆրանսերէն ու անգլերէն: Նամակագրութեան մէջ բաց մնացած է այն շրջանը, երբ եղբայրները միասին Փարիզ կ'ապրէին եւ նամակագրութեան անհրաժեշտութիւն չեն ունեցած:
Աբովեան Փողոց (Երեւան)
Շէնքեր եւ կառոյցներ
Փողոցի 27 շէնքին մէջ է Հայաստանի Հանրապետութեան ուժի եւ բնական պաշարներու նախարարութեան գործակալութիւնը։ Դիմացը Երեւանի Մետրոպոլիտի «Երիտասարդական» կայարանն է, Աւետիք Իսահակեանի յուշարձանը։ Փողոցի աստղադիտարանին առջեւ դրուած է աստղաբնագէտ Վիքթոր Համբարձումեանի յուշարձանը։ Այստեղ յուշաքար տեղադրուած է «Ի յիշատակ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ընթացքին Հայաստանի մէջ նահատակուած հունկարական ռազմագերիներու եւ Հունկարիոյ մէջ զոհուած հայ մարտիկներու» (28 Օգոստոս 2004)։ Աբովեան փողոցի շէնքերուն մէջ տարբեր ժամանակներու ընթացքին տեղադրուած են յուշաքարեր՝
Վինսընթ Վան Կոկ
Նամակներ
1973-ին Ամսթերտամի մէջ կը բացուի թանգարան մը, որուն գլխաւոր նպատակն էր մէկտեղել վան Կոկի գործերը:
Աբովեան Փողոց (Երեւան)
Փոխադրութիւն
1906-1918 թուականներուն Աբովեան փողոցով կ'անցնէր Երեւանի ձիաքարշը, իսկ 1933 թուականից քաղաքի առաջին թրամուէյը:
Արտաքին յղումներ
Ստորոգութիւն:Երեւանի փողոցներ
Վինսընթ Վան Կոկ
Վաղ տարիներ
Վինսընթ Ուիլիըմ վան Կոկ ծնած է 30 Մարտ 1853-ին հոլանտական Զունտըրթ (Zundert) գիւղը բնակող հոգեւոր հովիւի մը ընտանիքէն ներս: Ան Թէոտոր վան Կոկի (Theodorus van Gogh) եւ Աննա Քոռնելիա Քարբենտըսի (Anna Cornelia Carbentus) չմահացած զաւակներուն անդրանիկն էր: վան Կոկի մայրը եղած է խստապահանջ, աստուածավախ կին մը եւ մեծ կարեւորութիւն տուած է ընտանիքի դերին: Նկարիչին հօր` Թէոտորին աշխատավարձքը համեստ էր, սակայն եկեղեցին անոր տրամադրած էր տուն, աղախին, երկու խոհարար, այգեպան, կառք ու ձի, իսկ Աննան պարտականութիւն ստանձնած էր պահել ընտանիքին ընկերային բարձր դիրքը: վան Կոկի ուսմամբ զբաղած են մայրը եւ տնային մանկավարժը, իսկ 1860-ին զինք ուղարկած են գիւղին դպրոցը:
1864-ին ան տեղափոխուած է Զեւենպերկընի (Zevenbergen) գիշերօթիկ դպրոցը, ուր ինքզինք մինակ ու լքուած զգացած է, եւ տուն վերադառնալու ցանկութիւն յայտնած:
1866-ին անոր ծնողները զինք ուղարկած են Թիլպըրկի (Tilburg) միջնակարգ դպրոցը, որմէ ան շատ դժգոհ մնացած է:
Ապագայ նկարիչին արուեստի հանդէպ ունեցած հետաքրքրութիւնը ի յայտ եկած է կանուխ տարիքէն: Ան նկարած է մայրը. այդ նկարները աչքի ինկած են արտայայտչականութեամբ: վան Կոկի դժբախտութիւնը արգելք հանդիսացած է իր դասերուն:
Մարտ 1868- ին ան տուն վերադարձած է: Հետագային ան գրած է, որ իր մանկութիւնը «խիստ էր, սառ եւ անպտուղ»:
