Վրացագիտություն
Վրաստանյան նոր շրջափուլ
Վրաստանյան նոր շրջափուլ է սկսվել ակադեմիկոս Նիկողայոս Մառի գործունեությամբ։ Նա ուսումնասիրել է Վրաստանի քաղաքական, էթնիկ-մշակութային ու դավանական պատմությունը Անդրկովկասի ու քրիստոնյա Արևելքի ժողովուրդների անցյալի սերտ առնչությամբ։ Այդ հիմքի վրա է ձևավորվել «Հայ-վրացական բանասիրության բնագրեր ու հետազոտություններ» մատենաշարը, որը նոր ընթացք ու ընդգրկում է հաղորդել Վրացագիտությանը։ Նիկողայոս Մառի դպրոցի ներկայացուցիչներից շատերը 1917 թվականին տեղափոխվել են Թիֆլիս և տեղի համալսարանի հիմնադրությամբ ազգային հողի վրա փոխադրել ռուսական արևելագիտության լավագույն ավանդները։ Ակադեմիկոս Ի․ Ջավախիշվիլին գլխավորեց և’ համալսարանը, և’ պատմագիտական միտքը։ Նրա աշակերտներ Ն․ Բերձենիշվիլին, Կ․ Դոնդուան, Մ․ Զանաշիան և ուրիշներ ընդլայնեցին ուսումնասիրվող հարցերի շրջանակը և աճեցրին պատմաբանների նոր սերունդ (Շ․ Մեսխիա, Դ․ Մելիքիշվիլի, Վ․ Գաբաշվիլի, Մ․ Դումբաձե և այլք)։ Մառի ավանդների արժանավոր շարունակողների թվում էին պրոֆեսորներ Ս․ Կակաբաձեն ու Ս․ Ղաուխչիշվիլին։ Վրացական ԽՍՀ ԴԱ պատմության, հնագիտության ու ազգագրության ինստիտուտի ստեղծումով (ակադեմիկոս Ի․ Ջավախիշվիլու անվան) Վրաստանի ու հարևան երկրների անցյալի ուսումնասիրությունն ստացավ ծրագրային բնույթ։ Ազգագրության հետազոտությունների տեղական դպրոցը կազմավորեց ու գլխավորեց Դ․ Չիտաիան։ Պատմագիտական օժանդակ աշխատանքներ են կատարում համալսարանի վրաց ժողովրդի պատմության ամբիոնն ու Պատմության թանգարանը։ Ակադեմիկոս Կ․ Կեկելիձեի գլխավորությամբ ձևավորվեց վրացական մատենագրության պատմության ազգային դպրոցը։ Կ․ Կեկելիձեն ու նրա սաները (Ա․ Բարամիձե, է․ Մետրեելի) մատենագրական երկերի համակողմանի քննությունն ուղեկցեցին բնագրերի գիտական հրատարակություններով։ Այս բնագավառում պատկառելի վաստակ ունեն նաև պրոֆեսորներ Ա․ Շանիձեն և ի․ Աբուլաձեն։ Բնագրերի գիտական ուսումնասիրությունն այժմ հիմնականում իրացվում է Կ․ Կեկելիձեի անվան ձեռագրերի ինստիտուտում։ Վրաց լեզվաբանական միտքը 1920-ական թվականներից հետո ունեցավ երեք հիմնական դպրոց, ակադեմիկոս Ա․ Շանիձեի դպրոցն առավելապես զբաղվում է հին ու նոր վրացերենի քերականության, բառարանների ու ստուգաբանության տեքստային ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև բնագրերի քննական հրատարակությամբ, Ա․ Չիքոբավայի դպրոցը՝ քարթվելական ու կովկասյան լեզուների համեմատական ուսումնասիրությամբ, իսկ Դ․ Ախվլեդիանիի դպրոցը՝ հնչյունաբանությամբ ու տեսական խնդիրների լուսաբանությամբ։ Վրացական լեզվաբանական մտքի կարևորագույն նվաճումներից է ութհատորյա բացատրական բառարանի ստեղծումը։ Վրացագիտական կարևոր հետազոտություններ են կատարվում նաև արվեստի ու ճարտարապետության պատմության բնագավառում։ Բացի առանձին բնագավառների վերաբերյալ մենագրություններից, ստեղծվել է ընդհանրացնող աշխատություն՝ «Վրաց արվեստի պատմություն» (հեղինակ ակադեմիկոս Շ․ Ամիրանաշվիլի)։ Ճարտարապետության պատմության հարցերին են նվիրված ակադեմիկոս Ն․ Չուբինաշվիլու և նրա հետևորդների տասնյակ աշխատություններ։ Վրացագիտության զարգացմանը նպաստել է արևելագիտության տարբեր բնագավառների զարգացումը․ 1920-ական թվականներին տարվում են հայագիտական (Լ․ Մելիքսեթ-Բեկ, Ի․ Աբուլաձե, Վ․ Շիլակաձե, Է․ Դոչանեիշվիլի), իրանագիտական (Դ․ Կոբիձե, Ա․ Գվախարիա, Մ․ Անդրոնիկաշվիլի, Մ․ Թոդուա), թուրքագիտական, (Ս․ Ջիքիա, Ն․ Շենգելիա, Ց․ Աբուլաձե), արաբագիտական (Գ․ Ծերեթելի, Օ․ Ցքիտիշվիլի), բյուզանդագիտական (Ս․ Ղաուխչիշվիլի, Ա․ Ուրուշաձե, Ա․ Ալեքսիձե)և այլ հետազոտություններ։ Վրացագիտական հետազոտություններ են կատարվում բացի Թբիլիսիից, Գորիում, Թելավում, Բաթումում, Սուխումում։ ԽՍՀՄ-ում, Վրաստանից դուրս, վրացագիտական աշխատանքներ են կատարվել և ներկայումս շարունակվում են Մոսկվայում (Գ․ Կլիմով, Գ․ Ծուլաիա), Լենինգրադում (Ռուսուդան Օրբելի, Ս․ Կակաբաձե), Երևանում (Գ․Ղափանցյան, Ս․ Երեմյան, Վ․ Մարտիրոսյան, Պ․ Մուրադյան և այլք)։ ՀԽՍՀ ԴԱ Արևելագիտության ինստիտուտում 1978 թվականից գործում է կովկասագիտության և բյուզանդագիտության բաժին, որը ծրագրված վրացագիտական աշխատանք կատարելու։ Վրացագետներ կան Բելգիայում (Պ․ Պետերս, ժ․ Դարիտ, Մ․ Վանէսբրոք), Ֆրանսիայում (Բ․ Ութիե, ժ․ Մահե), Իտալիայում (Կ․ Թումանով, Ն․ Ղաուխչիշվիլի)։