Դմիտրի_Մերեժկովսկի
Դ. Մերեժկովսկու ստեղծագործությունը արտագաղթի տարիներին
Արտագաղթի տարիներին Մերեժկովսկու ժանրային նախասիրությունները կրկին արմատապես փոխվեցին։ Նրա աշխատանքներից գեղարվեստական գրականությունը փոխվեց կրոնական-փիլիսոփայական տրակտատների և կենսագրական ակնարկների ժանրի («Նապոլեոն» 1929, «Դանթե» 1939 )։ Փիլիսոփայական ուսումնասիրությունների բնութագիր ունեին նաև նրա վեպերը՝ «Աստվածների ծնունդը։ Թութանհամոնը Կրետե կղզում» ( սկզբնապես «Ժամանակակից գրություններ», 1924, № 21, և 22, առանձին հրատարակությամբ գիրքը լույս է տեսել Պրահայում 1925 թվականին) և «Մեսիա›› («Ժամանակակից գրություններ», 1926-1927, առանձին հրատարակություն - Փարիզ, 1928 թվական)։ Ինքը՝ գրողը, 1925 թվականին խոսում էր իր պատմական գրերի մասին. «Մեծ մասը կարծում է, որ ես պատմական վիպասան եմ և դա խորապես սխալ է. Անցյալում ես փնտրում եմ ապագան... Ներկան երբեմն ինձ թվում է խորթ։ Հայրենիքս անցյալն ու ապագան է»։ «Հիսուսը անհայտ» (Բելգրադ` 1932—1934թթ ) գիրքը, որը շատերը համարեցին որպես հիմնականը բոլորից ինչ Մերեժկովսկին գրել էր աքսորի տարիներին, ավարտեց եռերգությունը՝ մարդկությունը փրկելու ուղիների մասին։ Առաջին մասը լույս տեսավ 1925 թվականին Պրահայում՝ «Երեքի առեղծվածը. Եգիպտոսն ու Բաբելոնը» խորագրով, երկրորդը՝ 1930 թվականին Բեռլինում՝ «Արևմուտքի առեղծվածը. Ատլանտիս-Եվրոպա» անվամբ։ Այստեղ Մերեժկովսկին (նիցղեական ոճով) մշակեց պատմության հին Փիլիսոփայությունը (կառուցված է Ուխտերի հայեցակարգի վրա), բայց ավելի ապոկալիպտիկ ձևով։ Ինչպես նշում են հետազոտողները, Մերեժկովսկու վերջին աշխատանքների համար բնորոշ էր ժամանակակից աշխարհի աղետալի զգացումը, որը բախվում է «Նոր Ատլանտիսի» ճակատագրին. նրա գրքերը ուղղակիորեն արձագանքեցին, մասնավորապես, Շպենգլերի հոռետեսական գաղափարներով («Եվրոպայի մայրամուտը»)։ Ինչպես գրել է Ե. Եվտուշենկոն, արտագաղթի տարիներին Մերեժովսկին, «աստիճանաբար դուրս գալով վեճերի կենտրոնից... դարձավ ողբերգական մարգինալ»։ «Հիմա չկա ավելի միայնակ ռուս գրող, քան Մերեժկովսկին... քանի որ նրա մասին չի կարելի խոսել՝ չանդրադառնալով երկրային գոյության ամենաառաջնային առավել վառվող անիծյալ հարցերին»,- նկատել է Գեորգի Ադամովիչը։ Մինչդեռ 1930 թվականից սկսած, Լունդ համալսարանի սլավոնական լեզուների պրոֆեսոր Սիգուրդ Ագրելը սկսեց համառորեն երկու ռուս գրող առաջադրել միանգամից երկու գրական Նոբելյան մրցանակի՝ Մերեժկովսկի և Բունին։ Նրանցից երկրորդը մշտապես վայելում էր թեկնածուների ավելի մեծ աջակցությունը։ 1932 թվականի նոյեմբերին Վ. Ն. Բունինին ուղղված նամակում Գիպպուսը կարծիք հայտնեց, որ Նոբելյան կոմիտեն չի ընդունում Մերժկովսկու թեկնածությունը իր հակակոմունիզմի պատճառով և որ Բունինի շանսերը գերադասելի են։ Վերջապես 1933 թվականին ստացավ Նոբելյան վերջին մրցանակը։ Ս. Ագրելը, այնուամենայնիվ, ամեն տարի շարունակեց առաջադրել Մերեժկովսկուն մինչև իր մահը 1937 թվականին (այդպիսի ութ անվանակարգեր էին լինում), բայց վերջինս հաղթելու հնարավորություն չուներ։ Արտագաղթի տարիներին գրված կրոնափիլիսոփայական ստեղծագործություններում հետազոտողները առանձնացնում են Павел. Августин (Բեռլին, 1936 թվական), «Ս. Ֆրանցիսկոս Ասսիզսկի» (Բեռլին, 1938 թվական) և «Ժաննա դ'Արկ և Հոգու երրորդ Թագավորություն» (Բեռլին, 1938 թվական), որոնք լույս են տեսել «Սրբերի դեմքերը Հիսուսից դեպի մեզ» ընդհանուր խորագրի ներքո։ Մերեժկովսկին 30–ական թվականներին ռուսերեն է թարգմանել նաև Եվրիպիդեսի, Սոֆոկլեսի, Գյոթեի, Է. Ա. Պոյի ստեղծագործությունները։ Հետմահու ֆրանսերենով լույս տեսավ Մերեժկովսկու «Ռեֆորմատորների» եռերգությունը, որում ընդգրկված էին Լյութերի, Կալվինի և Պասկալի մասին գրքերը (1941-1942թթ, ռուսերեն հրատարակություն, Նյու Յորք, 1991թ)։ Մահից առաջ Մերեժկովսկին ավարտեց «Իսպանական գաղտնիքների» իր վերջին եռերգությունը «Իսպանական միստիկներ։ Հիսուս Քրիստոսի Սուրբ Թերեզան» («Վերածնունդ», 1959թ, թիվ 92 և 93), «Սուրբ Հովհաննես խաչ» («Նոր հանդես» թիվ 64, 65 և 1962թ № 69), «Փոքրիկ Թերեզա» (առանձին հրատարակություն` ԱՄՆ-ում, 1984թ)։ Մերեժկովսկու ստեղծագործությունը արտագաղթի տարիներին հակասական արձագանքներ է առաջացրել։ Ժամանակակից հետազոտողները մեծամասամբ կարծում են, որ հենց Ֆրանսիայում է գրողը հասել իր ստեղծագործական գագաթնակետին։ Հակառակ կարծիքն արտահայտեց Նինա Բերբերովան, ով կարծում էր որ «... իր գրություններից արտագաղթի ընթացքում ամենինչ մահացավ… կենդանի է միայն այն, ինչ գրված էր մինչև 1920 թվականը»։