Յուլիս 1869-ին վան Կոկի հօրեղբայրը պաշտօն մը ստանձնած է արուեստի վաճառքով զբաղող Goupil & Cie ընկերութեան մէջ Հախ (Haag): Ուսումը աւարտելէ ետք ան 1873-ին տեղափոխուած է ընկերութեան լոնտոնեան մասնաճիւղը, որ կը գտնուէր Սաութհեմփթըն փողոցին (Southampton road) մէջ, եւ բնակարան մը վարձած՝ Հէքֆըրտ Ռոտ (Hackford road) փողոցին մէջ: Այս շրջանը երջանիկ եղած է վան Կոկի համար. ան յաջողակ եղած է աշխատանքին մէջ եւ քսան տարեկան հասակին հօրմէն աւելի շահած է: Հետագային Թէոյին կինը ըսած է, որ այս շրջանը եղած է վան Կոկի կեանքին ամենաերջանիկ ժամանակահատուածը: Ան սիրահարած էր տիրուհիին դստեր` Էօժէնի Լոյըրի (Eugénie Loyer), սակայն զգացումները բացայայտելէ ետք շուտով մերժուած է: վան Կոկ դարձած է աւելի մեկուսացած: Անոր հայրն ու հօրեղբայրը դասաւորած են անոր փոխադրումը՝ Փարիզ 1875-ին:
Ապրիլ 1876-ին վան Կոկ վերադարձած է Անգլիա եւ Ռամսկէթի (Ramsgate) գիշերօթիկ դպրոցին մէջ ուսուցիչի պաշտօն վարած: Երբ դպրոցին սեփականատէրը տեղափոխուած է Այզըլուորթ (Isleworth) փոքրիկ քաղաքը, վան Կոկ հետեւած է անոր, բայց այնտեղ չէ շարունակած ուսուցիչի իր աշխատանքը եւ դարձած՝ քարոզիչի օգնական: Այս ընթացքին Վինսընթի ծնողները տեղափոխուած էին Էթըն-Լոր (Etten-Leur) :
1876-ին Վինսընթ վան Կոկ Ս.Ծննդեան տօնին վերադարձած է տուն եւ շուրջ վեց ամիս աշխատած է Տորտրեխտի (Dordrecht) գրախանութին մէջ: Հոն իր աշխատանքով չէ զբաղած եւ իր ժամանակը տրամադրած է նկարչութեան կամ Աստուածաշունչէն հատուածներ թարգմանած՝ անգլերէնի, ֆրանսերէնի եւ գերմաներէնի:
Իր կրօնական հաւատամքը պահելու եւ քահանայ դառնալու նպատակով 1877-ին ընտանիքը քեռիին` Եոհան Սթրիքըրի (Johannes Stricker) հետ ուղեւորուած է Ամսթերտամ, սակայն այնտեղ չէ յանձնած քննութիւնները եւ Յուլիս 1878-ին հեռացած է քեռիին տունէն: Ան եռամսեայ դասընթացքներու հետեւած է Պրիւքսէլէն ոչ հեռու գտնուող Լաքընի (Laeken) բողոքական քարոզչական դպրոցին մէջ:
Յունուար 1879-ին ան քարոզիչի պաշտօն վարած է Փըթի Ուասմես (Petit Wasmes) գիւղին մէջ` Պորինաժ, (Borinage) (Պելճիքա), որ հանքահորային աղքատ տարածաշրջան մըն էր: Կրօնական համայնքին աջակցութիւն ցուցաբերելու նպատակով ան հրաժարած է իր յարմարաւէտ բնակարանէն եւ տեղափոխուած՝ փոքրիկ խրճիթ մը, ուր քնացած է ծղօտի վրայ, սակայն անոր ջանքերը աջակցութիւն չեն գտած եկեղեցական իշխանութիւններու շրջանակին մէջ, որոնք զինք հեռացուցած են «քահանայի արժանապատուութիւնը նուաստացնելուն պատճառով»: Անկէ ետք ան գացած է Պրիւքսելէն 75 քմ. հեռու` Պորինաժ, սակայն ծնողքին խորհուրդով վերադարձած է Էթըն-Լոր: Ան այնտեղ մնացած է մինչեւ Մարտ 1880, ինչ որ անհանգստութիւն ու հիասթափութիւն յառաջացուցած է ծնողքին: Հայրը որոշած է զինք ուղարկել Ժիլի (Geel) հոգեբուժարանը:
վան Կոկ իր ստեղծագործական կեանքին ընթացքին գծած է շուրջ 900 գեղանկարներ եւ աւելի քան 1100 գծանկարներ: Այսինքն ան մինչեւ իր մահը գեղանկար մը արտադրած է 2 շաբաթը անգամ մը դրութեամբ: Ճիշդ է, որ ան բեղուն գեղանկարիչ մըն էր, սակայն նաեւ կը տառապէր լուսնոտութենէ (ինչպէս ախտաճանաչուած էր), ինչպէս նաեւ` վարուելակերպի հետ առնչուած խանգարումէ մը, որ կը կոչուի հայփըրկրաֆիա (hypergraphia), որմէ տառապող անձերը կը զգան գրելու բուռն մարմաջ մը կամ ինչպէս վան Կոկի պարագային` գծելու:
