Փետրվարյան_հեղափոխություն
Ժամանակավոր կառավարության ստեղծումը
ՌՍԴԲԿ ԿԿ ռուսական, բյուրոն հրապարակեց «Ռուսաստանի բոլոր քաղաքացիներին» հռչակագիրը։ Նրանում կոչ էր արվում ստեղծել ժամանակավոր հեղափոխական կառավարություն, երկրում հաստատել ժողովրդավարական հանրապետություն, 8-ժամյա բանվորական օր, բռնագրավել կալվածատիրական հողերը, անհապալ վերջ տալ իմպերիալիստական պատերազմին։ Հաղթական հեղափոխությունը խորտակեց Ռոմանովների միապետությունը։ Հեղափոխական իրադրության պայմաններում Պետրոգրադի պրոլետարիատը ձեռնամուխ եղավ բանվորների դեպուտատների խորհրդի ստեղծմանը։ Փետրվարի 27-ի երեկոյան Տավրիկյան պալատում տեղի ունեցավ Բանվորների և զինվորների դեպուտատների Պետրոգրադի խորհրդի առաջին նիստը։ Սակայն իրադրությունը Պետրոգրադում դասավորվեց այնպես, որ խորհուրդը չդարձավ ժամանակավոր կառավարությունը ստեղծող մարմինը, ինչպես նախատեսում էին բոլշևիկները։ Խորհրդում ճնշող մեծամասնություն կազմեցին մանրբուրժուական սոցիալիաոները՝ էսէռներն ու մենշևիկները։ Վլադիմիր Լենինը դա բացատրում էր նրանով, որ հեղափոխությունը շարժման մեջ ներգրավեց միլիոնավոր ու միլիոնավոր մանրբուրժուական զանգվածների։ Պետրոգրադի խորհուրդըը, որի կազմում փետրվար–մարտ ամիսներին ընտրվել էր 2800 դեպուտատ, մայրաքաղաքում դարձավ փաստական իշխանություն, որի կարգադրություններն էր կատարում ապստամբած ժողովուրդը։ Էսէռների ու մենշևիկների համաձայնությամբ կառավարության կազմամբ զբաղվեց փետրվվարի 28-ին ստեղծված IV Պետական դումայի ժամանակավոր կոմիտեն Ռոձյանկոյի ղեկավարությամբ։ Բուրժուական կուսակցությունների պարագլուխներից կազմված այդ կոմիտեն բանակցությունների մեջ մտավ ցարական կառավարության հետ և ձերբակալված մինիստրների փոխարեն մինիստրություններ ուղարկեց իր կամակատարներին։ Մարտի 1-ին Պետրոգրադի խորհրդի գործկոմն իր էսէռամենշևիկյան մեծամասնությամբ որոշեց, իրավունք տալ Պետ․ դումայի ժամանակավոր կոմիտեին իր հայեցողությամբ կազմելու կառավարություն։ Այնուհետև որոշման մեջ նշվում էր, որ խորհրդի ներկայացուցիչներն այդ կառավարության մեջ չեն մտնի։ Բուրժուազիան եռանդով գործի անցավ։ Ռոձյանկոն և մյուսները խորհրդի համաձայնությունից բացի ցանկացան ստանալ նաև ցարի համաձայնությունը։ Այդ նպատակով բուրժուական հայտնի գործիչներ Գուչկովը և միապետական Շուլգինը ուղևորվեցին Պսկով, որտեղ այդ օրերին գտնվում էր Նիկոլայ II։ Նրանք ստացան ցարի հրաժարականը՝ հօգուտ իր եղբոր՝ Միխայիլի։ Բայց, նկատի ունենալով ապստամբած ժողովրդի զայրույթը միապետոթյան դեմ, Միխայիլ Ռոմանովը ևս հրաժարվեց գահից, հայտարարելով, որ ինքը դրան կհամաձայնվի միայն Սահմանադիր ժողովի որոշմամբ։ Մարտի 2(15)-ին ստեղծվեց բուրժուական ժամանակավոր կառավարությունը իշխան Գեորգի Լվովի գլխավորությամբ։ Դա բուրժուազիայի և կալվածատերերի կառավարություն էր։ Նոր կառավարությունը սկզբից ևեթ վարեց հակաժողովրդավարական քաղաքականություն, փորձեց խեղդել հեղափոխությունը, չլուծեց և մտադիր չէր լուծելու ժողովրդին հուզող որևէ կենսական հարց։ Նրա գլխավոր հոգսն էր հաղթական ավարտի հասցնել իմպերիալիստական պատերազմը։ Անտանտի իմպերիալիստները ի դեմս ժամանակավոր կառավարության տեսան իրենց եռանդուն դաշնակցին և շտապեցին ճանաչել նրան։ Մարտի 9(22)-ին այդ կառավարությունն առաջինը ճանաչեցին ԱՄՆ–ը, 11(24)-ին՝ Անգլիան և Ֆրանսիան։ Երկրում հաստատվեց երկիշխանություն։ Տեղի ունեցավ երկու դիկտատուրաների՝ բուրժուազիայի և պրոլետարիատի ու գյուղացիության հեղափոխական–դեմոկրատական դիկտատուրաների մի յուրատեսակ միահյուսում։ Բուրժուազիայի կողմից իշխանության գրավումը հիմնականում բացատրվում էր հաղթական հեղափոխության շնորհիվ շարժման մեջ մտած բուրժուազիայի ու պրոլետարիատի միջև տատանվող մանրբուրժուական ալիքի բարձրացմամբ, էսէռամենշևիկյան կուսակցությունների համաձայնողականությամբ, պրոլետարիատի և գյուղացիության անբավարար կազմակերպվածությամբ ու գիտակցականությամբ։ Այդ գործում իր դերը խաղաց նաև օտարերկրյա կապիտալիստների օգնությունը։ Փետրվարյան հեղափոխության մեջ վճռական նշանակություն ունեցավ Պետրոգրադի պրոլետարիատի հաղթանակը։ Դրան առաջինն արձագանքեց Մոսկվան։ Փետրվարի 28 (մարտի 13)-ը Մոսկվայում հեղափոխության բռնկման առաջին օրն էր։ Ապստամբականներին միացան զորամիավորումները։ Ձեռնարկություններում ստեղծված բանվորական ջոկատները զինվորների օգնությամբ արդեն մարտի 1(14)-ի երեկոյան գրավեցին քաղաքի հանգուցային կետերը․ Կրեմլը, զինանոցը, կայարանները, կամուրջները, պետական բանկը։ Մարտ ամսվա ընթացքում հեղափոխությունը հաղթականորեն տարածվեց ամբողջ երկրով մեկ։ Ծավալվեց բանակի ժողովրդավարացման գործը, ճակատում և թիկունքային զորամասերում առաջացան զինվորական կոմիտեներ։ Հեղափոխությունը ընդգրկեց Ռուսաստանի ծայրամասերը։ Փետրվարյան հեղափոխության հաղթանակը Ռուսաստանը վերածեց պատերազմող բոլոր երկրների մեջ ամենաազատ երկրի, զանգվածներին հնարավորություն տվեց լայնորեն օգտվել քաղաքացիական իրավունքներից։