Քրիստոսի_հայտնությունը_Մարիամ_Մագթաղենացուն_հարությունից_հետո
Բովանդակություն և նկարագրություն
Կտավը իրենից երկֆիգուրանի կոմպոզիցիա է, նկարված բնական մեծությամբ, ձախից՝ Մարիամ Մագթաղենացին է, իսկ աջից՝ Հիսուս Քրիստոսը։ Համաձայն ավետարանական սյուժեի, պատկերված է այն պահը, երբ Մարիամ Մագթաղենացին ճանաչում է հարություն առած Քրիստոսին, որը աջ ձեռքի շարժումով հանդարտեցնում է նրա պոռթկումը, ասելով նրան՝ «Մի դիպչիր Ինձ, քանզի Ես դեռ չեմ հասել Իմ Հորը»։ Ալեքսանդր Իվանովը կտավի համար որպես ֆոն է ընտրել Տիվոլում դը Էստեների վիլլան, այն Հռոմից այքան էլ հեռու չէ։ Իր հորը՝ նկարիչ Անդրեյ Իվանովին հղված նամակում, նա գրում է՝ «Ձեր նամակը ստացա Տիվոլից ժամանման ժամանակ, որտեղ կատարում էր դուքս դը Էստեի այգին զարդարող հարյուրամյա կիպարիսների էտյուդներ՝ իմ «Հիսուսը և Մագթաղենացին» նկարի համար, այսպիսով, ավելորդաբանությունները իմ մոտ վերջացան, և ես սկսում եմ ֆիգուրների ավարտումը»։ Քրիստոսի կերպարի նախապատրաստման ժամանակ Իվանովի վրա էական ազդեցություններ են թողել երկու քանդակներ։ Որոնցից մեկը դանիացի նկարիչ և քանդակագործ Բերտել Տորվալդսենի քանդակած Քրիստոսի պատկերն է, ով այդ ժամանակ ապրում և աշխատում էր Հռոմում։ Երկրորդը ստեղծագործությունը՝ Ապոլոն Բելվեդերսկու հայտնի քանդակն է։ Բացի դրանից, Իվանովը արել էր այլ անտիկ քանդակներից ուրվանկարներ, ինչպես նաև այնպիսի վարպետների աշխատանքներից ինչպիսիք են՝ Ջոտտո դը Բոնդոնեն, Ֆրա Անջելիկոն, Լեոնարդո դա Վինչին, Ֆրա Բարտալամեոն և Ռաֆաելը ։ Տրետյակովյան պետական պատկերասրահում պահվող Իվանովի ալբոմներում կան Քրիստոսի գլխի մի քանի նկար, որոնք արվել են Տորվալդենսի քանդակի հիման վրա, որի վրա նա աշխատել է 1820-1830-ական թվականներին։ Ենթադրում են, որ այն հանդիսացել է, ապագա կտավում Քրիստոսի գլխի համար, նկարչի կողմից ընտրված նախաառաջնային սխեման։ Ալեքսանդր Իվանովը կտավի կոմպոզիցիան, նամակագրության մեջ, մանրամասն քննարկել է հոր հետ, որին 1834 թվականի ամռանը ուղարկել էր ապագա նկարի «գծանկարները»։ Անդրեյ Իվանովը գրել է նրան, որ «…ինձ թվում է, որ Քրիստոսի ֆիգուրը չափից դուրս շտապողական է…» և ներկայացնում էր նաև աղջիկների (Ալեքսանդրի քույրերի) կարծիքը, որոնցից մեկը «համարում էր, որ Քրիստոսի ֆիգուրը փախնում է Մարիա Մագթաղենացուց»։ Ալեքսանդր Իվանովը ի նկատի ունեցավ բոլոր արձագանքները, և կտավի հետագա տարբերակներում Քրիստոսի շարժումները ավելի դանդաղեցված էր պատկերել։ Իվանովը շատ ջանք է թափել, որպեսզի հասկանա, ինչպես ավելի լավ նկարի Քրիստոսի սպիտակ հագուստը։ Ինքը նկարիչը նկատում է՝ «Նկարել սպիտակ հագուստը ստույգ գունագեղ, որը ծածկում է բնական չափի մարմնի մեծ մասը, ինչպիսին իմ Քրիստոսն է, ազնիվ խոսք, հեշտ չէ։ Մեծ վարպետները անգամ, ինձ թվում է դրանից խուսափել են։ Ես ամեն դեպքում ամսողջ Իտալիայում չեմ գտել մեկին, ով օրինակ կծառայի ինձ համար»։ Մարիա Մագթաղենացու կերպարի ստեղծման համար Իվանովին բնորդել են երկու բնորդուհիներ։ Նրանցից մեկը այն ժամանակ հայտնի «մոդել» Վիտտորիա Կալդոնին էր, ով հետագայում դարձավ նկարիչ Գրիգորի Լապչենկոյի կինը։ Մյուս բնորդուհու անունը, որի հետ Իվանովը նկարում էր Մարիամ Մագթաղենացու գլուխը և ձեռքերը, մնացել է անհայտ ։ Գեղարվեստի Ակադեմիայում այն ժամանակ իշխող ավանդույթների համաձայն, կտավների կոմպոզիցիան արվում էր քանդակների խմբին նման։ Այնուամենայնիվ, նկարչին հաջողվեց կերպարներին արտահայտչականություն հաղորդել և ցույց տալ նրանց էմոցիաները։ Մարիամ Մագթաղենացու դեմքին, զարմանքի և վախի միջոցով, արտահայտված է տխրությունից անցումը ուրախության։ Որպեսզի բնորդուհուն հասցնի այդպիսի վիճակի, Իվանովը ստիպում էր նրան հիշել ինչ-որ տխուր բան, իսկ հետո ծիծաղեցնում էր նրան, առաջացնելով արցունքներ սոխի միջոցով :. Сам художник так описывал это в письме к своей сестре: