Էլեոնոր_Ռուզվելտ
Այլ հարաբերություններ
1930-ականներին Էլեոնորը շատ մտերմիկ հարաբերությունների մեջ էր ամերիկացի հայտնի կին օդաչու Ամելիա Էրհարթի հետ։ Մի անգամ նրանք երկուսով փախան Սպիտակ տնից, որպեսզի խնջույքի գնան։ Ամելիայի հետ մի անգամ օդանավով թռչելուց հետո Էլեոնորը օդաչուական ուսուցման թույլտվություն է ձեռք բերում, սակայն հետագայում չի իրագործում թռչել սովորելու իր ծրագրերը։ Ֆրանկլինը չէր հավանում կնոջ՝ օդաչու դառնալու գաղափարը։ Այնուամենայնիվ, Էլեոնորն ու Ամելիան իրենց ամբողջ կյանքում շարունակում էին շփվել ։ Էլեոնորը մտերիմ էր նաև Ասսոշեյթեդ պրեսի լրագրող Լորենա Հիքոքի հետ, որի հետ ծանոթացել էր նախագահական ընտրարշավի վերջին ամիսներին և որը «խենթի պես սիրահարվել էր նրան»։ Այս ժամանակահատվածում Էլեոնորն օրական 10-15 էջ նամակ էր գրում Հիքին, որը պատրաստվում էր հետագայում գրել առաջին տիկնոջ կենսագրականը։ Նամակները պարունակում էին այնպիսի հաճոյախոսություններ, ինչպիսիք էին «Ես ուզում եմ թևերս դնել ուսերիդ և համբուրել բերանիդ անկյունները», կամ «չեմ կարող համբուրել քեզ, այնպես որ համբուրում եմ նկարդ, բարի գիշեր և բարի լույս» ։ Ֆրանկլին Ռուզվելտի առաջին երդմնակալության ժամանակ Էլեոնորը կրում էր Հիքոքի նվիրած շափյուղայով մատանին ։ Հետաքննությունների դաշնային բյուրոյի տնօրեն Ջոն Էդգար Հուվերն արհամարհում էր Էլեոնորի լիբերալիզմը, նրա դիրքորոշումը քաղաքացիական իրավունքների վերաբերյալ և նրա ու ամուսնու քննադատությունը Հուվերի վերահսկողական մարտավարության նկատմամբ։ Այդ հանգամանքը մղեց Հուվերին տեղեկությունների ընդարձակ փաթեթ հավաքել Էլեոնորի և Հիքոքի հարաբերությունների մասին , որոնցով նա մտադիր էր շանտաժի ենթարկել առաջին տիկնոջը։ 2011 թվականին նկարահանված «Ջոն Էդգար» կենսագրական ֆիլմն արտացոլում է վերը նշված իրադարձությունները։ Վարկաբեկված Հիքոքը ստիպված եղավ հրաժարվել Ասսոշեյթեդ պրեսի լրագրողի իր աշխատանքից և ավելի մտերմացավ Էլեոնորի հետ, որը նրա համար նոր աշխատանք գտավ «Նոր գործ» սոցիալական նախագծում։ Այն փաստը, որ Էլեոնորի և Հիքոքի միջև եղել են ռոմանտիկ հարաբերություններ, վիճարկվում է, սակայն Սպիտակ տան մամուլի ծառայությունում բոլորին հայտնի էր, որ Հիքոքը լեսբուհի էր ։ Պատմաբան Լիլիան Ֆեյդերմանը և կենսագիր Հեյզել Ռոուլին հաստատում են, որ նրանց հարաբերություններում ֆիզիկական շփման բաղադրիչ, այնուամենայնիվ, եղել է, մինչդեռ Հիքոքի կենսագիր Դորիս Ֆեյբերը պնդում է, որ նրանց գործածած անպարկեշտ արտահայտություններն են պարզապես մոլորեցրել պատմաբաններին։ Կենսագիր և պատմաբան Դորիս Գուդվինն իր «Ոչ սովորական ժամանակ» Պուլիցերյան մրցանակակիր գրքում նշում է, որ ճիշտ չի լինի վստահաբար պնդել, որ Էլեոնորն ու Հիքը գրկախառնություններից ու համբույրներից այն կողմ են անցել։ Այն փաստը, որ Էլեոնորը մի քանի լեսբուհի զույգերի մտերիմ ընկերն էր, ինչպես, օրինակ, Նենսի Քուկն ու Մարիոն Դիքերմանը, Էսթեր Լեյփն ու էլիզաբեթ Ֆիշեր Ռիդը, հավաստում է նրա մասին, որ Էլեոնորը հասկանում էր նույնասեռականության բնույթը։ Մարի Սուվեստրը, Էլեոնորի պատանեկության ուսուցչուհին, որն այդքան մեծ ազդեցություն էր գործել նրա հետագա մտածողության վրա, նույնպես լեսբուհի էր։ 1980 թվականին Ֆաբերը հրատարակում է Էլեոնորի և Հիքոքի նամակագրությունից մի հատված, սակայն ի վերջո ամփոփում է գիրքն ասելով, որ նրանց սիրառատ արտահայտությունները պարզապես «դպրոցական աղջիկների անսովոր կերպով ուշացած սիրազեղումներ էին» և զգուշացնում է պատմաբաններին չմոլորեցնել ընթերցողներին։ Հետազոտող Լեյլա Ռուփը քննադատել է Ֆաբերի փաստարկը, նրա գիրքն անվանելով «հոմոֆոբիայի ուսումնասիրություն» և ավելացրել, որ Ֆաբերն ակամա «էջ էջի ետևից ներկայացրել է մի իրողություն, ուր նկարագրվում է երկու կանանց միջև սիրային կապի զարգացումը» ։ 1992 թվականին Էլեոնոր Ռուզվելտի կենսագիր Բլանշ Վիզեն Կուկը նշել է, որ հարաբերություններն իրականում եղել են ռոմանտիկ և իրենց վրա են հրավիրել հանրության ուշադրությունը ։ 2011 թվականին Ռասել Բեյքերը անդրադառնալով Էլեոնոր Ռուզվելտի մասին հրատարակված երկու կենսագրական գրքերին (Հեյզել Ռոուլիի «Արտասովոր ամուսնություն. Ֆրանկլին և Էլեոնոր» և Մորին Բիսլիի «Էլեոնոր Ռուզվելտ. փոխակերպվող առաջին տիկինը»), իր էսսեում գրել է. «Հիքոքի հետ հարաբերություններն իսկապես էրոտիկ բնույթ են ունեցել և դա կասկածից դուրս է՝ հաշվի առնելով նրանց՝ միմյանց հասցեագրած նամակների տողերը» ։ Միևնույն տարիներին Վաշինգտոն քաղաքի բամբասանքների անիվը պտտվեց դեպի «Նոր գործ» սոցիալական նախագծի կառավարիչ Հարի Հոպկինսի ուղղությամբ, որի հետ Էլեոնորն աշխատում էր։ Էլեոնորը նաև մտերիմ հարաբերությունների մեջ էր Նյու Յորք նահանգի ոստիկանության սերժանտ Էրլ Միլերի հետ, որին վարձել էր նախագահը՝ կնոջ թիկնապահը լինելու համար։ Այդ ժամանակ՝ 1929 թվականին, Էլեոնորը 44 տարեկան էր, իսկ Միլերը՝ 32։ Միլերը դարձավ Էլեոնորի թիկնապահը, լավագույն ընկերը, նրան զանազան սպորտաձևեր էր սովորեցնում՝ սուզվել, ձիավարել և թենիս։ Բլանշ Վիզեն Կուկը գրել է, որ Միլերը Էլեոնորի միջին տարիների առաջին ռոմանտիկ զուգընկերն էր։ Հեյզել Ռոուլին ամփոփել է. «Կասկած չկա, որ ինչ-որ մի ժամանակ Էլեոնորը սիրահարված է եղել էրլին։ Բայց դժվար է պնդել, որ նրանք սիրավեպ են ունեցել»։ Էլեոնորի ընկերությունը Միլերի հետ զուգադիպեց ամուսնու և նրա քարտուղարուհու սիրային կապի հետ։ Քարտուղարուհին հետագայում գրել է. «Զարմանալին այն է, որ թե՛ Էլեոնոր Ռուզվելտը և թե՛ Ֆրանկլինը գիտակցում, ընդունում և քաջալերում էին միմյանց հարաբերությունները... Էլեոնորն ու Ֆրանկլինը ուժեղ կամքի տեր էին, որոնց համար կարևոր էր միմյանց երջանկությունը, սակայն գիտակցում էին իրենց անկարողությունը պայքարելու դրա համար»։ Էլեոնորի և Միլերի հարաբերությունները շարունակվում են մինչև Էլեոնորի մահը՝ 1962 թվականը։ Ասում են, որ նրանք ամեն օր միմյանց նամակներ են գրել, բայց այդ նամակները չեն պահպանվել։ Ասեկոսեների համաձայն, նամակները ոչնչացվել են Էլեոնորի մահվանից հետո։ Էլեոնորը մտերիմ է եղել Քերի Չափման Քաթի հետ և 1941 թվականին Սպիտակ տանը նրան «Գի Օմեգա» մրցանակ է հանձնել, որպես կանանց իրավունքների համարձակ պաշտպան ։ Կյանքի վերջին տարիներին Էլեոնորի ամենամտերիմ ընկերը նրա բժիշկն էր, սակայն նրանց հարաբերությունները սահմանափակվել են ամուր ընկերությամբ ։