Էթըն-Լոր (Etten-Leur), Տրենթէ (Drenthe) եւ Տեն Հախ (Haag)
վան Կոկ Էթըն (Հոլանտա յի հիւսիսը) վերադարձած է Ապրիլ 1881-ին`ծնողքին քով ապրելու: Ան շարունակած է նկարել` իր դրացիները օգտագործելով որպէս բնորդ: Ապրիլ 1881-ին իրենց տունը հիւրընկալուած է նկարիչին մօր մեծ քրոջ` Ուիլհելմինայի (Willemina) եւ Եոհաննէս Սթրիքըրի (Johannes Stricker) դուստրը` Քոռնելիան (Քի) (Cornelia "Kee" Vos-Stricker), որ նոր այրիացած էր, եւ անոր ութամեայ տղան: Քի եօթը տարի մեծ էր վան Կոկէն: Նկարիչը զարմացուցած է բոլորը իր այն յայտարարութեամբ, թէ սիրահարած է Քիին եւ անոր ամուսնութեան առաջարկ ըրած, սակայն վերջինս հրաժարած է` բացագանչելով. «Ո'չ, երբեք ո'չ» ( "No, nay, never" ("nooit, neen, nimmer"): Երբ Քի վերադարձած է Ամսթերտամ, վան Կոկ գացած է Տեն Հախ` ծախելու իր նկարները եւ հանդիպելու իր միւս զարմիկին` նկարիչ Անտոն Մէօվին (Anton Mauve) : Մէօվ այդ օրերուն յաջողակ նկարիչ էր եւ հրաւիրած է վան Կոկը քանի մը ամիսէն վերադառնալու, առաջարկելով, որ որոշ ժամանակ անցընէ քարածուխով նկարելով: Նկարիչը, այս խորհուրդին հետեւելով, վերադարձած է Էթըն-Լոր: Աւելի ուշ` Նոյեմբեր 1881-ին, մեկնած է Ամսթերտամ: Քի չէ ընդունած զինք, իսկ իր ծնողքը գրած են, որ վան Կոկի «մտադրութիւնը նողկալի է»: Յուսահատութեան մէջ ան իր ձախ ձեռքը պահած է լամփի մը լոյսին վրայ` ըսելով. «Թո'յլ տուէք ինծի զինք տեսնել այնքան ատեն, որքան ես կրնամ ձեռքս պահել կրակին վրայ»: Հետագային ան լաւ չէ յիշած այդ իրադարձութիւնը, բայց ենթադրած է, որ քեռին փչած ու հանգեցուցած է կրակը: : Մէօվ վան Կոկը ընդունած է իբրեւ աշակերտ եւ անոր ծանօթացուցած ջրաներկով աշխատելու հնարքներուն: Յաջորդ ամիս նկարիչը սկսած է աշխատիլ` մինչեւ Ս. Ծննդեան տօնին տուն վերադարձը: Ան վիճած է հօր հետ` հրաժարելով եկեղեցի այցելելէ, եւ գացած է Հախ: Մարտ 1882-ին, ան կապ ունեցած է Քլազինա Մարիա Հուրնիքի հետ (Սիեն, 1850-1904) (Clasina Maria "Sien" Hoornik), որ թեթեւաբարոյ կին մըն էր եւ ունէր փոքր դուստր մը: վան Կոկ անոր հանդիպած էր 1882-ին, երբ կինը յղի էր եւ ունէր հնգամեայ դուստր մը: Երբ վան Կոկի հայրը իմացած է որդւոյն մտերմութեան մասին այդ կնոջ հետ, ճնշում բանեցուցած է եւ ստիպած, որ լքէ Սիենը եւ անոր երկու երեխաները: Սկիզբը Վինսընթ մերժած է կատարել հօր խնդրանքը, սակայն 1883-ին լքած է Սիենը ու անոր երեխաները: Սիեն խեղդուած է Շելտ գետին (River Scheldt) մէջ, 1904-ին: Սեպտեմբեր 1883-ին վան Կոկ տեղափոխուած է Հոլանտայի հիւսիսը՝ Տրենթէ: Դեկտեմբերին վերադարձած է ապրելու ծնողքին քով, որմէ ետք գացած է Հիւսիսային Պրապանթ`(North Brabant) Նիւնըն:
Նիւնըն (Nuenen) եւ Անվեր (Anvers) (1883-1886)
Նիւնընի մէջ վան Կոկ կեդրոնացած է նկարչութեան վրայ: Արագ աշխատելով` ան նկարած է կտաւագործներն ու անոնց խրճիթները: Օգոստոս 1884-ին դրացիին աղջիկը` Մարկօ Պեկման (Margot Begemann), որ նկարիչէն տասը տարի մեծ էր, միացած է իրեն: Մարկօ սիրահարած էր նկարիչին, վերջինս ալ փոխադարձաբար, սակայն նուազ ոգեւորութեամբ: Անոնք փափաքած են ամուսնանալ, սակայն երկու կողմերէն ոչ մէկուն ընտանիքը խրախուսած է այդ որոշումը: Մարկօ յուսահատութեան մէջ անձնասպանութիւն փորձած է, սակայն չէ մահացած, որովհետեւ վան Կոկ զինք արագ մօտակայ հիւանդանոց մը փոխադրած է: 26 Մարտ 1885-ին նկարիչին հայրը մահացած է սիրտի կաթուածի հետեւանքով:
վան Կոկ Նիւնընի մէջ երկու տարի մնալու ընթացքին նկարած է շուրջ 200 նկար` ջրաներկով ու իւղաներկով: Անոր երանգապնակը հիմնականին մէջ բաղկացած է մռայլ գոյներէ` յատկապէս մուգ շագանակագոյնէ, եւ վառ գունաւորման ոչ մէկ նշան դրսեւորած է:
1885-ի սկիզբը անոր նկարները հետաքրքրութիւն յառաջացուցած են փարիզցի վաճառականի մը քով: Թէօ հարցուցած է վան Կոկի, եթէ ցուցադրութեան պատրաստ նկարներ ունի: Մայիսին նկարիչին պատասխանը եղած է իր առաջին մեծածաւալ գործը` «Գետնախնձոր ուտողները» նկարը, որ «գիւղացիներու բանուորութիւնները ուսումնասիրելու» շարքէն էր: Նկարը քանի մը տարուան աշխատանքի հանգուցալուծումն էր: Երբ ան դժգոհած է, որ Թէօ բաւարար ջանք չէ թափած իր նկարները Փարիզի մէջ վաճառելու համար, եղբայրը պատասխանած է, որ անոնք չափազանց մռայլ են եւ չեն համապատասխաներ տպաւորապաշտութեան վառ ոճին: Օգոստոսին վան Կոկի աշխատանքը ներկայացուած է Հախի նկարավաճառի մը ցուցասրահին մէջ:
Նոյեմբերին վան Կոկ տեղափոխուած է Անվեր (Antwerp, Պելճիքայի քաղաքներէն) եւ վարձած ներկեր վաճառող առեւտրականի մը խանութին վերի յարկը գտնուող սենեակը: Հոն ապրած է աղքատութեան մէջ եղբօր ուղարկած գումարը ծախսելով նկարչական նիւթերու եւ բնորդներու վրայ: Անոր սննդամթերքին հիմնական բաղադրիչները կազմած են հացը, սուրճը եւ ծխախոտը: Փետրուար 1886-ին ան գրած է Թէոյին, որ Մայիսէն մինչեւ այդ ժամանակ ընդամէնը 5-6 անգամ տաք ճաշ կերած է: Անվերի մէջ վան Կոկ սկսած է ուսումնասիրել գոյնի տեսութիւնը, յատկապէս հետաքրքրուած է Ռուպենսի (Peter Paul Rubens) աշխատանքներով եւ հարստացուցած է իր երանգապնակին գոյները` ներառելով կարմիրը, զմրուխտը, վառ կապոյտը: Այս ընթացքին ան դարձեալ սկսած է հարբենալ եւ Փետրուար - Մարտ 1886 ամիսներուն բուժուած է:
Ապաքինելէ ետք, Յունուար ին, վան Կոկ Գեղարուեստի թագաւորական հիմնարկին գեղանկարչութեան բաժինը ընդունուած է: Հիւանդացած է չափազանց շատ աշխատելէ, վատորակ սնունդէ ու շատ ծխելէ: Ան բախում ունեցած է հիմնարկին տնօրէնին` գեղանկարչութեան ուսուցիչին Չառլզ Վեռլային հետ (Charles Verlat): Բախում ունեցած է նաեւ նկարչական դասարանի ղեկավար Ֆրանզ Վինքի (Franz Vinck) հետ:
Փարիզ (1886-1888)
Մարտ 1886-ին վան Կոկ տեղափոխուած է Փարիզ, ուր եղբօր` Թէոյի հետ ապրած է Մոնմարթրի Լաւալ փողոցին մէջ եւ ուսանած Ֆերնան Քորմոն ի (Fernand Cormon) արուեստանոցին մէջ: Յունիսին եղբայրները մեծ բնակարան վարձած են Լեփիք (rue Lepic) փողոցին մէջ: Փարիզի մէջ վան Կոկ նկարած է ընկերներու եւ ծանօթներու դիմանկարներ, բնանկարներ, Մոնմարթրի, Անիերի, Սէնի մերձափնեայ տեսարաններ:1885-ին սկսած է հետաքրքրուիլ ճափոնական փորագրութիւններով` որոնցմով զարդարած է իր արուեստանոցին պատերը: Փարիզի մէջ ան հաւաքած է հարիւրաւոր այդ տիպի փորագրութիւններ: Ստեղծած է ճափոնական թեմայով նկարներ, արտանկարած՝ Paris Illustre ամսագիրին կողքին ճափոնական նկարը:
Պատկերասրահին մէջ Ատոլֆ Մոնտիչելլիի (Adolphe Monticelli) նկարները տեսնելով` վան Կոկ որոշած է աւելի վառ երանգապնակ մը օգտագործել, որ դրսեւորուած է Սենթ Մարիի ծովային բնանկարներու շարքին մէջ (Seascape at Saintes-Maries) (1888): Երկու տարի ետք Վինսընթն ու Թէօն վճարուած են Մոնտիչելլիի նկարներուն մասին գիրք հրատարակելով, իսկ Վինսընթ գնած է Մոնտիչելլիի աշխատանքներէն մաս մը՝ իր հաւաքածոյին համար:
վան Կոկ Թէոյէն իմացած է Ֆերնան Քորմոնի (Fernand Cormon) արուեստանոցին մասին եւ Ապրիլ- Մայիս 1886-ին հոն աշխատած՝ յաճախ այցելելով աւստրալացի նկարիչ Ճոն Փիթըր Ռասըլի (John Peter Russell): 1886-ին Ռասըլ նկարած է անոր դիմանկարը: վան Կոկ կապ հաստատած է նաեւ Էմիլ Պեռնարի (Émile Bernard), Լուի Անքեթենի (Louis Anquetin) եւ Անրի տը Թուլուզ-Լոթրեքի (Henri de Toulouse-Lautrec) աշակերտներուն հետ, իսկ վերջինս նկարած է Վինսընթի դիմանկարը: Անոնք հանդիպած են Ժիւլիեն Թանգիի (Julien "Père" Tanguy)` նկարչական խանութին մէջ (խանութը այդ օրերուն միակ տեղն էր, ուր կը ցուցադրուէին Փոլ Սեզանի (Paul Cézanne) աշխատանքները): 1886-ին նոյն վայրին մէջ կազմակերպուած են երկու մեծ ցուցահանդէսներ:
Եղբայրներուն միջեւ վէճ մը ծագած է: 1886-ին Թէօ Վինսընթի հետ ապրիլը համարած է «գրեթէ անտանելի: 1887-ի սկիզբը անոնք բաժնուած են, եւ Վինսընթ տեղափոխուած է Փարիզի հիւսիսային արուարձան` Անիեր, ուր ծանօթացած է Փոլ Սինեաքին (Paul Signac):
Անիերի մէջ վան Կոկի նկարներուն մէջ կը տեսնենք զբօսայգիներ, ճաշարաններ, Սենի տեսարաններ, Սենի կամուրջներ: Նոյեմբեր 1887-ին Թէօ եւ վան Կոկ ընկերութիւն ըրած են Փոլ Կոկենի (Paul Gauguin) հետ, որ նոր ժամանած էր Փարիզ: Տարեվերջին Վինսընթ Էմիլ Պեռնարի, Լուի Անքեթենի եւ Անրի տը Թուլուզ-Լոթրեքի հետ նկարներու ցուցադրութիւն մը կազմակերպած է Մոնմարթրի Կրան Պույոն Տիւ Շալէ ճաշարանին մէջ (Grand-Bouillon Restaurant du Chalet, Montmartre): Իր տարեգրութեան մէջ Պեռնար նշած է, որ ցուցահանդէսը ներկայացուցած է այն, ինչ որ այդ օրերուն կար Փարիզի մէջ: Հոս Պեռնարն ու Անքեթեն վաճառած են իրենց առաջին նկարները, իսկ վան Կոկ նկարներ փոխանակած է Փոլ Կոկենի հետ: Արուեստի, նկարիչներու, իրենց ընկերային վիճակին մասին բանավէճերը սկսած են ցուցահանդէսի ատեն եւ ընդարձակուած` ներառելով այցելուները, ինչպիսիք են, Քամիյյ Փիսսարօն (Camille Pissarro) եւ անոր որդին` Լիւսիենը (Lucien), Փոլ Սինեաք եւ Սյորէն: Փետրուար 1888-ին, յոգնելով Փարիզի կեանքէն, վան Կոկ հեռացած է քաղաքէն` երկու տարուան ընթացքին նկարելով շուրջ 200 նկար: Մեկնումէն քանի մը ժամ առաջ Թէոյին ուղեկցութեամբ այցելած է Սյորէին՝ անոր աշխատանոցին մէջ:
Առլ (Arles)(1888-1889)
Հարբեցողութեան եւ ծխելու պատճառով յառաջացած հազէն բուժուելու նպատակով, Փետրուար1888-ին վան Կոկ ապաստանած է Առլի մէջ: Երկու ամսուան համար իրեն ընկերակցած է դանիացի նկարիչ Քրիսթիան Մուրիէ Փիթըրսընը (Christian Mourier-Petersen), որու համար սկզբնական շրջանին Առլը հիասքանչ վայր մը թուացած է:
Առլի մէջ անցուցած ժամանակահատուածը վան Կոկի ամէնէն բեղմնաւոր շրջաններէն մէկը կը համարուի. հոն ան նկարած է 200 նկար եւ շուրջ 100 ջրաներկով աշխատանք: Նկարիչը հիացած էր տեղի բնանկարով ու լոյսով. անոր այս շրջանի գործերը հարուստ են դեղինի, լազուարթի, մանուշակագոյնի երանգներով: Նկարներուն մէջ պատկերուած են ցորենի դաշտեր, բերք, այս շրջանի գիւղական տեսարժան վայրեր եւ հողմաղացներ: Այդ նկարներէն են «Հին ջրաղացը» (1888), որ Հոկտեմբեր 1888-ին Փոն Ավեն (Pont-Aven) ուղարկուած եօթ նկարներէն մէկն է, որոնք փոխանակուած են Փոլ Կոկենի, Էմիլ Պեռնարի, Չարլզ Լաւալի (Charles Laval) եւ ուրիշներու գործերուն հետ:
վան Կոկի առլեան բնապատկերները կը թուին հարթ, առանց հեռանկարի, սակայն կը գերիշխէ գոյնի կիրարկումը: Նկարիչին նոր դրսեւորումները կ'արտայայտուին նկարներու չափաւորութեամբ: Աշխատանքներէն երեքը ցուցադրուած են Անկախներու սալոնին մէջ (Société des Artistes Indépendants): Ապրիլին իրեն այցելած է ամերիկացի նկարիչ Տոտճ Մէք Նայթ (Dodge MacKnight), որ Ֆոնվիէն շատ հեռու չէր ապրեր (Fontvieille):
7 Մայիսին վան Կոկ տեղափոխուած է Café de la Gare, որու տնօրէններն էին Ժոզէֆ եւ Մարի Ժինուները (Joseph and Marie Ginoux): «Դեղին տունը» պէտք էր ձեւափոխուէր, նախքան իր հոն հաստատուիլը: Նկարիչը կ'ուզէր, որ անիկա արհեստանոց մը ըլլար, ուր ցուցադրուէին իր նկարները` «վան Կոկի աթոռը» (1888), «Ննջասենեակ Առլի մէջ» (1888), «Գիշերային սրճարանը» (1888), «Սրճարանի գիշերային պատշգամը» (1888), «Աստղալից գիշեր Ռոնի վրայ» (1888), «Ծաղկաման` 12 արեւածաղիկներով » (1888), որոնք բոլորն ալ նախատեսուած էին իբրեւ զարդ ծառայելու «Դեղին տան» համար:
Փոլ Կոկենի այցելութիւնը (1888)
1888-ին Երբ Փոլ Կոկեն համաձայնած է այցելել Առլ, վան Կոկ յոյսեր փայփայած է իր վաղեմի երազը իրականացնելու, որն էր՝ նկարիչներու հաւաքական աշխատանքներ կազմակերպել: Սպասման մէջ, Օգոստոս ամսուան ընթացքին, ան նկարած է «Արեւածաղիկներ»: Երբ Պոշ (Boch) կրկին այցելած է վան Կոկի, վերջինս նկարած է անոր դիմանկարը, ինչպէս նաեւ «Բանաստեղծն ընդդէմ աստղալից երկինքի» գործը:
