Կալկայի_ճակատամարտ
Ճակատամարտի ընթացք
Տեսնելով մոնղոլների առաջավոր ջոկատներին ղփչաղները և վոլոնները անցան գրոհի։ Սկզբում մարտը ընթանում էր ռուսների հաջողությամբ։ Դանիել Ռոմանովը, առաջինը մարտի նետվելով աչքի ընկավ անօրինակ քաջությամբ, ուշադրություն չդարձնելով ստացած վերքի վրա։ Մոնղոլական զորքի առաջին գիծը սկսեց նահանջել, ռուսները սկսեցին հետապնդել նրանց, կորցրեցին կարգը և բախվեցին մոնղոլական գլխավոր ուժերին։ Երբ Սուբուտայը նկատեց, որ ռուս իշխանների ուժերը զգալիորեն հետ են մնացել, նա հրաման արձակեց,որ իր զորքի հիմնական մասը անցնի հարձակման։ Չդիմանալով թշնամու ավելի դիմացկուն ուժերի ճնշմանը ղփչաղները դիմեցին փախուստի։ Իպատեկյան տարեգրությունը մանրամասնորեն պատմում է ճակատամարտի կենտրոնական իրադարձությունների մասին, որտեղ գործել են Դանիելը, նրա քեռին, իշխան Մստիսլավ Յարոսլավիչ Համրը և Օլեգ Կուրսկին, դատելով ամենից, չեռնիգովյան գնդից առաջինը անցնելով գետը, կապում է հետագա փախուստը մոնղոլական նոր ուժերի հարվածների հետ։ Նովգորոդյան տարեգրությունը պարտության պատճառը համարում է ղփչաղների փախուստը, իսկ Սուզդալյան տարեգրությունը(ակադեմիական ցուցակով) ղփչաղների փախուստը կապում է մարտի դաշտ մոնղոլական լրացուցիչ ուժերի դուրս բերման հետ։ Ավելի արագ հաջողության հասավ մոնղոլական զորքի հարձակման աջ թևը։ Ղփչաղները փախան դեպի անցումը ջախջախելով և շփոթության մատնելով Մստիսլավ Չեռնիգովի հարձակման պատրաստ գնդին։ Այնուհետև մոնղոլները գրոհեցին հալիչանների և ղփչաղների այն ջոկատները, որոնք դեռ մնացել էին նրանց կողմում։ Նրանց փորձեցին օգնել Մստիսլավ Լուցկին, իսկ հետո Օլեգ Կուրսկին, բայց նրանց ջոկատները ջախջախվեցին մոնղոլների կողմից։ Ռուսական և ղփչաղական ջոկատների ջախջախմանը իր ճամբարից հետևում էր Մստիսլավ Ռոմանովը, Կիևի իշխանը։ Սակայն նրանց օգնելու փորձ չձեռնարկեց։ Ճեղքելով ռուս-ղփչաղական հիմնական ուժերը Սուբուտայը, Տսուգիրա և Թեշի խաների ուժերով կազմակերպեց կիևյան ճամբարի պաշարումը, իսկ ինքը հիմնական մասով նետվեց հետևելու փրկված ռուսներին, պարբերաբար հարձակվելով ուժասպառ մարտիկների վրա։ Ռուսական մարտիկների միայն քիչ մասը կարողացավ պատսպարվել կիևյան ճամբարում, մնացածը նահանջում էր տարբեր ուղղություններով։ Գալիցկո-վոլոնյան ջոկատները փախչում էին Դնեպրի ուղղությամբ, որտեղ մնացել էին իրենց մակույկները և նավակները։ Նավ նստելով նրանք ջարդում են մնացած նավերը, որպեսզի մոնղոլները չկարողանան օգտագործել դրանք։ Չեռնիգովցիները նահանջում էին դեպի հյուսիս, թշնամու շարունակական հարձակումների տակ, կորցնելով իրենց իշխանին և նրա որդուն։ Սմոլենսկի ջոկատին նահանջի ժամանակ հաջողվեց հետ մղել թշնամու հարձակումները, և Դնեպրի մոտ առաջ ընկնել թշնամուց։ Այլ իշխանների ջոկատներ, ինչպես նաև ավելի փոքր ջոկատներ չկարողանալով միանալ հիմնական զորքին, մոնղոլների կողմից հետապնդվեցին մինչև Դնեպր, կրելով հսկայական կորուստներ։ Մինչև մոնղոլները հետապնդում էին փրկված ռուսական մարտիկներին, նրանց զորքի մի մասը վարում էր կիևյան ճամբարի պաշարումը։ Հարձակումը իրականացվում էր հաջորդական գնդակոծություններով։ Ռուսների վիճակը վատթարացավ ջրի պաշարների բացակայության պատճառով։ Նրանք գետին մոտենալու ուղիներ չունեին։ Երրորդ օրը սկսվեցին բանակցությունները։ Սուբուտայի կողմից ուղարկված բրոդնիկների առաջնորդ Պլոսկինան երդվում է խաչի վրա, որ եթե ռուսները վայր դնեն զենքը, նրանցից ոչ ոք չի սպանվի, իսկ իշխաններին և զորավարներին բաց կթողնեն փրկագնի դիմաց:Մոնղոլները վրեժխնդիր լինելով իրենց դեսպանների մահվան համար, չեն կատարում խոստումը։ Ճամբարից դուրս գալուց հետո կիևցիները հարձակման ենթարկվեցին։ Մարտիկների մի մասը սպանվեցին, մյուս մասը՝ գերեվարվեցին։ Ռուս իշխանները և մյուս հրամանատարները դրվել են տախտակների տակ և ճզմվել հաղթողների կողմից։ Կա վարկած, որ բանակցությունների ընթացքում ռուս իշխաններին տրվել էր արյուն չթափելու խոստում, և տեսնելով նրանց տախտակների տակ, մոնղոլները համարում էին իրենց խոստումը կատարած։