Լոհենգրին
Սյուժեն
Շելդա գետի ափին՝ Անտվերպենի մոտ, արքա Հենրիխ I Թռչնորսը հավաքում է ասպետներին՝ խնդրելով նրանցից օգնություն. թշնամին կրկին սպառնում է նրա իշխանությանը։ Կոմս Ֆրիդրիխ Թելրամունդը թագավորական արդարադատության կոչ է անում։ Բրաբանտյան դուքսը մահանալիս նրա խնամքին է հանձնում իր երեխաներին՝ Էլզային ու փոքրիկ Գոտֆրիդին։ Մի օր Գոտֆրիդը հանկարծ անհետանում է։ Ֆրիդրիխն Էլզային մեղադրում է եղբայրասպանության մեջ և դատ պահանջում նրա դեմ։ Վկաների շարքում նա տալիս է իր կնոջ՝ Օրտրուդայի անունը։ Արքան հրամայում է բերել Էլզային։ Բոլորն ազդվում են նրա երազային տեսքից ու խանդավառ խոսքերից։ Էլզան պատմում է, որ երազում իրեն հայտնվել է մի գեղեցիկ ասպետ և խոստացել է օգնություն ու պաշտպանություն։ Լսելով Էլզայի անկեղծ պատմությունը, թագավորը չի հավատում նրա մեղավորությանը։ Ֆրիդրիխը պատրաստ է իր արդարացիությունն ապացուցելու համար մենամարտել նրա դեմ, ով պաշտպան կկանգնի Էլզայի պատվին։ Մունետիկի ձայնը տարածվում է հեռուներում, բայց պատասխան չկա։ Ֆրիդրիխն արդեն տոնում է հաղթանակը։ Անսպասելիորեն Շելդայի ալիքների վրա կարապին լծված մի նավակ է երևում. նրանում, թրի վրա հակված, կանգնած է մի անծանոթ ասպետ՝ փայլփլող զրահով։ Ափ դուրս գալով նա քնքշորեն հրաժեշտ է տալիս կարապին, և վերջինս դանդաղ հեռու է լողում։ Լոհենգրինն իրեն հայտարարում է Էլզայի պաշտպանը. նա պատրաստ է կռվել հանուն նրա պատվի և նրան անվանել իր կինը։ Բայց աղջիկը պետք է երբեք չհարցնի իր ազատարարի անունը։ Սիրո և երախտապարտության պոռթկումով Էլզան երդվում է հավերժորեն հավատարիմ լինել։ Սկսվում է մենամարտը։ Ֆրիդրիխն ընկնում է Լոհենգրինի հարվածից. ասպետը մեծահոգաբար նրան է շնորհում կյանքը, բայց զրպարտության պատճառով նրան պետք է վտարեն։ Նույն գիշերը Ֆրիդրիխը որոշում է հեռանալ քաղաքից։ Նա զայրացած նախատում է կնոջը. այդ նա էր, որ սուտ մեղադրանքներ էր շշնջում Էլզայի մեղավորության մասին և իր մեջ արթնացնում էր իշխանության հանդեպ փառասիրական երազանքներ։ Օրտրուդան անխղճորեն ծաղրում է ամուսնու վախկոտությունը։ Նա չի նահանջի, մինչև վրեժ չլուծի, իսկ իր զենքն այդ պայքարում կլինեն կեղծավորությունն ու խաբեությունը։ Ոչ թե քրիստոնյաների Աստվածը, ում կուրորեն հավատում է Ֆրիդրիխը, այլ վրիժառության հեթանոսական աստվածները կօգնեն իրեն։ Պետք է ստիպել Էլզային՝ խախտել երդումը և տալ ճակատագրական հարցը։ Էլզայի վստահությունը շահելը դժվար չէ. նախկին մեծամիտ ու գոռոզ Օրտրուդայի փոխարեն այժմ տեսնելով խոնարհ, խեղճ հագնված կնոջ, Էլզան կների իր նախկին չարությունն ու ատելությունը և կհրավիրի մասնակցելու իր ուրախությանը։ Օրտրուդան սկսում է իր ստոր խաղը։ Նա գլխահակ շնորհակալություն է հայտնում Էլզային բարության համար և խորին մտահոգություն ձևացնում՝ զգուշացնելով վտանգից. անծանոթն Էլզային չհայտնեց ո՛չ իր անունը, ո՛չ իր ծագումը, ուստի գուցե անսպասելիորեն լքել իրեն։ Սակայն աղջկա սիրտն ազատ է կասկածներից։ Բացվում է առավոտը։ Հրապարակում հավաքվում է ժողովուրդը։ Սկիզբ է առնում հարսանեկան երթը։ Հանկարծ Էլզայի ճանապարհը փակում է Օրտրուդան։ Նա դեն է նետում խոնարհության դիմակը և հիմա բացահայտ կերպով ծաղրում է Էլզային, որ չգիտե իր ապագա ամուսնու անունը։ Օրտրուդայի խոսքերը համընդհանուր շփոթմունք են առաջացնում։ Այն խորանում է, երբ Ֆրիդրիխն անծանոթ ասպետին հրապարակավ մեղադրում է կախարդության մեջ։ Բայց Լոհենգրինին չի վախեցնում թշնամիների չարությունը, քանզի միայն Էլզան կարող է բացել իր գաղտնիքը, իսկ նրա սիրուն ինքը հավատում է։ Էլզան հայտնվում է շփոթմունքի մեջ՝ պայքարելով ներքին կասկածների դեմ. Օրտրուդայի թույնն արդեն թափանցել է նրա հոգին։ Հարսանեկան արարողությունն ավարտված է։ Էլզան ևը Լոհենգրինը մնում են առանձին։ Ոչինչ չի խանգարում իրենց երջանկությանը։ Միայն փոքրիկ մի ամպ է ստվեր գցում Էլզայի ուրախության վրա. նա չի կարող ամուսնուն անունով կանչել։ Սկզբում ամոթխածությամբ, քնքշանքով, բայց հետո ավելի ու ավելի համառորեն նա ձգտում է կորզել Լոհենգրինի գաղտնիքը։ Զուր է Լոհենգրինը փորձում հանգստացնել Էլզային, զուր է նա հիշեցնում պարտականության ու երդումի մասին, զուր է վստահեցնում, որ կնոջ սերն ամենաթանկն է իր համար ամբողջ աշխարհում։ Չկարողանալով հաղթահարել կասկածները, Էլզան տալիս է ճակատագրական հարցը. ո՞վ է նա և որտեղի՞ց է եկել։ Այդ ժամանակ ննջասենյակ է խուժում Ֆրիդրիխ Թելրամունդը՝ զինված զինվորների հետ։ Լոհենգրինը հափշտակում է զենքն ու սպանում նրան։