Փոլ Կոկենի այցելութեան նախապատրաստական աշխատանքներու ծիրին մէջ վան Կոկ փոստային բաժանմունքի ղեկավար Ժոզեֆ Ռուլանի (Joseph Roulin) խորհուրդով գնած է երկու մահճակալ (վան Կոկ նկարած է Ռուլանի դիմանկարը): 17 Սեպտեմբերին ան առաջին անգամ գիշերած է Դեղին տան մէջ: Երբ Կոկեն համաձայնած է մնալ Առլ եւ աշխատիլ իրեն հետ, վան Կոկ սկսած է աշխատիլ իր «Դեղին տան զարդարանքներ» շարքին վրայ: Աւարտած է երկու գործ` «վան Կոկի աթոռը» եւ «Կոկենի բազկաթոռը»:
վան Կոկի բազմաթիւ յորդորներէն ետք Կոկեն Առլ ժամանած է 23 Հոկտեմբերին, իսկ Նոյեմբերին անոնք սկսած են միասին նկարել: Կոկեն վան Կոկը գծած է արեւածաղիկները նկարելու ատեն: վան Կոկ Կոկենի առաջարկած է յիշողութեան վրայ հիմնուելով նկարել: Անոնց առաջին համատեղ աշխատանքը «Ալիսքեմփ» (Les Alyscamps) նկարը եղած է: Այս այցելութեան ընթացքին Կոկենի միակ նկարը եղած է «վան Կոկը արեւածաղիկներ նկարելու ատեն» :
վան Կոկ եւ Կոկեն Դեկտեմբեր 1888-ին այցելած են Մոնփելիէ (Montpellier), ուր Ֆապր թանգարանին մէջ (Musée Fabre) տեսած են Քուրպէի (Courbet) եւ Տելաքրուայի (Delacroix) գործերը: Սակայն շուտով երկու նկարիչներու յարաբերութիւնները վատացած են. վան Կոկ հիացած էր Կոկենով, սակայն Կոկեն գոռոզ էր եւ իշխող բնաւորութիւն մը ունէր, ինչ որ կը վրդովեցնէր վան Կոկը: Անոնք յաճախ կը վիճէին եւ վան Կոկ կը մտահոգուէր, որ Փոլ Կոկեն կրնար օր մը լքել զինք:
Առլի Հիւանդանոցին Մէջ (Դեկտեմբեր, 1888)
Յաջորդող օրերուն յորդառատ անձրեւ տեղացած է եւ երկու նկարիչները ստիպուած են Դեղին տան մէջ մնալ: Հետագային Կոկեն յայտնած է, թէ վան Կոկ հետեւած է իրեն, երբ ինք դուրս ելած է տունէն զբօսնելու համար, եւ «յարձակած իր վրայ` բաց ածելին ձեռքին»: Սակայն այս տեղեկութիւնը չէ հաստատուած: Կոկեն, ամենայն հաւանականութեամբ, այդ գիշեր բացակայած է Դեղին տունէն եւ հաստատուած՝ հիւրանոցի մը մէջ:
Կոկենի հետ ունեցած վէճէն ետք վան Կոկ վերադարձած է իր սենեակը, ուր հոգեկան տագնապներ ապրած է եւ իր ձախ ականջը կտրած է ածելիով: Յաջորդ առտու վան Կոկ անգիտակից վիճակի մէջ յայտնաբերած են ոստիկանները եւ հիւանդանոց տարած, ուր զինք զննած է բժիշկ Ֆելիքս Ռէյը (Félix Rey), որ երիտասարդ եւ անփորձ բժիշկ մըն էր: Հիւանդանոց հասցուցած են նաեւ ականջը, սակայն բժիշկ Ռէյ չէ փորձած զայն վերականգնել, քանի որ բաւական ժամանակ անցած էր:
Դէպքին մասին Կոկեն անմիջապէս տեղեկացուցած է Թէոյին, որ ամուսնացած էր իր վաղեմի ընկերոջ` Անտրիես Պոնկըրի (Andries Bonger) քրոջ` Եոհաննային (Johanna) հետ: Թէօ նոյն երեկոյեան, Ծննդեան տօնին, Վինսընթի քով հասած է եւ փորձած՝ հանգստացնել զինք: Նոյն գիշեր ան ձգած է Առլը եւ ուղղուած՝ Փարիզ:
