Հաննա_Չապլին
Առողջության վատթարացում
1887 թվականին Հաննան նորից Լոնդոնում է, որտեղ առաջին անգամ հիշատակվում է նրա առողջական վատ վիճակը։ Այդ ժամանակ նա ամուսնու հետ հանդես է գալիս Բաթում, Սոմերսեթ և Անգլիայի հյուսիսի համերգասրահներում։ Չնայած իր հիվանդությանը, նա շարունակում է ներկայացումներում հանդես գալ 1888 թվականին ևս։ Այդ ժամանակ էր, որ ամուսինը մեծ ճանաչում ձեռք բերեց, մինչդեռ Հաննայի կարիերայում առաջընթացը դադարել էր։ 1889 թվականի ապրիլի 15-ին նա ունենում է իր երկրորդ որդուն՝ Չարլզ Սպենսեր Չապլինին, որ այժմ աշխարհին հայտնի է Չարլի Չապլին անվամբ։ Հաննայի հարաբերությունները ամուսնու հետ վատթարանում են հավանաբար Չարլզի հարբեցողության կամ 1890 թվականի ամռանը հյուսիսային Ամերիկա նրա կատարած ճանապարհորդության պատճառով։ 1890 ականների սկզբին Հաննան կապվում է մեկ ուրիշ երաժիշտ- կատարողի՝ Լեո Դրայդենի հետ, որի հետ խաղացել էր ներկայացումներում։ 1892 թվականի օգոստոսի 31-ին ծնվում է նրա երրորդ որդին՝ Ուիլլեր Դրայդենը և մի առ ժամանակ ընտանիքը ապահով ապրում է Սաութվորք, ուեսթ Սքվերում։ 1893-ի գարնանը Դրայդենը լքում է նրան՝ որդուն տանելով իր հետ ։ 1890-ականների սկզբին Հաննան ապրում է քրոջ՝ Քեյթի հետ, որը նույնպես արտիստուհի էր, Քիթի Ֆեյրդեյլ բեմական անվամբ։ Քույրերը միասին ապրում են մինչև 1892-ը։ Հաննան մի շարք հաջողված երգեր է գրում քրոջ համար որոնց թվում «My Lady Friend» և հատկապես՝ «The Lady Judge» երգը, որը մեծ հաջողություն է վայելում 1893- 1896 թվականներին։ Հաննայի հիվանդությունը շարունակ վատանում է և նա սկսում է տառապել սարսափելի գլխացավերից։ Նրա վիճակը հատկապես վատթարանում է, երբ մորը ընդունում են Լոնդոնի Կոմսության հոգեբուժարանը, երբ նրա մոտ խելագարության ակնհայտ նշաններ են ի հայտ գալիս, որոնք հավանաբար հարբեցողության հետևանք էին։ Որոշ ժամանակ Հաննան միանում է Լոնդոնի Կայսերական Վոդևիլի բալետախմբին, հավանաբար ձայնը մշակելու համար։ 1892-1895 թվականների նրա կյանքի մասին քիչ բան է հայտնի։ Այնուհանդերձ, մի գրառում է պահպանվել, որտեղ պարզորոշ նկարագրվում է, թե Ալդերշոթ քաղաքում կայացած մի ներկայացման ժամանակ ինչպես է Հաննան կորցնում իր ձայնը։ Որդին՝ Չարլին, որ այդ ժամանակ հինգ տարեկան էր, երգում է մոր փոխարեն։ Ի վիճակի չլինելով այլևս բեմի վրա հանդես գալ, Հաննան իր երկու երեխաների ապրուստը հոգում է տանը դերձակություն անելով։ Չարլի Չապլինի կենսագրությունից և այլ աղբյուրներից երևում է, որ նա հաճախ է բարձր տրամադրություն ունեցել, երեխաներին զվարճացրել է իր վաղ շրջանի բեմակատարություններով կամ պատմություններ է ներկայացրել մնջախաղի ոճով։ Նրա գլխացավերը շարունակվում են և այնքան են լրջանում, որ 1895 թվականի հունիսի 29-ին նրան ընդունում են Լամբերթի հիվանդանոց, որտեղ նա մեկ ամիս անցկացնելուց և դուրս գրվելուց հետո, հետ է ընդունվում մի քանի ամիս անց։ Երեխաները ստիպված էին հեռանալ տնից, Չարլին ի վերջո ընկնում է որբանոց։ Ըստ Վայսմանի, որը ուսումնասիրել է Հաննա Չապլինի բժշկական գրառումները, Հաննան տառապել է սիֆիլիսից։ 1898 թվականի փաստաթղթերը հաստատում են, որ նա հոգեկան կատաղի ցնցումների մեջ է եղել, որը բնորոշ է սիֆիլիս հիվանդության երրորդ փուլին։ Նրա վիճակը այնքան է վատթարանում, որ 35 տարեկան հասակում նրան ընդունում են Քեյն Հիլի հոգեբուժարան։ Վիճակի կայունացման ընդմիջումների ժամանակ նա երեխաների հետ ապրում էր Քեննինգտոնում, մի էժան սենյակում։ Շարունակում էր աշխատել որպես դերձակուհի և նաև որոշ օժանդակություն էր ստանում Չարլիի հորից, մինչև նրա մահը՝ ցիռոզից, 37 տարեկան հասակում։ Երկու տարի անց Հաննան դարձյալ ընդունվում է հոգեբուժարան, որտեղ շարունակում է տառապել սիֆիլիսի ծանր նոպաներից՝ զառանցանքներից և մտապատրանքներից։ Նրա վիճակը այնքան է վատանում, որ որդին՝ Չարլին «չէր կարողանում նայել նրան»։