Դրամավարկային_քաղաքականության_փոխանցման_մեխանիզմը_ՀՀ-ում
=Դրամավարկային քաղաքականության էությունը= Դրամավարկային քաղաքականությունը փողի առաջարկի կամ փողի գնի (տոկոսադրույքի) կարգավորման գործընթացն է։ Դրամավարկային քաղաքականության միջոցով փոփոխվում է շրջանառության մեջ առկա փողի քանակությունը` դրանով իսկ ազդելով նաև եկամուտների չափի և շուկայական տոկոսադրույքի մեծության վրա։ Տնտեսագիտության ժամանակակից տեսությունների հիմնարար դրույթներից մեկն այն է, որ տնտեսությունում գների կայունությունը երկարատև ժամանակահատվածում կայուն տնտեսական աճի ապահովման համար կարևոր նախադրյալ է։ Այդ իսկ պատճառով գրեթե բոլոր երկրների կենտրոնական բանկերի մասին օրենքներում (այդ թվում և «ՀՀ ԿԲ մասին օրենքումե) հենց գների կայունության ապահովումն է սահմանված որպես գլխավոր նպատակ։ Իրականացվող դրամավարկային քաղաքականության ընթացքում փողի առաջարկի փոփոխության ազդեցությունը տնտեսության վրա, որն անվանում են «դրամավարկային քաղաքականության փոխանցման մեխանիզմ» (transmission mechanism of monetary policy), ցույց է տալիս, թե ինչպես է դրանով պայմանավորված՝ փոխվում իրավիճակն իրական շուկայում։ Դրամավարկային քաղաքականության փոխանցման մեխանիզմներն միջոցով ազդում է ձեռնարկությունների, սպառողների, և ֆինանսական միջնորդների` տնտեսական գործունեություն իրականացնելու որոշումների վրա, որոնք ուղղակի ազդեցություն ունեն տնտեսական ակտիվության և գների վրա։ Տարբեր երկրներում այդ մեխանիզմը  ունի տարբեր առանձնահատկություններ, և առավելապես կախված է տվյալ երկրի տնտեսության կառուցվածքից։ Դրամավարկային քաղաքականության փոխանցման մեխանիզմը փոփոխականների համակարգ է, որոնց միջոցով փողի առաջարկն ազդում է տնտեսական ակտիվության վրա։ Դրամավարկային քաղաքականության փոխանցման մեխանիզմը կազմված է լծակներից, որոնք ներկայացնում են մակրոտնտեսական փոփոխականների յուրահատուկ շղթա, որոնցով փոխանցվում են փոփոխությունների ազդակները։ Առանձնացնենք երկու ընդհանուր բնորոշ գծեր, որոնք հատուկ են փոխանցման տեսությանը։ Առաջինը վերաբերում է ԿԲ հնարավորությանը՝ կարգավորելու ֆինանսական ակտիվների առաջարկը։ Իրականացնելով գործառույթներ բաց շուկայում՝ ԿԲ-ն ազդում է բանկային համակարգի իրացվելիության և տոկոսադրույքի վրա, ինչը թույլ է տալիս վերահսկել ներքին և արտասահմանյան ֆինանսական ակտիվների գները։ երկրորդը տնտեսության անվանական կոշտություններն են, որոնք խոչընդոտում են գների անմիջական շտկմանը։ Որպես հիմնական կոշտություն հանդես են գալիս «կպչուն» ապրանքային գները, ոչ առաձգական աշխատավարձը և ֆինանսական սեկտորի անկատարությունը, որոնք սահմանափակում են տնային տնտեսությունների մուտքը ֆինանսական շուկա։ =Դրամավարկային քաղաքականության փոխանցման մեխանիզմը= Դրամավարկային քաղաքականության փոխանցման մեխանիզմն առաջին անգամ հայտնվեց քեյնսյան վերլուծությունում։ Քեյնսյան մոդելում գլխավորը, առավել արդյունավետը համարվում է ֆիսկալ քաղաքականությունը, քանի որ նրա ազդեցության լծակները՝ կառավարության ծախսումները, հարկերը, շատ ավելի անմիջականորեն և ուղղակի են ազդում։ Կառավարության ծախսումներն անմիջապես են ազդում ամբողջական պահանջարկի վրա և բազմարկչի ազդեցությամբ ավելի ուժեղ են ազդում սպառողական ծախսերի վրա։ Քեյնսյան մոդելում մոնետար քաղաքականությունն ունի երկրորդային նշանակություն, քանի որ նրա ազդեցության լծակներն անուղղակի են, իսկ փոխանցման շղթան՝ երկար։ Այսպես Քեյնսյան դրամավարկային քաղաքականությունն ունի բարդ փոխանցման մեխանիզմ։ Այլ մոտեցում են ցուցաբերում այդ հարցին մոնետարիստները։ Մոնետար վերլուծության շրջանակներում հետազոտողների ուշադրության առարկա չի հանդիսանում այն հարցը, թե ինչ միջոցներով է փողի առաջարկն ազդում տնտեսության վրա։ Դրամավարկային քաղաքականության արդյունքները հետազոտվում են փողի առաջարկի և համախառն արտադրանքի (համախառն ծախսերի) փոփոխության ուսումնասիրման միջոցով։ Դրամավարկային քաղաքականության փոփոխությունը հանգեցնում է գործարար բանկերի պահուստների փոփոխությանը, ինչն իր հերթին բերում է փողի առաջարկի և ամբողջական պահանջարկի փոփոխության։ Արդյունքում աճում է ՀՆԱ-ն։ Այս շղթան ավելի կարճ է, իսկ ազդեցությունը մեծ:Դրամավարկային քաղաքականության իրականացման մեխանիզմի տեսանկյունից գրականության մեջ ներկայացվում են դրամավարկային քաղաքականության փոխանցման մեխանիզմի հետևյալ հիմնական լծակները. տոկոսադրույքի լծակը, ակտիվների գների լծակը, փոխարժեքի լծակը, վարկային լծակը, սպասումների լծակը։ Այս լծակների արդյունավետությունը և կարևորությունը կախված է տվյալ երկրի տնտեսությունից, ֆինանսական համակարգի զարգացվածության մակարդակից, և համաշխարհային տնտեսությանը ինտեգրվածության մակարդակից, այլ կերպ` տվյալ երկրի տնտեսության առանձնահատկություններից։