Կոկեն փախած է Առլէն եւ այնուհետեւ երբեք չէ հանդիպած վան Կոկի: Բայց անոնք պահած են իրենց նամակագրական կապը:
7 Յունուար 1889-ին վան Կոկ վերադարձած է Դեղին տուն: Յաջորդ ամիսը ան անցուցած է տան եւ հիւանդանոցին մէջ` հոգեկան տագնապներ ապրելով: Մարտին ոստիկանութիւնը 30 քաղաքացիի, որոնցմէ՝ Ժինու (Ginoux) ընտանիքին բողոքներուն վրայ հիմնուելով տունը փակած են: վան Կոկ վերադարձած է հիւանդանոց: Ապրիլին հիւանդանոցէն տեղափոխուած է բժիշկ Ռէյի վարձած սենեակը, քանի որ անձրեւներն ու հեղեղները վնասած էին իր տան մէջ գտնուող նկարները: Երկու ամիս անց ան ձգած է Առլը եւ իր կամքով տեղափոխուած Սեն Ռեմի տը Փրովանս (Saint-Rémy-de-Provence):
Նաքսոսի Հնաբանական թանգարան
Նաքսոսի Հնաբանական թանգարան (յուն․՝ Αρχαιολογικό Μουσείο Νάξου), Նաքսոս, Քիքլատես, Էգէական ծով, Յունաստան։ Հիմնուած է 1972-ին։
Վինսընթ Վան Կոկ
Առլի Հիւանդանոցին Մէջ (Դեկտեմբեր, 1888)
1899-ին վան Կոկ բժիշկ Ռէյի նուիրած է «Բժիշկ Ֆելիքս Ռէյի դիմանկարը», սակայն բժիշկը, նկարչութեան սիրահար չըլլալով, զայն օգտագործած է հաւնոցին մէջ: 2016-ին նկարը տեղափոխուած է Փուշքինի անուան կերպարուեստի թանգարանը եւ գնահատուած՝ 50 միլիոն տոլարով :
Նաքսոսի Հնաբանական թանգարան
Պատմական ակնարկ
Նաքսոսի Հնաբանական թանգարանը կը գտնուի Հորայի (Նաքսոս կղզիին մայր քաղաքը)՝ Վենետիկեան բերդին մէջ։ Թանգարանը կը հիւրասիրէ Նաքսոս եւ Փոքր Քիքլատես քաղաքապետութեան տարածքին հնաբանական պեղումներէն յայտնաբերուած նիւթեր, իրեր Նախաքիքլատեան․ Միկինեան եւ Երկրաչափական ժամանակաշրջաններէն։
Վինսընթ Վան Կոկ
Սեն Ռեմի (Saint-Rémy) (Մայիս, 1889 - Մայիս, 1890)
վան Կոկ Սեն Փոլ տը Մաուսոլի (Saint-Paul-de-Mausole asylum) հոգեբուժարան մտած է 8 Մայիս 1889-ին իր խնամակալին` բողոքական հոգեւորական Ֆրետերիք Սալեսի (Frédéric Salles) ուղեկցութեամբ: Սեն Փոլ մենաստան մըն էր Սեն Ռեմիի մէջ, որ կը գտնուէր Առլէն 30 քմ. հեռաւորութեան վրայ: Հիւանդանոցը կը ղեկավարէր ռազմածովային բժիշկ Թէօֆիլ Փեյրըն (Théophile Peyron): վան Կոկ ունէր երկու խուց` փակ պատուհաններով, որոնցմէ մէկը կ'օգտագործէր իբրեւ արուեստանոց: Հիւանդանոցն ու իր այգին կը դառնան Վինսընթի նկարչական հիմնական առարկաները: Այս շրջանին գծած է «Աստղալից գիշերը», ինչպէս նաեւ նոճիներ եւ ձիթենիներ: Սեպտեմբեր 1889-ին նկարած է նաեւ Առլի ննջասենեակին երկու տարբերակները:
Նաքսոսի Հնաբանական թանգարան
Թանգարանի հաւաքածոն
Թանգարանը կը հիւրասիրէ Նաքսոս եւ Պզտիկ Քիքլատես քաղաքապետութեան տարածքին յայտնաբերուած հնաբանական իրեր։
Վինսընթ Վան Կոկ
Սեն Ռեմի (Saint-Rémy) (Մայիս, 1889 - Մայիս, 1890)
Հիւանդանոցին տարածքէն դուրս ելլելու հնարաւորութիւն չունենալով` վան Կոկ սկսած է աշխատիլ այլ նկարիչներու, օրինակ` Ժան Ֆրանսուա Միլլէի աշխատանքներուն եւ իր` աւելի վաղ շրջանի գործերուն վերարտադրութեան վրայ: