Բադազգիներ
Ներքին տեսք
Չնայած տեսակների բազմազանությանը, բոլոր բադերը ունեն տարբերվող առանձնահատկություններ, որոնք հեշտությամբ տարբերվում են թռչունների այլ խմբերից։ Նրանք ունեն լայն, ճկուն մարմին՝ համեմատաբար երկար պարանոցով և փոքր գլխով։ Նրանք սովորաբար ունեն 16-ից 25 պարանոցի ողեր, ինչը նրանց պարանոցին տալիս է լավ ճկունություն։ Բադերը նաև ունեն ենթամաշկային ճարպի լավ զարգացած շերտ։ Ամենաուշագրավ հատկանիշը, որը տարբերում է բադերին այլ ջրային թռչուններից, նրանց լայն, հարթեցված բիծն է, որը ծածկված է բազմաթիվ եղջյուրավոր թիթեղներով կամ ծայրերի երկայնքով ատամնավոր ատամներով։ Մուրհակի ամբողջ երկարությունը պատված է թանձրացած եղջյուրավոր շերտով, որը ծայրին «մեխ» կոչվող ելուստ է կազմում։ Նրանց քթանցքները երկարավուն են և չծակված։ Հաշվի առնելով օրինագծի կառուցվածքը, կարելի է որոշել յուրաքանչյուր կոնկրետ տեսակի կերակրման սովորությունները։ Թռչունները, որոնց սննդակարգը հիմնականում բաղկացած է ափամերձ բուսականությունից, ունեն հզոր բիծ՝ հարթ, ամուր թիթեղներով և լայն մեխով, որն օգտագործվում է բուսականությունը բռնելու համար։ Թռչունները, որոնք անասնակեր են փնտրում ջրի վերին շերտում, ունեն ավելի շատ սանրման թիթեղներ, որոնք նախատեսված են սնունդ վերցնելիս ջուրը և ցեխը քամելու համար, ինչպես նաև ավելի փոքր «մեխը»։ Սուզվող բադերը, ինչպիսիք են մերգանսերը (սեռ Mergus) և գլխարկով մերգանսերը (Lophodytes սեռ), զարգացրել են ատամի նման սուր ատամնավոր ատամնավոր ատամնավոր սալիկներ, որոնք օգնում են անվտանգ պահել սայթաքուն ձկները, որոնք կազմում են նրանց սննդակարգի հիմքը։ Բադերի փետուրները դրսից խիտ են և ամբողջովին անջրանցիկ։ Դրան նպաստում է առատ ճարպային քսումը, որն արտադրվում է ուրոպիգիալ գեղձի կողմից, որը լավ զարգացած է բոլոր բադերի մոտ։ Այս կառուցվածքի շնորհիվ թռչունները կարող են հեշտությամբ թռչել նույնիսկ երկար լողալուց և սուզվելուց հետո։ Այնուամենայնիվ, բադերը երբեմն պետք է մանրակրկիտ մաքրեն իրենց փետուրները և դրանց տակի մաշկը։ Որպես նման վարքագծի օրինակ՝ անվանի կենսաբան և գրող Ի.Ի. Ակիմուշկինն իր «Լեգենդների արահետով» գրքում նշում է սագերին, որոնք «աղմկոտ թափահարում են իրենց թեւերը՝ վազելով ջրի վրայով և շաղ տալով շատրվաններ ստեղծելով»։ Բադերը, որոնք մի քանի օր բռնի կերպով պահվում են առանց ջրի հասանելիության, կարող են խեղդվել կամ անարդյունավետ լողալ՝ մասամբ սուզվելով ջրի մեջ։ Կեղտոտ փետուրներով թռչունները նույնպես կորցնում են իրենց թռչելու ունակությունը։ Բադերը լողանալուց և ջրից դուրս գալուց հետո ուժգին թափահարում են իրենց նախ մարմիններով, իսկ հետո՝ գլխով։ Այս ցնցումը վերականգնում է փետուրների ամուր կառուցվածքը, որը խաթարվում է լողանալու ժամանակ։ Փետուրների խայթոցները, որոնք կոչվում են բարբուլներ, փոխկապակցվում են միմյանց հետ միկրոսկոպիկ կեռիկների միջոցով՝ վերականգնելով թռիչքի համար անհրաժեշտ առաձգականությունը։ Ջուրը թափահարելուց հետո բադերը յուղով պատում են իրենց փետուրները՝ սեղմելով այն ուրոպիգիալ գեղձից և այնուհետև տարածելով այն ամբողջ մարմնի վրա՝ օգտագործելով իրենց մուրհակները։ Նրանք կարող են նաև գլուխները քսել մեջքին՝ օգտագործելով ոտքերը կամ ճանկերը։ Թռչունների գույնը շատ տարբեր է և կարող է տատանվել վառ և բազմերանգից մինչև զուսպ և միապաղաղ։ Երբեմն, հատկապես բազմացման շրջանում, նրանց փետուրները կարող են լրացվել տարբեր զարդանախշերով։ Օրինակ, արու ժայկանները ունեն դեկորատիվ փետուրների գագաթներ, ավստրալական փայտյա բադը (Chenonetta jubata) ունի երկարավուն փետուրներ պարանոցի վրա, և մուսկով բադի գլուխը ծածկված է հստակ վառ մսոտ աճերով։ Սեռական դիմորֆիզմը (տեսանելի տարբերություններ արուների և էգերի միջև) գույնի մեջ բնորոշ է միայն բադերի որոշ կատեգորիաներին։ Այն չի արտահայտվում սագերի, կարապների, սուզվող բադերի և մի քանի շլացող բադերի մեջ։ Բադերի մեծ մասում վառ գույնի արուները կտրուկ աչքի են ընկնում գաղտագողի, խայտաբղետ էգերի մեջ։ Թռչունների կտուցները կարող են լինել նաև վառ գույներով, և բացի սևից, կարելի է գտնել կարմիր, կապույտ և դեղին թղթադրամներ։